Met ESA's Mars Express én de ExoMars Trace Gas Orbiter (TGO) zijn spinnen in de buurt van de Zuidpool op Mars gefotografeerd – zie de foto hierboven als voorbeeld. De Martiaanse spinnen zijn eerder al op de Astroblogs voorbijgekropen, in 2009, in 2012 en tenslotte in 2015, dus een nieuw fenomeen is het niet. En je zult wel begrijpen dat we het niet over echte spinnen hebben, maar over een natuurverschijnsel dat zich op Mars voordoet, dat donkere vlekken oplevert die lijken op spinnen – een soort van pareidolia zoals ze dat zo mooi noemen. Het gaat om zogenaamde araneiform terreinen op de zuidpool van Mars, waar ondergronds veel kooldioxide (CO2) ijs opgeslagen ligt. Als het lente wordt en dus warmer kan dat ijs sublimeren en plotseling door scheuren in de bevroren grond naar buiten spuiten. Als daarbij donker materiaal uit het ondergrondse wordt meegenomen is zo'n spinachtige structuur geboren. Hieronder zie je een impressie hoe zoiets kan ontstaan.
De spinnen zijn tussen de 45 meter en 1 km groot en vanuit de ruimte zichtbaar, zoals gezien door de twee ESA ruimteverkenners. Frappant is dat de spinnen onder andere voorkomen in de buurt van een andere opmerkelijke formatie op Mars, namelijk Inca-Stad. Ook die is door de ESA gefotografeerd, hieronder links op de foto te zien, het patroon van rechte horizontale en vertikale lijnen.
Officieel heet het gebied Angustus Labyrinthus, maar vanwege z'n vorm van rechte lijnen kreeg het de bijnaam Inca-Stad – de oorspronkelijke Zuid-Amerikaanse stad, waarvan de overgebleven ruïnes ook zo'n lineair patroon hebben. Hij werd in 1972 voor het eerst gezien en wel door NASA's Mariner 9 verkenner. Links van Inca-Stad zie je donkere vlekken en daar bevinden de spinnen zich. Het is nog niet helemaal duidelijk hoe de patronen van Inca-Stad precies zijn ontstaan. En ook hier: nee, het is géén echte stad van Marsmannetjes. Mogelijk zijn het zandduinen, die in de loop der tijden versteend zijn. Of het is magma of zand dat door de scheuren in de rotsen afgezet is. Een derde mogelijkheid is dat het eskers zijn, heuvels die ontstaan door smeltwater onder een ijskap, zoals een gletsjer. De buitenste 'muren' van Inca-Stad lijken deel uit te maken van een grote cirkel, die 86 km in diameter is, vermoedelijk een inslagkrater. Die inslag moet ooit de scheuren hebben gevormd, waaruit later Inca-Stad geformeerd is. Bron: Phys.org.