Antonio López García (Tomelloso, Ciudad Real, Espainia, 1936ko urtarrilaren 6a) eskultore eta margolari hiperrealista da. Kritikari batzuek bere neo-akademizismoa gaitzetsi dute baino beste batzuek goraipatu. Robert Hughes-ek, esate baterako, errealismoaren maisutzat dauka. 1992ko "El Sol del Membrillo" filmean Victor Erizek Lopezen lan egiteko modua erakutsi zuen.
Bere lehenengo obretan italiako quattrocentoaren eragina sumatzen da, esate baterako, Josefina leyendo (1953) lanean ikusi ahal den bolumenen definizio biribilean. Sendotasun plastikoan eta konposizio zehatzetan duen interesak eragiten du Cézanne eta kubismoagatik bere giro familiarrean erakartuta sentitzea, Mujeres mirando los aviones (1954) kasu. Salvador Daliren lanak influentzia handia izan zuen artistarengan zeinek errealitatea eta marrazkia pinturaren gainetik jarri zuen. 1957tik geroztik, bere lanek kutsu surrealista izango dute. Bere lanetan agertzen diren figura eta objektuak espazioan zintzilik daude, bere kontestutik ateratako irudiak dira, beste irudi batzuekin era latzean erlazionatutakoak. Bide fantastiko hau landu zuen 1964. urtera arte, honen isla dugu “Atocha” (1964). Baina 1960tik geroztik, komentatuko bidea albo batera uzten joan zen eta interesatzen zitzaiona zen irudikatzen zuena zehaztasunez egitea. Begiko zituen gertuko gaiak, etxeko eszenak, familiako irudiak, bere emakumea eta alabak. Eguneroko objektuak eta gertakariak ziren bere koadroen protagonistak eta izugarrizko zehaztasun fotografikoz tratatuko ditu. Halaber, bere produkzioan ikus daitezke ere Madrilgo bistak eta naturatik ateratako elementuak. Aldi honen isla dira: “Los novios”, “Membrillos y granados”, “Madrid desde Torres Blancas” edo “Gran Vía". Astiro margozten du, hausnartzen, irudikatzen duen objektuaren esentzia bilatzen duen bitartean. Bere koadroak urteetan zehar garatzen dira. Askotan ematen dizkie ikutuak amaituta daudela uste duen arte. Antonio Lopezek hurrengo moduan adierazten du bere margotzeko forma: "Una obra nunca se acaba, sino que se llega al límite de las propias posibilidades", “El cuadro nunca se termina. Siempre queda abierto. Si ya has metido en él lo suficiente, no todo, pero lo suficiente, aún se podría seguir, pero surgen dificultades, cansancios, compromisos que cumplir, deseos de empezar nuevas obras, y el cuadro queda detenido en ese momento, pero nunca terminado.” (http://arelarte.blogspot.com.es/2011/07/antonio-lopez-figuracion-objetiva.html) Antonio Lopez espainiako errealismo garaikidearen ordezkaria da, baina ez bakarra. Bere lana desberdintzen da somatzen den errealitatearen sentsu ikertzaileagatik. Madrilgo eskola hiperrealistaren ”aita” kontsideratzen da. CANNOTANSWER
Antonio López eskultorea da?
Antonio Lopez espainiako errealismo garaikidearen ordezkaria da
Antonio Lopez espainiako errealismo garaikidearen ordezkaria da
Antonio Lopez espainiako errealismo garaikidearen ordezkaria da