Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes - Review
Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes is een liefdesbrief aan de traditionele JRPG, zelfs als dat ten koste gaat van wat moderne gemakken.
Om te zeggen dat Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes geïnspireerd is door Suikoden, een van de meest fameuze JRPG's aller tijden, is zwak uitgedrukt. Deze spirituele opvolger van de hand van Suikoden bedenker Yoshitaka Murayama is Suikoden in alles behalve naam. Verzamel een leger van honderd strijders en bevecht het kwaad in een avontuur wat indruk maakt, maar zo traditioneel is dat het niet voor iedereen zal zijn.
Een traditioneel avontuur
In tegenstelling tot Eiyuden Chronicle: Rising, het tussendoortje dat we in 2022 voorgeschoteld kregen en een actie RPG was, is alles aan Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes traditioneel. We vinden er niet alleen turn-based gevechten, maar zelfs random encounters! Het kent dezelfde opbouw zoals Suikoden, waarbij een leger bijeengeraapt moet worden en wordt gedragen door het klassieke verhaal van de niemand die uitgroeit tot een legende.
Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes is een stap terug in de tijd.
Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes doet een hele hoop goed en eert een hoop oude tradities, maar laat zichzelf daarmee wel kenmerken als een product wat niet helemaal meer van deze tijd is. Een tijd terug had ik met IGN-collega Reinoud Schaatsbergen de discussie over waarom ik actie-gebaseerde combat zoals het recente Final Fantasy VII: Rebirth tegenwoordig zoveel meer waardeer dan de turn-based tradities die ik van oudsher eerde. Het is vlotter, het voelt meer organisch en ik - als speler - ben meer actief betrokken bij het geheel. Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes is een stap terug in de tijd. Een tijd waarin alles simpeler was en ik kon het waarderen, al bouwt het ook modernisaties in zoals het automatisch laten verlopen van jouw ronde. En ja, als ik hiervoor koos zag ik personages niet optimaal gebruik maken van de resources en situaties voor hen, maar het voorkwam dat ik me verveelde gedurende de veelvoud aan simpele gevechten tussendoor.
Tactische strijd
Dat is niet te zeggen dat Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes een simpele game is; integendeel. De meeste eindbaasgevechten vereisen degelijke strategie om door te komen. Niet alleen wie je van de vele krijgers die je op je weg ontmoet in je party wilt hebben, maar ook welke acties zij op ieder moment uitvoeren. Hakken is simpel genoeg, maar magie en speciale aanvallen worden ingezet middels de Rune Lense en vereisen SP punten om uit te voeren. Met iedere actie bouw je punten op, waardoor je niet iedere ronde je sterkste aanval kunt inzetten en dit is nog los van de traditionele MP die bepaalde magische acties kosten.
Wat ik kon waarderen is hoe sommige bazen zogeheten gimmicks kende om zo situationele schade aan te richten: denk aan een magische aanval op basis van twee boeken waar tussen gekozen moest worden in de hoop dat de baas aan die kant van de arena verscheen. Als het lukt was het mooie extra schade, maar wanneer ik verkeerd koos was dit een verloren beurt. Nu kun je hier met je volle party van zes personages, verdeeld over twee rijen, dit veroorloven, maar toen ik een paar man verloor bleek dit al gauw een risico dat ik niet wilde lopen. Dit twee rijen systeem geeft extra diepgang aan de gevechten omdat je er rekening mee moet houden wie op welke plek effectief is. Een fighter met short range op de achterste rij zetten heeft geen zin; beter behoud je deze plekken voor de boogschutters en magie-gebruikers.
Oogt en klinkt fantastisch
Wie naar de screenshots of trailers heeft gekeken, zal gezien hebben dat Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes er fantastisch uitziet. In alles voelt dit als een titel voor de eerste Playstation waar we Suikoden voor het eerst leerde kennen, waar ieder personage een 2D Sprite is in een drie dimensionale wereld. Het is kleurrijk, sierlijk en weet hierdoor een fraai geheel neer te zetten. Vijanden zijn doorgaans ook sprites met lichte animatie, waar grote bazen volledige 3D modellen kunnen zijn. Licht effecten zijn dynamisch, maar toch haalt dit nergens de kwaliteit van een Octopath Traveler. Zoals deze game leunt Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes veel op de field of view, waarmee alles op de achtergrond wazig is. Dit effect voelt echter te heftig ingezet. Ik bedoel, waarom zou ik niet scherp kunnen zien wat er vlak naast me gebeurt? Het voelt als een stilistische keuze omdat Octopath Traveler dit een deel van zijn identiteit maakte, maar Rabbit & Bear Studios begrijpt niet helemaal waarom dit voor de inspirerende game wel werkte.
Waar het wel enorme indruk maakt is op het gebied van zijn soundtrack, die werkelijk fenomenaal is. Dat daargelaten is er een hoop moois te vinden in Eiyuden Chronicle, vooral steden springen eruit met vele details en bewoners. Hier vind je traditiegetrouw winkels, herbergen om te rusten en je volgende opdrachtgever of persoon om te rekruteren. Sommige personages hebben weinig overtuiging nodig om zich bij jou te voegen, waar voor anderen eerst iets uitgevoerd moet worden. Soms zijn ze er ergens naar op zoek wat je dient te vinden, waar anderen minder heldere doelen hebben die je dient op te lossen.
Iets te veel vrijheid
Deze onduidelijkheid is iets waar ik meermaals tegenaan liep in de vijftig uren die ik nodig had om het einde te zien. Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes laat je geregeld vrij om zelf te verkennen en invulling te geven aan hoe je jouw doel bereikt. Een missie kan bijvoorbeeld zijn om nieuwe leden voor je verzet te vinden, maar het geeft niet in detail aan waar je zou moeten zijn. Meestal kon ik dit zelf uitvogelen door alle locaties op de kaart af te gaan, maar in een enkel voorval kon ik een bepaald personage niet vinden voordat de volgende scène getriggerd werd, resulterend in een extra uur van de kaart afstruinen en vele random gevechten.
Het klinkt natuurlijk imposant om honderd helden te hebben om uit te kiezen, maar in essentie zijn dit veelal dezelfde klassen die je al in dienst had. Om die reden week ik vrij weinig af van mijn standaard groepen aan strijders, tenzij ik voor verhaal redenen verplicht werd om bepaalde personen mee te nemen. Wat Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes wel heel goed doet is hoe het meerdere verschillende werelden, personages en verhalen met elkaar in verbinding brengt. De game schudt ook geregeld de formule op, door je strategisch legers te laten bewegen in grote veldslagen of door jouw nieuwe thuisbasis uit te bouwen. Niet alle honderd helden zijn strijders, je hebt ook mensen nodig om brood te bakken en ijzer te smeden. Sommigen hiervan neem je mee als support-personages in je party voor extra inkomsten, middelen of andere bonussen voor ieder gevecht.
Tradities zitten in de weg
Eiyuden Chronicle is absoluut een game om de tijd voor te nemen omdat het door alle samenkomende verhalen best even kan duren voor het op gang komt. Alles wat ik deed was leuk, al moet ik zeggen dat de random encounters me op plekken echt irriteerde. Dungeons hebben puzzle elementen, waar je soms best even voor heen en weer loopt en zoekt. Om dan constant in nodeloze gevechten getrokken te worden voelde niet top. Hetzelfde kan gezegd worden voor het vele backtracken waar ik soms toe verplicht werd voor fast travel een optie was en dat de game je niet toestaat om op te slaan op de world map. Nee, hiervoor dien je speciale save punten te vinden of een herberg uiteraard. Waarom een game die zich zo trouw aan de traditionele JRPG wil vasthouden geen opslaan in de overworld toestaat is mij een raadsel. En ja, ik heb weleens wat tijd verloren omdat ik een eerdere save herlaadde omdat mijn items niet toereikend waren om een boss fight te halen.
Het oordeel
Fans van Suikoden en andere traditionele JRPG liefhebbers is Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes op het lijf geschreven. Het roept veel nostalgische gevoelens op met zijn 2D Sprites op een kleurrijke, moderne driedimensionale wereld en prachtige muziek. De turn-based gevechten hebben voldoende systemen en diepgang om interessant te blijven, al irriteren de random encounters wanneer ze je in gevechten trekken waar je niet op zit te wachten. Het element met honderd personages geeft je constant iets te ontdekken, al maken ze uiteindelijk weinig verschil. Daarnaast kent Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes en hele stapel aan extra activiteiten zoals het uitbouwen van je stad, het aanvoeren van grote legers en meer. Het duurt wel een fikse tijd voor het verhaal echt op gang komt. Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes geeft fans wat ze willen, al zal de moderne RPG fan sommige elementen te ruw en ouderwets vinden.