Eriks moeder José de Vos (75) stond in de jaren zestig haar zoon Erik af voor adoptie in kraamkliniek Moederheil. Ze deed dat onder zware druk, maar dat gebeurde vaker in die tijd. José was niet getrouwd en een ongetrouwde vrouw die een kind kreeg, dat was een schande voor de hele familie.
Op latere leeftijd, Erik was 46, ging hij op zoek naar zijn moeder. Als kinderen hun biologische ouder op latere leeftijd leren kennen, loopt het contact soms stroef en afstandelijk. Er is te weinig gemeenschappelijks. Maar bij Erik en José ging het meer dan goed. Ze voelen een diepe band met elkaar en zien elkaar iedere donderdag.
"Waarom heb ik het niet eerder gedaan?"
Al jarenlang liep Erik met het idee rond dat hij zijn adoptie ongedaan wilde maken. Met zijn adoptieouders had hij geen goed contact en zij zijn inmiddels overleden. Dus Erik stapte naar de rechter, met José aan zijn zijde.
De adoptie ongedaan maken, dat kan normaal alleen tussen de 20 en 23 jaar. Dus Erik had wat uit te leggen: "Dat was voor mij emotioneel. Want waarom heb ik het niet eerder gedaan? Maar toen had ik andere dingen aan mijn hoofd. En dat begreep de rechter."
De rechter vroeg ook wat het met Erik doet: "Ik zei tegen haar: ik ben volgens de wet wees, maar ik zit hier naast mijn moeder. En dat krijg ik in mijn hoofd niet logisch rechtgezet."
"Ik zei: kijk naar Erik. Dat zegt zo veel."
Dit tegen de rechter vertellen, was voor Erik heel emotioneel: "Het raakte me zo in mijn zíjn." Moeder José vult aan: "Ik zag het aan zijn gezicht. Het huilen stond hem nader dan het lachen. De rechter stelde mij ook vragen, maar dan zei ik: kijk naar Erik, dat zegt zo veel. Omdat hij zo emotioneel was."
In Nederland zijn naar verwachting vorige eeuw tussen de 15.000 en 25.000 kinderen afgestaan voor binnenlandse adoptie. Dat ging via zogenoemde doorgangshuizen en Moederheil in Breda was de grootste van Zuid-Nederland. Veel baby's werden meteen weggenomen bij de moeder, maar José had Erik de eerste maanden van zijn leven bij zich.
Dus gaf zij hem ook zijn voornaam. En de achternaam was de meisjesnaam van zijn moeder: Redering. "Ouders geven heel bewust hun kind een naam", zegt Erik. "En als dat allemaal normaal bij je gaat, vind je dat heel vanzelfsprekend. Maar bij mij is dat allemaal veranderd. En nu wordt dat stukje bij beetje weer teruggedraaid."
"Ik kan er nog even niks mee."
Want gelukkig besliste de rechter meteen. Maar de administratieve rompslomp bij de gemeente duurt mogelijk nog een paar maanden. "Pas dan kan ik het ook in het openbaar verkeer gebruiken. Ik bestelde een paar dagen geleden nieuwe hardloopschoenen en schreef gewoon 'Erik Redering' op. Maar ik moest me bij het afhalen van het pakketje legitimeren en dat ging niet want daar staat nog 'Staal'. Ik kan er dus nog even niks mee. Behalve heel blij zijn en m'n moeder vasthouden."
Erik is zondag om 12.00 uur live te gast in het tv-programma KRAAK. van Omroep Brabant. KRAAK. wordt daarna herhaald. Het programma is ook terug te kijken via Brabant+.
ERIK EN JOSÉ VERTELDEN HUN VERHAAL IN 'HET GEHEIM VAN MOEDERHEIL':