Sylvia verloor haar zoon (17) aan zelfdoding, nu zet ze zich in voor lotgenoten: 'De verbinding heb je direct'
Vijf jaar geleden verloor Sylvia Schermer haar 17-jarige zoon Erwin aan zelfdoding. Nu organiseert ze in Drenthe voor de landelijke vereniging Ouders Overleden Kind (OOK) bijeenkomsten voor ouders die door hetzelfde verlies gegaan zijn. "Je kent elkaar niet, maar binnen vijf minuten deel je hetzelfde leed."
Dat haar zoon het zwaar had met zijn leven, was aan niets te merken. Altijd een grote glimlach op zijn gezicht, tophandballer bij E&O, ging fluitend naar school en hij had veel vrienden, zegt Schermer in het RTV Drenthe-programma Cassata. "En van de ene op de andere dag is hij er niet meer. Twee weken na zijn zeventiende verjaardag."
Niet zo lekker in zijn vel
"Toen hij zijn verjaardag vierde, kwam hij wel bij me dat hij eigenlijk niet zo lekker in zijn vel zat en dat hij zich wat alleen voelde. Zijn broer en zus waren een jaar daarvoor uit huis gegaan. Zij kregen hun eigen leven in Utrecht en in Enschede, dan kwamen ze ook niet meer elk weekend thuis. En als je altijd met zijn drieën bent opgegroeid...wij dachten dat hij daar wat last van had, dat zei hij ook", blikt Schemer terug.
"We vroegen hem of hij dan in gesprek wilde met een schoolmaatschappelijk werker en dat wilde hij wel." De volgende dag heeft Schremer een vakantie met een vriendin gepland, naar Tenerife. "Tijdens de landing op Tenerife kreeg ik van mijn vriendin te horen dat Erwin was overleden. Aan zelfdoding. Dan zakt de grond onder je voeten vandaan. En dan zit je op Tenerife."
Begrip
Hoewel mensen dicht om haar heen snappen wie ze verloren heeft, vindt ze de meeste steun bij lotgenoten, zegt Schremer. "Zij snappen je echt het beste. Die hebben hetzelfde meegemaakt."
Zelf hulp nodig?
Zie jij het leven niet meer zitten? Praten kan opluchten. Je kan 24/7 anoniem chatten via 113.nl of bellen met 113 of 0800-0113 (gratis).
Bij OOK vindt ze de steun die ze nauwelijks ergens anders vindt. "Het gaat om ouders die een kind hebben verloren. Al is het stil geboren, of met een ongeluk, ziekte. Dat maakt eigenlijk niet uit."
Het delen in het ouderschap geeft haar meer herkenning, dan het verlies aan zelfdoding, vindt ze. Zo heeft ze ook rouwgesprekken gevoerd bij een vereniging voor lotgenoten die dierbaren aan zelfdoding hebben verloren. "Dat was heel fijn. Maar dan heb je toch mensen die bijvoorbeeld hun man zijn verloren of hun vader of moeder. Een kind is dan toch anders."
Troost en herkenning
Via-via kwam ze met OOK in aanraking. "Ik wist eerst niet dat het er was", vertelt ze. "Bij OOK vind ik heel veel troost en herkenning." De vereniging organiseert onder andere gespreksgroepen, wandelingen en koffieochtenden, zoals gisteren in Spier.
Vanuit de vereniging begon Schermer presentaties te geven op scholen en de politieacademie over wat haar is overkomen en inmiddels is ze regio-coördinator voor OOK. "Die was er niet in Drenthe. Het is ook een stukje rouwverwerking voor mezelf. (...) Ik zeg altijd: 'Dit is een vereniging waar je geen lid van wil zijn'. Maar het is belangrijk dat mensen weten waar ze heen kunnen."