En nu is het weer zover: Jinnih Beels trekt zich terug. En Jinnih had verklaard dat zij de sjerp van uw leider zou overnemen. Waarna Kaaiman er fijntjes op wees dat het met anderen die deze ambitie hardop uitspraken slecht is afgelopen. Van Wouter Van Besien en Kris Peeters is niet veel meer vernomen, zij het dat de ene daar financieel heel wat beter van is geworden dan de andere. Maar dat heeft te maken met de machtstentakels van hun beider partijen: bij CD&V zijn die nog altijd uitgestrekt, bij Groen zijn ze het nooit geweest.
Kaaimans woorden waren nog niet droog of zijn reputatie van waarzegger werd weer alle eer aangedaan: Jinnih koos de vlucht vooruit, liet Antwerpen voor wat het was, en stortte de stad in een machtsvacuüm. Niks sjerp van uw leider, ze doet niet eens mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Ze wil er zelfs niet meer wonen, in Antwerpen. Al waren er hardnekkige roddels dat ze dat ook de voorbije vijf jaar maar sporadisch deed, hoewel het een wettelijke verplichting is voor een schepen.
Hoogtepunt was het beenhouwersmes dat Patrick Janssens in de rug van zijn partijgenote Leona Detiège plofte.
Met de socialisten in Antwerpen is het eeuwig miserie. Hoogtepunt van interne na-ijver en judasserij was het beenhouwersmes dat Patrick Janssens twintig jaar geleden in de rug van zijn partijgenote Leona Detiège plofte. Opportunistisch gebruikmakend van de door Filip Dewinter opgeblazen Visa-affaire. Herinnert u zich dat: leden van het schepencollege die met een kredietkaart van de stad persoonlijke aankopen hadden betaald. 'Het cadeautje dat ze u hebben gegeven voor uw verjaardag', blies Dewinter met veel genoegen de burgemeester uit haar stoel, 'dat hebben ze doen betalen door de stad. Ze hebben daar zelf geen euro voor gegeven.' Janssens maakte van alle ophef handig gebruik om zijn partijgenote tot ontslag te dwingen en zelf op 't Schoon Verdiep in te trekken.
Een dergelijke brutaliteit was ook in de Belgische politiek zelden gezien. Jongere lezers zullen dat misschien niet weten, maar toen Janssens in de gemeenteraad ook nog hautain verklaarde dat vrouwen nu eenmaal niet kunnen netwerken zoals mannen, verliet een razende Detiège de zitting, gevolgd door alle vrouwen van de meerderheid. Op één na: Kathleen Van Brempt. Die bleef zitten, lapte de feministische solidariteit aan haar laars, noemde haar protesterende collega's 'hysterische trienen', en werd daar later ruimschoots voor beloond via de kieslijsten. Zij het dat ze daar zelf anders over dacht toen op een kwade dag een interne mail uitlekte waaruit bleek dat de voor vele sp.a'ers onbekende buitenstaander Barteld Schutyser op vraag van voorzitster Caroline Gennez de socialistische ministerposten in de Vlaamse regering had verdeeld. En in weinig positieve bewoordingen liet weten dat die niet voor Van Brempt, Frank Vandenbroucke of Peter Vanvelthoven zouden zijn. Het scheelde geen haar of de hele sp.a spatte uiteen.
Weinig veranderd, niet? Van Brempt, Vandenbroucke en Gennez zijn er nog altijd. En Barteld Schutyser kwam onlangs in het nieuws met zijn merkwaardige rol bij de toewijzing van het krantencontract aan Bpost. Ja, je wordt er soms moe van.
Meest gelezen
- 1 Koper gezocht voor wegenbouwer Viabuild, de derde grootste speler van het land
- 2 VDL komt met deadline: 'Als curatoren Van Hool vanavond niet kiezen, eindigt het voor ons'
- 3 Conner Rousseau maakt comeback als lijstduwer Oost-Vlaanderen
- 4 Duitse minister van Financiën: 'E-auto niet enige klimaatvriendelijke optie'
- 5 VDL-Schmitz op kop in strijd om Van Hool