Staatssecretaris Hans Vijlbrief sluit deze week het gas in Groningen definitief af, de ministers Kajsa Ollongren en Hanke Bruins Slot organiseren miljoenensteun en kopen op grote schaal granaten voor Oekraïne, staatssecretaris Eric van der Burg zet onvermoeibaar gemeenten en provincies onder druk om asielzoekers op te vangen, minister Hugo de Jonge lanceert het ene na het andere plan om de bouw vlot te trekken, minister Steven van Weyenberg presenteert een ambitieuze Voorjaarsnota, en Mark Rutte bouwt onbekommerd verder aan de Nederlandse belangen op het internationale toneel. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat dit kabinet in het geheel niet gevallen is.
Terwijl de formerende partijen zo amechtig doormodderen dat menigeen langzamerhand de schouders ophaalt en denkt: 'ze bellen maar als het klaar is', doet het demissionaire kabinet wat het moet doen: regeren. Aan het begin van de formatie trapten Mark Rutte en zijn ploeg nog braaf op de rem in afwachting van een nieuw kabinet, maar van die sfeer is inmiddels weinig meer te bespeuren. Het was Hugo de Jonge die in februari al goedgemutst opmerkte: 'Het mooie van demissionair zijn is: hoe langer je het bent, hoe minder je het wordt.'
Vooral aan Mark Rutte is te zien hoe bevrijdend het is om te regeren zonder rekening te hoeven houden met nieuwe verkiezingen en de moeizame verhoudingen met zijn electorale concurrenten op de rechterflank. Toen hij deze week tijdens een debat over de Europese top onder meer door Gijs Tuinman van BBB onder druk werd gezet om bij de Europese Commissie alsnog ruimte te bedingen voor een soepele mestregeling voor de Nederlandse boeren, waste hij BBB vakkundig de oren. 'Ik ben bang dat we hier de politiek van de illusie met elkaar aan het bedrijven zijn. Daar zit geen énkele maar dan ook geen énkele ruimte.' Kortom: de ideetjes van BBB om de boeren blij te maken zijn een 'lege huls'.
Hier stond dezelfde Rutte die jarenlang steeds nieuwe geitenpaadjes verzon om overeind te blijven tijdens de dreigende stikstofcrisis, die het aanzwellend rumoer over migratie probeerde te dempen met loze beloften, die de stijgende maatschappelijke verontwaardiging over het Toeslagenschandaal en de 'functie elders' voor Pieter Omtzigt probeerde te ontwijken met halve waarheden, met tot gevolg dat in de onderstroom het wantrouwen tegen de politiek alleen maar groeide. Eindelijk deed hij wat je van een premier en zijn kabinet mag verwachten: onverstoorbaar regeren, en tegenover lege populistische praatjes gewoon nee zeggen als het nee is.
Zo wordt niet alleen zichtbaar dat het wel degelijk mogelijk is om fier overeind te blijven door gewoon te zeggen waar het op staat, maar ook weer hoe onvoorstelbaar dom het van de VVD was om de stekker uit het kabinet te trekken. Als Rutte en zijn ploeg de ruimte hadden gekregen om door te gaan met wat ze nu laten zien en de klus af te maken, had het balletje de komende tijd zomaar weer naar de regerende partijen toe kunnen rollen, en hadden de populistische partijen met hun loze praatjes het nakijken gehad.
Nu zitten we met de gebakken peren.