text:
 4.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 300/9
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (πρώτο τμήμα)
 της 14ης Οκτωβρίου 2004
 στην υπόθεση C-298/02: Ιταλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 (ΕΓΤΕ - Ενίσχυση της παραγωγής στον τομέα των μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα οπωροκηπευτικά - Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1558/91 - Άρθρο 1 - Αχλάδια και ροδάκινα - Απόφαση 2002/524/ΕΚ)
 (2004/C 300/18)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Στην υπόθεση C-298/02, Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: M. Braguglia, επικουρούμενος από τον M. Fiorilli) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: C. Cattabriga, επικουρούμενη από τον M. Moretto), που έχει ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ στις 21 Αυγούστου 2002, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann, πρόεδρο τμήματος, N. Colneric (εισηγήτρια), J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič και E. Levits, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 14 Οκτωβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Η προσφυγή απορρίπτεται.
 2)
 Η Ιταλική Δημοκρατία καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 261 της 26.10.2002.


text:
 5.6.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 148/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 15ης Απριλίου 2010 [αίτηση του Bundesgerichtshof (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — E. Friz GmbH κατά Carsten von der Heyden
 (Υπόθεση C-215/08) (1)
 (Προστασία των καταναλωτών - Συμβάσεις που συνάπτονται εκτός εμπορικού καταστήματος - Πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 85/577/ΕΟΚ - Προσχώρηση σε εταιρία επενδύσεων σε ακίνητα, σταθερού κεφαλαίου, συσταθείσα υπό τη μορφή προσωπικής εταιρίας - Υπαναχώρηση)
 2010/C 148/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 E. Friz GmbH
 κατά
 Carsten von der Heyden
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Bundesgerichtshof (Γερμανία) — Ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, και του άρθρου 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος (EE L 372, σ. 31) — Πεδίο εφαρμογής — Προσχώρηση καταναλωτή σε εταιρία επενδύσεων σε ακίνητα, σταθερού κεφαλαίου, συσταθείσα υπό τη μορφή προσωπικής εταιρίας, η οποία έχει κυρίως ως σκοπό την τοποθέτηση κεφαλαίων — Έννομες συνέπειες της υπαναχωρήσεως
 Διατακτικό
 1)
 Η οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος, εφαρμόζεται σε σύμβαση, συναφθείσα υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, η οποία αφορά την προσχώρηση καταναλωτή σε εταιρία επενδύσεων σε ακίνητα, σταθερού κεφαλαίου, συσταθείσα υπό τη μορφή προσωπικής εταιρίας, όταν ο πρωταρχικός σκοπός μιας τέτοιας προσχωρήσεως δεν έγκειται στο να γίνει ο ενδιαφερόμενος μέλος της εν λόγω εταιρίας, αλλά στο να προβεί σε επένδυση κεφαλαίων.
 2)
 Το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/577 δεν απαγορεύει, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, εθνικό κανόνα κατά τον οποίο σε περίπτωση ανακλήσεως της δηλώσεως προσχωρήσεως σε εταιρία επενδύσεων σε ακίνητα, σταθερού κεφαλαίου, συσταθείσα υπό τη μορφή προσωπικής εταιρίας, που εχώρησε κατόπιν διαπραγματεύσεων κατ’ οίκον των οποίων τη διεξαγωγή δεν ζήτησε ο καταναλωτής, ο υπαναχωρών καταναλωτής μπορεί να προβάλει αξίωση κατά της εταιρίας, για το δικό του εκκαθαριστικό υπόλοιπο, υπολογιζόμενη με βάση την αξία του εταιρικού του μεριδίου κατά τον χρόνο της υπαναχωρήσεώς του από την εταιρία αυτή, με συνέπεια είτε να του επιστρέφονται λιγότερα από την αξία της συνεισφοράς του είτε να υποχρεούται ακόμη και σε συμμετοχή στις ζημίες της εταιρίας.
 (1) ΕΕ C 209 της 15.8.2008.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 31.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 249/14
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 11ης Μαΐου 2017 [αίτηση του Fővárosi Törvényszék (Ουγγαρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Bericap Záródástechnikai Cikkeket Gyártó Bt. κατά Nemzetgazdasági Minisztérium
 (Υπόθεση C-53/17) (1)
 ([Προδικαστική παραπομπή - Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Ενισχύσεις που χορηγούνται από τα κράτη μέλη - Παρεκκλίσεις από την απαγόρευση ενισχύσεων - Ενισχύσεις δυνάμενες να θεωρηθούν συμβατές με την εσωτερική αγορά - Κανονισμός (ΕΚ) 800/2008 - Ορισμός των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων - Συνδεδεμένες επιχειρήσεις - Επιχειρήσεις που ασκούν τις δραστηριότητές τους στην ίδια αγορά και αποτελούν μέρος ενός κεντρικού ομίλου επιχειρήσεων ο οποίος ανήκει στα μέλη της ίδιας οικογένειας - Έννοια της «ομάδας φυσικών προσώπων που ενεργούν από κοινού»])
 (2017/C 249/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Fővárosi Törvényszék
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Bericap Záródástechnikai Cikkeket Gyártó Bt.
 κατά
 Nemzetgazdasági Minisztérium
 Διατακτικό
 Το άρθρο 3, παράγραφος 3, του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) 800/2008 της Επιτροπής, της 6ης Αυγούστου 2008, για την κήρυξη ορισμένων κατηγοριών ενισχύσεων ως συμβατών με την κοινή αγορά κατ’ εφαρμογή των άρθρων [107 και 108 ΣΛΕΕ] (Γενικός κανονισμός απαλλαγής κατά κατηγορία), έχει την έννοια ότι επιχειρήσεις μπορούν να θεωρούνται ως «συνδεδεμένες», κατά την έννοια του άρθρου αυτού, εφόσον από την ανάλυση τόσο των νομικών όσο και των οικονομικών σχέσεων μεταξύ τους προκύπτει ότι συνιστούν, μέσω φυσικού προσώπου ή ομάδας φυσικών προσώπων που ενεργούν από κοινού, ενιαία οικονομική μονάδα, μολονότι δεν διατηρούν τυπικώς καμία από τις σχέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του παραρτήματος αυτού. Θεωρούνται ότι ενεργούν από κοινού, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, τέταρτο εδάφιο, του εν λόγω παραρτήματος, τα φυσικά πρόσωπα που συντονίζονται προκειμένου να επηρεάσουν τις εμπορικές αποφάσεις των συγκεκριμένων επιχειρήσεων, γεγονός που αποκλείει τον χαρακτηρισμό των επιχειρήσεων αυτών ως οικονομικώς ανεξάρτητων μεταξύ τους. Η συνδρομή της συγκεκριμένης προϋποθέσεως εξαρτάται από τις περιστάσεις της εκάστοτε περιπτώσεως και δεν μπορεί να είναι συνάρτηση της υπάρξεως συμβατικών σχέσεων μεταξύ των εν λόγω προσώπων ούτε της διαπιστώσεως της προθέσεώς τους να καταστρατηγήσουν τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων κατά την έννοια του παραρτήματος I του κανονισμού 800/2008.
 (1) ΕΕ C 144 της 8.5.2017.


text:
 21.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/42
 Προσφυγή της 17ης Ιουλίου 2015 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-389/15)
 (2015/C 311/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Castillo de la Torre, J. Guillem Carrau, B. Hartmann)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του Συμβουλίου, της 7ης Μαΐου 2015, που επιτρέπει την έναρξη διαπραγματεύσεων για μια αναθεωρημένη Συμφωνία της Λισαβόνας σχετικά με τις προστατευόμενες ονομασίες προέλευσης και τις προστατευόμενες γεωγραφικές ενδείξεις όσον αφορά θέματα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης·
 —
 να διατηρήσει τα αποτελέσματα της προσβαλλομένης αποφάσεως, εφόσον είναι αναγκαίο, έως ότου αρχίσει να ισχύει, εντός εύλογου χρονικού διαστήματος από τη δημοσίευση της αποφάσεώς του, νέα απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία θα εκδοθεί κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 218, παράγραφοι 3, 4 και 8, ΣΛΕΕ·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Πρώτος λόγος: Η προσβαλλόμενη απόφαση αναγνωρίζει την ύπαρξη αρμοδιότητας των κρατών μελών κατά παράβαση του άρθρου 3 ΣΛΕΕ, δεδομένου ότι η διαπραγμάτευση αφορά συμφωνία η οποία εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης.
 Δεύτερος λόγος: Παράβαση των άρθρων 207, παράγραφος 3, και 218, παράγραφοι 3, 4 και 8, ΣΛΕΕ επειδή το Συμβούλιο όρισε κράτη μέλη ως «διαπραγματευτές», σε ζήτημα αρμοδιότητας της Ένωσης και δεν εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση με την προβλεπόμενη πλειοψηφία.


text:
 10.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/3
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Fővárosi Törvényszék (Ουγγαρία) στις 10 Μαρτίου 2017 — Orsolya Czakó κατά ERSTE Bank Hungary Zrt.
 (Υπόθεση C-126/17)
 (2017/C 221/04)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Fővárosi Törvényszék
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα πρωτοδίκως: Orsolya Czakó
 Εναγόμενη πρωτοδίκως: ERSTE Bank Hungary Zrt.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Για τον σκοπό του καθορισμού του ποσού συμβάσεως δανείου, μπορεί να θεωρηθεί σαφής και κατανοητή, σύμφωνα με τα κριτήρια του άρθρου 4, παράγραφος 2, και του άρθρου 5 της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ (1), διατύπωση όπως αυτή των ρητρών I/1 και II/1 της επίμαχης συμβάσεως, σύμφωνα με την οποία το ποσό των 64 731 ελβετικών φράγκων (CHF) αναγράφεται ενδεικτικά, ενώ ως αίτημα χρηματοδοτήσεως αναγράφεται το μέγιστο ποσό των 8 280 000 ουγγρικών φιορινίων (HUF), ο δε καθορισμός του ποσού της συμβάσεως δανείου συνδέεται με δήλωση του αντισυμβαλλομένου του καταναλωτή, η οποία παράγει έννομα αποτελέσματα, καθώς και με στοιχεία καταχωρισμένα στα λογιστικά βιβλία του εν λόγω αντισυμβαλλόμενου;
 2)
 Εάν ο καθορισμός του ποσού βάσει των ρητρών I/1 και II/1 της συμβάσεως δεν ανταποκρίνεται στην έννοια της σαφούς και κατανοητής διατυπώσεως και είναι δυνατόν να εξετασθεί αν οι διατάξεις των ρητρών αυτών είναι καταχρηστικές, μπορεί, εφόσον οι εν λόγω ρήτρες θεωρηθούν καταχρηστικές, να κηρυχθεί άκυρη η σύμβαση στο σύνολό της, λαμβανομένου υπόψη ότι, στην περίπτωση που το αντικείμενο της συμβάσεως δεν προσδιορίζεται, το εθνικό δίκαιο προβλέπει ως έννομη συνέπεια την ακυρότητα της συμβάσεως στο σύνολό της;
 3)
 Εφόσον η σύμβαση μπορεί να κηρυχθεί έγκυρη, είναι δυνατόν να να καθορισθεί το ποσό κατά τρόπο ευνοϊκότερο για τον καταναλωτή;
 (1) Οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (ΕΕ 1993, L 95, σ. 29).


text:
 16.1.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 14/37
 Προσφυγή της 25ης Οκτωβρίου 2016 — Vincenti κατά EUIPO
 (Υπόθεση T-747/16)
 (2017/C 014/46)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Guillaume Vincenti (Αλικάντε, Ισπανία) (εκπρόσωπος: H. Tettenborn, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του EUIPO περί μη αναγνωρίσεως της μόνιμης πλήρους ανικανότητας του προσφεύγοντος προς εκτέλεση των καθηκόντων του και περί αρνήσεως αναγνωρίσεως του ότι ο προσφεύγων αποκτά την ιδιότητα του συνταξιούχου.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από το ότι το καθού παρέβη τις σχετικές διατάξεις του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων (στο εξής: ΚΥΚ), ήτοι τα άρθρα 7 έως 9, 13, 33 και 78 του ΚΥΚ, και τα άρθρα 13 έως 16 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ και, ιδίως, το άρθρο 53 του ΚΥΚ.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από το ότι το καθού παρέβη το καθήκον αρωγής που υπέχει, παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως [άρθρο 41, παράγραφος 1 και παράγραφος 2, στοιχεία α', β', και γ', του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης] και προσέβαλε τα διαδικαστικά δικαιώματα του προσφεύγοντος, ως εκ του ότι στήριξε την προσβαλλόμενη απόφαση και επί πραγματικών περιστατικών που είχαν αποτελέσει αντικείμενο παραμορφώσεως.
 3.
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από το ότι το καθού παρέβη το άρθρο 3, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Προς στήριξη των ανωτέρω λόγων, ο προσφεύγων υποστηρίζει, ιδίως, ότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ουδόλως έχει διακριτική ευχέρεια, στο πλαίσιο της διαδικασίας για την εκτίμηση της υπάρξεως αναπηρίας σύμφωνα με όσα ορίζονται συναφώς στον ΚΥΚ, ως προς την αναγνώριση ή τη μη αναγνώριση της μόνιμης ανικανότητας ενός υπαλλήλου προς εκτέλεση των καθηκόντων του, καθόσον η απόφαση της επιτροπής αναπηρίας είναι δεσμευτική και, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή έχει διακριτική ευχέρεια στο πλαίσιο της ως άνω διαδικασίας, δεν συνέτρεχε δικαιολογητικός λόγος, στην περίπτωση του προσφεύγοντος, να μην αναγνωρισθεί η μόνιμη ανικανότητά του προς εκτέλεση των καθηκόντων του.


text:
 5.6.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 148/44
 Προσφυγή της 30ής Μαρτίου 2010 — El Corte Inglés κατά ΓΕΕΑ — Azzedine Alaïa (ALIA)
 (Υπόθεση T-152/10)
 2010/C 148/73
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: El Corte Inglés, SA (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωποι: J. Rivas Zurdo, M. López Camba και E. Seijo Veiguela, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Azzedine Alaïa (Παρίσι, Γαλλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ,
 —
 να καταδικάσει τον αντίδικο/τους αντιδίκους στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτών την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα.
 Σήμα προς καταχώριση: Λεκτικό σήμα «ALIA» (αίτηση καταχωρίσεως υπ’ αριθ. 3 788 999), για προϊόντα των κλάσεων 3, 14, 18 και 25
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η γαλλική εταιρία Azzedine Alaïa.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Διεθνές λεκτικό σήμα «ALAÏA» (υπ’ αριθ. 773 126), για προϊόντα των κλάσεων 3, 18 και 25· κοινοτικό εικονιστικό σήμα που περιλαμβάνει το λεκτικό στοιχείο «ALAÏA» (υπ’ αριθ. 3 485 166), για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 16, 20 και 25· και προγενέστερο μη καταχωρισμένο σήμα «ALAÏA», για την παραγωγή και πώληση ειδών ενδύσεως και γυναικείων ειδών και αξεσουάρ μόδας.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Ανακοπή μερικώς δεκτή.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής.
 Λόγοι ακυρώσεως: Εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009, για το κοινοτικό σήμα.


text:
 22.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 6ης Σεπτεμβρίου 2011 [αίτηση του Tribunale di Venezia (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Ivana Scattolon κατά Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
 (Υπόθεση C-108/10) (1)
 (Κοινωνική πολιτική - Οδηγία 77/187/ΕΟΚ - Διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεως επιχειρήσεως - Έννοια των όρων «επιχείρηση» και «μεταβίβαση» - Εκχωρητής και εκδοχέας υποκείμενοι στο δημόσιο δίκαιο - Εφαρμογή, από την ημερομηνία της μεταβιβάσεως, της ισχύουσας συλλογικής συμβάσεως στην οποία υπόκειται ο εκδοχέας - Αποδοχές - Συνεκτίμηση της προϋπηρεσίας στον εκχωρητή)
 2011/C 311/12
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale di Venezia
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ivana Scattolon
 κατά
 Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunale Ordinario di Venezia — Πεδίο εφαρμογής των οδηγιών 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων (ΕΕ L 61, σ. 26) και 2001/23/ΕΚ του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2001, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, σχετικά με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων ή επιχειρήσεων (ΕΕ L 82, σ. 16) — Ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ — Μετάταξη διοικητικού προσωπικού καθαριότητας από οργανισμό τοπικής αυτοδιοικήσεως σε κρατικό φορέα — Διατήρηση δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του κεκτημένου, βάσει της προϋπηρεσίας στον οργανισμό τοπικής αυτοδιοικήσεως, βαθμού αρχαιότητας
 Διατακτικό
 1)
 Η πρόσληψη, από διοικητική αρχή κράτους μέλους, του προσωπικού που εργαζόταν για άλλη διοικητική αρχή με αντικείμενο την παροχή επικουρικής φύσεως υπηρεσιών στα σχολεία, οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, υπηρεσίες συντηρήσεως και διοικητικής υποστηρίξεως, συνιστά «μεταβίβαση επιχειρήσεως» εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων, εφόσον το εν λόγω προσωπικό συνιστά οργανωμένο σύνολο εργαζομένων οι οποίοι προστατεύονται από τη σχετική με την προστασία των εργαζομένων νομοθεσία του κράτους μέλους αυτού.
 2)
 Εφόσον η μεταβίβαση επιχειρήσεως, κατά την έννοια της οδηγίας 77/187, έχει ως συνέπεια την άμεση εφαρμογή, στους εργαζομένους της επιχειρήσεως αυτής, της ισχύουσας για τον εκδοχέα συλλογικής συμβάσεως και οι σχετικοί με τις αποδοχές όροι της συμβάσεως αυτής σχετίζονται, μεταξύ άλλων, με την προϋπηρεσία, το άρθρο 3 της οδηγίας αυτής απαγορεύει την ουσιώδη μείωση των αποδοχών των εν λόγω εργαζομένων, σε σχέση με τα ισχύοντα αμέσως πριν τη μεταβίβαση, εφόσον η μείωση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η προϋπηρεσία τους στον εκχωρητή, ισότιμη προς την προϋπηρεσία των εργαζομένων στον εκδοχέα, δεν έχει ληφθεί υπόψη από τον εκδοχέα κατά τον προσδιορισμό του εισαγωγικού μισθολογικού κλιμακίου τους. Απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να διαπιστώσει αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπήρξε τέτοια μείωση αποδοχών.
 (1) ΕΕ C 134 της 22.5.2010.


text:
 7.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/11
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Νοεμβρίου 2011 — Groupe Gascogne κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-72/06) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Αγορά πλαστικών βιομηχανικών σάκων - Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Καταλογισμός της παραβάσεως - Πρόστιμα - Ανώτατο όριο 10 % επί του κύκλου εργασιών - Αναλογικότητα)
 2012/C 6/15
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Groupe Gascogne SA (St. Paul-lès-Dax, Γαλλία) (εκπρόσωποι: αρχικώς C. Lazarus, στη συνέχεια P. Hubert και E. Durand, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς F. Castillo de la Torre και F. Arbault, στη συνέχεια F. Castillo de la Torre και N. von Lingen)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(2005) 4634 τελικό της Επιτροπής, της 30ής Νοεμβρίου 2005, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] (υπόθεση COMP/F/38.354 — Βιομηχανικοί σάκοι), σχετικά με σύμπραξη στην αγορά πλαστικών βιομηχανικών σάκων, και αίτημα μεταρρυθμίσεως της εν λόγω αποφάσεως.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Groupe Gascogne SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 96 της 22.4.2006.


text:
 22.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/52
 Προσφυγή της 20ής Σεπτεμβρίου 2008 — Fluorsid και Minmet κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-404/08)
 (2008/C 301/88)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Fluorsid SpA (Assemini, Ιταλία) και Minmet Co. (Λωζάνη, Ελβετία) (εκπρόσωποι: L. Vasques και F. Perego, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Ο προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 Την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 25ης Ιουνίου 2008, C(2008) 3043, σχετικά με τη διαδικασία του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ, υπόθεση COMP/39.180 — Φθοριούχο αλουμίνιο, που κοινοποιήθηκε στις Fluorsid και Minmet στις 11 Ιουλίου 2008 και στις 9 Ιουλίου 2008 αντίστοιχα, ή, επικουρικώς, τη μείωση του προστίμου που επιβλήθηκε στις Minmet και Fluorsid με την ως άνω απόφαση, σύμφωνα με το άρθρο 44 του Κανονισμού του Πρωτοδικείου.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση προσφυγή, οι εταιρείες Fluorsid και Minmet επιθυμούν να προσβάλουν την απόφαση με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, της Συνθήκης και του άρθρου 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας ΕΟΧ και επέβαλε, ως εκ τούτου, από κοινού και εις ολόκληρον πρόστιμο στις Fluorsid και Minmet, για μια υποτιθέμενη σοβαρή παράβαση του άρθρου 81 της Συνθήκης, ποσού 1 600 000 (ενός εκατομμυρίου εξακοσίων χιλιάδων) ευρώ.
 Προς στήριξη των αιτημάτων τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν:
 —
 Έλλειψη απόδειξης της δυνητικής ζημίας του ΕΟΧ και παράβαση των διατάξεων του άρθρου 81 της Συνθήκης. Συναφώς, αναφέρουν ότι είναι αδύνατον να υποστηρίζεται ότι τέσσερις μικρές επιχειρήσεις, εκ των οποίων η μία δεν πραγματοποίησε καν πωλήσεις το 2000 εντός του ΕΟΧ, μπορούν, ακόμη και θεωρητικώς, να επιβάλουν τις τιμές στους μεγάλους παραγωγούς αλουμινίου (που επίσης ονομάζονται «smelters»), σε μια αγορά όπου τις τιμές τις καθορίζει η προσφορά και όχι η ζήτηση.
 —
 Παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως όσον αφορά την απόδειξη της παράνομης συμπεριφοράς κατά παράβαση του άρθρου 253 της Συνθήκης και του άρθρου 2 του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003, λόγω την αλλαγής με συγκαλυμμένο τρόπο της επίδικη παράβασης, προκειμένου να περιοριστεί το βάρος αποδείξεως της Επιτροπής. Ισχυρίζονται επί του σημείου αυτού ότι η Επιτροπή ήταν σε θέση να αποκτήσει αποδεικτικά στοιχεία για την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ ανταγωνιστών, αλλά όχι για συμφωνία με αντικείμενο τον περιορισμό του ανταγωνισμού. Αυτή η αλλαγή της περιγραφής της παράνομης συμπεριφοράς ευνόησε την Επιτροπή, η οποία ήταν έτσι σε θέση να αναφερθεί, εσφαλμένα κατά τις προσφεύγουσες, στους μηχανισμούς των κανόνων που προβλέπονται για hard core restrictions, ελαφρύνοντας, ως εκ τούτου, το βάρος της αποδείξεως και παρέχοντάς της τη δυνατότητα να αγνοήσει τις γεγονός ότι η προβαλλόμενη παράνομη συμπεριφορά δεν είχε καμία επίδραση στην αγορά.
 —
 Παράβαση του άρθρου 27 του κανονισμού 1/2003 και προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, καθώς και παράβαση των άρθρων 253 και 173 της Συνθήκης, στο μέτρο που η Επιτροπή δεν αναφέρει τη συνεργασία της Floursid στην ανακοίνωση αιτιάσεων (στο εξής: ΑΑ), διεξήγαγε έρευνες και απέκτησε έγγραφα για τον φάκελο μετά την ΑΑ και με την τελική απόφαση προέβαλε παράνομη συμπεριφορά διαφορετική από αυτή που ανέφερε η ΑΑ (παράβαση διάρκειας 6 μηνών αντί για συνεχή παράβαση).
 Οι προσφεύγουσες επίσης ισχυρίζονται ότι:
 —
 Για να τεκμηριωθεί η συμμετοχή της Minmet, χρησιμοποιούνται στην τελική απόφαση επιβαρυντικά έγγραφα τα οποία δεν περιείχοντο στην ΑΑ.
 —
 Παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή αγνόησε τη συνεργασία της Floursid στην ΑΑ, κατά παράβαση των δικαιωμάτων άμυνας, προσέθεσε εκ των υστέρων στον φάκελο της υπόθεσης τόσο τη συνεργασία των προσφευγουσών, όσο και μια προσθήκη στο ζήτημα της συνεργασία που κατατέθηκε μετά την ΑΑ. Κατ' αυτό τον τρόπο, η Επιτροπή i) δημιούργησε αβεβαιότητα όσον αφορά τη συνεργασία, η οποία είναι επιζήμια για το χρονικό πλαίσιο και την ουσία των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών, κατά παράβαση των κανόνων που αναφέρονται στο σημείο 29 της ανακοίνωσης της Επιτροπής σχετικά με την απαλλαγή από τα πρόστιμα, και ii) συνέχισε να διεξάγει έρευνες μετά την ΑΑ, προσθέτοντας έγγραφα στον φάκελο, κατά επιζήμια για όλα τα μέρη της διαδικασίας παράβαση θεμελιωδών διαδικαστικών κανόνων.
 —
 Η Επιτροπή όρισε τη γεωγραφική αγορά του φθοριούχου αλουμινίου κατά αντιφατικό τρόπο και χωρίς να παραθέσει προσήκουσα αιτιολογία και υπολόγισε την αξία της αγοράς κατά εντελώς ανακόλουθο τρόπο.


text:
 8.9.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/15
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Corte d'appello di Firenze (Ιταλία) στις 11 Ιουνίου 2007 — Nancy Delay κατά Università degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) και Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-276/07)
 (2007/C 211/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Corte d'appello di Firenze
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούσα: Nancy Delay
 Εφεσίβλητοι: Università degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) και Ιταλική Δημοκρατία
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αν το άρθρο 39 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και οι πράξεις παραγώγου δικαίου (αντί πολλών: ερμηνεία που δόθηκε με τις αποφάσεις της 21ης Ιουνίου 2001, C-212/99 και της 18ης Ιουλίου 2006, C-119/04) μπορούν να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι είναι νόμιμη η ρύθμιση για τους λεγόμενους «λέκτορες ανταλλαγής» οι οποίοι απασχολούνταν δυνάμει σχέσεως εργασίας ορισμένου χρόνου (διεπόμενης από τον νόμο 62/1967), στους οποίους όμως δεν εξασφαλίζεται η διατήρηση, κατά τη μετατροπή της συμβάσεώς τους σε σύμβαση αορίστου χρόνου, όλων των κεκτημένων δικαιωμάτων από τον χρόνο της πρώτης προσλήψεώς τους, γεγονός το οποίο έχει συνέπειες όχι μόνον από απόψεως μισθολογικών αυξήσεων, αλλά και ως προς την προϋπηρεσία και την καταβολή, εκ μέρους του εργοδότη, εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως.


text:
 30.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 223/27
 Αναίρεση που άσκησε στις 24 Ιουνίου 2008 ο Χρήστος Μιχαήλ κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα) στις 16 Απριλίου 2008 στην υπόθεση T-486/04, Μιχαήλ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-268/08 P)
 (2008/C 223/42)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Χρήστος Μιχαήλ (εκπρόσωπος: Χ. Μεϊντάνης, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει την αίτηση αναιρέσεως παραδεκτή και βάσιμη,
 —
 να αναιρέσει, κατά το μέτρο του αναγκαίου, την απόφαση που εξέδωσε το Πρωτοδικείο στις 16 Απριλίου 2008, στην υπόθεση T-486/04,
 —
 να αποφανθεί κατά νόμον επί των δικαστικών εξόδων.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως.
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο Χ. Μιχαήλ ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε σφάλμα κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου και παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων, στο μέτρο που με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι η Επιτροπή του δημιούργησε την αίσθηση ότι υπήρξε θύμα ηθικής παρενόχλησης, κατά την έννοια του άρθρου 12α του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, αλλά, παρά ταύτα, απέρριψε την προσφυγή του ως αβάσιμη.
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι παραμόρφωσε τα υποβληθέντα στην κρίση του πραγματικά περιστατικά, ιδίως καθόσον τα εξέτασε μεμονωμένα και όχι εντός του πλαισίου στο οποίο εντάσσονται, και ότι υπέπεσε σε διάφορα σφάλματα κατά τον νομικό χαρακτηρισμό αυτών των πραγματικών περιστατικών.
 Τέλος, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων επικρίνει την απόφαση του Πρωτοδικείου κατά το μέρος που απορρίπτει ως απαράδεκτους, λόγω αοριστίας, τους διάφορους λόγους που είχε προβάλει με την προσφυγή του και οι οποίοι αντλούνται, μεταξύ άλλων, από παράβαση των άρθρων 21α, 22α και 22β του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως και παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της αναλογικότητας. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο, κατατέμνοντας την προσφυγή του αναιρεσείοντος σε περισσότερα τμήματα, παραμόρφωσε το κύριο αντικείμενο και την όλη οικονομία αυτής.


text:
 10.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/19
 Απόφαση του Πρωτοδικείο της 13ης Νοεμβρίου 2008 — Ιταλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-224/04) (1)
 (ΕΓΤΠΕ - Τμήμα «Εγγυήσεων» - Δαπάνες αποκλειόμενες από την κοινοτική χρηματοδότηση - Ενισχύσεις για τη μεταποίηση ντομάτας και για την παραγωγή ελαιόλαδου)
 (2009/C 6/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: M. Fiorilli, avvocato dello Stato)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: L. Visaggio και C. Cattabriga)
 Αντικείμενο
 Μερική ακύρωση της αποφάσεως 2003/536/ΕΚ της Επιτροπής, της 22ας Ιουλίου 2003, σχετικά με τον αποκλεισμό από την κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων (ΕΕ L 184, σ. 42), στον βαθμό που αποκλείει ορισμένες δαπάνες που πραγματοποίησε η Ιταλική Δημοκρατία τα οικονομικά έτη 1999 έως 2002.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 304 της 13.12.2003 (πρώην υπόθεση C-430/03).


text:
20.4.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 97/9
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́ Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 της Ομοσπονδιακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας που της Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας που ασκη ́θηκε στις 13 Μαρτι ́ου
 ασκη ́θηκε στις 5 Μαρτι ́ου 2002 2002
 (Υπο ́θεση C-74/02) (Υπο ́θεση C-85/02)
 (2002/C 97/18)
 (2002/C 97/17)
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 την M. Wolfcarius, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́ στις 13 Μαρτι ́ου 2002 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 τον Götz zur Hausen, νομικο ́ συ ́μβουλο της Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας.
 της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, με αντι ́κλητο στο
 Λουξεμβου ́ργο τον Luis Escobar Guerrero, με ́λος της Νομικη ́ς
 Υπηρεσι ́ας της Ευρωπαϊκη ́ς Επιτροπη ́ς, Centre Wagner C 254, Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 Kirchberg, α ́σκησε στις 5 Μαρτι ́ου 2002 προσφυγη ́ κατα ́ της 1. Να διαπιστω ́σει ο ́τι η Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, παραλει ́ποντας να
 Ομοσπονδιακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας ενω ́πιον του λα ́βει τις νομοθετικε ́ς, κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις,
 ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. που ει ́ναι απαραι ́τητες για τη μεταφορα ́ του σημει ́ου 12 του
 Παραρτη ́ματος II της οδηγι ́ας 91/439/ΕΚ της 29ης Ιουλι ́ου
 1991 (1) και, εν πα ́σει περιπτω ́σει, παραλει ́ποντας να
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 κοινοποιη ́σει τις εν λο ́γω διατα ́ξεις στην Επιτροπη ́, παρε ́βη
 τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ την οδηγι ́α αυτη ́.
 1) να αναγνωρι ́σει ο ́τι η Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της
 Γερμανι ́ας, μη θεσπι ́ζοντας η ́, πα ́ντως, μη ανακοινω ́νοντας 2. Να καταδικα ́σει τη Γαλλικη ́ Κυβε ́ρνηση στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 στην Επιτροπη ́ τις αναγκαι ́ες νομοθετικε ́ς, κανονιστικε ́ς και
 διοικητικε ́ς διατα ́ξεις για τη συμμο ́ρφωση ́ της προς την
 οδηγι ́α 1999/94/ΕΚ(1) του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου και Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 του Συμβουλι ́ου, της 13ης ∆εκεμβρι ́ου 1999, για τις
 πληροφορι ́ες που πρε ́πει να τι ́θενται στη δια ́θεση των
 Οι λο ́γοι της προσφυγη ́ς και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα ει ́ναι
 καταναλωτω ́ν σχετικα ́ με την οικονομι ́α καυσι ́μου και τις
 παρεμφερει ́ς με αυτου ́ς που προβλη ́θηκαν στην υπο ́θεση C-74/02·
 εκπομπε ́ς CO2 ο ́σον αφορα ́ την εμπορι ́α νε ́ων επιβατηγω ́ν
 η προθεσμι ́α για τη μεταφορα ́ της οδηγι ́ας στο εσωτερικο ́ δι ́καιο
 αυτοκινη ́των, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ το
 ́εληξε την 1η Ιουλι ́ου 1996.
 α ́ρθρο 12, παρα ́γραφος 1, της οδηγι ́ας αυτη ́ς.
 2) να καταδικα ́σει την Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας (1) Οδηγι ́α 91/439/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 29.7.1991, για την α ́δεια
 στα δικαστικα ́ ́εξοδα. οδη ́γησης (ΕΕ L 23, σ. 1).
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-318/01 (1)
 Ο κατα ́ τα α ́ρθρα 249, παρα ́γραφος 3, ΕΚ και 10, παρα ́γραφος 1,
 ΕΚ δεσμευτικο ́ς χαρακτη ́ρας των οδηγιω ́ν ́εχει την ́εννοια ο ́τι τα (2002/C 97/19)
 κρα ́τη με ́λη υποχρεου ́νται να μεταφε ́ρουν στο εσωτερικο ́ τους
 δι ́καιο τις διατα ́ξεις των οδηγιω ́ν που απευθυ ́νονται σ' αυτα ́ ́ετσι
 ω ́στε να επα ́γονται εμπροθε ́σμως πλη ́ρη πρακτικη ́ Με δια ́ταξη της 22ας Οκτωβρι ́ου 2001, o Προ ́εδρος του
 αποτελεσματικο ́τητα. Η ταχθει ́σα με το α ́ρθρο 12 της οδηγι ́ας ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́
 προθεσμι ́α παρη ́λθε στις 18 Ιανουαρι ́ου 2001. της υποθε ́σεως C-318/01 (αι ́τηση της Commissione tributaria
 provinciale di Roma για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως):
 Informatica e Telecomunicazioni I & T SpA κατα ́ Direzione
 (1) ΕΕ 2000 L 12, σ. 16. Regionale delle Entrate per il Lazio.
 (1) ΕΕ C 303 της 27.10.2001.


text:
 4.9.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 293/20
 Προσφυγή της 3ης Ιουλίου 2017 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Τσεχικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-399/17)
 (2017/C 293/25)
 Γλώσσα διαδικασίας: η τσεχική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: P. Němečková και E. Sanfrutos Cano)
 Καθής: Τσεχική Δημοκρατία
 Αιτήματα
 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Τσεχική Δημοκρατία καθόσον αρνήθηκε να διασφαλίσει την παραλαβή κατόπιν επιστροφής του υλικού TPS-NOLO (Geobal), το οποίο είχε μεταφερθεί από την Τσεχική Δημοκρατία στο Katowice, Πολωνία, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 24, παράγραφος 2, και το άρθρο 28, παράγραφος 1, του κανονισμού (EK) 1013/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2006, για τις μεταφορές αποβλήτων (1)·
 —
 να καταδικάσει την Τσεχική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 1.
 Το υλικό TPS-NOLO, το οποίο μεταφέρθηκε από την Τσεχική Δημοκρατία στο έδαφος της Δημοκρατίας της Πολωνίας και το οποίο προέρχεται από επικίνδυνα απόβλητα ενός χώρου διάθεσης αποβλήτων (λιμνοθάλασσα OSTRAMO), αποθηκεύεται σε έναν άλλο χώρο διάθεσης αποβλήτων στο έδαφος της Τσεχικής Δημοκρατίας και ταξινομείται ως απόβλητο πίσσας προερχόμενο από τη διύλιση, την απόσταξη ή την πυρολυτική επεξεργασία οργανικών υλικών, θεωρείται από τις πολωνικές αρχές απόβλητο που εμπίπτει στο παράρτημα IV του κανονισμού (ΕΚ) 1013/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2006, για τις μεταφορές αποβλήτων (στο εξής: κανονισμός για τις μεταφορές αποβλήτων).
 2.
 Λόγω του ότι Τσεχική Δημοκρατία αμφισβητεί την ταξινόμηση της επίμαχης ουσίας ως αποβλήτου και λόγω της καταχώρισης του υλικού σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/EΚ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 793/93 του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 1488/94 της Επιτροπής καθώς και της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ (2) (στο εξής: κανονισμός REACH), ανέκυψε διαφωνία η οποία διέπεται από τον κανόνα του άρθρου 28, παράγραφος 1, του κανονισμού για τις μεταφορές αποβλήτων, καθόσον αυτό προβλέπει ότι το αντικείμενο της διαφωνίας αντιμετωπίζεται ως απόβλητο.
 3.
 Η καταχώριση του υλικού κατ’ εφαρμογή του κανονισμού REACH ουδόλως εγγυάται ότι η χρήση της ουσίας δεν έχει αρνητικές συνέπειες για το περιβάλλον ή την ανθρώπινη υγεία ή ότι η επίμαχη ουσία παύει αυτομάτως να αποτελεί απόβλητο. Ελλείψει εθνικής αποφάσεως με την οποία να διαπιστώνεται ότι η επίμαχη ουσία έχει φθάσει σε μια κατάσταση στην οποία παύει να συνιστά απόβλητο, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η καταχώριση της ουσίας αυτής κατ’ εφαρμογή του κανονισμού REACH είναι έγκυρη βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού.
 4.
 Δεδομένου ότι η επίμαχη ουσία μεταφέρθηκε πέραν των εθνικών συνόρων χωρίς κοινοποίηση, η μεταφορά αυτή θεωρείται «παράνομη μεταφορά» κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 35, στοιχείο α', του κανονισμού για τις μεταφορές αποβλήτων. Στην περίπτωση αυτή, οι αρμόδιες αρχές της χώρας αποστολής ενημερώνονται προσηκόντως προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η παραλαβή κατόπιν επιστροφής του αποβλήτου περί του οποίου πρόκειται θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού, πράγμα το οποίο αρνείται αδικαιολόγητα η Τσεχική Δημοκρατία. Η υποχρέωση αυτή δεν είναι αντίθετη προς το άρθρο 128 του κανονισμού REACH το οποίο εγγυάται την ελεύθερη κυκλοφορία των ουσιών, μειγμάτων ή αντικειμένων κατά την έννοια του άρθρου 3 του κανονισμού REACH, διότι τα απόβλητα εξαιρούνται ρητώς από το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού (βλ. άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού REACH).
 (1) ΕΕ 2006, L 190, σ. 1.
 (2) ΕΕ 2006, L 396, σ. 1.


text:
 24.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/2
 Τοποθέτηση των δικαστών στα τμήματα
 (2007/C 69/03)
 Κατά τη συνεδρίασή του της 16ης Ιανουαρίου 2007 το Δικαστήριο αποφάσισε να τοποθετήσει τον M. Arabadjiev στο τρίτο και στο έβδομο τμήμα.
 Κατά συνέπεια, το τρίτο και έβδομο τμήμα έχουν την ακόλουθη σύνθεση:
 Τρίτο τμήμα
 A. Rosas, πρόεδρος τμήματος,
 J. Klučka, J. N. Cunha Rodrigues, M. Lõhmus, M. Ó Caoimh, P. Lindh και A. Arabadjiev, δικαστές
 Έβδομο τμήμα
 J. Klučka, πρόεδρος τμήματος,
 J. N. Cunha Rodrigues, M. Lõhmus, M. Ó Caoimh, P. Lindh και A. Arabadjiev, δικαστές
 Κατά την προαναφερθείσα συνεδρίασή του το Δικαστήριο αποφάσισε να τοποθετήσει την C. Toader στο δεύτερο και το έκτο τμήμα.
 Κατά συνέπεια, το δεύτερο και το έκτο τμήμα έχουν την ακόλουθη σύνθεση:
 Δεύτερο τμήμα
 C. W. A. Timmermans, πρόεδρος τμήματος,
 P. Kūris, K. Schiemann, J. Makarczyk, L. Bay Larsen, J.-C. Bonichot και C. Toader, δικαστές
 Έκτο τμήμα
 P. Kūris, πρόεδρος τμήματος,
 K. Schiemann, J. Makarczyk, L. Bay Larsen, J.-C. Bonichot και C. Toader, δικαστές


text:
 30.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 202/13
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Helsingin hovioikeus (Φινλανδία) στις 22 Απριλίου 2014 — Valev Visnapuu κατά Kihlakunnansyyttäjä (Ελσίνκι), Suomen valtio — Tullihallitus
 (Υπόθεση C-198/14)
 2014/C 202/15
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Helsingin hovioikeus
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: Valev Visnapuu
 Καθών: Kihlakunnansyyttäjä (Ελσίνκι), Suomen valtio — Tullihallitus
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει να εκτιμηθεί βάσει του άρθρου 110 ΣΛΕΕ αντί του άρθρου 34 ΣΛΕΕ το επιτρεπτό της φινλανδικής ρυθμίσεως περί φόρου συσκευασίας ποτών, κατά την οποία ο εν λόγω φόρος επιβάλλεται όταν η συσκευασία δεν εντάσσεται σε σχετικό σύστημα επιστροφής; Το ως άνω σύστημα επιστροφής πρέπει να έχει τη μορφή χρεώσεως ενός ποσού για τη συσκευασία το οποίο αποδίδεται έναντι της επιστροφής της, στο πλαίσιο του οποίου ο συσκευαστής ή ο εισαγωγέας των ποτών μεριμνά για την επαναχρησιμοποίηση ή ανακύκλωση των συσκευασιών ποτών, μόνος ή κατά τον τρόπο που προβλέπει ο νόμος περί απορριμάτων ή η ισχύουσα νομοθεσία στην επαρχία Åland, ώστε η συσκευασία να χρησιμοποιείται εκ νέου ή να ανακυκλώνεται ως πρώτη ύλη.
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Συνάδει η εν λόγω ρύθμιση προς το άρθρο 1, παράγραφος 1, το άρθρο 7 και το άρθρο 15 της οδηγίας 94/62/ΕΚ (1), λαμβανομένου υπόψη και του άρθρου 110 ΣΛΕΕ;
 3)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Συνάδει η εν λόγω ρύθμιση προς το άρθρο 1, παράγραφος 1, το άρθρο 7 και το άρθρο 15 της οδηγίας 94/62/ΕΚ, λαμβανομένου υπόψη και του άρθρου 34 ΣΛΕΕ;
 4)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο τρίτο ερώτημα: Επιτρέπεται η φινλανδική ρύθμιση περί φόρου συσκευασίας ποτών έναντι του άρθρου 36 ΣΛΕΕ;
 5)
 Μπορεί να λογίζεται ότι η υποχρέωση που επιβάλλεται στον χρησιμοποιούντα οινοπνευματώδη ποτά για εμπορικό ή άλλο οικονομικό σκοπό να διαθέτει ειδική άδεια λιανικού εμπορίου για να ασκεί τη δραστηριότητα εισαγωγής οινοπνευματωδών ποτών αφορά την ύπαρξη μονοπωλίου ή ότι συνιστά τμήμα της λειτουργίας μονοπωλίου, ώστε, σε περίπτωση που Φινλανδός καταναλωτής αγοράζει από πωλητή ασκούντα τις δραστηριότητές του σε άλλο κράτος μέλος, μέσω διαδικτύου ή στο πλαίσιο άλλης εξ αποστάσεως συναλλαγής, οινοπνευματώδη ποτά τα οποία αποστέλλει ο πωλητής στη Φινλανδία, έτσι ώστε οι διατάξεις του άρθρου 34 ΣΛΕΕ να μην εμποδίζουν την εν λόγω υποχρέωση, οπότε αυτή να πρέπει να εκτιμάται υπό το πρίσμα του άρθρου 37 ΣΛΕΕ;
 6)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πέμπτο ερώτημα: Είναι συμβατή η υποχρέωση λήψεως αδείας προς τις διατάξεις του άρθρου 37 ΣΛΕΕ περί κρατικών μονοπωλίων;
 7)
 Εάν δοθεί αρνητική απάντηση στο πέμπτο ερώτημα και στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να εφαρμοσθεί το άρθρο 34 ΣΛΕΕ: Συνιστά ποσοτικό περιορισμό ή μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος, απαγορευόμενο κατά το άρθρο 34 ΣΛΕΕ, η φινλανδική ρύθμιση η οποία, σε περίπτωση παραγγελίας οινοπνευματωδών ποτών από την αλλοδαπή, μέσω διαδικτύου ή στο πλαίσιο άλλης εξ αποστάσεως συναλλαγής, επιτρέπει την εισαγωγή των ποτών για προσωπική κατανάλωση μόνον όταν αυτά εισάγονται από το ίδιο το άτομο που τα παρήγγειλε ή από τρίτον που είναι ανεξάρτητος έναντι του πωλητή, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, η εισαγωγή προϋποθέτει άδεια βάσει του νόμου περί οινοπνεύματος;
 8)
 Εάν δοθεί καταφατική απάντηση στην προηγούμενη ερώτηση: Είναι η ως άνω ρύθμιση δικαιολογημένη και σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας έναντι της προστασίας της υγείας και της ζωής των ανθρώπων;
 (1) Οδηγία 94/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1994, για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας (ΕΕ L 365, σ. 10).


text:
 8.4.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 86/39
 Προσφυγή της 13ης Φεβρουαρίου 2006 — Galileo Lebensmittel κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-46/06)
 (2006/C 86/77)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG (Trierweiler, Γερμανία) [Εκπρόσωπος: ο δικηγόρος K. Bott]
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της καθής περί δεσμεύσεως του τομέα «galileo.eu» και να την υποχρεώσει να παραχωρήσει τον τομέα αυτόν στο μητρώο για την διάθεση των τομέων ανωτάτου επιπέδου .eu (EURid) προς ελεύθερη καταχώριση.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ζήτησε, μέσω καταχωριστή, την καταχώριση του τομέα «galileo.eu» ως τομέα ανωτάτου επιπέδου .eu. Το μητρώο, ήτοι το EURid, απέρριψε την αίτηση με την αιτιολογία ότι ο ζητούμενος τομέας είχε δεσμευθεί υπέρ της καθής.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση του άρθρου 9 του κανονισμού (ΕΚ) 874/2004 (1). Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν τα δικαιώματά της από το άρθρα 2, παράγραφος 2, 10, παράγραφος 1, εδάφιο 1 και 12, παράγραφος 2, εδάφιο 3, του κανονισμού 874/2004.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 874/2004 της Επιτροπής, της 28ης Απριλίου 2004, για τη θέσπιση κανόνων δημοσίου συμφέροντος σχετικά με την υλοποίηση και τις λειτουργίες του .eu τομέα ανωτάτου επιπέδου και τις αρχές που διέπουν την καταχώριση


text:
 11.1.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 9/23
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Νοεμβρίου 2013 — Equinix (Germany) κατά ΓΕΕΑ — Acotel (ancotel.)
 (Υπόθεση T-443/12) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού εικονιστικού σήματος ancotel. - Προγενέστερο κοινοτικό εικονιστικό σήμα ACOTEL - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2014/C 9/37
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Equinix (Germany) GmbH, τέως ancotel GmbH (Φρανκφούρτη επί του Μάιν, Γερμανία) (εκπρόσωπος: H. Truelsen, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Poch)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Acotel SpA (Ρώμη, Ιταλία)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 3ης Αυγούστου 2012 (υπόθεση: R 1895/2011-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ των Acotel SpA και ancotel GmbH, νυν Equinix (Germany) GmbH.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Η Equinix (Germany) GmbH φέρει τα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 379 της 8.12.2012.


text:
 AqiØ. C 101/8 PÊL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 22 . 4. 95
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ καταβαλει προστιμο 16,2 εκατομμυρίων Ecu, το βραδύτερο
 Tnç 21tiç «DeBçovaoïov 1995 μέχρι τις 4 Νοεμβρίου 1994· 2, αναστολής, ως συντηρητικό
 μέτρο, της εκτελέσεως των άρθρων 3 και 4 της αποφάσεως,
 στην υπόθεση Τ-117/94, Associazione agricoltori délia provin μέχρι εκδόσεως αποφάσεως επί της παρούσης αιτήσεως
 cia di Rovigo κ.λπ. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών λήψεως προσωρινών μέτρων ή μέχρι της ημερομηνίας που θα
 Κοινοτήτων (') κρίνει εύλογη o Πρόεδρος του Πρωτοδικείου , o Πρόεδρος
 (Απαράδεκτο) του Πρωτοδικείου εξέδωσε στις 17 Φεβρουαρίου 1995 διάτα
 (95/C 101 /21 ξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1 . Αναστέλλεται, υπό τους όρους που ακολουθούν, η εκτέ
 (rXéooa ôiaôixaoïaç rj ixaXixfj) λεση της υποχρεώσεως της προσφεύγουσας να συστήσει
 υπέρ της Επιτροπής τραπεζική εγγύηση προς αποφυγή
 Στην υπόθεση Τ-117/94, Associazione agricoltori délia provin της άμεσης είσπραξης του προστίμου που της επιβλήθηκε
 cia di Rovigo, Associazione polesana coltivatori diretti di με το άρθρο 3 της αποφάσεως 94/601/ΕΚ της Επιτροπής
 Rovigo, Consorzio coopérative pescatori del Polesine, Cirillo της 13ης Ιουλίου 1994 σχετικής με διαδικασία βάσει του
 Brena, Mauro Girello και Greguoldo Daniele, όλοι εκπροσω άρθρου 85 της συνθήκης ΕΚ (IV/C/33.833 — Χαρτόνι):
 πούμενοι από τον Ivone Cacciavillani, δικηγόρο Βενετίας με
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Alain Lorang, 51 , α) η προσφεύγουσα συνιστά την εγγύηση αυτή, αντι
 rue Albert 1er, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στοιχούσα προς το 30 % του ποσού του προστίμου,
 (εκπρόσωπος: L. Gussetti), που έχει ως αντικείμενο την αυξημένου κατά τους τόκους που καθορίζονται με το
 ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής της 15ης Οκτωβρίου έγγραφο κοινοποιήσεως της 1ης Αυγούστου 1994,
 1993, καθόσον παρέχει χρηματοδοτική ενίσχυση στην περι εντός προθεσμίας τριών εβδομάδων από της κοινο
 φέρεια της Βενετίας για την πραγματοποίηση δράσεων εντός ποιήσεως της παρούσας διατάξεως·
 της ζώνης του δέλτα του Πάδου , καθώς και της συνακόλου β) συνιστά το υπόλοιπο της εγγυήσεως, αυξημένο κατά
 θης συμβάσεως που συνήφθη μεταξύ της Επιτροπής και του τους προαναφερθέντες τόκους, εντός προθεσμίας έξι
 ιταλικού Υπουργείου Περιβάλλοντος, το Πρωτοδικείο (τέ μηνών από της ιδίας ημερομηνίας.
 ταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο,
 R. Schintgen και R. Garcia-Valdecasas, δικαστές, γραμμα 2. Μέχρι συστάσεως ολοκλήρου της εγγυήσεως ή, αν τούτο
 τέας: H. Jung, εξέδωσε στις 21 Φεβρουαρίου 1995 διάταξη με δεν λάβει χώρα, μέχρι λήξεως της οριζομένης στο σημείο 1
 το ακόλουθο διατακτικό: στοιχείο β) του διατακτικού της παρούσας διατάξεως
 προθεσμίας, η προσφεύγουσα κοινοποιεί στην Επιτρο
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. πή:
 α) επί μηνιαίας βάσεως, τα κυριότερα στοιχεία που
 2. Καταδικάζει τους προσφεύγοντες αλληλεγγύως στα αφορούν την εξέλιξη της οικονομικής και χρηματο
 δικαστικά έξοδα. πιστωτικής της καταστάσεως, στοιχεία που πρόκειται
 να καθορίσει η Επιτροπή ευθύς μετά την κοινοποίηση
 (') EE aoiØ . C 146 τηç 28. 5 . 1994. της παρούσας διατάξεως·
 β) οποιαδήποτε απόφαση που θα μπορούσε να επηρεά
 σει ουσιωδώς την οικονομική της κατάσταση ή που
 αποβλέπει στη μεταβολή του νομικού της καθεστώ
 τος, και τούτο προ της λήψεως μιας τέτοιας αποφά
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 σεως.
 τηç 17r|ç <I>t:Ppoi>ayioi! 1995
 3. H αναστολή που χορηγείται κατά το σημείο 1 στοιχείο β)
 στην υπόθεση Τ-308/94 R, Cascades SA κατα Επιτροπής των του διατακτικού της παρούσας διατάξεως παύει να
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων παράγει τα αποτελέσματά της αν η προσφεύγουσα δεν
 (95/C 101/22) κοινοποιήσει στην Επιτροπή, εντός προθεσμίας τριών
 εβδομάδων από της κοινοποιήσεως της παρούσας διατά
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) ξεως:
 α) την έγκριση, από το διοικητικό συμβούλιο της Casca
 Στην υπόθεση Τ-308/94 R, Cascades SA, με έδρα το Bagnolet des Inc., της παρεμβάσεως της εν λόγω εταιρείας
 (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Jean-Louis προκειμένου αυτή να θέσει στη διάθεση της προσφεύ
 Fourgoux, Jean-Patrice de La Laurencie, του Δικηγορικού γουσας τα απαιτούμενα μέσα για την σύσταση του
 Συλλόγου Παρισίων, και Jean-Yves Art, του Δικηγορικού υπολοίπου της εγγυήσεως, όπως καθορίζεται στο
 Συλλόγου Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον σημείο 1 στοιχείο β) του διατακτικού της παρούσας
 δικηγόρο Ernest Arendt, 8-10, rue Mathias Hardt, κατά διατάξεως και εντός της αυτόθι τασσομένης προθε
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: σμίας·
 R. Lyal και G. de Bergues), που έχει ως αντικείμενο αίτηση:
 1 , αναστολής, μέχρις ολοκληρώσεως της επί της ουσίας β) την ανάληψη υποχρεώσεως εκ μέρους της Cascades
 διαδικασίας στην υπόθεση Τ-308/94, της εκτελέσεως των Inc. να συστήσει, για λογαριασμό της προσφεύγου
 άρθρων 3 και 4 της της αποφάσεως 94/601/ΕΚ της Επιτροπής σας, το υπόλοιπο της εγγυήσεως που καθορίζεται στο
 της 13ης Ιουλίου 1994 της σχετικής με διαδικασία βάσει του σημείο 1 στοιχείο β) του διατακτικού της παρούσας
 άρθρου 85 της συνθήκης ΕΚ (IV/C/33.833 — Χαρτόνι) (] ), διατάξεως στην περίπτωση κατά την οποία, πριν από
 καθόσον επιβάλλουν στην προσφεύγουσα την υποχρέωση να τη λήξη της αυτόθι τασσομένης προθεσμίας, η προ
 ---pagebreak--- 22. 4. 95 | EL | Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ApiO . C 101 /9
 σφεύγουσα τεθεί υπο δικαστική εκκαθαριση χωρίς να Νομικοί ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 έχει συστήσει την εν λόγω εγγύηση.
 O προσφεύγων προσβάλλει την απόφαση της Επιτροπής της
 4. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά εξόδα. 26ης Απριλίου 1994 με την οποία η Επιτροπή απέρριψε την
 αίτησή του να του χορηγηθεί υποτροφία για το Πανεπιστήμιο
 ( · ) ΕΕ αριθ. L 243 της 19. 9. 1994, σ. 1 . του Λονδίνου , στον τομέα της έρευνας και της τεχνολογικής
 αναπτύξεως, με το αιτιολογικό ότι, επειδή έχει τόσο τη
 βρετανική όσο και την ελληνική ιθαγένεια, δεν πληρούσε τις
 τυπικές προϋποθέσεις κατά τις οποίες o αιτών πρέπει:
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ a) να έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους της Κοινότητας ή
 συνδεδεμένου κράτους ή να είναι φυσικό πρόσωπο που
 τηç 24riç OEfioovaoiov 1995 κατοικεί εντός της Κοινότητας και
 στην υπόθεση Τ-40/95 R, Philippe Guebels κατα Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων β) να μην έχει την ιθαγένεια της χώρας στην οποία βρίσκεται
 (95/C 101/23) το ερευνητικό κέντρο και να μην έχει αναπτύξει τη
 συνήθη δραστηριότητά του εντός της χώρας αυτής
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) περισσότερα από δύο έτη πριν από την ημερομηνία
 υποβολής της αιτήσεως.
 Στην υπόθεση Τ-40/95 R, Philippe Guebels, υπαλλήλου της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κατοίκου Arlon, O προσφεύγων δεν έχει ούτε την ελληνική ούτε τη βρετανική
 εκπροσωπουμένου από τους Jean-Noël Louis, Thierry Dema ιθαγένεια, είναι «υπήκοος βρετανικού υπερπόντιου εδά
 seure και Ariane Tornel, δικηγόρους Βρυξελλών, με αντί φους» και επομένως ανήκει σε ειδική κατηγορία αλλοδαπών,
 κλητο στο Λουξεμβούργο τη fiduciaire Myson, 1 , rue Glese οι οποίοι χρειάζονται τόσο άδεια διαμονής όσο και άδεια
 ner, κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εργασίας, προκειμένου να διαμένουν και να εργάζονται στο
 (εκπρόσωπος: A. M. Alves Vieira), που έχει ως αντικείμενο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι «υπήκοοι βρετανικού υπερπόντιου
 την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της εδάφους» δεν αντιμετωπίζονται ως υπήκοοι κράτους της
 18ης Ιανουαρίου 1995 , με την οποία επιβλήθηκε στον αιτού Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε κανένα κράτος μέλος.
 ντα η πειθαρχική ποινή της απολύσεως, o Πρόεδρος του
 Πρωτοδικείου εξέδωσε στις 24 Φεβρουαρίου 1995 διάταξη με Κατά συνέπεια, o προσφεύγων πληρούσε τις τυπικές προϋ
 το εξής διατακτικό: ποθέσεις περί ιθαγένειας και κινητικότητας, τις οποίες θέτουν
 οι «γενικές προϋποθέσεις χορηγήσεως εκπαιδευτικών υπο
 1 . Αναστέλλει την εκτέλεση της αποφάσεως της Επιτροπής τροφιών στον τομέα της έρευνας», αφού είναι φυσικό πρό
 μέχρις ότου εκδοθεί η περατώνουσα τη διαδικασία των σωπο που δεν έχει την ιθαγένεια κανενός κράτους μέλους της
 ασφαλιστικών μέτρων διάταξη. Ευρωπαϊκής Κοινότητας, κατοικεί στην Ελλάδα, ζητεί να
 έλθει στο Ηνωμένο Βασίλειο και ουδέποτε στη ζωή του έχει
 2. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα. αναπτύξει τη συνήθη δραστηριότητά του στο Ηνωμένο
 Βασίλειο .
 Προσφυγή-αγωγή του Frederick Farrugia κατα της Επιτρο
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις
 10 Ιανουαρίου 1995 Προσφυγή της Atlanta Handelsgesellschaft Harder & Co.
 (Y JIO Ø EOTI T-230/94) GmbH και της Internationale Fruchtimport Gesellschaft
 (95/C 101/24) Weichter & Co κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1995
 (rXéooa ôiaôixaoïaç r] ayyhxri) (Y JIOØEOTI T-18/95)
 (95/C 101 /25 )
 O Frederick Farrugia, εκπροσωπούμενος απο τον Λ. Σισσι
 λιάνο, δικηγόρο Αθηνών, Κανάρη 4, Αθήνα, Ελλάδα, άσκησε (rkæooa ôiaôixaaiaç: r] yepuavixfj)
 στις 10 Ιανουαρίου 1995 ενώπιον του Πρωτοδικείου των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή-αγωγή κατά της Επι
 τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. H Atlanta Handelsgesellschaft Harder & Co GmbH, με εδρα
 τη Βρέμη (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), και η
 O προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Πρωτοδικείο: Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co, με
 έδρα το Αμβούργο (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμα
 — Να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής με την οποία νίας), εκπροσωπούμενες από τους δικηγόρους Erik A.
 απορρίφθηκε, λόγω ελλείψεως τυπικών προϋποθέσεων, η Undritz και Gerrit Schohe, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο
 αίτησή του να του χορηγηθεί εκπαιδευτική υποτροφία για τον δικηγόρο Marc Baden, 24, rue Marie-Adélaïde, άσκησαν
 έρευνα σε πανεπιστήμιο. στις 7 Φεβρουαρίου 1995 ενώπιον του Πρωτοδικείου των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής
 — Να του επιδικάσει αποζημίωση 13 900 Ecu. των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.


text:
 18.4.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 136/2
 Διάταξη του Δικαστηρίου της 21ης Ιανουαρίου 2016 — Alcoa Trasformazioni Srl κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-604/14) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Κρατικές ενισχύσεις - Ενίσχυση χορηγηθείσα από την Ιταλική Δημοκρατία στην Alcoa Trasformazioni Srl - Επιστροφή από το ειδικό ταμείο μέρους των εξόδων για ηλεκτρική ενέργεια που χρεώθηκαν στην εταιρία αυτή από τον προμηθευτή της - Ασυμβατότητα προς την κοινή αγορά - Πλεονέκτημα - Υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να προβεί σε οικονομική ανάλυση))
 (2016/C 136/02)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Alcoa Trasformazioni Srl (εκπρόσωποι: O. W. Brouwer, advocaat, T. Salonico και M. Siragusa, avvocati)
 Λοιποί διάδικοι κατά την αναιρετική διαδικασία: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: V. Di Bucci και É. Gippini Fournie), Ιταλική Δημοκρατία
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Alcoa Trasformazioni Srl στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 89 της 16.3.2015.


text:
C 56/10 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 2.3.2002
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́- β) Επιβα ́λλουν στο κρα ́τος με ́λος οι διατα ́ξεις των α ́ρθρων 10
 βαλε το Finanzgericht Düsseldorf με δια ́ταξη της και 11 της ανωτε ́ρω οδηγι ́ας — με τις οποι ́ες διευκρινι ́ζεται
 19ης ∆εκεμβρι ́ου 2001 στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως Privat- ο ́τι το δι ́πλωμα του πολιτικου ́ μηχανικου ́ εξομοιω ́νεται, ο ́σον
 Molkerei Borgmann GmbH & Co. KG κατα ́ Ηauptzollamt αφορα ́ την παροχη ́ υπηρεσιω ́ν στον επαγγελματικο ́ τομε ́α της
 Bochum αρχιτεκτονικη ́ς, με το δι ́πλωμα του αρχιτε ́κτονα — την
 υποχρε ́ωση να μην απαγορευ ́ει την προ ́σβαση στις εν λο ́γω
 (Υπο ́θεση C-1/02) υπηρεσι ́ες των ημεδαπω ́ ν πτυχιου ́χων που ́εχουν πραγματο-
 ποιη ́σει πανεπιστημιακε ́ς σπουδε ́ς ο ́πως αυτε ́ς που πραγματο-
 ποιου ́ν οι πτυχιου ́χοι πολιτικοι ́ μηχανικοι ́ στην Ιταλι ́α;
 (2002/C 56/18)
 γ) Επιβα ́λλει, τε ́λος, η αρχη ́ της ισο ́τητας, η οποι ́α αποτελει ́
 γενικη ́ αρχη ́ της κοινοτικη ́ς ́εννομης τα ́ξης, να επιτρε ́πεται
 Με δια ́ταξη της 19ης ∆εκεμβρι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη οπωσδη ́ποτε και στους πτυχιου ́χους πολιτικου ́ς μηχανικου ́ς
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις η α ́σκηση των δραστηριοτη ́των που ασκου ́νται
 7 Ιανουαρι ́ου 2002, το Finanzgericht Düsseldorf, στο πλαι ́σιο κατ' αποκλειστικο ́τητα απο ́ τους αρχιτε ́κτονες, εφο ́σον οι
 της διαφορα ́ς μεταξυ ́ της εταιρι ́ας Privat-Molkerei Borgmann πανεπιστημιακε ́ς σπουδε ́ς και η επαγγελματικη ́ κατα ́ρτιση των
 GmbH & Co. KG και Ηauptzollamt Bochum, που εκκρεμει ́ αρχιτεκτο ́νων και των πολιτικω ́ν μηχανικω ́ν ει ́ναι ουσιαστικα ́
 ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς ανα ́λογες;
 αποφα ́σεως επι ́ του κατωτε ́ρω ερωτη ́ματος:
 Αντιβαι ́νει στην αρχη ́ της αναλογικο ́τητας η επιβολη ́ προστι ́μου
 που προβλε ́πει το α ́ρθρο 3, παρα ́γραφος 2, δευ ́τερο εδα ́φιο, του (1) ΕΕ L 223 της 10.6.1985, σ. 15.
 κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 536/93 της Επιτροπη ́ς, της 9ης Μαρτι ́ου 1993
 (ΕΕ L 57, σ. 12), ο ́πως τροποποιη ́θηκε με τον κανονισμο ́ (ΕΚ)
 1001/98 της Επιτροπη ́ς, της 13ης Μαι ̈́ου 1998 (ΕΕ L 142, σ. 22)
 στην περι ́πτωση που ει ́ναι ελα ́χιστη και ανυπαι ́τια η υπε ́ρβαση της
 προθεσμι ́ας;
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 της Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας που ασκη ́θηκε στις 10 Ιανουαρι ́ου
 2002
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Tribunale Amministrativo Regionale per il
 Veneto, με δια ́ταξη της 24ης Οκτωβρι ́ου 2001, στο πλαι ́σιο (Υπο ́θεση C-6/02)
 της υποθε ́σεως Αlessandro Mosconi και Ordine degli
 Ingegneri di Verona e Provincia κατα ́ Soprintendeza per i
 Beni Ambientali e Architettonici di Venezia — Ministero (2002/C 56/20)
 per i Beni e le Attivita Culturali και Comune di S. Martino
 Buon Albergo (VR)
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 (Υπο ́θεση C-3/02)
 τους Η. van Lier και J. Adda, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́-
 ργο, α ́σκησε στις 10 Ιανουαρι ́ου 2002, ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου
 (2002/C 56/19) των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Γαλλικη ́ς
 ∆ημοκρατι ́ας.
 Με δια ́ταξη της 24ης Οκτωβρι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 8 Ιανουαρι ́ου 2002, το Tribunale Amministrativo Regionale
 per il Veneto υπε ́βαλε στο ∆ικαστη ́ριο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινο-
 — να διαπιστω ́σει ο ́τι η Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, παρατει ́νοντας τη
 τη ́των, στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως Αlessandro Mosconi και νομικη ́ προστασι ́α που παρε ́χει η εθνικη ́ νομοθεσι ́α της στις
 Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia κατα ́
 ονομασι ́ες «Salaisons d’Auvergne», «Label régional Savoie»,
 Soprintendeza per i Beni Ambientali e Architettonici di Venezia
 «Label régional Franche-Comté», «Label régional Corse»,
 — Ministero per i Beni e le Attivita Culturali και Comune di «Label régional Midi-Pyrénées», «Label régional
 S. Martino Buon Albergo (VR), τα ακο ́λουθα προδικαστικα ́
 Normandie», «Label régional Nord-Pas-de-Calais», «Label
 ερωτη ́ματα:
 régional Ardennes de France», «Label régional Limousin»,
 «Label régional Languedoc-Roussilon», «Label régional
 α) 'Εχει η οδηγι ́α 85/384/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της
 Lorrane», παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ το
 10.6.1985 (1), την ́εννοια ο ́τι, επειδη ́ ακριβω ́ς θεσπι ́ζει
 α ́ρθρο 28 της Συνθη ́κης ΕΚ·
 κανο ́νες περι ́ ενο ́ς κατω ́τατου ορι ́ου εναρμονι ́σεως, οι διατα ́-
 ξεις της πρε ́πει να εφαρμο ́ζονται στις καθαρα ́ εσωτερικε ́ς
 καταστα ́σεις; — να καταδικα ́σει τη Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.


text:
 28.4.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 126/17
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Μαρτίου 2012 — Octapharma Pharmazeutika κατά EMA
 (Υπόθεση T-573/10) (1)
 (Φάρμακα για ανθρώπινη χρήση - Τροποποιήσεις του κύριου αρχείου πλάσματος (ΚΑΠ) - Τέλη που καταβάλλονται στον ΕΟΦ - Βλαπτική πράξη - Πράξη αμιγώς επιβεβαιωτική - Προσφυγή προδήλως απαράδεκτη)
 2012/C 126/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Octapharma Pharmazeutika Produktionsgesellschaft mbH (Βιέννη, Αυστρία) (εκπρόσωποι: I. Brinker, T. Holzmüller, δικηγόροι, και J. Schwarze, καθηγητής)
 Καθού: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ) (εκπρόσωποι: V. Salvatore, επικουρούμενος από τους H.-G. Kamann και P. Gey, δικηγόρους)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως του από 21 Οκτωβρίου 2010 εγγράφου (EMA/643425/2010) με το οποίο ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ) αρνήθηκε να επιστρέψει στην προσφεύγουσα το ποσό των 180 700 ευρώ που αντιστοιχούσε στη διαφορά μεταξύ, αφενός, αυτού που η προσφεύγουσα κατέβαλε ως τέλη για την εξέταση των τροποποιήσεων των όρων άδειας κυκλοφορίας στην αγορά για φάρμακα προοριζόμενα για ανθρώπινη χρήση και κτηνιατρικά φάρμακα και, αφετέρου, του ποσού που όφειλε, κατά τη γνώμη της, να καταβάλει.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Octapharma Pharmazeutika Produktionsgesellschaft mbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 55 της 19.2.2011.


text:
 15.12.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 448/12
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) στις 6 Οκτωβρίου 2014 — Johannes Evert Antonius Massar κατά DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV
 (Υπόθεση C-460/14)
 (2014/C 448/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hoge Raad der Nederlanden.
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αιτών: Johannes Evert Antonius Massar
 Καθής: DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Μήπως ο όρος «διοικητική διαδικασία» που περιέχεται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, αρχή και στοιχείο α', της οδηγίας 87/344/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1987, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας, καταλαμβάνει τη διαδικασία ενώπιον του UWV, κατά την οποία ο εργοδότης ζητεί άδεια απολύσεως προκειμένου να επιφέρει τη λύση συμβάσεως εργασίας με τον μισθωτό (που έχει ασφάλιση νομικής προστασίας);
 2)
 Αν η απάντηση στο ερώτημα 1 εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης διαδικασίας, εν ανάγκη σε συνδυασμό με τα γεγονότα και τις περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως, βάσει ποιων χαρακτηριστικών, γεγονότων και περιστάσεων πρέπει ο εθνικός δικαστής να καθορίσει αν η διαδικασία αυτή πρέπει να θεωρηθεί διοικητική διαδικασία κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, αρχή και στοιχείο α', της οδηγίας;
 (1) EE L 185, σ. 77.


text:
 4.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 253/56
 Προσφυγή της 12ης Ιουνίου 2014 — Almoauto κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-427/14)
 2014/C 253/75
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Almoauto, SA [Alcorcón (Μαδρίτη), Ισπανία] (εκπρόσωποι: J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco και J. Corral García, abogados)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της παρούσας διαδικασίας.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα είναι ανάλογα των προβληθέντων στην υπόθεση T–392/14, Gutser κατά Επιτροπής.


text:
 9.3.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 71/28
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 23ης Ιανουαρίου 2013 — Νικόλαος Κατρακάζας κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-24/11) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Εσωτερικοί διαγωνισμοί COM/INT/OLAF/09/AD 8 και COM/INT/OLAF/09/AD 10 - Καταπολέμηση της απάτης - Επανεξέταση της αποφάσεως περί συμμετοχής στην προφορική δοκιμασία - Επανεξέταση της αποφάσεως περί μη εγγραφής στον εφεδρικό πίνακα προσλήψεων - Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας όσον αφορά την προκήρυξη του διαγωνισμού - Προϋποθέσεις για τα διπλώματα και την επαγγελματική εμπειρία - Κανόνας περί της ανωνυμίας - Παράβαση του άρθρου 31 ΚΥΚ - Κατάχρηση εξουσίας - Θέμα της γραπτής δοκιμασίας το οποίο ευνοεί κατηγορία υποψηφίων - Συμπεριφορά μέλους της εξεταστικής επιτροπής κατά την προφορική δοκιμασία)
 2013/C 71/46
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Νικόλαος Κατρακάζας (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: L. Levi, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικά B. Eggers και P. Pecho, στη συνέχεια B. Eggers)
 Αντικείμενο
 Υπαλληλική υπόθεση — Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού να μην περιλάβει τον προσφεύγοντα στον εφεδρικό πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού COM/INT/OLAF/09/AD8.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Ο Ν. Κατρακάζας φέρει τα δικαστικά έξοδά του και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) EE C 152 της 21.5.2011, σ. 33.


text:
 22.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 52/50
 Προσφυγή της 2ας Ιανουαρίου 2014 — Anudal Industrial κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-3/14)
 2014/C 52/96
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Anudal Industrial, SL (Badalona, Ισπανία) (εκπρόσωποι: J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco και J. Corral García, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 1 έως 6 της αποφάσεως·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 4 της αποφάσεως στο μέτρο που διατάσσει την ανάκτηση των ενισχύσεων, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της διαδικασίας.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσβαλλόμενη απόφαση στο πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως ταυτίζεται με την προσβαλλόμενη απόφαση στο πλαίσιο της υποθέσεως T-515/13, Επιτροπή κατά Ισπανίας.
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει πέντε λόγους.
 1)
 Η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση ουσιώδους τύπου και κατά παράβαση των άρθρων 20, 21 και 41, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο μέτρο που εκδόθηκε κατόπιν επίσημης διαδικασίας έρευνας κατά την οποία σημειώθηκαν ουσιαστικές παρατυπίες.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο λόγω παραβάσεως των άρθρων 107 και 108 ΣΛΕΕ, στο μέτρο που κρίθηκε ότι τα μέτρα που αποτέλεσαν αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας συνιστούν κρατική ενίσχυση καίτοι δεν αποδείχθηκε ο επιλεκτικός χαρακτήρας τους.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο λόγω παραβάσεως των άρθρων 107 και 108 ΣΛΕΕ, στο μέτρο που κρίθηκε ότι τα μέτρα που αποτέλεσαν αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας συνιστούν κρατική ενίσχυση καίτοι δεν αποδείχθηκε ότι τα εν λόγω μέτρα έχουν επιπτώσεις στο ενδοκοινοτικό εμπόριο.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο λόγω παραβάσεως του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και λόγω ελλείψεως αιτιολογίας, στο μέτρο που κρίθηκε ότι υφίσταται κρατική ενίσχυση της οποίας δικαιούχοι είναι οι Όμιλοι Οικονομικού Σκοπού και οι επενδυτές τους, χωρίς η ενίσχυση αυτή να τους παρέχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα ή να έχει επιπτώσεις στο ενδοκοινοτικό εμπόριο στους αντίστοιχους τομείς του.
 5)
 Ο πέμπτος λόγος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο στο μέτρο που διατάσσει την ανάκτηση της ενδεχόμενης ενισχύσεως κατά παράβαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου, της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ίσης μεταχειρίσεως, καθώς και κατά παράβαση του άρθρου 14 του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999.


text:
 14.5.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 115/18
 Διαγραφή των υποθέσεων C-426/03, C-427/03, C-428/03 και C-429/03 (1)
 (2005/C 115/34)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 Με διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2004 ο πρόεδρος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή των συνεκδικαζομένων υποθέσεων C-426/03, C-427/03, C-428/03 και C-429/03 (αιτήσεις της Commissione tributaria provinciale di Massa Carrara για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): GE.M.E.G. Srl κατά Comune di Carrara CERIT SpA.(C-426/03), OMYA Spa κατά Comune di Carrara (C-427/03), Roberto Lorenzoni κατά Comune di Carrara Bipielle Riscossioni SpA (C-428/03) και DUEGI TRASPORTI Srl κατά Comune di Carrara (C-429/03).
 (1) ΕΕ C 21 της 24.01.2004.


text:
 9.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/1
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τμήμα μείζονος συνθέσεως)
 της 3ης Μαΐου 2005
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-387/02, C-391/02 και C-403/02 (αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως του Tribunale di Milano και του Corte d'apello di Lecce): ποινικές διαδικασίες κατά Silvio Berlusconi, Sergio Adelchi, Marcello Dell'Utri κ.λπ. (1)
 (Δίκαιο εταιριών - Άρθρα 5 της Συνθήκης ΕΟΚ (άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ και νυν άρθρο 10 ΕΚ) και 54, παράγραφος 3, στοιχείο ζ', της Συνθήκης ΕΟΚ (άρθρο 54, παράγραφος 3, στοιχείο ζ', της Συνθήκης ΕΚ και νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 44, παράγραφος 2, στοιχείο ζ', ΕΚ) - Πρώτη οδηγία 68/151/EΟΚ, τέταρτη οδηγία 78/660/EΟΚ και έβδομη οδηγία 83/349/EΟΚ - Ετήσιοι λογαριασμοί - Αρχή της ειλικρίνειας - Κυρώσεις σε περίπτωση παροχής ψευδών στοιχείων για τις εταιρίες (πλαστογράφηση λογιστικών στοιχείων) - Άρθρο 6 της πρώτης οδηγίας 68/151 - Υποχρέωση να είναι ενδεδειγμένες οι κυρώσεις που επιβάλλονται για παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου)
 (2005/C 171/02)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-387/02, C-391/02 και C-403/02, με αντικείμενο αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, τις οποίες υπέβαλαν το Tribunale di Milano (C-387/02 και C 403/02) και το Corte d'apello di Lecce (C-391/02) (Ιταλία), με αποφάσεις της 26ης, της 29ης και της 7ης Οκτωβρίου 2002, οι οποίες περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 28 Οκτωβρίου, στις 12 και στις 8 Νοεμβρίου 2002, αντιστοίχως, στις ποινικές διαδικασίες κατά Silvio Berlusconi (C-387/02), Sergio Adelchi (C-391/02), Marcello Dell'Utri κ.λπ. (C-403/02), το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως), συγκείμενο από τους Β. Σκουρή, Πρόεδρο, P. Jann, C. W. A. Timmermans (εισηγητή), A. Rosas και A. Borg Barthet, προέδρους τμήματος, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, Μ. Ilešič, J. Malenovský, U. Lõhmus και E. Levits, δικαστές, γενική εισαγγελέας: J. Kokott, γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 3 Μαΐου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Σε περίπτωση όπως αυτή της κύριας δίκης, η πρώτη οδηγία 68/151/EΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Μαρτίου 1968, περί του συντονισμού των εγγυήσεων που απαιτούνται στα κράτη μέλη εκ μέρους των εταιριών, κατά την έννοια του άρθρου 58, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης, για την προστασία των συμφερόντων των εταίρων και των τρίτων, δεν μπορεί να προβάλλεται η πρώτη περί εταιριών οδηγία, αυτή καθεαυτή, έναντι κατηγορουμένων, εκ μέρους των αρχών κράτους μέλους και στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών, δεδομένου ότι οι οδηγίες, αφεαυτών και ανεξαρτήτως των εσωτερικών νόμων που τα κράτη μέλη θεσπίζουν για την εφαρμογή τους, δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα τη στοιχειοθέτηση ή την επίταση της ποινικής ευθύνης κατηγορουμένων.
 (1) ΕΕ C 19 της 25.01.2003.


text:
 13.10.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 361/17
 Προσφυγή-αγωγή της 11ης Αυγούστου 2014 — Makhlouf κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-594/14)
 2014/C 361/24
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Rami Makhlouf (Δαμασκός, Συρία) (εκπρόσωποι: E. Ruchat και C. Cornet d’Elzius, δικηγόροι)
 Καθού-εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κηρύξει την προσφυγή-αγωγή παραδεκτή και βάσιμη·
 —
 κατά συνέπεια, να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποκαταστήσει το σύνολο της ζημίας που υπέστη ο προσφεύγων-ενάγων, ύψους 5 00 000 ευρώ·
 —
 επικουρικώς, να διατάξει τον διορισμό πραγματογνώμονα για να προσδιοριστεί το μέγεθος της ζημίας που υπέστη·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής ο προσφεύγων- ενάγων προβάλλει τρεις λόγους οι οποία είναι κατ’ ουσίαν όμοιοι ή παρεμφερείς με τους λόγους που προβλήθηκαν στο πλαίσιο της υποθέσεως T-592/14, Makhlouf κατά Συμβουλίου.


text:
C 340/20 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 7.11.98
 APOUARG SOT PQXSODIJEIOT Episqopgäy, sgy 17gy Dejelbqiäot 1993, cia siy cexqcijeäy iro-
 sgy 16gy Repselbqiäot 1998 siliäey pot ha euaqlorsotäm rsom soleäa sot japmotä (EE
 L 317 sgy 18.12.1993, r. 30), so Pqxsodijeiäo (detäseqo
 rsgm tpoäherg T-234/97, Lars Bo Rasmussen jasó Episqopgäy slgäla), rtcjeiälemo apoä soty A. Jakoceqoäpotko, Pqoäedqo,
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1) C. W. Bellamy jai J. Pirrung, dijarseäy, eneädxre rsiy 15 Re-
 (Tpókkgkoi Ç Pqoacxcgä Ç êrg lesaveiäqirg Ç Rtcjqi- pselbqiäot 1998 diósang le so ajoäkotho diasajsijoä:
 sijgä eneäsarg sxm pqoroämsxm)
 (98/C 340/36) 1. Apoqqiäpsei sgm pqrutcgä xy apaqódejsg.
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä) 2. G pqoruetäcotra ueäqei sa dijarsijó eänoda sgy Epi-
 sqopgäy. G paqelbaiä motra ueäqei sa dijó sgy eänoda.
 Rsgm tpoäherg S-234/97, Lars Bo Rasmussen, tpókkgkoy sgy
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, jósoijoy Dalheim (1) EE C 132 sgy 14.5.1994.
 (Kotnelbotäqco), ejpqorxpotälemoy apoä som Carlo Revol-
 dini, dijgcoäqo Kotnelbotäqcot, le soäpo epidoärexm rso Kot-
 nelbotäqco so dijgcoqijoä sot cqaueiäo, 180, route de Longwy,
 jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (ejpqoärxpoi:
 Christine Berardis-Kayser jai Alberto Dal Ferro), le amsijeiä-
 lemo, auemoäy, sgm ajtäqxrg sgy apouórexy sgy Episqopgäy
 ma lgm pqoacócei som pqoruetäcomsa rsom bahloä A 4 cia so DIASANG SOT PQXSODIJEIOT
 eäsoy pqoacxcxäm 1996, jai, aueseäqot, sgm apofgliäxrg cia sg sgy 15gy Repselbqiäot 1998
 fgliäa pot pqoeäjtwe apoä sgm em koäcx apoäuarg, so Pqxsodi-
 jeiäo (seäsaqso slgäla), rtcjeiälemo apoä sgm P. Lindh, pqoäedqo, rsgm tpoäherg T-100/94, Japmijgä A. Livagkiädgy AE j.kp.
 jai soty K. Lenaerts jai J. D. Cooke, dijarseäyç cqallaseäay: jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1)
 J. Palacio GonzaÂlez, tpókkgkoy dioijgärexy, eneädxre rsiy (Pqorutcgä ajtqxärexy Ç Jamomirloäy (EJ) aqih. 3477/93 Ç
 16 Repselbqiäot 1998 apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä: Apaqódejso)
 (98/C 340/38)
 1.) Apoqqiäpsei sgm porutcgä.
 2. èjarsoy sxm diadiä jxm ueäqei sa dijarsijó sot eänoda. (Ckxärra diadijariäay: g ekkgmijgä)
 (1) EE C 7 sgy 10.1.1998. Rsgm tpoäherg S-100/94, Japmijgä A. Livagkiädgy AE, P.
 Lorjxäu AE Japmó eiy utäkka, L. Bociasfoäckot Enacxci-
 joäy Oiäjoy Japmxäm AE, Diehmgäy Japmijgä Ç Cexäqcioy Akka-
 lamgäy AE jai ENEKJA Elpoqijaiä jai Biolgvamijaiä Epi-
 veiqgäreiy AE, le eädqa sg Herrakomiäjg (Ekkóda), ejpqorx-
 potälemey apoä sgm Ekeämg Lesanójg, dijgcoäqo Ahgmxäm, le
 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco sg dijgcoäqo Aijaseqiämg Thill-
 DIASANG SOT PQXSODIJEIOT
 Jalisójg, 4, rue de l'Avenir, tporsgqifoälemey apoä sgm Ekkg-
 sgy 15gy Repselbqiäot 1998 mijgä Dglojqasiäa, (ejpqoärxpoi: Pamacixäsgy Ltkxmoäpotkoy,
 rsgm tpoäherg T-79/94, Odeässg Miäjot Pesqiädg Amxämtloy Dgälgsqa Sracjaqójg, Lekeäsgy Srosrómgy jai Ekeämg
 Japmelpoqijgä Esaiqeiäa AE jasó Episqopgäy sxm Etqx- Ktqasfójg) jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 paøjxäm Joimosgäsxm (1) (ejpqoärxpoi: Laqiäa Jomsotä-Durande), le amsijeiälemo
 aiäsgrg leqijgäy ajtqxärexy sot jamomirlotä (EJ) aqih. 3477/
 (Pqorutcgä ajtqxärexy Ç Jamomirloäy (EJ) aqih. 3477/93 93 sgy Episqopgäy, sgy 17gy Dejelbqiäot 1993, cia siy cexqci-
 Ç Apaqódejso) jeäy irosiliäey pot ha euaqlorsotäm rsom soleäa sot japmotä
 (98/C 340/37) (EE L 317 sgy 18.12.1993, r. 30), so Pqxsodijeiäo (detäseqo
 slgäla), rtcjeiälemo apoä soty A. Jakoceqoäpotko, Pqoäedqo,
 C. W. Bellamy jai J. Pirrung, dijarseäy, eneädxre rsiy 15 Re-
 (Ckxärra diadijariäay: g ekkgmijgä) pselbqiäot 1998 diósang le so ajoäkotho diasajsijoä:
 Rsgm tpoäherg S-79/94, Odeässg Miäjot Pesqiädg Amxämtloy 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä xy apaqódejsg.
 Japmelpoqijgä Esaiqeiäa AE, le eädqa sgm Jabóka (Ekkóda),
 ejpqorxpotälemg apoä som Jxrsamsiämo Adalamsoäpotko,
 dijgcoäqo Ahgmxäm, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som dijg- 2. Oi pqoruetäcomsey diódijoi ueäqotm akkgkecctäxy sa
 coäqo ArseÁne Kronshagen, 17 Boulevard de la Foire, tporsg- dijarsijó eänoda sgy Episqopgäy. G paqelbaiämotra ueäqei
 qifoälemg apoä sgm Ekkgmijgä Dglojqasiäa, (ejpqoärxpoi: sa dijó sgy eänoda.
 Pamacixäsgy Ltkxmoäpotkoy, Dgälgsqa Sracjaqójg, Lekeä-
 sgy Srosrómgy jai Ekeämg Ktqasfójg) jasó Episqopgäy sxm
 (1) EE C 132 sgy 14.5.1994.
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (ejpqoärxpoi: Nemouxäm Ciasacó-
 may jai Laqiäa Jomsotä-Durande), le amsijeiälemo aiäsgrg
 leqijgäy ajtqxärexy sot jamomirlotä (EJ) aqih. 3477/93 sgy


text:
 31.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 249/18
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Curtea de Apel Bacău (Ρουμανία) στις 24 Απριλίου 2017 — SC Topaz Development SRL κατά Constantin Juncu, Raisa Cernica (σύζυγος Juncu)
 (Υπόθεση C-211/17)
 (2017/C 249/28)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Curtea de Apel Bacău
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: SC Topaz Development SRL
 Εναγόμενοι: Constantin Juncu, Raisa Cernica (σύζυγος Juncu)
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης –στις οποίες αναφέρεται η ενάγουσα και ταυτοχρόνως εναγομένη της κύριας δίκης επικαλούμενη αποφάσεις εθνικών δικαστηρίων (απόφαση αριθ. 1646, της 18ης Απριλίου 2011, εκδοθείσα επί αιτήσεως αναιρέσεως από το Înalta Curte de Casație și Justiție, Secția comercială [ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο, τμήμα εμπορικών διαφορών] και απόφαση πολιτικού δικαστηρίου με αριθ. 466, της 6ης Απριλίου 2016, εκδοθείσα σε δεύτερο βαθμό από το Curtea de Apel Bacău [εφετείο του Bacău (Ρουμανία)], διαδικασία αριθ. 3364/110/2014), ήτοι όταν η διαπραγμάτευση του συνόλου των ρητρών του προσυμφώνου αγοραπωλησίας που συνήψαν οι συμβαλλόμενοι αποδεικνύεται και μόνον εκ του ότι οι εναγόμενοι και ταυτοχρόνως ενάγοντες της κύριας δίκης, ως καταναλωτές, αποδέχθηκαν τις ρήτρες αυτές υπογράφοντας το εν λόγω προσύμφωνο, το οποίο είχε καταρτίσει εκ των προτέρων ο κτηματομεσίτης και στη συνέχεια επικύρωσε συμβολαιογράφος–, έχουν το άρθρο 3, παράγραφος 2, και το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/EOK (1) την έννοια ότι το μαχητό τεκμήριο περί του ότι δεν υπήρξε διαπραγμάτευση ρητρών τις οποίες είχε συντάξει ο επαγγελματίας ανατράπηκε από την απόδειξη περί του αντιθέτου;
 2)
 Εντάσσονται, κατ’ αρχάς, στο πλαίσιο των ρητρών για τις οποίες γίνεται λόγος στα στοιχεία δʹ, εʹ, στʹ και θʹ, του παραρτήματος της οδηγίας 93/13/EOK του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 1993, και αφορούν καταχρηστικές ρήτρες σε συμβάσεις που συνομολογούνται με καταναλωτές, τύποι ρητρών που περιέχονται σε προσύμφωνα αγοραπωλησίας τα οποία έχουν καταρτιστεί εκ των προτέρων από κτηματομεσίτες, οι οποίοι, όπως η ενάγουσα και ταυτοχρόνως εναγομένη της κύριας δίκης, είναι επαγγελματίες και, ειδικότερα, ρήτρες για τις οποίες γίνεται λόγος στα σημεία 3.2.2 και 7.1 του συνομολογηθέντος μεταξύ των μερών προσυμφώνου αγοραπωλησίας, οι οποίες ρυθμίζουν την εγγυοδοτική σύμβαση τετάρτου βαθμού» και την ποινική ρήτρα παρά το γεγονός ότι έχουν τεθεί αποκλειστικά προς όφελος του πωλητή;
 3)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως του Δικαστηρίου στο δεύτερο ερώτημα, έχει το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/EOK, του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, την έννοια ότι δεν επιτρέπεται (απαγορεύεται) στον εθνικό δικαστή να τροποποιεί τους σχετικούς όρους που θεωρούνται καταχρηστικοί, κρίνοντας ότι η εγγυοδοτική σύμβαση τετάρτου βαθμού μπορεί να ισχύσει σε περιπτώσεις διαφορετικές από εκείνες που ρητά προβλέπονται στο προσύμφωνο (για παράδειγμα, όχι για οποιαδήποτε καθυστέρηση στην καταβολή ή μη καταβολή, ανεξαρτήτως ποσού, αλλά μόνο για καταβολές ορισμένου ποσού που πραγματοποιούνται με καθυστέρηση ή δεν πραγματοποιούνται καθόλου, τις οποίες ο δικαστής, ανάλογα με την περίπτωση, θεωρεί ουσιώδεις), μειώνοντας (περιορίζοντας) το ποσό της ποινικής ρήτρας στο ποσό που δόθηκε ως αρραβώνας εκ μέρους του αγοραστή έως ότου η εγγυοδοτική σύμβαση τεθεί σε ισχύ; Στην περίπτωση αυτή, μπορεί ο εθνικός δικαστής να περιοριστεί στη διαπίστωση ότι τέτοιου είδους όροι είναι ανεφάρμοστοι έναντι του ενδιαφερόμενου καταναλωτή;
 (1) Οδηγία 93/13/EOK του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (ΕΕ 1993, L 95, σ. 29).


text:
 3.6.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 131/20
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 23ης Φεβρουαρίου 2006 (αίτηση του VAT and Duties Tribunal, Manchester για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Dollond & Aitchison Ltd κατά Commissioners of Customs & Excise
 (Υπόθεση C-491/04) (1)
 (Κοινοτικός τελωνειακός κώδικας - Δασμολογητέα αξία - Εισαγωγικοί δασμοί - Παράδοση εμπορευμάτων από εταιρία εδρεύουσα στην Ιερσέη και παροχές υπηρεσιών που πραγματοποιούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο)
 (2006/C 131/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 VAT and Duties Tribunal, Manchester
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Dollond & Aitchison Ltd
 κατά
 Commissioners of Customs & Excise
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — VAT and Duties Tribunal, Manchester — Ερμηνεία των άρθρων 29 και 30 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ. 1) — Δασμολογητέα αξία των εισαγομένων εμπορευμάτων — Φακοί επαφής αποστελλόμενοι ταχυδρομικώς από εταιρία εγκατεστημένη εκτός του κοινοτικού εδάφους για τους σκοπούς επιβολής του ΦΠΑ (στη Νήσο Jersey) και ανήκουσα σε εταιρία εγκατεστημένη σε κράτος μέλος, η οποία παρέχει υπηρεσίες οφθαλμολογικών εξετάσεων, συμβουλών και συντήρησης για φακούς επαφής.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Το άρθρο 29 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, το τίμημα της παροχής, αφενός, συγκεκριμένων υπηρεσιών όπως η εξέταση, η παροχή συμβουλών ή η κατ' αίτηση παρακολούθηση της χρήσεως των φακών επαφής και της προμήθειας, αφετέρου, συγκεκριμένων εμπορευμάτων τα οποία συνίστανται στους εν λόγω φακούς επαφής, στα διαλύματα καθαρισμού και στις θήκες φύλαξης αποτελεί, συνολικά, τη «συναλλακτική αξία» κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 29 και υπόκειται, ως εκ τούτου, σε δασμό.
 2)
 Οι αρχές που διατυπώνονται στην προαναφερθείσα απόφαση της 25ης Φεβρουαρίου 1999, C-349/96, CPP δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν αυτούσιες προς καθορισμό των στοιχείων της συναλλαγής που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για την εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 29.
 (1) ΕΕ C 45 της 19.2.2005.


text:
 6.12.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 313/13
 Αναίρεση που άσκησε στις 19 Σεπτεμβρίου 2008 η Knauf Gips KG κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα) στις 8 Ιουλίου 2008 στην υπόθεση T-52/03, Knauf Gips KG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-407/08 P)
 (2008/C 313/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Knauf Gips KG (εκπρόσωποι: M. Klusmann και S. Thomas, Rechtsanwälte)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να αναιρέσει στο σύνολό της την απόφαση του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 8ης Ιουλίου 2008 στην υπόθεση T-52/03, Knauf Gips KG κατά Επιτροπής·
 —
 επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο για να εκδικασθεί εκ νέου·
 —
 ακόμη, επικουρικώς, να μειώσει αναλόγως το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα με το άρθρο 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως της Επιτροπής της 27ης Νοεμβρίου 2002, και πάντως να το μειώσει τουλάχιστον κατά 54,51 εκατομμύρια ευρώ·
 —
 να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της αναιρεσείουσας κατά της αποφάσεως 2005/471/ΕΚ της Επιτροπής, της 27ης Νοεμβρίου 2002, στηρίζεται στους επόμενους τρεις λόγους αναιρέσεως.
 1.
 Με τον πρώτο της λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, περιλαμβανομένης της παραβιάσεως της αρχής του δικαιώματος ακροάσεως. Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε τις αρχές που ισχύουν ως προς τις έννομες συνέπειες της αρνήσεως της προσβάσεως σε επιβαρυντικά έγγραφα και της αποσιωπήσεως απαλλακτικών αποδεικτικών μέσων. Με το πρώτο σκέλος αυτού του λόγου αναιρέσεως, ισχυρίζεται ότι η απόφαση της Επιτροπής έπρεπε να ακυρωθεί δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν επέτρεψε στην αναιρεσείουσα την πρόσβαση σε επιβαρυντικά αποδεικτικά μέσα, επί των οποίων ακολούθως η απόφαση στηρίχθηκε κατά τρόπο αποφασιστικό. Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση αυτή καθεαυτή προσβάλλει τα δικαιώματα άμυνας της αναιρεσείουσας, δεδομένου ότι η Επιτροπή επίσης αποσιώπησε παρανόμως απαλλακτικά αποδεικτικά μέσα, γεγονός το οποίο έπρεπε ομοίως να έχει οδηγήσει στην ακύρωση της αποφάσεως.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεώς της, η αναιρεσείουσα προβάλλει την παράβαση του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ, μέσω στοιχειωδών παραβιάσεων των περί αποδείξεως κανόνων, ήτοι της αρχής in dubio pro reo, καθώς και παραβιάσεις ουσιαστικού δικαίου, ειδικότερα όσον αφορά το πραγματικόν της εναρμονισμένης πρακτικής, οι οποίες, στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, οδήγησαν στην ενέχουσα νομικό σφάλμα αποδοχή της υπάρξεως παραβάσεως του άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεώς της, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι υφίσταται παράβαση του κατωφλίου 10 % του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17/62. Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο απέδωσε εσφαλμένως στην αναιρεσείουσα τους κύκλους εργασιών άλλων επιχειρήσεων, τις οποίες η αναιρεσείουσα δεν ελέγχει και από τις οποίες αυτή δεν ελέγχεται. Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι δεν αποτελεί με τις άλλες εταιρίες οικονομική μονάδα.