text:
C 397/2 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 19.12.98
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT APOUARG SOT DIJARSGQIOT
 (eäjso slgäla) (eäjso slgäla)
 sgy 22ay Ojsxbqiäot 1998 sgy 22ay Ojsxbqiäot 1998
 rsgm tpoäherg C-154/96 (aiäsgrg sot tribunal du travail de rsgm tpoäherg C-184/96: Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 Bruxelles cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy), Louis mosgäsxm jasó Cakkijgäy Dglojqasiäay (1)
 Wolfs jai Office National des pensions (ONP) (1)
 (Paqóbarg jqósoty leäkoty Ç Òqhqo 30 sgy Rtmhgäjgy
 (Odgciäa 79/7/EOJ Ç êrg lesaveiäqirg Ç Rtämsang cgäqasoy EJ)
 jai rtämsang koäcx rtlpkgqxärexy rtmsónilot vqoämot Ç
 Sqoäpoy tpokocirlotä Ç Gkijiäa rtmsaniodosgärexy) (98/C 397/03)
 (98/C 397/02)
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociäay sot Dijarsgqiäotë)
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociä ay sot Dijarsgqiäotë)
 Rsgm tpoäherg C-184/96, Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 mosgäsxm (ejpqoärxpoi: Hendrik van Lier jai Jean-Francis
 Rsgm tpoäherg C-154/96, le amsijeiälemo aiäsgrg sot tribunal Pasquier) jasó Cakkijgäy Dglojqasiäay (ejpqoärxpoi: Cathe-
 du travail de Bruxelles pqoy so Dijarsgäqio, jasÂ euaqlocgäm rine de Salins jai Gautier Mignot), le amsijeiälemo ma dia-
 sot óqhqot 177 sgy Rtmhgäjgy EJ, le sgm opoiäa fgsgähgje, pirsxheiä oäsi g Cakkijgä Dglojqasiäa, ejdiädomsay sgm tpotq-
 rso pkaiärio sgy diauoqóy pot ejjqeleiä emxäpiom sot aisotä- cijgä apoäuarg aqih. 93-999, sgy 9gy Atcotärsot 1993, peqiä
 msoy dijarsgqiäot lesantä Louis Wolfs jai Office national des sxm paqarjetarlósxm le bórg so foie gras (uotó cjqa,
 pensions (ONP), g eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy xy dgk. pavtmheäm rtjxäsi vgämay gä pópiay), vxqiäy ma kóbei
 pqoy sgm eqlgmeiäa sxm óqhqxm 4, paqócqauoy 1, jai 7, tpoäwg siy rvesijeäy le sgm aloibaiäa amacmxäqirg elpeqi-
 paqócqauoy 1, rsoiveiäo a), sgy odgciäay 79/7/EOJ sot rsasxleämg cmxälg jai aisiokocgleämg cmxälg sgy Episqopgäy,
 Rtlbotkiäot, sgy 19gy Dejelbqiäot 1978, peqiä sgy pqoodet- paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä so óqhqo 30 sgy
 sijgäy euaqlocgäy sgy aqvgäy sgy iärgy lesaveiqiärexy lesantä Rtmhgäjgy EJ, so Dijarsgäqio (eäjso slgäla), rtcjeiälemo apoä
 amdqxäm jai ctmaijxäm re heälasa joimxmijgäy aruakiärexy soty P. J. G. Kapteyn, pqoäedqo slgälasoy, G. F: Mancini, J. L.
 (EE eid. eäjd. 05/003, r. 160), so Dijarsgäqio (eäjso slgäla), Murray (eirgcgsgä), H. Ragnemalm jai R. Schintgen, dija-
 rtcjeiälemo apoä soty P. J. G. Kapteyn, pqoäedqo slgälasoy, rseäy, cemijoäy eiraccekeäay: A. La Pergola, cqallaseäay: H.
 G. F. Mancini,J. L. Murray, H. Ragnemalm (eirgcgsgä) jai R. von Holstein, boghoäy cqallaseäay, eneädxre rsiy 22 Ojsx-
 Schintgen, dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: M. B. Elmer, cqal- bqiäot 1998 apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä:
 laseäay: D. Louterman-Hubeau, jtäqia tpókkgkoy dioijgärexy,
 eneädxre rsiy 22 Ojsxbqiäot 1998 apoäuarg le so ajoäkotho
 diasajsijoä:
 1. G Cakkijgä Dglojqasiäa, ejdiädomsay sgm tpotqcijgä
 apoäuarg aqih. 93-999, sgy 9gy Atcotärsot 1993, peqiä
 sxm paqarjetarlósxm le bórg so foie gras vxqiä y ma
 So óqhqo 7, paqócqauoy 1, rsoiveiäo a), sgy odgciäay 79/7/ peqikóbei rÂ atsgä qgäsqa aloibaiäay amacmxqiärexy cia sa
 EOJ sot Rtlbotkiä ot, sgy 19gy Dejelbqiäot 1978, peqiä sgy pqoøoämsa pot pqoeäqvomsai apoä jqósoy leäkoy jai rsoi-
 pqoodetsijgäy euaqlocgäy sgy aqvgäy sgy iä rgy lesaveiqiärexy votäm le soty jamoämey pot eävotm herpirseiä apoä so jqó-
 lesantä amdqxäm jai ctmaijxäm re heälasa joimxmijgäy aruakiä - soy atsoä, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä so
 rexy, eävei sgm eämmoia oäsi, am lia ehmijgä jamomirsijgä qtählirg óqhqo 30 sgy Rtmhgäjgy EJ.
 eävei diasgqgärei diauoqó xy pqoy sgm gkijiäa rtmsaniodo-
 sgärexy lesantä amdqxäm jai ctmaijxäm eqcafoleämxm, so oijeiäo
 jqósoy leäkoy lpoqeiä ma tpokociäfei so täwoy sgy rtmsónexy
 jasó sqoäpo diauoqesijoä, amakoäcxy sot utäkot sot eqcafo- 2. Jasadijófei sg Cakkijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 leämot. eänoda.
 (1) EE C 197 sgy 6.7.1996. (1) EE C 210 sgy 20.7.1996.


text:
 18.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 16/30
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 24ης Νοεμβρίου 2015 — Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-126/14) (1)
 ([ΕΓΤΠΕ - Τμήμα Εγγυήσεων - ΕΓΤΕ και ΕΓΤΑΑ - Δημοσιονομική διόρθωση επιβληθείσα λόγω μη δηλώσεως τόκων - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Υποχρέωση λογιστικής καταχωρίσεως τόκων - Άρθρο 32, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 1290/2005 - Αρχή της ισοδυναμίας - Υποχρέωση επιμέλειας])
 (2016/C 016/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: M. K. Bulterman, J. Langer και M. Noort)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: H. Kranenborg και P. Rossi)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της εκτελεστικής αποφάσεως 2013/763/ΕΕ της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 2013, για τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 338, σ. 81).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την εκτελεστική απόφαση 2013/763/ΕΕ της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 2013, για τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ), καθόσον εφήρμοσε στο Βασίλειο των Κάτω Χωρών δημοσιονομική διόρθωση, ανερχόμενη σε 4 703 231,78 ευρώ, για μη δηλωθέντες τόκους αναλογούντες σε απαιτήσεις από συμπληρωματικές εισφορές καταβληθείσες καθυστερημένα και προ της 1ης Απριλίου 1993 και από επιστροφές κατά την εξαγωγή που καταβλήθηκαν αχρεωστήτως και προ της 1ης Απριλίου 1995.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, τα έξοδα στα οποία υπεβλήθη το Βασίλειο των Κάτω Χωρών.
 (1) EE C 112 της 14.4.2014.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 2.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/64
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημοσίας Διοικήσεως (ολομέλεια) της 26ης Οκτωβρίου 2006 — Landgren κατά Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Καταρτίσεως
 (Υπόθεση F-1/05) (1)
 (Έκτακτος υπάλληλος - Σύμβαση αόριστης διάρκειας - Απόλυση - Επαγγελματική ανεπάρκεια - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως)
 (2006/C 294/126)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Pia Landgren (Τορίνο, Ιταλία) (εκπρόσωπος: M.-A. Lucas, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Καταρτίσεως (εκπρόσωπος: M. Dunbar, διευθυντής, επικουρούμενος από τον G. Vandersanden, δικηγόρο)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αφενός, ακύρωση της αποφάσεως περί απολύσεως της προσφεύγουσας και, αφετέρου, αίτημα αποζημιώσεως.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο Δημοσίας Διοικήσεως αποφασίζει:
 1.
 Ακυρώνει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Καταρτίσεως της 25ης Ιουνίου 2004 περί καταγγελίας της συμβάσεως αόριστης διάρκειας της P. Landgren ως έκτακτης υπαλλήλου.
 2.
 Οι διάδικοι θα ανακοινώσουν στο Δικαστήριο Δημοσίας Διοικήσεως, εντός τριών μηνών από της δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως, είτε το καθορισθέν με κοινή συμφωνία ποσό της αποζημιώσεως λόγω του παρανόμου της αποφάσεως της 25ης Ιουνίου 2004, είτε, ελλείψει συμφωνίας, τις συγκεκριμένες προτάσεις τους όσον αφορά το ποσό αυτό.
 3.
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 182 της 23.7.2005, σ. 39 (υπόθεση αρχικώς πρωτοκολληθείσα στο Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με αριθμό υποθέσεως Τ- 180/05 και μεταβιβασθείσα στο Δικαστήριο Δημοσίας Διοικήσεως της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με διάταξη της 15.12.2005).


text:
 17.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 409/49
 Προσφυγή της 15ης Αυγούστου 2014 — Diapharm κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-620/14)
 2014/C 409/70
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Diapharm GmbH & Co. KG (Münster, Γερμανία) (εκπρόσωποι: M. Weidner, N. Hußmann και T. Guttau, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η καθής, κατά παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1924/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τους ισχυρισμούς διατροφής και υγείας που διατυπώνονται στα τρόφιμα (ΕΕ L 404/09), παρέλειψε να αναθέσει στην Ευρωπαϊκή Αρχή για την ασφάλεια των τροφίμων την επιστημονική αξιολόγηση των ισχυρισμών υγείας που αφορούν φυτικές ουσίες για την θέσπιση κοινοτικού καταλόγου επιτρεπομένων ισχυρισμών για φυτικές ουσίες σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1924/2006, καθώς και όλων των αναγκαίων όρων για τη χρησιμοποίηση αυτών των ισχυρισμών,
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει έναν λόγο ακυρώσεως.
 Λόγος ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1924/2006 (1)
 Κατά την προσφεύγουσα, η αδράνεια της Επιτροπής συνιστά παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 3, του κανονισμού 1924/2006, το οποίο τάσσει προθεσμία εφαρμογής μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2010. Η προσφεύγουσα διαμαρτύρεται για το ότι η Επιτροπή άφησε να παρέλθει η προθεσμία αυτή. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει στο πλαίσιο αυτό ότι η Επιτροπή δεν δικαιούται να αναστείλει επ’ αόριστον την επιστημονική αξιολόγηση των ισχυρισμών υγείας που αφορούν φυτικές ουσίες. Κατά την προσφεύγουσα, η αδράνεια της καθής ευνοεί τον κατακερματισμό του δικαίου σε ολόκληρη την Ένωση και αντιβαίνει προς τον βασικό σκοπό του κανονισμού, ήτοι τη δημιουργία ενιαίων κανόνων για όλη την Ευρώπη.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1924/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τους ισχυρισμούς διατροφής και υγείας που διατυπώνονται στα τρόφιμα (ΕΕ L 404, σ. 9).


text:
 18.4.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 136/32
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Ιανουαρίου 2016 — Spokey κατά ΓΕΕΑ — Leder Jaeger (SPOKeY)
 (Υπόθεση T-846/14) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία περί κηρύξεως της ακυρότητας - Εικονιστικό κοινοτικό σήμα SPOKeY - Προγενέστερο λεκτικό κοινοτικό σήμα SPOOKY - Κήρυξη μερικής ακυρότητας - Άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 207/2009 - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 - Εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων - Άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Άρθρο 75 του κανονισμού 207/])
 (2016/C 136/46)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Spokey sp. z o.o. (Katowice, Πολωνία) (εκπρόσωπος: B. Matusiewicz-Kulig, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: K. Zajfert και A. Folliard-Monguiral)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Leder Jaeger GmbH (Siegen, Γερμανία)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 29ης Οκτωβρίου 2014 (υπόθεση R 525/2014-4), σχετικά με διαδικασία περί κηρύξεως της ακυρότητας μεταξύ των Leder Jaeger GmbH και Spokey sp. z o.o.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Spokey sp. z o.o. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 65 της 23.2.2015.


text:
 28.8.1999 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 246/13
 Αι ́τηση εκδο ́σεως προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́βαλε 4) Πρε ́πει επι ́σης ο κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1576/95 της Επιτροπη ́ς, της
 το Tribunale di Genova (Ιταλι ́α) με δια ́ταξη της 25ης Μαι ̈́ου 30η ́ς Ιουνι ́ου 1995, να θεωρηθει ́ α ́κυρος και, επομε ́νως,
 1999 στην υπο ́θεση SIPLES s.r.l., υπο ́ εκκαθα ́ριση, κατα ́ 1) στερου ́μενος κα ́θε εννο ́μου αποτελε ́σματος λο ́γω ελλει ́ψεως
 Ministero delle Finanze και 2) Servizio Riscossioni Tributi αιτιολογι ́ας;
 — Concessione Prov. di Genova — San Paolo Riscossione
 Genova SpA 5) Εμπι ́πτουν οι πραγματοποιηθει ́σες στις 30 Ιουνι ́ου 1995
 εξαγωγε ́ς στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1415/95
 (Υπο ́θεση C-226/99) της Επιτροπη ́ς, της 22ας Ιουνι ́ου 1995, ως αποτε ́λεσμα της
 ακυρο ́τητας των παρατεθε ́ντων κανονισμω ́ν η ́ ως αποτε ́λεσμα
 (1999/C 246/26) της ανακλη ́σεως του κανονισμου ́ που αναφε ́ρεται στο πρω ́ το
 ερω ́τημα;
 Με δια ́ταξη της 25ης Μαι ̈́ου 1999 που περιη ́λθε στη Γραμματει ́α
 του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 11 Ιουνι ́ου
 1999, το Tribunale di Genova (Ιταλι ́α), πρω ́το τμη ́μα, στο (1) EE L 150 της 1ης Ιουλι ́ου 1995, σ. 64.
 πλαι ́σιο της διαφορα ́ς SIPLES s.r.l., υπο ́ εκκαθα ́ριση, κατα ́ 1) (2) EE L 147 της 30η ́ς Ιουνι ́ου 1995, σ. 65.
 Ministero delle Finanze και 2) Servizio Riscossioni Tributi —
 Concessione Prov. di Genova — San Paolo Riscossione Genova
 SpA, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς ερωτη ́ματος:
 «Παρε ́χει το α ́ρθρο 244 (1) την εξουσι ́α αναστολη ́ς εκτελε ́σεως της
 προσβαλλο ́μενης αποφα ́σεως μο ́νο στην τελωνειακη ́ αρχη ́ η ́ και
 στη δικαστικη ́ αρχη ́ ενω ́πιον της οποι ́ας ́εχει ασκηθει ́ η προσφυγη ́;» Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 της ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας, που ασκη ́θηκε στις 16
 (1) Κανονισμο ́ς 2913/92 του Συμβουλι ́ου, της 12ης Οκτωμβρι ́ου 1992,
 Ιουνι ́ου 1999
 ΕΕ L 302, σ. 1.
 (Υπο ́θεση C-231/99)
 (1999/C 246/28)
 Αι ́τηση του Tribunale di Cagliari — Sezione civile — προς Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υποβλη ́θηκε στις τον Michael Niejahr, με ́λος της Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας, με αντι ́κλητο
 21 Μαι ̈́ου 1999 με δια ́ταξη εκδοθει ́σα στην υπο ́θεση Silos στο Λουξεμβου ́ργο τον Carlos Gómez de la Cruz, με ́λος της
 e Mangimi Martini Spa κατα ́ Ministero delle Finanze Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας, Centre Wagner, Kirchberg, α ́σκησε ενω ́πιον
 του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 16 Ιουνι ́ου
 (Υπο ́θεση C-228/99) 1999 προσφυγη ́ κατα ́ της ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας.
 (1999/C 246/27) Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο να αναγνωρι ́σει:
 Με δια ́ταξη της 21ης Μαι ̈́ου 1999, που περιη ́λθε στη Γραμματει ́α 1. τη ∆ημοκρατι ́α της Αυστρι ́ας, μη θε ́τοντας σε ισχυ ́ τις
 του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 14 Ιουνι ́ου νομοθετικε ́ς, κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις που η ́σαν
 1999, το Tribunale di Cagliari — Sezione civile — ζητει ́ απο ́ το αναγκαι ́ες για να συμμορφωθει ́:
 ∆ικαστη ́ριο, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του
 αιτου ́ντος δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Silos e Mangimi Martini Spa κατα ́ — προς την οδηγι ́α 96/32/ΕΚ (1) του Συμβουλι ́ου, της 21ης
 Ministero delle Finanze, την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως Μαι ̈́ου 1996, περι ́ τροποποιη ́σεως του παραρτη ́ματος ΙΙ
 επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των: της οδηγι ́ας 76/895/ΕΟΚ περι ́ του καθορισμου ́ της
 με ́γιστης περιεκτικο ́τητας για τα κατα ́λοιπα των φυτοφαρ-
 1) Συνιστα ́ ο κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1576/95 (1) της Επιτροπη ́ς, της μα ́κων επι ́ και εντο ́ς των οπωροκηπευτικω ́ν και του
 30η ́ς Ιουνι ́ου 1995, ανα ́κληση του κανονισμου ́ (ΕΚ) παραρτη ́ματος ΙΙ της οδηγι ́ας 90/642/ΕΟΚ που αφορα ́
 1521/95 (2) της Επιτροπη ́ς, της 29ης Ιουνι ́ου 1995, και, τον καθορισμο ́ των ανω ́τατων περιεκτικοτη ́των για τα
 επομε ́νως, ο τελευται ́ος αυτο ́ς κανονισμο ́ς πρε ́πει να θεωρει ́ται κατα ́λοιπα φυτοφαρμα ́κων επα ́νω η ́ με ́σα σε ορισμε ́να
 ως μη αναπτυ ́σσων κανε ́να ́εννομο αποτε ́λεσμα στις 30 Ιουνι ́ου προϊο ́ντα φυτικη ́ς προε ́λευσης, συμπεριλαμβανομε ́νων των
 1995; οπωροκηπευτικω ́ν, και καταρτι ́σεως πι ́νακος ανωτα ́των
 περιεκτικοτη ́των και
 2) Πρε ́πει η ́ ο ́χι ο κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1521/95 της Επιτροπη ́ς, της
 29ης Ιουνι ́ου 1995, να ερμηνευθει ́ υπο ́ την ́εννοια ο ́τι μπορει ́
 να ́εχει εφαρμογη ́ και στις υπο ́ εξε ́λιξη εξαγωγικε ́ς δραστηριο ́- — προς την οδηγι ́α 96/33/ΕΚ (2) του Συμβουλι ́ου, της 21ης
 τητες οι οποι ́ες ́εχουν η ́δη συμπληρωθει ́ την ́δια ι ημε ́ρα Μαι ̈́ου 1996, περι ́ τροποποιη ́σεως των παραρτημα ́των των
 κατα ́ την οποι ́α ο εν λο ́γω κανονισμο ́ς, ως αποτε ́λεσμα της οδηγι ́ων 86/362/ΕΟΚ και 86/363/ΕΟΚ που αφορου ́ν
 δημοσιευ ́σεω ́ς του, η ́ταν στη δια ́θεση των ενδιαφερομε ́νων τον καθορισμο ́ των ανω ́τατων περιεκτικοτη ́των για τα
 επιχειρηματιω ́ν; κατα ́λοιπα φυτοφαρμα ́κων με ́σα και πα ́νω στα σιτηρα ́ και
 στα τρο ́φιμα ζωικη ́ς προελευ ́σεως
 3) Πρε ́πει ο κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1521/95 της Επιτροπη ́ς, της
 29ης Ιουνι ́ου 1995, να θεωρηθει ́ α ́κυρος και, επομε ́νως, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ τη Συνθη ́κη ΕΚ
 ο ́τι στερει ́ται οποιουδη ́ποτε εννο ́μου αποτελε ́σματος λο ́γω
 ελλει ́ψεως αιτιολογι ́ας; 2. να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́ ́εξοδα.


text:
 12.11.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/35
 (2005/C 281/63)
 Τελευταία δημοσίευση του Δικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 ΕΕ C 271 της 29.10.2005
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 ΕΕ C 257 της 15.10.2005
 ΕΕ C 243 της 1.10.2005
 ΕΕ C 229 της 17.9.2005
 ΕΕ C 217 της 3.9.2005
 ΕΕ C 205 της 20.8.2005
 ΕΕ C 193 της 6.8.2005
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
 CELEX: http://europa.eu.int/celex


text:
 23.10.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 288/54
 Προσφυγή της 26ης Αυγούστου 2010 — Milux κατά ΓΕΕΑ (VESICACONTROL)
 (Υπόθεση T-351/10)
 ()
 (2010/C 288/100)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Milux Holding SA (Λουξεμβούργο, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωπος: J. Bojs, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 28ης Ιουλίου 2010 στην υπόθεση R 1439/2009-4,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «VESICACONTROL» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 10 και 44.
 Απόφαση του εξεταστή: Απορρίπτει την αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απορρίπτει την προσφυγή.
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου, καθόσον το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε εσφαλμένως την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων στα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως αυτής· επικουρικώς, παράβαση των άρθρων 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου, καθόσον το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως έκρινε ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση δεν διαθέτει αρκούντως διακριτικό χαρακτήρα.


text:
 9.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 38/22
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 — Bauer κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-253/00) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Κρατικές ενισχύσεις - Μείωση των εργοδοτικών εισφορών για επιχειρήσεις εγκατεστημένες στην περιφέρεια της Βενετίας και της Chioggia - Απόφαση κηρύσσουσα το καθεστώς ενισχύσεων ασυμβίβαστο με την κοινή αγορά και επιβάλλουσα την ανάκτηση των καταβληθεισών ενισχύσεων - Προσφυγή εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως στερούμενη νομικού ερείσματος)
 2013/C 38/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Bauer SpA (Ρώμη, Ιταλία) (εκπρόσωποι: G. M. Roberti, F. Sciaudone και A. Bortoluzzi, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωπος: V. Di Bucci, επικουρούμενος από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της προσφεύγουσας: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: αρχικώς, U. Leanza, στη συνέχεια I. Braguglia, στη συνέχει R. Adam και τέλος I. Bruni, επικουρούμενοι από τους G. Aiello και P. Gentili, avvocati dello Stato
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως 2000/394/ΕΚ της Επιτροπής, της 25ης Νοεβρίου 1999, σχετικά με τα μέτρα ενίσχυσης σε επιχειρήσεις της Βενετίας και της Chioggia που προβλέπονται από το νόμο αριθ. 30/1997 και το νόμο αριθ. 206/1995, περί απαλλαγών ή μειώσεων των κοινωνικών εισφορών (ΕΕ 2000, L 150, σ. 50).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Εξετάζει την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μαζί με την ουσία της υποθέσεως.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως στερούμενη νομικού ερείσματος.
 3)
 Η Bauer SpA φέρει, εκτός των δικαστικών εξόδων της, και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.
 4)
 Η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
 (1) EE C 355 της 9.12.2000.


text:
 6.5.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 108/4
 Αναίρεση που άσκησε στις 15 Φεβρουαρίου 2006 η Bausch & Lomb Inc. κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου που εκδόθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2005 στην υπόθεση T-154/03: Biofarma SA κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-95/06 P)
 (2006/C 108/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Bausch & Lomb Inc. (εκπρoσωπούμενη από τους: M. Silverleaf QC, R. Black, B. Gerber και E. Kohner, Solicitors)
 Αντίδικοι στην αναιρετική διαδικασία: 1. Biofarma SA· 2. Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να διατάξει να αναβιώσει η ισχύς της αποφάσεως του τρίτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 5ης Φεβρουαρίου 2003·
 —
 να διατάξει το ΓΕΕΑ να προβεί στην καταχώριση, για λογαριασμό της αναιρεσείουσας, του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση·
 —
 να καταδικάσει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας καθώς και της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου πρέπει να αναιρεθεί για τους ακόλουθους λόγους:
 Με την απόφαση, το Πρωτοδικείο ανέφερε ότι υπήρχε κίνδυνος συγχύσεως, εκ μέρους του κοινού, μεταξύ των δύο επίμαχων σημάτων. Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο, καταλήγοντας στο ως άνω συμπέρασμα, υπέπεσε σε νομική πλάνη ή/και παρέβη την προβλεπόμενη διαδικασία. Τα σφάλματα στα οποία υπέπεσε το Πρωτοδικείο συνοψίζονται κατωτέρω.
 Το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη ως εκ του ότι δεν εξέτασε, είτε προσηκόντως είτε καθόλου, αν τα προϊόντα για τα οποία ζητείται η καταχώριση των αντιπαρατιθεμένων σημάτων είναι παρεμφερή προϊόντα. Όσον αφορά τις σχετικές προϋποθέσεις, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη.
 Το Πρωτοδικείο όφειλε να εξετάσει αν τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση είναι παρεμφερή με εκείνα για τα οποία έχει παγιωθεί η χρήση του αντιπαρατιθεμένου σήματος. Αν το Πρωτοδικείο είχε ενεργήσει κατ' αυτόν τον τρόπο, θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα εν λόγω προϊόντα δεν είναι παρεμφερή και, ως εκ τούτου, ότι δεν υπήρχε έρεισμα για την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β'. Επικουρικώς, το Πρωτοδικείο έπρεπε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υφίσταται, το πολύ, μια ισχνή ομοιότητα ως προς το είδος των προϊόντων και ότι μια τέτοια ασήμαντη ομοιότητα, όταν σταθμίζεται στο συνολικό ισοζύγιο που αφορά τον προσδιορισμό του αν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως, απαιτεί πολύ υψηλό βαθμό ομοιότητας μεταξύ των αντιπαρατιθεμένων σημάτων και των λόγων (που δεν εκτέθηκαν) για τους οποίους το σχετικό κοινό μπορούσε να αναμένει ότι τα εν λόγω προϊόντα προέρχονται από συναφείς, από εμπορικής απόψεως, πηγές.
 Το Πρωτοδικείο, εφαρμόζοντας το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', κατά την εκ μέρους του εξέταση της σχετικής ομοιότητας των αντιπαρατιθεμένων σημάτων, υπέπεσε σε νομική πλάνη. Το Πρωτοδικείο προέβη στην εκτίμησή του όχι βάσει μιας σφαιρικής εκτιμήσεως της συνολικής εντυπώσεως που προκαλούν τα σήματα, από οπτικής ή ακουστικής απόψεως, στον μέσο καταναλωτή, αλλά βάσει μιας σύντομης αναλύσεως των γλωσσικών και λεκτικών χαρακτηριστικών των λέξεων από τις οποίες αποτελούνται τα αντίστοιχα σήματα.
 Κατά την εκτίμηση της ομοιότητας, το Πρωτοδικείο όφειλε να εξετάσει τα σήματα ως σύνολο και σε σχέση με τον αντίκτυπο του συνόλου των αντιπαρατιθεμένων σημάτων στον μέσο καταναλωτή από οπτικής και, ειδικότερα, από ακουστικής απόψεως. Περαιτέρω, το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τα επίμαχα προϊόντα είναι προϊόντα σε σχέση με τα οποία ευλόγως αναμένεται από το σχετικό κοινό να επιδείξει ιδιαίτερη επιμέλεια τόσο κατά την επιλογή όσο και κατά τη χρήση των εν λόγω προϊόντων. Αν το Πρωτοδικείο είχε εφαρμόσει την ορθή προσέγγιση, θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα δύο σήματα διαφέρουν τόσο από ακουστικής όσο και από οπτικής απόψεως.
 Το Πρωτοδικείο δεν προσδιόρισε το σχετικό κοινό και, ως εκ τούτου, υπέπεσε σε νομική πλάνη. Ως προς την εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', το Πρωτοδικείο, προσδιορίζοντας ότι οι ασθενείς αποτελούν μέρος του σχετικού κοινού, υπέπεσε σε νομική πλάνη. Το Πρωτοδικείο όφειλε να καταλήξει στο συμπέρασμα, σύμφωνα με τον νόμο, ότι το σχετικό κοινό αποτελείται από τα μέλη των ιατρικών επαγγελμάτων.
 Το Πρωτοδικείο, κατά την εκτίμηση της ομοιότητας, ενήργησε κατά μηχανιστικό τρόπο. Το Πρωτοδικείο δεν προέβη σε στάθμιση των ομοιοτήτων που είχε διαπιστώσει και δεν εξέτασε αν οι εν λόγω ομοιότητες οδηγούσαν σε κίνδυνο συγχύσεως. Αντιθέτως, θεώρησε ότι υφίστατο τέτοιος κίνδυνος. Το Πρωτοδικείο, ενεργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, παρέβλεψε τις διαφορές μεταξύ των αντιστοίχων σημάτων και προϊόντων και θεώρησε ότι οι εν λόγω διαφορές δεν κλονίζουν την ύπαρξη του ως άνω κινδύνου. Το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό χωρίς να διευκρινίσει τους λόγους που το οδήγησαν στο εν λόγω συμπέρασμα. Επομένως, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη κατά την εκ μέρους του εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', όπως αυτό ερμηνεύεται από το Δικαστήριο, ή/και παρέβη την προβλεπόμενη διαδικασία, και ιδίως το άρθρο 81 του Κανονισμού Διαδικασίας, ως εκ του ότι δεν αιτιολόγησε την απόφασή του.
 Το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομική πλάνη ως εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη το επίπεδο της προσοχής που επιδεικνύει ο μέσος καταναλωτής των σχετικών προϊόντων και το αν το εν λόγω επίπεδο της προσοχής μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο συγχύσεως. Το Πρωτοδικείο όφειλε να λάβει υπόψη το ιδιαιτέρως υψηλό επίπεδο της προσοχής που επιδεικνύει ο μέσος καταναλωτής όταν προετοιμάζει και προβαίνει στην επιλογή του μεταξύ των σχετικών προϊόντων, καθώς και το αποτέλεσμα που μπορεί να έχει επί του κινδύνου συγχύσεως το εν λόγω επίπεδο της προσοχής. Επομένως, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη κατά την εκ μέρους του εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', όπως αυτό ερμηνεύεται από το Δικαστήριο.


text:
 16.6.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 173/1
 Ι
 ́ σεις)
 (Ανακοινω
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 1) Η εκ με ́ρους του οικει ́ου κρα ́τους με ́λους βεβαι ́ωση της
 πραγματικη ́ς και λογιστικη ́ς ακρι ́βειας των στοιχει ́ων που
 (ε ́κτο τμη ́μα) περιε ́χονται στις αιτη ́σεις πληρωμη ́ς του υπολοι ́που ́εχει,
 κατα ́ το ́αρθρο 5, παρα ́γραφος 4, του κανονισμου ́ (ΕΟΚ)
 της 25ης Ιανουαρι ́ου 2001 2950/83 του Συμβουλι ́ου, της 17ης Οκτωβρι ́ου 1983, για
 την εφαρμογη ́ της απο ́φασης 83/516/ΕΟΚ για την αποστολη ́
 στην υπο ́θεση C-413/98 (αι ́τηση του Supremo Tribunal του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου, την ́εννοια ́οτι
 Administrativo για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): περικλει ́ει και την εκτι ́μηση ́ του περι ́ του προ ́σφορου και
 Directora-Geral do Departamento para os Assuntos do του βα ́σιμου χαρακτη ́ρα των αναληφθεισω ́ ν δαπανω ́ ν.
 Fundo Social Europeu (DAFSE) κατα ́ Frota Azul- 2) Η απο ́φαση των αρμοδι ́ων αρχω ́ ν του οικει ́ου κρα ́τους
 Transportes e Turismo Lda (1) με ́λους να μη βεβαιω ́ σουν την πραγματικη ́ και λογιστικη ́
 ακρι ́βεια με ́ρους των δαπανω ́ ν προγρα ́μματος επαγγελμα-
 («Ευρωπαϊκο ́ Κοινωνικο ́ Ταμει ́ο — Βεβαι ́ωση της πραγμα- τικη ́ς καταρτι ́σεως που συγχρηματοδοτει ́ται απο ́ το
 τικη ́ς και λογιστικη ́ς ακρι ́βειας — Εξουσι ́α βεβαιω ́ σεως Ευρωπαϊκο ́ Κοινωνικο ́ Ταμει ́ο, με την αιτιολογι ́α ́οτι ει ́ναι
 — 'Ορια») αδικαιολο ́γητες ́η δυσανα ́λογες, πρε ́πει να χαρακτηρισθει ́
 ως προ ́ταση προς την Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 (2001/C 173/01) τη ́των να θεωρη ́σει τις δαπα ́νες αυτε ́ς ως μη επιλε ́ξιμες.
 3) Η — κατο ́πιν αποφα ́σεως περι ́ μη βεβαιω ́ σεως της πραγμα-
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η πορτογαλικη ́)
 (Γλω τικη ́ς και λογιστικη ́ς ακρι ́βειας ορισμε ́νων δαπανω ́ν —
 προτεινο ́μενη απο ́ τις αρμο ́διες αρχε ́ς κρα ́τους με ́λους
 μει ́ωση ́η κατα ́ργηση της εθνικη ́ς συνεισφορα ́ς αποτελει ́
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ αντικει ́μενο της τελικη ́ς αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς, η οποι ́α
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογiας») αφορα ́ το με ́ρος της συνεισφορα ́ς που αντιστοιχει ́ στη
 συνδρομη ́ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου. Απο ́ την
 Στην υπο ́θεση C-413/98, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Supremo τελικη ́ αυτη ́ απο ́φαση της Επιτροπη ́ς περι ́ εγκρι ́σεως του
 Tribunal Administrativo (Πορτογαλι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, υπολοι ́που εξαρτα ́ται και το ποσο ́ του υπολοι ́που της εθνικη ́ς
 κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν συνεισφορα ́ς.
 α ́ρθρου 234 ΕΚ), με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς 4) Το κοινοτικο ́ δι ́καιο δεν εμποδι ́ζει τις αρμο ́διες αρχε ́ς κρα ́-
 που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του δικαστηρι ́ου αυτου ́ μεταξυ ́ Directora- τους με ́λους να απαιτου ́ν, ως συντηρητικο ́ απλω ́ ς με ́τρο,
 Geral do Departamento para οs Assuntos do Fundo Social την επιστροφη ́ της εθνικη ́ς συνεισφορα ́ς και της συνδρομη ́ς
 Europeu (DAFSE) και Frota Azul-Transportes e Turismo Lda, η του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου πριν η Επιτροπη ́
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α της εκδω ́ σει την τελικη ́ της απο ́φαση.
 αποφα ́σεως 83/516/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 17ης Οκτωβρι ́ου 5) Η κατα ́ το ́αρθρο 5, παρα ́γραφος 4, δευ ́τερο εδα ́φιο,
 1983, για την αποστολη ́ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου (ΕΕ του κανονισμου ́ 2950/83 βεβαι ́ωση της πραγματικη ́ς και
 1983, L 289, σ. 38), του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 2950/83 του λογιστικη ́ς ακρι ́βειας των στοιχει ́ων που περιε ́χονται στην
 Συμβουλι ́ου, της 17ης Οκτωβρι ́ου 1983, για την εφαρμογη ́ της αι ́τηση πληρωμη ́ς του υπολοι ́που για προ ́γραμμα επαγγελ-
 απο ́φασης 83/516 (ΕΕ 1983, L 289, σ. 1), και της αποφα ́σεως ματικη ́ς καταρτι ́σεως δεν απαγορευ ́ει σε ́ενα κρα ́τος με ́λος
 83/673/ΕΟΚ της Επιτροπη ́ς, της 22ας ∆εκεμβρι ́ου 1983, για τη να προβαι ́νει σε μεταγενε ́στερη επανεξε ́ταση της αιτη ́σεως
 διαχει ́ριση του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου (ΕΕ 1983, L 377, πληρωμη ́ς του υπολοι ́που και να υποβα ́λλει, εν ανα ́γκη,
 σ. 1), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους στην Επιτροπη ́ αναθεωρημε ́νη αι ́τηση προτει ́νοντας μει ́ωση
 C. Gulmann, προ ́εδρο τμη ́ματος, Β. Σκουρη ́, J.-P. Puissochet, της συνδρομη ́ς.
 R. Schintgen και την F. Macken (εισηγητη ́), δικαστε ́ς, γενικο ́ς
 ειααγγελε ́ας: J. Mischo, γραμματε ́ας: R. Grass, εξε ́δωσε στις (1) EE C 33 της 6.2.1999.
 25 Ιανουαρι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:


text:
 5.3.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 72/22
 Προσφυγή της 7ης Ιανουαρίου 2011 — Export Development Bank of Iran κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-4/11)
 2011/C 72/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Export Development Bank of Iran (εκπρόσωπος: J.-M. Thouvenin, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΕ) 961/2010 του Συμβουλίου, στο μέτρο που την αφορά,
 —
 να κρίνει την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ ανεφάρμοστη σε σχέση με την προσφεύγουσα,
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 16, παράγραφος 2, στοιχεία α' και β', του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 του Συμβουλίου, στο μέτρο που αφορούν την προσφεύγουσα,
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του Συμβουλίου, με την οποία περιελήφθη η προσφεύγουσα στον κατάλογο του παραρτήματος VIII του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 του Συμβουλίου,
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει επτά λόγους ακυρώσεως.
 1)
 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από έλλειψη εννόμου βάσεως του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010 του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2010, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 (1) και/ή του άρθρου 16, παράγραφος 2, στοιχεία α' και β', αυτού.
 —
 Με το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 215 ΣΛΕΕ δεν μπορεί να αποτελέσει τη νομική βάση του κανονισμού 961/2010, διότι τούτο δεν προβλέπεται από την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ.
 —
 Με το δεύτερο σκέλος αυτού του λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 215 ΣΛΕΕ δεν μπορεί να αποτελέσει την νομική βάση του κανονισμού 961/2010, διότι η απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ δεν εκδόθηκε σύμφωνα με το κεφάλαιο 2 του τίτλου V της ΣΕΕ. Η απόφαση αυτή έπρεπε, συνεπώς, να κριθεί ανεφάρμοστη εν προκειμένω.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αντλείται από παράβαση του διεθνούς δικαίου με το άρθρο 16, παράγραφος 2, στοιχεία α' και β', του κανονισμού 961/2010, καθόσον οι διατάξεις αυτές δεν αποσκοπούν στην εφαρμογή αποφάσεως του Συμβουλίου Ασφαλείας και προσβάλλουν την αρχή του διεθνούς δικαίου περί μη επεμβάσεως.
 3)
 Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από παράβαση του άρθρου 215 ΣΕΕ, διότι η διαδικασία εγγραφής στον κατάλογο του παραρτήματος VIII δεν ήταν σύμφωνη προς την προβλεπόμενη από το άρθρο 215 ΣΛΕΕ διαδικασία.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως και του δικαιώματος αποτελεσματικής έννομης προστασίας, διότι το Συμβούλιο δεν σεβάστηκε το δικαίωμα ακροάσεως της προσφεύγουσας, δεν αιτιολόγησε επαρκώς τις αποφάσεις του και δεν της εξασφάλισε πρόσβαση στον φάκελο.
 5)
 Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από προσβολή της αρχής της αναλογικότητας.
 —
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, καταρχάς, ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι ακατάλληλες, καθόσον η δέσμευση κεφαλαίων και άλλων πόρων που διαχειρίζεται η προσφεύγουσα συνεπάγεται τη δέσμευση κεφαλαίων και πόρων τους οποίους δεν μπορεί η ίδια να διαθέσει ελεύθερα και οι οποίοι ανήκουν σε πελάτες της.
 —
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, ακολούθως, ότι η κύρωση που της επιβλήθηκε είναι δυσανάλογη σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά που της προσάπτονται και στηρίζεται σε παλαιά και αστήρικτα πραγματικά περιστατικά.
 6)
 Ο έκτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από προσβολή του δικαιώματος σεβασμού της ιδιοκτησίας, ο δε περιορισμός του δικαιώματός της ιδιοκτησίας είναι δυσανάλογος, καθόσον δεν τηρήθηκαν κατά τη διαδικασία τα δικαιώματά της ακροάσεως.
 7)
 Ο έβδομος λόγος ακυρώσεως αντλείται από προσβολή της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων, καθόσον επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα κύρωση χωρίς να έχει αποδειχθεί η εκούσια και εν γνώσει συμμετοχή της σε δραστηριότητες με σκοπό ή αποτέλεσμα την αποφυγή της επιβολής περιοριστικών μέτρων.
 (1) ΕΕ L 281, σ. 1.


text:
 8.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 48/35
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2015 — Singapore Airlines και Singapore Airlines Cargo κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-43/11) (1)
 ([Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Ευρωπαϊκή αγορά αεροπορικών μεταφορών φορτίου - Συμφωνίες και εναρμονισμένες πρακτικές σχετικές με διάφορα στοιχεία της τιμής των υπηρεσιών αεροπορικών μεταφορών φορτίου (πρόβλεψη επίναυλου καυσίμου και πρόσθετων τελών ασφαλείας, άρνηση καταβολής προμήθειας επί των πρόσθετων τελών) - Άρθρο 101 ΣΛΕΕ, άρθρο 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ και άρθρο 8 της Συμφωνίας αεροπορικών μεταφορών μεταξύ της Κοινότητας και της Ελβετίας - Υποχρέωση αιτιολογήσεως])
 (2016/C 048/39)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Singapore Airlines Ltd (Σιγκαπούρη, Σιγκαπούρη) και Singapore Airlines Cargo Pte Ltd (Σιγκαπούρη) (εκπρόσωποι: αρχικώς J. Kallaugher, J. Poitras, solicitors, J. Ruiz Calzado και É. Barbier de La Serre, δικηγόροι, στη συνέχεια J. Kallaugher, J. Poitras και J. Ruiz Calzado)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς S. Noë, N. von Lingen και J. Bourke, στη συνέχεια S. Noë, N. von Lingen και A. Dawes και τέλος M. Dawes, επικουρούμενοι από C. Brown, barrister)
 Παρεμβαίνον υπέρ της καθής: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: F. Florindo Gijón και M. Simm)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(2010) 7694 τελικό της Επιτροπής, της 9ης Νοεμβρίου 2010, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ και του άρθρου 8 της Συμφωνίας αεροπορικών μεταφορών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας (Υπόθεση COMP/39258 — αεροπορικές μεταφορές φορτίου), στο μέτρο που αφορά τις προσφεύγουσες, και, επικουρικώς, αίτημα ακυρώσεως ή μειώσεως του προστίμου που επιβλήθηκε στις τελευταίες.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση C(2010) 7694 τελικό της Επιτροπής, της 9ης Νοεμβρίου 2010, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ και του άρθρου 8 της Συμφωνίας αεροπορικών μεταφορών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας (Υπόθεση COMP/39258 — αεροπορικές μεταφορές φορτίου), στο μέτρο που αφορά τη Singapore Airlines Ltd και τη Singapore Airlines Cargo Pte Ltd.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα και καταδικάζεται στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι Singapore Airlines Ltd και Singapore Airlines Cargo Pte Ltd.
 3)
 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 (1) EE C 89 της 19.3.2011.


text:
 16.5.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 113/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 12ης Μαρτίου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
 (Υπόθεση C-289/08) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 96/82/ΕΚ - Άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο γ' - Σχέδια έκτακτης ανάγκης - Μη εμπρόθεσμη μεταφορά στην εθνική έννομη τάξη)
 2009/C 113/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: G. Rozet και A. Sipos)
 Καθού: Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (εκπρόσωπος: C. Schiltz)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη κατάρτισης εξωτερικών σχεδίων έκτακτης ανάγκης για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έξω από τις εγκαταστάσεις που εμπίπτουν στο άρθρο 9 της οδηγίας 96/82/ΕΚ του Συμβουλίου, της 9ης Δεκεμβρίου 1996, για την αντιμετώπιση των κινδύνων μεγάλων ατυχημάτων σχετιζόμενων με επικίνδυνες ουσίες (ΕΕ 1997, L 10 σ. 13.)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να καταρτίσει εμπροθέσμως εξωτερικά σχέδια έκτακτης ανάγκης για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έξω από τις εγκαταστάσεις που εμπίπτουν στο άρθρο 9 της οδηγίας 96/82/ΕΚ του Συμβουλίου, της 9ης Δεκεμβρίου 1996, για την αντιμετώπιση των κινδύνων μεγάλων ατυχημάτων σχετιζόμενων με επικίνδυνες ουσίες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας.
 2)
 Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 223 της 30.8.2008


text:
C 21/2 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 24.1.2004
 Τρίτο τμήμα εφαρμόζεται από τη διοίκηση και από σημαντικό μέρος των
 δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένου του Corte suprema di
 — R. Schintgen cassazione (Ιταλία), κατά τρόπο καθιστώντα υπερβολικά
 — N. Colneric δυσχερή για τον φορολογούμενο την άσκηση του δικαιώμα-
 τος στην επιστροφή φόρων που έχουν εισπραχθεί κατά
 — K. Schiemann παράβαση των κοινοτικών κανόνων, παρέβη τις υποχρεώ-
 σεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.
 2) Καταδικάζει την Ιταλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (1) ΕΕ C 163 της 10.6.2000.
 της 9ης ∆εκεμβρίου 2003
 στην υπόθεση C-129/00: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 τήτων κατά Ιταλικής ∆ημοκρατίας (1)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 («Παράβαση κράτους μέλους — Αντίθετη προς το κοινο-
 τικό δίκαιο ερμηνεία εθνικού νόμου από τη νομολογία (έκτο τμήμα)
 και τη διοικητική πρακτική — Προϋποθέσεις αναζητήσεως
 του αχρεωστήτως καταβληθέντος») της 27ης Νοεμβρίου 2003
 (2004/C 21/04) στην υπόθεση C-185/00: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 τήτων κατά ∆ημοκρατίας της Φινλανδίας (1)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 («Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγίες 92/81/ΕΟΚ και
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί 92/82/ΕΟΚ — Συντελεστές των ειδικών φόρων κατανα-
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») λώσεως που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή — Φορολο-
 γικός έλεγχος — Χρήση του πετρελαίου ως καυσίμου
 Στην υπόθεση C-129/00, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κινητήρων»)
 (εκπρόσωπος: E. Traversa, επικουρούμενος από τον P. Biavati)
 κατά Ιταλικής ∆ημοκρατίας (εκπρόσωπος: I. M. Braguglia), με (2004/C 21/05)
 αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική ∆ημοκρατία, διατη-
 ρώντας σε ισχύ το άρθρο 29, παράγραφος 2, του νόμου 428, της (Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική)
 29ης ∆εκεμβρίου 1990, που επιγράφεται «Disposizioni per
 l’adempimento di obblighi derivanti dall’appartenenza (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 dell’Italia alle Comunità europee (legge comunitaria per il στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 1990)» [διατάξεις για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που
 απορρέουν από τη συμμετοχή της Ιταλίας στις Ευρωπαϊκές
 Κοινότητες (κοινοτικός νόμος για το έτος 1990) (GURI, τακτικό Στην υπόθεση C-185/00, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 συμπλήρωμα αριθ. 10, της 12ης Ιανουαρίου 1991, σ. 5), όπως (εκπρόσωποι: E. Traversa και Ι. Koskinen) με τόπο επιδόσεων στο
 ερμηνεύεται και εφαρμόζεται από τη διοίκηση και τα δικαστήρια, Λουξεμβούργο, υποστηριζόμενη από το Βασίλειο της Σουηδίας
 το οποίο δέχεται ένα σύστημα αποδείξεως της μετακυλίσεως σε (εκπρόσωποι: I. Simfors και Α. Kruse) κατά ∆ημοκρατίας της
 τρίτους του ποσού φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση των Φινλανδίας (εκπρόσωποι: T. Pynnä και Ε. Bygglin) με τόπο
 κοινοτικών κανόνων που καθιστά την άσκηση του δικαιώματος επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι
 αναζητήσεως των εν λόγω φόρων πρακτικά αδύνατη ή, πάντως, η ∆ημοκρατία της Φινλανδίας, διατηρώντας σε ισχύ τις νομοθετικές
 υπερβολικά δυσχερή για τον φορολογούμενο, παρέβη τις υποχρεώ- και κανονιστικές διατάξεις σχετικά με τη χρήση του πετρελαίου ως
 σεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ, το ∆ικαστήριο, συγκείμενο καυσίμου κινητήρων, όπως αυτές εφαρμόζονται στην πράξη,
 από τους Β. Σκουρή, Πρόεδρο, P. Jann, C. W. A. Timmermans, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 8, παράγραφοι 2
 C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues και Α. Rosas, προέδρους και 3, της οδηγίας 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της
 τμήματος, D. A. O. Edward, A. La Pergola, J.-P. Puissochet 19ης Οκτωβρίου 1992, για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των
 (εισηγητή), R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric και S. von ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή
 Bahr, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: L. A. Geelhoed, γραμματέας: (ΕΕ L 316, σ. 12), και 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/82/ΕΟΚ
 L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 9 ∆εκεμ- του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την προσέγγιση
 βρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα πετρε-
 λαιοειδή (EE L 316, σ. 19), το ∆ικαστήριο (έκτο τμήμα),
 1) Η Ιταλική ∆ημοκρατία, μη τροποποιώντας το άρθρο 29, συγκείμενο από τους Β. Σκουρή (εισηγητή), προεδρεύοντα του
 παράγραφος 2, του νόμου 428/1990, της 29ης ∆εκεμβρίου έκτου τμήματος, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, F. Macken και
 1990, που επιγράφεται «Disposizioni per l’adempimento di Ν. Colneric, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: L. A. Geelhoed,
 obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia alle Comunità γραμματέας: H. von Holstein, βοηθός γραμματέας, εξέδωσε στις
 europee (legge comunitaria per il 1990)» [διατάξεις για 27 Νοεμβρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη
 συμμετοχή της Ιταλίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (κοινοτι- 1) H ∆ημοκρατία της Φινλανδίας, διατηρώντας σε ισχύ τις
 κός νόμος για το έτος 1990)], το οποίο ερμηνεύεται και νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις σχετικά με τη χρήση
 ---pagebreak--- 24.1.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 21/3
 του πετρελαίου ως καυσίμου κινητήρων, όπως αυτές εφαρ- τος, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, D. A. O. Edward και
 μόζονται στην πράξη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει S. von Bahr (εισηγητή), δικαστές, γενική εισαγγελέας: C. Stix-
 από το άρθρο 8, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας Hackl, γραμματέας: H. von Holstein, βοηθός γραμματέας, εξέ-
 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, δωσε στις 27 Νοεμβρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο
 για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων διατακτικό:
 κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή, και
 από το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/82/ΕΟΚ 1) Μέτρο, συνιστάμενο στην εκ μέρους κράτους μέλους χορή-
 του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την γηση σε δημόσια επιχείρηση σημαντικού μέρους από το
 προσέγγιση των συντελεστών των ειδικών φόρων κατανά- προϊόν επιβαρύνσεως, όπως το λιμενικό τέλος που αποτελεί
 λωσης στα πετρελαιοειδή. αντικείμενο των κύριων δικών, πρέπει να χαρακτηριστεί
 ως κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 92,
 2) Καταδικάζει τη ∆ημοκρατία της Φινλανδίας στα δικαστικά παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιή-
 έξοδα. σεως, άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ), στο μέτρο που
 επηρεάζει το μεταξύ κρατών μελών εμπόριο, εφόσον:
 3) Το Βασίλειο της Σουηδίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 — η διάθεση του προϊόντος του τέλους δεν συναρτάται
 (1) ΕΕ C 247 της 26.8.2000. προς σαφώς καθορισμένη υποχρέωση παροχής δημό-
 σιας υπηρεσίας, και/ή
 — το αντάλλαγμα, το οποίο φέρεται ως αναγκαίο για
 την παροχή αυτής της υπηρεσίας, δεν υπολογίστηκε
 βάσει εκ των προτέρων προσδιορισμένων, με αντικει-
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ μενικότητα και διαφάνεια, παραμέτρων, με σκοπό να
 αποτραπεί το ενδεχόμενο να συνεπάγεται το εν λόγω
 αντάλλαγμα οικονομικό πλεονέκτημα ικανό να ευνοή-
 (πέμπτο τμήμα)
 σει τη δικαιούχο επιχείρηση έναντι των αντα-
 γωνιστριών της.
 της 27ης Νοεμβρίου 2003
 Όχι μόνον η διάθεση μέρους του λιμενικού τέλους προς
 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-34/01 έως C-38/01 την οικεία επιχείρηση, αλλά επίσης η επιβάρυνση των
 (αίτηση του Corte Suprema di Cassazione για την έκδοση χρηστών με το αντίστοιχο μέρος του κατ' αυτόν τον τρόπο
 προδικαστικής αποφάσεως): Enirisorce SpA κατά Ministero διατιθέμενου ποσού, μπορούν να αποτελέσουν κρατική
 delle Finanze (1) ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά, εναπόκειται δε
 στο αιτούν δικαστήριο, σε περίπτωση μη γνωστοποιήσεως
 («∆ημόσιες επιχειρήσεις — ∆ιάθεση υπέρ δημόσιων επι- της ενισχύσεως αυτής, να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα,
 χειρήσεων μέρους του καταβαλλόμενου στο κράτος λιμε- σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, προκειμένου να αποτραπούν,
 νικού τέλους — Ανταγωνισμός — Κατάχρηση δεσπόζου- αφενός, η διάθεση μέρους των εσόδων του τέλους προς τις
 σας θέσεως — Κρατική ενίσχυση — Φορολογική επιβά- δικαιούχους επιχειρήσεις και, αφετέρου, η επιβολή αυτού.
 ρυνση ισοδυνάμου αποτελέσματος — Εσωτερική φορολο- Ο ενδεχομένως παράνομος χαρακτήρας της επιβολής και
 γία — Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων») της διαθέσεως του τέλους αφορά μόνον το μέρος από το
 προϊόν του τέλους το οποίο διατίθεται στην οικεία δημόσια
 (2004/C 21/06) επιχείρηση, δεν επηρεάζει δε το εν λόγω τέλος στο σύνολό
 του.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 2) Επιβάρυνση, όπως το λιμενικό τέλος που αποτελεί αντικεί-
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί μενο των κύριων δικών, αποτελεί εσωτερικό φόρο κατά
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») την έννοια του άρθρου 95 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν
 τροποποιήσεως, άρθρου 90 ΕΚ), μη εμπίπτοντα στο πεδίο
 εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 12 και 30 της
 Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρων 25 ΕΚ
 Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-34/01 έως C-38/01, με
 και 28 ΕΚ). Το μέτρο το οποίο συνίσταται στην επιβολή,
 αντικείμενο αιτήσεις του Corte Suprema di cassazione (Ιταλία)
 εκ μέρους κράτους μέλους, παρόμοιου τέλους και στην
 προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 234 ΕΚ, με τις
 υπέρ δημόσιας επιχειρήσεως διάθεση σημαντικού μέρους
 οποίες ζητήθηκε, στο πλαίσιο των διαφορών που εκκρεμούν
 του προϊόντος του τέλους αυτού, χωρίς οι διατιθέμενοι
 ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Εnirisorce SpA και
 κατ' αυτόν τον τρόπο πόροι να αντιστοιχούν σε υπηρεσία
 Ministero delle Finanze, η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως
 πράγματι παρεχόμενη εκ μέρους της επιχειρήσεως αυτής,
 προς την ερμηνεία των άρθρων 12 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν
 δεν αντιβαίνει προς τις διατάξεις του προαναφερθέντος
 τροποποιήσεως, άρθρου 25 ΕΚ), 13 της Συνθήκης ΕΚ (που
 άρθρου 95, εφόσον δεν συνεπάγεται δυσμενή διάκριση
 καταργήθηκε με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ), 30 της Συνθήκης
 έναντι των προϊόντων που προέρχονται από άλλα κράτη
 ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 28 ΕΚ), 86 και 90 της
 μέλη.
 Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρων 82 ΕΚ και 86 ΕΚ), 92 της Συνθήκης ΕΚ
 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 87 ΕΚ), 93 της Συνθήκης
 ΕΚ (νυν άρθρου 88 ΕΚ) και 95 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν (1) ΕΕ C 79 της 10.03.2001.
 τροποποιήσεως, άρθρου 90 ΕΚ), το ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα),
 συγκείμενο από τους P. Jann, προεδρεύοντα του πέμπτου τμήμα-


text:
29.4.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 122/39
 Προσφυγη ́ της Eurocool Logistik GmbH κατα ́ του Γραφει ́ου Προσφυγη ́ του Yannick Chevalier-Delanoue κατα ́ του Συμ-
 Εναρμο ́νισης στο πλαι ́σιο της Εσωτερικη ́ς Αγορα ́ς (εμπορικα ́ βουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως που ασκη ́θηκε στις
 ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα) που κατατε ́θηκε στις 24 Φεβρουαρι ́ου 2000
 21 Φεβρουαρι ́ου 2000
 (Υπο ́θεση Τ-37/00)
 (Υπο ́θεση Τ-34/00)
 (2000/C 122/59) (2000/C 122/60)
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (Γλω
 Η Eurocool Logistik GmbH, Linz (∆ημοκρατι ́α της Αυστρι ́ας),
 εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον δικηγο ́ρο Günter Secklehner, Ο Yannick Chevalier-Delanoue, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν, εκπροσω-
 Phyrnstraße 1, Liezen (∆ημοκρατι ́α της Αυστρι ́ας), α ́σκησε που ́μενος απο ́ τους Georges Vandersanden και Laure Levi,
 στις 21 Φεβρουαρι ́ου 2000 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο την
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ του Γραφει ́ου Εναρμο ́- εταιρι ́α Société de Gestion Fiduciaire sàrl, 2-4 rue Beck, α ́σκησε
 νισης στο πλαι ́σιο της Εσωτερικη ́ς Αγορα ́ς (εμπορικα ́ ση ́ματα, στις 24 Φεβρουαρι ́ου 2000 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των
 σχε ́δια και υποδει ́γματα). Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ του Συμβουλι ́ου της
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως.
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση R 233/1999-1 του τμη ́ματος
 προσφυγω ́ν, της 9ης ∆εκεμβρι ́ου 1999, συ ́μφωνα με την — να ακυρω ́σει την απο ́φαση 1999/307 του Συμβουλι ́ου,
 οποι ́α επικυρω ́νεται η προσβαλλομε ́νη απο ́φαση της της 1ης Μαι ̈́ου 1999, για τον καθορισμο ́ των διαδικασιω ́ν
 11ης Μαρτι ́ου 1999 και να αναπε ́μψει το ση ́μα στο Γραφει ́ο ενσωματω ́σεως της Γραμματει ́ας Schengen στη Γενικη ́ Γραμμα-
 Εναρμο ́νισης για τη συνε ́χιση της διαδικασι ́ας καταχωρη ́σεως· τει ́α του Συμβουλι ́ου·
 — επικουρικω ́ς, να ακυρω ́σει μερικω ́ς την απο ́φαση του τμη ́ματος
 προσφυγω ́ν στο σημει ́ο 1 και να αναπε ́μψει το ση ́μα στο — να ακυρω ́σει την απο ́φαση διορισμου ́ της R. σε θε ́ση LA 5 στο
 Γραφει ́ο Εναρμο ́νισης για τη συνε ́χιση της διαδικασι ́ας καταχω- γαλλικο ́ τμη ́μα της γλωσσικη ́ς υπηρεσι ́ας του Συμβουλι ́ου·
 ρη ́σεως με περιορισμε ́νο κατα ́λογο προϊο ́ντων·
 — να ακυρω ́σει τη συνακο ́λουθη σιωπηρη ́ απο ́φαση μη διορισμου ́
 — να καταδικα ́σει το καθου ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα συμπεριλαμβα- του προσφευ ́γοντος σε τε ́τοια θε ́ση·
 νομε ́νων των εξο ́δων της ενω ́πιον του τμη ́ματος προσφυγω ́ν
 διαδικασι ́ας. — να υποχρεω ́σει το καθου ́ να πρα ́ξει τα δε ́οντα προκειμε ́νου να
 αποκατασταθει ́ νομι ́μως ο προσφευ ́γων στα δικαιω ́ματα ́ του·
 Λο ́γοι και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 — αν το καθου ́ δε το πρα ́ξει, να υποχρεωθει ́ να καταβα ́λει
 αποζημι ́ωση το ́σο για την υλικη ́ ζημι ́α ο ́σο και για την ηθικη ́
 Το οικει ́ο ση ́μα: Λεκτικο ́ ση ́μα «EUROCOOL» — βλα ́βη, ζημι ́α που αποτιμα ́ται προσωρινα ́ σε 1 ευρω ́, με το ́κους
 Αριθμο ́ς αιτη ́σεως 285536 υπερημερι ́ας απο ́ 1ης Μαι ̈́ου 1999·
 Προϊο ́ντα η ́ υπηρεσι ́ες: Προϊο ́ντα και υπηρεσι ́ες των
 κατηγοριω ́ν 39 και 42 (μεταξυ ́ — να καταδικα ́σει το καθου ́ στο συ ́νολο των δικαστικω ́ν εξο ́δων.
 α ́λλων, μεταφορε ́ς και αποθη ́κευση
 εμπορευμα ́των, ιδι ́ως κατεψυγμε ́νων
 και βαθε ́ως κατεψυγμε ́νων προϊ- Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 ο ́ντων· προγραμματισμο ́ς για
 ηλεκτρονικου ́ς υπολογιστε ́ς για τη
 μεταφορα ́ και τη διατη ́ρηση τε ́τοιων Ο προσφευ ́γων ει ́ναι υπα ́λληλος στο γαλλικο ́ μεταφραστικο ́ τμη ́μα
 προϊο ́ντων) της γλωσσικη ́ς υπηρεσι ́ας του Συμβουλι ́ου. Βα ́λλει κατα ́ του
 διορισμου ́ ενο ́ς πρω ́ην υπαλλη ́λου της Γραμματει ́ας Schengen σε
 Η ενω ́πιον του τμη ́ματος Απορριπτικη ́ απο ́φαση του εξεταστη ́ θε ́ση LA 5 στο τμη ́μα στο οποι ́ο υπηρετει ́ ο ́διος.
 ι Αυτη ́ η απο ́φαση
 προσφυγω ́ν προσβαλλο- ο ́σον αφορα ́ την καταχω ́ρηση διορισμου ́ περιλαμβα ́νει τη σιωπηρη ́ απο ́φαση μη διορισμου ́ του
 με ́νη απο ́φαση: προσφευ ́γοντος στη θε ́ση αυτη ́ και συνιστα ́ ατομικο ́ εκτελεστικο ́
 με ́τρο της αποφα ́σεως 1999/307/ΕΚ. Με την προσφυγη ́ του ο
 Λο ́γοι της προσφυγη ́ς: — Παρα ́βαση του α ́ρθρου 7, παρα ́- προσφευ ́γων προβα ́λει ́ελλειψη νομιμο ́τητας της απο ́φασης αυτη ́ς
 γραφος 1, στοιχει ́ο β', του κανο- καθω ́ς και των ατομικω ́ν αποφα ́σεων που ́ελαβε το Συμβου ́λιο.
 νισμου ́ ΕΚ 40/94
 — Παρα ́βαση του α ́ρθρου 7, παρα ́- Προς στη ́ριξη του αιτη ́ματο ́ς του περι ́ ακυρω ́σεως της αποφα ́σεως
 γραφος 1, στοιχει ́ο γ', του κανο- 1999/307, ο προσφευ ́γων προβα ́λλει μεταξυ ́ α ́λλων:
 νισμου ́ ΕΚ 40/94.
 — παρα ́βαση του α ́ρθρου 7 του Πρωτοκο ́λλου περι ́ ενσωματω ́-
 σεως Schengen στο πλαι ́σιο της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως·


text:
 28.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 25/54
 Προσφυγή-αγωγή της 4ης Νοεμβρίου 2011 — Hassan κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-572/11)
 (2012/C 25/106)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Samir Hassan (Δαμασκός, Συρία) (εκπρόσωποι: E. Morgan de Rivery και E. Lagathu, δικηγόροι)
 Καθού- εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει δυνάμει του άρθρου 263 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ):
 —
 την απόφαση 2011/515/ΚΕΠΠΑ, του Συμβουλίου, της 23ης Αυγούστου 2011 εκτελεστική της αποφάσεως 2011/273/ΚΕΠΠΑ σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα λόγω της καταστάσεως στη Συρία, καθ' ο μέρος ενεγράφη ο Samir Hassan στον κατάλογο του παραρτήματος της εν λόγω αποφάσεως 2011/273/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 9ης Μαΐου 2011 σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα κατά της Συρίας,
 —
 τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 843/2011, του Συμβουλίου, της 23ης Αυγούστου 2011 για τη θέση σε εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 442/2011 σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα λόγω της καταστάσεως στη Συρία, καθ’ ο μέρος ενεγράφη ο Samir Hassan στον κατάλογο του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού (ΕΕ) 442/2011, του Συμβουλίου, της 9ης Μαΐου 2011 σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα λόγω της καταστάσεως στη Συρία,
 —
 να αποκαταστήσει δυνάμει των άρθρων 268 και 340 ΣΛΕΕ τη ζημία που προκλήθηκε στον M. Hassan από τη λήψη των προαναφερθέντων περιοριστικών μέτρων σε βάρος του και, κατά συνέπεια:
 —
 να αναγνωρίσει την εξωσυμβατική ευθύνη του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την υλική ζημία που υπέστη και θα υποστεί και την ηθική βλάβη,
 —
 να καταβάλλει στον M. Hassan ποσό ύψους 250 000 ευρώ ανά μήνα από την 1η Σεπτεμβρίου 2011 προς αποκατάσταση της υλικής βλάβης που υπέστη,
 —
 να καταβάλλει συμβολικά στον M. Hassan ποσό ύψους ενός (1) ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέστη, και
 —
 να υποχρεώσει στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποκαταστήσει τη ηθική βλάβη που υπέστη και θα υποστεί,
 —
 εν πάση περιπτώσει να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής του ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει επτά λόγους.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αφορά την πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στην οποία υπέπεσε το Συμβούλιο κατά την αξιολόγηση των πραγματικών περιστατικών και την συνακόλουθη πλάνη περί το δίκαιο.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αφορά παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογίας, την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αφορά προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας και της αρχής της αναλογικότητας.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος αφορά τη μη εφαρμογή του τεκμηρίου αθωότητας στον προσφεύγοντα-ενάγοντα.
 5)
 Ο πέμπτος λόγος αφορά παράβαση από το Συμβούλιο των ίδιων κατευθυντήριων γραμμών όσον αφορά τη θέση σε εφαρμογή και την αξιολόγηση των περιοριστικών μέτρων στο πλαίσιο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας.
 6)
 Ο έκτος λόγος αφορά την κατάχρηση εξουσίας στην οποία υπέπεσε το Συμβούλιο.
 7)
 Ο έβδομος λόγος αφορά αποκατάσταση της βλάβης που προκάλεσαν τα παράνομα μέτρα που έλαβε το Συμβούλιο.


text:
 25.2.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 48/38
 Αγωγή της 7ης Δεκεμβρίου 2005 — Artegodan κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-429/05)
 (2006/C 48/74)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: Artegodan GmbH (Lüchow, Γερμανία) (εκπρόσωπος: U. Doepner Rechtsanwalt)
 Εναγόμενη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της ενάγουσας
 —
 να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα ποσό 1 430 821,36 Ευρώ, εντόκως με κατ' αποκοπήν επιτόκιο 8 % για την περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως και της πλήρους εξοφλήσεως·
 —
 να αναγνωριστεί ότι η εναγόμενη υποχρεούται να αποζημιώσει την ενάγουσα για τις ζημίες που θα προκύψουν για αυτήν στο μέλλον λόγω των δαπανών για έρευνα της αγοράς που θα απαιτηθούν προκειμένου το Tenuate retard να ξαναβρεί στην αγορά τη θέση που κατείχε πριν η εναγόμενη ανακαλέσει την άδεια εμπορίας αυτού του φαρμάκου·
 —
 να καταδικαστεί η εναγόμενη στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η ενάγουσα ζητεί αποζημίωση από την Επιτροπή, δυνάμει του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, και του άρθρου 235 ΕΚ, αιτούμενη να αναγνωριστεί ότι η εναγόμενη υποχρεούται να αποκαταστήσει όλες τις ζημίες που θα υποστεί ακόμη λόγω των δαπανών έρευνας της αγοράς.
 Όσον αφορά το ιστορικό της διαφοράς, επισημαίνεται ότι η ενάγουσα είναι κάτοχος άδειας κυκλοφορίας στην αγορά (ΑΚΑ) του Tenuate retard, παρασκευάσματος το οποίο περιέχει αμφεπραμόνη. Η ενάγουσα έλαβε, στις 9 Μαρτίου 2000, βάσει του άρθρου 15α της οδηγίας 75/319 (1), απόφαση περί ανακλήσεως των ΑΚΑ φαρμάκων προοριζομένων για ανθρώπους και τα οποία περιέχουν αμφεπραμόνη [απόφαση C (2000) 453]. Οι αρμόδιες γερμανικές αρχές έθεσαν σε εφαρμογή την απόφαση αυτή με δική τους απόφαση της 11ης Απριλίου 2000. Η απόφαση C (2000) 453 της Επιτροπής ακυρώθηκε με απόφαση του Πρωτοδικείου, της 26ης Νοεμβρίου 2002, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-74/00, T-76/00, T-83/00 έως T-85/00, T-132/00, T-137/00 και T-141/00. Η ασκηθείσα κατά της αποφάσεως αυτής αναίρεση, εκ μέρους της Επιτροπής, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με την απόφασή του επί της υποθέσεως C-39/03 P.
 Προς στήριξη της αγωγής της, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι εκδίδουσα την απόφασή της C (2000) 453, η εναγόμενη ενήργησε παρανόμως παραβαίνουσα σειρά κανόνων σκοπούντων την προστασία της ενάγουσας. Εθίγη το θεμελιώδες δικαίωμα της ενάγουσας να προβαίνει στην ίδρυση και την εκμετάλλευση επιχειρήσεως (δικαίωμα του επιχειρείν και δικαίωμα ιδιοκτησίας). Επίσης, η εναγομένη παρέβη το άρθρο 11 της οδηγίας 65/65/ΕΟΚ (2). Επιπροσθέτως, η ενάγουσα προβάλλει την εκ μέρους της Επιτροπής παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και των αρχών της χρηστής διοικήσεως.
 Η ενάγουσα υποστηρίζει ότι η επίμαχη απόφαση της Επιτροπής και η εφαρμογή της τής προκάλεσαν ζημία. Κατά την άποψη της ενάγουσας, οι προαναφερθείσες παραβιάσεις του νόμου συνεπάγονται την υποχρέωση της εναγόμενης να καταβάλει αποζημίωση.
 (1) Δεύτερη οδηγία 75/319/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ης Μαΐου 1975 περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν τα φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα.
 (2) Οδηγία 65/65/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης Ιανουαρίου 1965, περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με τα φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα


text:
 12.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 142/34
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Μαρτίου 2014 — FTI Touristik κατά ΓΕΕΑ (BigXtra)
 (Υπόθεση T-81/13) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος BigXtra - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 2014/C 142/43
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: FTI Touristik GmbH (Μόναχο, Γερμανία) (εκπρόσωπος: A. Parr, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Pohlmann)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 29ης Νοεμβρίου 2012 (υπόθεση R 2521/2011-1), αναφορικά με την αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος BigXtra ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Καταδικάζει την FTI Touristik GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 108 της 13.4.2013.


text:
 10.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/18
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Amtsgericht Aue, Zweigstelle Stollberg (Γερμανία) στις 10 Ιανουαρίου 2017 — Thomas Hübner κατά LVM Lebensversicherungs AG
 (Υπόθεση C-11/17)
 (2017/C 112/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Amtsgericht Aue, Zweigstelle Stollberg
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: Thomas Hübner
 Εναγομένη: LVM Lebensversicherungs AG
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το παράρτημα ΙΙ, στοιχείο Αʹ, της οδηγίας 92/96/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Νοεμβρίου 1992 (1) [σε συνδυασμό με] το άρθρο 15, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, [της οδηγίας 90/619/ΕΟΚ] (2) την έννοια ότι καταναλωτής έχει δικαίωμα υπαναχωρήσεως καθ’ όλη τη διάρκεια εκπληρώσεως των οικονομικών υποχρεώσεών του που απορρέουν από ασφάλιση ζωής ή συνταξιοδοτική ασφάλιση, εφόσον εκπλήρωνε επί έτη τις απορρέουσες από τη σύμβαση οικονομικές του υποχρεώσεις τελώντας σε άγνοια του δικαιώματός του περί υπαναχωρήσεως λόγω της πλημμελούς ενημερώσεώς του από την ασφαλιστική επιχείρηση με την οποία συνήψε την εν λόγω ασφάλιση;
 2)
 Συνάδει με την ανωτέρω οδηγία εθνική νομοθετική ρύθμιση, κατά την οποία το δικαίωμα υπαναχωρήσεως του καταναλωτή λογίζεται, κατ’ εφαρμογή της αρχής της καλής πίστεως, ότι αποδυναμώθηκε, επειδή ο λήπτης της ασφαλίσεως, τελώντας σε άγνοια του δικαιώματος υπαναχωρήσεως από σύμβαση, εκπληρώνει τις απορρέουσες από τη σύμβαση υποχρεώσεις του σε τακτική βάση μέχρι τον χρόνο της ενημερώσεώς του περί του δικαιώματος αυτού;
 (1) Οδηγία 92/96/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Νοεμβρίου 1992, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση ζωής, και για την τροποποίηση των οδηγιών 79/267/ΕΟΚ και 90/619/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία σχετικά με την ασφάλεια ζωής) (ΕΕ L 360, σ. 1).
 (2) Δεύτερη οδηγία του Συμβουλίου, της 8ης Νοέμβριου 1990, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την πρωτασφάλιση ζωής και τη θέσπιση διατάξεων που σκοπό έχουν να διευκολύνουν την πραγματική άσκηση της ελεύθερης παροχής των υπηρεσιών καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 79/267/EOK (ΕΕ L 330, σ. 50).


text:
 17.11.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 355/18
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2012 — Heijmans Infrastructuur κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-359/06) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Ολλανδική αγορά της πίσσας οδοποιίας - Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Βάρος αποδείξεως - Πρόστιμα - Σοβαρότητα της παραβάσεως - Καταλογισμός της παραβάσεως - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Δικαιώματα άμυνας)
 2012/C 355/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Heijmans Infrastructuur (Rosmalen, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωποι: αρχικώς M. Smeets και A. Van den Oord, στη συνέχεια M. Smeets, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς A. Bouquet και A. Nijenhuis, επικουρούμενοι από τους F. Wijckmans, F. Tuytschaever και L. Gyselen, δικηγόρους, στη συνέχεια A. Bouquet, A. Nijenhuis και F. Ronkes Agerbeek, επικουρούμενοι από τους F. Wijckmans και F. Tuytschaever, δικηγόρους)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(2006) 4090 τελικό της Επιτροπής, της 13ης Σεπτεμβρίου 2006, σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 (ΕΚ) [Υπόθεση COMP/F/38.456 — Πίσσα (Κάτω Χώρες)] ως προς την προσφεύγουσα και, επικουρικώς, αίτημα μειώσεως του προστίμου που της επιβλήθηκε με την εν λόγω απόφαση.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Heijmans Infrastructuur BV στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 20 της 27.1.2007.


text:
 10.10.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 244/5
 Προσφυγή της 16ης Ιουλίου 2009 — Trasys κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-277/09)
 2009/C 244/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Trasys (Woluwe-Saint-Lambert, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: M. Martens και P. Hermant, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, κοινοποιηθείσα στην προσφεύγουσα με έγγραφο της 9ης Ιουνίου 2009, με την οποία το θεσμικό αυτό όργανο απέρριψε την προσφορά της προσφεύγουσας για τις ενότητες C και Ε στο πλαίσιο της υπ’ αριθ. 10017 προκήρυξης διαγωνισμού για την υποβολή προσφορών και ανέθεσε την εκτέλεση της σύμβασης στον επιτυχόντα υποψήφιο·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως
 Στην παρούσα υπόθεση, η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση των αποφάσεων της καθής, αφενός, να απορρίψει την προσφορά την οποία η προσφεύγουσα υπέβαλε για τις ενότητες C και Ε ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση υποβολής προσφορών για την παροχή υποστήριξης στην Υπηρεσία Εκδόσεων και στη μονάδα της CORDIS όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών εκδόσεων και επικοινωνιών (1) και, αφετέρου, να αναθέσει την εκτέλεση της σύμβασης στον επιτυχόντα υποψήφιο.
 Προς στήριξη των αιτημάτων της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
 Πρώτον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η καθής παραβίασε την αρχή της διαφάνειας που καθιερώνουν τα άρθρα 100 και 89, παράγραφος 1, του δημοσιονομικού κανονισμού (2), στο μέτρο που περιόρισε αδικαιολόγητα την πρόσβαση σε ουσιώδεις πληροφορίες στερώντας, κατά συνέπεια, από την προσφεύγουσα τη δυνατότητα να κατανοήσει ορθώς τη χρησιμοποιούμενη μέθοδο για την αξιολόγηση των προσφορών και τους λόγους για τους οποίους η δική της προσφορά απορρίφθηκε.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι για την αξιολόγηση της προσφοράς της χρησιμοποιήθηκε μέθοδος που αντίκειται στις αρχές του άρθρου 89, παράγραφος 1 του δημοσιονομικού κανονισμού, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και η αρχή της διαφάνειας.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα προβάλλει το επιχείρημα ότι οι όροι που περιλαμβάνονται στη συγγραφή υποχρεώσεων δεν είναι επαρκώς σαφείς και ότι η αναθέτουσα αρχή παρέσχε τις τελευταίες διευκρινίσεις με μεγάλη καθυστέρηση, με αποτέλεσμα η προσφεύγουσα να αδυνατεί, αφενός, να προετοιμάσει την προσφορά της και, αφετέρου, να λάβει υπόψη της τη μέθοδο αξιολόγησης των προσφορών.
 Τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκ μέρους της αναθέτουσας αρχής αξιολόγηση της προσφοράς της δεν στηρίχτηκε σε εύλογα κριτήρια ενώ ήταν αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας, πράγμα που οδήγησε στα σφάλματα εκτιμήσεως που ενέχει η τελική απόφαση.
 (1) ΕΕ 2008/S 242-321376.
 (2) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2002, για τη θέσπιση του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ 2002, L 248, σ. 1).


text:
 1.5.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 102/36
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 12ης Μαρτίου 2009 — Lafleur-Tighe κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-24/07) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Συμβασιούχοι υπάλληλοι - Πρόσληψη - Κατάταξη σε βαθμό - Πρώην μεμονωμένοι εμπειρογνώμονες - Επαγγελματική εμπειρία - Πτυχίο - Πιστοποιητικό ισοτιμίας - Παραδεκτό - Νέο ουσιώδες πραγματικό περιστατικό)
 2009/C 102/52
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Virgine Lafleur-Tighe (Makati, Φιλιππίνες) (εκπρόσωποι: S. Rodrigues και C. Bernard-Glanz, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: J. Currall και G. Berscheid)
 Αντικείμενο
 Αφενός, ακύρωση της αποφάσεως της Αρμόδιας για τους Διορισμούς Αρχής (ΑΔΑ) περί κατατάξεως της προσφεύγουσας στην ομάδα εργασίας IV, στον βαθμό 13, κλιμάκιο 1, κατά την ημερομηνία της προσλήψεώς της ως συμβασιούχου υπαλλήλου, καθόσον κατά τον υπολογισμό της επαγγελματικής εμπειρίας της δεν ελήφθη υπόψη το χρονικό διάστημα μεταξύ της λήψεως του πρώτου πτυχίου της (Bachelor) και της λήψεως του δευτέρου πτυχίου της (Maîtrise) και, αφετέρου, αναδρομική ανακατάταξη της προσφεύγουσας στον βαθμό 14
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 (1) EE C 117 της 26.5.2007, σ. 36.


text:
 14.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 13/6
 Προσφυγή της 28ης Οκτωβρίου 2011 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-547/11)
 2012/C 13/13
 Γλώσσα διαδικασίας: ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. Stromsky και D. Grespan)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία,
 —
 μη έχοντας θεσπίσει εμπρόθεσμα όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να ανακτήσει την κρατική ενίσχυση την οποία έκρινε παράνομη και ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά η Επιτροπή με την απόφαση 2006/323/ΕΚ, της 7ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με την απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης των πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα για την παραγωγή αλουμίνας στην Gardanne, στην περιοχή Shannon και στη Σαρδηνία, η οποία εφαρμόζεται αντίστοιχα από τη Γαλλία, την Ιρλανδία και την Ιταλία (στο εξής: απόφαση 2006/323), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 5 και 6 της εν λόγω απόφασης και από τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και
 —
 μη έχοντας θεσπίσει εμπρόθεσμα όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να ανακτήσει την κρατική ενίσχυση την οποία έκρινε παράνομη και ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά η Επιτροπή με την απόφαση 2007/375/ΕΚ, της 7ης Φεβρουαρίου 2007, σχετικά με την απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης των πετρελαιοειδών που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα για την παραγωγή αλουμίνας στην Gardanne, στην περιοχή Shannon και στη Σαρδηνία, η οποία εφαρμόζεται αντίστοιχα από τη Γαλλία, την Ιρλανδία και την Ιταλία (στο εξής: απόφαση 2007/375), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 4 και 6 της εν λόγω απόφασης και από τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για την εκτέλεση της απόφασης 2006/323 έληξε στις 8 Φεβρουαρίου 2006. Η προθεσμία για την εκτέλεση της απόφασης 2007/375 έληξε στις 8 Ιουνίου 2007.
 Μέχρι σήμερα η Ιταλική Δημοκρατία δεν έχει προβεί στην ανάκτηση όλων των ενισχύσεων που κρίθηκαν παράνομες με τις εν λόγω αποφάσεις ούτε έχει ενημερώσει την Επιτροπή για την ανάκτηση αυτή. Οι νομικές δυσχέρειες που πρόβαλε η Ιταλία ως δικαιολογία για την καθυστέρηση στην εκτέλεση των αποφάσεων αυτών δεν συνιστούν εξάλλου, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, λόγους απόλυτης αδυναμίας ανάκτησης.
 Στη συνέχεια η Επιτροπή επικρίνει το γεγονός ότι η Ιταλία την ενημέρωσε με καθυστέρηση για την πρόοδο της εθνικής διαδικασίας εκτέλεσης των αποφάσεων, παραβιάζοντας έτσι την υποχρέωση ενημέρωσης την οποία επιβάλλουν οι εν λόγω οδηγίες.


text:
 1.5.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 113/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 2ας Μαρτίου 2010 [αιτήσεις του Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08) κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-175/08, C-176/08, C-178/08 και C-179/08) (1)
 (Οδηγία 2004/83/ΕΚ - Ελάχιστες απαιτήσεις σχετικά με τις προϋποθέσεις χορηγήσεως καθεστώτος πρόσφυγα ή καθεστώτος επικουρικής προστασίας - Ιδιότητα του «πρόσφυγα» - Άρθρο 2, στοιχείο γ' - Παύση του καθεστώτος πρόσφυγα - Άρθρο 11 - Μεταβολή των συνθηκών - Άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο ε' - Πρόσφυγες - Μη βάσιμος φόβος διώξεως - Εκτίμηση - Άρθρο 11, παράγραφος 2 - Ανάκληση καθεστώτος πρόσφυγα - Απόδειξη - Άρθρο 14, παράγραφος 2)
 2010/C 113/06
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08)
 κατά
 Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 Αντικείμενο
 Αιτήσεις για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Bundesverwaltungsgericht — Ερμηνεία του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ L 304, σ. 12) — Αποφάσεις της εθνικής αρχής με τις οποίες παύει η υπαγωγή των ενδιαφερόμενων στο καθεστώς του πρόσφυγα και οι οποίες στηρίζονται απλώς στη διαπίστωση ότι έχει εξαλειφθεί ο φόβος τους ότι θα υποστούν δίωξη, χωρίς να εξετάζονται άλλες προϋποθέσεις σχετικές με την πολιτική κατάσταση στη χώρα καταγωγής τους — Ιρακινοί υπήκοοι των οποίων έπαυσε η υπαγωγή στο καθεστώς του πρόσφυγα μετά την πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι:
 —
 πρόσωπο παύει να υπάγεται στο καθεστώς πρόσφυγα όταν, λόγω ουσιαστικής και μη προσωρινής μεταβολής των συνθηκών στο οικείο τρίτο κράτος, αφενός, έχουν εξαλειφθεί οι περιστάσεις εκείνες βάσει των οποίων υπήχθη στο καθεστώς του πρόσφυγα και οι οποίες δικαιολογούσαν τον φόβο του ότι θα υποστεί δίωξη για έναν από τους λόγους του άρθρο 2, στοιχείο γ', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ, αφετέρου, δεν υφίστανται άλλοι λόγοι που να του προκαλούν φόβο ότι θα «υποστεί δίωξη» κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γ', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ,
 —
 προκειμένου να αξιολογήσουν τη μεταβολή των συνθηκών, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους πρέπει να επαληθεύσουν, λαμβανομένης υπόψη της ατομικής καταστάσεως του πρόσφυγα, ότι ο φορέας ή οι φορείς προστασίας, που αναφέρονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/83, έλαβαν εύλογα μέτρα για να αποτρέψουν τη δίωξη, ότι επομένως διαθέτουν, μεταξύ άλλων, αποτελεσματικό νομικό σύστημα για τον εντοπισμό, την ποινική δίωξη και τον κολασμό πράξεων που συνιστούν δίωξη, και ότι ο ενδιαφερόμενος πρόσφυγας θα έχει πρόσβαση στην προστασία αυτή, σε περίπτωση παύσεως της υπαγωγής του στο καθεστώς πρόσφυγα,
 —
 στους φορείς προστασίας, που αναφέρονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/83, μπορούν να συγκαταλέγονται διεθνείς οργανισμοί, που ελέγχουν το κράτος ή ουσιώδες μέρος του εδάφους του, μεταξύ άλλων, μέσω παρουσίας πολυεθνικής δυνάμεως στο εν λόγω έδαφος.
 2)
 Όταν οι περιστάσεις λόγω των οποίων ο ενδιαφερόμενος αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας έχουν εκλείψει και οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους εξακριβώνουν ότι δεν υφίστανται άλλες περιστάσεις που να δικαιολογούν φόβο του ενδιαφερόμενου ότι θα υποστεί δίωξη, είτε για τον ίδιο λόγο όπως αρχικώς, είτε για έναν εκ των λόγων που απαριθμούνται στο άρθρο 2, στοιχείο γ' της οδηγίας 2004/83, το κριτήριο της πιθανολόγησης για την εκτίμηση του κινδύνου που προκαλείται από τις νέες αυτές περιστάσεις είναι το ίδιο με εκείνο που εφαρμόσθηκε κατά τη χορήγηση του καθεστώτος πρόσφυγα.
 3)
 Το άρθρο 4, παράγραφος 4, της οδηγίας 2004/83, το οποίο παρέχει ενδείξεις ως προς τη σημασία, σε ό,τι αφορά την αποδεικτική ισχύ, προγενέστερων πράξεων ή απειλών διώξεως, μπορεί να εφαρμόζεται οσάκις οι αρμόδιες αρχές σκοπεύουν να άρουν το καθεστώς πρόσφυγα, δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 1, σημείο ε', της οδηγίας 2004/83, ο δε ενδιαφερόμενος, προκειμένου να αποδείξει ότι εξακολουθεί να υφίσταται βάσιμος φόβος διώξεως, προβάλλει περιστάσεις διαφορετικές από εκείνες συνεπεία των οποίων του χορηγήθηκε το καθεστώς πρόσφυγα. Εντούτοις, κατά κανόνα αυτό ισχύει μόνον όταν ο λόγος διώξεως είναι διαφορετικός από εκείνον που ελήφθη υπόψη κατά τη χορήγηση του καθεστώτος πρόσφυγα και υφίστανται προγενέστερες πράξεις ή απειλές διώξεως που συσχετίζονται με τον κατά το στάδιο αυτό εξεταζόμενο λόγο διώξεως.
 (1) ΕΕ C 197 της 2.8.2008
 ΕΕ C 180 της 1.8.2009.


text:
 22.5.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 134/47
 Προσφυγή της 24ης Μαρτίου 2010 — Ισπανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-138/10)
 2010/C 134/77
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: J. Rodríguez Cárcamo)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση C(2010) 337 τελικό της Επιτροπής, της 28ης Ιανουαρίου 2010, με την οποία μειώθηκε η συνδρομή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) που είχε χορηγηθεί αρχικά για το επιχειρησιακό πρόγραμμα «Περιφέρεια της Βαλένθιας», Στόχος 1 (1994-1999), στην Ισπανία, κατ’ εφαρμογή της απόφασης C(1994) 3456-ΕΤΠΑ (αριθ. 94.11.09.001), και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την απόφαση C(94) 30436, της 25ης Νοεμβρίου 1994, η Επιτροπή χορήγησε συνδρομή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) για ένα επιχειρησιακό πρόγραμμα για την Περιφέρεια της Βαλένθιας, το οποίο εντασσόταν στο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης για διαρθρωτικές παρεμβάσεις στις ισπανικές περιοχές που αφορούσε ο Στόχος 1 για το διάστημα 1994–1999, το δε ανώτατο ποσό που θα βάρυνε το ΕΤΠΑ ορίστηκε σε 1 207 941 000 ECU. Με την προσβαλλόμενη εν προκειμένω απόφαση διαπιστώνεται ότι υπήρξαν παρατυπίες σε σχέση με 23 από τα 38 σχέδια που αφορούσε η συνδρομή και μειώνεται η αρχική συνδρομή σε 115 612 377,25 ευρώ.
 Προς στήριξη της προσφυγής του, το προσφεύγον κράτος μέλος προβάλλει τους εξής λόγους ακύρωσης:
 —
 Παράβαση του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988 (1), καθόσον στην προσβαλλόμενη απόφαση χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος προέκτασης των στοιχείων, ενώ το εν λόγω άρθρο δεν προβλέπει τη δυνατότητα να προεκτείνονται οι παρατυπίες που διαπιστώνονται σε συγκεκριμένες δράσεις στο σύνολο των δράσεων που περιλαμβάνονται στα επιχειρησιακά προγράμματα που χρηματοδοτούνται με πόρους του ΕΤΠΑ. Κατά το προσφεύγον κράτος μέλος, η διόρθωση στην οποία προέβη η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει καμία νομική βάση, διότι οι κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής, της 15ης Οκτωβρίου 1997, σχετικά με τις αμιγείς οικονομικές διορθώσεις στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, δεν παράγουν, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Απριλίου 2000 στην υπόθεση C-443/97, Ισπανία κατά Επιτροπής (2), νομικά αποτελέσματα έναντι των κρατών μελών και διότι το άρθρο 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, αφορά μόνο τη μείωση της συνδρομής για την οποία έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη παρατυπίας, η αρχή δε αυτή απαγορεύει την εφαρμογή διορθώσεων κατόπιν προέκτασης των στοιχείων.
 —
 Επικουρικά, παράβαση του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, σε συνδυασμό με το ισχύον άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ (αρχή της καλόπιστης συνεργασίας), διότι πραγματοποιήθηκε διόρθωση κατόπιν προέκτασης των στοιχείων, μολονότι δεν διαπιστώθηκε ανεπάρκεια του συστήματος διαχείρισης, ελέγχου ή επιθεώρησης σε σχέση με τις τροποποιημένες συμβάσεις, αφού τα διαχειριστικά όργανα εφάρμοσαν την ισπανική νομοθεσία, για την οποία το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει διαπιστώσει ότι αντιβαίνει στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά το Βασίλειο της Ισπανίας, η τήρηση του εθνικού δικαίου από τις διαχειριστικές αρχές, έστω και αν η Επιτροπή διαπιστώνει την ύπαρξη συγκεκριμένων παρατυπιών ή παραβάσεων του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως έρεισμα για προέκταση των στοιχείων με το επιχείρημα ότι το σύστημα διαχείρισης είναι ανεπαρκές, εφόσον ούτε το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η νομοθεσία που εφαρμόζουν τα εν λόγω όργανα είναι αντίθετη προς το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε η Επιτροπή έχει ασκήσει προσφυγή κατά του κράτους μέλους βάσει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ.
 —
 Επικουρικά, παράβαση του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τον λόγο ότι το δείγμα που χρησιμοποιήθηκε για τη δημοσιονομική διόρθωση, κατόπιν της προέκτασης των στοιχείων, δεν ήταν αντιπροσωπευτικό. Η Επιτροπή διαμόρφωσε το δείγμα για την προέκταση των στοιχείων βασιζόμενη σε πολύ μικρό αριθμό σχεδίων (38 από 7 862), χωρίς να περιλάβει όλες τις βασικές πτυχές του επιχειρησιακού προγράμματος, αλλά περιέλαβε τις δαπάνες που είχαν αφαιρέσει προηγουμένως οι ισπανικές αρχές και βασίστηκε στις δηλωθείσες δαπάνες και όχι στη χορηγηθείσα συνδρομή, εφάρμοσε δε ένα πρόγραμμα πληροφορικής του οποίου η αξιοπιστία υπολείπεται του 85 %. Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι το δείγμα δεν πληροί συνεπώς τις αναγκαίες προϋποθέσεις αντιπροσωπευτικότητας για να χρησιμεύσει ως βάση για την προέκταση των στοιχείων.
 —
 Παραγραφή της δίωξης κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995 (3). Τέλος, κατά το Βασίλειο της Ισπανίας, η ανακοίνωση προς τις ισπανικές αρχές σχετικά με την ύπαρξη παρατυπιών (που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2004 και αφορούσε κατά το πλείστον παρατυπίες που είχαν τελεστεί κατά τα έτη 1997, 1998 και 1999) πρέπει να αποτελέσει το σημείο έναρξης της προθεσμίας παραγραφής των παρατυπιών αυτών, η οποία είναι τετραετής, σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού 2988/95.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων (EE L 74, σ. 1).
 (2) Συλλογή 2000, σ. I-2415.
 (3) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ L 312, σ. 1).


text:
 7.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/35
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Juzgado Contencioso-Administrativo Tarragona (Ισπανία) στις 19 Ιουνίου 2015 — Correos y Telégrafos S.A. κατά Ayuntamiento de Vila Seca
 (Υπόθεση C-302/15)
 (2015/C 294/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Juzgado Contencioso-Administrativo Tarragona
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Correos y Telégrafos S.A.
 Καθού: Ayuntamiento de Vila Seca
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Αντιτίθενται τα άρθρα 107 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 7 της οδηγίας 2008/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Φεβρουαρίου 2008 (1), για την τροποποίηση της οδηγίας 97/67/ΕΚ (2) σχετικά με την πλήρη υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς κοινοτικών ταχυδρομικών υπηρεσιών, σε εθνική νομοθεσία που ορίζει την απαλλαγή από φόρους που συνδέονται με τη δραστηριότητα αυτή ως μέσο χρηματοδοτήσεως της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας;
 (1) ΕΕ L 52, σ. 3.
 (2) ΕΕ L 15, σ. 14.


text:
 15.5.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 151/24
 Προσφυγή της 10ης Μαρτίου 2017 — Δημοκρατία της Πολωνίας κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-128/17)
 (2017/C 151/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Δημοκρατία της Πολωνίας (εκπρόσωπος: B. Majczyna)
 Καθών: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την οδηγία (ΕΕ) 2016/2284 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Δεκεμβρίου 2016, σχετικά με τη μείωση των εθνικών εκπομπών ορισμένων ατμοσφαιρικών ρύπων, την τροποποίηση της οδηγίας 2003/35/ΕΚ και την κατάργηση της οδηγίας 2001/81/ΕΚ (1)·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει εν μέρει την ανωτέρω οδηγία, στο μέρος κατά το οποίο αυτή αφορά τον καθορισμό των εθνικών δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής·
 —
 να καταδικάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη των αιτημάτων της, η Δημοκρατία της Πολωνίας προβάλλει τους ακόλουθους λόγους:
 1. Παραβίαση της αρχής της ειλικρινούς συνεργασίας (άρθρο 4, παράγραφος 3 ΣΕΕ)
 Η διαδικασία την οποία ακολούθησαν τα καθών θεσμικά όργανα για την έκδοση της προσβαλλόμενης οδηγίας υπήρξε αδιαφανής, με αποτέλεσμα την άνιση μεταχείριση των κρατών μελών και την επιβολή σε ορισμένα μόνον κράτη μέλη πρόσθετων δεσμεύσεων για μείωση, μη δικαιολογούμενων από το κριτήριο της οικονομικής αποδοτικότητας και από τις γενικά αποδεκτές αρχές όσον αφορά τη μέθοδο κατανομής υποχρεώσεων. Η επιβολή στην Πολωνία (και σε δύο άλλα κράτη μέλη) — πριν την επίτευξη τελικής συμφωνίας με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο — νέων τιμών για τις μειώσεις εκπομπών προς εξασφάλιση ενός πλέον φιλόδοξου γενικού επιπέδου μειώσεων είχε ως συνέπεια η Πολωνία να αποκλειστεί στην πράξη από τις διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό της τελικής μορφής των εθνικών δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής.
 Εκτός αυτού, τα καθών θεσμικά όργανα στέρησαν από την Πολωνία τη δυνατότητα αποτελεσματικής επαλήθευσης των σχετικών με την Πολωνία δεδομένων, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση καθορισμού των εθνικών δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής, προσβάλλοντας κατά τον τρόπο αυτόν το δικαίωμα της Πολωνίας να ληφθεί υπόψη η άποψή της.
 2. Παραβίαση των αρχών της δημοσιότητας και της διαφάνειας (άρθρο 15 ΣΛΕΕ) και έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας (άρθρο 296 ΣΛΕΕ).
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας υποστηρίζει ότι δεν γνωστοποιήθηκαν ούτε δημοσιεύτηκαν τα βασικά κριτήρια δυνάμει των οποίων προσδιορίστηκαν οι εθνικές δεσμεύσεις για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες όσον αφορά τα προγνωστικά κριτήρια για την τεχνολογική διάρθρωση ορισμένων τομέων, στα οποία στηρίχθηκαν με τη σειρά τους οι προβλέψεις για τις εκπομπές κατά το έτος 2030. Η έλλειψη των ανωτέρω πληροφοριών καθιστά με τη σειρά της ανέφικτη την εξακρίβωση της αξιοπιστίας των προβλέψεων που εγκρίθηκαν για το έτος 2030. Εκτός αυτού, δεν είναι γνωστό βάσει ποιου τύπου απηχείται ο γενικός σκοπός της υγείας σχετικά με τη μείωση της θνησιμότητας στην Ένωση στις δεσμεύσεις για τη μείωση των εκπομπών ως προς ολόκληρη την Ένωση και ως προς τα επιμέρους κράτη μέλη.
 Κατά συνέπεια, δεν παρουσιάστηκε κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική των θεσμικών οργάνων που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη οδηγία, όσον αφορά τις ανωτέρω δεσμεύσεις για τη μείωση των εκπομπών.
 3. Αθέτηση των υποχρεώσεων διενέργειας κατάλληλης ανάλυσης των αποτελεσμάτων της προσβαλλόμενης οδηγίας στα επιμέρους κράτη μέλη και επαρκούς εκτίμησης των συνεπειών της θέσης της σε ισχύ.
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας υποστηρίζει ότι, λαμβανομένου υπόψη του εκτεταμένου οικονομικού και κοινωνικού αντίκτυπου που αναμένεται να έχουν στα κράτη μέλη οι δεσμεύσεις για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων στην οποία προέβη η Επιτροπή είναι ανεπαρκής.
 Κατά την εκτίμηση των αποτελεσμάτων, επισημάνθηκε η σύνδεση μεταξύ, αφενός, της επίτευξης των σκοπών της οδηγίας και, αφετέρου, των διαρθρωτικών αλλαγών που αποβλέπουν στην ελάττωση της χρήσης του άνθρακα ως καυσίμου στους τομείς της ενέργειας και των τοπικών υπηρεσιών κοινής ωφελείας. Εντούτοις, κατά την εκτίμηση των αποτελεσμάτων δεν αναλύθηκε διεξοδικώς το ζήτημα αν η εκπλήρωση των εν λόγω δεσμεύσεων αναμένεται να επηρεάσει αισθητά την εκ μέρους του κράτους μέλους επιλογή μεταξύ των διαφορετικών πηγών ενέργειας καθώς και τη γενική διάρθρωση του ενεργειακού του εφοδιασμού. Τούτο έχει αποφασιστική σημασία, διότι αν επιβεβαιωθεί ότι η επίδραση είναι αισθητή, τούτο θα έχει ως συνέπεια ότι ο νομοθέτης της Ένωσης όφειλε να έχει στηριχθεί σε άλλη νομική βάση για την έκδοση της προσβαλλόμενης οδηγίας, ήτοι στο άρθρο 192, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, και όχι στο άρθρο 192, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
 4. Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 5, παράγραφος 4, ΣΕΕ).
 Τα καθών θεσμικά όργανα δεν έλαβαν υπόψη το σημαντικό κοινωνικό και οικονομικό κόστος το οποίο θα προκαλέσει στην Πολωνία η εκπλήρωση των δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών ορισμένων ρύπων με προοπτική από το έτος 2030. Ως αποτέλεσμα αυτού, η εκπλήρωση των δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής μπορεί να επιφέρει αρνητικές, επιβλαβείς κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Οι δαπάνες για την εκπλήρωση των δεσμεύσεων αυτών ενδέχεται να είναι δυσανάλογες προς τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
 Ο καθορισμός στην οδηγία τόσο υψηλών εθνικών δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής δεν ήταν προδήλως αναγκαίος για την επίτευξη των επιδιωκόμενων από την εν λόγω οδηγία σκοπών.
 5. Παραβίαση της αρχής της ισότητας μεταξύ των κρατών μελών (άρθρο 4, παράγραφος 2 ΣΕΕ) και της αρχής της ισόρροπης ανάπτυξης (άρθρο 191, παράγραφος 3, τέταρτη περίπτωση, ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου).
 Οι επιβαλλόμενες στα επιμέρους κράτη μέλη δεσμεύσεις για μείωση των εκπομπών κατά την περίοδο από το έτος 2030 δεν λαμβάνουν υπόψη τη διαφορετική οικονομική κατάσταση και τις τεχνολογικές και κοινωνικές συνθήκες των κρατών μελών, περιλαμβανομένων των επενδυτικών αναγκών διαφόρων περιφερειών της Ένωσης. Κατά τον καθορισμό των δεσμεύσεων για μείωση των εκπομπών εφαρμόστηκε ενιαία μέθοδος, ανεξάρτητα από τη διαφορετική οικονομική και κοινωνική κατάσταση των επιμέρους κρατών μελών.
 Εκτός αυτού, στο μέτρο που καθόρισαν εθνικές δεσμεύσεις των επιμέρους κρατών μελών για μείωση των εκπομπών για το 2030 και εφεξής, τα καθών εθνικά όργανα πιθανόν δεν έλαβαν δεόντως υπόψη τη διασυνοριακή εισροή σημαντικών ποσοτήτων ρύπων σε ορισμένα κράτη μέλη από περιοχές οι οποίες γειτνιάζουν άμεσα με την Ένωση, πράγμα το οποίο ενδέχεται να έχει ως συνέπεια την άνιση μεταχείριση των κρατών μελών που συνορεύουν με τρίτες χώρες σε σχέση με κράτη μέλη τα οποία δεν επηρεάζονται από το πρόβλημα της εισροής ρύπων εκτός της Ένωσης.
 (1) EE L 344, σ. 1.