Ik begon mijn "onofficiële onderzoek" naar de twee bomaanslagen in Buenos Aires de dag na de aanslag op de Argentijnse Israëlitische Onderlinge Vereniging (AMIA) op 18 juli 1994. Tot dan toe had ik de officiële versie van de aanslag op de Israëlische ambassade twee jaar eerder, op 17 maart 1992, geloofd: "Het waren de Arabieren", werd er gezegd, zonder al te veel aandacht aan de vraag te besteden.
De herhaling van de explosie, 28 maanden later, verraderlijker en tegen een volledig Argentijns doelwit, trof me sterk, omdat het ondenkbaar was dat zo'n tragedie, op dat moment ongekend in de wereld, in hetzelfde land herhaald kon worden.
Ik dacht meteen dat het ondenkbaar was dat 'de Arabieren' hun zionistische vijanden schade zouden berokkenen door zo wreed te zijn tegen een bevriend land - er zijn bijna 200 andere landen in de wereld die ze in het vizier zouden kunnen hebben en waar ze gemakkelijker aanslagen zouden kunnen plegen dan in Argentinië, dat voor hen in alle opzichten een ver land was.
Vanaf dat moment was ik er zeker van dat er "iets anders" achter de 2 "aanslagen" zat dan wat werd aangenomen als de onbetwistbare verklaring.
Vrijwel onmiddellijk "bevestigden" de regeringen van Israël en de Verenigde Staten (net als bij de aanval op de ambassade) dat Iran en Hezbollah hun vijanden waren (hoe hadden ze dat zo snel en zo zeker geweten?), en het was algemeen bekend dat ze erin geslaagd waren om de "regering" van de zwakke Carlos Menem [1] deze "hypothese", die hun belangen diende, op te leggen als de enige weg die gevolgd moest worden, met uitsluiting van alle andere. Dit was het begin van een samenzweerderige en schaamteloze doofpotaffaire die tot op de dag van vandaag onverminderd voortduurt.
Tegelijkertijd veroordeelden de (ten onrechte) "beschuldigden", Iran en Hezbollah, de "aanval" en ontkenden categorisch er ook maar iets mee te maken te hebben, zoals ze altijd hadden volgehouden [2]
Begin 1995 raakte ik er absoluut zeker van dat er geen sprake was van een autobom (het islamitische "kenmerk" van de aanslagen [3]), een "zekerheid" die was opgelegd door de "Israëlische reddingswerkers" (tot hun aankomst in de nacht van 19 juli 1994 hadden alle door de media geraadpleegde deskundigen beweerd dat de explosie intern was geweest) en dat er valse bewijzen waren neergelegd op plaatsen die waren uitgekozen om het verhaal van de autobom waar te laten lijken.
Dit bracht me tot de conclusie dat we te maken hadden met "staatsaanslagen" en dat, omdat het geen moslims waren, het veel redelijker was om aan te nemen dat de leugenaars en vervalsers de vijanden van de "Arabieren" waren en degenen die hen onmiddellijk hadden beschuldigd.
Deze overwegingen en al wat er sindsdien is gebeurd, wat bevestigt dat het smoren van het onderzoek deel uitmaakte van een bepaalde (onveranderlijke) 'raison d'état' voor de zes opeenvolgende Argentijnse 'regeringen', hebben mij en een groep vrienden die zich sinds 2002 samen met het onderwerp bezighouden, ertoe aangezet om ons onderzoek in al zijn aspecten te verbreden: historische achtergrond, internationale context, materialiteit van de feiten, "namen", verdachtmakingen en gevolgen, een geheel dat we "het spoor van de 3 staten" hebben genoemd (Israël en/of de VS: de daders, de begunstigden en het nationale aandeel in een gedwongen medeplichtigheid).
Laten we elk van deze punten kort bekijken:
Achtergrond
In het verleden hebben de Verenigde Staten verschillende keren gebruik gemaakt van zogenaamde ""valse vlag""-operaties om vooraf bedachte strategieën te lanceren.
Deze omvatten de explosie van het slagschip Maine in de haven van Havana in 1898 om Spanje van zijn rijk in Amerika te verdrijven; het zinken van de Lusitania om de Eerste Wereldoorlog te beginnen; de intimidatie van het Japanse Rijk in 1941 door een totaal olie-embargo dat hen geen andere uitweg liet dan een "verrassingsaanval" op Pearl Harbor en een "laissez-faire" houding van de kant van de Yankees om hun deelname aan de Tweede Wereldoorlog te rechtvaardigen; het
In het verleden hebben de Verenigde Staten verschillende keren gebruik gemaakt van zogenaamde ""valse vlag""-operaties om vooraf bedachte strategieën te lanceren.
Deze omvatten de explosie van het slagschip Maine in de haven van Havana in 1898 om Spanje van zijn rijk in Amerika te verdrijven; het zinken van de Lusitania om de Eerste Wereldoorlog te beginnen; de intimidatie van het Japanse Rijk in 1941 door een totaal olie-embargo dat hen geen andere uitweg liet dan een "verrassingsaanval" op Pearl Harbor en een "laissez-faire" houding van de kant van de Yankees om hun deelname aan de Tweede Wereldoorlog te rechtvaardigen; het "incident" in de Golf van Tonkin dat leidde tot de invasie van Vietnam in 1964; en de meest recente, maar nog steeds controversiële aanval, die van 11 september, die leidde tot de invasie van Centraal-Azië [4]. Israël heeft ook dit soort "operaties" uitgevoerd. De meest bekende was de "Lavon-affaire" in Egypte in 1954.
De internationale context
De beslissende gebeurtenis ("het historische keerpunt"), die de internationale betrekkingen aanzienlijk verstoorde, was de onverwachte implosie van de USSR in 1990, die samenviel met de inauguratie van Carlos Menem als president op het hoogtepunt van de hyperinflatoire crisis aan het einde van de regeerperiode van Raúl Alfonsin (1983-1989) [5], waardoor het land in een extreem zwakke positie kwam te verkeren.
Dit bracht onder andere een verandering teweeg in de positie van het Yankee Rijk, dat plotseling de enige op aarde werd die tegenover het Iran van de Ayatollahs stond.
De Ayatollahs waren niet langer een "vijand van de vijand", maar een nieuwe (en unieke) "vijand".
De relaties tussen Argentinië en Iran werden duidelijk beïnvloed door deze verandering op het wereldtoneel.
Gedurende de jaren '80, waren wij, Argentijnen, omdat het functioneel was voor de Yankees, de favoriete wapenleveranciers van Iran, in antwoord op de uitputtingsslag die ze Iran hadden opgelegd via hun marionet Saddam Hoessein [6], en onze betrekkingen met Iran, die van oudsher erg goed waren, waren zelfs hechter geworden.
Iran begon toen met het ontwikkelen van een strategie van toenadering tot de regio, Argentinië gebruikend als platform (een strategie die later, na Argentinië "verloren" te hebben vanwege valse beschuldigingen van "bombardementen", opnieuw gestart moest worden in Venezuela) [7].
De stipendiaire crimineel en beruchte landverrader, de openbare aanklager Alfredo Nisman, negeerde het meest elementaire gezond verstand en gezonde kritiek en beweerde dit in zijn belachelijke (overdreven) aanklacht te gebruiken als een nuttig precedent voor Iran om de "aanslagen" te plegen, bewerend dat deze hadden plaatsgevonden omdat "Iran de Islamitische revolutie in Argentinië wilde verspreiden" [8].
Het tegenovergestelde lijkt waar: voor zover ze zich wilden vestigen, zou het laatste wat ze zouden hebben gedaan zijn om lukraak de hoofdstad te bombarderen van het land waar ze probeerden deze toenaderingsstrategie te ontwikkelen.
Vandaag de dag zou dat hetzelfde zijn als Caracas twee keer bombarderen in 28 maanden.
Het "motief" van Israël en/of de Verenigde Staten en het " non-motief" van Iran
Carlos Menem had zich, om aan de macht te blijven, volledig afgestemd op het beleid van het Rijk (hij had geen keus), maar weigerde te breken met de Iraniërs, zoals de nieuwe strategieën van de Verenigde Staten eisten, en de betrekkingen werden in de jaren 1990 en 1991 steeds sterker.
Hij deed dit waarschijnlijk vanwege de smakelijke smeergelden die hij en zijn trawanten ontvingen voor de wapens die de Perzen kochten voor de Bosnische Moslims (de zogenaamde "wapensmokkel naar Kroatië en Ecuador") [9].
In december 1991 (slechts drie maanden voor de aanval op de Israëlische ambassade) vond een onthullende gebeurtenis plaats: een schip dat in de haven van Campana geladen was met onderdelen voor een experimentele reactor bestemd voor Iran, onder een contract dat President Raúl Alfonsin had getekend toen de betrekkingen met Iran functioneel waren voor de Yankees, werd verhinderd uit te varen en de contracten werden opgeschort. Maar ze werden niet geannuleerd en er begonnen onderhandelingen die eindigden in 1996 (nog een bewijs dat Iran niet de bommenlegger kon zijn).
Deze onderbreking "in de haven" werd duidelijk op het laatste moment en onder extreme druk besloten. Maar het kan de explosie op de Israëlische ambassade, die al in de pijplijn zat, niet hebben voorkomen.
Zodra dit was gebeurd, beschuldigden Israël en de Verenigde Staten Hezbollah en Iran onmiddellijk definitief en exclusief. Het onderzoek werd met instemming van Israël stopgezet. Commissaris Bisordi werd net aan het einde van het eerste jaar ontslagen (en gepromoveerd) vanwege zijn beweringen als onderzoeker.
Maar de betrekkingen met Iran zijn niet geschaad door de valse beschuldigingen, in feite zijn ze versterkt. Dit is een cruciaal en gemakkelijk verifieerbaar feit, dat Iran volledig uitsluit en een duidelijk motief vormt voor zijn vijanden, Israël en de Verenigde Staten, om op deze manier te handelen.
In 1993, na de explosie in de ambassade en voor de explosie in AMIA, leverde Argentinië een lading Uranium 235, verrijkt tot 20%, aan Iran voor zijn medische isotopenreactor. Dit is nog een reden voor Iran om een goede overeenkomst met Argentinië te sluiten.
Daarom werd deze belangrijke informatie verborgen gehouden door de strafrechtelijke aanklager Alberto Nisman. Het werd bekend omdat de Iraniërs twee jaar eerder hun voorraden van dit product hadden uitgeput en er een internationaal conflict uitbrak over hun bevoorrading; het was toen dat ze verklaarden: "dat het Uranium 235, verrijkt tot 20%, dat ze hadden uitgeput aan hen was geleverd door de Argentijnen in 1993".
Geconfronteerd met Carlos Menem's "koppigheid" in het onderhouden van deze goede relaties, kwam AMIA's "tweede waarschuwing", veel bloediger en deze keer gericht op een volledig Argentijns doelwit, wat betekende dat de volgende "boodschap", indien nodig, gericht zou zijn op de zetel van de regering en met President Menem in het gebouw.
Er was geen behoefte aan een "derde aanval", Carlos Menem nam het initiatief en nadat hij had gesproken met de "geheime" afgezant van de Israëlische premier, Yitzhak Rabin, Dov Schomorak, die in de nacht van 19 juli 1994 incognito uit Israël was aangekomen tussen de Israëlische "reddingswerkers", sprak hij één van zijn beroemde zinnen uit: "Er is semi-volledig bewijs van de betrokkenheid van Iran bij de AMIA aanval". Waarna er natuurlijk geen "bombardementen" meer volgden.
Dit bezoek, dat geheim was gehouden, werd onthuld door de journalist Horacio Verbitsky in het dagblad Página12 op de verjaardag van 2004.
De journalist schrijft de doofpotaffaire van het Israëlische bevel echter toe aan het feit dat sommigen de Syriërs wilden beschermen, die voor hen (en vanwege zijn trouw aan het Jodendom) de echte schuldigen waren, in plaats van Iran.
Deze onzin wordt ook gesteund door veel Joden en hun acolieten die de mogelijkheid dat Israël niet alleen betrokken was bij de doofpotaffaire, maar ook direct bij het plegen van de misdaad, van de hand wijzen.
Het boek dat vorige week werd gepubliceerd door Horacio Lutzky, Brindando sobre los escombros ("Schudden op het puin" [10]) gaat in deze richting [11].
Het materiële karakter van de gebeurtenis
Het materieel karakter van de gebeurtenis vloeit voort uit het feit dat de explosie een interne explosie was en uit het bestaan van opvallende valse aanwijzingen die daar werden geplaatst om het valse idee van een autobom op te dringen.
Zie in dit verband de zeer goede documentaire van onderzoeksjournalist Carlos de Napoli geproduceerd door History Channel; het is verhelderend; het werd gemaakt voor de herdenking in 2009, werd kort gezien en vervolgens verborgen omdat het juist de valsheid van de autobomaanslag blootlegt. Het werd afgelopen maart op YouTube geplaatst en is sindsdien verwijderd.
De getuigenissen en argumenten van deskundigen die tijdens de hoorzitting werden gehoord, leidden tot de conclusie dat de explosie intern was geweest. Maar onder druk hield het TOF3 (Tribunal Oral Federal No. 3) vast aan de valse hypothese van de onderzoeksrechter Juan José Galeano, die van de autobom. Dit was het minimale minimorum waar de zionisten zich aan moesten houden. Maar het liet onoverkomelijke inconsistenties over voor de onderzoeker die Galeano zou opvolgen om die op te helderen.
Natuurlijk heeft Galeano's opvolger, Alberto Nisman, niets opgelost (en had dat ook nooit kunnen doen omdat de autobom niet bestond) zodat deze inconsistenties blijven bestaan. Het aanstaande nieuwe proces tegen Carlos Telleldin [een autohandelaar die werd betaald om een valse "bekentenis" af te leggen] opent de mogelijkheid om deze leugen te ontkrachten.
De explosieven werden aangevoerd vanuit naburige gebouwen op zaterdag of zondag, toen het AMIA gebouw leeg was (wat verklaart waarom de explosie plaatsvond op een maandag om 9.50 uur).
En ze werden discreet opgesteld om "een explosie voor de deur" te simuleren. Dit was slecht aangepakt op de ambassade, omdat de "domme" José Luis Manzano een nepkrater had moeten laten graven in de straat.
Dus plaatsten ze explosieven (van Amonal) en onderdelen van een Renault Trafic busje tussen het puin in de hal naast de deur (het resultaat van het opruimen van de begane grond op zaterdag in afwachting van een kiepwagen die het puin op maandagochtend kwam weghalen), met een mechanisme dat ervoor zorgde dat ze ontploften als ze verplaatst werden (daarom vond de explosie plaats een paar minuten nadat de dumptruck arriveerde, toen de arbeiders het puin verplaatsten om het te gaan laden).
Ze bliezen ook de voorste kolommen vlakbij de deur op met TNT, dat ontplofte in resonantie met het Amonal in het puin (daarom hoorden veel getuigen 2 explosies vlak na elkaar). Deze twee explosies sluiten de autobom-hypothese volledig uit.
De namen
We hebben bepaalde leden van de Israëlische commando's kunnen identificeren die mogelijk betrokken waren.
– Rafael Eldad: voormalig cultureel attaché (1990-1994) en voormalig ambassadeur (2004-2008).
Zijn profiel was niet dat van een persoonlijkheid uit de culturele wereld of iets dergelijks, maar dat van een man op het terrein met een sterk karakter.
Hij had de ambassade enkele minuten voor de explosie van 1992 verlaten om naar het AMIA te gaan en was daar op de noodlottige ochtend van 18 juli, een gebouw waar hij kort voor de explosie van 1994 ook was weggegaan.
Waarom ging hij naar het AMIA op 18 juli en waarom vertrok hij voor de aankomst van de AMIA/DAIA leiders, die in een nabijgelegen café waren en het gebouw naderden toen ze de explosie hoorden?
Sommige uitspraken die hij deed als ambassadeur en sommige versprekingen in zijn verklaringen wijzen erop dat dit bezoek verband hield met de "bomaanslag".
Hij werd opnieuw ambassadeur in augustus 2004, toen de doofpot op zijn hoogtepunt was: de TOF3-uitspraak stond voor de deur en het was bekend dat deze vernietigend zou zijn voor het onderzoek van onderzoeksrechter Galeano en misschien, afgaande op wat te zien was tijdens de hoorzittingen, de hypothese van de nep-autobom zou ontkrachten (de plechtigheid vond uiteindelijk niet plaats en misschien had Eldad er iets mee te maken dat dit niet gebeurde).
Rafael Eldad draaide de rollen om, redde de nep-autobom en slaagde erin een van hun steunpilaren, de onuitsprekelijke Alberto Nisman, die ze tot nu toe met succes hebben gebruikt, zover te krijgen dat hij de doofpotoperatie overnam van de in ongenade gevallen Juan José Galeano.
– Ronie Gornie: voormalig hoofd van de ambassadebewaking en lid van de Shin Bet. Hij verliet de ambassade een paar minuten voor de explosie van 1992, nadat de bewaker bij de voordeur hem vertelde dat hij weg moest gaan omdat zijn dienst erop zat en zijn vervanger nog niet was gearriveerd.
Kort daarna, bij het vallen van de avond op dezelfde 17 maart 1992, ging hij naar het 15e politiebureau dat belast was met het onderzoek naar de aanslag, waar de werkhypothese al "een interne explosie" was, dankzij een "expertise" uitgevoerd door brandweermannen die speciaal door Carlos Menem waren gestuurd toen hij op de hoogte was gebracht van de explosie: "om het epicentrum van de explosie te bepalen" en op basis van deze voorlopige vaststelling hadden ze gevraagd om de arrestatie van degenen die het materiaal die ochtend hadden uitgeladen.
En Ronie Gornie vroeg hen om deze hypothese te laten varen, omdat hij, die veel ervaring had met aanslagen, "wist" dat er een autobom was gebruikt!
Vanaf dat moment werd er niet meer gesproken over een interne explosie en legde de federale politie zich toe op het planten van vals bewijsmateriaal om de fabel van de autobom te voeden.
Die avond vertelde minister van Binnenlandse Zaken José Luis Manzano journalisten op het hoofdkantoor: "We vonden de krater van de explosie in de straat voor de poort van de ambassade".
Dit was niet waar: de volgende dag arriveerden honderden journalisten op zoek naar de "krater", maar ze vonden hem nergens. Op zaterdag de 21e hadden ze hem nog steeds niet gevonden. Het prestigieuze dagblad La Nación zei dit in een artikel die dag, en de volgende dag, zondag de 22e, bevestigde het in een ander artikel, waarin stond "dat geen van de 12 La Nación journalisten die gestationeerd waren in het gebied van de aanval in staat waren geweest om de krater te vinden die Manzano dinsdagavond had aangekondigd".
De week daarop groeven federale politieagenten met pikhouwelen en schoppen een gat dat sindsdien bekend staat als "de krater van de explosie".
– Aharon Edry: een voormalige Israëlische soldaat en lid van de Israëlische politie, 3 maanden voor de bomaanslag op AMIA was hij aangesteld als steward. Een positie die tot dan toe niet bestond, precies op het moment dat de "aanslag" gepland begon te worden.
Hij had geen schrammetje overgehouden aan de explosie. Volgens hem bevond hij zich onderaan de tweede verdieping en hielp hij de mensen daar om eruit te komen via de brug die AMIA verbond met de onderkant van de synagoge in Calle Uriburu, "die nog maar kort geleden was gebouwd" en op eigen initiatief, omdat het niet was opgenomen in de recente renovatiewerkzaamheden.
Hij deed wilde uitspraken in de media over "hoe hij zichzelf redde en anderen hielp", maar geen van de overlevenden op de 2e verdieping herinnert zich hem.
– Joseph Bodansky: een voormalig lid van de inlichtingendienst van het Israëlische leger, behorend tot de meest recalcitrante Israëlische rechtervleugel, de Likud, gestationeerd in Washington en met nauwe banden met de groep neo-conservatieven [12] die later, in 2001, met George Bush Jr. zouden toetreden tot de Yankee regering.
Bodansky is meer dan alleen een naam in de AMIA-aanslag, hij is de "ontbrekende schakel" tussen deze aanslag en andere die toegeschreven worden aan "internationaal terrorisme".
In 1994 was hij adviseur van het Republikeinse blok in de Amerikaanse Senaat op het gebied van terrorismebestrijding; drie weken na de aanslag verscheen één van zijn rapporten in het dossier, waarin hij in detail de daders en het mechanisme van de aanslag beschreef, volgens de valse beschuldiging van Israël en de VS aan het adres van Iran/Hezbollah, waaraan hij de Syrische regering toevoegde.
Natuurlijk gaf hij geen enkel verifieerbaar bewijs om zo'n snelle en volledige uiteenzetting te ondersteunen.
In 2000, toen de doofpot werd bedreigd door de regeringswisseling, keerde hij incognito terug naar Argentinië om in het geheim leden van de tweekamercommissie te ontmoeten, die hij "waarschuwde" voor de mogelijkheid van een derde bomaanslag, die volgens hem gericht zou kunnen zijn op "een niet-joods doelwit, waaronder kinderen". Dit veroorzaakte grote consternatie onder zijn parlementaire gesprekspartners (volgens de krant Rio Negro, het enige mediakanaal dat verslag deed van het bezoek).
Wat er vervolgens gebeurde
Nadat president Menem de Perzen vals beschuldigde, vonden er geen aanvallen meer plaats en verslechterden de betrekkingen tussen Argentinië en Iran. De diplomatieke betrekkingen werden teruggebracht tot het niveau van zaakgelastigden in de twee landen, en de handelsbetrekkingen werden in stand gehouden, zij het op een lager niveau dan vóór de AMIA-operatie.
In 1996 werden de onderhandelingen over het contract, dat in december 1991 in de haven van Campana was opgeschort, afgerond, waarbij Argentinië een compensatie aanbood voor de kleine experimentele reactor die niet was geleverd en afrondde wat nog openstond.
In 1998 verscheen, dankzij de oneerlijke bankier Rubén Beraja, de Iraanse overloper Abu al-Qasim Mesbahi op het toneel, een verstokte aanklager van de regering van zijn land. Galeano gaf hem krediet en gaf hem bekendheid in de media, waarop de Iraniërs reageerden door hun aankopen tot nul te reduceren.
Toen president Fernando de la Rúa [13] aantrad, profiteerden ze van de situatie om de handel nieuw leven in te blazen. Deze nam toe, met ups en downs, totdat Iran de op één na grootste afnemer van Argentijnse sojaolie werd, ten koste van India.
Het beleid van de Iraniërs bestond uit het "slikken" van de valse beschuldigingen als Engelse heren, terwijl ze fijne en volhardende diplomatie inzetten om ervoor te zorgen dat hun vijanden er niet in slaagden om het doel van de bommen te bereiken, namelijk een totale breuk in de betrekkingen met Argentinië.
Hun inspanningen werden vorig jaar bekroond toen president Cristina Fernández de Kirchner [14] in september, in haar toespraak voor de Verenigde Naties, aanvaarde President Cristina Fernández de Kirchner [14] hun voorstel voor onderhandelingen van regering tot regering om de kwestie van de valse beschuldigingen tegen hun ambtenaren op te lossen, een voorstel dat de Perzen op de verjaardag ervan vorig jaar openbaar hadden gemaakt.
Morgen 18 juli, op het festival van hypocrisie dat is opgezet op het ad-hoc theaterpodium in de rue Pasteur, krijgen we de ultieme manifestatie van schande: het in de doofpot stoppen van wat er is gebeurd op AMIA. Zoals ze elk jaar doen, zullen de bedrieglijke "familieleden van de slachtoffers" daar zijn, de Argentijnse regering beschuldigen van de doofpotaffaire die zij en de aanwezige ambtenaren hebben aangemoedigd, "stoïcijns" deze kritiek tolereren, en ze zullen onverstoorbaar antwoorden "dat er nu, ja, een serieus onderzoek zal komen, tot aan de laatste consequenties"; dan zal alles blijven zoals het is tot 18 juli volgend jaar. Met de miserabele klap van de riool-media en hun riool-journalisten die de agape van de oliemannen bedekken.
"Geen onheil duurt 100 jaar", zeggen ze in het Spaans. Wat het zionisme Argentinië aandoet, lijkt een uitzondering te worden.