text:
 31.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 249/41
 Προσφυγή της 6ης Ιουνίου 2017 — Genomic Health κατά EUIPO (ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE)
 (Υπόθεση T-354/17)
 (2017/C 249/55)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Genomic Health, Inc. (Redwood City, Καλιφόρνια, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωπος: A. Reid, Solicitor)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του EUIPO
 Επίδικο σήμα: Λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης «ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE» — Υπ’ αριθ. 15 214 257 αίτηση καταχωρίσεως
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 14ης Φεβρουαρίου 2017 στην υπόθεση R 1682/2016-5
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας και στα δικαστικά έξοδα της παρούσας προσφυγής.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι εσφαλμένη και ενέχει:
 —
 Παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως, της χρηστής διοικήσεως και της ασφάλειας δικαίου·
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.


text:
 16.1.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 11/22
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 19ης Νοεμβρίου 2009 — Torresan κατά ΓΕΕΑ — Klosterbrauerei Weissenohe (CANNABIS)
 (Υπόθεση T-234/06) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας - Κοινοτικό λεκτικό σήμα CANNABIS - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', και άρθρο 51, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', και άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 2010/C 11/40
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Giampietro Torresan (Rothenburg, Ελβετία) (εκπρόσωπος: G. Recher, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: P. Bullock και O. Montalto)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Πρωτοδικείου: Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG (Weissenohe Γερμανία) (εκπρόσωποι: A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli και R. Cartella, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 29ης Ιουνίου 2006 (υπόθεση R 517/2005-2), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας μεταξύ Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG και Giampietro Torresan.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τον Giampietro Torresan στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 261 της 28.10.2006.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 23.1.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/14
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το High Court of Justice (Chancery Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 10 Νοεμβρίου 2016 — Merck Sharp κατά Comptroller-General of Patents, Desings and Trade Marks
 (Υπόθεση C-567/16)
 (2017/C 022/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 High Court of Justice (Chancery Division)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Merck Sharp
 Καθού: Comptroller-General of Patents, Desings and Trade Marks
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει, για τους σκοπούς του άρθρου 3, στοιχείο β', του κανονισμού 469/2009/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Μαΐου 2009, περί του συμπληρωματικού πιστοποιητικού προστασίας για τα φάρμακα, μια ανακοίνωση περατώσεως της διαδικασίας που εκδόθηκε, πριν από τη λήξη της ισχύος του βασικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας, από το κράτος μέλος αναφοράς σύμφωνα με το άρθρο 28, παράγραφος 4, της οδηγίας 2001/83/ΕΚ (2) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Νοεμβρίου 2001, περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, να εξομοιωθεί με χορηγηθείσα άδεια κυκλοφορίας, οπότε συμπληρωματικό πιστοποιητικό προστασίας δύναται να ζητηθεί και να ληφθεί στο εν λόγω κράτος μέλος με βάση την ανακοίνωση αυτή;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, υπό τις περιστάσεις που περιγράφονται στο ερώτημα αυτό, μήπως το γεγονός ότι εντός του εν λόγω κράτους μέλους δεν έχει χορηγηθεί άδεια κυκλοφορίας κατά την ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως για χορήγηση συμπληρωματικού πιστοποιητικού προστασίας συνιστά παρατυπία δυνάμενη να θεραπευθεί κατά το άρθρο 10, παράγραφος 3, του κανονισμού 469/2009 μετά τη χορήγηση της άδειας αυτής;
 (1) ΕΕ L 152, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 311, σ. 67.


text:
 4.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/17
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 22ας Μαρτίου 2013 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik κατά ΓΕΕΑ — Impexmetal (FŁT-1)
 (Υπόθεση T-571/10) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος FŁT-1 ως κοινοτικού σήματος - Προγενέστερο εικονιστικό κοινοτικό σήμα FŁT - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 207/2009)
 2013/C 129/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Err Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik SA (Kraśnik, Πολωνία) (εκπρόσωπος: J. Sieklucki, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: K. Zajfert)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Impexmetal SA (Βαρσοβία, Πολωνία) (εκπρόσωπος: K. Pyszków, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος του ΓΕΕΑ της 6ης Οκτωβρίου 2010 (υπόθεση R 1387/2009-1), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Impexmetal SA και Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik SA
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 63 της 26.2.2011.


text:
21.6.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 146/21
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα α) Μπορεί να θεωρηθεί κρατική ενίσχυση, υπό την έννοια των
 άρθρων 87 επ. της Συνθήκης, το διοικητικό μέτρο που
 επιβάλλει, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στο σκεπτικό της
 Εφόσον πρόκειται — όπως στην περίπτωση του ∆ήμου Μονάχου, παρούσας σχετικά με τον τρόπο επιβολής και τους σκοπούς
 οργανισμού τοπικής αυτοδιοικήσεως — για οργανισμό δημοσίου του, σε ορισμένες επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν το δίκτυο
 δικαίου, η οδηγία δεν επιβάλλει να διαφοροποιούνται οι ζητούμε- μεταφοράς της ηλεκτρικής ενέργειας την καταβολή προσαυ-
 νες υπηρεσίες με βάση εάν παρέχονται προς το γενικό συμφέρον ξημένου τέλους για την πρόσβαση και τη χρήση του δικτύου,
 και έχουν εμπορικό χαρακτήρα, ή όχι. Ως εκ τούτου, δεν έχει με σκοπό τη χρηματοδότηση των γενικών οικονομικών
 σημασία ότι, στην προκειμένη υπόθεση, o ∆ήμος Μονάχου επιβαρύνσεων στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας;
 αποτεφρώνει απορρίμματα στις εγκαταστάσεις του, στο πλαίσιο
 παροχής υπηρεσιών για λογαριασμό τρίτου, διενεργεί δε τη β) Έχουν οι γενικές αρχές που καθιερώνει η οδηγία 96/02 ( 1),
 μεταφορά όχι με δικά του μέσα, αλλά με τη βοήθεια ιδιωτικής σχετικά με την ελευθέρωση της εσωτερικής αγοράς ηλεκτρι-
 επιχειρήσεως. Εάν η σύμβαση ανατεθεί σε δημόσιο οργανισμό, κής ενέργειας, και ειδικότερα οι διατάξεις των άρθρων 7 και
 αυτός υποχρεούται, σε περίπτωση που, προς εκτέλεσή της, 8 που διέπουν τη διαχείριση του δικτύου μεταφοράς της
 προσφύγει στις υπηρεσίες υπεργολάβων, να εφαρμόσει τις διαδικα- ενέργειας, την έννοια ότι δεν επιτρέπουν στο κράτος μέλος
 σίες της οδηγίας 92/50. να θεσπίζει μέτρα μεταβατικής ισχύος με τα οποία επιβάλλε-
 ται σε ορισμένες επιχειρήσεις η καταβολή προσαυξημένου
 τέλους για την πρόσβαση στο δίκτυο μεταφοράς ενέργειας
 Η υποχρέωση άρσεως των παραβάσεων της κοινοτικής νομοθεσίας και για τη χρήση του δικτύου, με σκοπό την αντιστάθμιση
 περί συνάψεως δημοσίων συμβάσεων ακόμη και δια της λήξεως της υπεραξίας της υδροηλεκτρικής και γεωθερμοηλεκτρικής
 των συμβάσεων που έχουν ήδη συναφθεί, δεν μπορεί να αμφισβη- ενέργειας που προκύπτει, όπως εκτέθηκε ανωτέρω στο
 τηθεί ούτε με βάση τη διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 6, της σκεπτικό, από την αλλαγή του κανονιστικού πλαισίου και
 οδηγίας 89/665 ( 2) η οποία αφορά τον έλεγχο ενδεχόμενων προορίζεται για τη χρηματοδότηση των γενικών οικονομικών
 παραβάσεων στον τομέα του κοινοτικού δικαίου των δημοσίων επιβαρύνσεων στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας;
 συμβάσεων. Παράβαση της Συνθήκης εκ μέρους κράτους μέλους
 μπορεί να θεωρηθεί ως λήξασα μόνον όταν τούτο, αφενός,
 αναγνωρίσει το παράνομο της πράξεως ή παραλείψεώς του και, (1 ) Οδηγία 96/92/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
 της 19ης ∆εκεμβρίου 1996 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την
 αφετέρου, παύσει πλήρως την προσβολή.
 εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας (EE L 27 της 30/01/1997,
 σ. 20).
 ( 1) ΕΕ L 209, σ. 1.
 ( 2) ΕΕ L 395, σ. 33.
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Ιταλικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 24 Μαρτίου
 2003
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 βαλε το Consiglio di Stato με διάταξη της 14ης Ιανουαρίου (Υπόθεση C-130/03)
 2003, στην υπόθεση ΑΕM S.p.A. (C-128/03) και ΑΕM Torino
 S.p.A. (C-129/03) κατά Αutorità per l’energia elettrica e (2003/C 146/36)
 per il gas, Ministero delle attività produttive, Ministero
 dell’economia e delle finanze, και κατά Ε.N.E.L.
 Produzione S.p.A.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τους Νiels Bertil Rasmussen και Luigi Cimaglia, με τόπο
 (Υποθέσεις C-128/03 και C-129/03) επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε ενώπιον του ∆ικαστηρίου
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 24 Μαρτίου 2003 προσφυγή
 κατά της Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 (2003/C 146/35)
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 Με διάταξη της 14ης Ιανουαρίου 2003, η οποία περιήλθε στη — να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική ∆ημοκρατία, παραλείποντας να
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις ορίσει πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δικαστήρια κοινο-
 24 Μαρτίου 2003, το Consiglio di Stato στο πλαίσιο της τικών σημάτων, και πάντως μη ανακοινώνοντας στην
 διαφοράς μεταξύ ΑΕM S.p.A. (C-128/03) και ΑΕM Torino S.p.A. Επιτροπή, εντός της οριζομένης προθεσμίας, κατάλογο των
 (C-129/03) και Αutorità per l’energia elettrica e per il gas, δικαστηρίων αυτών με μνεία της ονομασίας και της κατά
 Ministero delle attività produttive, Ministero dell’economia e τόπον αρμοδιότητάς τους, παρέβη τις υποχρεώσεις που
 delle finanze, και Ε.N.E.L. Produzione S.p.A., που εκκρεμεί υπέχει από το άρθρο 91 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 ( 1) του
 ενώπιόν του, ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής Συμβουλίου, της 20ής ∆εκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό
 αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων: σήμα·
 ---pagebreak--- C 146/22 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 21.6.2003
 — να καταδικάσει την Ιταλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. στο Wilmington, Delaware (ΗΠΑ), R.J. Reynolds Tobacco
 Company, με έδρα στο Winston-Salem, Βόρεια Καρολίνα (ΗΠΑ)
 R.J.Reynolds Tobacco International Inc., με έδρα στο Winston-
 Salem, Βόρεια Καρολίνα (ΗΠΑ) και Japan Tobacco, Inc., με έδρα
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα στο Τόκιο (Ιαπωνία) εκπροσωπούμενες από τους O.W.Brouwer,
 δικηγόρο, και P.Lomas, solicitor, άσκησαν στις 25 Μαρτίου 2003
 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αίτηση
 Κατά το άρθρο 249, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης περί ιδρύσεως αναιρέσεως κατά της από 15 Ιανουαρίου 2003 αποφάσεως
 της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, o κανονισμός είναι δεσμευτικός ως του δεύτερου (διευρυμένου) τμήματος του Πρωτοδικείου των
 προς όλα του τα μέρη και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-377/
 00 (1), T-379/00 ( 2), T-380/00 (2), T-260/01 ( 3) και Τ-272/
 01 (4), Philip Morris International, Inc., R.J.Reynolds Tobacco
 Στη προκειμένη περίπτωση, το άρθρο 91 του κανονισμού 40/94 Holdings, Inc., RJR Acquisition Corp., R.J.Reynols Tobacco
 προβλέπει υποχρέωση των κρατών μελών να ορίζουν, σύμφωνα με Company, R.J. Reynold Tobacco International Inc. κατά Επιτρο-
 την έννομη τάξη τους, εθνικά πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υποστηριζόμενης από το
 δικαστήρια αρμόδια για την παραποίηση και το κύρος κοινοτικών Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Βασίλειο της Ισπανίας, τη Γαλλική
 σημάτων, καθώς και να ανακοινώνουν στην Επιτροπή κατάλογο ∆ημοκρατία, την Ιταλική ∆ημοκρατία, την Πορτογαλική ∆ημοκρα-
 των δικαστηρίων κοινοτικών σημάτων στον οποίο αναφέρονται η τία, τη ∆ημοκρατία της Φινλανδίας, την Ομοσπονδιακή ∆ημοκρα-
 ονομασία τους και η κατά τόπον αρμοδιότητά τους. Η προθεσμία τία της Γερμανίας, την Ελληνική ∆ημοκρατία και το Βασίλειο των
 προς εκπλήρωση αυτών των υποχρεώσεων έληγε στις 15 Μαρτίου Κάτω Χωρών.
 1997.
 Η Επιτροπή είναι υποχρεωμένη να διαπιστώσει ότι η Ιταλική
 ∆ημοκρατία δεν της έχει ακόμη ανακοινώσει τις πληροφορίες Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το ∆ικαστήριο:
 αυτές και δεν έχει ορίσει ακόμη κανένα δικαστήριο κοινοτικών
 σημάτων· ως εκ τούτου παραβαίνει και την υποχρέωσή της εκ του
 άρθρου 91, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
 — να αναιρέσει την από 15 Ιανουαρίου 2003 απόφαση το
 Πρωτοδικείου, καθόσον:
 ( 1) ΕΕ L 11, της 14.01.1994, σ. 1.
 i) απέρριψε τις προσφυγές τους ως απαράδεκτες·
 ii) καταδίκασε τις προσφεύγουσες στα δικαστικά τους
 έξοδα και, επίσης στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η
 Αίτηση αναιρέσεως των R.J. Reynolds Tobacco holdings, Επιτροπή, και
 Inc., RJR Acquisition Corp., R.J. Reynolds Tobacco
 Company, R.J.Reynolds Tobacco International Inc., και
 Japan Tobacco, Inc., κατά της από 15 Ιανουαρίου 2003 iii) καταδίκασε τους παρεμβαίνοντες στα δικαστικά τους
 αποφάσεως του δεύτερου (διευρυμένου) τμήματος του Πρω- έξοδα.
 τοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις συνεκδικασθεί-
 σες υποθέσεις T-377/00, T-379/00, T-380/00, T-260/01 και
 Τ-272/01, Philip Morris International, Inc., R.J.Reynolds
 Tobacco Holdings, Inc., RJR Acquisition Corp., — να κρίνει τις αιτήσεις τους περί ακυρώσεως παραδεκτές
 R.J.Reynols Tobacco Company, R.J. Reynold Tobacco καθόσον αυτές προσβάλλουν αποφάσεις προδήλως παράνο-
 International Inc. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο- μες και να κρίνει οριστικώς επί του ζητήματος· επικουρικώς,
 τήτων, υποστηριζόμενης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το
 Βασίλειο της Ισπανίας, τη Γαλλική ∆ημοκρατία, την Ιταλική
 ∆ημοκρατία, την Πορτογαλική ∆ημοκρατία, τη ∆ημοκρατία — να κρίνει τις αιτήσεις τους περί ακυρώσεως παραδεκτές και
 της Φινλανδίας, την Ομοσπονδιακή ∆ημοκρατία της Γερμα- να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο προκειμένου
 νίας, την Ελληνική ∆ημοκρατία και το Βασίλειο των Κάτω αυτό να κρίνει επί της ουσίας· επικουρικώς,
 Χωρών, που ασκήθηκε στις 25 Μαρτίου 2003
 (Υπόθεση C-131/03 P) — να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο προκειμένου
 αυτό να κρίνει επί του παραδεκτού και επί των δικαστικών
 (2003/C 146/37) εξόδων·
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα
 Οι R.J. Reynolds Tobacco holdings, Inc., με έδρα στο Winston- με το άρθρο 69, δεύτερη παράγραφος, του Κανονισμού
 Salem, Βόρεια Καρολίνα (ΗΠΑ), RJR Acquisition Corp., με έδρα ∆ιαδικασίας του ∆ικαστηρίου.


text:
 18.4.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 136/6
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 13ης Ιανουαρίου 2016 [αίτηση του Landgericht Itzehoe (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG κατά Gerhild Lukath
 (Υπόθεση C-397/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Σύμβαση της Ρώμης για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές - Πρώτο πρωτόκολλο για την εκ μέρους του Δικαστηρίου ερμηνεία της Συμβάσεως της Ρώμης - Άρθρα 1 και 2, στοιχεία αʹ και βʹ - Εθνικά δικαστήρια δυνάμενα να υποβάλουν προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο - Πρόδηλη αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου))
 (2016/C 136/09)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landgericht Itzehoe
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG
 κατά
 Gerhild Lukath
 παριστάμενοι: Rüdiger Boy, Boy Finanzberatung GmbH, Christian Maibaum, Vienna-Life Lebensversicherung AG, Frank Weber
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι προδήλως αναρμόδιο να δώσει απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Landgericht Itzehoe (περιφερειακό πρωτοδικείο Itzehoe, Γερμανία), με απόφαση της 15ης Ιουνίου 2015, στην υπόθεση C-397/15.
 (1) ΕΕ C 320 της 28.9.2015.


text:
 4.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 300/52
 Προσφυγή των Vittoria Tebardi κ.λπ. κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2004
 (Υπόθεση Τ-415/04)
 (2004/C 300/101)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 H Vittoria Tebardi, κάτοικος Tervuren (Βέλγιο), o Vicente Tejero Gazo, κάτοικος Sterrebeek (Βέλγιο), ο Victor González Martínez, κάτοικος Βρυξελλών και ο Alessandro Giovannetti, κάτοικος Ernster (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενοι από τους Gilles Bounéou και Frédéric Frabetti, avocats, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησαν στις 6 Οκτωβρίου 2004 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων κατά την περίοδο προαγωγών 2003, διότι ο εν λόγω πίνακας δεν περιλαμβάνει τα ονόματα των προσφευγόντων, και, παρεμπιπτόντως, τις προπαρασκευαστικές πράξεις της εν λόγω αποφάσεως·
 επικουρικώς,
 —
 να ακυρώσει την απονομή βαθμών για την προαγωγή ιδίως κατά την περίοδο προαγωγών 2003, κατόπιν των συστάσεων των επιτροπών προαγωγών,
 —
 να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων και να καταδικάσει την Επιτροπή στην καταβολή τους.
 Λόγοι προσφυγής και κύρια επιχειρήματα:
 Οι προσφεύγοντες της παρούσας υποθέσεως βάλλουν κατά της αρνήσεως της ΑΔΑ να τους προαγάγει σε βαθμό κατά την περίοδο προαγωγών 2003.
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, επικαλούνται:
 —
 παράβαση του άρθρου 45 του ΚΥΚ και των γενικών εκτελεστικών διατάξεών του·
 —
 παράβαση του διοικητικού οδηγού «εκτίμηση και προαγωγή των υπαλλήλων»·
 —
 παραβίαση των αρχών της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της απαγορεύσεως αυθαίρετης συμπεριφοράς, καθώς και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογίας των πράξεων·
 —
 παραβίαση της αρχής προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης·
 —
 παράβαση του καθήκοντος αρωγής.


text:
 27.6.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 232/25
 Προσφυγή της 22ας Απριλίου 2016 – NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-192/16)
 (2016/C 232/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: NF (Νήσος Λέσβος, Ελλάδα) (εκπρόσωπος: B. Burns, Solicitor)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τη συμφωνία μεταξύ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 με τίτλο «Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, 18 Μαρτίου 2016»·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει πέντε λόγους.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει ότι η συμφωνία μεταξύ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 με τίτλο «Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, 18 Μαρτίου 2016», δεν συνάδει προς τα θεμελιώδη δικαιώματα της ΕΕ, ιδίως τα άρθρα 1, 18 και 19 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει ότι η Τουρκία δεν είναι ασφαλής τρίτη χώρα κατά την έννοια του άρθρου 36 της οδηγίας 2005/85/ΕΚ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ L 326, 13.12.2005, σ. 13-34).
 3.
 Με τον τρίτο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει ότι θα έπρεπε να είχε εφαρμοστεί η οδηγία 2001/55/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 2001, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων και μέτρα για τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων (ΕΕ L 212, 7.8.2001, σ. 12-23).
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη συμφωνία αποτελεί στην πραγματικότητα δεσμευτική σύμβαση ή «πράξη» έχουσα έννομα αποτελέσματα για τον ίδιο, καθώς και ότι η παράβαση του άρθρου 218 ΣΛΕΕ και/ή του άρθρου 78, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, είτε από κοινού, είτε μεμονωμένα εξεταζόμενα, καθιστούν την προσβαλλόμενη συμφωνία άκυρη.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει ότι παραβιάστηκε η απαγόρευση της συλλογικής απελάσεως κατά την έννοια του άρθρου 19, παράγραφος 1, του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/42
 Προσφυγή της 10ης Οκτωβρίου 2011 — Βέλγιο κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-538/11)
 2011/C 347/75
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο του Βελγίου (εκπρόσωποι: C. Pochet και J. Halleux, επικουρούμενοι από τον L. Van den Hende, δικηγόρο)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 27ης Ιουλίου 2011, σχετικά με την κρατική ενίσχυση για τη χρηματοδότηση της ανιχνεύσεως μεταδοτικών σπογγωδών εγκεφαλοπαθειών (ΜΣΕ) σε βοοειδή που εφαρμόστηκε από το Βέλγιο [κρατική ενίσχυση C 44/08 (πρώην NN 45/04)]·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, το προσφεύγον διατυπώνει ένα και μοναδικό ισχυρισμό με τον οποίο προβάλλει παράβαση του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
 Τα μέτρα που εφάρμοσε το Βέλγιο δεν συνεπάγονται επιλεκτικό πλεονέκτημα για τους κτηνοτρόφους, τα σφαγεία και τους φορείς που μεταποιούν, επεξεργάζονται, πωλούν και εμπορεύονται προϊόντα τα οποία προέρχονται από βοοειδή που βάσει της ισχύουσας νομοθετικής ρυθμίσεως έπρεπε να υποβληθούν σε εξέταση ΣΕΒ.


text:
 21.3.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/12
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 17ης Οκτωβρίου 2008 — AGC Flat Glass Europe SA, πρώην Glaverbel SA κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-513/07 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κοινοτικό σήμα - Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 - Άρθρο 7, παράγραφος 3 - Εικονιστικό σήμα που αναπαριστά την υφή μιας γυάλινης επιφάνειας - Άρνηση καταχωρίσεως - Απόδειξη του κτηθέντος δια της χρήσεως διακριτικού χαρακτήρα - Ενδιαφερόμενο κοινό και εδαφική περιοχή που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη)
 (2009/C 69/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: AGC Flat Glass Europe SA, πρώην Glaverbel SA (εκπρόσωπος: T. Koerl, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: O. Mondéjar Ortuño)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (δεύτερο τμήμα) της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T-141/06, Glaverbel κατά ΓΕΕΑ, με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε προσφυγή περί ακυρώσεως της αποφάσεως R 986/2004-4 του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ), της 1ης Μαρτίου 2006, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή κατά της αποφάσεως του εξεταστή περί μη καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος που αναπαριστά την υφή της επιφάνειας του γυαλιού για ορισμένα προϊόντα των κλάσεων 19 και 21.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την AGC Flat Glass Europe SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 51 της 23.2.2008.


text:
 28.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 227/37
 Προσφυγή-αγωγή της 28ης Μαΐου 2012 — ΖΖ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-57/12)
 2012/C 227/63
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: G. Cipresa, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής περί μειώσεως του επίδομα αναπηρίας του προσφεύγοντος-ενάγοντος για το χρονικό διάστημα Ιούνιος — Σεπτέμβριος 2011.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, εάν και εφόσον αυτή, ultraque incerta sunt, υφίσταται, περί απορρίψεως της από 19 Οκτωβρίου 2011 αιτήσεως
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, εάν και εφόσον αυτή, ultraque incerta sunt, υφίσταται, περί απορρίψεως της από 20 Οκτωβρίου 2011 ενστάσεως
 —
 να ακυρώσει αμφότερες τις αποφάσεις, εάν και εφόσον αυτές, ultraque incerta sunt, υφίστανται, βάσει των οποίων η Επιτροπή αφαίρεσε παρανόμως, από κάθε μηνιαία καταβολή του επιδόματος αναπηρίας που δικαιούται ο προσφεύγων-ενάγων για το χρονικό διάστημα Ιούνιος — Σεπτέμβριος 2011, συνολικό χρηματικό ποσό 1 661 ευρώ και να ακυρώσει τις αποφάσεις, εάν και εφόσον αυτές υφίστανται, περί αφαιρέσεως του ως άνω ποσού
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα το ποσόν των 1 661 ευρώ εντόκως, με ετήσιο επιτόκιο ύψους 15 % και ετήσια κεφαλαιοποίησή του από τις 27 Οκτωβρίου 2011 μέχρι και την ημερομηνία της πραγματικής καταβολής του
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.


text:
 22.5.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 134/42
 Προσφυγή της 8ης Μαρτίου 2010 — ClientEarth κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-120/10)
 2010/C 134/71
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: ClientEarth (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο), Transport & Environment (Βρυξέλλες, Βέλγιο), Ευρωπαϊκό Γραφείο Περιβάλλοντος (Βρυξέλλες, Βέλγιο) και BirdLife International (Βρυξέλλες, Βέλγιο), (εκπρόσωπος: S. Hockman QC, Barrister)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγόντων
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αποφανθεί ότι η καθής παρέβη τον κανονισμό (ΕΚ) 1049/2001 (1) και τον κανονισμό (ΕΚ) 1367/2006 (2)·
 —
 να αποφανθεί ότι οι λόγοι αρνήσεως προσβάσεως σε ορισμένο έγγραφο βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 πρέπει να εκτίθενται με γραπτή απάντηση εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών της αποτελούμενης από δύο στάδια διοικητικής διαδικασίας, άλλως δεν μπορούν να προβληθούν νομίμως για τη θεμελίωση εξαιρέσεως, διότι θα διέφευγαν του δικαστικού ελέγχου·
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση της 9ης Φεβρουαρίου 2010 [SG.E3/MM/psi Ares (2010)70321], με την οποία η Επιτροπή δήλωσε την πρόθεσή της να μην παράσχει στους προσφεύγοντες πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα που περιείχαν περιβαλλοντικά πληροφοριακά στοιχεία·
 —
 να υποχρεώσει την καθής να παράσχει πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα που ζητήθηκαν και προσδιορίστηκαν κατά την εξέταση της αιτήσεως της 15ης Οκτωβρίου 2009, της επιβεβαιωτικής αιτήσεως της 17ης Δεκεμβρίου 2009 και σε όλα τα έγγραφα που καταρτίστηκαν κατά τη διάρκεια της ανωτέρω εξετάσεως, αμελλητί και χωρίς οποιαδήποτε απάλειψη σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001· και
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα των προσφευγόντων, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων των παρεμβαινόντων.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα προσφυγή, οι προσφεύγοντες ζητούν, δυνάμει του άρθρου 263 της Συνθήκης ΕΕ, την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής της 9ης Φεβρουαρίου 2010, με την οποία η καθής δήλωσε την πρόθεσή της να μην παράσχει στους προσφεύγοντες πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα που περιείχαν περιβαλλοντικά πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με την εκπομπή αερίων θερμοκηπίου λόγω παραγωγής βιοκαυσίμων, τα οποία κατήρτισε και/ή χρησιμοποίησε η Επιτροπή σύμφωνα με την οδηγία 2009/28/ΕΚ (3).
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
 Πρώτον, παράβαση του άρθρου 8 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001, λόγω μη εμπρόθεσμης παροχής προσβάσεως σε έγγραφα ή γνωστοποιήσεως των λόγων αρνήσεως της ανωτέρω προσβάσεως. Η αίτηση υποβλήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009. Η καθής απέρριψε μερικώς την αίτηση, παρέχοντας πρόσβαση σε τέσσερα έγγραφα και αρνούμενη την πρόσβαση σε περίπου διακόσια έγγραφα. Οι προσφεύγοντες αμφισβήτησαν τη βάση της απορριπτικής αποφάσεως. Στις 9 Φεβρουαρίου 2010, ημερομηνία παρελεύσεως της προθεσμίας που προβλέπει ο κανονισμός, η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει πρόσβαση στα υπόλοιπα έγγραφα ή να εκθέσει λεπτομερώς νόμιμους λόγους αρνήσεως της παροχής προσβάσεως σ’ αυτά.
 Δεύτερον, παράβαση των άρθρων 7, παράγραφος 1, και 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001, λόγω μη λεπτομερούς εκθέσεως των λόγων αρνήσεως της παροχής προσβάσεως σε κάθε έγγραφο. Για να είναι δυνατή η εφαρμογή εξαιρέσεως, οι λόγοι αρνήσεως πρέπει να εκτίθενται λεπτομερώς για κάθε έγγραφο με γραπτή απάντηση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας. Στις 9 Φεβρουαρίου 2010, ημερομηνία παρελεύσεως της προθεσμίας που προβλέπει ο κανονισμός, η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει πρόσβαση στα υπόλοιπα έγγραφα χωρίς να εκθέσει λεπτομερώς τους λόγους αρνήσεώς της, όπως επιβάλλουν ο κανονισμός και η νομολογία.
 Επιπροσθέτως, οι προσφεύγοντες προβάλλουν παράβαση του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 λόγω μη συγκεκριμένης και αυτοτελούς αξιολογήσεως του περιεχομένου κάθε εγγράφου. Απαιτείται συγκεκριμένη και αυτοτελής αξιολόγηση του περιεχομένου κάθε εγγράφου από την Επιτροπή, προκειμένου να καθορισθεί αν το έγγραφο ή τμήμα αυτού εμπίπτει στην εξαίρεση από τον γενικό κανόνα της παροχής προσβάσεως σε όλα τα έγγραφα. Στις 9 Φεβρουαρίου 2010, ημερομηνία παρελεύσεως της προθεσμίας που προβλέπει ο κανονισμός, η Επιτροπή παραδέχθηκε ότι δεν προέβη στην εν λόγω ανάλυση των αιτηθέντων εγγράφων και, ακόμη κι αν τυχόν προέβη σε οποιαδήποτε ανάλυση, τούτο δεν γνωστοποιήθηκε στους προσφεύγοντες.
 Περαιτέρω, οι προσφεύγοντες προβάλλουν παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 και του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 λόγω μη σύννομης εφαρμογής της εξαιρέσεως του άρθρου 4, παράγραφος 3. Η Επιτροπή επικαλέστηκε αρχικώς την εξαίρεση του άρθρου 4, παράγραφος 3 για διακόσια περίπου έγγραφα. Στις 9 Φεβρουαρίου 2010, ημερομηνία παρελεύσεως της προθεσμίας που προβλέπει ο κανονισμός, η Επιτροπή δεν παρέσχε πρόσβαση στα έγγραφα. Προκειμένου να επικαλεστεί την εξαίρεση του άρθρου 4, παράγραφος 3, η Επιτροπή πρέπει να αποδείξει ότι η δημοσιοποίηση εγγράφου ή στοιχείων που αυτό περιέχει θα έθιγε σοβαρά τη σχετική διαδικασία λήψεως αποφάσεων. Οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων που περιέχουν περιβαλλοντικά πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με τις εκπομπές στο περιβάλλον δεν θα έθιγε σοβαρά τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής και ότι, εφόσον ορισμένο έγγραφο ή στοιχείο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της εξαιρέσεως, υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον δημοσιοποιήσεώς του.
 Επίσης, οι προσφεύγοντες προβάλλουν παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 6, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 λόγω μη απαλείψεως του περιεχομένου εγγράφων. Στην περίπτωση που η Επιτροπή αρνείται να δημοσιοποιήσει αιτηθέντα έγγραφα, οφείλει να εκτιμήσει την ενδεχόμενη απάλειψη των τμημάτων εκείνων που πληρούν τις προϋποθέσεις εφαρμογής της εξαιρέσεως και να δώσει στη δημοσιότητα τα τμήματα που δεν εμπίπτουν στην εξαίρεση αυτή. Οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή δεν εκτίμησε και δεν προέβη σε απάλειψη, με αποτέλεσμα τη μη δημοσιοποίηση στοιχείων ή τμημάτων των εγγράφων τα οποία έπρεπε να έχουν δημοσιοποιηθεί.
 Τέλος, υποστηρίζεται ότι η καθής παρέβη το άρθρο 4, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 λόγω μη προσδιορισμού της περιόδου εφαρμογής της εξαιρέσεως του άρθρου 4, παράγραφος 3. Στην περίπτωση που η Επιτροπή αρνείται να δημοσιοποιήσει τα αιτηθέντα έγγραφα ή μέρος αυτών, οφείλει να προσδιορίζει την περίοδο για την οποία ισχύει η εξαίρεση. Οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή δεν εκτίμησε και δεν γνωστοποίησε την περίοδο εφαρμογής οποιασδήποτε νομίμως προβαλλόμενης εξαιρέσεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ 2001, L 145, σ. 43).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της σύμβασης του Aarhus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (ΕΕ L 264, σ. 13).
 (3) Οδηγία 2009/28/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με την προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και την τροποποίηση και τη συνακόλουθη κατάργηση των οδηγιών 2001/77/ΕΚ και 2003/30/ΕΚ (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) (ΕΕ L 140, σ. 16).


text:
 29.1.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 30/66
 Προσφυγή της 12ης Νοεμβρίου 2010 — Van Soest κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-117/10)
 ()
 2011/C 30/131
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Barry Van Soest (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: Σ. Παππάς, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής που έθεσε τέρμα στη διαδικασία προσλήψεως του προσφεύγοντος, ο οποίος είναι επιτυχών διαγωνισμού και περιλαμβάνεται στον εφεδρικό πίνακα προσλήψεων, για τον λόγο ότι δεν είναι κάτοχος τίτλου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που να παρέχει πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση HRB.2/TV/iu (2010) 6293·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση HRD.2/AL/db Ares(2010) 511204 που απορρίπτει τη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος κατά της ως άνω αποφάσεως·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.


text:
 7.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 102/44
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (τρίτο τμήμα) της 25ης Φεβρουαρίου 2014 — Marcuccio κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-118/11)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Απόφαση της ΑΔΑ με την οποία υπάλληλος συνταξιοδοτείται και του χορηγείται επίδομα αναπηρίας - Απόφαση η οποία δεν αποφαίνεται επί της επαγγελματικής προελεύσεως της ασθένειας που δικαιολογεί τη συνταξιοδότηση - Υποχρέωση της ΑΔΑ να αναγνωρίσει την επαγγελματική προέλευση της ασθένειας - Άρθρο 78, πέμπτο εδάφιο, του ΚΥΚ - Ανάγκη συγκλήσεως νέας επιτροπής αναπηρίας - Κρισιμότητα προηγούμενης αποφάσεως η οποία έχει εκδοθεί κατ’ εφαρμογή του άρθρου 73 του ΚΥΚ - Άρθρο 76 του Κανονισμού Διαδικασίας - Προσφυγή-αγωγή εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη))
 2014/C 102/65
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Luigi Marcuccio (Tricase, Ιταλία) (εκπρόσωπος: G. Cipressa, δικηγόρος)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Berardis-Kayser, J. Baquero Cruz και A. Dal Ferro, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της σιωπηρής αποφάσεως με την οποία η Επιτροπή αρνήθηκε να εκδώσει απόφαση σχετικά με την επαγγελματική προέλευση της ασθένειας του προσφεύγοντος-ενάγοντος.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει ως προδήλως αβάσιμη.
 2.
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.


text:
 17.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 409/23
 Διάταξη του Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 10ης Ιουλίου 2014 — Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) κατά Επιτροπής
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-379/13 Ρ έως C-381/13 Ρ) (1)
 ([Αναίρεση - Απόφαση 83/673/ΕΟΚ - Κανονισμός (ΕΟΚ) 2950/83 - Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο - Δράσεις κατάρτισης - Μείωση της αρχικώς χορηγηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής - Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 - Προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων])
 2014/C 409/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (εκπρόσωποι: L. Pinto Monteiro και N. Morais Sarmento, advogados)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: D. Recchia και P. Guerra e Andrade).
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 260 της 07.09.2013.


text:
C 85/30 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.4.2004
 III
 (Πληροφορίες)
 (2004/C 85/59)
 Τελευταία δημοσίευση του ∆ικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 ΕΕ C 71 της 20.3.2004
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 ΕΕ C 59 της 6.3.2004
 ΕΕ C 47 της 21.2.2004
 ΕΕ C 35 της 7.2.2004
 ΕΕ C 21 της 24.1.2004
 ΕΕ C 7 της 10.1.2004
 ΕΕ C 304 της 13.12.2003
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
 CELEX: http://europa.eu.int/celex


text:
C 112/20 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.5.2003
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Αγωγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της
 της Ομοσπονδιακής ∆ημοκρατίας της Γερμανίας, που ασκή- Trendsoft, που ασκήθηκε στις 21 Μαρτίου 2003
 θηκε στις 20 Μαρτίου 2003
 (Υπόθεση C-125/03) (Υπόθεση C-127/03)
 (2003/C 112/34) (2003/C 112/35)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τον Klaus Wiedner, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο, Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 άσκησε, ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, τους L. Flynn και C. Giolito, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο,
 στις 20 Μαρτίου 2003, προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής άσκησε στις 21 Μαρτίου 2003, ενώπιον του ∆ικαστηρίου των
 ∆ημοκρατίας της Γερμανίας. Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αγωγή κατά της Trendsoft Ltd (Ιρλαν-
 δία).
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο,
 — να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή ∆ημοκρατία της Γερμα- Η ενάγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 νίας, επειδή οι ∆ήμοι Lüdinghausen και Olfen, καθώς και οι
 κοινότητες Νοrdkirchen, Senden και Αscheberg συνήψαν — να υποχρεώσει την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα
 συμβάσεις αποκομιδής των απορριμμάτων χωρίς να τηρήσουν 24 751,57 ευρώ, από τα οποία τα 21 303 ευρώ είναι το
 τις διατάξεις περί προηγούμενης δημοσιεύσεως σχετικών κυρίως οφειλόμενο ποσό και τα 3 448,57 είναι ο τόκος
 προκηρύξεων που περιέχονται στο άρθρο 8, σε συνδυασμό υπερημερίας, όπως προσδιορίστηκε στις 31 Μαρτίου 2003,
 με το άρθρο 15, παράγραφος 2, και στο άρθρο 16, υπολογιζόμενος με συντελεστή 6,09 % έως τις 31 ∆εκεμ-
 παράγραφος 1, της οδηγίας 92/50 ( 1), παρέβη τις υποχρεώ- βρίου 2002 και με συντελεστή 8,09 % έκτοτε
 σεις που υπέχει εκ της οδηγίας αυτής, και
 — να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή ∆ημοκρατία της Γερμανίας — να υποχρεώσει την εναγομένη να καταβάλει 4,72 ευρώ
 στα δικαστικά έξοδα. ημερησίως ως τόκο για την περίοδο από την 1η Απριλίου
 2003 έως την ημερομηνία εξοφλήσεως της οφειλής
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα — να καταδικάσει την εναγομένη στα δικαστικά έξοδα της
 παρούσας διαδικασίας.
 Η καθής αναγνώρισε μεν τις προσαπτόμενες παραβάσεις και
 διαβεβαίωσε ότι στο μέλλον οι προκηρύξεις οι σχετικές με την
 αποκομιδή των απορριμμάτων θα γίνονται σύμφωνα με τις διατά-
 ξεις της κοινοτικής νομοθεσίας, χωρίς όμως να έχει επί του Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 παρόντος λάβει κανένα μέτρο προκειμένου να θέσει τέρμα στις
 ισχύουσες μέχρι και τις 31 ∆εκεμβρίου 2003 συμβάσεις. Η καθής
 δεν ισχυρίζεται ότι θα ήταν αδύνατο κατά τη γερμανική νομοθεσία
 Σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφος 3, του σχετικού με
 να τεθεί τέρμα στις συμβάσεις.
 οικονομικά ζητήματα παραρτήματος της συμβάσεως, η εναγομένη
 ανέλαβε την υποχρέωση, στην περίπτωση που το ποσό της
 Απλώς επισημαίνει ότι καταγγελία των συμβάσεων πριν από την συνολικής χρηματοδοτικής συμβολής της που προβλεπόταν στο
 προβλεπόμενη ημερομηνία λήξεώς τους θα θεμελίωνε αξιώσεις σχέδιο είναι κατώτερο από τις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν
 αποζημιώσεως. Η αποτελεσματικότητα, όμως, του κοινοτικού για το σχέδιο, να καταβάλει αμελλητί στην Επιτροπή το ποσό της
 δικαίου περί δημοσίων συμβάσεων πρέπει να διασφαλίζεται έστω διαφοράς.
 και αν η αναθέτουσα αρχή υποχρεούται, ενδεχομένως, να καταβά-
 λει αποζημιώσεις.
 Η Επιτροπή, με τον από 23 Σεπτεμβρίου 1999 τελικό συγκεφα-
 Η υποχρέωση άρσεως των παραβάσεων της κοινοτικής νομοθεσίας λαιωτικό κατάλογο των πραγματοποιηθεισών δαπανών που συνέ-
 περί δημοσίων συμβάσεων δεν μπορεί, επίσης, να τεθεί εν αμφιβόλω ταξε, επισήμανε ότι δεν επρόκειτο να λάβει υπόψη ορισμένες από
 επειδή ορισμένες από τις συναφθείσες συμβάσεις έχουν ήδη λήξει, τις δαπάνες των οποίων ζητείται η απόδοση και εξήγησε γιατί δεν
 δεδομένου ότι το άρθρο 2, παράγραφος 6, της οδηγίας 89/665 (2) ήταν δυνατό να συνυπολογισθούν οι δαπάνες αυτές στο προς
 αναφέρεται στον εκ των υστέρων έλεγχο ενδεχομένων παραβιάσεων απόδοση ποσό. Η εναγομένη έλαβε με τηλεομοιοτυπία τον
 της κοινοτικής νομοθεσίας. Μπορεί να θεωρηθεί ότι έληξε η προτεινόμενο από την Επιτροπή τελικό συγκεφαλαιωτικό κατάλογο
 παραβίαση της Συνθήκης μόνον όταν το οικείο κράτος μέλος έχει των πραγματοποιηθεισών δαπανών στις 5 Απριλίου 2000. Η
 παραδεχθεί το παράνομο της συμπεριφοράς του και έχει πλήρως εναγομένη, μολονότι δεν αρνείται ότι υπέχει υποχρέωση αποδό-
 θέσει τέρμα στην παραβίαση. σεως των αχρεωστήτως καταβληθέντων από την Επιτροπή ποσών,
 δεν τήρησε την εν λόγω υποχρέωση και, κατά συνέπεια, παρέβη τις
 ( 1) ΕΕ L 209, σ. 1. υποχρεώσεις που υπέχει από τη σύμβαση.
 ( 2) ΕΕ L 395, σ. 33.


text:
 29.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 319/14
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου 2011 — Dornbracht κατά ΓΕΕΑ — Metaform Lucchese (META)
 (Υπόθεση T-1/09) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος META - Προγενέστερο κοινοτικό εικονιστικό σήμα METAFORM - Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου - Ομοιότητα των προϊόντων και των σημείων - Άρνηση καταχωρίσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009] - Κίνδυνος συγχύσεως)
 2011/C 319/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (Iserlohn, Γερμανία) (εκπρόσωποι: P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt και M. Bergermann, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: S. Schäffner)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Metaform Lucchese SpA (Pescaglia, Ιταλία) (εκπρόσωποι: P. Pozzi και A. Perani, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 3ης Νοεμβρίου 2008 (υπόθεση R 1152/2006-4), αφορώσας διαδικασία ανακοπής μεταξύ των Metaform Lucchese SpA και Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG στα έξοδα της παρούσας δίκης.
 (1) ΕΕ C 69 της 21.3.2009.


text:
 12.9.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 220/39
 Προσφυγή της 9ης Ιουλίου 2009 — Aiello κατά ΓΕΕΑ — Cantoni ITC (100 % Capri)
 (Υπόθεση T-279/09)
 2009/C 220/83
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Antonino Aiello (Vico Equense, Ιταλία) (εκπρόσωποι: M. Coccia και L. Pardo, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Cantoni ITC SpA (Μιλάνο, Ιταλία)
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 2ας Απριλίου 2009, κοινοποιηθείσα με τηλεομοιτυπία της 14ης Μαΐου 2009, στην υπόθεση R 1148/2008-1 μεταξύ Antonino Aiello και Cantoni ITC S.p.A., και, μεταρρυθμίζοντας την απόφαση αυτή, να απορρίψει την ανακοπή B 856 163 που ασκήθηκε κατά της καταχωρίσεως του σήματος «100 % CAPRI» για προϊόντα των κλάσεων 3, 18 κα 25 (αριθ. 003563848)·
 —
 να καταδικάσει το καθού στο σύνολο των δικαστικών εξόδων ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτών την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Ο προσφεύγων
 Σήμα προς καταχώριση: Εικονιστικό σήμα που περιλαμβάνει το αριθμητικό-λεκτικό στοιχείο «100 % Capri» (αίτηση καταχωρίσεως αριθ. 3 563 848), για προϊόντα των κλάσεων 3, 18 και 25
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: CANTONI L.T.C. S.p.A.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Κοινοτικό εικονιστικό σήμα (αίτηση καταχωρίσεως αριθ. 2 689 891) και εθνικό εικονιστικό σήμα που περιλαμβάνει το λεκτικό στοιχείο «CAPRI», για προϊόντα των κλάσεων 3, 18 και 25
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Αποδοχή της ανακοπής και απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως για όλα τα επίμαχα προϊόντα
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009, για το κοινοτικό σήμα, καθώς και των άρθρων 50, παράγραφος 1, και 20, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 2869/95, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 για το κοινοτικό σήμα (που αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό 207/2009).


text:
 16.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 93/16
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις 17/02/2005
 (Υπόθεση C-79/05)
 (2005/C 93/29)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους U. Wölker και A. Aresu, άσκησε στις 17/02/2005 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 1)
 να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τα πρακτικώς δυνατά προληπτικά μέτρα για την αποτροπή και την ελαχιστοποίηση των διαροών ελεγχόμενων ουσιών, ειδικότερα όσον αφορά την υποχρέωσή της να ελέγχει ετησίως τον σταθερό εξοπλισμό με φορτίο ψυκτικού ρευστού άνω των τριών κιλών ώστε να ελέγχεται η παρουσία διαροών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 17, παράγραφος 1, του κανονισμού 2037/2000 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος (1);
 2)
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Από τις διαθέσιμες πληροφορίες, προκύπτει ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν έχει ακόμη θεσπίσει μέτρα βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 2037/2000.
 (1) ΕΕ L 244 της 29.9.2000, σ. 1


text:
10.10.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 312/15
 jarleämo. Amsiheäsxy, o em koäcx amsipqoärxpoy enamócjare Seäkoy, g ADA paqeäbg siy apojkeirsijeäy pqoherliäey sot
 le siy emsokeäy sot sgm emócotra ma ejsekeärei lia rtälbarg g óqhqot 7 sot paqaqsgälasoy IX sot JTJ peqiä peihaqvijgäy
 opoiäa, oäpxy gäsam raueäy emoäwei sot rjopotä sgy, dem eiäve diadijariäay: g epibokgä peihaqvijgäy poimgäy sqeirgäliri eäsg
 pkeäom jameäma koäcx tpóqnexy. G ólerg apovxäqgrg apoä sg lesó sgm jiämgrg sgy peihaqvijgäy diadijariäay rtmirsó
 Rolakiäa ha eiäve amsiheäsxy episqeäwei sg diórxrg sxm peqi- pqoädgkg tpeäqbarg jóhe etäkocgy pqoherliäay. Emoäwei sgy
 otriajxäm rsoiveiäxm sgy emócotray. tpeqbórexy atsgäy, jaliäa peihaqvijgä poimgä dem lpoqeiä
 pkeäom ma epibkgheiä jai g peihaqvijgä diadijariäa pqeäpei ma
 peqasxheiä.
 Pqorutcgä sot AndreÂ van Meuter jasó sgy Episqopgäy sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 20 Iotkiäot
 1998 Pqorutcgä sgy esaiqeiäay Mannesmannröhren-Werke AG
 (Tpoäherg T-109/98) jasó sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pot
 arjgähgje rsiy 23 Iotkiäot 1998
 (98/C 312/38)
 (Tpoäherg T-112/98)
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä) (98/C 312/39)
 O AndreÂ van Meuter, jósoijoy Bqtnekkxäm, ejpqorxpotäle- (Ckxärra diadijariä ay: g ceqlamijgä)
 moy apoä soty Olivier Eben jai Jean-Marc Bievez, dijgcoäqoty
 Bqtnekkxäm, le soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco so dijg- G esaiqeiäa Mannesmannröhren-Werke AG, le eädqa so Mühl-
 coqijoä cqaueiäo sot Jean Tonnar, 29, rue du FosseÂ, Esch-sur- heim a.d.R. (Olorpomdiajgä Dglojqasiäa sgy Ceqlamiäay),
 Alzette, órjgre rsiy 20 Iotkiäot 1998, emxäpiom sot Pqxsodi- ejpqorxpotälemg apoä soty Bruckhaus, Westrich, Heller,
 jeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä jasó sgy Löber, dijgcoäqoty Düsseldorf (Olorpomdiajgä Dglojqasiäa
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm. sgy Ceqlamiäay), le soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco so
 dijgcoqijoä cqaueiäo Bonn & Schmitt, 7, Val Ste Croix,
 O pqoruetäcxm fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo: órjgre, rsiy 23 Iotkiäot 1998, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä jasó sgy Episqopgäy
 Ç ma ajtqxärei sgm peihaqvijgä poimgä pot sot epeäbake g sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.
 ADA rsiy 10 Ojsxbqiäot 1997, g opoiäa rtmiärsaso rsom
 tpobibarloä sot apoä som bahloä D1, jkilójio 8, rsom G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 bahloä D2, jkilójio 8, jai ma diasónei sgm apojasó-
 rsargä sot rsom pqogcotälemo bahloäç Ç ma ajtqxärei sgm apoäuarg rso rtämokoä sgyç
 Ç ma diasónei sgm peqósxrg sgy peihaqvijgäy diadijariäay Ç epijotqijxäy, ma ajtqxärei so óqhqo 2 sgy apouórexyç
 jasó sot pqoruetäcomsoyç
 Ç ma jasadijórei sgm jahgäy rsa dijarsijó eänoda.
 Ç ma diasónei ma lgm epibkgheiä jaliäa ókkg peihaqvijgä
 poimgä rsom pqoruetäcomsaç Koäcoi amaiqeärexy jai jtäqia epiveiqgälasa
 Ç ma jasadijórei sgm Episqopgä rso rtämoko sxm dija- Rso pkaiärio eäqetmay pot diemgäqcgre pqoy diapiärsxrg stvoäm
 rsijxäm enoädxm. paqabórexm so óqhqot 85 sgy rtmhgäjgy EJ ej leäqoty
 paqacxcxäm vóktba, g Episqopgä eneädxre sgm pqorbakkoä-
 Koäcoi amaiqeärexy jai jtäqia epiveiqgälasa lemg apoäuarg jasó sgy pqoruetäcotray, le sgm opoiäa epeä-
 bake rsgm pqoruetäcotra, auemoäy, sgm tpovqeäxrg ma
 Le sgm pqorbakkoälemg apoäuarg, g ADA epeäbake rsom pqo- paqórvei emsoäy pqorherliäay 30 gleqxäm siy fgsotälemey
 ruetäcomsa sgm poimgä sot tpobibarlotä apoä som bahloä D1, pkgqouoqiäey pot diakalbómomsai rso paqóqsgla sgy
 jkilójio 8, rsom bahloä D2, jkilójio 8, le irvtä apoä 1gy apouórexy jai, aueseäqot, vqglasijgä poimgä täwoty 1 000 Ecu
 Moelbqiäot 1997, cia som koäco oäsi o pqoruetäcxm paqeäbg sgm cia jóhe gleäqa jahtrseqgärexy, re peqiäpsxrg lg paqovgäy
 tpovqeäxrg pot tpeävei ma tpobkgheiä rsom iasqijoä eäkecvo jai sxm em koäcx pkgqouoqixäm.
 dieäwetre sgm elpirsortämg sgy ADA.
 G pqoruetäcotra pqobókkei sgm aisiäarg oäsi g jahgäy dem sgy
 Jasó som pqoruetäcomsa, eiämai adtämasom ma sot epibkgheiä g eädxre epaqjxäy sg dtmasoäsgsa ma diastpxärei sgm ópowgä
 poimgä sot tpobibarlotä. Paqó siy enaiqesijeäy bahlokociäey sgy pqim apoä sgm eäjdorg sgy pqorbakkoleämgy apouórexy.
 jai sgm epistviäa rsom diacxmirloä, otdeäpose pqogävhg. O Epoleämxy, g pqodijariäa dem diengävhg molostäpxy, jasó
 tpobibarloäy rtmirsó dipkgä silxqiäa sot pqoruetäcomsoy cia paqóbarg sot óqhqot 11 paqócqauoy 5, re rtmdtarloä le
 sa iädia pqaclasijó peqirsasijó, jahoärom g pqxäsg silxqiäa so óqhqo 16 paqócqauoy 2, sot jamomirlotä 17/62. Epipkeäom,
 gäsam g eäkkeiwg pqoacxcgäy. g jahgäy peqeäkeiwe ma heärei pqorgjoämsxy rsg dióherg sgy
 pqoruetäcotray sa eäccqaua pot vqgrilopoiägre cia ma
 Epipkeäom, g epibokgä peihaqvijgäy poimgäy vxqiäy o pqo- ejdxärei sgm lajqopqoäherla bkapsijgä cia sgm pqoruetä-
 ruetäcxm ma eävei rsg dióhergä sot som iasqijoä sot uójeko cotra apoäuarg jai rsa opoiäa rsgqiäfesai g apoäuarg atsgä.
 rtmirsó pqorbokgä sxm dijaixlósxm sot óltmay. Amsiheäsxy, Sotäso rtmirsó paqabiäarg sxm aqvxäm pot diastpxähgjam
 so cecomoäy oäsi g ADA cmxqiäfei rsoiveiäa pot auoqotäm sgm rsiy tpoheäreiy Solvay (1) jai ICI (2). Peqaiseäqx, g jahgäy pqo-
 jasórsarg sgy tceiäay sot pqoruetäcomsoy rtmirsó paqa- bókkei oäsi g stpijgä eäkkeiwg aisiokociäay sgy apouórexy
 biäarg sot iasqijotä apoqqgäsot, so opoiäo eiämai apoäktso jai oärom auoqó so rsoiveiäo sgy amacjaioäsgsay rtmirsó paqó-
 dgloriäay sónexy. barg sot óqhqot 190 sgy rtmhgäjgy EJ.


text:
 9.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 251/23
 Προσφυγή της Brandt Industries κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 7 Ιουλίου 2004
 (Υπόθεση T-273/04)
 (2004/C 251/42)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Η Brandt Industries, με έδρα τη Rueil-Malmaison (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους Niels Dejean και Christophe Delrieu, δικηγόρους, άσκησε στις 7 Ιουλίου 2004 προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς ενισχύσεων που εφάρμοσε η Γαλλία για την ανάληψη των δραστηριοτήτων προβληματικών επιχειρήσεων λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας σύμφωνα με το άρθρο 253 της συνθήκης ΕΚ και για παράβαση του άρθρου 14 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 (1) της 22ας Μαρτίου 1999,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Με απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2003, η Επιτροπή συμπέρανε ότι το καθεστώς που προβλέπεται στο άρθρο 44 septies του γενικού φορολογικού κώδικα της Γαλλίας αποτελεί κρατική ενίσχυση που δεν συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, με την επιφύλαξη των ενισχύσεων ήσσονος σημασίας και των ενισχύσεων που συμβιβάζονται με τις κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα ή με τον κανονισμό περί απαλλαγής των ενισχύσεων προς τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Διέταξε την ανάκτηση από τη Γαλλία των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν.
 Η προσφεύγουσα αμφισβητεί την απόφαση της Επιτροπής. Προβάλλει ότι η απόφαση πρέπει να ακυρωθεί διότι δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη σύμφωνα με τις επιταγές του άρθρου 253 της συνθήκης ΕΚ. Με την απόφαση, η Επιτροπή αναγνωρίζει ή ίδια ότι δεν διέθετε συγκεκριμένα δεδομένα για τις επιχειρήσεις που ευεργετήθηκαν αυτοδικαίως από το καθεστώς που προβλέπεται από το άρθρο 44 septies του γενικού φορολογικού κώδικα.
 Επιπροσθέτως, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβαίνει το άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999. Η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη της το γεγονός ότι οι χρηματοοικονομικές ενισχύσεις προς τις εταιρίες που δημιουργήθηκαν για την ανάληψη των δραστηριοτήτων προβληματικών επιχειρήσεων είχαν ως αποτέλεσμα να οδηγήσουν τις τελευταίες να προτείνουν τίμημα για τα στοιχεία του ενεργητικού ανώτερο από αυτό που θα προσέφεραν αν δεν υφίσταντο οι ενισχύσεις αυτές. Συνεπώς, το σύνολο ή μέρος των ενισχύσεων μεταβιβάστηκε, μέσω της αυξήσεως του τιμήματος εξαγοράς των εν λόγω στοιχείων του ενεργητικού, στους πιστωτές της υπό δικαστική εξυγίανση επιχειρήσεως, έτσι ώστε οι αγοραστές δεν μπορούν να θεωρηθούν οι πραγματικοί αποδέκτες του συνόλου των ενισχύσεων. Η επιστροφή των ενισχύσεων που έλαβαν από τους αγοραστές δεν αποτελεί αναγκαίο μέτρο για την επανόρθωση των όρων του ανταγωνισμού στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν τη χορήγηση των ενισχύσεων, αλλά, αντιθέτως, θα έφερνε τους αγοραστές σε μειονεκτικότερη θέση από τη θέση στην οποία βρίσκονταν πριν τη χορήγηση των ενισχύσεων, καθώς θα υπήρχε παράβαση των αρχών της τηρήσεως του ανταγωνισμού και της αναλογικότητας.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου της 22ας Μαρτίου 1999 για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου [88] της συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 83, σ. 1).


text:
 14.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 145/14
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 4 Μαρτίου 2011 — Purple Parking Ltd, Airparks Services Ltd κατά The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
 (Υπόθεση C-117/11)
 2011/C 145/20
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Ηνωμένο Βασίλειο).
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούσες: Purple Parking Ltd, Airparks Services Ltd.
 Εφεσίβλητοι: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Ποιους συγκεκριμένους παράγοντες πρέπει να λάβει υπόψη το αιτούν δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί αν, σε περιστάσεις όπως αυτές της προκειμένης υποθέσεως, η δραστηριότητα του υποκειμένου στον φόρο συνιστά μία ενιαία φορολογητέα παροχή υπηρεσιών σταθμεύσεως ή συνίσταται σε δύο χωριστές παροχές, μία σχετική με τη στάθμευση οχημάτων και μία άλλη με τη μεταφορά προσώπων;
 Ειδικότερα:
 α)
 Έχει εφαρμογή εν προκειμένω το σκεπτικό των αποφάσεων του Δικαστηρίου της 25ης Φεβρουαρίου 1999, C-349/96, Card Protection Plan, και της 27ης Οκτωβρίου 2005, C-41/04, Levob; Πιο συγκεκριμένα, είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι η επίμαχη υπηρεσία μεταφοράς είτε είναι παρεπόμενη σε σχέση με την υπηρεσία σταθμεύσεως είτε συνδέεται τόσο στενά με αυτήν ώστε συνθέτουν, αντικειμενικώς, μία αδιαίρετη οικονομική παροχή, της οποίας ο διαχωρισμός θα ήταν τεχνητός;
 β)
 Στο πλαίσιο της εξετάσεως του ερωτήματος 1, στοιχείο α', κατά πόσον πρέπει το αιτούν δικαστήριο να λάβει υπόψη το κόστος παροχής της υπηρεσίας μεταφοράς, σε αντιδιαστολή προς το αντίστοιχο κόστος της υπηρεσίας σταθμεύσεως, σύμφωνα με τις σκέψεις 24 έως 26 της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου 1998, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-308/96 και C-94/97, Madgett και Baldwin, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του ζητήματος αν η υπηρεσία μεταφοράς είναι παρεπόμενη σε σχέση με την υπηρεσία σταθμεύσεως;
 γ)
 Υπό το πρίσμα της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 11ης Ιουνίου 2009, C-572/07, Tellmer, ιδίως δε των σκέψεων 21 έως 24 της αποφάσεως αυτής, πρέπει το αιτούν δικαστήριο, στο πλαίσιο της εξετάσεως του ερωτήματος 1, στοιχείο α', να λάβει υπόψη το γεγονός ότι το επιμέρους στοιχείο της μεταφοράς θα μπορούσε (αν και δεν συμβαίνει εν προκειμένω) να παρέχεται με διάφορους τρόπους (παραδείγματος χάρη, ο υποκείμενος στον φόρο δύναται να χρησιμοποιήσει κάποιον τρίτο παρέχοντα υπηρεσίες, ο οποίος είτε εκδίδει τιμολόγιο στο όνομα του υποκειμένου στον φόρο είτε συναλλάσσεται απευθείας με τον πελάτη και χρεώνει χωριστά την παρεχόμενη υπηρεσία μεταφοράς) και κατά πόσον έχει σημασία αν η οικεία σύμβαση παρέχει στον πελάτη τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στους διάφορους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να παρασχεθεί αυτό το στοιχείο της υπηρεσίας;
 2)
 Σε ποιόν βαθμό πρέπει το αιτούν δικαστήριο, στο πλαίσιο της απαραίτητης για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα 1, στοιχεία α', εκτιμήσεως του ζητήματος αν πρόκειται ή όχι για μία αδιαίρετη οικονομική παροχή, να λάβει υπόψη την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας;
 Ειδικότερα:
 α)
 Εξαρτάται η απάντηση από το αν ο υποκείμενος στον φόρο παρέχει επίσης υπηρεσίες είτε σταθμεύσεως είτε μεταφοράς, χωριστά σε άλλες κατηγορίες πελατών;
 β)
 Εξαρτάται η απάντηση από το είδος της μεταχειρίσεως που επιφυλάσσει το εθνικό δίκαιο στις υπηρεσίες μεταφοράς προς και από αερολιμένες, οι οποίες δεν παρέχονται από επιχειρήσεις παρέχουσες υπηρεσίες σταθμεύσεως;
 γ)
 Εξαρτάται η απάντηση από το αν, κατά το εθνικό δίκαιο, άλλες περιπτώσεις παροχής από υποκειμένους στον φόρο υπηρεσιών τόσο σταθμεύσεως όσο και μεταφοράς (όχι όμως προς και από αερολιμένες) αντιμετωπίζονται ως δύο χωριστές παροχές, η μία φορολογητέα και η άλλη αφορολόγητη;
 δ)
 Εξαρτάται η απάντηση από το αν ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί να αποδείξει ότι οι υπηρεσίες που παρέχει βρίσκονται σε ανταγωνισμό με άλλες παρόμοιες υπηρεσίες (οι οποίες χαρακτηρίζονται επίσης από την ύπαρξη αμφότερων των στοιχείων της σταθμεύσεως και της μεταφοράς), παρεχόμενες είτε από το ίδιο πρόσωπο είτε από δύο διαφορετικά πρόσωπα; Πιο συγκεκριμένα, εξαρτάται η απάντηση από το αν ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί να αποδείξει ότι οι καταναλωτές οι οποίοι επιθυμούν να πραγματοποιήσουν τμήμα της διαδρομής τους προς τον αερολιμένα με το αυτοκίνητό τους έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν υπηρεσίες σταθμεύσεως του αυτοκινήτου τους και μεταφοράς τους προς τον αερολιμένα, παρεχόμενες από χωριστές και ανεξάρτητες επιχειρήσεις, παραδείγματος χάρη σταθμεύοντας κοντά σε σταθμό τρένου και μεταβαίνοντας με το τρένο στον αερολιμένα ή σταθμεύοντας σε τοποθεσία πλησίον του αερολιμένα και μεταβαίνοντας σε αυτόν με άλλο μέσο δημόσιας συγκοινωνίας;
 ε)
 Με ποιόν τρόπο πρέπει το αιτούν δικαστήριο να λάβει υπόψη τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε το Δικαστήριο με την απόφαση της 6ης Μαΐου 2010, C-94/09, Επιτροπή κατά Γαλλίας, όσον αφορά τη σχέση μεταξύ της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας και των επίμαχων στην υπόθεση εκείνη υπηρεσιών μεταφοράς;
 3)
 Απαγορεύει το κοινοτικό δίκαιο, ιδίως δε η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας, εθνική διάταξη η οποία αποκλείει την εφαρμογή μηδενικού συντελεστή στις υπηρεσίας μεταφοράς μεταξύ αερολιμένα και χώρου σταθμεύσεως, εφόσον το πρόσωπο που παρέχει το στοιχείο της μεταφοράς είτε συμπίπτει με το πρόσωπο που παρέχει το στοιχείο της σταθμεύσεως είτε συνδέεται με αυτό;


text:
 8.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 285/13
 Διάταξη του Δικαστηρίου της 19ης Ιουνίου 2008 — U.S. Steel Košice, s.r.o. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-6/08) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Οδηγία 2003/87/ΕΚ - Σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου - Πρόληψη και μείωση της ρυπάνσεως - Σλοβακική Δημοκρατία - Πράξη προσχωρήσεως - Κατανομή δικαιωμάτων - Περίοδος 2008-2012 - Προϋποθέσεις - Άμεσος επηρεασμός - Απαράδεκτο)
 (2008/C 285/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: U.S. Steel Košice, s.r.o. (εκπρόσωποι: C. Thomas, Solicitor, και E. Vermulst)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως της διατάξεως του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 1ης Οκτωβρίου 2007, T-27/07, US Steel Košice s.r.o. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, περί απορρίψεως ως απαράδεκτης της προσφυγής που είχε ως αίτημα την ακύρωση της από 29 Νοεμβρίου 2006 αποφάσεως της Επιτροπής, σχετικά με το εθνικό σχέδιο κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου, το οποίο της κοινοποίησε η Σλοβακία για την περίοδο 2008 έως 2012, σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 275, σ. 32) — Φυσικά ή νομικά πρόσωπα — Πράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά — Άμεσος επηρεασμός — Κριτήρια
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την U.S. Steel Košice, s.r.o. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 64 της 8.3.2008


text:
28.7.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 212/25
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕ∆ΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο,
 — να ακυρω ́σει το α ́ρθρο 1, παρα ́γραφοι 1 και 3, καθω ́ς και το
 της 2ας Απριλι ́ου 2001 α ́ρθρο 3 της αποφα ́σεως Κ(2000)2466 τελικο ́ της Επιτροπη ́ς,
 της 26ης Ιουλι ́ου 2000 (1), καθο ́σον η Επιτροπη ́ κη ́ρυξε
 στην υπο ́θεση Τ-24/01 R, Claire Staelen κατα ́ Ευρωπαϊκου ́ ασυμβι ́βαστη προς την κοινη ́ αγορα ́ την ενι ́σχυση υ ́ψους
 Κοινοβουλι ́ου και Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως. 701 664,50 γερμανικω ́ν μα ́ρκων (DM) που χορη ́γησε η
 Γερμανι ́α για το σχε ́διο 1014·
 (Ασφαλιστικα ́ με ́τρα — Υπα ́ λληλοι — Αποκλεισμο ́ς απο ́ — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 τις λοιπε ́ς δοκιμασι ́ες ενο ́ς διαγωνισμου ́ — Επει ́γον — ∆εν
 συντρε ́χει)
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 (2001/C 212/47)
 Η προσφευ ́γουσα απε ́κτησε το 1996 τον επιχειρηματικο ́ τομε ́α
 προϊο ́ντων κινητη ́ς τηλεφωνι ́ας της γερμανικη ́ς εταιρι ́ας FUBA
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́) Hans Kolbe & Co. Η εταιρι ́α αυτη ́ ει ́χε συνεργαστει ́ απο ́ το 1994
 ́εως το 1996 σε ́ενα ερευνητικο ́ και αναπτυξιακο ́ προ ́γραμμα
 Στην υπο ́θεση Τ-24/01 R, Claire Staelen, ́εκτακτη υπα ́λληλος (σχε ́διο 1014) μιας θυγατρικη ́ς εταιρι ́ας του ομι ́λου SICAN
 του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου, κα ́τοικος Bridel (Λουξεμβου ́ργο), σχετικα ́ με τα συστη ́ματα επαναληπτω ́ν στην Κα ́τω Σαξωνι ́α. Το
 εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον J. Choucroun, δικηγο ́ρο, με το ́πο ομο ́σπονδο κρα ́τος της Κα ́τω Σαξωνι ́ας προω ́θησε το σχε ́διο αυτο ́
 επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, κατα ́ Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου με κρατικη ́ ενι ́σχυση, την οποι ́α η Επιτροπη ́, με την προσβαλλομε ́νη
 (εκπρο ́σωποι: Γ. Παντα ́λης και J. F. De Wachter) και Συμβουλι ́ου απο ́φαση, κη ́ρυξε ασυμβι ́βαστη προς την κοινη ́ αγορα ́, οπο ́τε το
 της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως (εκπρο ́σωποι: F: Antοn και Α. Pilette), ομο ́σπονδο κρα ́τος αναζη ́τησε το ποσο ́ της ενισχυ ́σεως.
 με αντικει ́μενο, κατ' ουσι ́αν, αι ́τηση αναστολη ́ς της διαδικασι ́ας
 προσλη ́ψεως των επιτυχο ́ντων του διαγωνισμου ́ ΕUR/A/151/98 Η προσφευ ́γουσα ισχυρι ́ζεται ο ́τι η καθη ́ς παρε ́βη ουσιωδω ́ς την
 — Γαλλο ́φωνος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, που διοργα ́νωσε το υποχρε ́ωση αιτιολογη ́σεως που υπε ́χει απο ́ το α ́ρθρο 253 ΕΚ. Με
 Κοινοβου ́λιο και το Συμβου ́λιο καθω ́ς και αι ́τηση να υποχρεωθου ́ν την απο ́φαση ́ της η καθη ́ς εξε ́τασε, στο πλαι ́σιο της νομικη ́ς
 το Κοινοβου ́λιο και το Συμβου ́λιο, αμφο ́τερα, να προσκομι ́σουν εκτιμη ́σεως, μο ́νον με τρεις φρα ́σεις το σχε ́διο 1014 και δεν
 ο ́λα τα πρακτικα ́ σχετικα ́ με τις εξετα ́σεις του εν λο ́γω διαγωνισμου ́ αιτιολο ́γησε ου ́τε με μια λε ́ξη γιατι ́ το σχε ́διο δεν πληροι ́ τις
 και να απαντη ́σουν σε ορισμε ́να ερωτη ́ματα της προσφευ ́γουσας, ο προϋποθε ́σεις της βιομηχανικη ́ς ́ερευνας υπο ́ την ́εννοια του
 Προ ́εδρος του Πρωτοδικει ́ου εξε ́δωσε στις 2 Απριλι ́ου 2001 παραρτη ́ματος 1 του κοινοτικου ́ πλαισι ́ου (2).
 δια ́ταξη με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1) Απορρι ́πτει την αι ́τηση ασφαλιστικω ́ ν με ́τρων. Περαιτε ́ρω, η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση συνιστα ́ παρα ́βαση του
 α ́ρθρου 87, παρα ́γραφος 3, στοιχει ́ο γ', ΕΚ. Καταλη ́γει εσφαλμε ́νως
 2) Επιφυλα ́σσεται ως προς τα δικαστικα ́ ́εξοδα. στο συμπε ́ρασμα ο ́τι το σχε ́διο 1014 δεν πληροι ́ ου ́τε τις
 προϋποθε ́σεις της βιομηχανικη ́ς ́ερευνας ου ́τε της προανταγωνιστι-
 κη ́ς αναπτυ ́ξεως. Η καθη ́ς δεν μπορου ́σε να αρνηθει ́ την προαντα-
 γωνιστικη ́ ανα ́πτυξη με το επιχει ́ρημα ο ́τι το σχε ́διο 1014 ́εχει
 ως αντικει ́μενο την ανα ́πτυξη ενο ́ς εμπορευ ́σιμου συστη ́ματος
 επαναληπτω ́ν. Ως αποτε ́λεσμα του σχεδι ́ου αναπτυ ́χθηκαν μο ́νον
 προκαταρκτικα ́ μοντε ́λα για βασικα ́ τμη ́ματα του συστη ́ματος
 επαναληπτω ́ν. Οι ερευνητικε ́ς δραστηριο ́τητες περιορι ́στηκαν σε
 προκαταρκτικε ́ς εργασι ́ες και τα προκαταρκτικα ́ μοντε ́λα που
 Προσφυγη ́ της Ηuber + Suhner MRS GmbH κατα ́ της ανε ́πτυξαν οι μετε ́χοντες στο σχε ́διο δεν μπορου ́σαν ακο ́μη να
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις αξιοποιηθου ́ν εμπορικα ́. Κατα ́ συνε ́πεια, η καθη ́ς παρε ́βη το
 22 Μαρτι ́ου 2001 κοινοτικο ́ πλαι ́σιο, καθο ́σον κατε ́ληξε στο συμπε ́ρασμα ο ́τι το
 σχε ́διο 1014 υπερε ́βη τα ο ́ρια της προανταγωνιστικη ́ς αναπτυ ́ξεως.
 (Υπο ́θεση Τ-68/01)
 (2001/C 212/48)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 Η Ηuber + Suhner MRS GmbH, Bad Salzdetfurth (Γερμανι ́α), (1) ΕΕ 2000, L 18, σ. 18.
 εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους δικηγο ́ρους Dr. Hans-Jörg Niemeyer (2) Κοινοτικο ́ πλαι ́σιο των κρατικω ́ν ενισχυ ́σεων στην ́ερευνα και ανα ́πτυξη
 και Ε. Wilms, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε στις (ΕΕ C 45, σ. 5).
 22 Μαρτι ́ου 2001 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των.


text:
 26.11.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 296/22
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Οκτωβρίου 2005 — Bunker & BKR κατά ΓΕΕΑ
 (Yπόθεση T-423/04) (1)
 («Κοινοτικό σήμα - Ανακοπή - Αίτηση καταχωρίσεως ως κοινοτικού σήματος ενός εικονιστικού σήματος που περιέχει το λεκτικό στοιχείο“B.K.R.” - Παλαιότερο εθνικό λεκτικό σήμα BK RODS - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94»)
 (2005/C 296/48)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Bunker & BKR, SL (Almansa, Ισπανία) [εκπρόσωπος: J. Astiz Suárez, δικηγόρος]
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) [εκπρόσωπος: J. García Murillo]
 Έτερο μέρος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ και παρεμβαίνουσα ενώπιον του Πρωτοδικείου: Marine Stock Ltd (Tortola, Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι, Ηνωμένο Βασίλειο) [εκπρόσωπος: M. de Justo Bailey, δικηγόρος]
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 30ής Ιουνίου 2004 (υπόθεση R 0458/2002-4) σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ της Bunker & BKR, SL και της Marine Stock Ltd
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Ακυρώνεται η απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 30ής Ιουνίου 2004 (υπόθεση R 0458/2002-4).
 2)
 Το ΓΕΕΑ φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας.
 3)
 Η παρεμβαίνουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) ΕΕ C 314 της 18.12.2004.


text:
 12.8.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 190/12
 Προσφυγή της 16ης Ιουνίου 2006 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
 (Υπόθεση C-264/06)
 (2006/C 190/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: D. Maidani και R. Vidal Puig)
 Καθού: Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 —
 Να διαπιστώσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου μη επιβάλλοντας κυρώσεις για τις παραβάσεις του κανονισμού (ΕΚ) 261/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004 (1), παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 16, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού·
 —
 Να καταδικάσει Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Το άρθρο 16, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 261/2004 ορίζει: «Οι κυρώσεις που προβλέπουν τα κράτη μέλη για τις παραβάσεις του παρόντος κανονισμού πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές». Το άρθρο 19 προβλέπει ότι ο κανονισμός αυτός τίθεται σε ισχύ στις 17 Φεβρουαρίου 2005. Σύμφωνα με πληροφορίες της Επιτροπής, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν έχει ακόμη εκπληρώσει την υποχρέωση θεσπίσεως κυρώσεων για την παράβαση του κανονισμού αυτού που να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 261/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004, για τη θέσπιση κοινών κανόνων αποζημίωσης των επιβατών αεροπορικών μεταφορών και παροχής βοήθειας σε αυτούς σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης και ματαίωσης ή μεγάλης καθυστέρησης της πτήσης και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 295/91 (ΕΕ L 46, σ. 1).


text:
 16.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 381/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 1ης Οκτωβρίου 2015 — Electrabel SA και Dunamenti Erőmű Zrt κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-357/14 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Κρατικές ενισχύσεις - Ενισχύσεις χορηγούμενες από τις ουγγρικές αρχές υπέρ ορισμένων παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας - Συμβάσεις αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας συναφθείσες μεταξύ δημόσιας επιχειρήσεως και ορισμένων παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας - Απόφαση με την οποία οι ενισχύσεις κρίνονται ασύμβατες με την κοινή αγορά και διατάσσεται η ανάκτησή τους - Έννοια του «διαδίκου» που μπορεί να ασκήσει αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου - Προσχώρηση της Ουγγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση - Κρίσιμη ημερομηνία για την εκτίμηση της υπάρξεως ενισχύσεως - Έννοια της «κρατικής ενισχύσεως» - Πλεονέκτημα - Κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή - Μέθοδος υπολογισμού του ποσού των εν λόγω ενισχύσεων))
 (2015/C 381/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Electrabel SA και Dunamenti Erőmű Zrt (εκπρόσωποι: J. Philippe, F.-H. Boret και A.-C. Guyon, avocats, P. Turner QC)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Flynn και K. Talabér-Ritz)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Υποχρεώνει την Dunamenti Erőmű Zrt. να φέρει, επιπλέον των δικών της δικαστικών εξόδων, και τα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 3)
 Η Electrabel SA φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) ΕΕ C 329 της 22.9.2014.


text:
23 . 11 . 96 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 354/33
 Προσφυγή της Union Carbide Corporation κατα της Επι H προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή προδήλως
 τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις πλανήθηκε:
 2 Οκτωβρίου 1996
 — παραλείποντας να εκπληρώσει το καθήκον της παγιώ
 (Υπόθεση Τ-153/96) σεως των προϋποθέσεων επί των οποίων στηρίχθηκε η
 ( 96/C 354/64) απόφαση 94/81 1/ΕΚ και των οποίων επιδιώκεται η άρ
 ση ,
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) — παραλείποντας να εκπληρώσει το καθήκον της να ανα
 γνωρίσει, υπό το φως των προσκομισθέντων από την
 H Union Carbide Corporation, εκπροσωπούμενη απο τον προσφεύγουσα αποδεικτικών στοιχείων, ότι οι προϋποθέ
 Brian Hartnett, του ιρλανδικού δικηγορικού συλλόγου , με σεις που είχαν τεθεί με την απόφαση 94/81 1 /ΕΚ δεν είχαν
 τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο πληρωθεί και, επομένως , η άρση τέτοιων προϋποθέσεων
 των Arendt & Medernach, Postal Box 29, άσκησε, στις αποκλειόταν,
 2 Οκτωβρίου 1996, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρω — αναγνωρίζοντας ότι η Montell δεν κατέχει δεσπόζουσα
 παϊκών Κοινοτήτων. θέση κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 3 του
 κανονισμού συγχωνεύσεως στην παγκόσμια αγορά τεχνο
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: λογίας ΡΡ, και
 — αναγνωρίζοντας ότι η Montell δεν κατέχει δεσπόζουσα
 — να ακυρώσει, εν όλω ή εν μέρει, την απόφαση της θέση κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 3 του
 Επιτροπής C/96 1035 τελική — Shell κατά Montecatini , κανονισμού συγχωνεύσεως στην δυτικοευρωπαϊκή αγορά
 και
 ΡΡ ρητίνης .
 — να καταδικάσει την Επιτροπή , σύμφωνα με το άρθρο 87 Περαιτέρω , η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή
 του κανονισμού διαδικασίας του Πρωτοδικείου των στερείται εξουσίας όσον αφορά την τροποποίηση αποφά
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. στην καταβολή του συνόλου σεων βάσει του κανονισμού περί συγχωνεύσεων και ότι,
 των δικαστικών εξόδων. επομένως, η απόφαση C/96 1035 τελική έχει εκδοθεί καθ '
 υπέρβαση εξουσίας .
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Τέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η απόφαση της
 H προσφεύγουσα, επιχείρηση η οποία ασκεί δραστηριότητες Επιτροπής πάσχει από ελάττωμα καθόσον έχει εκδοθεί κατά
 σε μια ευρεία κλίμακα αγορών, συμπεριλαμβανομένης της παράβαση ουσιωδών διαδικαστικών προαπαιτούμενων .
 εκχωρήσεως αδειών εκμεταλλεύσεως, μέσω κοινής επιχειρή
 σεως με τη Shell Oil, της τεχνολογίας της Unipol ΡΡ, (') ΕΕ αριθ. C 380 της 31 . 12. 1994. σ. 17 .
 προσβάλλει την απόφαση της Επιτροπής C/96 1035 τελική . H
 απόφαση αυτή σκοπεί στην τροποποίηση της αποφάσεως
 94/81 1 /ΕΚ της Επιτροπής, με την οποία αναγνωρίστηκε το
 συμβατό με την κοινή αγορά της πράξεως από την οποία
 προέκυψε η Montell , κοινή επιχείρηση μεταξύ της Shell Προσφυγή των Christiane Chvatal κ.λπ. κατα του Δικαστη
 Petroleum M.V. ( Shell ), μέλους του ομίλου Royal Dutch Shell ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις
 Group, και της Montedison Nederland N.V. ( Montedison ), 8 Οκτωβρίου 1996
 θυγατρικής της Montecatini . στον τομέα των πολυολεφινών, (Υπόθεση Τ-154/96)
 συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογίας και των διευκολύν
 σεων για την παραγωγή πολυπροπυλενίου ( ΡΡ) και άλλων (96/C 354/65 )
 οργανικών χημικών ουσιών του ομίλου πολυολεφινών ( υπό
 θεση αριθ . IV/M.269). H απόφαση 94/81 1 /ΕΚ αποτελεί το (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως που είχε ασκηθεί από
 την προσφεύγουσα σύμφωνα με τα άρθρα 173 παράγραφος 4 Οι Christiane Chvatal , Jean-Yves Délavai , Jean Demaeght ,
 της συνθήκης ΕΚ και 43 επ . του κανονισμού διαδικασίας του Giovanna Dragoni , John Hambly . Marc Kemmerling-Laleure ,
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υπόθεση Τ- Kirsten Lammar, Théo Lippert , Antoinette Losch , Angus
 322/94 Union Carbide κατά Επιτροπής ('). Mackay , Kaj Østergaard, Maureen Russell , Yvette Schroeder-
 Goerens , Ulrike Sinter, Αριστείδης Βλάχος και Elans Weller,
 H απόφαση C/96 1035 τελική , της 24ης Απριλίου 1996, σκοπεί άπαντες κάτοικοι Λουξεμβούργου , εκπροσωπούμενοι από
 στην άρση των προϋποθέσεων και υποχρεώσεων που η τους Jean-Noël Louis . Thierry Demaseure και Ariane Tornel ,
 Επιτροπή είχε επιβάλει με την απόφαση 98/81 1 /ΕΚ. H δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ
 Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι, υπό το φως της αποστερήσεως της βούργο την εταιρία Fiduciaire Myson Sàrl , 30, rue de Ces
 Shell Oil από τα στοιχεία ενεργητικού τα σχετικά με τις sange , άσκησαν στις 8 Οκτωβρίου 1996 ενώπιον του Πρωτο
 UCC/Shell Oil δραστηριότητες εκχωρήσεως αδειών εκμεταλ δικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του
 λεύσεως και της αποκτήσεώς τους από την UCC, η σχετική με Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων .
 την τεχνολογία ανάληψη υποχρεώσεως που μνημονεύεται
 στην παράγραφο 116 της αποφάσεως 94/81 1 /ΕΚ δεν ήταν Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο :
 πλέον αναγκαία και ότι. επομένως , η συγκέντρωση μεταξύ
 Shell και Montedison θα έπρεπε να κηρυχθεί συμβατή με την — να διαπιστώσει τον παράνομο χαρακτήρα του κανονι
 κοινή αγορά χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε σχετική σμού (ΕΚ . Ευρατόμ . ΕΚΑΧ ) 2688/95 του Συμβουλίου , της
 προϋπόθεση ή υποχρέωση . 17ης Νοεμβρίου , καθόσον το πεδίο εφαρμογής του περιο
 ---pagebreak--- Αριθ . C 354/34 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 23 . 11 . 96
 ρίζεται μόνον στους υπαλλήλους των Ευρωπαϊκών Κοι Προσφυγή της πόλεως Mainz κατα της Επιτροπής των
 νοτήτων που υπηρετούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο- Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 9 Οκτωβρίου
 κατά συνέπεια , 1996
 — να ακυρώσει την απόφαση του Δικαστηρίου περί απορ (Υπόθεση Τ-155/96)
 ρίψεως της αιτήσεως των προσφευγόντων να περιληφθεί ( 96/C 354/66
 το όνομά τους στον πίνακα των προσώπων που εκδήλω
 σαν το ενδιαφέρον τους να τύχουν του μέτρου περί (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 οριστικής εξόδου από την υπηρεσία με την ευκαιρία της
 προσχωρήσεως της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της
 Σουηδίας, και H πόλη Mainz ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας),
 εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Martin Heidenhain ,
 — να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα. Bernhard Maassen , Cord-Georg Hasselmann και Horst Sat
 zky, του δικηγορικού γραφείου Hengeler Mueller Weitzel
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα Wirtz , Βερολίνο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικη
 Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι οι αποφάσεις περί γόρο Jean Hoss , του δικηγορικού γραφείου Elvinger, Hoss &
 Prussen , 15 , Côte d'Eich , άσκησε στις 9 Οκτωβρίου 1996
 απορρίψεως των αιτήσεών τους και, στο μέτρο που είναι
 αναγκαίο, οι αποφάσεις περί απορρίψεως των ενστάσεών ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 τους είναι παράνομες καθόσον εφαρμόζουν κανονισμό o
 προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 των .
 οποίος είναι o ίδιος παράνομος, ήτοι τον κανονισμό (ΕΚ,
 Ευρατόμ , ΕΚΑΧ ) 2688/95 του Συμβουλίου , της 17ης Νοεμ
 βρίου 1995 . για τη θέσπιση ειδικών μέτρων που αφορούν την H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο :
 οριστική έξοδο από την υπηρεσία υπαλλήλων των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων με την ευκαιρία της προσχωρήσεως της — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Κατά τους κών Κοινοτήτων, της 17ης Ιουλίου 1996, σχετικά με
 προσφεύγοντες, o κανονισμός αυτός είναι παράνομος, καθό κρατική ενίσχυση της πόλεως Mainz στην εταιρεία διαχει
 σον έχει εφαρμογή μόνον στους υπαλλήλους των Ευρωπαϊ ρίσεως ακινήτων Fort Malakoff Mainz GmbH & Co. KG
 κών Κοινοτήτων που υπηρετούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβού (κρατική ενίσχυση αριθ . CV 64/94, ex NN 2/93 ).
 λιο .
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα .
 Οι προσφεύγοντες φρονούν, πράγματι, ότι o εν λόγω περιο
 ρισμός του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού συνιστά Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 παράβαση του άρθρου 24 της συνθήκης συγωνεύσεως και
 του άρθρου 210 της συνθήκης ΕΚ, του άρθρου Γ της
 H προσφεύγουσα βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτρο
 συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και του άρθρου 1 του
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 17ης Ιουλίου 1996,
 κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων των στην οποία η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η πώληση οικοπέδου
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( στο εξής : ΚΥΚ ), τα οποία καθιε κειμένου στην πόλη Mainz στην εταιρεία διαχειρίσεως ακινή
 ρώνουν την αρχή της ενότητας της κοινοτικής δημοσιοϋπαλ
 των Fort Malakoff Mainz GmbH & Co. KG , θυγατρική
 ληλίας . Συνιστά επίσης παραβίαση της αρχής της ίσης
 εταιρεία της Siemens AG/Siemens Nixdorf Informationssys
 μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων μεταξύ
 teme AG , σε τιμή χαμηλότερη της αγοραίας τιμής του .
 των υπαλλήλων, καθόσον έχει ως συνέπεια τη διαφορετική συνιστά κρατική ενίσχυση , κατά την έννοια του άρθρου 92
 μεταχείριση των υπαλλήλων οι οποίοι βρίσκονται, εντούτοις, παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ , ύψους 4 904 725 γερμανι
 στην ίδια κατάσταση . κών μάρκων. Κατά την Επιτροπή , η ενίσχυση είναι άκυρη ,
 Οι προσφεύγοντες προβάλλουν, δεύτερον, την παράβαση γιατί χορηγήθηκε κατά παράβαση του άρθρου 93 παράγρα
 ουσιώδους τύπου και ακριβέστερα τη μη τήρηση της διαδι φος 3 της συνθήκης ΕΚ . Επιπλέον, κατά την Επιτροπή , η
 κασίας που προβλέπεται στο άρθρο 10 του ΚΥΚ και στο ενίσχυση είναι ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά , γιατί δεν
 άρθρο 24 της συνθήκης συγχωνεύσεως για κάθε τροποποίηση πληροί τις προϋποθέσεις των προβλεπομένων στο άρθρο 92
 του ΚΥΚ, στο μέτρο που η πρόταση της Επιτροπής , βάσει της παράγραφοι 2 και 3 εξαιρέσεων και απαλλαγών.
 οποίας εκδόθηκε o επίμαχος κανονισμός, δεν υποβλήθηκε
 ούτε στην επιτροπή του ΚΥΚ ούτε στο Ευρωπαϊκό Κοινο H προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, μολονότι η απόφαση της
 βούλιο ούτε στο Δικαστήριο ούτε στο Ελεγκτικό Συνέδριο . Επιτροπής των Ευρωπαϊκών . απευθύνεται στην
 Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ωστόσο την
 Οι προσφεύγοντες επικαλούνται, τρίτον, τη μη τήρηση της αφορά άμεσα, διότι φέρεται ως χορηγήσασα την ενίσχυση ,
 υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που καθιερώνει το άρθρο 190 δοθέντος ότι σε περίπτωση μη ακυρώσεως της αποφάσεως θα
 της συνθήκης ΕΚ , υπογραμμίζοντας ότι είναι ανακριβές το υποχρεωθεί να επιστρέψει τη δήθεν χορηγηθείσα ενίσχυση .
 μοναδικό επιχείρημα που προβάλλεται στις αιτιολογικές
 σκέψεις του κανονισμού για να δικαιολογήσει τον βαλλόμενο H προσφεύγουσα ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι το συμφωνηθέν
 περιορισμό . τίμημα της πωλήσεως βρίσκεται εντός των ορίων των τιμών
 Οι προσφεύγοντες φρονούν, τέλος , ότι o επίμαχος κανονι για παρόμοια οικόπεδα σε παρόμοια θέση με παρόμοια
 σμός αποτελεί το προϊόν της προθέσεως να ευνοηθεί ένα πλεονεκτήματα, όπως αυτό έχει διαπιστωθεί και από ανεξάρ
 τητη γνωμοδοτική επιτροπή . Επομένως, δεν υφίσταται κρα
 όργανο σε βάρος των άλλων οργάνων και του συμφέροντος
 της υπηρεσίας , πράγμα το οποίο συνιστά κατάχρηση εξουσί τική ενίσχυση της προσφεύγουσας προς τη Fort Malakoff. Οι
 ας .
 συμφωνίες των συμβαλλομένων στη σύμβαση πωλήσεως
 οικοπέδου αποτελούν, κατά την προσφεύγουσα, οικονομι
 κώς επωφελή συμβιβασμό, όπως αυτός που θα μπορούσε να


text:
 27.9.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 247/17
 Προσφυγή της 21ης Ιουλίου 2008 — Securvita κατά ΓΕΕΑ (Natur-Aktien-Index)
 (Υπόθεση T-285/08)
 (2008/C 247/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH (Αμβούργο, Γερμανία) (εκπρόσωπος: M. van Eendenburg, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να μεταρρυθμίσει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 26ης Μαΐου 2008 στην υπόθεση R 525/2007-4 υπό την έννοια ότι διατάσσεται η αποδοχή της αιτήσεως καταχωρίσεως στο Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) του λεκτικού σήματος «Natur-Aktien-Index» ως κοινοτικού σήματος.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «Natur-Aktien-Index» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 16, 36 και 42 (αίτηση αριθ. 4 861 175)
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι: Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (1), καθόσον το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση δεν στερείται διακριτικής ισχύος.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 11, σ. 1).


text:
 30.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 398/7
 Διάταξη του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 3ης Σεπτεμβρίου 2015 [αίτηση του Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Manuel Orrego Arias κατά Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
 (Υπόθεση C-456/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης - Οδηγία 2001/40/ΕΚ - Αμοιβαία αναγνώριση αποφάσεων απομάκρυνσης υπηκόων τρίτων χωρών - Άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α' - Έννοια «αξιόποινης πράξεως η οποία επισύρει στερητική της ελευθερίας ποινή ενός τουλάχιστον έτους» - Απόφαση απομάκρυνσης υπηκόου τρίτης χώρας λόγω ποινικής καταδίκης - Περίπτωση μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2001/40 - Πρόδηλη αναρμοδιότητα))
 (2015/C 398/08)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Manuel Orrego Arias
 κατά
 Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι προδήλως αναρμόδιο να απαντήσει στο ερώτημα που υπέβαλε το Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Ισπανία), με απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2014 (υπόθεση C-456/14).
 (1) ΕΕ C 439 της 8.12.2014.


text:
 7.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/20
 Αναίρεση που άσκησε στις 8 Μαΐου 2014 η InnoLux Corp., πρώην Chimei InnoLux Corp. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 27 Φεβρουαρίου 2014 στην υπόθεση T-91/11, InnoLux Corp., πρώην Chimei InnoLux Corp. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-231/14 P)
 2014/C 212/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: InnoLux Corp., πρώην Chimei InnoLux Corp. (εκπρόσωποι: J.-F. Bellis, δικηγόρος, R. Burton, solicitor)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που διατηρεί το πρόστιμο που επιβλήθηκε με την επίμαχη απόφαση σε βάρος της InnoLux επί τη βάσει της αξίας των εντός του ομίλου παραδόσεων οθονών LCD μεταξύ των εργοστασίων της αναιρεσείουσας στην Κίνα και την Ταϊβάν·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής στο μέτρο που επιβάλλει πρόστιμο στην InnoLux επί τη βάσει της αξίας των εντός του ομίλου παραδόσεων οθονών LCD μεταξύ των εργοστασίων της αναιρεσείουσας στην Κίνα και την Ταϊβάν·
 —
 να μειώσει κατά συνέπεια το επιβληθέν στην InnoLux πρόστιμο στα 173 εκατομμύρια ευρώ· και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας, καθώς και στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1.
 Πρώτος λόγος: το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι οι εντός του ομίλου παραδόσεις οθονών LCD μεταξύ των εργοστασίων της αναιρεσείουσας στην Κίνα και την Ταϊβάν ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 Συμφωνίας ΕΟΧ απλώς και μόνον επειδή οι οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστών στις οποίες οι οθόνες LCD ενσωματώνονται ως συστατικά στοιχεία στα εν λόγω εργοστάσια πωλούνται εντός του ΕΟΧ από την αναιρεσείουσα.
 Ο λόγος αυτός στηρίζεται στις εξής βάσεις:
 α.
 Η διαπίστωση παραβάσεως που διαλαμβάνεται στην επίμαχη απόφαση καλύπτει μόνον παραδόσεις LCD οθονών εντός του ΕΟΧ, είτε πωλούνται σε τρίτους είτε παραδίδονται εντός του ομίλου, και δεν διακρίνει μεταξύ των εντός του ομίλου παραδόσεων από κάθετα ολοκληρωμένες επιχειρήσεις που συμμετέχουν στη σύμπραξη και αποτελούν ενιαία επιχείρηση με τους συνδεδεμένους αγοραστές τους και εκείνων που δεν αποτελούν·
 β.
 Η χρησιμοποίηση της έννοιας των καλούμενων «άμεσων εντός του ΕΟΧ πωλήσεων μέσω μεταποιημένων προϊόντων» αντιφάσκει με τη δικαιολογητική βάση της αποφάσεως Europa Carton σύμφωνα με την οποία πρέπει να εξομοιώνονται απολύτως οι εντός του ομίλου παραδόσεις με τις πωλήσεις προς τρίτους·
 γ.
 Η εφαρμογή του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ στις παραδόσεις οθονών LCD εκτός του ΕΟΧ δεν συνάδει προς την απόφαση Χαρτοπολτός I·
 δ.
 Ή έννοια των καλούμενων «άμεσων εντός του ΕΟΧ πωλήσεων μέσω μεταποιημένων προϊόντων» οδηγεί στο να εξαιρούνται παρανόμως από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 Συμφωνίας ΕΟΧ οι πωλήσεις οθονών LCD που πραγματοποιούνται και περιορίζουν τον ανταγωνισμό εντός ΕΟΧ, βάσει μιας συλλογιστικής η οποία απορρίφθηκε ρητώς από το Δικαστήριο στην απόφαση Commercial Solvents·
 ε.
 Η εξωεδαφική εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου του ανταγωνισμού που απορρέει από τη χρησιμοποίηση της έννοιας των καλούμενων «άμεσων εντός του ΕΟΧ πωλήσεων μέσω μεταποιημένων προϊόντων» συνεπάγεται τον κίνδυνο του διπλού ελέγχου των επιχειρήσεων και της συγκρούσεως με άλλες αρχές ανταγωνισμού όσον αφορά την κατά τόπο αρμοδιότητα.
 2.
 Δεύτερος λόγος: το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι η δυνατότητα εφαρμογής της κατηγορίας των καλούμενων «άμεσων εντός του ΕΟΧ πωλήσεων μέσω μεταποιημένων προϊόντων» στις εντός του ομίλου παραδόσεις οθονών LCD για καθέναν αποδέκτη της αποφάσεως της Επιτροπής εκτιμήθηκε από την Επιτροπή «βάσει των ίδιων αντικειμενικών κριτηρίων», ενώ απέρριψε ως απαράδεκτες όλες τις αιτιάσεις που ήγειρε η αναιρεσείουσα αμφισβητώντας τη σημασία, την αντικειμενικότητα και τη συνεκτικότητα του υιοθετηθέντος κριτηρίου, και δη το κατά πόσο συνιστούν μία ενιαία επιχείρηση με τους συνδεδεμένους αγοραστές τους.
 Ο λόγος αυτός στηρίζεται στις εξής βάσεις:
 α.
 Το αν συνιστούν ή όχι οι κάθετα ολοκληρωμένες επιχειρήσεις της επίμαχης αποφάσεως μία ενιαία επιχείρηση με τους συνδεδεμένους αγοραστές τους δεν αποτελεί «αντικειμενική διαφορά» η οποία δικαιολογεί τη διαφορετική αντιμετώπιση των αντίστοιχων εντός του ομίλου παραδόσεων τους·
 β.
 Δεν είναι δυνατή η επίκληση της αρχής της νομιμότητας προκειμένου να απορριφθεί ο ισχυρισμός της αναιρεσείουσας ότι οι εντός του δικού της ομίλου παραδόσεις οθονών LCD πρέπει να τύχουν της ίδιας μεταχειρίσεως με τις εντός του ομίλου της LG Display και της AUO παραδόσεις οθονών LCD, αφής στιγμής η μέθοδος αυτή είναι απολύτως νόμιμη.


text:
 16.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/37
 Προσφυγή της 4ης Αυγούστου 2017 — Inverni κ.λπ. κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (SRB)
 (Υπόθεση T-505/17)
 (2017/C 347/48)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Inverni, SL (Μαδρίτη, Ισπανία), Inverindesa, SL (Μαδρίτη) και Isaac Ignacio Fernández Fernández (Οβιέδο, Ισπανία) (εκπρόσωποι: B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín και B. Fernández García, δικηγόροι)
 Καθών: Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να ακυρώσει τις εξής πράξεις:
 —
 απόφαση (SRB/EES/2017/08) την οποία εξέδωσε το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης κατά την εκτελεστική σύνοδό του της 7ης Ιουνίου 2017, με την οποία εγκρίθηκε το καθεστώς εξυγίανσης του ιδρύματος Banco Popular Español, S.A.·
 —
 απόφαση (ΕΕ) 2017/1246 της Επιτροπής, της 7ης Ιουνίου 2017, για την αποδοχή του καθεστώτος εξυγίανσης για την Banco Popular Español.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα είναι παρόμοιοι προς τα όσα προβάλλονται στις υποθέσεις T-478/17, Mutualidad de la Abogacía και Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno και SFL κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-483/17, García Suárez κ.λπ. κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-484/17, Fidesban κ.λπ. κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-497/17, Sáchez del Valle και Calatrava Real State 2015 κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, και T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης.