Sugar - Review
Colin Farrell op zijn best.
In Sugar zien we Colin Farrell schitteren als privédetective John Sugar, een rol die hem op het lijf geschreven is. Toch is de serie niet helemaal zoals je zou verwachten en duurt de aanloop totdat het echt spannend wordt een stuk langer dan je zou mogen verwachten.
Deze review bevat kleine spoilers over het verhaal van Sugar.
Bijzondere carrière
Hoewel steracteur Colin Farrell in het verleden nog wel eens generieke rollen in grote blockbusters oppakte, werkt hij in mijn ogen sinds 2008 al aan het bereiken van een legendarische status. Farrell schitterde toen namelijk in de duistere comedy In Bruges, waar hij een mislukte huurmoordenaar speelde die naar de Belgische stad Brugge werd gestuurd in afwachting van orders van zijn meedogenloze baas. Sindsdien maakt Farrell een soort renaissance door, waarbij hij de ene na de andere goede rol te pakken heeft.
Ondertussen kwam hij voorbij in Seven Psychopaths, True Detective, The Batman, The Banshees of Inisherin, The Killing of a Sacred Deer en één van mijn favoriete films: The Lobster. Buiten True Detective was de acteur in weinig andere series te bewonderen. Toch maakte hij voor de serie Sugar op Apple TV+ een uitzondering en ik snap dat heel goed. Het personage John Sugar is hem namelijk op het lijf geschreven. Op het eerste gezicht lijkt hij het perfecte leven te hebben, maar zodra er meer mysteries worden ontrafeld in Sugar, dan kom je erachter dat ook hij een rauw randje heeft.
Heropleving van een vergeten genre
Farrell groeide op in de jaren '70 en laat deze serie nou net een soort ode brengen aan dat tijdperk of in ieder geval een genre dat in die periode groot was: het privédetective actie-genre. Met name films als Chinatown met Jack Nicholson en Shaft met Richard Roundtree waren in de jaren '70 populair.
Sugar combineert dat soort films met de echte hoogtijdagen van het genre. De films uit de jaren '70 waren namelijk al een soort revival van de films met privédetectives uit de jaren '40 en '50, waarin we onder andere Humphrey Bogart en Ingrid Bergman zagen schitteren in Casablanca. Op bijzondere wijze zitten dit soort films ook verwerkt in Sugar. Soms wordt er zelfs een knip gemaakt waarin we opeens beelden zien die daadwerkelijk uit dat soort films komen. Zelf kom ik niet uit deze tijd, maar toch voel ik de nostalgische gevoelens aan alle kanten opborrelen. Hopelijk betekent dit opnieuw een revival van een vergeten genre. We hebben de afgelopen decennia namelijk weinig van dit soort series gezien.
De serie zit qua stijl zo goed in elkaar dat we bij bijna ieder shot onze vingers kunnen aflikken. De editing van de serie is erg sterk gedaan en ik betwijfel of ik het ooit eerder op deze manier heb gezien. Sugar is visueel gezien een lust voor het oog en dat maakt de aanloop richting de apotheose van het eerste seizoen van de serie een stuk makkelijker. Deze aanloop duurt namelijk nogal lang. Het is natuurlijk wel weer knap wat Apple TV+ hiermee voor elkaar krijgt. Bij bijna iedere serie van de productiemaatschappij kun je een bepaald kwaliteitszegel verwachten en ook dit keer wordt dat qua uiterlijk vertoon van de serie waargemaakt.
Een verhaal met verwachtingen
De Amerikaanse privédetective John Sugar krijgt in de serie de mysterieuze verdwijningszaak van Olivia Siegel op zijn bordje. Olivia is de kleindochter van een fictieve Hollywood-magnaat Jonathan Siegel. In eerste instantie lijkt het een vanzelfsprekende klus, maar het mysterie ligt veel dieper en complexer dan in eerste instantie werd verwacht.
Toch duurt het onthullen van het mysterie, zonder er al te veel over los te laten, veel te lang. Ongeveer twee afleveringen voor het einde van de serie bevat Sugar een belangrijke plottwist, die niet bij iedere kijker goed zal vallen. Voor mij persoonlijk maakte dit het verhaal vanaf dat moment pas echt interessant. Daardoor is het jammer dat dit mysterie pas zo laat in de serie werd gepresenteerd. Het zorgt er zelfs een beetje voor dat het gehele eerste seizoen bijna een enkel een opzet is voor de seizoenen die nog in het verschiet liggen, indien de serie het goed genoeg zal doen. Als dat het geval is kan Sugar een hele interessante kant op gaan. Mocht het uiteindelijk bij één seizoen blijven dan zou dat in mijn ogen toch teleurstellend zijn.
Desondanks is Sugar wel een serie die je gezien moet hebben als je beschikt over een abonnement van Apple TV+. De afleveringen zijn met ruim dertig minuten per stuk redelijk compact en het zijn er ook maar acht, waardoor je er zo doorheen bent. Ondertussen komen er naast Farrell nog talloze andere bekende gezichten voorbij waar ik als kijker erg van heb genoten, waaronder uit series als Succession, Better Call Saul en Ozark. Het mysterie is in combinatie met de prachtige beelden interessant genoeg om te volgen, al zal het einde van de serie niet bij iedere kijker even goed vallen.
Het oordeel
Colin Farrell schittert in Sugar als de complexe privédetective John Sugar, een rol die hem haast op het lijf geschreven is. De serie is een nostalgische ode aan het privédetective actie-genre uit de jaren '70, waardoor het doet denken aan inmiddels legendarische films zoals Chinatown. De serie weet te imponeren met prachtige visuals en sterke editing, maar kent een nogal trage opbouw. Een late plottwist biedt kansen voor toekomstige seizoenen, al vragen we ons af of deze er ooit zullen komen.