Voor de kust van Domburg wordt de komende weken gezocht naar de lichamen van twee Amerikaanse militairen die in de Tweede Wereldoorlog vermist zijn geraakt. Ze zaten in een bommenwerper die ruim tachtig jaar geleden neerstortte voor de Zeeuwse kust.
De zoektocht wordt uitgevoerd en betaald door de DPAA, de Amerikaanse dienst voor krijgsgevangenen en vermisten. Die dienst krijgt hulp van Trident, een bedrijf dat is gespecialiseerd in maritieme archeologie. De klus duurt in principe tot begin mei.
Nabestaanden eerst ingelicht
Als er iets wordt gevonden bij de zoektocht zal dat niet meteen publiekelijk worden bekendgemaakt. Eerst worden de nabestaanden ingelicht, aldus de gemeente Veere, waaronder Domburg valt.
"We weten ongeveer waar we moeten zoeken, anders was het een onbegonnen taak", zegt Bas Coolen van Trident in het radioprogramma De Nieuws BV. Mochten er stoffelijke resten worden gevonden, dan worden die overgedragen aan de Bergings- en Identificatiedienst Koninklijke Landmacht. "Zij zorgen voor de formele overdracht aan de Amerikanen."
Bombardement op Münster
De langeafstandsbommenwerper, een B-24 Liberator, stortte op 5 november 1943 bij Domburg in zee. De tien Amerikanen aan boord hadden in Duitsland een bombardement op Münster uitgevoerd, meldt de online database B24.net.
Door de Duitse luchtafweer en aanvallen van gevechtsvliegtuigen was het vliegtuig zwaar beschadigd geraakt. Zeven bemanningsleden sprongen boven Zeeland uit het vliegtuig, de drie andere konden het toestel niet verlaten. Het lichaam van een van hen spoelde een paar dagen later aan bij Domburg, de stoffelijke overschotten van de andere twee bleven mogelijk aan boord.
Vier van de zeven bemanningsleden die uit het vliegtuig sprongen overleefden dat. Zij werden door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt en keerden later terug naar de VS.
Serienummer boordwapen
Het wrak werd in 2009 geïdentificeerd door duikers van de marine aan de hand van het serienummer van een boordwapen. Om belangstellenden te weren, werd een duikverbod ingesteld. Het wrak zelf is afgedekt met een laag zand, om de eventuele stoffelijke resten niet verloren te laten gaan.
Dat er pas jaren later naar de stoffelijke overschotten wordt gezocht, komt volgens de gemeente doordat de techniek is verbeterd en er meer ervaring is met dergelijke locaties. Het is de bedoeling dat het wrak in het water blijft liggen, met uitzondering van delen die later mogelijk kunnen loslaten en aanspoelen.