Een nationale dag voor sporters om uit de kast te komen. In het Duitse voetbal is het zover. 17 mei is uitgeroepen tot 'coming-outdag', waarbij een nog onbekend aantal profvoetballers naar voren zullen treden. "Maakt me heel blij en heel hoopvol."
Of Nederlandse spelers ook gaan meedoen met het initiatief, is nog niet duidelijk. Homoseksualiteit in de voetbalwereld ligt namelijk nog altijd gevoelig. Bovendien is er de afgelopen jaren kritiek gekomen op de Nederlandse aanpak. De OneLove-band, bedoeld om steun te betuigen aan de lhbti+gemeenschap, is van het veld verdwenen nadat sommige spelers de armband weigerden te dragen.
'Hoop is groot'
Thijs Smeenk, bestuurslid bij de John Blankenstein Foundation die zich inzet voor de acceptatie van lhbti'ers in het voetbal, spreekt van een vrij unieke actie. "Ik was zelf best wel verrast over deze aankondiging. Nu is het voor het eerst dat er een groep gezamenlijk een standpunt gaat maken en naar buiten komt", vertelt Smeenk. Toch houdt hij nog een slag om de arm of deze dag er daadwerkelijk komt.
Zo zijn er in het verleden eerder soortgelijke aankondigingen geweest, die uiteindelijk tot niets uitliepen, legt hij uit. "En als het dan zover was, viel het in de praktijk toch een beetje tegen. Of het zat toch iets anders in elkaar dan we vooraf dachten. Maar de hoop is wel groot."
Groot taboe
Vooral in Nederland heerst er anno 2024 een groot taboe op homoseksualiteit in het mannenvoetbal. "In het betaald voetbal is er geen één man openlijk homoseksueel. Er zijn er wel, maar niet openlijk. In het buitenland zijn ze ook te tellen op de vingers. Dat geeft wel aan dat het nog steeds een heel groot probleem is", ziet Smeenk.
Dat is ook terug te zien in de cijfers van het COC, een belangenvereniging voor lhbti'ers, die deze week met een rapport kwam waarin blijk dat het aantal meldingen van lhbti+discriminatie het afgelopen jaar met bijna een kwart is gestegen.
Dubbel leven
Volgens hem voelen voetballers zich nog niet vrij genoeg om hardop te zeggen dat ze op mannen vallen. Vaak wordt dan de keuze gemaakt om het te verzwijgen.
"Uit angst voor de gevolgen die het kan hebben", legt Smeenk uit. "Ze kiezen er dan uiteindelijk toch voor om twee levens naast elkaar te leiden. Het is pijnlijk dat dat nog steeds moet in 2024."
Regenboogvlaggen in stadia
Andere landen, zoals Engeland en Duitsland hebben volgens Smeenk beter hun zaakjes op orde. Bij de grote voetbalclubs, zoals het Duitse Bayern München en Engelse Arsenal wapperen de regenboogvlaggen volop in de stadia.
"Dat is wel een gevolg van het beleid", vertelt Smeenks. Door duidelijk neer te zetten waar ze voor staan en iedereen daarin mee te nemen, is het daar meer omarmd, ziet hij. "Ze zijn daar inmiddels wel een paar stappen verder."
Duitsland als voorbeeld
In Nederland gaat het nog vaak mis. Zo noemt hij als voorbeeld de Roze Kameraden, een supportersgroep van Feyenoord. De oprichting daarvan zorgde voor heel veel ophef en geweld. "Als je dan ziet hoe een club als Feyenoord reageert, dan is dat niet heel erg daadkrachtig", vindt Smeenks.
Volgens hem is het veel beter om het voorbeeld van Duitsland en Engeland op te volgen. "Maak een plan, neem iedereen daarin mee. En dan weet ik zeker dat het ook in Nederland ooit goed gaat komen."