Sieb Veenstra uit Wieringerwerf was bijna vijf toen de Duitsers tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog de dijk rond de Wieringermeer opbliezen. Terwijl de polder volledig onder water liep en alle zevenduizend inwoners vluchtten, besloten zijn ouders in 1945 om te blijven. Samen met nog twee gezinnen gingen ze naar de terp, een kunstmatig eiland dat al voor de inpoldering was aangelegd als toevluchtsoord voor het geval de polder ooit zou overstromen.
"Het is maar voor even", zei mijn vader. "Want de bevrijding was nabij. De geallieerden waren al in Friesland." Aan de keukentafel vertelt de nu 83-jarige Sieb Veenstra wat hij zich herinnert van die weken op de terp. Met drie gezinnen met kinderen en een Joodse onderduikster zaten ze daar wekenlang vast.
Het idee om naar de terp te gaan kwam bij de buurman vandaan, die bij de gemeente werkte. "Het zou toch maar voor heel even zijn, want ze dachten dat we ieder moment bevrijd konden worden. Tijdens de evacuatie kwamen we een gezin uit de Meeuwstraat tegen en die wilden ook wel mee. Die man werkte bij een boer en regelde dat er hooibalen naar de terp werden gebracht om een hut van te maken. Een paar dekzeilen eroverheen van de gemeente en zo hadden we een onderkomen. En de boer bracht een paar koeien die elke dag gemolken werden en een paar geiten. Zo hadden we eten. En de was werd ook gedaan."
Tekst gaat door onder de foto.
Ze zijn niet de enige achterblijvers. Even verderop bovenin het grote gebouw van de Domeinen zitten zo'n veertig ambtenaren met hun gezinnen. Zij hebben een radio en kunnen het verloop van de oorlog volgen. En de afspraak is dat ze een vlag uit het raam hangen om de evacués op de terp te laten weten wanneer de bevrijding daar is. Maar het worden geen dagen, maar weken.
Een van de bewoners op de terp is een Joodse onderduikster. Een paar keer komt er een patrouille met Duitse militairen en de burgemeester langsvaren om te waarschuwen dat ze weg moeten van de terp omdat het te gevaarlijk zou zijn. "Maar de burgemeester was lid van de NSB. Hij zou wel even een schip sturen vanuit Kolhorn om ons op te halen. Die kwam inderdaad, maar de schipper is bij de terp blijven liggen en niet meer vertrokken. Die wist ook wel hoe het zat. Later kwamen er wel meer schepen langs om ons te bevoorraden."
De kinderen vermaakten zich wel op het eiland, herinnert Sieb Veenstra zich. "Wij zaten achter de hazen aan. We waren niet bang. Het was ook heel mooi weer en er was van alles te doen. Iedereen had z'n taak. M'n moeder zei later wel eens dat we daar leefden als Robinson Crusoe."
Tekst gaat door onder de foto.
Op 7 mei is het dan eindelijk zover. De koeien op de terp worden net gemolken wanneer er ineens een vlag wappert uit een raam van het Domeinkantoor verderop. De vluchtelingen op de terp weten het nu ook: ze zijn bevrijd.
Sieb Veenstra vertelt aan conservator Jesse hoe het was op de terp - NH Nieuws
Op een oude fiets
Conservator Jesse van het Regionaal Archief Alkmaar fietst langs de kust op zoek naar bijzondere verhalen uit het verleden. De uitzending op tv is zondag om 17.11 uur.