KAKO SU KANT I HEGEL UKLONILI ZAKON O ZDRAVSTVENOJ ZAŠTITI

Keywords: prvorodni grijeh, Kant, Hegel, kulturološki događaj, intelektualni, polna devijacija, teške bolesti, zdravstvena zaštita original sin, Kant, Hegel, cultural event, intellectual, sexual deviation, severe diseases, healthcare protection

Sažetak:

Pored eksplikacije Kantove i Hegelove interpretacije prvorodnog grijeha, prema kojoj taj problem ima ulogu kulturološkog, intelektualnog, emancipacijskog i progresivnog događaja, u ovom radu je izloženo i potpuno drugačije značenje tog problema. Koristeći pravo na naučno-istraživački metodski tretman primarnog izvora i na širu kontekstualnu komparativnu analizu istog, autorka u ovom radu dolazi do zaključka da je prvorodni grijeh devijacija polnog odnosa (muškarca i žene) i primarni uzrok teških bolesti, prenosivih na razne načine. S obzirom na to, onda bi biblijski opisano Božije protivljenje tom čovjekovom prestupu bio zakon o zdravstvenoj zaštiti, a ne uskraćivanje čovjekove slobode, sazrijevanja, samostalnosti i razvoja kulture, intelekta, subjektivnosti i samosvijesti, kako su mislili Kant i Hegel. Njihove interpretacije prvorodnog grijeha se iz tog aspekta uviđaju kao nehumani projekti uklanjanja takvog zakona. Nasuprot tome, cilj ovog rada je mogući humani doprinos, koji se ukazuje iz konkretnog označavanja primarnog uzroka teških bolesti, a odatle i u mogućnosti njegove eliminacije, s kojom mogu nestati i posledice. 

jednom takvom novijem reprezentativna rečenica po tom pitanju ističe da Kanta najviše zanima pitanje religijskoga odrastanja uz povijesno uvjetovanje maloljetnosti, odakle je po njemu i autoru koji to afirmiše "religijska maloljetnost štetnija i nečasnija za čovječnost i čovjeka i njegovo dostojanstvo od naivnog djetinjstva društva i ratnih nestašluka tinejdžerski raspoloženih vladara i država" (Perović, 2017, 820). 
Hegelova progresivna interpretacija prvorodnog grijeha je sastavni dio teorije o razvoju iz Hegelovog Uvoda u Istoriju filozofije, koji je jedan od glavnih programskih činilaca sadržaja akademske, osnovne i master, programske koncepcije. U tom kontekstu Hegel uvjerava da se preko prvorodnog grijeha ostvaruje identitetsko jedinstvo subjektivnog i supstancijalnog, objektivnog (čovjeka i Boga). On tu zaključuje da "po staroj priči o grehu […] zmija nije prevarila čoveka; jer bog veli: Gle Adam posta kao jedan od nas, on zna šta je dobro a šta zlo." (Hegel, 1979, tom III, 89-90). 
U djelu Filozofija povijesti, stoji isto Hegelovo uvjerenje da se prvorodni grijeh "sastoji samo u spoznaji" (Hegel, 1951, 296). Njegovo mišljenje je da stanje i prirodno okruženje prije prvorodnog grijeha pripada životinjama, ali ne i čovjeku, koji traži više od prirodne datosti u ostvarenju svoje subjektivne intelektualne slobode. Hegel tvrdi da jelom sa "stabla spoznaje dobra i zla" čovjek upravo spoznajom čini sopstvenu emancipaciju i izlazi iz prirodnog stanja u progresivni intelektualni razvojni put do svoje samosvijesti. Kao opravdanje za to on navodi isti citat iz Biblije, kao u prethodnom, koji sadrži Božiju konstataciju o efektima učinjenog prvorodnog grijeha. Hegel ističe da Bog tim "potvrđuje riječi zmije" (isto, 297). Odatle je njegov definitivni zaključak da je taj grijeh "spoznavanje dobra i zla" (isto). 
Hegelov zaključak da je prvorodni grijeh u spoznaji jako je uticajan kao rešenje koje se danas više uopšte ne dovodi u pitanje i ne smatra problemskom temom otvorenom za istraživanje. Potpuno povjerenje u pouzdanost i relevantnost takvog Hegelovog suda stoji u radovima današnjih akademskih stručnjaka, jer kad se obrađuje ta tema u filozofiji i kad treba da se spomene prvorodni grijeh on se spominje kao spoznaja. Primjer: ARHE XVI, 32/2019 "Hegel tumači starozavetni mit o izgnanstvu iz raja kao izlazak iz onog pukog naturalnog u kome su Adam i Eva bitisali s životinjama kao jedno u Bogu. Spoznajom nastaje hijatički odnos između onog ljudskog i životinjskog koje ostaje biološki determinisano […] Spoznajom otkrivaju prva žena i prvi čovek da tek treba da postanu ljudskim bićima, da po prirodi nisu takvi kakvi treba da budu. Na taj način oni prestaju da bitišu kao puka biološka bića" (Stefanović, 2009, 225-226). 
U Hegelovoj interpretaciji prvorodnog grijeha, u okviru njegove Istorije filozofije spominje se da je ranije postojalo i drugačije shvatanje značenja tog problema. Hegel ga navodi kao "takozvano učenje o nasleđenom grehu", koje se, kako kaže, "sastoji u tvrđenju da su naši praroditelji sagrešili i da je ta zlost prodrla do svih ljudi kao neka nasledna bolest" (Hegel, 1975, tom III, 83-84). Hegel kaže da to učenje tvrdi da je prvorodni grijeh kao nasledna bolest "kao nešto nasleđeno, nešto urođeno prešla na potomke na spoljašnji način i da kao takva ne spada u slobodu duha niti u njoj ima osnov" (isto).2 U istom kontekstu on objašnjava da je čovjek zaveden da "pojede jabuku", ali, kako kaže, tu se ne radi samo o tome, već "o drvetu znanja dobra i zla, sa kojeg čovek mora da jede inače ne bi bio čovek nego neka životinja". Nasuprot tom izvornom učenju, o prvorodnom grijehu kao o bolesti, Hegel zaključuje da je akt jedenja s toga drvetaspoznaja. Za dodatno opravdanje svoje procjene o saznajnom značenju on koristi citat iste biblijske rečenice, koja je zabilježena i u prethodna dva oblika njegove interpretacije: "Gle Adam je postao jednak sa nama, on zna šta je dobro i šta zlo" (isto). 
Evidentno je da o učenju o naslednom grijehu, u vidu nasledne bolesti, Hegel u svom radu nije razmatrao i nije ulazio u neko istraživanje. Za izbjegavanje takvog istraživanja Hegelu je ključno bilo opravdanje u pitanju: "kako može rđav čovjek da bude kažnjen kad ne postoji odgovornost za ono što je urođeno" (isto). Ipak i pored toga, mogućnost da prvorodni grijeh predstavlja medicinski problem i primarni uzrok zdravstvenih poremećaja, izuzetno je motivaciona za istraživanje s humanim ciljem, s obzirom na to da se danas, posle mnogo proteklog vremena razvoja i progresa (od Hegelovog doba), broj mladih ljudi koji svakodnevno umiru od teških bolesti samo povećava i to pored svega napretka znanja, nauke i tehnologije. 

PRVORODNI GRIJEH -DEVIJACIJA POLNIH ODNOSA I PRIMARNI UZROK TEŠKIH BOLESTI

O odgovornosti i primjerenosti kazni za neku krivicu nije uopšte moguće rasuđivati bez prethodnog poznavanja preciznog značenja delikta kojim su uzrokovane loše posledice. Prije svog konačnog zaključka Hegel nije dovoljno istražio o nekom drugom mogućem značenju jedenja sa drveta znanja dobra i zla (osim o saznajnom), koje bi moglo biti uzrok zdravstvenih poremećaja, da bi uopšte mogao razmatrati o kaznama i odgovornosti po tom pitanju. U Hegelovom radu takva mogućnost uopšte nije razmotrena, ni tamo gdje bi se to najviše očekivalou njegovim Ranim spisima (Hegel, 1982). 
Biblijski tekst ima preko hiljadu stranica, evidentno smisaono koherentnog sadržaja, u kom se o prvorodnom grijehu ne govori samo na prvih nekoliko strana, u njegovom načelnom predstavljanju. Očito je iz uvida u cjelinu djela, da se o tom problemu govori skoro na svakom koraku, uvijek s nekim dodatim proširenjem njegovog smisla, u zavisnosti od konteksta. Sa tim smislom se treba mnogo puta vraćati na načelno izloženu priču o prvorodnom grijehu, da bi se mogla sagledati cjelovita slika značenja opisanog problema, koja proizilazi iz kompatibilnosti smisla te priče i ostatka biblijskog sadržaja. S obzirom na to, Hegelova interpretacija je evidentno parcijalna, jer se njegova ocjena da je prvorodni grijeh spoznaja na prvi pogled slaže sa jednom ili dvije rečenice biblijskog sadržaja iz načelno izložene priče o tom problemu. Opis kompatibilnosti saznajnog značenja prvorodnog grijeha sa širim biblijskim kontekstom je ono što Hegelu nedostaje, da bi njegovi zaključci bili stabilni i potpuno prihvatljivi kao završno rešenje problema, koje obustavlja potrebu za daljim istraživanjem i traženjem drugih, više odgovarajućih aspekata i mogućnosti. 
Zahtjevi stručne, standardizovane, naučno-istraživačke metodologije ne priznaju pouzdanost i ispravnost donesenog zaključka i ARHE XVI, 32/2019 ocjene, recimo, o Hegelovom dijalektičkom sistemu, samo s uvidom u jednu ili dvije rečenice s početka njegovog djela, bez prikaza uvida u ključne kompatibilne stavove iz cjeline konteksta. Ako se oni moraju ispuniti u odnosu prema Hegelovom djelu, treba da budu ispunjeni i u odnosu prema primarnim izvorima koje je Hegel interpretirao. U tom pogledu mjerodavna je metodološka preporuka Betija: "Kao što se značenje, intenzitet ili nijansiranje neke reči ne mogu razumeti nikako drukčije osim na osnovu smisaone veze u kojoj je izgovorena, tako se i značenje i smisao neke rečenice, kao i rečenica povezanih s njom, može razumeti samo na osnovu uzajamne smisaone veze i konteksta […]" (Beti 1988, 67). 
Zašto se uopšte čitav smisao jedenja sa stabla znanja dobra i zla, shvata samo kroz smisao jedne riječikroz spoznaju? Zašto je uopšte bilo potrebno u taj smisao uklopiti radnju jedenje i entitet stabla (drveta), ako te riječi nemaju nikakav značaj i ulogu sa svojim značenjem i ne utiču na neko određenije i drugačije značenje i pojma spoznaje? Zašto je uopšte ignorisana praktična funkcija radnje jedenje i materijalni smisao entiteta drveta? Istraživanje od kojeg zavise odgovori na ova pitanja može poći od prve velike i najbliže otežavajuće okolnosti Hegelovom zaključku, date u biblijskom kontekstu u kom je pojam poznanja upotrebljen sa značenjem polnih funkcija i odnosa [koje pripadaju prvom i jedinom što Bog blagoslovi prije prvorodnog grijeha (1 Mojs. 1. 28)]. O tome stoji na istoj biblijskoj stranici na kojoj se nalazi Božja konstatacija o saznajnim efektima jedenja sa stabla spoznaje dobra i zla, koja je i glavni Hegelov argument za saznajno značenje tog akta. Taj dio navodi da je Adam poznanjem svoje žene Eve kod nje uzrokovao začeće, koje je uslovilo rađanjem Kaina (1 Mojs. 4.1). Takvo značenje pojma poznanja u vidu polnih funkcija i odnosa, može biti indikator značenja i stabla spoznaje dobra i zla. Zahvaljući tome se smisao prvorodnog grijeha iz intelektualnih kvalifikacija može premjestiti u sferu polnih funkcija i odnosa. 
Ako Biblija navodi da muškarac poznanjem žene uzrokuje kod nje začeće, što omogućava rađanje ljudskog bića, onda stablo spoznaje dobra i zla može biti sastavni dio tijela čovjeka, kojim se polni akt sprovodi upravo kao akt poznanja. Ljudsko biće u sebi sadrži organsku bazu mogućnosti razlikovanja dobra i zla, u nervnom sistemu, koji je upravo u obliku drveta3 . S njim su u biću organski integrisane i čovjekove polne funkcije i polni sjemeni faktori, iz kojih se u biogenezi drvoliki nervni sistem u ljudskom biću i stvara. To vodi na zaključak da bi sporno jedenje sa stabla spoznaje dobra i zla moglo biti upravo u doslovnom obliku značenja radnje jedenje, jer se tim predstavlja devijacija polnog odnosajedenje sjemenih produkata muškaraca, sa drveta nervnog sistema ljudskog bića (oralni seks). Takvo postupanje ima karakter protiv-prirodnog, nasuprot postupku prirodnog polnog odnosa, kojim se uzrokuje začeće i rađanje, što Bog blagoslovi, posle stvaranja čovjeka po svojoj slici (1 Mojs. 1. 28). Polne radnje, pri kojima se u polnom odnosu jedu polni sjemeni produkti, nijesu samo neke pradavne, praroditeljske, već se dešavaju i danas, pa odatle i moguća odgovornost svakog čovjeka sposobnog za roditeljstvo, ako su te radnje i mogući uzroci organskih zdravstvenih poremećaja, koji mogu i da se, na razne načine, prenose sa čovjeka na čovjeka i budu uzrok smrti, što je mogućnost koja se istražuje ovim radom. 
Iz biblijskog segmenta o izgnanju se vidi da Bog istjeruje čovjeka iz vrta samo zbog toga da ne bi jeo sa stabla života. Onda je to što po izgnanju iz vrta čovjeku ostaje nedostupno samo stablo života, ali ne i stablo spoznaje dobra i zla, jer taj dio precizira, da je po izgonu čovjeka iz vrta samo staza ka drvetu života postala čuvana i nedostupna (1 Mojs 3. 24). To potvrđuje da kontakt sa stablom spoznaje dobra i zla nije bio dostupan samo našim praroditeljima, nego je uvijek dostupan svakom čovjeku i da stalno postoji staza do tog drveta i mogućnost činjenja istog grijeha. Biblija govori da prvorodni grijeh praroditelja ima univerzalnu težinu i uticaj (Rim. 3. 23; isto 5. 12 itd.) i da predstavlja grijeh koji je, na neki način, organski nametnut unutrašnjem čovjeku (isto 7. 22 -23), sadržan u nečemu u čemu su svi ljudi organski istovremeno povezani. 4 To u čemu je tako nešto moguće je upravo sadržaj tijela svakog ljudskog bića, koji je generisan konstitutivnim genskim činiocima ARHE XVI, 32/2019 iz praroditelja i svih roditelja čitave populacije predaka, koji stalno stoje kao vitalni, organski temelj u građi svakog čovjeka. Da li je djelovanje u polnim devijacijama mogući uzročnik bolesti, medicinska nauka očito još nije utvrdila nemogućim i isključila5 . Nije utvrđeno ni suprotno tome, jer da jeste, već bi bio na snazi univerzalno važeći zakon o zdravstvenoj zaštiti, s ozbiljnim upozorenjem o opasnosti takvih djelovanja po zdravlje ljudi. Ipak, takav polni odnos je potpuno naopak od prirodnog polnog odnosa, koji omogućava začeće, rađanje i množenje čovjeka i zato ima tendencije ka uzrokovanju zdravstvenih poremećaja. 
Zaključku da stablo spoznaje dobra i zla i njegovi produkti sporni za jelo pripadaju čovjekovom biću idu u prilog brojni biblijski segmenti koji sadrže poređenja čovjeka sa drvetom, u kontekstima u kojima se upravo dovode u vezu sa prvorodnom grijehom (Jov 14. 4 -11; Psalam. 1.3; Ezekiel 31. 18 6 ; Marko 8. 16; Luka 23. 31; Mat. 3. 10; 7. 17 -19; 15. 13; Ivan 15. 1 -8 itd.). Ono što čovjeka generalno određuje kao stablo znanja dobra i zla i što u čovjekovom biću odgovara tom nazivu je nervni sistem, na koji se strukturalno i funkcionalno u sadržaju njegove cjeline, nadovezuje i polni organ sa sjemenim faktorima. Nervni sistem je struktura u obliku drveta, sa svojom osnovnom funkcijomsaznajnom, koja je u osnovi bazirana na refleksima za osjećaj prijatnosti, dobra i osjećaj neprijatnosti, bola, zla. U tome je jasno prepoznatljiva organska baza mogućnosti razlikovanja dobra i zla, u osnovnoj refleksivnoj razlici reakcije na opasnost, neprijatnost, negativnost i ono što je tome suprotno. 
Zato je čovjekovo biće suštinski određeno stablom spoznaje dobra i zla, a taj naziv je savršeno primjeren za imenovanje nervnog sistema. 
Kao o drvetu opterećenom preobilnim rodom sjemena, govori Platon opisujući kičmenu moždinu, u djelu Timaj (Platon, 1995, 85c-d). Za to djelo se u filozofiji primjećuje povezanost i sličnost sa biblijskom knjigom Postanka, pa se u akademskom učenju i istraživanju daje i stručna preporuka da se ta dva djela kompariraju. U istom kontekstu Platon objašnjava i raskalašne ljubavne strasti, a sjedinjenje polova pri začeću opisuje kao "otkidanje plodova sa drveća" (isto 91). Opisujući unutrašnji sadržaj ljudskog tijela, Platon ga poredi sa vrtom, izbrazdanim vodenim kanalima i potocima (isto, 77c-d). 7 Na samoj završnici tog spisa Platon izlaže eshatološki zahtjev, kao obavezu svakom čovjeku: da teži popravci poremećaja i ispravljanju tokova u glavi, (Božanskih kretanja u nama), za koje kaže da su se pri rođenju poremetili (isto 90d-e). 8 Komparacijom smisla izloženog u Timaju sa biblijskom pričom o 7 Bibl. opisan, rajski vrt i može predstavljati vrt čovjekovog okruženja u kojem je čovjek bio nekada smješten, a da taj vrt predstavlja i čovjekovu unutrašnju organsku sferu. U Bibliji se opisuje stvaranje čovjeka od zemljepraha zemaljskog (1 Mojs. 2. 7), pa tek po zasađivanju vrta i po čovjekovom smještanju u vrt, opisuje se nicanje iz zemlje dva ključna drveta, bitna u priči o prvorodnom grijehu (isto 2. 8-9). Odatle je opis njihovog nicanja moguće vidjeti iz zemlje u sadržaju čovjekovog bića, s obzirom na to da je ona dio čov. bića, jer je od zemlje stvoren. Zato kasniji biblijski sadržaj i govori o čovjekovom biću, kao o zemljanoj posudi, njivi i sl. 2 Kor. 4. 7;(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)(10)(11)(12)(13)(14)(15)(16)(17)(18)(19)(20)(21)1 Kor. 3. 9). Čovjekovo biće nije hermetički odvojeno od zemlje, već integrisano sa njom stalnim protokom uslova života i zemlja je realno veliki dio ljudskog bića preko uslova života, koje čovjek unosi u sebe (hrana, voda, vazduh…), a koji preko sveopšte sinteze i transformacijskog prometa dolaze iz zemlje i njene uloge u biosferi. To dokazuje i hemijski sastav čovjekovog bića koji je skoro stoprocentno identičan kompletnom hemijskom sastavu biosfere i elementarnom sadržaju zemlje (pr: gvožđe u sadržaju zemlje -gvožđe u sadržaju krvi itd). Vidi u: 31, 33. 8 Platon kad o mozgu govori kao o korijenu, objašnjava da se u glavi začelo prvobitno rođenje duše (vidi u: 10, 32, 33) opisujući njegovu srodnost sa nebom (Timej 90a, b), dok u istom djelu na više mjesta navodi o Božanskom sjedištu u ljudskoj glavi i njenom sadržaju (isto 44d, e; 73c, d; 76b; 85a; 90d, e). S obzirom na to da o kičmenoj moždini govori kao o drvetu, podrazumijeva se da je mozak korijen tog drveta. Iz takve slike se može vidjeti da sjemeni polni faktori i jesu su na granama tog drveta, jer mu je korijen u glavi, a krošnja u tijelu. Vidi u: 10. ARHE XVI, 32/2019 prvorodnom grijehu i ostalim biblijskim sadržajem, dolazi se do zaključaka koji idu u prilog značenju jedenja sa stabla spoznaje dobra i zla, u devijacijama polnih odnosa, a koje mogu biti primarni uzrok i unutrašnje devijacije procesa (tokova) organskih struktura, iz koje nastaju teške bolesti. 
NEKOLIKO PRIMJERA KOJI UPUĆUJU NA ZNAČENJE PRVORODNOG GRIJEHA U POLNIM DEVIJACIJAMA O tome da je prvorodni grijeh devijacija u polnim odnosima nalazi se i u interpretaciji problema prvorodnog grijeha u prvoj biblijskoj Poslanici. Već s početka njenog prvog poglavlja, na taj problem se, između ostalog, upućuje kao na devijaciju u polnim odnosima. Navodi se da je i Jevrejima i Grcima bilo poznato ono što se može doznati o Bogu i da ta spoznaja nije ni bila problem, već nezahvalnost za datost od njega, zbog koje su i predati njihovoj pohoti i sramotnim strastima, prvo započetim između žena i muškaraca.9 Uz to je dato obrazloženje: "[...] jer žene njihove zamijeniše naravno općenje protunaravnim [...]" (Rim. 1. 26). Taj dio navodi i da se za takve sramotne stvari i bludničenje događa na sebi primanje pravedne plate za svoje zablude. Nešto kasnije stoji i ovo: 
"Dakle neka više ne vlada grijeh u vašem smrtnom tijelu, tako da vas podvrgne njegovim požudama! Niti više dajite svojih udova kao oružje nepravednosti u službi grijeha![…] kao što ste nekoć učinili svoje udove podložnima nečistoći i razvratnosti da se pokvarite, tako sada učinite svoje udove podložnim pravednosti da se posvetite […] jer je plaća za grijeh smrt" (isto 6. 19-23). 
Zatim se u nastavku, u kontekstu koji govori o padu, čovjek poredi sa granama drveta, s isticanjem temeljne, noseće važnosti i svetosti 10 njegovog korijena (isto 11. 17-22) 11 . Da li je, s obzirom na izloženo, u vezi sa pričom o prvorodnom grijehu, uopšte moguće pomisliti da je neko drugo njegovo značenje, pored polne devijacije? Šta može da podrazumijeva (protivprirodno) protunaravno općenje, između muškaraca i žena, ako je naravno prirodni polni odnos, kojim se množe, stvaraju i rađaju ljudska bića, blagosloven od Boga po stvaranju čovjeka? U izloženom ne nalazimo podršku Hegelovom saznajnom dohotku prvorodnog grijeha, jer se ističe samo negativni i tragični doprinos tog čina (plata za grijeh smrt), koji je opravdan Božijim protivstavom, datom u sprečavanju čovjekovog jedenja sa drveta znanja dobra i zla (1 Mojs. 2. 17). 
U kontekstu iste Poslanice (3. 10-15) stoji podsjećanje na smisao starozavjetnog segmenta, iz Davidovih Psalma. Taj dio u tom njegovom izvornom i punijem obliku opisuje kako Bog gleda na sinove ljudske da vidi "ima li tko razuman Boga da traži" i konstatuje: "[…] svi skrenuše zajedno, svi se pokvariše: nitko da čini dobro -nikoga nema. Neće li se urazumiti svi što bezakonje čine, koji proždiru narod moj kao da jedu kruha"? (Psal. 14. 2-4). Ulogu takvog bezakonja i takve opšte pokvarenosti jedino ima prvorodni grijeh, koji je izražen jedenjem (sa stabla spoznaje dobra i zla), a u citiranom vidimo da se opšte bezakonje izražava jedenjem naroda. Kako onda jedenje sa stabla dobra i zla može biti isto što i jedenje naroda? Tako opisan opšti kanibalizam je nemoguć i jedino ga je moguće objasniti upravo devijacijama polnih odnosa i jedenjem sjemenih faktora čovjekovog bića, u kojima su svi narodi 11 Vidi o korijenu u: 7. Biblija posjeduje i mnogo podataka, koji na način, sličan kao kod Platona, opisuju svetost ljudske glave i njenog umnog organa (Kol. 1.18; isto 2.10; Ef. 4. 15-16). Uglavnom je to Hristova uloga glave i njegova organska uloga u okviru ljudskih bića, koja se utvrđuje i drugim biblijskim podacima (1 Ivanova 4. 2, 4; 1 Kor. 12, 27; Rim. 12. 4-5; Otkr. 2. 23 itd). S tim se i Hristova uloga i njegovo stradanje za ljudski grijeh i raspeće na Lubanji, glavi (Ivan 19. 17), može osim u istorijskom, shvatiti i u organskom smislu, a naročito iz mogućnosti da drvo znanja dobra i zla (sa kojim je učinjen prvorodni grijeh) predstavlja nervnom sistemu, čiji je glavni dio upravo u lobanji, glavi. Iako su disparatne sfere u pitanju, ipak su nerazdvojive, jer je organska sfera nešto što prati cijelu istoriju kao stalna osnova za nju. Vidi: u 32, 33. 

306

ARHE XVI, 32/2019 sadržani u genskom, organskom potencijalu. 12 Biblijski sadržaj posjeduje brojne slične primjere u kojima se opisuje opšti kanibalizam u blisko rodnom smislu (Izaija 9. 18-19; Plač. 2. 20; 4. 10; Mihej 3. 2-3), a mnogi su kontekstualno umiješani u kritiku bludnosti i grijeha (Ezek. 5. 10-11 i 6. 9; Jerem. 3. 2-9; 5. 7-8; 13. 27; 18. 13; 19. 9). 
Postoji o tome i u Aristotelovom etičkom djelu. Objašnjavajući moralnu rđavost i neobuzdanost ljudskog ponašanja, patološkog karaktera, on za to daje primjer Falarisa, za koga kaže, da je "savladao žudnju da proždere dete ili neprirodnu seksualnu požudu" (Aristotel 2013(Aristotel , 1149a)). Veliki etičar, logičar i metafizičar, koji je kao najtrezveniju tvrdnju podržao onu: "[…] da postoji Um u prirodi kao što postoji u živim bićima, kao uzrok sveta i svakog poretka […]" (Aristotel, 2007, 984b 15-20), očito iz nekog trezvenog etičkog, logičkog i metafizičkog razloga, u istoj ravni stavlja neprirodnu seksualnu požudu sa proždiranjem djece. 
Jedan od najočitijih biblijskih primjera za potpuno očigledno objašnjenje prvorodnog grijeha u vidu polnih devijacija je kritika bludnosti 13 , koja u užem kontekstu govorći o bludnosti i jelu, to dovodi u vezu sa pričom o prvorodnom grijehu: 
"Sve mi je dopušteno ... -Ali sve nije korisno. Sve mi je dopušteno ... -Ali ja neću ničemu robovati. Jela su određena za trbuh, a trbuh za 12 Na kraju djela Država, u priči o Eru Platon spominje prvog čovjeka čija je nerazumnost i nepromišljenost o posledicama uzrokovala njegovo jedenje sopstvene djece (Platon 1976, 619b, c, d). Ulogu prvog čovjeka u Bibliji ima onaj čije se nedjelo opisuje kao prvorodni grijeh i upravo jedenje, ali sa stabla spoznaje dobra i zla. Jedino kao jedenje sjemenih faktora čovjeka to istovremeno može biti kanibalizam i jedenje sopstvene djece, jer sjemeni faktori u sebi nose potencijal za stvaranje djece. Dils obrađujući Empedoklovo djelo objašnjava da se Empedoklova preporuka o praktikovanju nejedenja boba odnosi na nepretjerivanje u polnim užicima, jer je naziv za sočivokijamos, Empedokle koristio za mošnje (Dils 1983, 318-319), pa je i tu uočljiv smisao poistovjećivanja polnih devijacija jedenja sjemenih faktora sa kanibalizmom. 13 Vidi u Ezekiel 6. 9 i gl. 16 gdje se mnogo kritikuje preljuba, razvratnost, bludnost, s nagovještajima da je upravo u toj problematici čovjekovo odmetanje od Boga. jela ... -Ali će Bog uništiti i trbuh i jela. A tijelo nije za bludnost..." (1 Kor. 6. 12 -13). 
Odmah zatim se upozorava na to da su tijela ljudska, udi Kristovi i postavlja pitanje da li treba okinuti "Kristove udove i učiniti ih udovima bludnice" (isto, 15). Dalje se daje odgovor protiv toga, s objašnjenjem da "onaj koji se s bludnicom združi s njom biva jedno tijelo" i u vezi s tim se upućuje na detalj iz priče o prvorodnom grijehu, koji govori da će dvoje biti jedno tijelo (1 Mojs. 2. 24). Tu se još naglašava da je "svaki (drugi) grijeh koji čovjek učini izvan tijela;", a da "bludnik griješi protiv vlastitoga tijela", jer je, kako se dalje navodi, naše tijelo "hram Duha Svetoga" koji stanuje u nama i koji je dat od Boga (isto, 19) i ističe konačni eshatološki zahtjev da Boga proslavimo tijelom. 14 ostavlja se pitanje zašto se izloženi kontekst o jelu odmah transponuje u kritiku bludnosti i dovodi u vezu sa Mojsijevom pričom o prvorodnom grijehu (jedenjem sa drveta znanja dobra i zla), ako je taj događaj isključivo sa saznajnim značenjem i efektima, kako tvrdi Hegel, a ne nešto što se može objasniti iz veze jedenja i bludnosti? Zar je zahvaljujući tome uopšte moguće ne obratiti pažnju na doslovno značenje radnje jedenje u Božjem protivljenju jedenju sa drveta znanja dobra i zla i u vezi sa devijacijom u polnim odnosima, kojima se polne funkcije dovode u vezu sa funkcijom jela i organima za ishranu bića? U istom kontekstu se ukazuje i na negativne efekte takve iskrivljenosti i naopakosti polnih odnosa, po tjelesni, zdravstveni integritet, koji se, na neki način, manifestuju kroz tjelesni, organski poremećaj bića čoveka. Podršku tome daje i sličan starozavjetni podatak koji glasi: "Takav je put preljubnice; najede se, obriše usta i veli: Nisam sagriješila" (Izreke 30. 20). U njemu se vidi smisao u vezi sa prethodnom kritikom bludnosti, koja se ističe kao jedini grijeh štetan konstituciji tijela i koja započinje kontekstom o jelu. On ukazuje na to da je jedino jelo preljubnice, bludnice, koje može biti grijeh, upravo devijacija prirodnog polnog odnosa muškarca i žene koja se ostvaruje jedenjem sjemenih ARHE XVI, 32/2019 faktora muškarca (oralni seks), kojima se izgrađuje organski poredak tijelaudova (organa). Spojem muškarca i žene i spajanjem njihovih polnih sjemenih činilaca (koji ostaju u građi čovjeka sklopljenog i izraslog iz tog spoja i čije biće je upravo zbog toga kao dvoje u jednom tijelu) svaki čovjek postaje jedno tijelo, spojeno iz dvoje. 15  Odatle se ukazuje na to da iz miješanja polnih funkcija i sjemenih produkata polnih organa sa sadržajem i funkcijama drugih organa može nastati i dublja unutrašnja devijacija u poretku prirodne pravilne organske funkcionalnosti koja oblikuje unutrašnje strukture organa. Na to se upućuje iz mogućnosti nastanka drugačijih tjelesnih organaorgana bludnice, u odnosu na prirodno date organe 16 , kojima je ljudsko biće već konstituisano i izgrađeno, u pravilnom prirodnom unutrašnjem poretku. Takvo odstupanje od normalnog, pravilnog, zdravog funkcionalnog poretka sadržaja i strukture u građi organa jedino može biti uslov bolesti. 
Po unutrašnjoj funkcionalnoj i strukturalnoj devijaciji se prepoznaje bolest kancer, koja nastaje i djeluje upravo u odstupanju od pravilnosti datoj u postojećem prirodnom organskom poretku građe organizma. Ona se manifestuje kroz devijacijsko izrastanje (aberacija) nepravilno i haotično strukturisanih sadržaja ćelija, tkiva i izraslina (čak do veličine organa), nadograđenih na pravilnu organsku strukturu i poredak prirodno datih i pravilno strukturisanih organa u čovjekovom biću. Da li ona može biti posledica polnih devijacija (kurvacija), za koje Biblija tvrdi da mogu uzrokovati nastanak unutrašnjih organskih funkcionalnih iskrivljenja i odstupanja, a tim i izgradnje nekakvih nadograđenih, nepravilnih, neprirodnih, devijacijskih, kurvacijskih 15 Platon u Timaju spominje dvopolnost ljudske prirode, gdje još govori i o ljudskoj iskvarenosti i izopačenosti, kojima je posledica ljudsko stanje u neprestanim mukama, sve dok se, kako kaže, umnim savladavanjem "ne dospe u ideju svog prvobitnog i najboljeg stanja" (Platon 1995, 42a, b). Tu ističe neophodnost određenja zakona za sprečavanje uzrokovanja buduće iskvarenosti, dok samo par stranica dalje, govori da primjenjivanje pravilnog načina vaspitanja omogućava da takav čovjek "[...] postaje potpun i savršeno zdrav, izbjegavši najtežu bolest [...]" (isto 44b, c). (1 Moj. 5. 2; Matej 19. 4-6). Vidi u: 26. 16 koji čine Hristovo tijelo (Rim. 12. 4-5). Biblijsko konkretizovanje Geneze pokazuje da je Hristova uloga i organski konstitutivna (Djela 17. 24-29). organa (bludnice), na osnovu prethodnog biblijskog odlomka jeste sasvim logično pitanje. 
Biblija i na mnogim drugim mjestima upućuje na to da je jedenje sa drveta znanja dobra i zla devijacija polnih odnosa. Jedno od njih je u vezi sa famoznom jabukom, koju spominje i Hegel: "Što je jabuka među šumskim stablima, to je dragi moj među mladićima; bila sam željna hlada njezina i sjedoh, plodovi njeni slatki su grlu mome" (Pjesma nad pjes. 2. 3). Jednostavno je shvatiti kakvi su plodovi jabuke -mladića u pitanju, koje jede žena dok sjedi u njegovoj sjenci 17 i na šta aludira erotski smisao citriranog dijela konteksta 18 , koji na završnici izjednačava ljubav i smrt (isto 8. 6). 
Nedaleko odatle nalazi se sličan izraz: "Moj je dragi imao vinograd na brežuljku rodnome" (Isaija 5. 1), kojem prethodi kontekst kritike ljudskih grijeha sa pitanjem: "Kako li posta bludnicom tvrđa vjerna?" (isto 1. 21). S obzirom da se jabuka poredi sa tijelom muškarca, na isto može da upućuje i smisao vinograda na brežuljku rodnome. To dalje može biti u vezi i sa, nekoliko puta naglašenim, štetnim (otrovnim) vinom bluda u Otkrivenju. U tom kontekstu se ističe da je uzrok pada jednog velikog grada 19 opšte napajanje vinom bluda svih naroda, stanovnika zemlje (Otkr. 14. 8; 17.2; 18.3). S toliko naglašenim univerzalnim dejstvom, vinom bluda otkriva se jedna opšta, globalno negativna uloga njegovog dejstva, kad se govori o napijanju svih naroda, a takvu univerzalnu širinu negativnog uticaja ima samo prvorodni grijeh. 
Biblija Hristovo uskrsnuće poistovjećuje sa povratkom potpunog zdravlja (Djela 3. 16) i vezuje za ljudsko tijelo (2 Kor. 4. 10.). Takav smisao ide u prilog učenju koje prvorodni grijeh karakteriše kao naslednu 17 a ona može sjedjeti u njegovoj sjenci jedino, ako on stoji, u čemu je aluzija na polnu devijaciju oralni seks i polni organ muškarca u visini ženinog lica. Mikelanđelova slika (u Sikstinskoj kapeli) prvorodni grijeh oslikava kao polnu devijaciju or. seks; na to ukazuje čitav prizor: ženino lice u blizini polnog organa muškarca, njegove noge u raskoraku oko ženinog tijela, koje je u sjedećem položaju, dok je on u stojećem. 18 polni organ muškarca na vrhu posjeduje strukturu u obliku sličnom plodu jabuke 19 Vidi o gradu u: 31. ARHE XVI, 32/2019 bolest, jer je Hristovo uskrsnuće jedan vid konačne eshatološke popravke efekata prvorodnog grijeha. S obzirom na to da je Hrist svoju žrtvu podnio zbog čovjekovog grijeha (Gal. 1.4), iz toga se može doći do zaključka da je upravo zdravlje to što je izgubljeno i oštećeno prvorodnim grijehom; što je u padu, degradaciji i deficitu. 
Brojni biblijski podaci o Hristovom staništu u tijelu čovjeka i o njegovoj organskoj ulozi u ljudskom biću dozvoljavaju takav aspekt, koji potvrđuje da prvorodni grijeh predstavlja gubitak cjelovitog zdravlja i uzrok vitalnog deficita, uzrok bolesti. Na isti zaključak upućuje i starozavjetni kontekst, koji govori da je Hristova žrtva za ljudski grijeh, nosilac naših bolesti (Izaija 53. 4-5). Jedna od poslednjih biblijskih eshatoloških scena opisuje mogućnost liječenja (Otkr. 22. 2), a s obzirom na to da eshatologija dolazi kao konačna popravka posledica prvorodnog grijeha i da, prema tome, ona predstavlja mogućnost liječenja, i to potvrđuje da prvorodni grijeh jedino može biti primarni uzrok bolesti, a ne intelektualni i kulturološki događaj sa progresivnim tendencijama, kako su tvrdili Kant i Hegel. 
Među brojnim primjerima iz kojih se može doći do zaključka da je prvorodni grijeh devijacija polnih odnosa značajan je i eshatološki dio u biblijskoj Poslanici o ljubavi, koji glasi: "Sad vidimo kao u ogledalu, nejasno, a onda ćemo licem u lice. Sad nesavršeno, poznajem, a onda ću savršeno spoznati kao što sam spoznat" (1 Kor. 13. 12). 
Ako se pojam poznanja, u Bibliji nalazi i sa značenjem polnog odnosa (1 Mojs. 4. 1), onda se i smisao prethodno citiranog može razumjeti iz sfere polnih odnosa, a ne iz epistemološke, intelektualističke. Postizanje eshatološke intelektualne savršenosti je, s obzirom na nezaustavljiv zahtjev razvoja, nedostižno i vodi u besmisao, konačnost i ograničenje razvoja, u totalitet koji je Emanuel Levinas zamjerao Hegelu (Levinas 2006, 180, 216-217, 266) 20 . 20 Levinas je neko ko svojim preispitivanjem ideja koje bezuslovno važe za hrišćansku vjeru (Levinas 1998, 78), u filozofiji skreće pažnju i na biološku sferu (Levinas 2006, 249;1997, 75). Postavljajući svoj rad na biblijskoj osnovi, preuzimajući neke od ključnih biblijskih ideja i pojmova u razvijanju svog gledišta, on u filozofiju uvodi aspekt seksualnosti i plodnosti. Odatle nije slučajno što Levinas, kao dobar poznavalac biblijskog sadržaja, uz podsjećanje Kao što se vidi u citiranom, eshatološko postignuće se izražava i licem u lice. Ako je upotrebljeni pojam poznanja i tu sa značenjem polnih odnosa, kojima se omogućava začeće i rađanje ljudskih bića, upravo odnosom licem u lice, a polni organ u polni organ, onda takvo eshatološko postignuće jedino može da bude popravka tome suprotnog i naopakog odnosa. Naopakost tog odnosa je položaj kod oralnog seksa, u kom je polni organ u lice. Ako je jedenje sa drveta znanja dobra i zla polna devijacija, pri kojoj lice nije u lice, nego je polni organ u lice, onda prethodno izložena eshatološka popravka prvorodnog grijeha predstavlja prestanak s takvim polnim devijacijama i praktikovanje samo prirodnog polnog odnosa: licem u lice, a polni organi u kontaktu s polnim organima. 
Seksualni smisao prvorodnog grijeha se potvrđuje i biblijskim dijelom koji sadrži zahtjev za usmrćivanjem onoga što je u našem tijelu zemaljsko, a kao prvo nabrojeno navodi se bludnost (Kol. 3. 5). Tome prethodi poglavlje koje kritikuje filozofiju, kao ispraznu prijevaru, koja se ne oslanja na Krista (Kol. 2. 8), za kojeg se kaže da u njemu stanuje sva punina božanstva i da smo po njemu i mi ispunjeni. Zatim se ističe da je Hrist glava svakom poglavarstvu i vlasti i mogli bismo pomisliti da se to odnosi na neku vlast u međuljudskim odnosima ili ideološku, društveno političku, da u nastavku ne stoji preciznije pojašnjenje. Dato je u savjetu da se čuvamo bezrazložne tjelesne pameti, koja vodi u to da se ne ostaje "povezan s Glavom od koje je sve Tijeloopskrbljeno i skupa povezano zglobovima i vezama […]" (isto 2. 18-19) 21 . Taj smisao je isuviše tjelesni i organski da bismo prethodno istaknutu Hristovu ulogu vidjeli u bilo kakvom drugom, a ne u organskom na biblijski verset o Božjem blagoslovu ljudskog množenja i onaj drugi slavni i u filozofiji često i najvažniji: o stvaranju čovjeka po slici Boga, govori o seksualnosti kao važnom filozofskom problemu (Levinas 1997, 150-151), a naročito jer mu je bilo poznato rabinsko znanje (vidi u: 8). Levinas u svom djelu Totalitet i beskonačnost često provlači biblijski značajno licem k licu, kroz aspekt plodnosti i seksualnosti. Odatle postoje indicije da je Levinas, kao jedan od rijetkih u novijim vremenima, uviđao seksualno značenje prvorodnog grijeha. 21 Vidi u: 7, 10, 32 i 33 (religija: l. re-ligere; reponovo; ligerespojiti, povezati; liga -zajednica, savez, udruženje; drvolignum; ligament… (Vujaklija, 1972, 514), ali što se tiče religije ključno je drvo znanja dobra i zla kao nervni sistem, čiji je korijen u glavi. 
ARHE XVI, 32/2019 smislu. 22 S obzirom na to, Hrist u kome stanuje sva punina božanstva, po kojem smo i mi ispunjeni, predstavlja ono što nas cjelovito ispunjava kao živa bića 23 . Zato je data kritika filozofije očito usmjerena na spekulativnu filozofiju koja ignoriše uvide u organsko, koje je vitalno značajno za čovjeka. U tome je evidentna kritika nedostataka takvih filozofskih uvida u najranijim vremenima njenog razvoja, kao i anticipacija kasnijeg razvoja filozofije i smjera u koji je otišla, zahvaljujući Dekartu, Kantu i Hegelu i novovremenom distanciranju od prirodnih nauka 24 . 
S tom organskom ulogom Hrista kao glave, od koje je sve tijelo povezano, postaje jasan i onaj biblijski podatak koji govori o mogućnosti stvaranja organa bludnice iz Hristovih organa, kao mogućnost da iz polne devijacije dođe do unutrašnje nepovezanosti sa pravilnim funkcijama glave nervnog sistema. 25 U istom kontekstu se dati zahtjev za usmrćivanjem onoga što je u našem tijelu zemaljsko (primarno bludnost) smisaono proširuje: "Ne lažite jedan drugome, jer ste svukli staroga čovjeka s njegovim djelima, a obukli novoga koji se uvijek obnavlja za stanje prave spoznaje prema slici svoga stvoritelja" (isto, 3. 9). Tu se vidi da se pojam spoznaje odnosi na bio-genezu i njoj bliske funkcijena to kako smo nastali, a ne na intelektualne sposobnosti. Sličan prethodnom je i dio sa zahtjevom za obnavljenjem duhom u kojem mislimo (uma), u koji se treba obući "u novoga čovjeka, stvorena na sliku Božju u istinskoj pravednosti i svetosti" , uz koji ide i obrazloženje: "[…] jer smo udovi 22 Vidi u: 1Kor. 3. 2-3. Tu su ljudi pismo Hristovo i to da smisao Hristovog učenja nije u pismu napisanom crnilom (mastilom), nego Duhom Boga živoga u nama. U istom se naglašava da nije u pitanju "pismo na pločama od kamena, nego na pločama tjelesnim, u srcima". To znači da su ljudska bića i njihov organski sadržaj opis unutrašnjeg Božijeg duha i da je čitav glavni smisao biblijskog i Hristovog učenja, opisan u nama, u našem vitalnom, organskom sadržaju. U istoj poslanici (15. 3) stoji da "Hristos umrije za grijehe naše po pismu", a to može da znači da je njegova smrt bila nužna prema onome kako smo mi opisani u tjelesnom, organskom sadržaju, kako smo bio-genezom konstituisani, jer su u tom sadržaju i efekti prvorodnog grijeha. 23 Vidi u: 13 (1 Kor. 6. 12-20). 24 Na taj nedostatak ukazuje Levinas kad konstatuje da je u filozofiji prisutno prezrivo odbacivanje biološke tvorevine i da uvid u biologiju ostaje bez ozbiljnog razmatranja (Levinas 2006, 249;1997, 75). 25 Vidi u: 20. jedni drugih! […] ne griješite !" (isto 25-26). Tome prethodi dio o eshatološkoj izgradnji Hristovog tijela, s ciljem da "sve uraste u njega, koji je Glava, u Krista: od koga cijelo tijelo -skupa povezano i skupa držano svakovrsnom opskrbnom vezom prema djelotvornosti što je svakom pojedinom dijelu namijenjenaostvaruje svoj rast za izgradnju samoga sebe u ljubavi (isto, 4. 12-16)". 
Zahvaljući ovdje izloženom potpuno je jasno da je smisao prvorodnog grijeha i jedenja sa stabla znanja dobra i zla, neprirodna, neodgovarajuća namjena, prirodno postojeće organske djelotvornosti svakog pojedinog dijela tijela, svakog organa. Izgradnja samog sebe u ljubavi na to ukazuje, jer se ljubav, u kojoj je čovjek primarno konstituisan i izgrađen (i u kojoj se stalno izgrađuje) manifestuje u polnom odnosu, koji je upravo jedna od prirodnih djelotvornosti pojedinih djelova tijela. Nasuprot tome, polne devijacije predstavljaju naopakost namjene pojedinih djelova tijela i njihove djelotvornosti, svrhe, jer lice, usta, oči i dr. organe, koriste nenamjenski za produkte polnih organa. Cjelina tijela ostvaruje svoj rast upravo ispunjavanjem cjelovite djelotvornosti namjenske, prirodne svrhe organa, što je vođeno funkcijom nervnog sistema (glave), a izloženim se ukazuje da iz nenamjenske upotrebe organa nastaje uzrok stvaranja deficita cjelokupne organske djelotvornosti pojedinih organa, pa i toga glavnog. Zbog toga neki organi, zbog neprirodne nenamjenske upotrebe, gube cjelovitost svoje pravilne prirodne djelotvornosti i svrhe i organizam unutar sebe postaje funkcionalno devijacijski usmjeren i deficitaran, u čemu jedino može biti izvor zdravstvenih poremećaja. 

PRVORODNI GRIJEH: UZROK POREMEĆAJA UNUTRAŠNJE RODNE SINTEZE I RAVNOTEŽE, KOJA GRADI ORGANSKO JEDINSTVO CJELINE BIĆA

Hegelova tvrdnja da je prvorodni grijeh spoznaja nije sigurna ni iz opisa komunikacije zmije i žene. Iz ženinog odgovora na zmijino pitanje (da li je istina da ne jedu sa svakog drveta u vrtu), vidi se da ona misli da je za jelo zabranjen plod stabla što je nasred vrta (1 Mojs. 3. 3). Iz paralele sa dijelom koji tome prethodi i koji prvi put spominje ta stabla (1 Mojs 2. 9), vidi se da se mjesna odredba "nasred vrta" odnosi na stablo života, a ne i na ARHE XVI, 32/2019 stablo spoznaje dobra i zla. Zato postoji mogućnost da se, i kad žena odgovara zmiji na pitanje, sa zabranjenog drveta već jelo i da je prvorodni grijeh već učinjen i da ga je prvo činila samo ona, odakle se vidi da nije ženina želja za znanjem bila uzrok prestupa Božijem protivljenju činjenja prvorodnog grijeha. Ženin odgovor otkriva da prestup prvorodnog grijeha može biti i u izostanku onoga što je bio doprinos iz uloge drveta života čije je jelo bilo dozvoljeno, jer je po izgnanju ono postalo nedostupno. Sve što se kasnije opisuje može dobiti drugačiji smisao u skladu sa tim pokazateljima, zbog čega i u čitavom ostalom biblijskom sadržaju ne postoji podrška tome da je prestup saznajne prirode isto kao i u mnogim drugim antičkim izvorima26 . 
Širi kontekst je važan i kad je u pitanju biblijska rečenica, koju Hegel koristi kao svoj glavni argument. Razmatrana iz njene veze sa kontekstom koji joj prethodi i ona može dobiti drugačiji smisao od onoga koji nalazi Hegel tvrdeći da Bog njom konstatuje saznajni efekat prvorodnog grijeha i da se sa tim Bog slaže sa zmijom, koja prema tome, nije prevarila čovjeka. Ona glasi: "Evo čovjek postade kao jedan od nasznajući dobro i zlo" (1 Mojs. 3. 22). Postavljajući paralelno ovu rečenicu sa ranijom, koja opisuje čovjekov status najbliži Božanskom i koja govori o primarnom opisu stvaranja čovjeka po Božjoj slici, može se zaključiti da Bog svojom konstatacijom o saznajnim efektima prvorodnog grijeha samo konstatuje deficit upravo u toj primarno uspostavljenoj sintezi rodova u čovjekovom biću. To je istovremeno konstatacija, koja ima i značenje Hristove žrtve, stradanja za prvorodni grijeh, jer je njegovo glavno obilježje Sin, koje predstavlja primarno datu uravnoteženu sin-tezu rodova muškog i ženskog, koja gradi jedinstvo ljudskog bića, opisanu kod stvaranja čovjeka po Božjoj slici. 27 ko se namjera stvaranja čovjeka po slici Boga izražava sa "Načinimo čovjeka na svoju sliku, sebi slična", a njena realizacija sa "stvori Bog čovjeka na sliku Božju on ga stvori, muško i žensko stvori ih" (1 Mojs. 1. 26-27), onda konstatacija Boga po učinjenom grijehu: "čovjek postade kao jedan od nas" može da se odnosi na samo jedan rod (jedan od nas), koji je realizacija stvaranja čovjeka po Božjoj slici. Vidimo da ta realizacija nije izražena samo jednim rodom, već sintezom dva roda, koja čini jedinstvo cjeline bića čovjeka. To upućuje na zaključak da Bog konstatacijom (koju citira Hegel) konstatuje deficit u čovjekovom biću, izražen u padu vrijednosti jednog roda, u rodnom unutrašnjem disbalansu, koji jedino može da bude uslov bolesti, a ne i saznajnog progresa. Upravo takav smisao je izražen u samom nazivu prvo-rodnog grijeha, pod kojim se podrazumijeva neko ogrešenje o primarnu konstitutivnu, gradivnu ulogu rodova muškog i ženskog; neka greška u vezi sa rodovima bića -muškim i ženskim. 28 Iz tog aspekta se ne uviđa slaganje Boga sa zmijom, kao što tvrdi ARHE XVI, 32/2019 Hegel, već naprotiv: nalazi se neslaganje i upravo doslednost Boga svom ranijem stavu, kojim se protivi jedenju sa stabla znanja dobra i zla, isključivo zbog negativnih efekata u umiranju. 
Ako je prvorodni grijeh uzrokovao raskid i disbalanas zajednice, sinteze rodova koja čini čovjeka, onda je razumljivo što jedna od završnih eshatoloških scena, posledice uzrokovane prvorodnim grijehom rešava vjenčanjem 29 muškog i ženskog roda (Otkr. 21. 2). U tom opisu rodovi imaju kosmološke kvalifikacije zato što se po primarnom opisu stvaranja čovjeka po slici Boga (kao muško i žensko u jedinstvu čovjeka), naglašava da se tim dovršavaju nebo i zemlja i da je upravo to postanak neba i zemlje (1 Mojs 2. 1, 2, 4). Ako krajnje eshatološko dešavanje uspostavlja istu čovjekovu prvobitnu konstituciju po Božjoj slici, koja je jedinstvo i sinteza dva roda (muško i žensko) i kroz šta se dovršavaju nebo i zemlja, kroz čovjeka 30 , onda je prvorodnim grijehom uzrokovan raskid tog jedinstva i zajednicesinteze rodova 31 u unutrašnjoj konstituciji ljudskog bića, kroz šta se dovršavaju nebo i zemlja. 32  "jedinstvo sveta narušeno jednim pradavnim zločinom i da sve što je proisteklo mora da snosi kaznu za to". Iz svega toga, a naročito iz orfičkog predanja o kaznenom ispaštanju duše u tijelu zbog grijeha (vidi u : Platon 1990, 701c;2019, 400b-c;Šijaković 2002, 182), u vezi sa Platonovim eshatološkim zahtjevom za oživljavanjem organa duše (Platon, 1976, 527) i zahtjevom na kraju Timeja o ispravljanju (funkcija, procesa) tokova u glavi (vidi u: 8) mogu se dobiti rezultati složni sa nalazima ovog rada, ali u ovom radu za tu analizu nema prostora. 29 povezivanjem u zajednicu, sintezu. 30 Kroz stvaranje čovjeka iz muškog i ženskog stalno traje sveopšti protok uslova života (vazduh, voda, hrana, energija), koji učestvuju u izgradnji bića čovjeka, a taj protok traje kroz sve trajanje života od začeća i kasnije; stalno se njim izgrađuje, dopunjava i održava čovjekovo biće. Gledano iz te perspektive može se reći da se na taj način u čovjeku dovršavaju nebo i zemlja i da ljudsko biće u sebi sadrži regije neba i zemlje, po elementarnoj pripadnosti, porijeklu iz tog univerzalnog okvira uslova života i njihovog prometa. 31 naziv centralnog dijela mozga je talamus -bračna postelja. Biblija daje preporuku da ženidba bude u časti među svima, a da bude i "postelja ženidbena neokaljana, jer će bludnicim i preljubnicima suditi Bog" (Hebr. 13. 4). Vidi u: 33. 32 Odatle i rajski vrt sa svojim bitnim stablima može biti u čovjeku, a istovremeno i dio sfera neba i zemlje. U skladu sa tim se i nebeski grad, zaručnica (žensko), u završnoj sceni eshato. vjenčanja, može objasniti iz naziva Sve nauke koje utvrđuju o tome šta se dešava u biogenezi čovjeka tvrde da u osnovi tog odnosa, u odvijanju procesa stvaranja čovjeka, igraju potpuno jednaku ulogu oba sjemena faktora i od muškog bića (oca), kao i od ženskog (majke). To se izražava u ukupnom broju hromozoma, ključnih nosilaca genetskih kapaciteta i gradivnih potencijala, koji se u jednakoj mjeri dobijaju od oba roditelja (oba roda muškog i ženskog), od kojih se sklapa čovjek. Nasledna anomalija prepoznata upravo kao poremećaj nejednakog i nepravilnog broja hromozoma, koji bi trebalo da su, sa istim brojem, dobijeni od oba roditelja -muškog i ženskog, jeste bolest Daunov sindrom. Uzrok te bolesti u osnovi može biti rodni disbalans iz deficita vrijednosti, snage i uloge jednog roda u biogenezi, koja podrazumijeva rodnu i polnu jednakost, izraženu u nasleđivanju jednakog broja hromozoma od oba roditelja. Značajno je što se u novijem vremenu za tu hromozomsku abnormalnost u osnovi nalaze neki uslovi, tipični i za pojavu ćelijskih aberacija bolesti kancera. 
Do istih zaključaka o značenju prvorodnog grijeha možemo doći i iz kazne za zmiju, koja se opisuje sukobom i neprijateljstvom roda zmijinog i roda ženinog (1)(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)(10)(11)(12)(13)(14)(15)(16), što se u nekim prevodima bilježi kao sukob sjemena ženinog i sjemena zmijinog (prev. Daničić, Karadžić). Bilo da je u pitanju sjeme ženino ili rod ženin, prema onom prvom konstitutivnom statusu ženskog roda, kod stvaranja čovjeka po Božjoj slici, ženski rod čini samo jednu polovinu jedinstva i cjeline čovjekovog bića, dok drugu čini muški rod. Te polovine muška i ženska su u sintezi koja gradi jedinstvo cjeline ljudskog bića, jer ti rodovi, kroz gornji gradakropolj, koji je porijeklom od Hipokrata (medicina) i koji je korišćen upravo kao naziv za mozak (Platon 1995, 70, a) korijen biblijskog drveta znanja dobra i zla. [Vidi u: Mat. 14-15, ljudi su svjetlost svijetu, jer se grad koji stoji na gori ne može sakriti, a koji se poredi sa svijećnjakom, dok se nešto kasnije (isto 6. 22-23), za oko tvrdi da je svetiljka tijelu i da ono može biti zdravo ili bolesno, od čega zavisi i svjetlost i tama tijelazdravlje tijela. Iza oka u tijelu je mozakglavni dio nervnog sistema, drveta znanja dobra i zla (gora, šuma), a s obzirom na moždanu elektromagnetnu svjetlosnu prirodu, on u tami tijela izgleda kao grad u tami noći]. Vidi u Zizjulas, 1985, str 19, fus. 8 (liceprosopon sa izvornim anatomskim značenjemmjesto sa dva oka, ispod lobanje). Upravo je grad u Bibliji bludnica od čijeg su vina bluda pili svi narodi (Otkr. 17.1; 18. 2 -4). 
ARHE XVI, 32/2019 polne funkcije i odnose, iz sebe sklapaju biće čovjeka svojim sjemenim faktorima, od kojih muški ima izgled upravo sličan zmijispermatozoid. 33  Nasupot jajnoj ćeliji i svim ostalim postojećim ćelijama ljudskog bića, spermatozoid ima sposobnost samostalnog kretanja i može živjeti i van tijela muškarca 24 časa, u nekim uslovima, pa je prema tim svojstvima bliži nekoj vrsti životinja, više nego ćelijskom statusu. Sa tim svojstvima može i biti u ulozi biblijske zmije, kojoj se pripisuju životinjske kvalifikacije. Takav aspekt doprinosi gledištu iz kojeg se uviđa da je prvorodni grijeh devijacija polnih odnosa i jedenje upravo tih polnih sjemenih faktora muškarca 34 . Biblija to opisuje upravo jedenjem sa stabla znanja dobra i zla, nervnog sistema, sa kojim su u tijelu integrisane i polne, sjemene regije bića 35 . Opisano neprijateljstvo između roda zmijinog i roda ženinog, kao kazna za činjenje prvorodnog grijeha, ukazuje na unutrašnji efekat tog grijeha u rodnom disbalansu (u sukobu između unutrašnjih regija čovjekovog bića, koje svoje porijeklo duguju muškom i ženskom sjemenu, od kojih su stvorene i izgrađene). 
Po stvaranju čovjeka, začećem, sadržaj spermatozoida i jajne ćelije ne nestaje iz čovjeka, nego ostaje ugrađen u čovjeku i cjelinu čovjekovog bića stalno čini sinteza ta dva sadržaja. S obzirom da Biblija opisani sukob precizira satiranjem glave zmije od strane ženinog roda, dok zmijin rod ženin vreba u petu, to se može shvatiti u naopakom odnosu između onoga što je iz muškog i ženskog sjemenog faktora sastavljeno u građi ljudskog bića. Glava 36 jednog po noge drugome može 33 antički izvori bilježe da je zmija i jedan od oblika Dionisa, čija obilježja su vino, bludnost, kanibalizam. 34 sjemena drveta znanja dobra i zla (nervnog sistema), čiji centralni dio mozak i moždina imaju oblik sličan spermatozoidu; moždina pokrećući cijelo tijelo izvodi izvijajuće pokrete slične repu spermatozoida u kretanju 35 spermatozoid to nervno stablo i stvara u biogenezi, a kroz to je i moguća komunikacija zmije i žene (zmija -sperm. govori kroz biće čovjeka, kroz sadržaj organizma, koji je iz njega izgrađen; vidi u: 2 Kor. 11. 2-3zmija se poredi sa ljudskim mislima, razumom, a spermatozoid gradi organsku bazu mišljenja, razuma (spermato-zo-idspermasjeme; zoo -životinja, ididea, eidosoblik: sjeme životinjskog oblika) 36 Vidi o glavi u: 33 da oslikava pad glavne funkcije stvorene regije iz jednog roda i njegovog sjemenog faktora, pod niže funkcije regije stvorene iz drugog roda i njegovog sjemena. U takvoj unutrašnjoj naopakosti upravo može da se manifestuje naopakost polnih devijacija, kod kojih je u polnom odnosu glava čovjeka naopako postavljena, u kontaktu s polnim organom. Odatle i opis kazne za zmiju (spermatozoid) nagovještava mogućnost prenošenja devijacijskih manifestacija, iz naopakog polnog odnosa, na unutrašnjost i organski poredak, koji je izgrađen iz polnih faktora muškog i ženskog roda. Značajna sličnost sa tim postoji u Parmenidovom djelu O prirodi: "S desna dečake, a s leva devojčice. Kad muž i žena klice ljubavi pomešaju, tad snaga u žilama obrazovana od različite krvi, čuvajući omer mešavine, divno građena tela stvara. Jer ako se snage bore kad se semena pomešaju ne čineći jednu u združenom telu, strašno će one duplim semenom rađajući život opustošiti" (Žunjić, 1984). 
Poznato je da je jedan od temeljnih uslova za kancer onkogen, koji omogućava dejstvo brzog umnožavanja različitih ćelija. Nauka je zapazila da je taj gen uglavnom aktivan dva puta: kod začeća i embrionalnog razvoja i kod nastanka kancera, pa je pitanje o njihovom istom pokretaču i istom uzročniku njihove aktivacije potpuno logično. Ako znamo da ga u prvom slučaju aktivira prirodni polni odnos kojim započinje začeće, onda ga i u drugom slučaju, kod bolesti kancera može aktivirati isti odnos u obliku njegove devijacije, kojim sjemeni faktori svoju krajnju svrhu ostvaruju naopakim putem u sadržaju organizma, koji nije za tu svrhu. Prema strukturama, kroz koje se manifestuje i njihovim funkcijama i ulogama u organizmu, kancer i jeste devijacija u odnosu na normalan zdravi ćelijski i organski sadržaj, a kao takav mora biti i primarno uzrokovan nekom devijacijom. O onkogenu i detaljnije o ćelijskim uslovima nastanka teških bolesti je još 2005. god. (u novinskom feljtonu), širu javnost iscrpno informisao tadašnji profesor neurohirurgije na Medicinskom fakultetu u Beogradu (Đorđević, 2005), govoreći i o sledećem: 
"Samo dve vrste ćelija nemaju problem sa starenjem. Prve su zametne ćelije iz kojih se proizvode spermatozoidi i jajašca. Njihove telomere se osvežavaju pod dejstvom enzima telomeraze. Zametne ćelije su u suštini besmrtne i samo nedostatak hormona u starosti dovodi do ARHE XVI, 32/2019 njihovog zamiranja. Druga grupa besmrtnih ćelija, samo zahvaljujući telomerazi, jesu ćelije raka. One se dele i razmnožavaju bez kraja, jer ne gube svoje telomere". 
Ako istu beskonačnu diobnu moć imaju samo zametne ćelije, tačnije spermatozoidi (koji u spoju s jajnom ćelijom grade ćelijsku i organsku pravilnost građe i funkcije), koju imaju i ćelije kancera, (a koje diobama devijacijski odstupaju od pravilnosti organske građe i funkcije), onda to može da ukazuje na porijeklo kancera iz organske devijacije svrhe spermatozoida, koji je temelj organizma i njegove organske pravilnosti. Iz toga se, u vezi sa svim teorijskim nalazima i rezultatima analize našeg rada, ukazuje dovoljno razloga i za praktično naučnomedicinsko istraživanje i utvrđivanje hipoteze da primarni uzrok bolesti kancera može biti u devijacijama polnih odnosa i porijeklom od spermatozoida koji su svoju svrhu završili u djelovma organizma, koji po svojoj prirodnoj funkciji nijesu za tu namjenu Dakle, kad Bog ističe zahtjev: sa stabla spoznaje dobra i zla da nijesi jeo jer ćeš umrijeti, on doslovno upozorava da se polnim devijacijama (oralnim seksom i jedenjem spermatozoida, koji su produkti nervnog sistema i njegovo sjeme, jer se njima on stvara) uzrokuje unutrašnji gradivno-konstitutivni rodni disbalans, a s njim i bolest i smrt. Biblijski sadržaj o tome jasno i konkretno precizira i s isticanjem da je volja Božija ljudsko posvećenje, kroz izbjegavanje bludnosti, koja znači nepoznavanje Boga, čemu je nasuprot znanje sticanja svoje žene, što prvenstveno i predstavlja znanje pravilnog polnog odnosa muškog i ženskog, ključnog za bio-genezu (1 Sol. 4. 3 -4) 37 . 
Ako je prvorodni grijeh u polnim devijacijama uzrok bolesti, onda eshatološki povratak u prvobitno rajsko stanje ne podrazumijeva povratak u neko primitivno samodovoljno i dosadno prirodno okruženje sa životinjama, već povratak u puni psihofizički vitalni integritet, s prestajanjem činjenja polnih devijacija. Odatle i konačno eshatološko ostvarenje koje definitivno popravlja posledice čovjekovog pada, nije ostvarenje nekog idealnog društvenog poretka, univerzalističkog totaliteta ili postizanje intelektualnog savršenstva, nego ostvarenje samo već date cjelovitosti vitalnog poretka u ljudskim bićima. To je tek primarna osnova za pravo na život, na koju se s poštovanjem njene pravilnosti sve ostalo nadograđuje u beskrajnoj slobodi djelovanja. 
Iz svega izloženog je jasno da bi Božije protivljenje čovjekovom jedenju sa stabla spoznaje dobra i zla mogao biti neki opštepriznat i poštovan zakon o zdravstvenoj zaštiti. Kantovo i Hegelovo tumačenje se odatle pokazuje kao jedan nehuman projekat, s ciljem njegovog uklanjanja, za koje bi se i postavilo pitanje odgovornosti, a naročito institucionalizovanja njihovog učenja sa ozbiljnom antietičkom obrazovnom ulogom i uticajem. Dovoljan je jedan uočljivi originalni biblijski primjer, koji jasno i očigledno pokazuje da prvorodni grijeh predstavlja polne devijacije sa patološkim konsekvencijama po čovjeka, za obrazovni kontraefekat -slom ličnosti, intelekta i osnovnih razumskih etičkih orijentacija. Takvi efekti su mogući, jer Kant i Hegel uče da upravo taj problem predstavlja pozitivni progresivni kulturološki i intelektualni događaj i s obzirom na to da se takva njihova učenja moraju školski afirmisati kroz radove studenata, uslovljavanjem ocjenom i diplomom. 

"na spoljašnji način" Vidi u: 



dendriti -djelovi nervnih ćelija, od (l.) dendrosdrvo. 

Vidi u: Rim. 2 Kor. 

14; 1 Kor. 12. 26, 27 itd. Uporedi: 1 Kor. 5. 9 -13 i 

12-20 i Ivan 11. 9 -10. 

Poznat je slučaj glumca Majkla Daglasa oboljelog od kancera grla, uzrokovanog humanim papiloma virusom, za koji se zna da je uzročnik kancera reproduktivnih organa žena. Sam glumac je javno priznao da je upražnjavao oralni seks i odatle i mogućnost da mu se taj virus nađe u grlu. Taj primjer je pokazatelj da se devijacijama polnih odnosa može uzrokovati teška bolest. Odatle postoje indicije da se i oralnim seksom, koji žene čine muškarcima, može uzrokovati nastanak teških bolesti i da su opasni virusi upravo na taj način stvoreni. 

Vidi u: (2 Tim. 2. 20-21) -tu se govori o čovjekovom biću, kao o kući sa zemljanim i drvenim posudama među kojima ima i onih koji su za sramotu i ističe zahtjev za njihovim očišćenjem, s ciljem da budu za čast; u anatomiji postoji izraz krvni sudovi. 

Na internetu se mogu naći podaci o mnogim komentatorima, koji tvrde o seksualnom značenju prvorodnog grijeha i o tome da i Rabini tvrde da je zmija seksualno zavela Evu.(Atli, 2011, 61-62). Vidi u: 2 Kor. 12. 21. 

  

Mnogi drugi bibl. djelovi na ljudsko tijelo ukazuju kao na svetinju, hram, Božiju kuću, stanište Božanskog: Ef.1. 22;[4][5][6][7][8][9][10][11][12][13][14][15][16] Kol. 2. 8; 1 Kor. 3. 16; 6. 19; gl. 12; 1 Petrova 4. 17; 

Dio koji govori o golima muškarcu i ženi i nepostojanju njihovog stida i osjećaja sramote zbog toga (1 Mojs. 2. 25), jasno ukazuju na to šta predstavlja jedenje sa stabla znanja dobra i zla, ako to bez stida i sramote čine goli muškarac i žena. Sa tim u vezi jasan indikator da sporna radnja prvorodnog grijeha stoji u seksualnim perverzijama postoji u jednom kasnijem biblijskom dijelu koji spominje golotinju bludnosti(Ezekiel 23. 29). Pokrivanje golotinje smokvinim lišćem isto pokazuje da ishodi učinjenog grijeha nijesu saznajni, jer smokvin list u dodiru sa golom kožom izaziva trenutnu iritaciju i žarenje i nijedan intelekt ga ne bi upotrebio za tu namjenu 

Vidi u: 7 i 27. Vidi u Rim 8. 2, 11gdje se vidi da se i o duhu govori kao o duhu života, u tijelima, kao o duhu posinjenja (15), koji je grijehom (10) podvrgnut ropstvu (tjelesne) raspadljivosti (20), pa se i eshatologija očekuje u posinjenju tijela (23), da bi ponovo bili jednaki slici sina (Božijeg) -Božijoj slici prema kojoj je čovjek stvoren, kao sinteza muškog i ženskog roda u jedinstvu bića (1 Mojs. 1. 27). O tome se govori i kad se kaže da u Hristu "nema ni muškog ni ženskog roda" (Gal. 3. 

28), a takva mogućnost je jedino u sintezi i ravnoteži rodova, u kojoj se gube njihove posebne rodne karakteristike, jer svojom sintezom obrazuju jedinstvene zajedničke, koje čini građu ljudskog bića. S obzirom na to da eshatologija dolazi kao konačna popravka posledica prvorodnog grijeha i da se ostvaruje mogućnošću postajanja sinovima Božjim (Otkr. 21. 7), to znači da je prvorodni grijeh uzrokovao unutrašnji disbalans ravnoteže i sin-teze rodova, koji svojim spojem grade biće čovjeka, a koja je primarno data u stvaranju čovjeka po slici Boga kao muško i žensko, u jedinstvu koje čini čovjeka. Vidi u: 1 Moj. 5. 2; Matej 19. 4-6. 28 Kod Frojda se o prvobitnom grijehu nalazi zaključak da je u pitanju zločin prema muškom rodu, ocuubistvo oca(Frojd 1969, 280-281). To izlaže posle elaborata o seksualnim perverzijama, u djelu pod naslovom O seksualnoj teoriji totem i tabu(Frojd 1969, 280-281). U istom vrdi da je učenje o pređašnjem grehu orfičkog porijekla. U vezi sa tim spominje predanje o ubistvu Dionisa -Zagreusa i fragment od Anaksimandra, u kome se, kako kaže, govori da je
KAKO SU KANT I HEGEL UKLONILI ZAKON O ZDRAVSTVENOJ ZAŠTITI