text:
 8.5.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 144/28
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Conseil du Contentieux des Étrangers (Βέλγιο) στις 13 Φεβρουαρίου 2017 — X κατά Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
 (Υπόθεση C-77/17)
 (2017/C 144/37)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Conseil du Contentieux des Étrangers
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: X
 Καθού: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Α.
 Πρέπει το άρθρο 14, παράγραφος 5, της οδηγίας 2011/95/ΕΕ (1) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι καθιερώνει νέα ρήτρα αποκλεισμού από το καθεστώς του πρόσφυγα, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 13 της ίδιας οδηγίας, και, κατ’ επέκταση, από το άρθρο 1, Α, της Συμβάσεως της Γενεύης;
 Β.
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα Α, είναι το άρθρο 14, παράγραφος 5, ερμηνευόμενο σύμφωνα με τα ανωτέρω, συμβατό με το άρθρο 18 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και με το άρθρο 78, παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία προβλέπουν, μεταξύ άλλων, ότι το παράγωγο δίκαιο της Ένωσης πρέπει να συνάδει προς τη Σύμβαση της Γενεύης, το άρθρο 1, ΣΤ, της οποίας προβλέπει ρήτρα αποκλεισμού που είναι διατυπωμένη κατά τρόπο εξαντλητικό και πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικώς;
 Γ.
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα Α, πρέπει το άρθρο 14, παράγραφος 5, της οδηγίας 2011/95/ΕΕ να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι καθιερώνει λόγο αρνήσεως αναγνωρίσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα μη προβλεπόμενο από τη Σύμβαση της Γενεύης, της οποίας η τήρηση επιβάλλεται με τα άρθρα 18 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και 78, παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
 Δ.
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα Γ, είναι το άρθρο 14, παράγραφος 5, της προμνησθείσας οδηγίας συμβατό με το άρθρο 18 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και με το άρθρο 78, παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία προβλέπουν, μεταξύ άλλων, ότι το παράγωγο δίκαιο της Ένωσης πρέπει να συνάδει προς τη Σύμβαση της Γενεύης, κατά το μέρος που το άρθρο της οδηγίας αυτό καθιερώνει λόγο αρνήσεως αναγνωρίσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα χωρίς να προβλέπει την εξέταση τυχόν φόβου διώξεως, όπως απαιτεί το άρθρο 1, Α, της Συμβάσεως της Γενεύης;
 E.
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στα ερωτήματα Α και Γ, πώς μπορεί το άρθρο 14, παράγραφος 5, της προμνησθείσας οδηγίας να ερμηνευθεί κατά τρόπο σύμφωνο προς το άρθρο 18 του Χάρτη και προς το άρθρο 78, παράγραφος 1, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία προβλέπουν, μεταξύ άλλων, ότι το παράγωγο δίκαιο της Ένωσης πρέπει να συνάδει προς τη Σύμβαση της Γενεύης;
 (1) Οδηγία 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης (ΕΕ L 337, σ. 9).


text:
 29.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 319/7
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 15ης Σεπτεμβρίου 2011 [αίτηση του Administrativen sad Sofia-grad (Βουλγαρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — «DP grup» EOOD κατά Direktor na Agentsia «Minitsi»
 (Υπόθεση C-138/10) (1)
 (Τελωνειακή ένωση - Τελωνειακή διασάφηση - Αποδοχή της διασαφήσεως από την τελωνειακή αρχή - Ακύρωση διασαφήσεως που είχε γίνει δεκτή - Συνέπειες όσον αφορά τα κατασταλτικά μέτρα)
 2011/C 319/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Administrativen sad Sofia-grad
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 «DP grup» EOOD
 κατά
 Direktor na Agentsia «Mitnitsi»
 Αντικείμενο
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Administrativen sad Sofia-grad — Ερμηνεία των άρθρων 4, σημείo 5, 8, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, 62, 63 και 68 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ. 1) — Αποδοχή από την τελωνειακή αρχή της έγγραφης τελωνειακής διασάφησης που υπέβαλε ο υπόχρεος — Εξομοίωση της αποδοχής αυτής με διοικητική απόφαση υποκείμενη σε δικαστικό έλεγχο — Προσωρινή αποδοχή της διασάφησης μέχρι την οριστική επαλήθευση των αναγραφόμενων σε αυτήν στοιχείων κατόπιν καταρτίσεως εκθέσεως από εμπειρογνώμονα με σκοπό την επαλήθευση του δασμολογικού κωδικού του εμπορεύματος — Οριοθέτηση του ελέγχου που πραγματοποιεί η τελωνειακή αρχή κατά την επαλήθευση αυτή
 Διατακτικό
 Οι διατάξεις της τελωνειακής νομοθεσίας της Ένωσης έχουν την έννοια ότι ο διασαφητής δεν μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο να κηρύξει άκυρη τη διασάφηση την οποία συνέταξε στην περίπτωση που αυτή έχει γίνει δεκτή από τις τελωνειακές αρχές. Αντιθέτως, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 66 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 1791/2006 του Συμβουλίου, της 20ής Νοεμβρίου 2006, ο ως άνω διασαφητής μπορεί να ζητήσει από τις αρχές αυτές να ακυρώσουν την ως άνω διασάφηση, ακόμη και αφού έχουν χορηγήσει άδεια παραλαβής του εμπορεύματος. Αναλόγως της εκτιμήσεώς τους, οι εν λόγω αρχές οφείλουν, υπό την επιφύλαξη της ασκήσεως ενδίκου βοηθήματος, είτε να απορρίψουν την αίτηση του διασαφητή με αιτιολογημένη απόφαση είτε να προβούν στην αιτούμενη ακύρωση.
 (1) ΕΕ C 148 της 5.6.2010.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 21.2.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 44/29
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Βέλγιο) στις 26 Νοεμβρίου 2008 — Ποινική δίκη κατά Vítor Manuel dos Santos Palhota, Mário de Moura Gonçalves, Fernando Luís das Neves Palhota, Termiso Lda
 (Υπόθεση C-515/08)
 (2009/C 44/49)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ποινική δίκη κατά: Vítor Manuel dos Santos Palhota, Mário de Moura Gonçalves, Fernando Luís das Neves Palhota, Termiso Lda
 Προδικαστικό ερώτημα
 Συνιστούν οι διατάξεις του άρθρου 8 του νόμου της 5ης Μαρτίου 2002 και τα άρθρα 3, 4 και 5 του βασιλικού διατάγματος της 29ης Μαρτίου 2002 (εκτελεστικό διάταγμα) παράβαση των άρθρων 49 και 50 της Συνθήκης ΕΚ, καθόσον υποχρεώνουν αλλοδαπούς εργοδότες, οι οποίοι επιθυμούν να αποσπούν εργαζομένους, να προβαίνουν προηγουμένως σε δήλωση αποσπάσεως προς την Επιθεώρηση τηρήσεως των νόμων περί κοινωνικής ασφαλίσεως, καθώς και να διαθέτουν έγγραφα παρόμοια με τη βελγική ατομική κατάσταση μισθοδοσίας ή το βελγικό εκκαθαριστικό σημείωμα αποδοχών, με συνέπεια να παρακωλύεται ή τουλάχιστον να δυσχεραίνεται η πρόσβαση στη βελγική αγορά παροχής υπηρεσιών;


text:
10 . 8 . 96 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Aριθ . C 233/ 17
 Προσφυγή της CIPEKE, Comercio e Industria e Papel, Lda., Κατα την προσφεύγουσα, η αιτιολογία της παραπάνω απο
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκή φάσεως είναι αντιφατική , αμφισήμαντη , ασυνεπής, ελλιπής
 θηκε στις 29 Μαΐου 1996 και ανεπαρκής.
 ( Yπόθεση T-84/96)
 Περαιτέρω , η προμνησθείσα αιτιολογία δεν είναι σαφής, ούτε
 (96/C 233/29 ) ρητή , ούτε λυσιτελής, πράγμα που ισοδυναμεί με έλλειψη
 αιτιολογίας.
 (Γλώσσα διαδικασίας: )] πορτογλική )
 Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη πράξη ενέχει παράβαση
 ουσιώδους τύπου ( άρθρο 190 της συνθήκης ΕΚ), επισύρουσα
 H CIPEKE , Comércio e Indûstria de Papel , Lda ., με έδρα τη την ακυρότητά της .
 Λισαβόνα, επί της Avenida Sidónio Pais , n° 22-5° Esq .,
 εκπροσιοπούμενη από τον Miguel Ferrão Castelo Branco ,
 δικηγόρο Λισαβόνας , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον
 δικηγόρο François Brouxel , 6, rue Zithe , L-2763 Luxembourg,
 άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινο Προσφυγή που άσκησε, στις 31 Μαΐου 1996, o Francis Alan
 τήτων, στις 29 Μαΐου 1996, προσφυγή κατά της Επιτροπής Clarke κατά του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. της Επαγγελματικής Καταρτίσεως
 (Yπόθεση T-85/96)
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Προποδικείο : (96/C 233/30
 — να ακυρώσει την απόφαση C(95 ) 543 της Επιτροπής, της (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 12ης Δεκεμβρίου 1995 , με όλες τις έννομες συνέπειες.
 Στις 31 Μαΐου 1996 o Francis Alan Clarke, κάτοικος Eischen
 Λόγοι αχνρώσεως και κύρια επιχειρήματα (Λουξεμβούργο ), εκπροσωπούμενος από τον Frank Montag,
 δικηγόρο Κολωνίας και Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λου
 H Υπηρεσία Υποθέσεατν του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού ξεμβούργο τον ίδιο τον προσφεύγονται, 30, rue de la Gare ,
 Ταμείου ( DAFSE ) υπέβαλε στην Επιτροπή των Ευριοπαϊκών Eischen , άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ
 Κοινοτήτων αίτηση συνδρομής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού κών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Ευρωπαϊκού Κέντρου
 Ταμείου (ΕΚΤ) ( φάκελος ΕΚΤ 871012Ρ1 ). H αίτηση συνδρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Καταρτίσεως (CE
 μής υποβλήθηκε υπέρ της Partex και άλλων δέκα επιχειρή DEFOP).
 σεων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η προσφεύγουσα .
 H προσφεύγουσα, ως αποδέκτρια της συνδρομής και στο O προσφεύγων ζητεί:
 πλαίσιο της χορηγηθείσας ενισχύσεως, υλοποίησε δύο κύ
 κλους μαθημάτίον, με πληρωμή διδάκτροον, επαγγελματικής — να ακυρωθεί η απόφαση του Διευθυντή του Cedefop της
 καταρτίσείος , στον τομέα των γραφικών τεχνών τα σχετικά 5ης Απριλίου 1996, υπό τη μορφή της αποφάσεως της 22ας
 Απριλίου 1996, και η απόφαση της 21ης Μαΐου 1996,
 προγράμματα και οι προϋπολογισμοί είχαν εγκριθεί από το
 ΕΚΤ. H προσφεύγουσα, μετά την εκτέλεση των προγραμμά — να καταδικασθεί το Cedefop στα δικαστικά έξοδα.
 των, υπέβαλε , εντός της νομίμου προθεσμίας, « Ποσοτικό και
 ποιοτικό απολογισμό» και ανέμενε την πληρωμή του υπολοί Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 που , το οποίο θεωρεί ότι της οφειλόταν. Κατόπιν εξετάσεως
 της αιτήσειος πληροψής υπολοίπου , η Επιτροπή πληροφόρη O προσφεύγων υποστηρίζει ότι από το 1977 ανήκει στο
 σε το πορτογαλικό Δημόσιο περί της μειώσεως του ποσού της προσωπικό του Cedefop, του οποίου η έδρα μεταφέρθηκε
 συνδρομής του ΕΚΤ, σχετικά με τον φάκελο 871012Ρ1 . H από το Βερολίνο στη Θεσσαλονίκη από 1ης Σεπτεμβρίου
 προσφεύγουσα, ως αποδέκτρια της συνδρομής του ΕΚΤ στο 1995 . Τον Ιούλιο του 1995 η Στατιστική Υπηρεσία των
 πλαίσιο του φακέλου 871012Ρ1 , άσκησε προσφυγή ακυρώσε Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( Eurostat ) συμφώνησε με το
 ως ( C-189/90), το δε Δικαστήριο ακύρωσε , στις 4 Ιουνίου καθού ότι o προσφεύγων, μέχρι την κατά το δυνατό ταχύτερη
 1992 , την απόφαση της Επιτροπής. μετάταξή του στην Eurostat, θα εργαζόταν στο Λουξεμ
 βούργο. Επειδή κατά τον χρόνο της μεταφοράς της έδρας του
 Στη συνέχεια, και κατόπιν νέας εξετάσεως της αιτήσεως Cedefop την 1η Σεπτεμβρίου 1995 δεν είχαν καθοριστεί οι
 πληρωμής υπολοίπου , η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση προϋποθέσεις για την εφαρμογή της διοργανικής κινητικότη
 C-(95 ) 543 , της 12ης Δεκεμβρίου 1995 , με την οποία υπεχρέ τας, με απόφαση του Διευθυντή της 31 ης Ιουλίου 1995 o
 ωνε την προσφεύγουσα να επιστρέψει στο ΕΚΤ το ποσό των προσφεύγων αποσπάστηκε μέχρι νεοτέρας στην Eurostat στο
 4 267 218 εσκούδων. H Επιτροπή εξέδωσε την εν λόγω Λουξεμβούργο. Μόλις τον Φεβρουάριο του 1996 επέτρεψε η
 απόφαση , διότι έκρινε ότι μέρος της συνδρομής του ΕΚΤ δεν Επιτροπή στους εργαζομένους του Cedefop να κάνουν
 είχε χρησιμοποιηθεί σύμφωνα με τους όρους που έθετε η χρήση της κινητικότητας. H αίτηση του προσφεύγοντος να
 εγκριτική απόφαση· κατά συνέπεια, έκρινε ότι δεν ηδύναντο παραταθεί η παραμονή του στην Eurostat μέχρι τη μετάταξή
 να καλυφθούν δαπάνες ύψους 19 725 390 εσκούδων, στις του στην Eurostat , για την οποία είχε κινηθεί η σχετική
 οποίες είχε υποβληθεί η προσφεύγουσα για τα εκπαιδευτικά διαδικασία, απορρίφθηκε εμμέσως από τον Διευθυντή του
 προγράμματα , σύμφωνα με το πόρισμα το οποίο περιείχετο Cedefop με την προσβαλλομένη απόφαση της 5ης Απριλίου
 στην υπ 1 αριθ . 6045 και από 24 Μαρτίου 1994 επιστολή , την 1996. Με την απόφαση αυτή , η οποία επιδόθηκε στον
 οποία είχε απευθύνει η Επιτροπή στο πορτογαλικό Δημόσιο, προσφεύγοντα στις 11 Απριλίου 1996, διατάχθηκε o προ
 και το οποίο αποτελεί την αιτιολογία της προσβαλλομένης σφεύγων να αναλάβει υπηρεσία στη Θεσσαλονίκη στις
 εδώ αποφάσεως. 2 Μαΐου 1996 .
 ---pagebreak--- Aριθ . C 233/18 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 10. 8 . %
 Κατόπιν εγγράφου της Eurostat, o Διευθυντής αποφάσισε, O προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 στις 22 Απριλίου 1996, να παρατείνει την απόσπαση του
 προσφεύγοντος στην Eurostat μέχρι τις 31 Μαΐου 1996. Την — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 13ης
 από 8 Μαΐου 1996 αίτηση του προσφεύγοντος να του Μαρτίου 1996 — C(96) 841 τελικό — περί της δυνατότη
 χορηγηθεί παράταση μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 1996 απέρριψε τας ειδικών αποσβέσεων για αεροσκάφη σύμφωνα με το
 o Διευθυντής με το από 21 Μαΐου 1996 έγγραφο της άρθρο 82 f του γερμανικού Einkommensteuerdurchführ
 προϊσταμένης των διοικητικών υπηρεσιών του Cedefop. ungsverordnung (εκτελεστικού κανονισμού περί φορολο
 γίας εισοδήματος), καθόσον η απόφαση αυτή αφορά την
 O προσφεύγων ισχυρίζεται ότι οι προσβαλλόμενες αποφά παράταση ισχύος της διατάξεως αυτής από την 1η
 σεις είναι παράνομες για τους ακόλουθους λόγους: Ιανουαρίου 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1999,
 — Οι αποφάσεις συνιστούν παράβαση ουσιώδους τύπου . H — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 αιτιολογία τους δεν είναι επαρκής. Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 — Οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι και από ουσιαστική Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα είναι όμοια με εκείνους
 άποψη παράνομες, διότι παραβιάζουν γενικές αρχές του της υποθέσεως Τ-25/95 (Arbeitsgemeinschaft deutscher
 κοινοτικού υπαλληλικού δικαίου . O προσφεύγων επιση Luftfahrt-Unternehmen και Hapag-Lloyd Fluggesellschaft
 μαίνει ιδίως την παράβαση : mbH κατά Επιτροπής).
 — των συμφωνιών που συνήψε το Cedefop σε σχέση με
 τον προσφεύγοντα και των εγγυήσεων που του παρέ
 σχε και επομένως την προσβολή των δικαιωμάτων
 του , Προσφυγή της Gisèle Lienard κατα της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 7 Ιουνίου
 — της θεμελιώδους αρχής της αυτοδεσμεύσεως της διοι 1996
 κήσεως και της προστασίας της δικαιολογημένης
 εμπιστοσύνης, διότι οι αποφάσεις αντιφάσκουν προς (Yπόθεση T-88/96)
 τις καταρτισθείσες από το Cedefop κατευθυντήριες (96/C 233/32)
 αρχές όσον αφορά τη μελλοντική συμπεριφορά του ,
 (Γλώσσα διαδικασίας: ti γαλλική)
 — του γενικού καθήκοντος προνοίας του εργοδότη ένα
 ντι των εργαζομένων του , διότι οι αποφάσεις δεν H Gisèle Lienard, κάτοικος Woluwé-Saint-Etienne (Βέλγιο),
 λαμβάνουν υπόψη τα εύλογα συμφέροντα του προ εκπροσωπούμενη από τους Jean-Noël Louis, Thierry Dema
 σφεύγοντος, seure και Ariane Tornel , δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο
 επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της Fiduciaire
 — της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, διότι για τον Myson Sàrl, 1 , rue Glesener, άσκησε στις 7 Ιουνίου 1996
 προσφεύγοντα, σε αντίθεση με τα πρόσωπα που ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτίον
 παραμένουν στο Βερολίνο, δεν έγινε καμιά προσμέ προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 τρηση των ετών υπηρεσίας του . των .
 Για τους ίδιους λόγους, είναι άκυρη η απόφαση να οριστεί ως H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 τόπος υπηρεσίας του προσφεύγοντος από 3 Ιουνίου 1996 το
 Cedefop στη θεσσαλονίκη . — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 30ής
 Οκτωβρίου 1995 , με την οποία αφαιρέθηκε από την
 προσφεύγουσα το ευεργέτημα της πρόσθετης φορολογι
 κής εκπτώσεως λόγω συντηρούμενου τέκνου , από 1ης
 Νοεμβρίου 1995 ,
 Προσφυγή που άσκησαν, στις 31 Μαΐου 1996, η Arbeitsge — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 meinschaft deutscher Luftfahrt-Unternehmen (κοινοπραξία
 γερμανικών αεροπορικών επιχειρήσεων) και η Hapag-Lloyd Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Fluggesellschaft mbH κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών H προσφεύγουσα, πρώην σύζυγος υπαλλήλου της Επιτρο
 Κοινοτήτων πής, προσβάλλει την απόφαση του οργάνου αυτού , με την
 (Yπόθεση T-86/96) οποία χορηγήθηκε στον πρώην σύζυγο της το ευεργέτημα της
 (96/C 233/31 ) πρόσθετης φορολογικής εκπτώσεως που προβλέπεται στο
 άρθρο 3 παράγραφος 4 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) (ΕΟΚ, Ευρατόμ, ΕΚΑΚ) αριθ . 260/68 του Συμβουλίου , της
 29ης Φεβρουαρίου 1968, περί καθορισμού των όρων και της
 διαδικασίας επιβολής του φόρου του θεσπισθέντος υπέρ των
 H Arbeitsgemeinschaft deutscher Luftfahrt-Unternehmen, με Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (').
 έδρα τη Βόννη , και η Hapag-Lloyd Fluggesellschaft mbH, με
 έδρα το Langenhagen ( Γερμανία), εκπροσωπούμενες από Υπενθυμίζει συναφώς ότι οι πρώην σύζυγοι συνήψαν στις
 τους Dr Gerrit Schohe και Dr Philipp v. Dietze , δικηγόρους 21 Νοεμβρίου 1994 συμβάσεις προηγούμενες του συναινετι
 Αμβούργου , με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το κού διαζυγίου , με τις οποίες προβλεπόταν ότι η προσφεύγου
 γραφείο του δικηγόρου Marc Baden, 34Β , rue Philippe II , σα αναλαμβάνει τη γονική μέριμνα και τη διοίκηση της
 άσκησαν στις 31 Μαΐου 1996 ενώπιον του Πρωτοδικείου των περιουσίας των δύο τέκνων του ζεύγους. Σε εκτέλεση των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής συμβάσεων αυτών, το καθού όργανο, κατ' εφαρμογή του
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. προπαρατεθέντος άρθρου 3 , προέβη σε πρόσθετη φορολογι


text:
 31.3.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 98/19
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Finanzgericht Köln (Γερμανία) στις 31 Ιανουαρίου 2012 — Kronos International Inc. κατά Finanzamt Leverkusen
 (Υπόθεση C-47/12)
 2012/C 98/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht Köln
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Kronos International Inc.
 Καθής: Finanzamt Leverkusen
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Εμπίπτει μόνο στις διατάξεις περί ελεύθερης εγκαταστάσεως του άρθρου 49, σε συνδυασμό με το άρθρο 54 ΣΛΕΕ, ή και στις διατάξεις περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων των άρθρων 63 έως 65 ΣΛΕΕ, η ρύθμιση της εθνικής νομοθεσίας δυνάμει της οποίας ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων δεν εκπίπτει όταν τα μερίσματα που διανέμουν κεφαλαιουχικές εταιρίες εγκατεστημένες στην αλλοδαπή σε γερμανικές κεφαλαιουχικές εταιρίες απαλλάσσονται από τον φόρο υπό τη μοναδική προϋπόθεση ότι η δικαιούχος των μερισμάτων κεφαλαιουχική εταιρία συμμετέχει σε ποσοστό τουλάχιστον 10 % στο εταιρικό κεφάλαιο της διανέμουσας εταιρίας, στην περίπτωση στην οποία η πραγματική συμμετοχή της κεφαλαιουχικής εταιρίας που αποκτά τα μερίσματα ανέρχεται σε ποσοστό 100 %;
 2)
 Έχουν οι διατάξεις περί ελεύθερης εγκαταστάσεως (νυν άρθρο 49 ΣΛΕΕ) και, ενδεχομένως, και οι διατάξεις περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων (μέχρι το 1993 άρθρο 67 της Συνθήκης ΕΟΚ/ΕΚ, νυν άρθρα 63 έως 65 ΣΛΕΕ) την έννοια ότι αντιτίθενται στη ρύθμιση δυνάμει της οποίας, εφόσον τα διανεμόμενα από αλλοδαπές θυγατρικές εταιρίες μερίσματα απαλλάσσονται από τον φόρο, αποκλείονται η έκπτωση και η επιστροφή του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων που έχει επιβληθεί στα μερίσματα αυτά, ακόμη και στην περίπτωση στην οποία η μητρική εταιρία έχει υποστεί ζημίες, ενώ για τα διανεμόμενα κέρδη ημεδαπών θυγατρικών εταιριών προβλέπεται φορολογική ελάφρυνση μέσω της εκπτώσεως του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων που επιβλήθηκε στα κέρδη αυτά;
 3)
 Έχουν οι διατάξεις περί ελεύθερης εγκαταστάσεως (νυν άρθρο 49 ΣΛΕΕ) και, ενδεχομένως, και οι διατάξεις περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων (μέχρι το 1993 άρθρο 67 της Συνθήκης ΕΟΚ/ΕΚ, νυν άρθρα 63 έως 65 ΣΛΕΕ) την έννοια ότι αντιτίθενται στη ρύθμιση δυνάμει της οποίας αποκλείονται μεν η έκπτωση και η επιστροφή του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων που έχει επιβληθεί στα μερίσματα της εγγονής εταιρίας και των θυγατρικών της, τα οποία δεν φορολογήθηκαν στο κράτος της θυγατρικής εταιρίας και διανεμήθηκαν (περαιτέρω) στην ημεδαπή μητρική εταιρία χωρίς επίσης να φορολογηθούν στη Γερμανία, πλην όμως επιτρέπεται η επιστροφή του φόρου σε αμιγώς εσωτερικές περιπτώσεις, κατόπιν εκπτώσεως από τη θυγατρική εταιρία του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων που έχει επιβληθεί στα μερίσματα της εγγονής εταιρίας και εκπτώσεως από τη μητρική εταιρία του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων που έχει επιβληθεί στα μερίσματα της θυγατρικής, όταν η μητρική αυτή εταιρία έχει υποστεί ζημίες;
 4)
 Στην περίπτωση στην οποία πρέπει να εφαρμοστούν και οι διατάξεις περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, τίθεται επίσης, σε σχέση με τα καναδικής προελεύσεως μερίσματα, αναλόγως της απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα, το ακόλουθο ερώτημα:
 Έ χει το νυν άρθρο 64, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ την έννοια ότι επιτρέπει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να εφαρμόζει τις εθνικές διατάξεις και τις ρυθμίσεις των συμβάσεων αποφυγής διπλής φορολογίας, οι οποίες έχουν παραμείνει κατ’ ουσία αμετάβλητες από τις 31 Δεκεμβρίου 1993, και, επομένως, να εξακολουθεί να αποκλείει τη δυνατότητα να εκπίπτει ο καναδικός φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων που επιβλήθηκε σε μερίσματα που δεν φορολογούνται στη Γερμανία;


text:
 4.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 253/69
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (3ο τμήμα) της 25ης Ιουλίου 2012 — Maynard κατά Ευρωπόλ
 (Υπόθεση F-121/12) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό της Ευρωπόλ - Σύμβαση Ευρωπόλ - Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης του προσωπικού της Ευρωπόλ - Απόφαση 2009/371/ΔΕΥ - Εφαρμογή του ΚΛΠ στους υπαλλήλους της Ευρωπόλ - Μη ανανέωση συμβάσεως ορισμένου χρόνου εκτάκτου υπαλλήλου - Μη προσφορά συμβάσεως αορίστου χρόνου εκτάκτου υπαλλήλου))
 2014/C 253/96
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Ginny Maynard (La Haye, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωπος: J.-J. Ghosez, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (εκπρόσωποι: αρχικά D. Neumann και D. El Khoury, στη συνέχεια J. Arnould, D. Neumann και D. El Khoury)
 Αντικείμενο
 Το αίτημα να ακυρωθεί η απόφαση της Ευρωπόλ περί μη ανανεώσεως της συμβάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας για αόριστο χρόνο και το αίτημα να υποχρεωθεί η Ευρωπόλ να καταβάλει τη διαφορά μεταξύ των αποδοχών που θα μπορούσε να εξακολουθήσει να λαμβάνει από την Ευρωπόλ και κάθε άλλου ποσού που όντως της καταβλήθηκε
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Η G. Maynard φέρει τα δικαστικά της έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Υπηρεσίας
 (1) EE C 379 της 08/12/2012, σ. 36.


text:
 C 200/54 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 14.7.2001
 να επικαλου ́νται απλω ́ς την ́εννοια της «εθνικη ́ς διαχειρι ́σεως» 30 Μαι ̈́ου 2001, το Ηigh Court of Justice (England & Wales),
 προκειμε ́νου να παρεκκλι ́νουν απο ́ τις εφαρμοστε ́ες διατα ́ξεις, Queen’s Bench Division (Commercial Court), υπε ́βαλε στο
 καθο ́σον κανε ́να στοιχει ́ο δεν μπορει ́να καταστη ́σει αντιληπτο ́ ∆ικαστη ́ριο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, στο πλαι ́σιο της υποθε ́-
 για ποιον λο ́γο η διαχει ́ριση των αποβλη ́των στο Λουξεμ- σεως Joseph Lennox (ενεργου ́ντος υπο ́ την εμπορικη ́ επωνυμι ́α R.
 βου ́ργο παρουσια ́ζει «συγκεκριμε ́νες ανα ́γκες», τις οποι ́ες δεν Lennox & Son) κατα ́ Ιndustria Lavorazione Carne Ovine, τα
 καλυ ́πτει η σχετικη ́ κοινοτικη ́ δια ́ταξη. ακο ́λουθα προδικαστικα ́ ερωτη ́ματα:
 (1) ΕΕ ειδ. ́εκδ. 15/001, σ. 86.
 (2) ΕΕ L 78, της 26.3.1991. 1. α) 'Οταν μια παρτι ́δα προβα ́των εξα ́γεται απο ́ ́ενα κρα ́τος
 (3) ΕΕ L 5 της 7.1.1994, σ. 15. με ́λος σε α ́λλο και τα προ ́βατα προορι ́ζονται για σφαγη ́
 κατα ́ την α ́φιξη ́ τους, πληρου ́ται η προβλεπο ́μενη απο ́
 το α ́ρθρο 9 της οδηγι ́ας 91/68/ΕΟΚ (1) απαι ́τηση αν το
 συνοδευ ́ον υγειονομικο ́ πιστοποιητικο ́ δεν ́εχει εκδοθει ́
 με βα ́ση το υπο ́δειγμα Ι, ο ́πως στο παρα ́ρτημα Ε, αλλα ́
 με βα ́ση το υπο ́δειγμα ΙΙ;
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Corte di Appelo di Firenze με δια ́ταξη της β) Αν η απα ́ντηση στο ερω ́τημα 1α ει ́ναι αρνητικη ́ και η
 23ης Ιανουαρι ́ου 2001 στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως Αltair παρτι ́δα πρε ́πει να συνοδευ ́εται απο ́ ́ενα πιστοποιητικο ́
 Chimica SpA κατα ́ ΕΝΕL Distribuzione SpA εκδοθε ́ν με βα ́ση το υπο ́δειγμα Ι, ο εξαγωγε ́ας η ́ ο
 παραλη ́πτης τω προβα ́των φε ́ρει την ευθυ ́νη για τη
 (Υπο ́θεση C-207/01) διακρι ́βωση του ορθου ́ πιστοποιητικου ́ πριν απο ́ την
 εξαγωγη ́ η ́ το ζη ́τημα ποιο συμβαλλο ́μενο με ́ρος φε ́ρει
 την ευθυ ́νη ρυθμι ́ζεται απο ́ το εθνικο ́ δι ́καιο που διε ́πει
 (2001/C 200/96) τη συ ́μβαση;
 Με δια ́ταξη της 23ης Ιανουαρι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις γ) Αν μια παρτι ́δα προβα ́των που προορι ́ζονται για σφαγη ́
 18 Μαι ̈́ου 2001, το Corte di Appello di Firenze υπε ́βαλε κατα ́ την α ́φιξη ́ τους, εξα ́γονται απο ́ ́ενα κρα ́τος
 στο ∆ικαστη ́ριο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, στο πλαι ́σιο της με ́λος σε α ́λλο και το συνοδευ ́ον αυτα ́ υγειονομικο ́
 υποθε ́σεως Αltair Chimica SpA κατα ́ ΕΝΕL Distribuzione SpA, πιστοποιητικο ́ ́εχει εκδοθει ́ με βα ́ση το υπο ́δειγμα ΙΙ,
 προδικαστικο ́ ερω ́τημα σχετικα ́ με την ορθη ́ ερμηνει ́α των μπορει ́ το εθνικο ́ δι ́καιο του κρα ́τους προορισμου ́ να
 α ́ρθρων 81, 82 και 85 της Συνθη ́κης για την ́δρυση ι της ορι ́σει ο ́τι η εισαγωγη ́ ει ́ναι παρα ́νομη για το λο ́γο
 Ευρωπαϊκη ́ς Κοινο ́τητας, της οδηγι ́α 92/12 (1) και της συστα ́σεως ο ́τι το πιστοποιητικο ́ δεν ́εχει εκδοθει ́ με βα ́ση το
 του Συμβουλι ́ου της ΕΟΚ 924, της 27ης Οκτωβρι ́ου 1984, υπο ́δειγμα Ι;
 προκειμε ́νου να εξακριβωθει ́ κατα ́ πο ́σον αντιβαι ́νει προς την
 κοινοτικη ́ νομοθεσι ́α η εσωτερικη ́ ιταλικη ́ νομοθεσι ́α που συνι ́στα-
 ται στο Ν.∆. 347/44, στο Ν.∆. 896/47, στο Π.∆. 373/94, στο
 2. α) Τον Ιου ́λιο του 1997, η ́ταν συ ́μφωνη με το κοινοτικο ́
 Ν.∆. 98/48 και στον νο ́μο 9/91.
 δι ́καιο, και ειδικο ́τερα με τα α ́ρθρα 28-30 ΕΚ (πρω ́ην
 α ́ρθρα 30-36) και/η ́ με τα α ́ρθρο 152 ΕΚ (πρω ́ην 129
 (1) Οδηγι ́α 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 25ης Φεβρουαρι ́ου 1992, της Συνθη ́κης ΕΚ) και/η ́ με τα α ́ρθρα 6 και 174 ΕΚ
 σχετικα ́ με το γενικο ́ καθεστω ́ς, την κατοχη ́, την κυκλοφορι ́α και (πρω ́ην 130 Ρ της Συνθη ́κης EΚ) καθω ́ς και με τις
 τους ελε ́γχους των προϊο ́ντων που υπο ́κεινται σε ειδικου ́ς φο ́ρους οδηγι ́ες του Συμβουλι ́ου 89/662/ΕΟΚ (2),
 κατανα ́λωσης (ΕΕ L 76, της 23.3.92, σ. 1). 90/425/ΕΟΚ (3) και 91/68/ΕΟΚ, η απαι ́τηση κρα ́τους
 με ́λους να περιλαμβα ́νουν τα προβλεπο ́μενα απο ́ το
 α ́ρθρο 9 της οδηγι ́ας 91/68/ΕΟΚ υγειονομικα ́ πιστο-
 ποιητικα ́ την ακο ́λουθη δη ́λωση: «Τα ζω ́α που αφορα ́ το
 παρο ́ν πιστοποιητικο ́ γεννη ́θηκαν και εκτρα ́φηκαν σε
 εκμεταλλευ ́σεις στις οποι ́ες κανε ́να κρου ́σμα μεταδο-
 τικη ́ς σπογγω ́δους εγκεφαλοπα ́θειας (ΜΣΕ) δεν ́εχει
 Αι ́τηση του Ηigh Court of Justice (England & Wales), καταγραφει ́ τα τελευται ́α 6 χρο ́νια»;
 Queen’s Bench Division (Commercial Court) για την
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως, υποβληθει ́σα με δια ́ταξη
 της 13ης Νοεμβρι ́ου 2001, στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως β) Σε περι ́πτωση αρνητικη ́ς απαντη ́σεως στο ερω ́τημα 2α,
 Joseph Lennox (ενεργου ́ντος υπο ́ την εμπορικη ́ επωνυμι ́α αν ο εξαγωγε ́ας εκπλη ́ρωσε κατα ́ τα λοιπα ́ τις υποχρεω ́-
 R. Lennox & Son) κατα ́ Ιndustria Lavorazione Carne σεις που υπε ́χει με βα ́ση το διε ́πον τη συ ́μβαση
 Ovine δι ́καιο να παραδω ́σει τα προ ́βατα στον το ́πο της
 επαγγελματικη ́ς εγκαταστα ́σεως του παραλη ́πτη, πρε ́πει
 (Υπο ́θεση C-220/01) το εθνικο ́ δικαστη ́ριο, που επιλαμβα ́νεται πολιτικη ́ς
 υποθε ́σεως μεταξυ ́ του εξαγωγε ́α και του παραλη ́πτη
 (2001/C 200/97) σχετικα ́ με τα συμβατικα ́ τους δικαιω ́ματα και υποχρεω ́-
 σεις ο ́σον φορα ́ την εισαγωγη ́ των προβα ́των, να
 Με δια ́ταξη της 13ης Νοεμβρι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη αγνοη ́σει την προβλεπο ́μενη απο ́ το εθνικο ́ δι ́καιο του
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις κρα ́τους με ́λους προορισμου ́ υποχρε ́ωση να περιλαμβα ́-
 ---pagebreak--- 14.7.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 200/55
 νει το συνοδευ ́ον υγειονομικο ́ πιστοποιητικο ́ την εν ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-286/00 (1)
 λο ́γω δη ́λωση;
 (2001/C 200/100)
 (1) Οδηγι ́α 91/68/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 28ης Ιανουαρι ́ου 1991,
 σχετικα ́ με το καθεστω ́ς υγειονομικου ́ ελε ́γχου που διε ́πει το ενδοκοι- Με δια ́ταξη της 2ας Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου
 νοτικο ́ εμπο ́ριο αιγοπροβα ́των (ΕΕ L 46, της 19.2.1991, σ. 19). των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́-
 (2) Οδηγι ́α 89/662/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 11ης ∆εκεμβρι ́ου 1989, σεως C-286/00: Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπα-
 σχετικα ́ με τους κτηνιατρικου ́ς ελε ́γχους που εφαρμο ́ζονται στο ϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 ενδοκοινοτικο ́ εμπο ́ριο με προοπτικη ́ την υλοποι ́ηση της εσωτερικη ́ς
 αγορα ́ς (ΕΕ L 395, της 30.12.1989, σ. 13).
 (3) Οδηγι ́α 90/425/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου της 26ης Ιουνι ́ου 1990
 (1) ΕΕ C 302 της 21.10.2000.
 σχετικα ́ με τους κτηνιατρικου ́ς και ζωοτεχνικου ́ς ελε ́γχους που
 εφαρμο ́ζονται στο ενδοκοινοτικο ́ εμπο ́ριο ορισμε ́νων ζω ́ντων ζω ́ων και
 προϊο ́ντων με προοπτικη ́ την υλοποι ́ηση της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς (ΕE
 L 224, της 18.8.1990, σ. 29).
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-367/00 (1)
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-158/95 (1)
 (2001/C 200/101)
 (2001/C 200/98)
 Με δια ́ταξη της 2ας Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́-
 Με δια ́ταξη της 23ης Απριλι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου σεως C-367/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των κατα ́
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́- Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας.
 σεως C-158/95: Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας κατα ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 (1) ΕΕ C 355 της 9.12.2000.
 (1) ΕΕ C 208 της 12.8.1995.
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-428/00 (1)
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-102/01 (1)
 (2001/C 200/102)
 (2001/C 200/99)
 Με δια ́ταξη της 4ης Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου
 Με δια ́ταξη της 27ης Απριλι ́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́-
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́- σεως C-428/00: (αι ́τηση του Landessozialgericht Nordrhein-
 σεως C-102/01: Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπα- Westfalen για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Merz +
 ϊκω ́ν Κοινοτη ́των. Co. GmbH & Co. κατα ́ ΑΟΚ-Βundesverband κ.λπ.
 (1) ΕΕ C 118 της 21.4.2001. (1) ΕΕ C 79 της 10.3.2001.


text:
 25.7.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 270/12
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 7ης Απριλίου 2016 [αίτηση του Tribunale di Frosinone (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Ποινική διαδικασία κατά Antonio Paolo Conti
 (Υπόθεση C-504/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Πανομοιότυπα προδικαστικά ερωτήματα - Άρθρα 49 ΣΛΕΕ και 56 ΣΛΕΕ - Ελευθερία εγκαταστάσεως - Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Τυχερά παίγνια - Απόφαση με την οποία το Δικαστήριο έκρινε μη συμβατή με το δίκαιο της Ένωσης την εθνική ρύθμιση περί παραχωρήσεως αδειών για την άσκηση της δραστηριότητας συλλογής στοιχημάτων - Αναδιοργάνωση του συστήματος η οποία συνεπάγεται τη διενέργεια νέου διαγωνισμού - Δωρεάν μεταβίβαση της χρήσεως των ιδιόκτητων υλικών και άυλων αγαθών που αποτελούν το δίκτυο διαχειρίσεως της συλλογής στοιχημάτων - Περιορισμός - Επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος - Αναλογικότητα))
 (2016/C 270/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale di Frosinone
 Ποινική διαδικασία ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά
 Antonio Paolo Conti
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 49 ΣΛΕΕ και 56 ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτά περιοριστικού χαρακτήρα εθνική διάταξη, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, βάσει της οποίας στον κάτοχο αδείας εκμεταλλεύσεως τυχερών παιγνίων επιβάλλεται υποχρέωση δωρεάν μεταβιβάσεως της χρήσεως των ιδιόκτητων υλικών και άυλων αγαθών που αποτελούν το δίκτυο διαχειρίσεως της συλλογής στοιχημάτων σε περίπτωση παύσεως της δραστηριότητας αυτής λόγω λήξεως της διάρκειας ισχύος της αδείας παραχωρήσεως, εφόσον ο περιορισμός αυτός υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκεται στην πράξη με τη διάταξη αυτή, στοιχείο του οποίου η διακρίβωση απόκειται στο αιτούν δικαστήριο.
 (1) ΕΕ C 406 της 7.12.2015.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/91
 (2004/C 106/184)
 Τελευταία δημοσίευση του Δικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 ΕΕ C 94 της 17.4.2004
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 ΕΕ C 85 της 3.4.2004
 ΕΕ C 71 της 20.3.2004
 ΕΕ C 59 της 6.3.2004
 ΕΕ C 47 της 21.2.2004
 ΕΕ C 35 της 7.2.2004
 ΕΕ C 21 της 24.1.2004
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
 CELEX: http://europa.eu.int/celex


text:
 22.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/21
 Αναίρεση που άσκησε στις 10 Αυγούστου 2011 η Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 23 Μαΐου 2011 στην υπόθεση T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-422/11 P)
 2011/C 311/37
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (εκπρόσωποι: D. Dziedzic-Chojnacka, D. Pawłowska)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει τη διάταξη και να αναπέμπει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς επανεξέταση,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή με το σκεπτικό ότι οι δικηγόροι/νομικοί σύμβουλοι που εκπροσωπούσαν τον Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej συνδέονταν με το συγκεκριμένο όργανο με σχέση πάγιας αντιμισθίας. Κρίθηκε ότι η σχέση αυτή εργασίας αποκλείει την εντολή δικαστικής εκπροσωπήσεως.
 Ο Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej προβάλλει τους κατωτέρω λόγους κατά της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως:
 Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 19, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, σε συνδυασμό με το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, καθώς κα το άρθρο 254, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και το άρθρο 113 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου (στο εξής: κανονισμός), διότι ερμήνευσε εσφαλμένως τη διάταξη αυτή και έκρινε ότι δεν αφορά τους δικηγόρους/νομικούς συμβούλου που συνδέονται με σύμβαση εργασίας με διάδικο.
 Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 67, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 113 του κανονισμού, διότι δεν έλαβε υπόψη του τις διαφορές που χαρακτηρίζουν το νομικό σύστημα και τη νομική παράδοση κράτους μέλους, δεχόμενο ότι ο δικηγόρος/νομικός σύμβουλος που συνδέεται με σχέση εργασίας έχει περιορισμένη ανεξαρτησία σε σχέση με τον νομικό σύμβουλο ή τον δικηγόρο ο οποίος εργάζεται για δικηγορικό γραφείο μη σχετιζόμενο με τον πελάτη.
 Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, ΣΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 1, ΣΕΕ και με το άρθρο 113 του κανονισμού, διότι έκρινε ότι είναι δυνατόν, βάσει των διατάξεων των Συνθηκών, να διαφοροποιηθεί το περιεχόμενο των δικαιωμάτων των δικηγόρων/νομικών συμβούλων όσον αφορά την εκπροσώπηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, παρά το γεγονός ότι η νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους δεν προβλέπει τέτοια διαφοροποίηση και ότι η Ένωση δεν αντλεί από τις Συνθήκες αρμοδιότητες ως προς το ζήτημα αυτό.
 Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 5, παράγραφος 4, ΣΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 113 του κανονισμού, κρίνοντας ότι, προς εκπλήρωση των σκοπών των Συνθηκών, οι δικηγόροι/νομικοί σύμβουλοι που εργάζονται με πάγια αντιμισθία δεν έχουν δικαίωμα να εκπροσωπούν διάδικο ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Πέμπτον, προβάλλεται λόγος σχετικός με διαδικαστική πλημμέλεια, λόγω ελλιπούς αιτιολογήσεως της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.


text:
 6.8.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 232/41
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (πρώτο τμήμα) της 25ης Μαΐου 2011 — Meierhofer κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-74/07 RENV) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Πρόσληψη - Γενικός διαγωνισμός - Αποτυχία υποψηφίου στην προφορική δοκιμασία - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Κανόνες οι οποίοι διέπουν τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής)
 2011/C 232/74
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Stefan Meierhofer (Μόναχο, Γερμανία) (εκπρόσωπος: H. G. Schiessl)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και B. Eggers)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού EPSO AD/26/05 της 10ης Μαΐου 2007 περί μη εγγραφής του προσφεύγοντος στον κατάλογο επιτυχόντων του εν λόγω διαγωνισμού λόγω ανεπαρκούς βαθμολογίας στην προφορική δοκιμασία.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής του M. Meierhofer καθόσον ο ίδιος αμφισβητεί την ανεπαρκή αιτιολογία της αποφάσεως της 19ης Ιουνίου 2007.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή του M. Meierhofer κατά τα λοιπά, ως μερικώς προδήλως αβάσιμη και μερικώς προδήλως απαράδεκτη.
 3)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δύο τρίτα των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο προσφεύγων κατά την πρώτη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η ίδια κατά την πρώτη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, κατά τη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατά την παρούσα διαδικασία.
 4)
 Καταδικάζει τον προσφεύγοντα στο ένα τρίτο των δικαστικών του εξόδων κατά την πρώτη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης καθώς και στο σύνολο των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο ίδιος κατά τη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την παρούσα διαδικασία.
 (1) ΕΕ C 223 της 22.9.07, σ. 21.


text:
 15.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 59/30
 Αγωγή της 2ας Δεκεμβρίου 2015 — Syriatel Mobile Telecom κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-705/15)
 (2016/C 059/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Δαμασκός, Συρία) (εκπρόσωπος: E. Ruchat, δικηγόρος)
 Εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Η ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει παραδεκτή και βάσιμη την αγωγή που άσκησε η ενάγουσα·
 —
 συνακόλουθα, να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποκαταστήσει τη συνολική ζημία που υπέστη η ενάγουσα, καθορίζοντας κατά δίκαιο τρόπο το ύψος του ποσού της αποζημιώσεως·
 —
 επικουρικώς, να διατάξει τον διορισμό πραγματογνώμονα προκειμένου να προσδιορισθεί το συνολικό εύρος της ζημίας που υπέστη η ενάγουσα·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αγωγής της, η ενάγουσα προβάλλει έναν μόνο λόγο αντλούμενο, αφενός, από την ηθική βλάβη που προκάλεσε η προσβολή της φήμης της και, αφετέρου, από την υλική ζημία που προκλήθηκε από τη λύση των συμβατικών σχέσεων της ενάγουσας, την απώλεια υλικού, καθώς και από την απώλεια εισοδημάτων, και υπέστη η ενάγουσα κατά άμεση αιτιώδη συνάφεια προς τα μέτρα τα οποία έλαβε το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για τα οποία φέρει την ευθύνη.


text:
 20.7.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 207/61
 Προσφυγή-αγωγή της 8ης Μαΐου 2013 — ΖΖ κ.λπ. κατά ΕΤΕπ
 (Υπόθεση F-43/13)
 2013/C 207/106
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες-ενάγοντες: ΖΖ κ.λπ. (εκπρόσωπος: L. Levi, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αίτημα ακύρωσης, αφενός, της περιεχόμενης στα εκκαθαριστικά σημειώματα για τον Φεβρουάριο 2013 απόφασης να οριστεί συντελεστής μειωμένος κατά 1,8 % για την ετήσια αναπροσαρμογή μισθών όσον αφορά το 2013 και, αφετέρου, των μεταγενέστερων εκκαθαριστικών σημειωμάτων. Επιπλέον, αίτημα να υποχρεωθεί το όργανο σε καταβολή αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης για την υλική ζημία και την ηθική βλάβη που οι προσφεύγοντες-ενάγοντες ισχυρίζονται ότι υπέστησαν.
 Αιτήματα των προσφευγόντων-εναγόντων
 Οι προσφεύγοντες-ενάγοντες ζητούν από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την περιεχόμενη στα εκκαθαριστικά σημειώματα για τον Φεβρουάριο 2013 απόφαση να οριστεί συντελεστής μειωμένος κατά 1,8 % για την ετήσια αναπροσαρμογή μισθών όσον αφορά το 2013 και, συνακόλουθα, να ακυρώσει τα μεταγενέστερα εκκαθαριστικά σημειώματα που εκδόθηκαν βάσει της ίδιας αυτής απόφασης, καθώς επίσης, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, να ακυρώσει δύο ενημερωτικά σημειώματα τα οποία η καθής-εναγομένη απέστειλε στους προσφεύγοντες-ενάγοντες στις 5 Φεβρουαρίου 2013 και στις 15 Φεβρουαρίου 2013 αντιστοίχως·
 —
 να επιδικάσει σε καθέναν από τους προσφεύγοντες-ενάγοντες προς αποκατάσταση της υλικής τους ζημίας (i) το υπόλοιπο του μισθού τους βάσει της εφαρμογής του προβλεπόμενου συντελεστή για την ετήσια αναπροσαρμογή μισθών όσον αφορά το 2013, ήτοι αύξηση κατά 1,8 % για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 2013 έως 31 Δεκεμβρίου 2013· (ii) τη διαφορά μισθού που προκύπτει από τις συνέπειες της εφαρμογής του μειωμένου κατά 1,8 % συντελεστή για το 2013 επί των μισθών τους οποίους θα λαμβάνουν πλέον από τον Ιανουάριο του 2014· (iii) τόκους υπερημερίας επί των οφειλόμενων υπολοίπων μισθού μέχρις ολοσχερούς εξόφλησης και με επιτόκιο εκείνο που εφαρμόζει, κατά την κρίσιμη περίοδο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδότησης, προσαυξημένο κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες, και (iv) αποζημίωση λόγω απώλειας αγοραστικής δύναμης, εκτιμώμενης συνολικά και προσωρινά σε 30 000 ευρώ για καθέναν από τους προσφεύγοντες-ενάγοντες·
 —
 να επιδικάσει σε καθέναν από τους προσφεύγοντες-ενάγοντες το ποσό των 1 000 ευρώ προς ικανοποίηση της ηθικής τους βλάβης, και
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.


text:
 21.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 277/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 14ης Ιουνίου 2017 [αίτηση του Bundesgerichtshof (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Mohammad Zadeh Khorassani κατά Kathrin Pflanz
 (Υπόθεση C-678/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Οδηγία 2004/39/ΕΚ - Αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων - Άρθρο 4, παράγραφος 1, σημείο 2 - Έννοια του όρου «επενδυτικές υπηρεσίες» - Παράρτημα I, τμήμα A, σημείο 1 - Λήψη και διαβίβαση εντολών σχετικά με ένα ή περισσότερα χρηματοπιστωτικά μέσα - Ζήτημα κατά πόσον περιλαμβάνει τη διαμεσολάβηση με σκοπό τη σύναψη συμβάσεως για τη διαχείριση χαρτοφυλακίου))
 (2017/C 277/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Mohammad Zadeh Khorassani
 κατά
 Kathrin Pflanz
 Διατακτικό
 Το άρθρο 4, παράγραφος 1, σημείο 2, της οδηγίας 2004/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων, για την τροποποίηση των οδηγιών 85/611/ΕΟΚ και 93/6/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 93/22/ΕΟΚ του Συμβουλίου, σε συνδυασμό με το παράρτημα Ι, τμήμα Α, σημείο 1, της ίδιας οδηγίας, έχει την έννοια ότι η επενδυτική υπηρεσία που συνίσταται στη λήψη και τη διαβίβαση εντολών σχετικών με ένα ή περισσότερα χρηματοπιστωτικά μέσα δεν περιλαμβάνει τη διαμεσολάβηση προκειμένου να συναφθεί σύμβαση με αντικείμενο την ανάληψη δραστηριότητας διαχειρίσεως χαρτοφυλακίου.
 (1) ΕΕ C 106 της 21.3.2016.


text:
 24.12.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 330/17
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Οκτωβρίου 2005 — Dedeu i Fontcuberta κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-299/02) (1)
 («Υπάλληλοι - Αποδοχές - Επίδομα αποδημίας - Άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο α', του παραρτήματος VII του ΚΥΚ - Υπηρεσίες παρασχεθείσες υπέρ άλλου κράτους - Έννοια της συνήθους διαμονής»)
 (2005/C 330/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Carles Dedeu i Fontcuberta (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: J. García-Gallardo Gil-Fournier, J. Guillem Carrau, D. Domínguez Pérez και A. Sayagués Torres, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: J. Currall, επικουρούμενος από τους J. Rivas Andrés και J. Gutiérrez Gisbert, δικηγόρους)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Προσφυγή περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία αυτή απέρριψε σιωπηρά την από 23 Σεπτεμβρίου 2002 ένσταση του προσφεύγοντος και της ρητής απορριπτικής αποφάσεώς της τής 14ης Νοεμβρίου 2002, με τις οποίες αρνήθηκε τη χορήγηση υπέρ του προσφεύγοντος του επιδόματος αποδημίας που προβλέπει το άρθρο 4 του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως (ΚΥΚ) των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και των συναφών με το επίδομα αυτό αποζημιώσεων.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Ακυρώνει το σημείωμα της Επιτροπής της 25ης Φεβρουαρίου 2002 και την απόφασή της τής 14ης Νοεμβρίου 2002 καθόσον με τις πράξεις αυτές αρνείται τη χορήγηση υπέρ του προσφεύγοντος του επιδόματος αποδημίας που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο α', του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και τη χορήγηση της αποζημιώσεως εγκαταστάσεως που προβλέπει το άρθρο 5, παράγραφος 1, του παραρτήματος αυτού.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Επιτροπή φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 (1) ΕΕ C 289 της 23.11.2002


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/28
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 19ης Σεπτεμβρίου 2006 — Lucchini κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση T-166/01) (1)
 («ΕΚΑΧ - Κρατικές ενισχύσεις - Ενισχύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος - Ενίσχυση της Ιταλίας υπέρ της χαλυβουργικής επιχειρήσεως Lucchini - Μη έγκριση της σχεδιαζόμενης ενισχύσεως - Εφαρμοστέο νομικό πλαίσιο - Δυνατότητα να θεωρηθούν οι κοινοποιηθείσες ενισχύσεις ως ενισχύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος - Προϋποθέσεις για το συμβιβαστό των ενισχύσεων προς την κοινή αγορά - Αιτιολογία»)
 (2006/C 281/46)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Lucchini SpA (Brescia, Ιταλία) (εκπρόσωποι: G. Vezzoli και G. Belotti, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: V. Kreuschitz και V. Di Bucci)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Ακύρωση του άρθρου 1 της αποφάσεως 2001/466/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 2000, κατά το μέτρο που το άρθρο αυτό κηρύσσει ασυμβίβαστη προς την κοινή αγορά την κρατική ενίσχυση ύψους 13,5 δισεκατομμυρίων ITL (6,98 εκατομμυρίων ευρώ) την οποία η Ιταλία προτίθεται να χορηγήσει υπέρ της χαλυβουργικής επιχειρήσεως Lucchini SpA (ΕΕ 2001, L 163, σ. 24).
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει το άρθρο 1 της αποφάσεως 2001/466/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που προτίθεται να χορηγήσει η Ιταλία υπέρ των χαλυβουργικών επιχειρήσεων Lucchini SpA και Siderpotenza SpΑ, κατά το μέτρο που περιλαμβάνει στο ποσό της χορηγηθείσας υπέρ της Lucchini SpA κρατικής ενισχύσεως την οποία κηρύσσει ασυμβίβαστη προς την κοινή αγορά τα ποσά των 2,7 δισεκατομμυρίων ITL (1,396 εκατομμυρίων ευρώ) και των 1,38 δισεκατομμυρίων ITL (713 550 εκατομμυρίων ευρώ) που αφορούν, αντιστοίχως, τις κοινοποιηθείσες από τις ιταλικές αρχές επενδύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος στην εγκατάσταση οπτανθρακοποιήσεως και στο σύστημα υδρεύσεως και επεξεργασίας λυμάτων.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Κάθε διάδικος θα φέρει το ήμισυ των δικαστικών εξόδων.
 (1) EE C 289 της 13.10.2001.


text:
 27.4.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 123/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 7ης Μαρτίου 2013 [αίτηση του Korkein hallinto-oikeus (Φινλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri –vastuualue
 (Υπόθεση C-358/11) (1)
 (Περιβάλλον - Απόβλητα - Επικίνδυνα απόβλητα - Οδηγία 2008/98/ΕΚ - Πρώην τηλεφωνικοί στύλοι που έχουν υποστεί επεξεργασία με διαλύματα CCA (διαλύματα χαλκού-χρωμίου-αρσενικού) - Καταχώριση, αξιολόγηση και αδειοδότηση των χημικών προϊόντων - Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1907/2006 (κανονισμός REACH) - Απαρίθμηση των χρήσεων ξύλου που έχει υποστεί επεξεργασία στο παράρτημα XVII του κανονισμού REACH - Πρώην τηλεφωνικοί στύλοι χρησιμοποιούμενοι ως δομικά στοιχεία διαβάσεων)
 2013/C 123/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Korkein hallinto-oikeus
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue
 Παρισταμένων των: Lapin luonnonsuojelupiiri ry και Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen ympäristö ja luonnonvarat -vastuualue
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Korkein hallinto-oikeus — Ερμηνεία της οδηγίας 2008/98/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 2008, για τα απόβλητα και την κατάργηση ορισμένων οδηγιών (ΕΕ L 312, σ. 3) και του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/ΕΚ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 793/93 του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 1488/94 της Επιτροπής, καθώς και της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ — Καταχώριση, αξιολόγηση και αδειοδότηση χημικών προϊόντων — Ουσία αποτελούσα το αντικείμενο περιορισμού δυνάμει του παραρτήματος XVII του εν λόγω κανονισμού — Χρησιμοποίηση πρώην τηλεφωνικών στύλων εμποτισμένων με διάλυμα CCA (χαλκού-χρωμίου-αρσενικού) για την κατασκευή της βάσεως ενός μονοπατιού
 Διατακτικό
 1)
 Το δίκαιο της Ένωσης δεν αποκλείει, κατ’ αρχήν, το ενδεχόμενο ένα απόβλητο που χαρακτηρίζεται επικίνδυνο να απολέσει την ιδιότητα του αποβλήτου, κατά την έννοια της οδηγίας 2008/98/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 2008, για τα απόβλητα και την κατάργηση ορισμένων οδηγιών, εάν μια εργασία ανακτήσεως μπορεί να καταστήσει δυνατή τη χρησιμοποίησή του χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ανθρώπινη υγεία και χωρίς να βλάπτεται το περιβάλλον και εάν, επιπροσθέτως, δεν διαπιστώνεται ότι ο κάτοχος του επίμαχου προϊόντος το απορρίπτει ή έχει την πρόθεση ή την υποχρέωση να το απορρίψει, κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, της οδηγίας αυτής, γεγονός το οποίο πρέπει να εξακριβώσει το αιτούν δικαστήριο.
 2)
 Ο κανονισμός (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/ΕΚ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 793/93 του Συμβουλίου, του κανονισμού (ΕΚ) 1488/94 της Επιτροπής, της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 552/2009 της Επιτροπής, της 22ας Ιουνίου 2009, και ειδικότερα το παράρτημα XVII αυτού, επιτρέποντας την υπό ορισμένες προϋποθέσεις χρήση του ξύλου που έχει υποστεί επεξεργασία με το λεγόμενο διάλυμα CCA (διάλυμα χαλκού-χρωμίου-αρσενικού), έχει την έννοια ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, υπό περιστάσεις όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης, προκειμένου να καθοριστεί εάν το ξύλο αυτό μπορεί να απολέσει την ιδιότητα του αποβλήτου, διότι ο κάτοχός του δεν έχει, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές, την υποχρέωση να το απορρίψει, κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, της οδηγίας 2008/98.
 3)
 Τα άρθρα 67 και 128 του κανονισμού 1907/2006, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 552/2009, έχουν την έννοια ότι η νομοθεσία της Ένωσης εναρμονίζει τις προϋποθέσεις για την παραγωγή, τη διάθεση στην αγορά ή τη χρήση μιας ουσίας, όπως η περιεχόμενη στις ενώσεις αρσενικού, η οποία υπόκειται σε ορισμένο περιορισμό βάσει του παραρτήματος XVII του κανονισμού αυτού.
 4)
 Το παράρτημα XVII, σημείο 19, παράγραφος 4, στοιχείο β', του κανονισμού 1907/2006, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 552/2009, το οποίο απαριθμεί τις περιπτώσεις κατά τις οποίες επιτρέπεται, κατά παρέκκλιση, η χρήση του ξύλου που έχει υποστεί επεξεργασία με το λεγόμενο διάλυμα CCA (διάλυμα χαλκού-χρωμίου-αρσενικού), έχει την έννοια ότι η απαρίθμηση στη διάταξη αυτή είναι εξαντλητική και ότι η παρέκκλιση αυτή δεν μπορεί, συνεπώς, να τύχει εφαρμογής σε άλλες περιπτώσεις πλην των απαριθμούμενων σ’ αυτή. Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να επαληθεύσει εάν, υπό περιστάσεις όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης, η χρήση των συγκεκριμένων τηλεφωνικών στύλων ως βάση διαβάσεων εμπίπτει όντως στις περιπτώσεις που απαριθμούνται στην εν λόγω διάταξη.
 5)
 Οι διατάξεις του παραρτήματος XVII, σημείο 19, παράγραφος 4, στοιχείο δ', δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1907/2006, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 552/2009, κατά τις οποίες το ξύλο που έχει υποστεί επεξεργασία με το λεγόμενο διάλυμα CCA (διάλυμα χαλκού-χρωμίου-αρσενικού) δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε κάθε εφαρμογή που ενέχει τον κίνδυνο επανειλημμένης επαφής με το δέρμα, έχουν την έννοια ότι η επίμαχη απαγόρευση πρέπει να ισχύει σε κάθε περίπτωση που είναι όλως πιθανή η επανειλημμένη επαφή του δέρματος με το επεξεργασμένο ξύλο, η δε πιθανότητα αυτή πρέπει να συνάγεται από τους συγκεκριμένους όρους συνήθους χρήσεως της εφαρμογής για την οποία χρησιμοποιήθηκε το εν λόγω ξύλο, γεγονός το οποίο εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει.
 (1) ΕΕ C 269 της 10.9.2011.


text:
 26.10.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 354/8
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 2ας Σεπτεμβρίου 2015 [αίτηση του Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA) κατά Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia e delle Finanze
 (Υπόθεση C-309/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες - Οδηγία 2003/109/ΕΚ - Εθνική ρύθμιση - Έκδοση και ανανέωση άδειας διαμονής - Προϋπόθεση - Υποχρεωτική οικονομική συνεισφορά - Ποσό οκταπλάσιο του κόστους εκδόσεως εθνικού δελτίου ταυτότητας - Παραβίαση των αρχών της οδηγίας 2003/109/ΕΚ))
 (2015/C 354/09)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale amministrativo regionale per il Lazio
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)
 κατά
 Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia e delle Finanze
 Διατακτικό
 Η οδηγία 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2011/51/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2011, αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία επιβάλλει στους υπηκόους τρίτων χωρών που ζητούν την έκδοση ή την ανανέωση άδειας διαμονής στο οικείο κράτος μέλος την πληρωμή τέλους το ύψος του οποίου κυμαίνεται μεταξύ 80 και 200 ευρώ, στον βαθμό που το τέλος αυτό είναι δυσανάλογο σε σχέση τον επιδιωκόμενο από την εν λόγω οδηγία σκοπό και ενδέχεται να παρακωλύει την άσκηση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από αυτήν.
 (1) ΕΕ C 339 της 29.9.2014


text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/75
 Προσφυγή-αγωγή της 9ης Νοεμβρίου 2012 — ZZ κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση F-136/12)
 2013/C 26/155
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: ZZ (εκπρόσωπος: M. Velardo, δικηγόρος)
 Καθού-εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση, πρώτον, της αποφάσεως 2011/866/ΕΕ του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2011, με την οποία αποφασίστηκε να μη γίνει δεκτή η πρόταση κανονισμού της Επιτροπής για την αναπροσαρμογή των αποδοχών και των συντάξεων των υπαλλήλων και του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και, δεύτερον, των εκκαθαριστικών σημειωμάτων αποδοχών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου 2012 τα οποία εκδόθηκαν κατ’ εφαρμογήν της εν λόγω αποφάσεως.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις του Συμβουλίου που περιέχονται στα εκκαθαριστικά σημειώματα αποδοχών Ιανουαρίου 2012 και των επομένων μηνών, καθώς και στα εκκαθαριστικά σημειώματα αποδοχών του έτους 2011, καθόσον δεν ακολουθούν το ποσοστό 1,7% που πρότεινε η Επιτροπή·
 —
 να υποχρεώσει το Συμβούλιο να επιστρέψει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα τη διαφορά μεταξύ των αποδοχών που καταβλήθηκαν κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 2011 μέχρι την ημερομηνία δημοσιεύσεως της αποφάσεως στην υπό κρίση υπόθεση και εκείνων που έπρεπε να του καταβληθούν αν είχαν υπολογιστεί ορθώς, πλέον τόκων με το επιτόκιο που καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες συναλλαγές χρηματοδοτήσεως, που ίσχυε κατά την κρίσιμη περίοδο, προσαυξημένο κατά τρεισήμισι μονάδες, τούτο δε από την ημερομηνία από την οποία έπρεπε να καταβληθούν τα σχετικά ποσά·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.


text:
 11.9.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 246/13
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 29ης Ιουλίου 2010 [αίτηση του commerce de Bruxelles (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Françoise-Eléonor Hanssens-Ensch (υπό την ιδιότητά της ως συνδίκου πτωχεύσεως της Agenor SA) κατά Ευρωπαϊκής Κοινότητας
 (Υπόθεση C-377/09) (1)
 (Άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ - Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να εκδικάζει αγωγή λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης κατά της Ευρωπαϊκής Κοινότητας - Αγωγή για κάλυψη παθητικού υπό την έννοια του άρθρου 530, παράγραφος 1, του code des sociétés belge - Αγωγή ασκηθείσα από σύνδικο πτωχεύσεως ανώνυμης εταιρίας κατά της Ευρωπαϊκής Κοινότητας - Αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων να εκδικάσουν τέτοια αγωγή)
 2010/C 246/20
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal de commerce de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Françoise-Eléonor Hanssens-Ensch (υπό την ιδιότητά της ως συνδίκου πτωχεύσεως της Agenor SA)
 κατά
 Ευρωπαϊκής Κοινότητας
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal de commerce de Bruxelles — Ερμηνεία του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ — Αγωγή αποζημιώσεως ασκηθείσα από σύνδικο πτωχεύσεως κατά της Ευρωπαϊκής Κοινότητας λόγω σοβαρού και κατάφωρου πταίσματος που φέρεται ότι διέπραξε η Κοινότητα κατά την εν τοις πράγμασι διαχείριση μιας εμπορικής εταιρίας, το οποίο συνέβαλε στην επέλευση της πτωχεύσεως της εν λόγω εταιρίας — Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να αποφαίνεται επί αγωγής λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης που στηρίζεται στην εφαρμογή διατάξεων του εθνικού δικαίου που διέπουν την πτωχευτική διαδικασία.
 Διατακτικό
 Αγωγή λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης κατά της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ακόμα και εάν στηρίζεται σε εθνική ρύθμιση θεσπίζουσα ειδικό νομικό καθεστώς κατά παρέκκλιση του κοινού καθεστώτος περί αστικής ευθύνης του συγκεκριμένου κράτους μέλους, δεν εμπίπτει, δυνάμει του άρθρου 235 ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, στην αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων.
 (1) ΕΕ C 312 της 19.12.2009.


text:
 7.8.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 201/16
 Τοποθέτηση των δικαστών στα τμήματα
 (2004/C 201/34)
 Κατά την από 8 Ιουλίου 2004 συνεδρίασή της, η Ολομέλεια του Πρωτοδικείου αποφάσισε, κατόπιν της αναλήψεως των καθηκόντων της δικαστή κυρίας Trstenjak, να τροποποιήσει ως ακολούθως την από 13 Μαΐου 2004 απόφασή του, περί τοποθετήσεως των δικαστών στα τμήματα:
 Για την περίοδο από 8 Ιουλίου 2004 μέχρι 31 Αυγούστου 2004
 το πρώτο τμήμα συνεδριάζει με τρεις από τους εξής δικαστές:
 κ. Vesterdorf, πρόεδρο, κ. Mengozzi, κα Martins Ribeiro, κα Labucka και κα Trstenjak, δικαστές·
 το πρώτο πενταμελές τμήμα συνεδριάζει με τους εξής δικαστές:
 κ. Vesterdorf, πρόεδρο, κ. Mengozzi, κα Martins Ribeiro, κα Labucka et Mme Trstenjak, δικαστές·
 Για τις περιπτώσεις στις οποίες η έγγραφη διαδικασία περατώθηκε και η προφορική συζήτηση διεξήχθη ή ορίστηκε προ της 8ης Ιουλίου 2004, το πρώτο εκ τριών δικαστών τμήμα και το πρώτο πενταμελές τμήμα θα εξακολουθήσουν να συνεδριάζουν υπό την προηγούμενη σύνθεσή τους για την προφορική διαδικασία, τη διάσκεψη και την έκδοση αποφάσεως.


text:
 17.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 94/19
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Hoge Raad der Nederlanden με απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2004 στην υπόθεση C-41/04: Fiscale Eenheid Levob Verzekeringen B.V., OV Bank N.V. κ.λπ. κατά Staatssecretaris van Financiën
 (Υπόθεση C-41/04 )
 (2004/C 94/38)
 Με απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2004, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 2 Φεβρουαρίου 2004, το Hoge Raad der Nederlanden, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ, αφενός, Eenheid Levob Verzekeringen B.V., OV Bank N.V. κ.λπ. και, αφετέρου, Staatssecretaris van Financiën που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 1.
 α)
 Πρέπει το άρθρο 2, σημείο 1, και το άρθρο 5, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η χορήγηση λογισμικού όπως στην παρούσα υπόθεση και υπό τους όρους που συνομολογήθηκαν εν προκειμένω –όπου, από τη μια πλευρά, για το εγγεγραμμένο σε υλικό φορέα τυποποιημένο λογισμικό που ανέπτυξε και έθεσε στην αγορά εκείνος που το παρέδωσε και, από την άλλη πλευρά, για τη συνακόλουθη προσαρμογή του λογισμικού αυτού στις ανάγκες του αγοραστή συμφωνήθηκε χωριστή αμοιβή– πρέπει να θεωρηθεί μόνον ως μία παροχή·
 β)
 Αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καταφατική, πρέπει τότε οι διατάξεις αυτές να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η παροχή αυτή πρέπει να θεωρηθεί υπηρεσία (η οποία απορροφά την παράδοση του αγαθού, δηλαδή του υλικού φορέα)·
 γ)
 Αν η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι καταφατική, πρέπει τότε το άρθρο 9 της έκτης οδηγίας (όπως είχε μέχρι τις 6 Μαΐου 2002) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η υπηρεσία αυτή παρασχέθηκε εντός του τόπου που καθορίζει η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού·
 δ)
 Αν η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι αρνητική, ποιο στοιχείο του άρθρου 9, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας έχει εφαρμογή.
 2.
 α)
 Αν η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα 1α είναι αρνητική, πρέπει τότε οι διατάξεις που αναφέρει το ερώτημα αυτό να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η χορήγηση του μη προσαρμοσμένου λογισμικού επί του υλικού φορέα του πρέπει να θεωρηθεί παράδοση ενσωμάτου αντικειμένου για την οποία η συμφωνηθείσα χωριστή τιμή αποτελεί την αμοιβή κατά το άρθρο 11, Α, παράγραφος 1, στοιχείο α', της έκτης οδηγίας·
 β)
 Αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική, πρέπει τότε το άρθρο 9 της έκτης οδηγίας να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η υπηρεσία παρασχέθηκε εντός του τόπου που καθορίζει η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού ή εντός ενός από τους τόπους που καθορίζει η παράγραφος 2·
 γ)
 Ισχύουν για την υπηρεσία που συνίσταται στην προσαρμογή του λογισμικού τα ίδια που ισχύουν για τη χορήγηση του τυποποιημένου λογισμικού.


text:
 5.12.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 454/25
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Οκτωβρίου 2016 — Lysoform Dr. Hans Rosemann κ.λπ. κατά ECHA
 (Υπόθεση T-543/15) (1)
 ([Προσφυγή ακυρώσεως - Εγγραφή εταιρίας, ως προμηθευτή δραστικής ουσίας, στον κατάλογο του άρθρου 95 του κανονισμού (ΕΕ) 528/2012 - Απουσία άμεσου επηρεασμού - Απαράδεκτο])
 (2016/C 454/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Βερολίνο, Γερμανία), Ecolab Deutschland GmbH (Monheim, Γερμανία), Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt, Γερμανία) και Diversey Europe Operations BV (Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωποι: K. Van Maldegem, M. Grunchard και P. Sellar, δικηγόροι)
 Καθού: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (εκπρόσωποι: C. Buchanan, W. Broere και M. Heikkilä, επικουρούμενοι από τον P. Oliver, barrister)
 Αντικείμενο
 Αίτημα βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ για την ακύρωση της αποφάσεως του ECHA της 17ης Ιουνίου 2015 σχετικά με την καταχώριση της Oxea GmbH, που εδρεύει στη Γερμανία, ως προμηθευτή δραστικής ουσίας στον κατάλογο του άρθρου 95, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 528/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2012, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά και τη χρήση βιοκτόνων (ΕΕ 2012, L 167, σ. 1).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Παρέλκει η εξέταση των αιτήσεων παρεμβάσεως της Oxea GmbH και της BASF SE.
 3)
 Οι Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH, Schülke & Mayr GmbH και Diversey Europe Operations BV φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα και καταδικάζονται στα δικαστικά έξοδα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων (ECHA) με την εξαίρεση των εξόδων που αφορούν τις αιτήσεις παρεμβάσεως.
 4)
 Οι Lysoform Dr. Hans Rosemann, Ecolab Deutschland, Schülke & Mayr, Diversey Europe Operations, ECHA, Oxea και BASF φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα που αφορούν τις αιτήσεις παρεμβάσεως.
 (1) EE C 406 της 7.12.2015.


text:
 15.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 193/10
 Αναίρεση που άσκησε στις 27 Μαΐου 2009 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα) στις 10 Μαρτίου 2009 στην υπόθεση T-249/06, Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), πρώην Nikopolsky Seamless Tubes Plant «Niko Tube» ZAT, και Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), πρώην Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 (Υπόθεση C-200/09 P)
 2009/C 193/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: H. van Vliet, C. Clyne)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), πρώην Nikopolsky Seamless Tubes Plant «Niko Tube» ΖΑΤ· Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), πρώην Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, και Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει το σημείο 1 της αποφάσεως·
 —
 να απορρίψει την προσφυγή στο σύνολό της·
 —
 να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής για την αναιρετική διαδικασία.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ — Εφαρμογή της θεωρίας της ενιαίας οικονομικής μονάδας για τον καθορισμό της τιμής εξαγωγής
 Η Επιτροπή φρονεί ότι το Πρωτοδικείο βαρύνεται με δύο περιπτώσεις νομικής πλάνης όταν κρίνει «Κατά πάγια σχετική με τον υπολογισμό της κανονικής αξίας νομολογία, ισχύουσα όμως κατ’ αναλογία για τον υπολογισμό της τιμής εξαγωγής, η κατανομή των δραστηριοτήτων παραγωγής και πωλήσεως στο εσωτερικό ομίλου απαρτιζομένου από νομικώς διακρινόμενες εταιρίες δεν αναιρεί καθόλου το γεγονός ότι πρόκειται για μια ενιαία οικονομική οντότητα που οργανώνει με τον τρόπο αυτόν ένα σύνολο δραστηριοτήτων οι οποίες, σε άλλες περιπτώσεις, ασκούνται από μία οντότητα που είναι ενιαία και από νομικής απόψεως».
 Πρώτον, το Πρωτοδικείο έσφαλε διότι δεν παρέθεσε σκεπτικό ως προς το ζήτημα γιατί η καλούμενη αρχή της ενιαίας οικονομικής οντότητας (αρχή ΕΟΟ) πρέπει να εφαρμοστεί κατ’ αναλογία στον προσδιορισμό της κοινής εξαγωγής στους υπολογισμούς των υποθέσεων ντάμπινγκ.
 Δεύτερον, το Πρωτοδικείο έσφαλε διότι δεν ακολούθησε την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σε σχέση με την αρχή ΕΟΟ, μεταξύ άλλων, στις υποθέσεις Sharp Corporation, Minolta Camera, Ricoh και Canon II που διατυπώνουν αντίθετη κρίση.
 ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ — Βάρος αποδείξεως και επίπεδο ελέγχου
 Αυτός ο λόγος αναιρέσεως αφορά το βάρος αποδείξεως και το επίπεδο του δικαστικού ελέγχου. Η Επιτροπή φρονεί ότι στο θέμα αυτό, στις σκέψεις 180 έως 190 το Πρωτοδικείο υποπίπτει σε νομική πλάνη παραλείποντας να ασκήσει έλεγχο στο κατάλληλο επίπεδο. Ενώ παραθέτει την απόφαση στην απόφαση Kundan και Tata, δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι, μετά την απόφαση αυτή, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θ', του βασικού κανονισμού προσαρμόστηκε ακριβώς για να αντιμετωπιστούν καταστάσεις όπως η υπό κρίση. Είναι σαφές ότι αυτό αφήνει ορισμένο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στα όργανα. Το Πρωτοδικείο εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο απαιτώντας ιδιαίτερα υψηλό βάρος αποδείξεως εκ μέρους των οργάνων σε έναν τομέα όπου έχουν το σύνηθες ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως. Επομένως, το Πρωτοδικείο δεν απέδειξε, όπως όφειλε, ότι υπήρξε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών εκ μέρους των οργάνων.
 ΤΡΙΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ — Άρθρο 2, παράγραφος 10, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού
 Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως βάλλει κατά των σκέψεων 193 έως 197 της προσβαλλομένης αποφάσεως. Αν ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμοι τότε η διαπίστωση του Πρωτοδικείου ότι τα όργανα παρέβησαν τη διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 10, πρώτο εδάφιο, είναι νομικώς εσφαλμένη.
 ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ — Δικαιώματα άμυνας
 Αυτός ο λόγος αναιρέσεως στρέφεται κατά των σκέψεων 200 έως 211 της προσβαλλομένης αποφάσεως. Η Επιτροπή φρονεί ότι στις σκέψεις αυτές το Πρωτοδικείο εφάρμοσε υπερβολικά αυστηρό και συνεπώς αδικαιολόγητο κριτήριο σχετικά με τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών. Το ποσό της προσαρμογής και οι συναλλαγές τις οποίες αφορούσε ήταν ήδη γνωστό στις προσφεύγουσες από αρκετό καιρό (από το πρώτο έγγραφο περί τελικής αποκαλύψεως στοιχείων). Επιπλέον, το δεύτερο τέτοιο έγγραφο περιείχε διευκρίνιση ως απάντηση σε σχόλιο που διατύπωσαν οι προσφεύγουσες αφού έλαβαν το εν λόγω έγγραφο· η Επιτροπή διευκρίνισε ότι η προηγούμενη αναφορά στο άρθρο 2, παράγραφος 9 ως νομικής βάσεως για την προσαρμογή υπήρξε εσφαλμένη. Συνεπώς, οι προσφεύγουσες πληροφορήθηκαν πλήρως τους ακριβείς λόγους για τους οποίους η Επιτροπή επρόκειτο να εφαρμόσει προσαρμογή και συγκεκριμένα διότι θεωρούσε ότι η Sepco ενεργεί ως έμπορος που εκτελεί για λογαριασμό των προσφευγουσών καθήκοντα παρόμοια με του πράκτορα που εργάζεται αντί προμηθείας.
 Η Επιτροπή φρονεί ότι δίνοντας την πληροφορία αυτή, έδωσε στις προσφεύγουσες επαρκή στοιχεία ώστε να μπορούν να ασκήσουν τα οικεία δικαιώματα άμυνας. Συνεπώς το Πρωτοδικείο υποπίπτει σε νομική πλάνη όταν υπονοεί, στη σκέψη 201, ότι η παράγραφος περί της τελικής αποκαλύψεως στοιχείων σχετικά με το σημείο αυτό έπρεπε να είναι μακροσκελέστερη. Αντίθετα με όσα υπονοεί το Πρωτοδικείο, οι προσφεύγουσες γνώριζαν τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή είχε την πρόθεση να περιλάβει την προσαρμογή αυτή στην πρότασή της προς το Συμβούλιο, ότι δηλαδή η σχέση της Sepco με τις προσφεύγουσες ενέπιπτε στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θ', δεύτερη φράση. Επιπλέον η Επιτροπή φρονεί ότι η θέση της επιρρωννύεται από παλαιότερες αποφάσεις του Δικαστηρίου (π.χ. απόφαση EFMA).
 Τέλος, η Επιτροπή φρονεί ότι το Πρωτοδικείο υποπίπτει σε νομική πλάνη στη σκέψη 209, όταν «συγχέει» το ουσιαστικό ζήτημα αν ήταν νόμιμη η εφαρμογή της προσαρμογής με το ζήτημα αν τηρήθηκαν τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών. Το Πρωτοδικείο κρίνει: Αποδείχθηκε [...] ανωτέρω ότι [τα όργανα ενήργησαν παράνομα εφαρμόζοντας την προσαρμογή]. Επομένως, πρέπει να συναχθεί ότι τα όργανα, παραλείποντας να γνωστοποιήσουν την τελική αιτιολογία τους ήδη κατά τον χρόνο της δεύτερης τελικής αποκάλυψης στοιχείων, προσέβαλαν τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών. Αντίθετα, όμως, προς όσα κρίνει το Πρωτοδικείο, δεν υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των δύο. Το γεγονός και μόνον ότι το Πρωτοδικείο κρίνει ότι μια προσαρμογή εφαρμόστηκε παράνομα δεν σημαίνει ότι προσεβλήθησαν τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών. Το ζήτημα είναι αν τα όργανα έδωσαν στις προσφεύγουσες κατά τη διοικητική διαδικασία τα αναγκαία στοιχεία ώστε να μπορούν να διαβιβαστούν πληροφορίες. Το γεγονός ότι το Πρωτοδικείο θεωρεί την προσαρμογή παράνομη δεν σημαίνει ότι «επομένως» κατά τη διοικητική διαδικασία προσεβλήθησαν τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών.
 ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΚΔΙΚΑΣΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ('Η ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΕΜΨΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ)
 Κατά την Επιτροπή, αν το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ανωτέρω λόγοι αναιρέσεως είναι βάσιμοι και αναιρέσει το σημείο 1 του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως θα έχει επαρκή στοιχεία στη διάθεσή του για να εκδικάσει το ίδιο την υπόθεση (και να απορρίψει την προσφυγή). Ωστόσο, το ζήτημα αυτό απόκειται στο Δικαστήριο και η Επιτροπή δεν το εξετάζει περαιτέρω.


text:
 17.5.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 175/10
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Consiglio di Stato (Ιταλία) στις 23 Φεβρουαρίου 2016 — Lg Costruzioni Srl κατά Area — Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa — Distretto di Carbonia, Area — Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa
 (Υπόθεση C-110/16)
 (2016/C 175/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Consiglio di Stato
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούσα: Lg Costruzioni Srl
 Εφεσίβλητες: Area — Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa — Distretto di Carbonia,
 Area — Azienda Regionale per l’Edilizia Abitativa
 Προδικαστικό ερώτημα
 Είναι συμβατή με το άρθρο 48 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ (1), της 31ης Μαρτίου 2004, διάταξη όπως αυτή του άρθρου 53, παράγραφος 3, του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 163, της 16ης Απριλίου 2006, η οποία επιτρέπει τη συμμετοχή επιχειρήσεως με «ορισθέντα» μελετητή, ο οποίος, κατά την εθνική νομολογία, δεν μπορεί να στηριχθεί στις δυνατότητες τρίτου («avvalimento»), επειδή δεν είναι υποψήφιος που έχει υποβάλει προσφορά στο πλαίσιο της διαδικασίας διαγωνισμού;
 (1) Οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (ΕΕ L 134, σ. 114).


text:
10.4.1999 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 100/13
 oävi som lirhoä pot ekgäuhg cia sgm seketsaiäa eqcariäa sot Dglojqasiäa ma eävei herpiärei siy amacjaiäey diasóneiy cia ma
 emdiaueqoleämot rsg Ceqlamiäa. rtlloquxheiä le sgm odgciäa pot lmglometäesai rso aisgsijoä
 sgy Episqopgäy.
 Eiämai uameqoä oäsi g pio pómx leähodoy tpokocirlotä silxqeiä
 (1) EE L 216 sgy 20.8.1994, r. 12.
 som eqcafoälemo koäcx sot oäsi jasoijeiä re jqósoy leäkoy ókko
 apoä ejeiämo rso opoiäo eqcórsgje jai eiämai artlbiäbarsg le
 som jtäqio rjopoä sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/71, o
 opoiäoy rtmiärsasai rso ma dietjoktmheiä g eketäheqg jtjkouo-
 qiäa sxm eqcafoleämxm.
 (1) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 1408/71 sot Rtlbotkiäot, sgy 14.6.1971,
 peqiä euaqlocgäy sxm rtrsglósxm joimxmijgäy aruakiärexy rsoty Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 lirhxsotäy jai siy oijoceämeieäy soty pot diajimotämsai emsoäy sgy jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay pot arjgähgje rsiy 16
 Joimoäsgsay (EE eid. eäjd. 05/001, r. 73). Uebqotaqiäot 1999
 (Tpoäherg C-46/99)
 (1999/C 100/23)
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apoä som Dglgäsqio Cjotkotärg, molijoä rtälbotko, le
 jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay pot arjgähgje rsiy 16 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz,
 Uebqotaqiäot 1999 Centre Wagner, Kirchberg, órjgre rsiy 16 Uebqotaqiäot 1999
 emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqo-
 (Tpoäherg C-45/99) rutcgä jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay.
 (1999/C 100/22)
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so
 Dijarsgäqio:
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 apoä som Dglgäsqio Cjotkotärg, molijoä rtälbotko, le
 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz, a) ma amacmxqiärei oäsi g Cakkijgä Dglojqasiäa, paqakeiäpo-
 Centre Wagner, Kirchberg, órjgre rsiy 16 Uebqotaqiäot 1999 msay ma herpiärei elpqoheärlxy jai, epijotqijxäy, ma joi-
 emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqo- mopoigärei rsgm Episqopgä siy molohesijeäy, jamomirsijeäy gä
 rutcgä jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay. dioijgsijeäy diasóneiy pot gäram amacjaiäey cia ma rtl-
 loquxheiä pkgäqxy pqoy sgm odgciäa 93/104/EJ (1) sot
 Rtlbotkiäot, sgy 23gy Moelbqiäot 1993, rvesijó le oqi-
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so rleäma rsoiveiäa sgy oqcómxrgy sot vqoämot eqcariäay,
 Dijarsgäqio: paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä sg Rtmhgäjg EJ
 jai apoä sgm em koäcx odgciäaç
 a) ma amacmxqiärei oäsi g Cakkijgä Dglojqasiäa, paqakeiäpo-
 msay ma herpiärei elpqoheärlxy jai, epijotqijxäy, ma joi- b) ma jasadijórei sg Cakkijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 mopoigärei rsgm Episqopgä siy molohesijeäy, jamomirsijeäy gä eänoda.
 dioijgsijeäy diasóneiy pot gäram amacjaiäey cia ma rtl-
 loquxheiä pkgäqxy pqoy sgm odgciäa 94/33/EJ (1) sot
 Rtlbotkiäot, sgy 22ay Iotmiäot 1994, cia sgm pqorsariäa
 sxm meäxm jasó sgm eqcariäa, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 tpeävei apoä sg Rtmhgäjg EJ jai apoä sgm em koäcx odgciäaç
 So óqhqo 189 sgy Rtmhgäjgy EJ, jasó so opoiäo g odgciäa
 b) ma jasadijórei sg Cakkijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó derletäei jóhe jqósoy leäkoy rso opoiäo apethtämesai oärom
 eänoda. auoqó so epidixjoälemo aposeäkerla, rtmepócesai tpo-
 vqeäxrg sxm jqasxäm lekxäm ma sgqotäm siy oqifoälemey rsiy
 odgciäey pqoherliäey lesauoqóy soty rso ehmijoä diäjaio. G
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa pqoherliäa atsgä eäkgne rsiy 23 Moelbqiäot 1996 vxqiäy g Cak-
 kijgä Dglojqasiäa ma eävei herpiärei siy amacjaiäey diasóneiy
 cia ma rtlloquxheiä le sgm odgciäa pot lmglometäesai rso
 So óqhqo 189 sgy Rtmhgäjgy EJ, jasó so opoiäo g odgciäa aisgsijoä sgy Episqopgäy.
 derletäei jóhe jqósoy leäkoy rso opoiäo apethtämesai oärom
 auoqó so epidixjoälemo aposeäkerla, rtmepócesai tpo- (1) EE L 307 sgy 13.12.1993, r. 18.
 vqeäxrg sxm jqasxäm lekxäm ma sgqotäm siy oqifoälemey rsiy
 odgciäey pqoherliäey lesauoqóy soty rso ehmijoä diäjaio. G
 pqoherliäa atsgä eäkgne rsiy 22 Iotmiäot 1996 vxqiäy g Cakkijgä


text:
5.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 83/17
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-444/01 (1) υποθέσεως C-215/02 (αίτηση του Sozialgericht Stuttgart για την
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Karin Müller κατά
 (2003/C 83/35) Postbeamtenkrankenkasse.
 (1 ) EE C 202 της 24.8.2002.
 Με διάταξη της 12ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-444/01 (αίτηση του Bundesverwaltungsgericht
 για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Stadt Villingen-
 Schwenningen κατά Ophilia Akosua Owusu.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-241/02 P (1)
 ( 1) EE C 84 της 6.4.2002.
 (2003/C 83/39)
 Με διάταξη της 6ης Ιανουαρίου 2003 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-61/02 ( 1)
 υποθέσεως C-241/02 P: International and European Public
 Services Organisation (IPSO) κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπε-
 (2003/C 83/36)
 ζας.
 Με διάταξη της 19ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη- (1 ) EE C 191 της 10.8.2002.
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-61/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 ∆ημοκρατίας της Αυστρίας.
 ( 1) EE C 97 της 20.4.2002.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-337/02 (1)
 (2003/C 83/40)
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-191/02 (1) Με διάταξη της 4ης Φεβρουαρίου 2003 o Πρόεδρος του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 (2003/C 83/37) της υποθέσεως C-337/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 Με διάταξη της 16ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη- (1 ) EE C 274 της 9.11.2002.
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-191/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ομοσπονδιακής ∆ημοκρατίας της Γερμανίας.
 ( 1) EE C 180 της 27.7.2002.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-368/02 (1)
 (2003/C 83/41)
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-215/02 (1)
 Με διάταξη της 23ης Ιανουαρίου 2003 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 (2003/C 83/38) ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της
 υποθέσεως C-368/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Βασιλείου της Ισπανίας.
 Με διάταξη της 16ης ∆εκεμβρίου 2002 o Πρόεδρος του ∆ικαστη-
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της (1 ) EE C 305 της 7.12.2002.


text:
 22.6.96 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Aριθ . C 180/33
 — o προσβαλλόμενος κανονισμός δεν είναι προσηκόντως Δεύτερος λόγος προσφυγής:
 αιτιολογημένος, καθ ' όσον το Συμβούλιο δεν εξέτασε το
 επιχείρημα της προσφεύγουσας που βασίζεται στον H Επιτροπή κακώς δέχθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋπο
 ισχυρισμό του συνεργαζομένου με αυτή ταϊλανδού παρα θέσεις για τη διαγραφή των εισαγωγικών δασμών σύμφωνα
 γωγού ότι η κανονική αξία για την Ταϊλάνδη έπρεπε να με το άρθρο 13 του προαναφερομένου κανονισμού . H
 καθοριστεί με βάση τις πωλήσεις τις οποίες πραγματοποί Επιτροπή υπέπεσε, κατά τον έλεγχο και την επίβλεψη των
 ησε η συνδεόμενη με τον παραγωγό αυτόν εταιρεία στην εισαγωγών, ενώ ίσχυε η ποσόστωση Hilton, σε σοβαρά λάθη,
 ιαπωνική αγορά, και μόνον τα λάθη αυτά κατέστησαν δυνατόν να μπορέσουν
 να πραγματοποιηθούν εισαγωγές με την υποβολή πλαστών
 — παράβαση του βασικού κανονισμού , καθ ' όσον έγινε πιστοποιητικών γνησιότητας στην τώρα διαπιστωθείσα έκτα
 σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής ση και για ένα χρονικό διάστημα δύο ετών. H Επιτροπή με
 εξαγωγής, πράγμα που συνιστά παράβαση του άρθρου 2 την προσβαλλομένη απόφαση παραγνώρισε την έκταση της
 παράγραφος 9 στοιχείο α) σημείο ii) του κανονισμού εσφαλμένης συμπεριφοράς της και τις προκύπτουσες από
 αυτού . αυτή νομικές συνέπειες.
 Τρίτος λόγος προσφυγής:
 H Επιτροπή παρέβη ουσιώδεις διαδικαστικές διατάξεις,
 Προσφυγή των Primex Produkte Import-Export GmbH & δεδομένου ότι δεν παρέσχε στον εκπρόσωπο της Γερμανίας,
 Co. KG, Gebr. Kruse GmbH και Interporc Im- und Export κατά τη συνεδρίαση των εμπειρογνωμόνων των κρατών
 GmbH κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων μελών στις 4 Δεκεμβρίου 1995 , την ευκαιρία να λάβει
 που ασκήθηκε στις 12 Απριλίου 1996 προφορικά θέση .
 (Υπόθεση T-50/96)
 Τέταρτος λόγος προσφυγής:
 (96/C 180/83
 H Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των προσφευ
 (Γλώσσα διαδικασίας: n γερμανική) γουσών, επειδή δεν παρέσχε σε αυτές άμεση εκ του νόμου
 ακρόαση. H Επιτροπή είχε σχετική υποχρέωση, παρ ' όλον ότι
 H Primex Produkte Import-Export GmbH & Co. KG, Bad οι διαδικαστικές διατάξεις του τελωνειακού κώδικα/κανονι
 Homburg (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), η σμού εφαρμογής δεν προβλέπουν άμεση συμμετοχή των
 Gebr. Kurse GmbH, Αμβούργο (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία προσφευγουσών στην ενώπιον της Επιτροπής διαδικασία.
 της Γερμανίας), και η Interporc Im- und Export GmbH,
 Αμβούργο (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), Πέμπτος λόγος προσφυγής:
 εκπροσωπούμενες από τον Georg M. Berrisch, δικηγόρο
 Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο H προσβαλλομένη απόφαση προσκρούει, τέλος, στο άρ
 Guy Harles, δικηγορικό γραφείο Arendt & Medernach, 8-10, θρο 190 της συνθήκης ΕΚ, διότι είναι ανεπαρκώς αιτιολογη
 rue Mathias Hardt, άσκησαν στις 12 Απριλίου 1996 ενώπιον μένη .
 του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
 κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 Προσφυγή της Miwon Co. Ltd κατα του Συμβουλίου της
 — να άρει την απευθυνομένη στην Ομοσπονδιακή Δημο Ευρωπαϊκής Ένωσης που ασκήθηκε στις 12 Απριλίου
 κρατία της Γερμανίας απόφαση της Επιτροπής, της 26ης 1996
 Ιανουαρίου 1996, στην υπόθεση REM 8/95 , 11/95 και (Υπόθεση T-51/96)
 12/95 [COM(96) 180 τελικό], καθ ' όσον αυτή αφορά τις
 προσφεύγουσες, (96/C 180/84)
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική)
 Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήματα H Miwon Co. Ltd , εκπροσωπούμενη απο τον Jean-François
 Με την προσβαλλομένη απόφαση, η Επιτροπή αποφάσισε Bellis, του δικηγορικού γραφείου Van Bael & Bellis, με τόπο
 ότι, κατόπιν των αιτήσεων που πρότειναν οι προσφεύγουσες επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο Loesch
 και υπέβαλε η Γερμανία, σύμφωνα με το άρθρο 13 του & Wolter, 11 , rue Goethe , άσκησε στις 12 Απριλίου 1996
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1430/79 του Συμβουλίου , στην ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Επιτροπή, δεν πρέπει να διαγραφούν εισαγωγικοί δασμοί. Οι προσφυγή κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 αιτήσεις αυτές αφορούσαν την εισαγωγή βοείου κρέατος
 υψηλής ποιότητας, της καλουμένης «ποιότητας Hilton» από H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 την Αργεντινή, για την οποία είχαν υποβληθεί στις τελωνει — να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 81/96 του Συμβου
 ακές αρχές πλαστογραφημένα πιστοποιητικά γνησιότητας λίου , της 19ης Ιανουαρίου 1996, για την επιβολή οριστικού
 αρχών της Αργεντινής. δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές γλουταμινικού
 Πρώτος λόγος προσφυγής: νατρίου καταγωγής, μεταξύ άλλων, Δημοκρατίας της
 Κορέας, καθ ' όσον o κανονισμός αυτός επιβάλλει οριστι
 H απόφαση στηρίζεται σε εσφαλμένη νομική βάση. Ορθή κό δασμό αντιντάμπινγκ στην προσφεύγουσα και διατάσ
 νομική βάση αποτελεί το άρθρο 239 του Τελωνειακού σει την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού
 Κώδικα και όχι το άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) αντιντάμπινγκ επί των προϊόντων που εξάγει η προσφεύ
 αριθ. 1430/79. γουσα και


text:
 18.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 314/2
 ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (δεύτερο τμήμα)
 της 23ης Σεπτεμβρίου 2004
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-435/02 και C-103/03 (αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως του Landgericht Essen (Γερμανία) και του Landgericht Hagen): Axel Springer AG κατά Zeitungsverlag Niederrhein GmbH & Co. Essen KG και Hans-Jόrgen Weske (1)
 (Άρθρο 104, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας - Εταιρικό Δίκαιο - Οδηγία 90/605/ΕΟΚ για την τροποποίηση του πεδίου εφαρμογής των οδηγιών 78/660/ΕΟΚ και 83/349/ΕΟΚ - Άρθρο 54, παράγραφος 3, στοιχείο ζ', της Συνθήκης ΕΚ [νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 44, παράγραφος 2, στοιχείο ζ', ΕΚ] - Εταιρία που έχει τη μορφή απλής ετερόρρυθμης εταιρίας της οποίας όλοι οι εταίροι έχουν τη μορφή εταιρίας περιορισμένης ευθύνης — GmbH & Co. KG - Δημοσιότητα των ετήσιων λογαριασμών - Δυνατότητα των τρίτων να λάβουν γνώση των εγγράφων αυτών - Έννοια τρίτων - Συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς ιδίως οι ανταγωνιστές - Κύρος - Νομική βάση - Αρχές της ελεύθερης ασκήσεως των επαγγελματικών δραστηριοτήτων, της ελευθερίας του Τύπου και της ίσης μεταχειρίσεως)
 (2004/C 314/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-435/02 και C-103/03, με αντικείμενο αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, τις οποίες υπέβαλαν το Landgericht Essen (Γερμανία) και το Landgericht Hagen (Γερμανία), με διατάξεις της 25ης Νοεμβρίου 2002 και της 11ης Φεβρουαρίου 2003, που περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 2 Δεκεμβρίου 2002 και στις 5 Μαρτίου 2003 αντίστοιχα, στο πλαίσιο της δίκης Axel Springer AG κατά Zeitungsverlag Niederrhein GmbH & Co. Essen KG (C-435/02), και Axel Springer AG κατά Hans-Jόrgen Weske (C-103/03), το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους C. W. A. Timmermans (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken και N. Colneric, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 2004 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Η οδηγία 90/605/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Νοεμβρίου 1990, για την τροποποίηση του πεδίου εφαρμογής των οδηγιών 78/660/ΕΟΚ και 83/349/ΕΟΚ περί των ετησίων και περί των ενοποιημένων λογαριασμών αντιστοίχως, μπορούσε να εκδοθεί νομίμως βάσει του άρθρου 54, παράγραφος 3, στοιχείο ζ', της Συνθήκης ΕΚ [νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 44, παράγραφος 2, στοιχείο ζ', ΕΚ] κατά το μέτρο που προκύπτει από αυτήν ότι έχει τη δυνατότητα να λάβει γνώση των ετήσιων λογαριασμών και των εκθέσεων διαχειρίσεως των μορφών εταιριών που αφορά οποιοσδήποτε χωρίς να υποχρεούται να προβάλει δικαίωμα ή συμφέρον που να δικαιολογεί την προστασία.
 2)
 Από την εξέταση των δύο πρώτων ερωτημάτων στην υπόθεση C-435/02 και του δεύτερου και τρίτου ερωτήματος στην υπόθεση C-103/03 σχετικά με τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου της ελευθερίας ασκήσεως των επαγγελματικών δραστηριοτήτων και της ελευθερίας εκφράσεως δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος της οδηγίας 90/605.
 3)
 Από την εξέταση του τρίτου ερωτήματος στην υπόθεση C-435/02 και του τέταρτου ερωτήματος στην υπόθεση C-103/03 σχετικά με την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος της οδηγίας 90/605.
 (1) ΕΕ C 44 της 22.2.2003.
 EE C 12 της 10.5.2003.


text:
 26.5.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 151/17
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Consiglio di Stato (Ιταλία) στις 29 Φεβρουαρίου 2012 — Ministero per i beni e le attività culturali κ.λπ. κατά Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia κ.λπ
 (Υπόθεση C-111/12)
 2012/C 151/30
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Consiglio di Stato
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες: Ministero per i beni e le attività culturali, Ordini degli Ingegneri delle Province di Venezia, di Padova, di Treviso, di Vicenza, di Verona e Provincia, di Rovigo e di Belluno
 Καθών: Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia, Consiglio Nazionale degli Ingegneri, Consiglio Nazionale degli Architetti, Pianificatori, Paesaggisti e Conservatori, Alessandro Mosconi, Comune di S. Martino Buon Albergo, Ordine degli Architetti Pianificatori Paesaggisti e Conservatori della Provincia di Verona, Istituzione di Ricovero e di Educazione di Venezia (IRE), Ordine degli Architetti di Venezia
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Είναι αντίθετη προς την κοινοτική οδηγία 85/384/ΕΟΚ (1), στο μέτρο που αυτή επιτρέπει (άρθρα 10 και 11), μεταβατικώς, την άσκηση δραστηριοτήτων στον τομέα της αρχιτεκτονικής από επαγγελματίες προερχόμενους από άλλα κράτη μέλη οι οποίοι κατέχουν ειδικώς μνημονευόμενους τίτλους, η καθιέρωση διοικητικής πρακτικής στην Ιταλία, όπως η έχουσα ως νομική βάση το άρθρο 52, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του βασιλικού διατάγματος αριθ. 2537 του 1925, με την οποία επιφυλάσσονται ειδικώς ορισμένες παρεμβάσεις σε ακίνητα καλλιτεχνικής αξίας μόνο σε υποψηφίους οι οποίοι κατέχουν τίτλους «αρχιτέκτονα» ή σε υποψηφίους που αποδεικνύουν ότι διαθέτουν τα ειδικώς απαιτούμενα προσόντα στον τομέα των πολιτιστικών αγαθών και τα πρόσθετα προσόντα τα οποία καθιστούν εν γένει δυνατή την πρόσβαση σε δραστηριότητες εμπίπτουσες στον τομέα της αρχιτεκτονικής κατά την έννοια της προαναφερθείσας οδηγίας;
 2)
 Ειδικότερα, μπορεί η πρακτική αυτή να θεωρηθεί ότι υπάγει και τους προερχόμενους από κράτη μέλη εκτός της Ιταλίας επαγγελματίες, καίτοι διαθέτουν τίτλους οι οποίοι επιτρέπουν κατ’ αρχήν την άσκηση δραστηριοτήτων εμπιπτουσών στον τομέα της αρχιτεκτονικής, σε ειδική εξέταση της επαγγελματικής τους καταλληλότητας (όπως συμβαίνει στην περίπτωση των ιταλών επαγγελματιών οι οποίοι πρέπει να επιτύχουν σε εξετάσεις για την απόκτηση επαγγελματικής άδειας αρχιτέκτονα) περιοριστικώς προς τον σκοπό της προσβάσεως στις επαγγελματικές δραστηριότητες που μνημονεύει το άρθρο 52, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του βασιλικού διατάγματος αριθ. 2357 του 1925;
 (1) ΕΕ L 223, σ. 15.