text:
14. 6. 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 181/15
 Προσφυγή του C. κατα Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Fiduciaire Myson Sàrl, 30, rue de Cessange , άσκησε στις
 Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1997 25 Φεβρουαρίου 1997, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρω
 (Υπόθεση Τ-27/97) παϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρω
 παϊκών Κοινοτήτων.
 (97/C 181 /29)
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 — να ακυρώσει την από 18 Δεκεμβρίου 1996 απόφαση της
 O C. , εκπροσωπούμενος απο τον Valeriano Hernández Επιτροπής, C 43/96, με τίτλο «Χάλυβας ΕΚΑΧ — Forges
 Martin, δικηγόρο Μαδρίτης, με τόπο επιδόσεων στη Μαδρίτη de Clabecq»,
 την calle Conde de la Cimera, 2, άσκησε ενώπιον του
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 10 Φε — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 βρουαρίου 1997, προσφυγή κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων. Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο: Τον Ιούνιο 1996, η προσφεύγουσα, η οποία κατείχε μέσω της
 Société Wallonne pour la Sidérurgie (SWS ) μια ανώνυμη
 — να κηρύξει εξ ολοκλήρου άκυρη ή ανυπόστατη την εταιρεία, το μετοχικό κεφάλαιο της οποίας κατέχει εξ ολο
 απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής της κλήρου η Περιφέρεια Βαλλωνίας, 30% των μετοχών που
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 30ής Μαρ αντιπροσωπεύουν το κεφάλαιο της εταιρείας SA Forges de
 τίου 1997, κατά το μέτρο που με την απόφαση αυτή έγινε Clabecq, δέχθηκε την απόφαση της SWS να μετάσχει σε
 δεκτή και θεωρήθηκε ως οριστική η υποβληθείσα από τον αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της επιχειρήσεως κατά
 C. παραίτηση , 1 500 000 000 βελγικά φράγκα.
 — να αναγνωριστεί ότι εξακολουθεί να διατηρεί την ιδιότητα H προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής δέχεται ότι το
 του μονίμου υπαλλήλου της Επιτροπής και, επικουρικώς: μέτρο αυτό, που ελήφθη υπέρ της εταιρείας Forges de
 α) να του καταβληθούν οι οφειλόμενες και μη ληφθείσες Clabecq, αποτελεί ενίσχυση ασυμβίβαστη προς την κοινή
 από την 1η Απριλίου 1992 αποδοχές ή β) να αναγνωριστεί αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 1 παράγραφος 2 της
 ότι η σύνταξη αναπηρίας, που θα πρέπει να του χορηγηθεί απόφασης αριθ . 3855/91 /ΕΚΑΧ (').
 ύστερα από την έκδοση ευνοϊκής γι' αυτόν αποφάσεως
 στην παρούσα διαδικασία θα ισχύει από την 1η Απριλίου H προσφεύγουσα προσβάλλει την απόφαση αυτή , η οποία
 1992 , αποτελεί το αντικείμενο δύο άλλων προσφυγών (2) , επικα
 λούμενη καταρχάς παραβίαση των θεμελιωδών της δικαιω
 — να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. μάτων. H Επιτροπή ουδόλως έλαβε υπόψη τις επιπτώσεις
 που θα μπορούσε να έχει o χαρακτηρισμός των μέτρων που
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα έλαβε η SWS ως παράνομης ενισχύσεως, κατά την έννοια της
 O προσφεύγων προσβάλλει την αποδοχή από την ΑΔΑ, με συνθήκης ΕΚΑΧ, όσον αφορά την απόλυση του συνόλου των
 ημερομηνία 30 Μαρτίου 1992, της παραιτήσεως που αυτός εργαζομένων της Forges de Clabecq και τις δυσμενείς συνέ
 υπέβαλε ως υπάλληλος βαθμού LA 8 της καθής. πειες σε βάρος του κοινωνικού ιστού μιας ολόκληρης περιο
 χής. Όμως, το δικαίωμα σε εργασία αποτελεί συνταγματική
 O λόγος της ακυρώσεως είναι ότι o προσφεύγων, ως πάσχων παράδοση , που γίνεται κοινά δεκτή στο σύνολο των κρατών
 μελών.
 από παρανοϊκή σχιζοφρένεια, δεν είχε επίγνωση της σημα
 σίας των πράξεών του κατά τον χρόνο της υποβολής της Επιπλέον, η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή παρα
 ανωτέρω παραιτήσεως, δεδομένου ότι στερούνταν, όπως βίαση των γενικών αρχών του δικαίου , όπως παραβίαση της
 είναι επόμενο, της αναγκαίας, όσον αφορά την ανάληψη αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και της αρχής της αναλογικό
 δεσμεύσεως, βουλήσεως. Κατά συνέπεια, η πράξη παραιτή τητας, κατά την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού
 σεως πρέπει να θεωρηθεί ως πάσχουσα από σοβαρό ελάττω χωρίς να λάβει υπόψη τις οικονομικές και κοινωνικές συνέ
 μα συνεπαγόμενο την ακυρότητα ή το ανυπόστατο της. πειες που θα μπορούσε να έχει η απόφασή της σε μια
 μειονεκτούσα περιοχή , η οποία μαστίζεται ήδη από υπο
 απασχόληση σε μεγάλο βαθμό, καθώς και παραβίαση της
 αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, καθόσον η
 Επιτροπή αρνήθηκε να συζητήσει την υπόθεση με την
 Προσφυγή της Περιφέρειας Βαλλωνίας κατα Επιτροπής προσφεύγουσα και τους συμβούλους της.
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις
 25 Φεβρουαρίου 1997 Επιπλέον, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι συντρέχει παρά
 (Υπόθεση Τ-70/97) βαση του άρθρου 4 στοιχείο γ) και του άρθρου 95 της
 συνθήκης ΕΚΑΧ, καθώς και ότι υπήρξαν ορισμένα σφάλμα
 (97/C 181 /30) τα ως προς την αιτιολογία, για παράδειγμα σχετικά με την
 αλλοίωση της έννοιας της δημόσιας υπηρεσίας.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 ( ] ) ΕΕ αριθ . L 362 της 31 . 12. 1990, σ. 57.
 H Περιφερεια Βαλλωνίας, με έδρα το Jambes (Βέλγιο), (2) Υπόθεση Τ-4/97 , ΕΕ αριθ . C 74 της 8. 3. 1997, σ. 23· υπόθεση
 εκπροσωπούμενη από τους Jean-Marie de Baecker, Georges Τ-37/97 ( ΕΕ αριθ . C 131 της 26. 4. 1997 , σ. 22 .).
 Vandersanden και Olivier Ralet, δικηγόρους Βρυξελλών, με
 τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας


text:
15.8.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 258/35
 DIASANG SOT PQXSODIJEIOT ando Castillo de la Torre jai, jasó sgm pqouoqijgä diadija-
 sgy 25gy Iotmiäot 1998 riäa, Gianluigi Valsesia jai Eric Gippini Fournier), pot eiäve
 xy amsijeiälemo, pqxäsom, aiäsgla ajtqxärexy sxm apouórexm
 rsgm tpoäherg T-185/97, Philippe Godts jasó sgy Episqopgäy sgy Episqopgäy, auemoäy, sgy 23gy Apqikiäot 1996, le sgm
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1) opoiäa so em koäcx joimosijoä oäqcamo aqmgähgje ma pqobeiä
 (èjsajsoy tpókkgkoy Ç Rtälbarg oqirleämot vqoämot Ç rsgm atängrg sot porotä pot lesaueäqesai rsom kocaqiarloä
 Dtmasoäsgsa paqasórexy Ç Paqósarg Ç Pqorutcgä rsecarsijotä salietsgqiäot sot pqoruetäcomsoy, jai aueseäqot,
 ajtqxärexy Ç Pqodgäkxy apaqódejsg) sgy 28gy Apqikiäot 1997, le sgm opoiäa apoqqiäuhgje g dioijg-
 sijgä sot eämrsarg, detäseqom, so aiäsgla ma amacmxqirheiä so
 (98/C 258/61) dijaiäxla sot pqoruetäcomsoy cia lesauoqó 20 000 damijxäm
 joqomxäm (DKK) jahxäy jai, sqiäsom, aiäsgla apofglixärexy,
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä) so Pqxsodijeiäo (sqiäso slgäla), rtcjeiälemo apoä sg V. Tiili,
 Pqoäedqo, jai soty C. P. BrieÈt jai A. Potocki, dijarseäy, cqal-
 laseäay: J. Palacio GonzaÂlez, tpókkgkoy dioijgärexy, eneädxre,
 Rsgm tpoäherg S-185/97, Philippe Godts, eäjsajsoy tpókkgkoy rsiy 2 Iotkiäot 1998, apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä:
 sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, jósoijoy
 Bqtnekkxäm, ejpqorxpotälemoy apoä som Nicolas LhoeÈst, dijg-
 coäqo Bqtnekkxäm, le soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco sa 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä.
 cqaueiäa sgy Fiduciaire Myson SARL, 30, rue de Cessange,
 jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (ejpqoärxpoi: 2. èjarsoy diódijoy ueäqei sa dijarsijó sot eänoda.
 Gianluigi Valsesia jai Florence Duvieusart-Clotuche), le
 amsijeiälemo sgm ajtäqxrg sgy apouórexy sgy Episqopgäy, sgy
 (1) EE C 318 sgy 18.10.1997.
 1gy Atcotärsot 1996, le sgm opoiäa apoqqiäuhgje qgsxäy g
 aiäsgrg sot pqoruetäcomsoy cia paqósarg sgy rtlbórexäy
 sot xy ejsójsot tpakkgäkot jai, epijotqijxäy, sgm ajtäqxrg
 sgy apouórexy sgy Episqopgäy, sgy 11gy Laqsiäot 1997, le
 sgm opoiäa apoqqiäuhgje rixpgqxäy g dioijgsijgä eämrsargä sot,
 so Pqxsodijeiäo (sqiäso slgäla), rtcjeiälemo apoä sgm V. Tiili,
 Pqoäedqo, jai soty C. P. BrieÈt jai A. Potocki, dijarseäy, cqal- DIASANG SOT PQXSODIJEIOT
 laseäay: H. Jung, eneädxre rsiy 25 Iotmiäot 1998 diósang le so sgy 16gy Iotmiäot 1998
 ajoäkotho diasajsijoä:
 rsgm tpoäherg T-238/97, Comunidad Autónoma de Cantabria
 jasó Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy Emxärexy (1)
 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä.
 (Jqasijeäy emirvtäreiy Ç Matpgcijgä biolgvamiäa Ç Jamo-
 mirloäy pot herpiäfei enaiqesijoä jahersxäy Ç Matpgceiäa
 2. Jóhe diódijoy ueäqei sa dijó sot dijarsijó eänoda.
 pot sekotäm tpoä amadióqhqxrg Ç Pqorutcgä emoäy peqiue-
 qeiajotä uoqeäa Ç Paqadejsoä)
 (1) EE C 252 sgy 16.8.1997.
 (98/C 258/63)
 (Ckxärra diadijariäay: g irpamijgä)
 Rsgm tpoäherg S-238/97, Comunidad Autónoma de Cantabria,
 APOUARG SOT PQXSODIJEIOT ejpqorxpotälemg apoä som Juan Ignacio SaÂez Bereciartu,
 sgy 2ay Iotkiäot 1998 dijgcoäqo Cantabria, jasó Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy Emxä-
 rexy (ejpqoärxpoi: Diego Canga Fano jai Stephan Mar-
 rsgm tpoäherg T-236/97, Giovanni Ouzounoff Popoff jasó quardt), le amsijeiälemo aiäsgla leqijgäy ajtqxärexy sot jamo-
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1) mirlotä (EJ) aqih. 1013/97 sot Rtlbotkiäot, sgy 2ay Iotmiäot
 (Tpókkgkoi Ç Lesauoqó leäqoty sxm apodovxäm re moälirla 1997, peqiä emirvtärexy oqirleämxm matpgceiäxm pot sekotäm
 jqósoty leäkoty diauoqesijotä apoä so jqósoy sgy eädqay sot tpoä amadióqhqxrg (EE L 148 sgy 6.6.1997, r. 1), so Pqxso-
 oqcómot) dijeiäo (pqxäso pemsalekeäy slgäla), rtcjeiälemo apoä soty B.
 Vesterdorf, Pqoäedqo, C. W. Bellamy, R. M. Moura Ramos,
 (98/C 258/62) J. Pirrung jai P. Mengozzi, dijarseäy, cqallaseäay: H. Jung,
 eneädxre rsiy 16 Iotmiäot 1998 diósang le so ajoäkotho dia-
 (Ckxärra diadijariäay: g irpamijgä) sajsijoä:
 Rsgm tpoäherg S-236/97, Giovanni Ouzounoff Popoff, tpók- 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä xy apaqódejsg.
 kgkoy sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, jósoi-
 joy Bqtnekkxäm, ejpqorxpotälemoy apoä soty Antonio Creus 2. Jasadijófei sgm pqoruetäcotra rsa dijarsijó eänoda.
 Carreras, Alex Subirachs Amigó jai Marta Ventura Arasanz,
 dijgcoäqoty Baqjekoämgy, le soäpo epidoärexm so dijgcoqijoä
 (1) EE C 318 sgy 18.10.1997.
 cqaueiäo Cuatrecasas Abogados, 78, avenue d'Auderghem,
 1040 Bruxelles, jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 mosgäsxm (ejpqoärxpoi: jasó sgm eäccqaug diadijariäa, Fern-

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 28.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 283/12
 Διάταξη του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 7ης Ιουνίου 2017 — Redpur GmbH κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), Redwell Manufaktur GmbH
 (Υπόθεση C-86/17) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος Redpur - Απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως))
 (2017/C 283/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Redpur GmbH (εκπρόσωπος: S. Schiller)
 Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Redwell Manufaktur GmbH
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Η Redpur GmbH φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) ΕΕ C 213 της 3.7.2017.


text:
 22.9.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 287/41
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (πρώτο τμήμα) της 12ης Ιουλίου 2012 — Conticchio κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-22/11) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Συντάξεις - Υπολογισμός των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων - Κατάταξη σε κλιμάκιο - Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας - Παραδεκτό)
 2012/C 287/75
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Rosella Conticchio (Ρώμη, Ιταλία) (εκπρόσωποι: R. Giuffrida και A. Tortora, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και D. Martin, επικουρούμενοι από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτημα της προσφεύγουσας περί ακυρώσεως της αποφάσεως σχετικά με την αναγνώριση και εκκαθάριση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων της.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή της Rosella Conticchio εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει ως προδήλως αβάσιμη.
 2)
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) EE C 139 της 7.5.2011, σ. 31.


text:
 4.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 153/33
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Μαΐου 2009 — KME Germany κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-127/04) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Αγορά χαλκοσωλήνων για βιομηχανική χρήση - Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Καθορισμός των τιμών και κατανομή των αγορών - Πρόστιμα - Πραγματικός αντίκτυπος στην αγορά - Μέγεθος της σχετικής αγοράς - Διάρκεια της παράβασης - Ελαφρυντικές περιστάσεις - Συνεργασία)
 2009/C 153/62
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: KME Germany AG, πρώην KM Europa Metal AG (Osnabruck, Γερμανία), KME France SAS, πρώην Tréfimétaux SA (Courbevoie, Γαλλία) και KME Italy SpA, πρώην Europa Metalli SpA (Φλωρεντία, Ιταλία) (εκπρόσωποι: M. Siragusa, A. Winckler, G. C. Rizza, T. Graf και M. Piergiovanni, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: É. Gippini Fournier, επικουρούμενος από τον C. Thomas, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αφενός, αίτημα ακύρωσης ή μείωσης του ύψους των προστίμων που επιβλήθηκαν στις προσφεύγουσες δυνάμει του άρθρου 2, στοιχεία γ', δ' και ε', της απόφασης C (2003) 4820 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/E-1/38.240 — Σωλήνες για βιομηχανική χρήση), και, αφετέρου, αντίθετο αίτημα της Επιτροπής για αύξηση των εν λόγω προστίμων.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τις KME Germany AG, KME France SAS και KME Italy SpA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 146 της 29.5.2004.


text:
20.2.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 55/21
 G amaiqereiäotra fgseiä: Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot
 tpeäbake so cakkijoä Cour de cassation le apoäuarg sgy
 1. sgm amaiäqerg sgy apouórexy sot Pqxsodijeiäot sxm 9gy Dejelbqiäot 1997 rsgm tpoäherg GIE groupe Concorde,
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm sgy 15gy Ojsxbqiäot 1997 rsgm esaiqeiäa Uni Europe, esaiqeiäa La PreÂservatrice foncieÁre
 tpoäherg S-331/94 (1) jai sgm ajtäqxrg sgy apouórexy IARD, esaiqeiäa La Baloise, esaiqeiäa ReÂunion europeÂenne,
 sgy amaiqeriäbkgsgy sgy 3gy Atcotärsot 1994, le sgm esaiqeiäa Allianz, esaiqeiäa British and Foreign Marine Insu-
 opoiäa aqmgähgje rsgm amaiqereiäotra sgm jasabokgä rance Co. Ltd jai esaiqeiäa Camat jasó sot pkoióqvot sot
 sgy detäseqgy doärexy sgy ecjqiheiäray le eäccqauo sgy pkoiäot ÛSuhadiwarno Panjaë, sgy esaiqeiäay PT Perusahan
 4gy Atcotärsot 1992 vqglasodosijgäy rtmdqolgäy, Pelayaran ÛTrikoria Loydë, sgy esaiqeiäay Pro Ligne Ltd sgy
 esaiqeiäay Sveriges Angarts Assurans Forening, sgy esaiqeiäay
 Somaba jai sgy esaiqeiäay Agence maritime Borghans
 2. epijotqijxäy:
 (Tpoäherg C-440/97)
 ma amaiqeärei sgm pqoamaueqheiära apoäuarg jai ma ama- (98/C 55/40)
 peälwei sgm tpoäherg rso Pqxsodijeiäo,
 3. ma jasadijórei sgm amaiqeriäbkgsg rsa dijarsijó eänoda. Le apoäuarg sgy 9gy Dejelbqiäot 1997, g opoiäa peqigäkhe rsg
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 rsiy 29 Dejelbqiäot 1997, so cakkijoä Cour de cassation, rso
 Koäcoi jai jtäqia epiveiqgälasa
 pkaiärio sgy diauoqóy lesantä GIE groupe Concorde j.kp.
 jai sot pkoióqvot sot pkoiäot ÛSuhadiwarno Panjaë j.kp.,
 Ç Diadijarsijeäy pkglleäkeiey pot ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä apoä so Dijarsgäqio sgm
 eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sot engäy eqxsgälasoy:
 Ç Paqabiäarg sgy jasó so óqhqo 190 sgy rtmhgäjgy EJ
 tpovqexärexy aisiokocgärexy.
 Pqeäpei, emoäwei sgy euaqlocgäy sot óqhqot 5 rgleiäo 1 sgy
 Ç Paqabiäarg sgy tpovqexärexy paqovgäy pkgqouoqixäm rtlbórexy, sgy 27gy Repselbqiäot 1968, cia sg diehmgä dijaio-
 jai sxm jamoämxm peqiä apodeiänexy jai bóqoty apo- doriäa jai sgm ejseäkerg apouórexm re arsijeäy jai elpoqijeäy
 deiänexy. tpoheäreiy, ma jahoqiäfesai o soäpoy oäpot ejpkgqxähgje gä
 oueiäkei ma ejpkgqxheiä g paqovgä, tpoä sgm eämmoia sot xy ómx
 Ç Paqabóreiy joimosijxäm jamoämxm otriarsijotä dijaiäot óqhqot, rtäluxma le so diäjaio pot dieäpei sgm epiädijg
 paqovgä jasó so idixsijoä diehmeäy diäjaio sot epikguheämsoy
 Ç G amaiqeribakkoleämg apoäuarg rsgqiäfesai re apo- dijarsgqiäot gä pqeäpei sa ehmijó dijarsgäqia ma jahoqiäfotm
 dovgä pqaclasijxäm peqirsasijxäm, g opoiäa rtäluxma som soäpo ejpkgqxärexy sgy paqovgäy amafgsxämsay, le bórg
 le sa rsoiveiäa sgy dijocqauiäay eiämai eruakleämg. sg utärg sgy emovijgäy rveärexy jai sa rtcjejqileäma pqacla-
 sijó peqirsasijó, som soäpo oäpot g paqovgä pqóclasi
 Ç So Pqxsodijeiäo paqabiófei sgm aqvgä Ûpatere legem ejpkgqxähgje gä eäpqepe ma ejpkgqxheiä, vxqiäy ma amaueäqo-
 quam ipse fecistië jai sgm apacoäqetrg jasavqg- msai rso diäjaio pot dieäpei sgm epiädijg paqovgä jasó so idix-
 rsijgäy rtlpeqiuoqóy, dioäsi deävesai cia sgm paqó- sijoä diehmeäy diäjaio sot epikguheämsoy dijarsgqiäot;
 dorg sgy sekijgäy ejheärexy pqoherliäa g opoiäa dem
 rtlbibófesai le sgm jahtrseqgärara enaisiäay sgy
 Episqopgäy eämaqng sot rvediäot.
 Ç Paqabiäarg sgy apacoqetärexy Ûvenire contra factum
 propriumë, jahxäy jai sgy aqvgäy sot estoppel: so
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot
 Pqxsodijeiäo jajxäy jqiämei xy molijxäy adióuoqey
 tpeäbake so Arbeidsrecthbank Brugge, Afdeling Oostende,
 dgkxäreiy sxm soäse aqlodiäxm tpakkgäkxm jasó siy
 le apoäuarg sgy 22ay Dejelbqiäot 1997, rsgm tpoäherg
 epaueäy le sgm amaiqereiäotra, lokomoäsi oi dgkxäreiy
 Jozef Van Coile jasó Rijksdienst voor Pensioenen
 atseäy peqiekgäuhgram rso rtmsavheäm apoä sgm Epi-
 sqopgä pqxsoäjokko. (Tpoäherg C-442/97)
 (98/C 55/41)
 Ç Paqabiäarg sgy aqvgäy sgy amakocijoäsgsay: so
 Pqxsodijeiäo dem pqoeäbg re jaliäa rsóhlirg lesantä
 sgy baqtäsgsay sgy ueqoleämgy paqabiórexy sxm
 oäqxm sgy ecjqisijgäy apouórexy, jahxäy jai sxm Le apoäuarg sgy 22ay Dejelbqiäot 1997, g opoiäa peqigäkhe
 peqirsórexm sgy tpoheärexy (paqómoley paqelbó- rsg Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 reiy sgy Episqopgäy jai ójtqg peqijopgä sgy vqomijgäy mosgäsxm rsiy 30 Dejelbqiäot 1997, so Arbeidsrechtbank
 dióqjeiay sot rvediäot) jai sgy baqtäsgsay sgy Brugge, Afdeling Oostende, rso pkaiärio sgy diauoqóy
 jtqxärexy sgy Episqopgäy, gäsoi sgy lg jasabokgäy sot lesantä Jozef Van Coile jai Rijksdienst voor Pensioenen, pot
 40 % sot ecjqiheämsoy cia so rveädio rtmokijotä ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä apoä so Dijarsgäqio sgm eäjdorg
 porotä. pqodijarsijgäy apouórexy epiä sot engäy eqxsgälasoy:
 (1) EE C 387 sgy 20.12.1997, r. 14. So óqhqo 32ter peälpso edóuio sot barikijotä diasóclasoy,
 sgy 21gy Dejelbqiäot 1967, le so opoiäo herpiärsgje cemijoäy
 jamomirloäy peqiä rtmsónexm koäcx rtlpkgqxärexy rtmsaniälot
 ---pagebreak--- C 55/22 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 20.2.98
 vqoämot jai rtmsónexm epifxämsxm lirhxsotä, oqiäfei: ÛO Diacqaugä sgy tpoheärexy C-169/97 (1)
 lirhxsoäy, o opoiäoy eqcórsgje tpoä sgm idioäsgsa atsgä jasó (98/C 55/43)
 sgm peqiäodo lesantä 1gy Iamotaqiäot 1938 jai 1gy Iamotaqiäot
 1945 jai cia som opoiäo jasabkgähgjam aruakirsijeäy eiruoqeäy
 sxm opoiäxm so poroä ameäqvesai rso esgärio poroä sot detseä- Le diósang sgy 18gy Repselbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 qot edauiäot, sejlaiäqesai oäsi eävei pqobeiä re epaqjeiäy jasa- Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 bokeäy cia ma apodeivheiä rtmgähgy jai jtäqia aparvoäkgrg diacqaugä sgy tpoheärexy C-169/97: Episqopgä sxm Etqx-
 jahÂ okoäjkgqg sgm peqiäodo lesantä sgy gleqolgmiäay pot paøjxäm Joimosgäsxm jasó Pqosocakijgäy Dglojqasiäay.
 eäpatre g apodedeicleämg aparvoäkgrg jai sgy 1gy Iamota-
 qiäot 1946.ë (1) EE C 199 sgy 28.6.1997.
 So óqhqo 32ter eäjso edóuio sot amxseäqx barikijotä diasóc-
 lasoy, sgy 21gy Dejelbqiäot 1967, oqiäfei: ÛSo sejlgäqio sxm
 dtäo pqogcotleämxm edauiäxm amasqeäpesai loämo cia siy peqioä-
 doty aparvokgärexy cia siy opoiäey o emdiaueqoälemoy lpoqeiä
 ma fgsgärei rtämsang rso pkaiärio ókkot bekcijotä rtmsanio- Diacqaugä sgy tpoheärexy C-193/96 (1)
 dosijotä rtrsgälasoy, enaiqotleämot sot rtmsaniodosijotä
 rtrsgälasoy sxm amenaqsgäsxm epacceklasixäm, gä rso pkaiärio (98/C 55/44)
 rtmsaniodosijotä rtrsgälasoy sgy akkodapgäy.ë
 Le diósang sgy 25gy Repselbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Aposekeiä lia diósang, oäpxy atsgä sot óqhqot 32 eäjso eäjsot slgälasoy sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 edóuio sot amxseäqx barikijotä diasóclasoy, sgy 21gy mosgäsxm apouórire sg diacqaugä sgy tpoheärexy C-193/96:
 Dejelbqiäot 1967, lia jasó so óqhqo 46b paqócqauoy 2 sot (aiäsgrg sot Verwaltungsgericht Köln cia sgm eäjdorg pqodi-
 jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/71 qgäsqa leixärexy, amarsokgäy jarsijgäy apouórexy): Richard Buchen GmbH jasó Bezirks-
 gä jasaqcgärexy pot pqobkeäpesai apoä sg moloheriäa jqósoty regierung Köln.
 leäkoty, g opoiäa qgäsqa dem eävei euaqlocgä epiä paqovgäy pot
 tpokociäfesai rtäluxma le so óqhqo 46 paqócqauoy 1
 (1) EE C 210 sgy 20.7.1996.
 rsoiveiäo a) rgleiäo i);
 Diacqaugä sgy tpoheärexy C-322/96 (1) Diacqaugä sgy tpoheärexy C-205/97 (1)
 (98/C 55/42) (98/C 55/45)
 Le diósang sgy 12gy Repselbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Le diósang sgy 5gy Dejelbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 diacqaugä sgy tpoheärexy C-322/96: (aiäsgrg sot Supremo
 diacqaugä sgy tpoheärexy C-205/97 (aiäsgrg sot Supremo
 Tribunal Administrativo cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apo-
 Tribunal Administrativo cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy
 uórexy): ICT Ð InduÂstria e ComeÂrcio TeÃxtil SA jasó
 apouórexy): Fazenda PuÂblica jasó AssociacËÄao Nacional de
 Fazenda PuÂblica.
 Transportes PuÂblicos RodoviaÂrios de Mercadorias (Antram),
 paqirsaleämot sot MinisteÂrio PuÂblico.
 (1) EE C 336 sgy 9.11.1996.
 (1) EE C 252 sgy 16.8.1997.


text:
C 102/20 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 8.4.2000
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 17ης Φεβρουαρι ́ου 2000
 της 15ης ∆εκεμβρι ́ου 1999
 στην υπο ́θεση Τ-241/97, Stork Amsterdam BV κατα ́ Επιτρο-
 πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των(1)
 στην υπο ́θεση Τ-300/97, Benito Latino κατα ́ Επιτροπη ́ς των
 (Ανταγωνισμο ́ς — ∆ιοικητικη ́ διαδικασι ́α — Εξε ́ταση των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 καταγγελιω ́ ν — Παρα ́ βαση του α ́ρθρου 85 της Συνθη ́κης
 ΕΚ (νυν α ́ρθρου 81 ΕΚ) — ∆ιοικητικο ́ ́εγγραφο περι ́
 θε ́σεως στο αρχει ́ο — Επανε ́ναρξη της διαδικασι ́ας — (Υπα ́ λληλοι — Επαγγελματικη ́ ασθε ́νεια — 'Εκθεση στον
 Αιτιολογι ́α — Υποχρε ́ωση — Περιεχο ́μενο — Συμφωνι ́α αμι ́αντο — Ποσοστο ́ μο ́νιμης μερικη ́ς αναπηρι ́ας — Παρα ́-
 συνεργασι ́ας — Ρη ́τρα αμοιβαι ́ας αποκλειστικο ́τητας εφο- τυπη γνωμα ́ τευση της ιατρικη ́ς επιτροπη ́ς — 'Ελλειψη
 διασμου ́ — Ρη ́τρα περι ́ μη ανταγωνισμου ́) αιτιολογι ́ας)
 (2000/C 102/39)
 (2000/C 102/40)
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 Στην υπο ́θεση -241/97, Stork Amsterdam BV, με ́εδρα 'Αμστερ-
 νταμ, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον A. J. Braakman, δικηγο ́ρο Ρο ́τερ- (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 νταμ (Κα ́τω Χω ́ρες), με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο το
 δικηγορικο ́ γραφει ́ο των Loesch και Wolter, 11, rue Goethe,
 κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: Στην υπο ́θεση Τ-300/97, Benito Latino, πρω ́ην υπα ́λληλος της
 Wouter Wils και Hans Gilliams), υποστιριζο ́μενης απο ́ τη Serac Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν,
 Group, με ́εδρα το Παρι ́σι, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τη Mary-Claude εκπροσωπου ́μενος αρχικα ́ απο ́ τον Olivier Eben, δικηγο ́ρο Βρυξελ-
 Mitchell, δικηγο ́ρο Παρισιου ́, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο λω ́ν, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον Jean Tonner, 29 rue
 τον Guy Harles, 8-10, rue Mathias Hardt, με αντικει ́μενο du Fossé, Esch-sur-Alzette, και στη συνε ́χεια απο ́ τους Georges
 προσφυγη ́ με την οποι ́α ζητει ́ται η ακυ ́ρωση της αποφα ́σεως που Vandersanden και Laure Levi, δικηγο ́ρους Βρυξελλω ́ν, με
 περιλαμβα ́νεται στο απο ́ 20 Ιουνι ́ου 1997 ́εγγραφο της Επιτροπη ́ς, αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο την εταιρι ́α Société de gestion
 με την οποι ́α απορρι ́φθηκε η καταγγελι ́α που υπε ́βαλε η fiduciaire, 2-4, rue Beck, κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 προσφευ ́γουσα με σκοπο ́ να διαπιστωθει ́ το ασυμβι ́βαστο προς το Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: Julian Currall και Jean-Luc Fagnart), με
 α ́ρθρο 85 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρο 81 ΕΚ) της συμφωνι ́ας αντικει ́μενο, αφενο ́ς την ακυ ́ρωση της αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς
 συνεργασι ́ας που συνη ́ψε η τελευται ́α με την εταιρι ́α Serac Group της 11ης Φεβρουαρι ́ου 1997 με την οποι ́α αναγνωρι ́στηκε η
 στον τομε ́α της εμπορι ́ας πλη ́ρων γραμμω ́ν μηχανημα ́των που επαγγελματικη ́ ασθε ́νεια του προσφευ ́γοντος και καθορι ́στηκε σε
 προορι ́ζονται για την κατασκευη ́ πλαστικω ́ν φιαλω ́ν και το 5 % το ποσοστο ́ μο ́νιμη ́ς μερικη ́ς αναπηρι ́ας του, και, αφετε ́ρου,
 αποστειρωμε ́νο γε ́μισμα ́ τους με προϊο ́ντα διατροφη ́ς σε υγρη ́ την επιδι ́καση αποζημιω ́σεως για την ηθικη ́ βλα ́βη που ισχυρι ́στηκε
 κατα ́σταση, το Πρωτοδικει ́ο (τε ́ταρτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους ο ́τι υπε ́στη ο προσφευ ́γων, το Πρωτοδικει ́ο (δευ ́τερο τμη ́μα),
 R. M. Moura Ramos, Προ ́εδρο, τη V. Tiili και τον P. Mengozzi, συγκει ́μενο απο ́ τους A. Potocki, προ ́εδρο, και τους
 δικαστε ́ς· γραμματε ́ας: A. Mair, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε C. W. Bellamy και A. W. H. Meij, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: H. Jung,
 στις 17 Φεβρουαρι ́ου 2000 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: εξε ́δωσε στις 15 ∆εκεμβρι ́ου 1999 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 διατακτικο ́:
 1) Ακυρω ́ νει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς που περιε ́χεται στο
 απο ́ 20 Ιουνι ́ου 1997 ́εγγραφο της, περι ́ απορρι ́ψεως της
 καταγγελι ́ας που υπε ́βαλε η προσφευ ́γουσα προκειμε ́νου 1. Ακυρω ́ νει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς της
 να αναγνωριστει ́ το ασυμβι ́βαστο προς το ́αρθρο 85 της 11ης Φεβρουαρι ́ου 1997 σχετικα ́ με την αι ́τηση αναγνω-
 Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρο 81 ΕΚ) της συμφωνι ́ας συνεργασι ́ας ρι ́σεως της επαγγελματικη ́ς ασθε ́νειας του προσφευ ́γοντος.
 που συνη ́φθη μεταξυ ́ Stork Amsterdam BV και Serac Group
 στον τομε ́α της εμπορι ́ας πλη ́ρων γραμμω ́ ν μηχανημα ́των
 που προορι ́ζονται για την κατασκευη ́ πλαστικω ́ ν φιαλω
 ́ ν και 2. Απορρι ́πτει την προσφυγη ́ κατα ́ τα λοιπα ́.
 το αποστειρωμε ́νο γε ́μισμα ́ τους με προϊο ́ντα διατροφη ́ς σε
 υγρη ́ κατα ́σταση.
 2) Η Επιτροπη ́ φε ́ρει τα ́εξοδα ́ της, καθω ́ ς και τα ́εξοδα στα 3. Καταδικα ́ζει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 οποι ́α υποβλη ́θηκε η προσφευ ́γουσα, πλην των εξο ́δων στα
 οποι ́α υποβλη ́θηκε η προσφευ ́γουσα λο ́γω της παρεμβα ́σεως
 της Serac. Η παρεμβαι ́νουσα Serac φε ́ρει τα δικαστικα ́ της
 ́εξοδα. Η προσφευ ́γουσα φε ́ρει τα ́εξοδα στα οποι ́α υποβλη ́- (1) EE C 41 της 7.2.1998.
 θηκε λο ́γω της παρεμβα ́σεως της Serac.
 (1) EE C 357 της 22.11.1997.


text:
 14.8.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 10ης Ιουνίου 2010 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Πορτογαλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-37/09) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Περιβάλλον - Διαχείριση παρανόμως απορριπτομένων αποβλήτων)
 2010/C 221/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J.-B. Laignelot, S. Pardo Quintillán και P. Guerra e Andrade)
 Καθής: Πορτογαλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: L. Inez Fernandes, M. J. Lois και P. Lopes)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 4 και 8 της οδηγίας 2006/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2006, περί των στερεών αποβλήτων (ΕΕ 2006, L 114, σ. 9), η οποία κωδικοποίησε την οδηγία 75/442/ΕΟΚ, περί των στερεών αποβλήτων, και των άρθρων 3 και 5 της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες (ΕΕ 1980, L 20, σ. 43) — Απόρριψη αποβλήτων σε εγκαταλελειμμένα λατομεία — Λατομεία Limas, Linos και Barreiras (Lourosa) — Έλλειψη ελέγχου
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Πορτογαλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει τα αναγκαία μέτρα στο πλαίσιο της διαχείρισης των αποβλήτων που αποτίθενται στα λατομεία Limas και Linos, που βρίσκονται στο δημοτικό διαμέρισμα Lourosa, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 4 και 8 της οδηγίας 2006/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2006, περί των στερεών αποβλήτων, η οποία κωδικοποίησε την οδηγία 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί των στερεών αποβλήτων, καθώς και από τα άρθρα 3 και 5 της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ, του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Πορτογαλική Δημοκρατία φέρει, πέραν των δικαστικών της εξόδων, τα δύο τρίτα των εξόδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Επιτροπή φέρει το ένα τρίτο των δικαστικών της εξόδων.
 (1) ΕΕ C 82 της 4.4.2009.


text:
8.1.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 6/5
 ειδω ́ν ́ενδυσης, των δερματι ́νων ειδω ́ν και των υποδημα ́των (EE απο ́ τους G. Hirsch (εισηγητη ́), προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος,
 L 334, σ. 25), το ∆ικαστη ́ριο, συγκει ́μενο απο ́ τους προεδρευ ́οντα του ́εκτου τμη ́ματος, J. L. Murray και R. Schintgen,
 G. C. Rodrı́guez Iglesias, Προ ́εδρο, P. J. G. Kapteyn και δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: P. Léger, γραμματε ́ας: H. von
 G. Hirsch (εισηγητη ́), προε ́δρους τμη ́ματος, J. C. Moitinho de Holstein, βοηθο ́ς γραμματε ́ας, εξε ́δωσε στις 5 Οκτωβρι ́ου 1999
 Almeida, C. Gulmann, J. L. Murray, L. Sevón, M. Wathelet και απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 R. Schintgen, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: N. Fennelly, γραμ-
 ματε ́ας: R. Grass, εξε ́δωσε στις 5 Οκτωβρι ́ου 1999 απο ́φαση με 1) Το ́αρθρο 11, παρα ́γραφος 4, της δευ ́τερης οδηγι ́ας
 το ακο ́λουθο διατακτικο ́: 67/228/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 11ης Απριλι ́ου 1967,
 περι ́ εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ ν των κρατω ́ ν μελω
 ́ ν, των
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́. σχετικω ́ ν με τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ ν — ∆ια ́ρθρωση
 και κανο ́νες εφαρμογη ́ς του κοινου ́ συστη ́ματος φο ́ρου προστι-
 2) Καταδικα ́ζει τη Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα. θεμε ́νης αξι ́ας, επε ́τρεπε στα κρα ́τη με ́λη να εισαγα ́γουν ́η
 να διατηρη ́σουν, το δε ́αρθρο 17, παρα ́γραφος 6, της ́εκτης
 (1) EE C 295 της 27.9.1997. οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 17ης Μαι ̈́ου
 1977, περι ́ εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ ν των κρατω ́ν
 μελω ́ ν, των σχετικω ́ ν με τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ν
 — Κοινο ́ συ ́στημα φο ́ρου προστιθεμε ́νης αξι ́ας: ομοιο ́μορφη
 φορολογικη ́ βα ́ση, τους επιτρε ́πει να διατηρου ́ν γενικε ́ς εξαι-
 ρε ́σεις απο ́ το δικαι ́ωμα προς ́εκπτωση του ΦΠΑ επι ́ της
 αγορα ́ς αυτοκινη ́των οχημα ́των που προ ́κειται να χρησιμο-
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ποιηθου ́ν απο ́ τον υποκει ́μενο στον φο ́ρο για τους σκοπου ́ς
 των φορολογητε ́ων πρα ́ξεω ́ ν του, ακο ́μη κι αν
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 — τα οχη ́ματα αυτα ́ αποτελου ́ν απαρα ́ιτητο με ́σο για την
 της 5ης Οκτωβρι ́ου 1999 ́ασκηση της δραστηριο ́τητας του οικει ́ου υποκειμε ́νου
 στον φο ́ρο ́η
 στην υπο ́θεση C-305/97 (αι ́τηση του Court of Appeal
 — τα οχη ́ματα αυτα ́ δεν μπορου ́ν, σε μια συγκεκριμε ́νη
 (England & Wales) για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́-
 περι ́πτωση, να χρησιμοποιηθου ́ν για ιδιωτικου ́ς σκοπου ́ς
 σεως): Royscot Leasing Ltd και Royscot Industrial Leasing
 απο ́ τον οικει ́ο υποκει ́μενο στον φο ́ρο.
 Ltd, Allied Domecq plc, T. C. Harrison Group Ltd κατα ́
 Commissioners of Customs & Excise (1) 2) Το ́αρθρο 17, παρα ́γραφος 6, της ́εκτης οδηγι ́ας 77/388
 ́εχει την ́εννοια ́οτι τα κρα ́τη με ́λη μπορου ́ν να διατηρου ́ν
 («ΦΠΑ — 'Αρθρο 11, παρα ́ γραφοι 1 και 4, της δευ ́τερης τις εξαιρε ́σεις απο ́ το δικαι ́ωμα προς ́εκπτωση του ΦΠΑ
 οδηγι ́ας — 'Αρθρο 17, παρα ́ γραφοι 2 και 6, της ́εκτης που αναφε ́ρονται στο δευ ́τερο εδα ́φιο ́ του, ακο ́μη κι αν το
 οδηγι ́ας — ∆ικαι ́ωμα προς ́εκπτωση — Εξαιρε ́σεις προβλε- Συμβου ́λιο δεν ́εχει καθορι ́σει, πριν απο ́ τη λη ́ξη της περιο ́δου
 πο ́μενες απο ́ εθνικου ́ς κανο ́νες προγενε ́στερους της ́εκτης που προβλε ́πεται στο πρω ́ το εδα ́φιο, τις δαπα ́νες που δεν
 οδηγι ́ας») παρε ́χουν δικαι ́ωμα προς ́εκπτωση του φο ́ρου προστιθεμε ́νης
 αξι ́ας.
 (2000/C 6/09)
 (1) EE C 318 της 18.10.1997.
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας του ∆ικαστηρι ́ου»)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 Στην υπο ́θεση C-305/97, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Court of (ε ́κτο τμη ́μα)
 Appeal (England & Wales) (Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο) προς το ∆ικαστη ́-
 ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν της 5ης Οκτωβρι ́ου 1999
 α ́ρθρου 234 ΕΚ), με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς
 που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του αιτου ́ντος δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Royscot στην υπο ́θεση C-327/97 P: Χρη ́στος Αποστολι ́δης κ.λπ. κατα ́
 Leasing Ltd και Royscot Industrial Leasing Ltd, Allied Domecq Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 plc, T. C. Harrison Group Ltd και Commissioners of Customs
 & Excise, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την («Αι ́τηση αναιρε ́σεως — Αποδοχε ́ς — ∆ιορθωτικο ́ς συντε-
 ερμηνει ́α του α ́ρθρου 11, παρα ́γραφος 4, της δευ ́τερης οδηγι ́ας λεστη ́ς — Εκτε ́λεση αποφα ́ σεως του Πρωτοδικει ́ου»)
 67/228/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 11ης Απριλι ́ου 1967, περι ́
 εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν, των σχετικω ́ν (2000/C 6/10)
 με τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ν — ∆ια ́ρθρωση και κανο ́νες
 εφαρμογη ́ς του κοινου ́ συστη ́ματος φο ́ρου προστιθεμε ́νης αξι ́ας ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (Γλω
 (ΕΕ ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 5), και του α ́ρθρου 17, παρα ́γραφος 6,
 της ́εκτης οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 17ης Μαι ̈́ου (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 1977, περι ́ εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν, των στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 σχετικω ́ν με τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ν — Κοινο ́ συ ́στημα
 φο ́ρου προστιθεμε ́νης αξι ́ας: ομοιο ́μορφη φορολογικη ́ βα ́ση (ΕΕ Στην υπο ́θεση C-327/97 P, Χρη ́στος Αποστολι ́δης κ.λπ., μο ́νιμοι
 ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 49), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο και ́εκτακτοι υπα ́λληλοι της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινο-


text:
 3.6.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 131/43
 Προσφυγή της 21ης Μαρτίου 2006 — Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana κατά Κοινοτικού Γραφείου Φυτικών Ποικιλιών (ΚΓΦΠ)
 (Υπόθεση T-95/06)
 (2006/C 131/81)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana (Βαλένθια, Ισπανία) (εκπρόσωποι: S. Roig Girbes, R. Ortega Bueno και M. Delgado Echevarría, abogados)
 Καθού: Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών (ΚΓΦΠ)
 Έτερος διάδικος κατά τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών: SARL Nador Cott Protection (Saint Raphaël, Γαλλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρωθεί η απόφαση του τμήματος προσφυγών του Κοινοτικού Γραφείου Φυτικών Ποικιλιών της 8ης Νοεμβρίου 2005,
 —
 να καταδικαστεί το Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Αιτών την παροχή κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας: Jean de Maistre, προ της παραχωρήσεως της εν λόγω ποικιλίας στη SARL Nador Cott Protection (αριθμός καταχωρίσεως: 1995/0726).
 Φυτική ποικιλία επί της οποίας ζητήθηκε το κοινοτικό δικαίωμα: Nadorcott.
 Απόφαση του ΚΓΦΠ: Παροχή του κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας (απόφαση 14111).
 Προσφεύγων ενώπιον του τμήματος προσφυγών : Η προσφεύγουσα.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη (υπόθεση A 001/2005).
 Προβληθέντες λόγοι: Παράβαση του κανονισμού (ΕΚ) no 1239/95 (1) και της αρχής της χρηστής διοικήσεως λόγω μη εφαρμογής του άρθρου 49 του κανονισμού αυτού· εσφαλμένη απόρριψη της προσφυγής λόγω ελλείψεως νομιμοποιήσεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1239/95 της Επιτροπής της 31ης Μαΐου 1995 για τις λεπτομέρειες εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2100/94 του Συμβουλίου όσον αφορά τους διαδικαστικούς κανόνες ενώπιον του γραφείου και τα κοινοτικά δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών (ΕΕ L 121, σ. 37).


text:
 8.9.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 273/5
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Verwaltungsgericht Gelsenkirchen (Γερμανία) στις 12 Ιουνίου 2012 — Michael Schwarz κατά Stadt Bochum
 (Υπόθεση C-291/12)
 2012/C 273/06
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Verwaltungsgericht Gelsenkirchen
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: Michael Schwarz
 Καθού: Stadt Bochum
 Προδικαστικό ερώτημα
 Είναι έγκυρο το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2004 (1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 444/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Μαΐου 2009 (2);
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με την καθιέρωση προτύπων για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τη χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κρατών μελών (EE L 385, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 444/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Μαΐου 2009, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου σχετικά με την καθιέρωση προτύπων για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τη χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κρατών μελών (ΕΕ L 142, σ. 1), όπως έχει διορθωθεί (ΕΕ L 188, σ. 127).


text:
Αριθ. C 336/2 | EL | Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 9 . 11 . 96
 (ΕΟΚ) αριθ. 2505/92 της Επιτροπής, της 14ης Ιουλίου 1992, 2 . Καταδικαζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά
 που τροποποιεί τα παραρτήματα I και II του κανονισμού έξοδα.
 (ΕΟΚ) αριθ. 2658/87 του Συμβουλίου για τη δασμολογική και
 στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο, πρέπει (') ΕΕ αριθ . C 229 της 2 . 9. 1995 .
 να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι μια βασική μονάδα, η οποία (2) ΕΕ αριθ. L 163 της 14. 6. 1989, α 32.
 (3 ) ΕΕ αριθ . L 203 της 15 . 7 . 1989, σ. 50.
 συμπληρώνεται ώστε να προκύψει μηχανή επεξεργασίας
 πληροφοριών και η οποία αποτελείται από περίβλημα περιέ
 χον κυρίως δύο οδηγούς δισκετών, πρέπει να καταταγεί, κατ '
 εφαρμογήν του γενικού κανόνα 3 β για την ερμηνεία της ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 συνδυασμένης ονοματολογίας του κοινού Δασμολογίου, στη
 διάκριση 8471 93 59 ως «μονάδα μνήμης», λόγω των οδηγών (πέμπτο τμήμα)
 που περιέχει. της 27ης Ιουνίου 1996
 (!) ΕΕ αριθ. C 159 της 24. 6. 1995. στην υπόθεση C-107/94: (αίτηση του Hoge Raad der Neder
 2 ΕΕ αριθ . L 267 της 14. 9. 1992. σ. 1 . landen για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): P. H.
 Asscher κατα Staatssecretaris van Financiën ( 1 )
 (Άρθρο 52 της συνθήκης ΕΚ — Υποχρέωση ισης μεταχει
 ρίσεως — Φορολογία εισοδήματος των μη κατοίκων τον
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 κράτους φορολογήσεως)
 (96/C 336/04
 (πέμπτο τμήμα)
 της 20ής Ιουνίου 1996 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 στην υπόθεση C-237/95: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 τήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας (') σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 (Παράβαση κράτουςμέλους — Μη μεταφορά στο εσωτερικό Στην υπόθεση C-107/94, που είχε ως αντικείμενο αίτηση του
 δίκαιο των οδηγιών 89/369/ΕΟΚ και 89/429/ΕΟΚ) Hoge Raad der Nederlanden προς το Δικαστήριο, κατ'
 (96/C 336/03) εφαρμογήν του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία
 ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική) αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ P. H. Asscher και Staatssecre
 taris van Financiën η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως
 (Προσωρινή μετάφραση■ η οριστική μετάφραση θα δημο προς την ερμηνεία του άρθρου 48 της συνθήκης ΕΟΚ, η
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας τον Δικαστηρίου ») οποία έχει καταστεί συνθήκη ΕΚ, το Δικαστήριο (πέμπτο
 τμήμα), συγκείμενο από τους D. A. O. Edward , πρόεδρο
 Στην υπόθεση C-237/95, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο τμήματος, J. -P. Puissochet, J. C. Moitinho de Almeida, C.
 τήτων (εκπρόσωποι: Μαρία Κοντού-Durande και Laura Gulmann και M. Wathelet ( εισηγητή ), δικαστές, γενικός
 Pignataro) κατά Ιταλικής Δημοκρατίας (εκπρόσωπος: εισαγγελέας: P. Léger, γραμματέας: H. A. Rühl, κύριος
 Umberto Leanza, επικουρούμενος από τον Pier Giorgio υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 27 Ιουνίου 1996 απόφα
 Ferri) που είχε ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική ση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας και μη ανακοινώνοντας τις
 νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που 1 . Υπήκοος κράτους μέλους o οποίος ασκεί μη έμμισθη
 ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία δραστηριότητα εντός άλλου κράτους μέλους, όπου και
 89/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 8ης Ιουνίου 1989 , σχετικά κατοικεί, μπορεί να επικαλεστεί τις ευεργετικές διατάξεις
 με την πρόληψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλεί τον κανόνα του άρθρου 52 της συνθήκης ΕΚ έναντι του
 ται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσεως αστικών απορριμ κράτους καταγωγής του, στο έδαφος του οποίου ασκεί
 μάτων (2), και την οδηγία 89/429/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της άλλη μη έμμισθη δραστηριότητα, εφόσον, λόγω της
 21ης Ιουνίου 1989, σχετικά με τη μείωση της ατμοσφαιρικής ασκήσεως οικονομικής δραστηριότητας εντός άλλου,
 ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις εκτός τον κράτους καταγωγής τον, κράτους μέλους,
 καύσης αστικών απορριμμάτων (3), παρέβη τις υποχρεώσεις βρίσκεται έναντι του τελευταίου σε κατάσταση εξομοιώ
 που υπέχει από τη συνθήκη ΕΚ, το Δικαστήριο (πέμπτο σιμη με αυτήν οποιονδήποτε άλλον υποκειμένου δικαίου
 τμήμα), συγκείμενο από τους D. A. O. Edward (εισηγητή), το οποίο επικαλείται, έναντι τον κράτους υποδοχής, τη
 πρόεδρο τμήματος, J. -P. Puissochet, J. C. Moitinho de δυνατότητα απολαβής των δικαιωμάτων και ελευθεριών
 Almeida, C. Gulmann και P. Jann, δικαστές, γενικός εισαγ που διασφαλίζονται από τη συνθήκη.
 γελέας: M. B. Elmer, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις
 20 Ιουνίου 1996 απόφαση με το εξής διατακτικό: 2. Το άρθρο 52 της συνθήκης πρέπει να ερμηνευθεί υπό την
 έννοια ότι το άρθρο αυτό δεν επιτρέπει σ ' ένα κράτος
 1 . H Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθεί μέλος να εφαρμόζει επί υπηκόου κράτους μέλους που
 σας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικη ασκεί μη έμμισθη δραστηριότητα στο έδαφος του, ενώ
 τικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή ασκεί παραλλήλως άλλη μη έμμισθη δραστηριότητα σε
 της προς την οδηγία 89/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της άλλο κράτος μέλος όπου και κατοικεί, συντελεστή φόρου
 8ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την πρόληψη της ατμοσφαι εισοδήματος υψηλότερο εκείνου που εφαρμόζεται στους
 ρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκατα κατοίκους της οικείας χώρας που ασκούν την ίδια δρα
 στάσεις καύσεως αστικών απορριμμάτων, παρέβη τις στηριότητα, και τούτο εφόσον δεν υφίσταται καμία
 υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 12 παράγραφος 1 διαφορά ως προς την αντικειμενική κατάσταση μεταξύ
 της εν λόγω οδηγίας. των φορολογουμένων αυτών και των φορολογουμένων


text:
 8.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 48/59
 Προσφυγή της 13ης Νοεμβρίου 2015 — České centrum pro investigativní žurnalistiku κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση T-645/15)
 (2016/C 048/67)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγoν: České centrum pro investigativní žurnalistiku o.p.s. (Πράγα, Τσεχική Δημοκρατία) (εκπρόσωπος: N. Pirc Musar, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 Αιτήματα
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση A(2015)8682 C του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 14ης Σεπτεμβρίου 2015, με την οποία απορρίφθηκε η επιβεβαιωτική αίτηση του προσφεύγοντος για πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα που αφορούσαν πληροφορίες σχετικά με έξοδα ταξιδίου, ημερήσιες αποζημιώσεις, αποζημιώσεις γενικών εξόδων και δαπάνες για προσωπικό μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου·
 —
 να καταδικάσει το Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα του προσφεύγοντος σύμφωνα με τα άρθρα 134 και 140 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων και των εξόδων τυχόν παρεμβαινόντων.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, το προσφεύγον προβάλλει πέντε λόγους.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο, το προσφεύγον επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 1049/2001 (1) σε συνδυασμό με το άρθρο 8, στοιχείο β', του κανονισμού 45/2001 (2), καθόσον τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που ζητήθηκαν δεν προστατεύονται βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο, το προσφεύγον επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 1049/2001 σε συνδυασμό με το άρθρο 8, στοιχείο β', του κανονισμού 45/2001, καθόσον δεν επιτράπηκε η πρόσβαση στις πληροφορίες που ζητήθηκαν παρά το ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις δημοσιοποιήσεως.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο, το προσφεύγον επικαλείται παράβαση της γενικής υποχρεώσεως εξετάσεως καθενός εγγράφου ξεχωριστά, η οποία επιβάλλεται από τα άρθρα 2 και 4, του κανονισμού 1049/2001 σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο, το προσφεύγον επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 6, του κανονισμού 1049/2001, καθόσον δεν ήταν δικαιολογημένη η άρνηση παροχής μερικής προσβάσεως στα αιτούμενα έγγραφα.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο, το προσφεύγον επικαλείται παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που επιβάλλουν τα άρθρα 7, παράγραφος 1, και 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1049/2001, καθόσον το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρέλειψε να εξετάσει όλα τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145 της 31.5.2001, σ. 43).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας και σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (EE L 8 της 12.1.2001, σ. 1).


text:
 9.2.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 37/13
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Oberster Gerichtshof (Αυστρία) στις 28 Νοεμβρίου 2007 — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG κατά Franz Hauswirth GmbH
 (Υπόθεση C-529/07)
 (2008/C 37/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG
 Εναγόμενη: Franz Hauswirth GmbH
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 51, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (1), να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο καταθέτης αιτήσεως κοινοτικού σήματος πρέπει να θεωρείται κακόπιστος στην περίπτωση που κατά τον χρόνο καταθέσεως της αιτήσεως γνωρίζει ότι κάποιος ανταγωνιστής του χρησιμοποιεί σε ένα (τουλάχιστον) κράτος μέλος το ίδιο ή παρεμφερές σε βαθμό συγχύσεως σημείο για τα ίδια ή παρεμφερή προϊόντα ή υπηρεσίες, και καταθέτει την αίτηση κοινοτικού σήματος προκειμένου να εμποδίσει τον ανταγωνιστή του να εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το εν λόγω σημείο;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα:
 Πρέπει να θεωρείται κακόπιστος ο καταθέτης αιτήσεως κοινοτικού σήματος στην περίπτωση που καταθέτει την αίτηση προκειμένου να εμποδίσει ανταγωνιστή να εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το σημείο, μολονότι κατά τον χρόνο καταθέσεως της αιτήσεως γνωρίζει ή πρέπει να γνωρίζει ότι ο ανταγωνιστής έχει ήδη αποκτήσει «σημαντικά δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας» δια της χρήσεως του ιδίου ή παρεμφερούς σημείου για τα ίδια ή παρεμφερή σε βαθμό συγχύσεως προϊόντα ή υπηρεσίες;
 3)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 1 ή στο ερώτημα 2:
 Πρέπει να γίνει δεκτό ότι δεν υπάρχει κακή πίστη στην περίπτωση που το σημείο του καταθέτη αιτήσεως κοινοτικού σήματος έχει ήδη επικρατήσει στις συναλλαγές και, ως εκ τούτου, προστατεύεται βάσει των διατάξεων περί αθέμιτου ανταγωνισμού;
 (1) ΕΕ 1994, L 11, σ. 1.


text:
Αριθ. C 131/16 [EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26 . 4. 97
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ Επιτροπής, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από
 της 5ης Φεβρουάριου 1997 τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, C. P. Briët και A. Potocki,
 δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 6 Φεβρουαρίου
 στην υπόθεση Τ-49/96, H, κατα Επιτροπής των Ευρωπαϊκών 1997 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 Κοινοτήτων (')
 (Υπάλληλοι — Αγωγή αποζημιώσεως — Ένσταση απαρα
 δέκτου) 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη.
 (97/C 131/39)
 2. Καταδικάζει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (') ΕΕ αριθ. C 233 της 10. 8. 1996.
 Στην υπόθεση Τ-49/96, H, πρώην υπάλληλος της Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελλών, εκπρο
 σωπούμενη αρχικώς από τους Pierre-Paul van Gehuchten και
 Jacques Sambon, δικηγόρους Βρυξελλών, με αντίκλητο στο
 Λουξεμβούργο το δικηγόρο Louis Schiltz, 2, rue du fort
 Rheinsheim, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωπος: Ana Maria Alves Vieira), με αντικείμενο ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 αίτημα αποκαταστάσεως της περιουσιακής ζημίας και επιδι
 της 20ής Φεβρουάριου 1997
 κάσεως χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω της ηθικής βλάβης
 που φέρεται ότι υπέστη η ενάγουσα, το Πρωτοδικείο (τρίτο στην υπόθεση Τ-139/96, MD Foods Amba κ.λπ. κατά Επι
 τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, και τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 C. P. Briët και A. Potocki , δικαστές, γραμματέας: H. Jung, (Απέκδνση αρμοδιότητας)
 εξέδωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1997 διάταξη με το ακόλουθο (971C 131 /41 )
 διατακτικό :
 (Γλώσσα διαδικασίας: η δανική)
 1 . Απορρίπτει την αγωγή ως απαράδεκτη.
 2. Οι διάδικοι φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Στην υπόθεση Τ-139/96, MD Foods Amba, με έδρα το Viby
 (Δανία), και Danske Mejeriers Fællesorganisation, με έδρα το
 Arhus (Δανία), εκπροσωπούμενες από τον G. Lett, δικηγόρο
 (') ΕΕ αριθ . C 158 της 1 . 6. 1996. Κοπεγχάγης, και τον N. Σκανδάμη , δικηγόρο Αθηνών, με
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο R. Assa, 1 , rue J. P.
 Brasseur, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωποι: J. L. Iglesias Buhigues και H. Støvlbæk), με
 αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1 107/96
 της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 1996, σχετικά με την
 καταχώρηση των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομα
 σιών προελεύσεως σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέ
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ πεται στο άρθρο 17 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2081/92 του
 της 6ης Φεβρουάριου 1997 Συμβουλίου (2), όσον αφορά την καταχώρηση της ονομασίας
 «φέτα» ως προστατευομένης ονομασίας προελεύσεως, το
 στην υπόθεση Τ-64/96, Filippo de Jorio κατά Συμβουλίου της Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. Gar
 Ευρωπαϊκής Ένωσης (') cía-Valdecasas, Πρόεδρο, J. Azizi και M. Jaeger, δικαστές,
 (Αποζημιώσεις των μελών της οικονομικής και Κοινωνικής γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 20 Φεβρουαρίου 1997
 Επιτροπής — Προσφυγή ακυρώσεως — Προσφυγή κατά διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 παραλείψεως — Προδήλως απαράδεκτο)
 (97/C 131 /40)
 1 . Το Πρωτοδικείο απεκδύεται της αρμοδιότητάς του στην
 υπόθεση Τ-139/96, MD Foods Amba και Danske Mejeriers
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική) Fællesorganisation κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, προκειμένου να αποφανθεί το Δικαστήριο
 επί του αιτήματος ακυρώσεως.
 Στην υπόθεση Τ-64/96, Filippo de Jorio , σύμβουλος στην
 Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή , εκπροσωπούμενος 2. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 από τον Lucio Filippo Longo, δικηγόρο Ρώμης, με αντίκλητο
 στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Ernest Arendt, 8-10, rue ,
 Mathias Hardt, κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ο ΕΕ αριθ . C 354 της 23 . 11 . 1996.
 εκπροσωπούμενου από τις Maria Cristina Giorgi και Thérèse (2) ΕΕ αριθ. L 148 της 21 . 6. 1996, σ. 1 .
 Blanchet, που έχει ως αντικείμενο αιτήσεις στηριζόμενες στα
 άρθρα 173 και 175 της συνθήκης ΕΚ, περί καταβολής
 αποζημιώσεων στα μέλη της Οικονομικής και Κοινωνικής


text:
 16.1.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 11/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 12ης Νοεμβρίου 2009 — SGL Carbon AG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-564/08 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Άρθρα 81 ΕΚ και 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ - Αγορά των προϊόντων άνθρακα και γραφίτη για ηλεκτρολογικές και μηχανολογικές εφαρμογές - Άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 - Κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων - Σχετικός κύκλος εργασιών και μερίδιο αγοράς - Αξία της δεσμευμένης καταναλώσεως - Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως - Αρχή της αναλογικότητας)
 2010/C 11/09
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: SGL Carbon AG (εκπρόσωπος: M. Klusmann, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: F. Castillo de la Torre και W. Mölls)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (πέμπτο τμήμα) της 8ης Οκτωβρίου 2008, T-68/04, SGL Carbon κατά Επιτροπής, με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της νυν αναιρεσείουσας με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως 2004/420/ΕΚ της Επιτροπής, της 3ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ όσον αφορά σύμπραξη στην αγορά προϊόντων γραφίτη και άνθρακα για ηλεκτρολογικές και μηχανολογικές εφαρμογές ή, επικουρικώς, τη μείωση του επιβληθέντος στην αναιρεσείουσα προστίμου — Δεν ελήφθη υπόψη, χαρακτηρισθείσα ως απαράδεκτος νέος ισχυρισμός, η επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας σχετικά με τον συνυπολογισμό της αξίας της δεσμευμένης καταναλώσεως στον κύκλο εργασιών και στο μερίδιο αγοράς των εμπλεκομένων επιχειρήσεων — Παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τη SGL Carbon AG στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 69 της 21.3.2009.


text:
 24.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 194/27
 Προσφυγή της 24ης Μαρτίου 2014 — Deza κατά ECHA
 (Υπόθεση T-189/14)
 2014/C 194/35
 Γλώσσα διαδικασία: η τσεχική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Δημοκρατία της Τσεχίας) (εκπρόσωπος: P.Dejl, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA)
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων της 24ης Ιανουαρίου 2014, αριθ. AFA-C-0000004274-77-09/F, AFA-C-0000004280-84-09/F, AFA-C-0000004275-75-09/F και AFA-C-0000004151-87-08/F, και
 —
 να καταδικάσει τον καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος αφορά παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 (1), σε συνδυασμό με το άρθρο 118 του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 (2), καθώς και προσβολή της προστασίας των θεμιτών εμπορικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.
 Συναφώς, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001, σε συνδυασμό με το άρθρο 118 του κανονισμού 1907/2006, διότι η δημοσιοποίηση των επίμαχων στοιχείων σε τρίτους θα έθετε σε κίνδυνο την προστασία των επίμαχων θεμιτών εμπορικών συμφερόντων και δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, δεδομένου ότι η δημοσιοποίηση των εν λόγω στοιχείων δεν δικαιολογείται από υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, και ότι ο καθού δεν ανέφερε καν ότι υπάρχει δημόσιο συμφέρον που υπερτερεί της ανάγκης προστασίας των προαναφερθέντων δικαιωμάτων της προσφεύγουσας.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αφορά παραβίαση των διεθνών δεσμεύσεων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, οι οποίες απορρέουν από της συμφωνίας ADPIC και προσβολή του δικαιώματος προστασίας των εμπιστευτικών στοιχείων εξαιτίας της εν λόγω παραβιάσεως.
 Συναφώς, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει αναλάβει τη Ευρωπαϊκή Ένωση βάσει του άρθρου 39, παράγραφος 2, της συμφωνίας ADPIC, το οποίο ορίζει ότι οι συμβαλλόμενοι εξασφαλίζουν ότι τα φυσικά και νομικά πρόσωπα έχουν τη δυνατότητα να εμποδίσουν τη γνωστοποίηση σε τρίτους, καθώς και την απόκτηση ή χρήση από τρίτους πληροφοριών που έχουν θεμιτά στην κατοχή τους, χωρίς τη συγκατάθεσή τους και κατά τρόπο αντίθετο στα χρηστά εμπορικά ήθη, με την επιφύλαξη ότι οι πληροφορίες αυτές α) είναι απόρρητες υπό την έννοια ότι, είτε συνολικά είτε με βάση τη ακριβή μορφή και συνάρθρωση των στοιχείων τους, δεν είναι εν γένει γνωστές σε πρόσωπα ανήκοντα σε κύκλους που κανονικά με τις συγκεκριμένες πληροφορίες ή δεν έχουν ευχερώς πρόσβαση σε αυτές, β) έχουν εμπορική αξία ως απόρρητες και γ) έχουν αποτελέσει αντικείμενο εύλογων ενεργειών, εκ μέρους του προσώπου που τις κατέχει θεμιτώς, προκειμένου να διατηρηθούν απόρρητες.
 3.
 Ο τρίτος λόγος αφορά παραβίαση των δεσμεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες απορρέουν από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, παράβαση του άρθρου 17 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προσβολή του δικαιώματος στην ιδιοκτησία και του δικαιώματος προστασίας της ιδιοκτησίας της προσφεύγουσας εξαιτίας των παραβάσεων αυτών.
 Συναφώς, προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, το άρθρο 1 του Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Συμβάσεως αυτής και το άρθρο 17 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι περιορίζει το δικαίωμά της ειρηνικής απολαύσεως των αγαθών της προσφεύγουσας.
 4.
 Ο τέταρτος λόγος αφορά παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001.
 Κατά την προσφεύγουσα, η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001, διότι η δημοσιοποίηση των επίμαχων πληροφοριών θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο τη διαδικασία λήψεως αποφάσεως της Επιτροπής και της πας όσον αφορά την αίτηση εγκρίσεως της επίμαχης ουσίας, δεδομένου ότι η δημοσιοποίηση των επίμαχων πληροφοριών δεν δικαιολογείται από υπέρτερο δημόσιο συμφέρον και ο καθού δεν ανέφερε καν στην απόφασή του ότι υπάρχει δημόσιο συμφέρον που υπερτερεί της ανάγκης προστασίας των προαναφερθέντων δικαιωμάτων της προσφεύγουσας.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145 της 31ης Μαΐου 2001, σ. 43).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/EΚ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 793/93 του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1488/94 της Επιτροπής καθώς και της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ (ΕΕ L 396, της 30ής Δεκεμβρίου 2006, σ. 1).


text:
 3.10.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 364/33
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (τρίτο τμήμα) της 20ής Ιουλίου 2016 — U (*1) κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-104/15) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Σύνταξη επιζώντων - Άρθρα 18 και 20 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ - Επιζών σύζυγος πρώην υπαλλήλου - Επιλεξιμότητα - Δεύτερος γάμος - Ίση μεταχείριση των υπαλλήλων))
 (2016/C 364/39)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: U (*1) (εκπρόσωπος: F. Moyse, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: G. Gattinara, A.-C. Simon και F. Simonetti)
 Παρεμβαίνον υπέρ της καθής: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εκπρόσωποι: M. Ecker και E. Tavena)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί μη χορηγήσεως συντάξεως επιζώντος στην προσφεύγουσα.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2014, με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε αίτηση της U (*1) για τη χορήγηση συντάξεως επιζώντος από τον θανόντα σύζυγό της, πρώην υπάλληλο συνταξιοδοτηθέντα λόγω αρχαιότητας.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Μ. U (*1).
 3)
 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (*1) Πληροφορίες που διεγράφησαν ή αντικαταστάθηκαν στο πλαίσιο της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και/ή εμπιστευτικότητας.
 (1) EE C 302 της 14.9.2015, σ. 71.


text:
 8.9.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 18ης Ιουλίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
 (Υπόθεση C-61/07) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Μηχανισμός παρακολούθησης των εκπομπών αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου - Εφαρμογή του πρωτοκόλλου του Κιότο)
 (2007/C 211/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: U. Wölker και J.-B. Laignelot)
 Καθού: Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (εκπρόσωπος: C. Schiltz)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη γνωστοποιήσεως, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, της εκθέσεως που περιλαμβάνει τις πληροφορίες τις οποίες απαιτεί το άρθρο 3, παράγραφος 2, της αποφάσεως 280/2004/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004, για μηχανισμό παρακολούθησης των εκπομπών αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου στην Κοινότητα και εφαρμογής του πρωτοκόλλου του Κιότο — Πληροφορίες για εθνικά σχέδια σχετικά με τις εκπομπές αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και μέτρα που λαμβάνονται για να περιορίσουν ή/και να μειώσουν αυτές τις εκπομπές
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να γνωστοποιήσει τις πληροφορίες τις οποίες απαιτεί το άρθρο 3, παράγραφος 2, της αποφάσεως 280/2004/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004, για μηχανισμό παρακολούθησης των εκπομπών αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου στην Κοινότητα και εφαρμογής του πρωτοκόλλου του Κιότο, παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από τη διάταξη αυτή.
 2)
 Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 95 της 28.4.2007.


text:
 19.2.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 45/25
 Προσφυγή της Au Lys de France κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2004
 (Υπόθεση T-458/04)
 (2005/C 45/56)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Η εταιρία Au Lys de France, με έδρα το Le Raincy (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Guy Lesourd, άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 22 Νοεμβρίου 2004 προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει, με όλα τα έννομα αποτελέσματα, την απόφαση της Επιτροπής της 17ης Σεπτεμβρίου 2004.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ασκούσε λιανική εμπορία στον αεροσταθμό του αερολιμένα Paris/Charles de Gaulle. Υπέβαλε προς την Επιτροπή καταγγελία σχετικά με καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως, κατά την έννοια του άρθρου 82 ΕΚ, από τον δημόσιο φορέα Aéroports de Paris στην αγορά των εμπορικού χαρακτήρα παραχωρήσεων δημόσιας ιδιοκτησίας στον χώρο ενός αερολιμένα.
 Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι για την καταγγελία δεν φαίνεται να υπάρχει επαρκές κοινοτικό συμφέρον προκειμένου να δικαιολογηθεί η κίνηση επίσημης έρευνας.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα επικαλείται, πρώτον, νομικό σφάλμα καθώς και πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως κατά την εκτίμηση της υπάρξεως επαρκούς κοινοτικού συμφέροντος. Κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή, διαπιστώνοντας την έλλειψη επαρκούς κοινοτικού συμφέροντος για τη συνέχιση της εξετάσεως της υποθέσεως καθώς και διαπιστώνοντας την ύπαρξη επαρκούς προστασίας των δικαιωμάτων της προσφεύγουσας ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, υπέπεσε σε σφάλμα.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα επικαλείται την ύπαρξη ανεπαρκούς αιτιολογίας κατά παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ, καθόσον η Επιτροπή δεν απάντησε σε διάφορα στοιχεία της επιχειρηματολογίας της προσφεύγουσας.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα επικαλείται παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ, καθόσον η Επιτροπή αρνήθηκε να εξετάσει την καταγγελία ενώ, κατά την προσφεύγουσα, υφίσταται καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως.


text:
 14.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/30
 Προσφυγή της 14ης Ιουνίου 2017 — Πολωνία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-376/17)
 (2017/C 269/41)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Δημοκρατία της Πολωνίας (εκπρόσωπος: B. Majczyna)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την εκτελεστική απόφαση C(2017) 2104 τελικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 4ης Απριλίου 2017, με την οποία παρατάθηκε η αναστολή των μηνιαίων πληρωμών υπέρ της Πολωνίας σχετικά με την ενίσχυση για την προαναγνώριση ομάδων παραγωγών στον τομέα των οπωροκηπευτικών στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ)·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος αφορά παράβαση του άρθρου 41, παράγραφος 2, εδάφιο δεύτερο, δεύτερη περίοδος, σε συνδυασμό με το πρώτο εδάφιο, εισαγωγική φράση και στοιχείο β', του κανονισμού 1306/2013 (1), στο μέτρο που η αναστολή των μηνιαίων πληρωμών παρατάθηκε βάσει εσφαλμένων πραγματικών στοιχείων και εσφαλμένης νομικής ερμηνείας, μολονότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις αναστολής των μηνιαίων πληρωμών.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αφορά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και παράβαση του άρθρου 41, παράγραφος 3, του κανονισμού 1306/2013, στο μέτρο που ο συντελεστής αναστολής των μηνιαίων πληρωμών διατηρήθηκε σε υπερβολικά υψηλό επίπεδο σε σχέση με το ενδεχόμενο πρόκλησης οικονομικής ζημίας σε βάρος του προϋπολογισμού της Ένωσης.
 (1) Κανονισμός (EE) 1306/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, σχετικά με τη χρηματοδότηση, τη διαχείριση και την παρακολούθηση της κοινής γεωργικής πολιτικής (EE 2013, L 347, σ. 549).


text:
C 6/8 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 8.1.2000
 1) Η Ιρλανδι ́α, παραλει ́ποντας να θεσπι ́σει εμπροθε ́σμως τις 2) Τα ́αρθρα 73 Β, παρα ́γραφος 1, και 73 ∆, παρα ́γραφοι 1,
 αναγκαι ́ες νομοθετικε ́ς, κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις στοιχει ́ο β', της Συνθη ́κης απαγορευ ́ουν εθνικη ́ δια ́ταξη ́οπως
 προκειμε ́νου να συμμορφωθει ́ προς την οδηγι ́α 92/100/ΕΟΚ αυτη ́ του ́αρθρου 33 Tarifpost 8, παρα ́γραφος 4, πρω ́ τη
 του Συμβουλι ́ου, της 19ης Νοεμβρι ́ου 1992, σχετικα ́ με το φρα ́ση, του Gebührengesetz.
 δικαι ́ωμα εκμι ́σθωσης, το δικαι ́ωμα δανεισμου ́ και ορισμε ́να
 δικαιω ́ ματα συγγενικα ́ προς την πνευματικη ́ ιδιοκτησι ́α στον
 τομε ́α των προϊο ́ντων της διανοι ́ας, παρε ́βη τις υποχρεω ́ σεις (1) EE C 72 της 7.3.1998.
 που υπε ́χει απο ́ την οδηγι ́α αυτη ́.
 2) Η Ιρλανδι ́α φε ́ρει τα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (1) EE C 258 της 15.8.1998.
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 της εταιρι ́ας HITESYS SpA με ́εδρα την Aprilia (επαρχι ́α
 Latina), Ιταλι ́α, που ασκη ́θηκε στις 23 Σεπτεμβρι ́ου 1999
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (Υπο ́θεση C-356/99)
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 (2000/C 6/16)
 της 14ης Οκτωβρι ́ου 1999
 στην υπο ́θεση C-439/97 (αι ́τηση του Verwaltungsgerichts- Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 hof για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Sandoz τον Eugenio de March, νομικο ́ συ ́μβουλο, επικουρου ́μενο απο ́
 GmbH κατα ́ Finanzlandesdirektion für Wien, Niederös- τον Alberto Dal Ferro, δικηγο ́ρο Βιτσε ́ντσας, με αντι ́κλητο στο
 terreich und Burgenland (1) Λουξεμβου ́ργο τον Carlos Gómez de la Cruz, Centre Wagner,
 Kirchberg, α ́σκησε στις 23 Σεπτεμβρι ́ου 1999 ενω ́πιον του
 («Συμβα ́ σεις δανει ́ου — Τε ́λος χαρτοση ́μου — Τρο ́ποι ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της
 φορολογη ́σεως — ∆υσμενη ́ κριση»)
 ́ς δια εταιρι ́ας HITESYS SpA.
 (2000/C 6/15) Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́) 1) να υποχρεω ́σει την καθη ́ς εταιρι ́α HITESYS SpA να αποδω ́σει
 κεφα ́λαιο υ ́ψους 132 500 ευρω ́ (EUR) εντο ́κως προς 8,25 %
 για το δια ́στημα μεταξυ ́ 8.1.94 και 8.9.99, α ́ρα το ́κους
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ υ ́ψους 61 032,8 EUR, δηλαδη ́ να αποδω ́σει συνολικα ́ ποσο ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») 194 443,7 EUR και να καταβα ́λει επιπλε ́ον το ́κους υπερημε-
 ρι ́ας 30,364 EUR ημερησι ́ως με ́χρι την οριστικη ́ εξο ́φληση, σε
 Στην υπο ́θεση C-439/97, με αντικει ́μενο αι ́τηση του σχε ́ση με τη χρηματοδο ́τηση της συμβα ́σεως JOU2-CT93-
 Verwaltungsgerichtshof (Αυστρι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' ε- 0417,
 φαρμογη ́ν του α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου 234
 ΕΚ), με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που 2) να καταδικα ́σει τη HITESYS στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 εκκρεμει ́ ενω ́πιον του εθνικου ́ δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Sandoz GmbH
 και Finanzlandesdirektion für Wien, Niederösterreich und
 Burgenland, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την
 ερμηνει ́α των α ́ρθρων 73 Β και 73 ∆ της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρων Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 56 ΕΚ και 58 ΕΚ), καθω ́ς και των α ́ρθρων 1 και 4 της οδηγι ́ας
 88/361/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 24ης Ιουνι ́ου 1988, για τη Η προσφυγη ́, η οποι ́α ́εχει ασκηθει ́ βα ́σει ρη ́τρας διαιτησι ́ας, αφορα ́
 θε ́ση σε εφαρμογη ́ του α ́ρθρου 67 της Συνθη ́κης (ΕΕ L 148, σ. 5), την καταβολη ́ διαφο ́ρων χρηματικω ́ν ποσω ́ν που προκαταβλη ́θηκαν
 το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους R. Schintgen, σε σχε ́ση με τη συ ́μβαση JOU2-CT93-0417, η οποι ́α αφορα ́
 προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος, προεδρευ ́οντα του ́εκτου τμη ́μα- σχε ́διο ερευνω ́ν στο πλαι ́σιο του προγρα ́μματος JOULE II (1991-
 τος, P. J. G. Kapteyn (εισηγητη ́), και G. Hirsch, γενικο ́ς εισαγγε- 1994), το οποι ́ο ενε ́κρινε το Συμβου ́λιο των Υπουργω ́ν της
 λε ́ας: P. Léger, γραμματε ́ας: D. Louterman-Hubeau, κυ ́ρια υπα ́λ- Ευρωπαϊκη ́ς Κοινο ́τητας στον τομε ́α της μη πυρηνικη ́ς ενε ́ργειας (1).
 ληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 14 Οκτωβρι ́ου 1999 απο ́φαση με Η Επιτροπη ́ αποφα ́σισε να καταγγει ́λει τη διεπο ́μενη απο ́ το ιταλικο ́
 το ακο ́λουθο διατακτικο ́: δι ́καιο συ ́μβαση λο ́γω της εκ με ́ρους της καθη ́ς μη εκπληρω ́ σεως
 των υποχρεω ́σεω ́ν της.
 1) Τα ́αρθρα 73 Β, παρα ́γραφος 1, και 73 ∆, παρα ́γραφοι
 1, στοιχει ́ο β', και 3, της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρα 56,
 παρα ́γραφος 1, ΕΚ και 58, παρα ́γραφοι 1, στοιχει ́ο β', και (1) Απο ́φαση 91/484/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 9ης Σεπτεμβρι ́ου 1991
 3, ΕΚ) ́εχουν την ́εννοια ́οτι δεν απαγορευ ́ουν τη φορολο ́γηση (EE L 257 της 14/09/1991, σ. 37).
 δανει ́ων συναφθε ́ντων σε ́αλλο κρα ́τος με ́λος, η οποι ́α προ-
 βλε ́πεται απο ́ εθνικη ́ δια ́ταξη ́οπως αυτη ́ του ́αρθρου 33
 Tarifpost 8, παρα ́γραφος 1, του Gebührengesetz.


text:
 19.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 151/8
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 27ης Μαρτίου 2014 [αίτηση του Landesgericht Bozen (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Ulrike Elfriede Grauel Rüffer κατά Katerina Pokorná
 (Υπόθεση C-322/13) (1)
 ((Ιθαγένεια της Ένωσης - Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων - Εφαρμοστέο σε αστική δίκη γλωσσικό καθεστώς))
 2014/C 151/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landesgericht Bozen
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ulrike Elfriede Grauel Rüffer κατά
 Katerina Pokorná
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen — Ερμηνεία των άρθρων 18 και 21 ΣΛΕΕ — Απαγόρευση διακρίσεων και ιθαγένεια της Ένωσης — Εφαρμοστέο σε αστική δίκη γλωσσικό καθεστώς — Παρέκκλιση υπέρ των πολιτών του οικείου κράτους μέλους — Επέκταση αυτής της παρεκκλίσεως επί των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ευρίσκονται υπό τις αυτές συνθήκες με τους πολίτες του οικείου κράτους μέλους
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 18 ΣΛΕΕ και 21 ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία παρέχει το δικαίωμα χρήσεως γλώσσας άλλης από την επίσημη στις αστικές υποθέσεις των οποίων επιλαμβάνονται τα δικαστήρια κράτους μέλους, τα οποία εδρεύουν σε συγκεκριμένη διοικητική περιφέρεια του κράτους αυτού, μόνον στους πολίτες του που κατοικούν εντός της συγκεκριμένης περιφέρειας.
 (1) ΕΕ C 226 της 3.8.2013.


text:
 6.11.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/22
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 13ης Σεπτεμβρίου 2010 — TF1 κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-193/06) (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Σύστημα ενισχύσεων υπέρ της κινηματογραφικής και οπτικοακουστικής παραγωγής - Απόφαση της Επιτροπής να μη διατυπώσει αντιρρήσεις - Προσφυγή ακυρώσεως - Ανταγωνιστική θέση που δεν θίγεται ουσιωδώς - Απαράδεκτο)
 2010/C 301/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Télévision française 1 SA (TF1) (Boulogne-Billancourt, Γαλλία) (εκπρόσωποι: J.-P. Hordies και C. Smits, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Giolito, T. Scharf και B. Stromsky)
 Παρεμβαίνουσα προς στήριξη των αιτημάτων της καθής: Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. de Bergues και L. Butel)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως C(2006) 832 τελικό της Επιτροπής, της 22ας Μαρτίου 2006, σχετικά με μέτρα ενισχύσεως υπέρ του κινηματογράφου και του οπτικοακουστικού τομέα στη Γαλλία (ενισχύσεις NN 84/2004 και N 95/2004 — France, Régimes d’aide au cinéma et à l’audiovisuel).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Η Télévision française 1 SA (TF1) φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 3)
 Η Γαλλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) EE C 224 της 16.9.2006


text:
 1.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 38/68
 Προσφυγή της 27ης Νοεμβρίου 2015 — Clover Canyon κατά ΓΕΕΑ — Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON)
 (Υπόθεση T-693/15)
 (2016/C 038/92)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Clover Canyon, Inc. (Λος Άντζελες, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωπος: T. Schmitz, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Kaipa Sportswear GmbH (Heilbronn, Γερμανία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Αιτούσα: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Διεθνής καταχώριση του λεκτικού σήματος «CLOVER CANYON» με ισχύ στην Ευρωπαϊκή Ένωση — Υπ’ αριθ. 1 120 485 αίτηση καταχωρίσεως
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 4ης Αυγούστου 2015 στην υπόθεση R 3018/2014-5
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών·
 ή
 —
 να καταδικάσει την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
 10.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 175/15
 Διάταξη του Δικαστηρίου της 6ης Φεβρουαρίου 2014 — Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
 (Υπόθεση C-28/13 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Υποχρεωτικό περιεχόμενο της αιτήσεως αναιρέσεως))
 2014/C 175/17
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP (εκπρόσωποι: M. Stephens και R. Lands, solicitors, καθώς και T. Pitt-Payne, QC,)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (εκπρόσωποι: M. López Torres και S. Lambrinoc)
 Αντικείμενο
 Αναίρεση κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα), στις 29 Νοεμβρίου 2012, στην υπόθεση T-590/10, Gabi Thesing και Bloomberg Finance LP κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε προσφυγή με σκοπό την ακύρωση της από 21 Οκτωβρίου 2010 αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, περί μη χορηγήσεως στις αναιρεσείουσες της προσβάσεως σε δύο έγγραφα αφορώντα το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1.
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2.
 Καταδικάζει την Gabi Thesing και την Bloomberg Finance LP στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 101 της 6.4.2013.


text:
 18.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 346/23
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Landgerichts Regensburg (Γερμανία) στις 11 Ιουνίου 2010 — G κατά Cornelius de Visser
 (Υπόθεση C-292/10)
 ()
 2010/C 346/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landgericht Regensburg (Γερμανία)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: G
 Εναγόμενος: Cornelius de Visser
 Προδικαστικά ερωτήματα
 α)
 Αποκλείει το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη φράση του πρώτου εδαφίου, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως διαμορφώθηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, σε συνδυασμό με το άρθρο 47, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή άλλες κοινοτικές διατάξεις, την καλούμενη «επίδοση δια δημοσιεύσεως» κατά το εθνικό δίκαιο [η οποία σύμφωνα με τα άρθρα 185 έως 188 του γερμανικού κώδικα πολιτικής δικονομίας (Zivilprozessordnung, στο εξής: ZPO) πραγματοποιείται με την ανάρτηση της ανακοινώσεως περί επιδοτήσεως στον πίνακα ανακοινώσεων του εντέλλοντος δικαστηρίου επί διάστημα ενός μηνός], όταν ο αντίδικος (στο πλαίσιο μιας ευρισκόμενης σε αρχικό στάδιο) αστικής δίκης δηλώνει μεν σε ιστοσελίδα διεύθυνση ευρισκόμενη στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: έδαφος της Ένωσης), η επίδοση όμως στη διεύθυνση δεν είναι δυνατή επειδή ο εναγόμενος δεν διαμένει εκεί και ούτε δύναται να διαπιστωθεί με άλλον τρόπο ο τόπος διαμονής του εναγόμενου τη δεδομένη χρονική στιγμή;
 β)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα:
 Οφείλει το εθνικό δικαστήριο στην περίπτωση αυτή να μην εφαρμόσει, σύμφωνα με την μέχρι τούδε νομολογία του ΔΕΚ (η τελευταία σχετική απόφαση αφορούσε στην υπόθεση της 12ης Ιανουαρίου 2010, C-341/08, Petersen, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή), τις εθνικές διατάξεις που επιτρέπουν την επίδοση δια δημοσιεύσεως ακόμη και αν το εθνικό δίκαιο αναγνωρίζει μία τέτοια αρμοδιότητα (την καλούμενη Verwerfungskompetenz) μόνο στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο (Bundesverfassungsgericht);
 και
 Πρέπει η ενάγουσα να γνωστοποιήσει στο δικαστήριο νέα, διεύθυνση του εναγομένου στην οποία να είναι δυνατόν να γίνει εκ νέου επίδοση της αγωγής, προκειμένου να καταστεί δυνατή η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της, δεδομένου ότι κατά το εθνικό δίκαιο, χωρίς επίδοση δια δημοσιεύσεως και εφόσον δεν είναι γνωστός ο τόπος διαμονής του εναγομένου δεν θα ήταν δυνατή η διεξαγωγή της δίκης;
 γ)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα που διαλαμβάνεται στο σημείο 2 α: Συμβιβάζεται με το άρθρο 26, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (στο εξής: κανονισμός 44/2001) η έκδοση ερήμην αποφάσεως κατά το άρθρο 331 ZPO, και, κατά προέκταση, εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις κατά την έννοια του Κανονισμού (ΕΚ) 805/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Απριλίου 2004 για τη θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις (στο εξής: κανονισμός 805/2004), όταν το αίτημα της αγωγής είναι να καταδικαστεί ο εναγόμενος στην καταβολή αποζημιώσεως προς ικανοποίηση ηθικής βλάβης, ελάχιστου ύψους 20 000,00 ευρώ πλέον τόκων και εξόδων δικηγόρου ύψους 1 419,19 ευρώ πλέον τόκων;
 Τα κατωτέρω ερωτήματα έχουν ως προϋπόθεση ότι βάσει των απαντήσεων του ΔΕΚ στα ερωτήματα υπό σημεία 2 α έως γ η ενάγουσα θα έχει τη δυνατότητα συνεχίσεως της δίκης:
 δ)
 Λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων των άρθρων 4, παράγραφος 1, και 5, σημείο 3, του κανονισμού 44/2001, έχει εφαρμογή ο εν λόγω κανονισμός και επί περιπτώσεων στις οποίες ο εναγόμενος σε πολιτική δίκη, ο οποίος ζητείται να καταδικασθεί σε παράλειψη, παροχή στοιχείων και αποζημίωση για ηθική βλάβη, (πιθανολογείται ότι) είναι μεν πολίτης της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, ΣΕΕ, η διαμονή του όμως δεν είναι γνωστή και συνεπώς δεν είναι καθόλου βέβαιο αν τη δεδομένη χρονική στιγμή βρίσκεται εντός του εδάφους της Ένωσης ή/και των λοιπών κρατών που έχουν συνάψει τη σύμβαση για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις της, η οποία συμφωνήθηκε στο Λουγκάνο στις 16 Σεπτεμβρίου 1988 (στο εξής: σύμβαση του Λουγκάνο), ούτε είναι γνωστός ο ακριβής τόπος του διακομιστή (server) στον οποίο βρίσκεται αποθηκευμένη η ιστοσελίδα, παρότι εικάζεται ότι ο διακομιστής πρέπει να βρίσκεται εντός του εδάφους της Ένωσης;
 ε)
 Σε περίπτωση (επαπειλούμενης) προσβολής της προσωπικότητας από περιεχόμενα ιστοσελίδας, έχει η φράση «του τόπου όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός» του άρθρου 5, σημείο 3 του κανονισμού 44/2001 την έννοια:
 ότι επιτρέπεται στον θιγόμενο (στο εξής: η ενάγουσα) να εγείρει αγωγή επί παραλείψει, καθώς και για παροχή στοιχείων και ικανοποίηση ηθικής βλάβης κατά του υπεύθυνου της ιστοσελίδας (στο εξής: ο εναγόμενος) ενώπιον των δικαστηρίων οποιουδήποτε κράτους μέλους, από όπου υπάρχει δυνατότητα προσβάσεως στην ιστοσελίδα, ανεξαρτήτως του τόπου εγκαταστάσεως του υπεύθυνου της ιστοσελίδας (εντός ή εκτός του εδάφους της Ένωσης),
 ή μήπως
 η δικαιοδοσία των δικαστηρίων κράτους μέλους, στο οποίο δεν είναι εγκατεστημένος ο εναγόμενος, ή για το οποίο δεν προκύπτει ότι ο εναγόμενος διαμένει σε αυτό, προϋποθέτει έναν ειδικότερο δεσμό μεταξύ του προσβαλλόμενου περιεχομένου ή της συγκεκριμένης ιστοσελίδας και του κράτους της έδρας του δικαστηρίου (εσωτερικός δεσμός (Inlandsbezug)), πέραν της τεχνικής δυνατότητας προσβάσεως;
 στ)
 Σε περίπτωση που απαιτείται τέτοιου είδους ειδικός εσωτερικός δεσμός: Βάσει ποιων κριτηρίων καθορίζεται ο δεσμός αυτός;
 Έχει σημασία, αν η συγκεκριμένη ιστοσελίδα απευθύνεται, βάσει του σκοπού για τον οποίο την προορίζει ο υπεύθυνός της, ειδικά (και) στους χρήστες του Διαδικτύου στο κράτος της έδρας του δικαστηρίου, ή αρκεί ότι οι πληροφορίες που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα παρουσιάζουν αντικειμενικά δεσμό με το κράτος της έδρας του δικαστηρίου, υπό την έννοια ότι η πιθανή σύγκρουση μεταξύ των συμφερόντων της ενάγουσας σχετικά με τον σεβασμό της προσωπικότητάς της, αφενός, και του υπεύθυνου της ιστοσελίδας σχετικά με την ελεύθερη διαμόρφωση της σελίδας του, αφετέρου, ενδέχεται, με βάση τα δεδομένα της συγκεκριμένης υποθέσεως, και ιδίως λόγω του περιεχομένου της προσβαλλόμενης ιστοσελίδας, να έχει πράγματι επέλθει ή να επέλθει μελλοντικά στο κράτος της έδρας του δικαστηρίου ή να έχει επέλθει υπό την έννοια ότι ένας ή περισσότεροι γνωστοί της ενάγουσας έλαβαν γνώση του περιεχομένου της ιστοσελίδας;
 ζ)
 Εξαρτάται ο ειδικός εσωτερικός δεσμός ιδίως από τον αριθμό των επισκέψεων που δέχτηκε η προσβαλλόμενη ιστοσελίδα από το κράτος της έδρας του δικαστηρίου;
 η)
 Σε περίπτωση που με βάση τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα το αιτούν δικαστήριο είναι αρμόδιο να δικάσει την αγωγή: Ισχύουν και στην ως άνω περιγραφόμενη περίπτωση οι αρχές που διατυπώνονται στην απόφαση του ΔΕΚ της 7ης Μαρτίου 1995, C-68/93, Fiona Shevil κ.λπ. (Συλλογή 1995, σ. Ι-415);
 θ)
 Σε περίπτωση που για την κατάφαση της αρμοδιότητας δεν απαιτείται ειδικότερος εσωτερικός δεσμός, ή που αυτός τεκμαίρεται ήδη από το γεγονός ότι οι προσβαλλόμενες πληροφορίες παρουσιάζουν αντικειμενικά κάποιον ειδικότερο δεσμό με το κράτος της έδρας του δικαστηρίου, υπό την έννοια ότι μία σύγκρουση αντίθετων συμφερόντων στο κράτος της έδρας του δικαστηρίου ενδέχεται, υπό τα δεδομένα της συγκεκριμένης περιπτώσεως και ιδίως εξαιτίας του περιεχομένου της προσβαλλόμενης ιστοσελίδας, να έχει πράγματι επέλθει ή να επέλθει μελλοντικά ή να έχει επέλθει υπό την έννοια ότι ένας ή περισσότεροι γνωστοί της ενάγουσας έλαβαν γνώση του περιεχομένου της ιστοσελίδας, και για την αναγνώριση της υπάρξεως ειδικού εσωτερικού δεσμού δεν απαιτείται ελάχιστος αριθμός επισκέψεων της προσβαλλόμενης ιστοσελίδας προερχόμενων από το κράτος της έδρας του δικαστηρίου ή στην περίπτωση που ο κανονισμός 44/2001 δεν εφαρμόζεται καν στην προκείμενη υπόθεση:
 Έχει το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 8ης Ιουνίου 2000 για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά την έννοια ότι προσδίδεται στις ανωτέρω διατάξεις χαρακτήρας κανόνων συγκρούσεως δικαίων υπό την έννοια, ότι επιβάλλουν και στον τομέα του αστικού δικαίου την αποκλειστική εφαρμογή του ισχύοντος στη χώρα εγκαταστάσεως δικαίου, εκτοπίζοντας τους εθνικούς κανόνες συγκρούσεως
 ή μήπως
 οι διατάξεις αυτές αποτελούν διορθωτικό κανόνα σε επίπεδο ουσιαστικού δικαίου, με τον οποίο η ουσιαστική συνέπεια του κριθέντος με βάση τους εθνικούς κανόνες συγκρούσεως δικαίων ως εφαρμοστέου δικαίου τροποποιείται και περιορίζεται στις απαιτήσεις της χώρας εγκαταστάσεως;
 ι)
 Σε περίπτωση που οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 3, της οδηγίας 2000/31/ΕΚ, έχουν το χαρακτήρα κανόνων συγκρούσεως δικαίων:
 Επιβάλλουν οι εν λόγω διατάξεις απλώς την αποκλειστική εφαρμογή του ισχύοντος στη χώρα εγκαταστάσεως ουσιαστικού δικαίου ή μήπως επιβάλλουν και την εφαρμογή των ισχυόντων στο κράτος αυτό κανόνων συγκρούσεως, έτσι ώστε να διατηρείται η δυνατότητα αναπομπής (renvoi) του δικαίου της χώρας εγκαταστάσεως στο δίκαιο της χώρας προορισμού;
 ια)
 Σε περίπτωση που οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 3, της οδηγίας 2000/31/ΕΚ, έχουν τον χαρακτήρα κανόνων συγκρούσεως:
 Λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό του τόπου εγκαταστάσεως του παρέχοντος την υπηρεσία η (πιθανολογούμενη) παρούσα διαμονή του, η διαμονή του κατά την έναρξη της δημοσιεύσεως των φωτογραφιών της ενάγουσας ή ο (πιθανολογούμενος) τόπος εγκαταστάσεως του διακομιστή στον οποίο βρίσκεται αποθηκευμένη η ιστοσελίδα;


text:
 2.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 197/10
 Προσφυγή της 14ης Μαΐου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Αυστρίας
 (Υπόθεση C-198/08)
 (2008/C 197/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: W. Mölls)
 Καθής: Δημοκρατία της Αυστρίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας νομοθετικές διατάξεις δυνάμει των οποίων καθορίζονται από το κράτος ελάχιστες τιμές πωλήσεως για τα τσιγάρα και τον λεπτοκομμένο καπνό που προορίζεται για την κατασκευή χειροποίητων (στριφτών) τσιγάρων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 95/59/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 1995 (1).
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Τα επεξεργασμένα καπνά αποτελούν μία από τις τρεις ομάδες προϊόντων που υπόκεινται, σε κοινοτικό επίπεδο, σε εναρμονισμένη ρύθμιση του ειδικού φόρου κατανάλωσης. Η οδηγία 95/59/ΕΚ περιέχει μερικές γενικές διατάξεις που εφαρμόζονται σε όλα τα επεξεργασμένα καπνά και ρυθμίζει επιπλέον τη διάρθρωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης που εφαρμόζεται στα τσιγάρα. Το άρθρο 9, παράγραφος 1, διατυπώνει την αρχή ότι οι καπνοβιομήχανοι όπως και οι εισαγωγείς έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν ελεύθερα τις ανώτερες τιμές των επεξεργασμένων καπνών. Η διάταξη αυτή δεν διασφαλίζει μόνον ότι η φορολογική βάση διέπεται από τις ίδιες αρχές εντός όλων των κρατών μελών αλλά, ταυτόχρονα, εμποδίζει επίσης τις κρατικές κανονιστικές ρυθμίσεις των τιμών, που βλάπτουν τον ανταγωνισμό και την εσωτερική αγορά, να ματαιώσουν την επίτευξη των στόχων της οδηγίας.
 Η θεσπισθείσα στην Αυστρία το 2006 ρύθμιση, δυνάμει της οποίας οι κατώτερες τιμές των τσιγάρων και του λεπτοκομμένου καπνού που προορίζεται για την κατασκευή χειροποίητων (στριφτών) τσιγάρων καθορίζονται από τις κρατικές αρχές, αντιβαίνει προς την προπαρατεθείσα διάταξη της οδηγίας 95/59/ΕΚ. Ο καθορισμός κατωτέρων τιμών εξαφανίζει τις διαφορές τιμών μεταξύ των διαφορών προϊόντων οι οποίες θα μπορούσαν να υπάρχουν λόγω των διαφορετικών παραγόντων διαμορφώσεως των τιμών, ανεβάζοντας άμεσα τις τιμές λιανικής πωλήσεως της κατώτερης κλίμακας τιμών σε ένα ελάχιστο επίπεδο. Αυτός ο μηχανισμός οδηγεί ασφαλώς σε στρεβλώσεις των εμπορικών ρευμάτων μεταξύ των κρατών μελών, ακόμη και αν η κατωτάτη τιμή, όπως στην Αυστρία, συνάγεται από τις μέσες τιμές της αγοράς.
 Μεταξύ των συμφερόντων που τα κράτη μέλη μπορούν να επιδιώκουν μέσω της εμπορικής και φορολογικής πολιτικής τους συγκαταλέγεται φυσικά και το συμφέρον για την προστασία της δημόσιας υγείας. Αυτό περικλείει επίσης τον στόχο διατηρήσεως σε υψηλό επίπεδο των τιμών για τα προϊόντα του καπνού. Επειδή όμως τα κράτη μέλη μπορούν πλήρως να ανταποκριθούν στον στόχο αυτό χάρις στα φορολογικά μέσα, δεν είναι δυνατόν να επικαλούνται τέτοια συμφέροντα για να αποκλίνουν από την επίδικη διάταξη της οδηγίας δεδομένου ότι θα έθιγαν με τον τρόπο αυτό τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
 Κατά την Επιτροπή, η φορολογία αποτελεί αποτελεσματικό και επαρκές μέσο από απόψεως τιμής. Παραδείγματα άλλων κρατών μελών δείχνουν επίσης ότι τα επεξεργασμένα καπνά μπορούν να ακριβύνουν μόνο με τη φορολογική πίεση, δεδομένου ότι το φορολογικό επίπεδο μπορεί κατά βούληση να ποικίλει προς τα πάνω, για να ωθηθεί η τελική τιμή στα ύψη, ανεξαρτήτως του περιθωρίου κέρδους των οικείων επιχειρήσεων και/ή κατά πόσον αυτές είναι διατεθειμένες να πωλήσουν χωρίς κέρδος ή ακόμη και με ζημία. Η προσέγγιση αυτή, κατά την οποία η φορολογία λειτουργεί ως αντικειμενικός παράγοντας κόστους, δεν εμποδίζει μόνον τις αρνητικές επιπτώσεις των κατωτέρων τιμών επί του ανταγωνισμού της εσωτερικής αγοράς, αλλά εμποδίζει επίσης ένα άλλο μειονέκτημα που συνδέεται με τις κατώτερες τιμές, ήτοι τη διασφάλιση των περιθωρίων των παρασκευαστών προϊόντων καπνού. Το αποτέλεσμα αυτό ουδόλως συμβάλλει στην προστασία της υγείας και είναι μάλλον αντιπαραγωγικό. Η Επιτροπή είναι επομένως πεπεισμένη ότι η επιθυμητή προστασία της δημόσιας υγείας μπορεί να διασφαλίζεται από μια ενεργό και αποτελεσματική φορολογική πολιτική χωρίς να είναι αναγκαίο να προσφύγει κανείς σε κατώτερες τιμές ασύμβατες με το άρθρο 9 της οδηγίας 95/59/ΕΚ.
 (1) ΕΕ L 291, σ. 40.


text:
 12.3.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 80/19
 Προσφυγή της 27ης Δεκεμβρίου 2010 — El Corte Inglés κατά ΓΕΕΑ — Technisynthese (BTS)
 (Υπόθεση T-592/10)
 2011/C 80/37
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: El Corte Inglés, SA (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωποι: M. E. López Camba και J. L. Rivas Zurdo, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Technisynthese SARL (Saint Pierre Montlimart, Γαλλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει εξ ολοκλήρου την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 23ης Σεπτεμβρίου 2010, στην υπόθεση R 1380/2009-1, και
 —
 να καταδικάσει το καθού και τους τυχόν παρεμβαίνοντες στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «BTS» για προϊόντα των κλάσεων 14, 18, 25 και 28
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Technisynthese SARL
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Κοινοτικά και εθνικά λεκτικά σήματα που περιέχουν το λεκτικό στοιχείο «TBS» για προϊόντα των κλάσεων 18 και 25
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών, δέχθηκε την ανακοπή
 Λόγοι ακυρώσεως: Μη απόδειξη της φήμης και της χρήσεως των προγενέστερων σημάτων και παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 (1), δεδομένου ότι δεν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των επίμαχων σημάτων.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (EE L 78, σ. 1).