Er zijn te weinig logopedisten in Amsterdam en dat leidt tot lange wachtlijsten. Dat blijkt uit een rondgang van NH/AT5 langs Amsterdamse logopediepraktijken. Volgens logopedisten is dit vooral zorgelijk voor jonge kinderen, omdat kinderen in cruciale ontwikkelingsjaren stil komen te staan.
"Een volledig ingericht nieuw appartement in Amsterdam (all-inclusive)", is te lezen bij de arbeidsvoorwaarden van een vacature van de Amsterdamse praktijk 'Logopedie is Leuk'. "Dat laat wel zien hoe groot het personeelstekort is", vertelt Sanne Braaksma. Zij werkt bij Logopedie Nieuw-West en schat dat de wachtlijst bij haar nu zo'n half jaar is. "Ik zou niet eens weten hoe lang onze vacature nu al uitstaat, maar we hebben geen reacties", zegt ze.
In Noord-Holland heeft meer dan negentig procent van de logopediepraktijken een wachtlijst. Dat blijkt uit cijfers van de Nederlandse Vereniging voor Logopedisten en Foniatrie (NVLF). Een woordvoerder noemt de wachtlijsten zorgelijk, omdat elk moment dat jonge kinderen geen hulp krijgen, invloed kan hebben op de ontwikkeling.
Chantal de Haan, ook van Logopedie Nieuw-West, ziet die gevolgen van de wachtlijsten in haar praktijk. "Jonge kinderen moeten dan een half jaar wachten terwijl ze problemen hebben. Dat zijn kinderen die zich vaak niet verbaal kunnen uiten, hun omgeving niet begrijpen en daardoor tegen problemen aanlopen. Sommige kinderen klappen dicht en zeggen niks meer. Anderen worden gefrustreerd of boos. Op de lange termijn krijgen ze moeite op school en in sociale situaties."
De reden dat die wachtlijsten blijven oplopen is volgens De Haan tweeledig. Allereerst studeren te weinig logopedisten af. Volgens de NVLF studeren jaarlijks vijfhonderd studenten af, waar dat er eigenlijk zevenhonderd moeten zijn om aan de vraag te voldoen. Ten tweede is er meer aandacht voor spraak-taalontwikkeling, waardoor steeds meer kinderen worden gediagnosticeerd en doorverwezen.
De Haan ziet dat in haar stadsdeel Nieuw-West logopedie hard nodig is. "Het valt op dat kinderen weinig buitenspelen en buiten school niet veel contact hebben met andere kinderen. Sommige ouders hebben ook niet genoeg ruimte of financiële middelen om samen activiteiten en thuis een stimulerende taalomgeving te bieden. Dat draagt allebei niet bij aan de ontwikkeling van je spraak."
Volgens de Haan helpt het ook niet dat er geen opleiding meer in Amsterdam is. Meer bekendheid voor het vak zou volgens haar helpen. "Vaak weten mensen ook niet eens wat het is", vertelt ze. Haar collega Braaksma vult aan: "Ook heeft het nog best vaak een stoffig imago. Dat het mensen doet denken aan een oude vrouw die je vroeger uit de klas kwam halen en je van je slisje afhelpt. Dat is al lang niet meer zo."