Stellar Blade - Review
Eindbaasgevechten van pure klasse.
Als liefhebber van Devil May Cry, Bayonetta en NieR Automata ging mijn hart sneller kloppen toen ik de eerste trailer van Stellar Blade zag. De nadruk lag vooral op snelle combat, grote monsters en fraaie visuals. Maar wat ik precies moest verwachten was voor mij niet heel duidelijk. Ik had mijn vraagtekens bij de uiteenlopende designs van personages en monsters en wist bovenal niet hoe de gameplay zou aanvoelen.
Dit veranderde toen de Koreaanse ontwikkelaar Shift Up zo aardig was om ook deze geïnteresseerde gamer te voorzien van een demo. Op dat moment werd een deel van mijn vragen al beantwoord. De nadruk lag zeker op fijne combat, maar er was ook sprake van een goed stuk exploratie. Dit lineaire stuk beviel mij prima en de boss fight was de spreekwoordelijke kers op de slagroomtaart. Het wakkerde het vuurtje bij mij verder aan om de game in te duiken.
Naytibazen
De Stellar Blade demo was eigenlijk niets anders dan het eerste stuk van de game. Alhoewel de demo mij een beter beeld gaf van wat voor soort game Stellar Blade nu precies is, had ik wel vragen over de setting en het verhaal. Want ik merkte vooral dat je nogal snel in de speelwereld gegooid werd zonder dat er echt veel context gegeven werd over bepaalde zaken. Ik had gehoopt dat dit in de game opgelost zou worden met een eventuele uitgebreide intro maar helaas was dit niet het geval. Je begint Stellar Blade met vraagtekens en terwijl je vordert in het verhaal wordt het geheel langzaamaan steeds duidelijker.
In Stellar Blade is de aarde overgenomen door de zogenaamde Naytibas. Dit vijandelijke ras bestaat uit diverse uiteenlopende monsters. Zij worden aangevoerd door de Alpha Naytibas, dit zijn grotere en sterkere varianten die tevens fungeren als eindbaas. Het is een protagonist Eve om de Naytibas een flink pak slaag te geven en de aarde te redden van deze gruwelijke monsters. Gelukkig staat ze er niet helemaal alleen voor in deze strijd. Al vrij snel ontmoet zij Adam die haar begeleidt naar Xion, de laatste stad van de mensheid.
Alhoewel er door verder te spelen steeds meer aan je wordt verteld merk ik dat ik een beetje moeite had met de presentatie van het verhaal. Allereerst is protagonist Eve nogal stoïcijns en daardoor is het wat lastiger om de urgentie van het geheel ook te voelen. Dit komt mede doordat de voice acting op z'n minst gezegd een beetje plat is. Alles wat er gebeurt lijkt de hoofdrolspelers niet veel te doen, het doet een beetje denken aan 'business as usual' en dat doet in mijn geval afbreuk aan de urgentie.
Eve de vechtersbaas
De presentatie van het verhaal is wat mij betreft een beetje een gemiste kans, maar gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd met ijzersterke gameplay. Want wat speelt Stellar Blade toch heerlijk soepel! Zoals ik al had vermeld in de intro was ik zelf nog heel erg zoekende hoe ik deze game nu het best moet omschrijven. Ik had door de eerste trailer een beetje het gevoel dat de combat een beetje op Devil May Cry zou gaan lijken, echter is Stellar Blade toch wel even een tikkeltje anders en werd ik met een offensieve speelstijl meteen met mijn voeten op de grond gezet. Deze reality check zorgde ervoor dat ik veel oplettender ging spelen.
Stellar Blade is namelijk best counter heavy. De game dicteert dat je echt even goed de moves van de diverse Naytibas moet aanleren om de opening te vinden waarin Eve rake klappen kan uitdelen. Maar ik vind dat de combat wel een lekker tempo heeft. Het duurde dus even om de gameplay onder de knie te krijgen. Maar toen het eenmaal klikte toverde ik binnen no time alle enge gedrochten tot pulp.
Eve heeft een lichte en zware aanval, maar de echte kunst zit hem in goed dodgen en pareren. Stellar Blade is daarbij ook nog best vergevingsgezind, het zwaard van Eve licht namelijk met bepaalde kleuren op zodat je weet wat voor aanval eraan komt en hoe je daarop moet reageren. Als je de story mode aanzet geeft de game je ook nog eens prompts op het scherm en lichte vertraging zodat je de combat en timing ook goed kunt aanleren.
Als Eve rake klappen uitdeelt of juist goed ontwijkt en pareert, vullen er verschillende metertjes op. Met deze energie kan Eve dan ook weer fraaie speciale aanvallen doen waardoor er ook genoeg variatie in de combat komt. Door te spelen ontvang je ook ervaring en met ervaringspunten kun je weer nieuwe special moves kopen in de vijf verschillende skill trees. Ik vond het erg fijn dat je niet meteen overweldigd werd door opties. Naarmate je verder komt in de game speel je ook de nieuwe skill trees met toffe moves vrij. Zo blijft de toch al fijne combat lekker gevarieerd.
Exploratie met fijne liftmuziek
Een ander belangrijk component van Stellar Blade is de exploratie van de post-apocalyptische aarde. Stellar Blade kent verschillende gebieden met ieder hun unieke look & feel. Ook is er een duidelijk verschil in speelstijl tussen de gebieden. Ik vond de game bijvoorbeeld ijzersterk in de meer lineaire gedeeltes. Hier kwam het level design ook wat beter tot zijn recht. Er zijn in Stellar Blade ook gebieden waar Eve wat meer vrij kan rondlopen en hier verloor de game wat mij betreft een beetje het tempo.
Alhoewel ze verschillen in grootte vond ik het rondrennen van punt A naar punt B een beetje nietszeggend. De omgevingen zijn fraai vormgegeven maar naast wat vijanden of verstopte collectables was er niet veel meer te doen. Daarnaast vond ik het navigeren een beetje lastig. Stellar Blade heeft namelijk geen minimap. Er wordt wel een kompas getoond als ik een quest marker op de kaart selecteerde, maar dit vond ik toch niet heel behulpzaam. Stellar Blade biedt ook side quests aan en vooral tijdens het spelen hiervan merk je dat dit een beetje vervelend wordt. De sidequests an sich voegen niet heel veel toe. Eve wordt gevraagd om naar een punt op de kaart te gaan om een item te vinden of juist een enge vijand te verslaan. Je kunt wel lekker veel ervaringspunten scoren op deze manier, maar dit doe je ook als je gewoon de mainline speelt.
Ik wil nog wel even kort een lans breken voor de fraaie soundtrack. Vooral bij het rondlopen in de vernietigde wereld is het genieten van de fijne jazzachtige 'liftmuziek'. Dit komt onder andere omdat een groot deel van de soundtrack gemaakt is door Keiichi Okabe. De beste man was ook verantwoordelijk voor de soundtrack van NieR Automata, dus liefhebbers kunnen met Stellar Blade ook genieten van een zeer fijne soundtrack.
Pimp My Eve
Ik had net kort al de diverse skill trees aangestipt, je kunt hiermee de skills unlocken die het beste passen bij je speelstijl. Maar je kunt Eve nog verder personaliseren door middel van de Exospine en gear sockets. De Exospine is wat dat betreft iets definitief voor het vastleggen van je speelstijl. Deze kun je namelijk upgraden waardoor de bonussen groter worden. De gear sockets kun je vrij gemakkelijk omwisselen met betere gear die je in de game tegenkomt en/of vind.
Verder zijn er ook diverse outfits te vinden voor Eve, welke goed verstopt zitten in de diverse gebieden waardoor het loont om te zoeken. Verder geven deze outfits geen gameplay bonus maar zijn puur esthetisch. Hetzelfde geldt voor het kapsel van Eve. Als je de kapper eenmaal vrijgespeeld hebt, kun je de lange lokken van Eve een andere stijl geven of juist voorzien van een andere kleur. Er zijn ook nog accessoires te vinden zoals bijvoorbeeld oorbellen of zonnebrillen, maar dit zijn wat mij betreft meer geinige details. Ze voegen qua gameplay niet veel toe.
Het oordeel
Stellar Blade is een prima game waarmee ik me een goede twintig uur vermaakt heb. Helaas zijn er wel wat kleine kanttekeningen. Er had meer uit de open wereld gebieden gehaald kunnen worden en het acteerwerk had iets meer overtuiging mogen hebben. Het verhaal heeft duidelijk minder prioriteit gekregen aangezien dit ook niet heel sterk is. Die zorgen verdwijnen echter als sneeuw voor de zon als ik weer in een gevecht stap want de combat is gewoon enorm fijn. Het geeft echt een gevoel van voldoening als ik weer juist pareer en terug mag komen met een nog hardere klap. De gevechten met eindbazen waren voor mij een klasse apart. Het aanleren van de moves, de juiste timing en de daarbij behorende adrenaline hebben een verslavende werking op me gehad waardoor ik een tweede playthrough helemaal geen straf vind.