De ogen van un mense zek alles. Ie kunt d'r alles in zien. Ut karakter van un mense is doar in af te lèzen. An de ogen ku'j zien hoe de man en vrouw tegenover oe te passe is. As ze sloom en dof ziet is d'r gien gevoar maar pas op as de ogen ondeugend stoat. Waar oe dan maar.
Maar ut wordt wel beroerd a'j een van beide ogen mot missen. Toch redt de luu die dit oaverkommen bint ut aardig goed. Ik heuren van un verhaal dat Bernard en Gerrit is oaverkommen. Ik zal ut ule ok effen uut de doeken doen hoe dat allemoal is egoan. Bernard, in un darp an de andere kante van de Iessel, was un goeie keerl die bie un ongeval een van zien ogen was verloren. In dat darp wonen Gerrit die dit ok was oaverkommen. Noa verloop van tied waren beide keerls doar an gewend. Ze worden un bitjen kameroaden. Veural Bernard bleef d'r vrolijk onder en had de nodige humor. As beide kerels mekare tegenkwamen dan mos Bernard altied un opmarking maken oaver hun handicap. Op un dag stonden beien op de weg met mekare te proaten oaver de laatste nieuwtjes. De bakker kwam veurbie en toen zei Berend tegen Gerrit: "Doar he'j d'r ene die krek zoveul zut as wule beiden samen!"
Op un zundag ging Bernard op weg noa de karke. Hee is al un ende onderweg as hee mark dat hee vergeten hef um ut kunstoge in te doen. Um ut hele ende terug te fietsen is um toch te varre. Hee bedach dat Gerrit kort bie de karke woont. Hee kon doar wel effen langs goan um ut oge te lenen. Veur effen zal Gerrit dat zeker doen. Gerrit was un beste keerl maar kwam nooit in de karke en geleuven niet aan God of gebod. Hee mos niks hebben van de pastoor en al zien geboden.
Op die zundagmargen kloppen Bernard bie Gerrit am. Die keek d'r wel van op dat Bernard met de vroage kwam um zien oge effen veur un uurtjen te lenen. Gerrit wol Bernard zeker wel helpen en gaf zien kunstoge effen an zien moat.
Noa de Hoogmisse kwam Bernard weer bie Gerrit terugge um ut kunstoge terug te geven. "He'j oe d'r mee ered?", wol Gerrit weten. Natuurlijk kwam Bernard weer met iets verdreeids(raar) antwoord veur de dag. "Och", zei Bernard, "dat oge van oe hef de hele Misse niks edoan as ronddreeien in de karke. Hee hef zich letterlijk de ogen uut de kop ekeken noa als moois doar in de karke. Ie kunt wel begriepen dat hee dat hef edoan net zo lange tot dat ik weer buuten stond."
Noe begon ut goeie oge van Gerrit gevoarlijk te glimmen. Maar toen hee zag dat Bernard d'r ok nog zo'n Spaans gezichte bie trok, toen kreeg Gerrit ok de slappe lach. Samen heb ze op de goeie afloop maar un lekker borreltje edronken…..
Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen
Geduld is un deugd die'j ut meeste neudig bint a'j ut verliest…