text:
C 239/26 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 4.10.2003
 Η προσφεύγουσα προβάλλει συναφώς ότι, στην παρούσα υπόθεση, ∆ιευκρινίζεται συναφώς ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντικα-
 τα περιστατικά της διαφοράς, που ανέρχεται στο 1995, επανέρ- θιστά προηγούμενη απόφαση, η οποία ακυρώθηκε από το Πρωτοδι-
 χονται τώρα για τρίτη φορά ενώπιον των κοινοτικών δικαιοδοτικών κείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με την από 20 Σεπτεμβρίου
 οργάνων, χωρίς η Επιτροπή να έχει μέχρι σήμερα εκπληρώσει ορθά 2001 απόφασή του ( 1).
 αυτό που ακόμη έπρεπε τότε να είχε πραγματοποιήσει, δηλαδή να
 αξιολογήσει τη συμφωνία των επελθουσών μεταβολών ως προς το
 αντικείμενο, την οικονομία και τον σκοπό προς το αρχικό σχέδιο Προς στήριξη των ισχυρισμών της, η προσφεύγουσα προβάλλει
 για το οποίο εγκρίθηκε η συνδρομή. τους εξής λόγους:
 ( 1) Συλλογή 1999, σ. I-6831. — Προσβολή του δικαιώματος άμυνας, λόγω μη υπάρξεως
 ( 2) Συλλογή 2002, σ. II-1251. πλήρους φακέλου.
 — Πρόδηλο σφάλμα στην εκτίμηση των πραγματικών περιστα-
 τικών, και, συγκεκριμένα, στην εκτίμηση του τόπου της
 κύριας δραστηριότητας ή συνήθους διαμονής κατά την
 περίοδο αναφοράς. Επικουρικώς προσάπτεται στην Επιτροπή
 ότι αγνόησε ότι η διαμονή της προσφεύγουσας στις Βρυξέλ-
 Προσφυγή της Lucía Recalde Langarica κατά της Επιτροπής λες δεν υπερέβη ποτέ την περίοδο αναφοράς, και, επικουρι-
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 8 Αυγού- κότερα, ότι δεν εφάρμοσε την εξαίρεση των «υπηρεσιών
 στου 2003 σε άλλο κράτος», που προβλέπεται στο άρθρο 4 του
 παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστά-
 σεως των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 (Υπόθεση Τ-283/03)
 (2003/C 239/47) (1 ) Υπόθεση Τ-344/99, Recalde Langarica κατά Επιτροπής (Συλλογή
 2001, σ. ΙΑ-183, II-833).
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 Η Lucía Recalde Langarica, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπού-
 μενη από τους δικηγόρους Ramón García-Gallardo και Dolores
 Domínguez Pérez, άσκησε στις 8 Αυγούστου 2003 προσφυγή
 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Προσφυγή της εταιρείας S.I.M.SA. srl κατά της Επιτροπής
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 18 Αυγού-
 στου 2003
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 (Υπόθεση T-287/03)
 — να ακυρώσει την απόφαση της 8ης Μαΐου 2003, με την
 οποία απορρίπτεται η ένσταση της προσφεύγουσας, με την
 οποία ζητούσε την επίσημη και οριστική ακύρωση της (2003/C 239/48)
 αποφάσεως ανακλήσεως του από το καταστατικό δικαιώμα-
 τός της στο επίδομα αποδημίας και την αναγνώριση του
 δικαιώματός της στην είσπραξη του επιδόματος αυτού, (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 καθώς και άλλων συμπληρωματικών επιδομάτων, και
 — να καταδικάσει την καθής στην πληρωμή του συνόλου των
 δικαστικών εξόδων. Η εταιρεία S.I.M.SA. srl, εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο
 Michele Arcangelo Calabrese, άσκησε στις 18 Αυγούστου 2003
 ενώπιον του Πρωτοδικείου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
 κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της αποφάσεως με την Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 οποία η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή απέρριψε την ένσταση
 της προσφεύγουσας με την οποία ζητούσε την επίσημη και — να ακυρώσει την από 30 Απριλίου 2002 επιστολή της
 οριστική ακύρωση της αποφάσεως ανακλήσεως του από τον Επιτροπής D/52107, COMP/G1/D(02)400/PI/cpb,
 Κανονισμό Υπηρεσιακής Καταστάσεως προβλεπόμενου δικαιώμα- άγνωστη στην προσφεύγουσα, με την οποία η Επιτροπή
 τός της στο επίδομα αποδημίας και την αναγνώριση του δικαιώμα- συμβουλεύθηκε τις ιταλικές αρχές και τις κάλεσε να της
 τός της στην είσπραξη του επιδόματος αυτού, μαζί με άλλα αναφέρουν αν εγκρίνουν ή όχι τη γνωστοποίηση σε αιτούσα
 συμπληρώματα αυτού, όπως, ειδικότερα, το σχετικό με τα έξοδα άλλη πλην της προσφεύγουσας των ίδιων εγγράφων των
 εγκαταστάσεως στον σημερινό της τόπο εργασίας. οποίων αντίγραφο είχε ζητήσει η προσφεύγουσα·
 ---pagebreak--- 4.10.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 239/27
 — να ακυρώσει την από 3 Φεβρουαρίου 2003 επιστολή της οποία εγκρίθηκε χωρίς αντιρρήσεις το καθεστώς ενισχύσεων
 Επιτροπής D/50721, COMP/G1/D(03)142/PI/cpb, Ν 715/99, με τη διευκρίνιση ότι οι ιταλικές αρχές — κατόπιν
 άγνωστη στην προσφεύγουσα, με την οποία η Επιτροπή των δύο διαβουλεύσεων — αντιτάχθηκαν στη γνωστοποίηση,
 συμβουλεύθηκε τις ιταλικές αρχές ζητώντας από αυτές να και ανακοινώνοντας ότι δεν είχε ως εκ τούτου την ευχέρεια
 της αναφέρουν αν ήσαν αντίθετες στην εκ μέρους της να συναινέσει στην αιτηθείσα πρόσβαση·
 Επιτροπής γνωστοποίηση σε αιτούσα άλλη πλην της
 προσφεύγουσας, εξ ολοκλήρου ή εν μέρει, των ίδιων εγγρά- — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 φων των οποίων αντίγραφο είχε ζητήσει η προσφεύγουσα·
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — να ακυρώσει την ανακοίνωση με τηλεομοιοτυπία της
 10ης Ιουλίου 2003, πρωτ. SGB2/IS/D(2003)330251, με
 την οποία ο Γενικός Γραμματέας της Επιτροπής, αναφερόμε- Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι όμοια με τα
 νος στις δύο προσβαλλόμενες διαβουλεύσεις, αρνήθηκε να προβληθέντα στην υπόθεση Τ-139/03, Nuova Agricast κατά
 επιτρέψει την πρόσβαση στα έγγραφα που προέρχονταν Επιτροπής ( 1).
 από τις ιταλικές αρχές στο πλαίσιο της ανταλλαγείσας
 αλληλογραφίας πριν την έκδοση της αποφάσεως με την (1 ) ΕΕ C 146 της 21.06.03, σ. 43.


text:
 2.7.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 194/19
 Προσφυγή της 4ης Μαΐου 2011 — Stichting Greenpeace Nederland και PAN Europe κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-232/11)
 2011/C 194/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Stichting Greenpeace Nederland (Άμστερνταμ, Κάτω Χώρες) και Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: B. Kloostra, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κηρύξει την απόφαση της Επιτροπής της 1ης Μαρτίου 2011 (Ares(2011)223668) αντίθετη προς τον κανονισμό (ΕΚ) 1367/2006 (1),
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 1ης Μαρτίου 2011 (Ares(2011)223668),
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να προχωρήσει σε επί της ουσίας εκτίμηση της από 20 Δεκεμβρίου 2010 αιτήσεως εσωτερικής επανεξετάσεως, εντός προθεσμίας που θα της τάξει το Γενικό Δικαστήριο, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής, οι προσφεύγουσες προβάλλουν δύο λόγους.
 1)
 Πρώτον, ότι η καθής όφειλε να προχωρήσει σε εσωτερική επανεξέταση της οδηγίας 2010/77/ΕΕ (2), όπως ζήτησαν οι προσφεύγουσες, για τον λόγο ότι η οδηγία αυτή δεν έχει γενική ισχύ, όπως υποστηρίζει η καθής, αλλά αποτελεί μάλλον πράξη η οποία περιέχει συγκεκριμένες και ατομικές αποφάσεις επί των ατομικών αιτήσεων που υπέβαλαν οι ενδιαφερόμενοι παρασκευαστές
 2)
 Δεύτερον, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει στον κανονισμό (ΕΚ) 1367/2006, καθόσον η οδηγία 2010/77/ΕΕ περιέχει πλείονες διοικητικές πράξεις σχετικές με ατομικές αποφάσεις επί ατομικών αιτήσεων. Επιπλέον, εφόσον η εν λόγω οδηγία δεν εκδόθηκε από την Επιτροπή υπό τη νομοθετική της ιδιότητα, πρέπει να διασφαλίζεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη όσον αφορά την οδηγία αυτή.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας των διατάξεων της σύμβασης του Århus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (ΕΕ L 264, σ. 13)
 (2) Οδηγία 2010/77/ΕΕ της Επιτροπής, της 10ης Νοεμβρίου 2010, για την τροποποίηση της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με τη λήξη της ημερομηνίας για την καταχώριση ορισμένων δραστικών ουσιών στο παράρτημα I (ΕΕ L 293, σ. 48)

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
C 7/32 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.1.2004
 3) Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα. ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 21ης Οκτωβρίου 2003
 (1) ΕΕ C 3 της 5.1.2002.
 στην υπόθεση T-302/01, Gerhard Birkhoff κατά Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 (Υπάλληλοι — Άρθρο 2, παράγραφος 5, του παραρτήμα-
 τος VII του ΚΥΚ — Κατάργηση επιδόματος συντηρούμε-
 νου ενήλικου τέκνου, προσβεβλημένο από σοβαρή ασθέ-
 νεια ή αναπηρία — ∆ικαιολογημένη εμπιστοσύνη)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 (2004/C 7/58)
 της 23ης Οκτωβρίου 2003
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 στην υπόθεση T-279/01, Giorgio Lebedef κατά Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 Στην υπόθεση T-302/01, Gerhard Birkhoff, πρώην υπάλληλος
 (Υπάλληλοι — Έκθεση βαθμολογήσεως — Εκπρόθεσμη της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, νυν συνταξιούχος,
 κατάρτιση — Αγωγή αποζημιώσεως) κάτοικος Weitnau (Γερμανία), εκπροσωπούμενος από τον V.
 Salvatore, δικηγόρο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωποι: J. Currall και Α. Dal Ferro), με αντικείμενο, αφενός,
 (2004/C 7/57) την ακύρωση της από 26 Σεπτεμβρίου 2001 αποφάσεως της
 αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, περί απορρίψεως της
 ασκηθείσας από τον προσφεύγοντα ενστάσεως, κατά της αποφά-
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) σεως της Επιτροπής, της 4ης Ιουλίου 2001, με την οποία
 κατάργησε την καταβολή στον προσφεύγοντα επιδόματος
 συντηρούμενου τέκνου για τη θυγατέρα του, καθώς και την
 ακύρωση της αποφάσεως της 4ης Ιουλίου 2001, και, αφετέρου,
 την επιδίκαση αποζημιώσεως υλικής ζημίας και αποκατάσταση
 Στην υπόθεση T-279/01, Giorgio Lebedef, υπάλληλος της ηθικής βλάβης, το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Senningerberg τους Ν. J. Forwood, πρόεδρος, και τους J. Pirrung και
 (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενος από τους G. Bouneou και Α.W.H. Meij, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις
 F. Frabetti, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, 21 Οκτωβρίου 2003 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος:
 J. Currall), με αντικείμενο, αφενός, την ακύρωση των αποφάσεων
 της Επιτροπής περί μερικής απορρίψεως των ενστάσεων του 1) Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής, της 4ης Ιουλίου
 προσφεύγοντος με τις οποίες σκοπούσε την επιδίκαση χρηματικής 2001, περί καταργήσεως, από 1ης Ιουλίου 2001, της
 ικανοποίησης για την ηθική βλάβη που προκλήθηκε από την καταβολής του επιδόματος συντηρούμενου τέκνου για την
 καθυστερημένη κατάρτιση των εκθέσεων βαθμολογήσεώς του για ενήλικη θυγατέρα του προσφεύγοντος.
 τις περιόδους 1995/1997 και 1997/1999, και, αφετέρου, την
 επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης για την εν λόγω ηθική βλάβη, 2) Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί του σκέλους του αιτήμα-
 το Πρωτοδικείο (μονομελές: V. Tiili), γραμματέας: I. Νάτσινας, τος αποζημιώσεως για την αποκατάσταση της ζημίας που
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 23 Οκτωβρίου 2003 προήλθε από το ότι η θυγατέρα του προσφεύγοντος έπαυσε
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: να είναι καλυμμένη από το Ταμείο Υγείας της ΕΕ, και επί
 του σκέλους του αιτήματος αυτού περί αντισταθμίσεως
 των χρηματοοικονομικών συνεπειών της προσβαλλομένης
 1) Υποχρεώνει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα αποφάσεως.
 το ποσό των 1 500 ευρώ, πλέον του ποσού των
 619,73 ευρώ που του έχει ήδη χορηγηθεί από την Α∆Α. 3) Απορρίπτει την αγωγή αποζημιώσεως κατά τα λοιπά.
 2) Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά. 4) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δύο τρίτα των εξόδων του
 προσφεύγοντος, περιλαμβανομένων και των εξόδων της
 3) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων που αφορούν την
 παρούσα υπόθεση.
 (1) ΕΕ C 3 της 5.1.2002.
 (1) EE C 44 της 16.2.2002.


text:
 15.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 45/38
 Προσφυγή της 25ης Νοεμβρίου 2013 — The Tea Board κατά ΓΕΕΑ — Delta Lingerie (Darjeeling)
 (Υπόθεση T-627/13)
 2014/C 45/67
 Γλώσσα στην οποία ασκήθηκε η προσφυγή: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: The Tea Board (Καλκούτα, Ινδία) (εκπρόσωπος: A. Nordemann, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Delta Lingerie (Cachan, Γαλλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 11ης Σεπτεμβρίου 2013 στην υπόθεση R 1387/2012-2·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Σήμα προς καταχώριση: Το εικονιστικό σήμα που περιέχει το λεκτικό στοιχείο «Darjeeling» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 25, 35 και 38 — Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα υπ’ αριθ. 9 468 521
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Το καταχωρισμένο υπ' αριθ. 4 325 718 κοινοτικό συλλογικό λεκτικό σήμα «DARJEELING» για προϊόντα της κλάσεως 30· Το καταχωρισμένο υπ' αριθ. 8 674 327 εικονιστικό σήμα που περιέχει το λεκτικό στοιχείο «DARJEELING»
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απορρίπτει την ανακοπή
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απορρίπτει την προσφυγή
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση των άρθρων 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και 8, παράγραφος 5, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα.


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/24
 Αναίρεση που άσκησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 η ThyssenKrupp AG κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 και T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-506/11 P)
 2011/C 347/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: ThyssenKrupp AG (εκπρόσωποι: M. Klusmann und S. Thomas, Rechtsanwälte)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει στο σύνολό της την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 και T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής, καθόσον απορρίπτει την προσφυγή και κατά το μέτρο που αφορά την αναιρεσείουσα,
 —
 επικουρικώς, να μειώσει αναλογικώς το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα με το άρθρο 2 της προσβαλλόμενης αποφάσεως που εξέδωσε η Επιτροπή στις 21 Φεβρουαρίου 2007,
 —
 έτι επικουρικότερον, να αναπέμψει την υπόθεση για επανεξέταση στο Γενικό Δικαστήριο,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει αναρμοδιότητα της Επιτροπής, παράβαση ουσιώδους τύπου, παράβαση της Συνθήκης ΕΚ και της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή οποιουδήποτε κανόνα δικαίου σχετικού με τη εφαρμογή τους, καθώς και κατάχρηση εξουσίας και προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων, επικαλούμενη συνολικώς επτά λόγους αναιρέσεως:
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου επιβεβαίωση της αρμοδιότητας της Επιτροπής για την εφαρμογή της διαδικασίας είναι νομικώς εσφαλμένη. Κατά τη γνώμη της αναιρεσείουσας, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να έχει ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής λόγω μη εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ (πρώην άρθρου 81 ΕΚ), δεδομένου ότι η προσαπτόμενη παράβαση είχε τοπικό και όχι διακρατικό χαρακτήρα. Ακόμη και αν το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι στα διαδικασία έχει εφαρμογή το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, όφειλε να έχει λάβει υπόψη ότι, εν πάση περιπτώσει, η αρμοδιότητα της Επιτροπής δεν συνάδει με το σύστημα παραλλήλων αρμοδιοτήτων που θέσπισε ο κανονισμός 1/2003 (1) κατ’ εφαρμογή της ανακοίνωσης για το ευρωπαϊκό δίκτυο ανταγωνισμού. Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να διαπιστώσει ότι η εκ των υστέρων κίνηση της διαδικασίας συνιστά παραβίαση της αρχής της νομιμότητας και της αρχής nullum crimen nulla poena sine lege που κατοχυρώνονται ως θεμελιώδη δικαιώματα.
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να διαπιστώσει παραβίαση της αρχής ne bis in idem, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις υπέρ της αναιρεσείουσας αποφάσεις περί αμνηστίας που είχαν εκδώσει πριν από την κίνηση της διαδικασίας διάφορες εθνικές αρχές ελέγχου των συμπράξεων.
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι είναι νομικώς εσφαλμένη η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου επιβεβαίωση της απόφασης της Επιτροπής να θεωρήσει ότι η αναιρεσείουσα και οι θυγατρικές της εταιρίες ευθύνονται εις ολόκληρον. Είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως ότι η ίδια η αναιρεσείουσα δεν συμμετείχε στις παραβάσεις. Ο καταλογισμός αλλότριων πράξεων στην αναιρεσείουσα ως συνέπεια της εσφαλμένης υπόθεσης ότι συντρέχει ευθύνη της οικονομικής οντότητας παραβιάζει την αρχή της προσωπικής ευθύνης του ποινικού δικαίου και την αρχή in dubio pro reo, ενώ προσβάλλει επίσης το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.
 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι είναι νομικώς εσφαλμένη η παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου να διαπιστώσει ότι ο καταλογισμός στην αναιρεσείουσα ευθύνης εις ολόκληρον παραβιάζει την αρχή της προσωπικής ευθύνης. Επικουρικώς, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς επιβεβαίωσε την απόφαση της Επιτροπής στο μέτρο που η απόφαση αυτή δεν προσδιορίζει τον τρόπο επιμερισμού της ευθύνης στις εσωτερικές σχέσεις, με αποτέλεσμα η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου να ενέχει ελλιπή αιτιολογία.
 Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη με την απόφασή του τη νομική υποχρέωση διεξοδικής εξετάσεως που υπέχει, δεδομένου ότι, αφενός, έλεγξε ανεπαρκώς κατά πόσον ο καθορισμός του αρχικού ποσού, ο αποτρεπτικός πολλαπλασιαστής και η πολλαπλή επιβολή προστίμου λόγω παράλληλων παραβάσεων συμφωνούν με την αρχή της αναλογικότητας και, αφετέρου, δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν συνεκτίμησε τη συνεργασία της αναιρεσείουσας, πράγμα που είχε ως συνέπεια την προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος σε δίκαιη δίκη και την απορρέουσα από το δικαίωμα αυτό εγγύηση για παροχή έννομης προστασίας. Εν πάση περιπτώσει, η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει ελλιπή αιτιολογία, καθόσον επιβεβαιώνει την πρακτική της πολλαπλής επιβολής προστίμου, η οποία συνιστά παρέκκλιση από την πρακτική της Επιτροπής κατά τη λήψη αποφάσεων.
 Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως όσον αφορά τον καθορισμό του αρχικού ποσού του προστίμου για την παράβαση στη Γερμανία, διότι για τον εν λόγω καθορισμό του αρχικού ποσού συνυπολογίστηκαν, παρά την ύπαρξη αντίθετων επιτακτικών λόγων, κύκλοι εργασιών που δεν έπρεπε εν προκειμένω να συνυπολογιστούν. Όσον αφορά την εταιρία Schindler, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς διαφοροποίησε την αιτιολογία του, παρέλειψε όμως, παρανόμως, να τη διαφοροποιήσει και ως προς την αναιρεσείουσα.
 Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι είναι εσφαλμένος ο καθορισμός του αρχικού ποσού του προστίμου που αφορά την αγορά των Κάτω Χωρών, ο όγκος της οποίας ελήφθη υπόψη στο σύνολό του, παρά την περιορισμένη εμβέλεια της συμπράξεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης; ΕΕ L 1 της 4.1.2003, σ. 1.


text:
 29.1.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 30/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 25ης Νοεμβρίου 2010 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-47/09) (1)
 (Προσέγγιση των νομοθεσιών - Προϊόντα κακάο και σοκολάτας - Επισήμανση - Προσθήκη της λέξεως «αγνή» ή της εκφράσεως «αγνή σοκολάτα» στην επισήμανση ορισμένων προϊόντων)
 2011/C 30/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Clotuche–Duvieusart και D. Nardi)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. Palmieri, P. Gentili, avvocato dello Stato)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση του άρθρου 3 της οδηγίας 2000/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Ιουνίου 2000, για τα προϊόντα κακάο και σοκολάτας που προορίζονται για τη διατροφή του ανθρώπου (ΕΕ L 197, σ. 9) και του άρθρου 2, εδάφιο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 2000/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαρτίου 2000, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση, την παρουσίαση και τη διαφήμιση των τροφίμων (ΕΕ L 109, σ. 29) — Επισήμανση των προϊόντων σοκολάτας — Προσθήκη της λέξης «puro» ή της φράσης «cioccolato puro» στην επισήμανση των προϊόντων σοκολάτας που δεν περιέχουν άλλες φυτικές λιπαρές ουσίες πλην του βουτύρου κακάο
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ιταλική Δημοκρατία, προβλέποντας τη δυνατότητα συμπληρώσεως με το επίθετο «αγνή» της ονομασίας πωλήσεως των προϊόντων σοκολάτας που δεν περιέχουν άλλες φυτικές λιπαρές ουσίες πλην του βουτύρου κακάο, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει, αφενός, από το άρθρο 3, παράγραφος 5, της οδηγίας 2000/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Ιουνίου 2000, για τα προϊόντα κακάο και σοκολάτας που προορίζονται για τη διατροφή του ανθρώπου, και, αφετέρου, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 3, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας και 2, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 2000/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαρτίου 2000, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση, την παρουσίαση και τη διαφήμιση των τροφίμων.
 2)
 Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 82 της 4.4.2009.


text:
 13.8.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 238/18
 Προσφυγή της 13ης Μαΐου 2011 — FairWild Foundation κατά ΓΕΕΑ — Wild (FAIRWILD)
 (Υπόθεση T-247/11)
 2011/C 238/33
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: FairWild Foundation (Weinfelden, Ελβετία) (εκπρόσωποι: Rechtsanwälte P. Neuwald και S. Müller)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Rudolf Wild GmbH & Co. KG (Eppelheim, Γερμανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 3ης Μαρτίου 2011 στην υπόθεση R 1014/2010-1·
 —
 να απορρίψει την ανακοπή κατά της καταχωρίσεως του διεθνούς σήματος υπ’ αριθ. 950 962«FAIRWILD»·
 —
 να καταδικάσει το καθού και την ασκήσασα την ανακοπή στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων εκείνων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Λεκτικό σήμα «FAIRWILD» για προϊόντα των κλάσεων 3, 5, 29 και 30 — διεθνής καταχώριση υπ’ αριθ. 950 962
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Rudolf Wild GmbH & Co. KG
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Κοινοτικό λεκτικό σήμα «WILD» για προϊόντα των κλάσεων 3, 9, 29, 30 και 32.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Μερική αποδοχή της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Μερική ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 για τον λόγο ότι το τμήμα προσφυγών κακώς έκρινε ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως έκρινε, πρώτον, ότι το νοηματικό περιεχόμενο του σημείου «WILD» γίνεται κοινώς αντιληπτό μόνο σε γερμανόφωνο και αγγλόφωνο συναλλακτικό πλαίσιο και, δεύτερον, ότι η έννοια αυτή δεν είναι περιγραφική των προϊόντων τα οποία καλύπτονται από το αντιταχθέν κατά τη διαδικασία ανακοπής σήμα. Με βάση τη διαπίστωση αυτή, το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως έκρινε ότι το αντιταχθέν κατά τη διαδικασία ανακοπής σήμα έχει τον συνήθη διακριτικό χαρακτήρα και ότι τα οικεία σημεία εμφανίζουν ορισμένη ομοιότητα με συνέπεια να αποβεί σε βάρος της προσφεύγουσας η στάθμιση των αλληλένδετων παραγόντων από τους οποίους εξαρτάται ο κίνδυνος συγχύσεως.


text:
 24.11.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 366/20
 Διάταξη του Δικαστηρίου της 27ης Ιουνίου 2012 — Fuchshuber Agrarhandel GmbH κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-491/11 P) (1)
 (Αναίρεση - Κοινή αγροτική πολιτική - Αγορά αραβοσίτου από τον ουγγρικό οργανισμό παρεμβάσεως - Ανεπάρκεια αποθεμάτων - Φερόμενη αθέτηση από την Επιτροπή των υποχρεώσεων της ελέγχου - Εξωσυμβατική ευθύνη)
 2012/C 366/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (εκπρόσωπος: G. Lehner, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: G. von Rintelen και Δ. Τριανταφύλλου)
 Αντικείμενο
 Αναίρεση κατά της διάταξης του Γενικού Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 21ης Ιουλίου 2011 στην υπόθεση T-451/10, Fuchshuber Agrarhandel κατά Επιτροπής, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως προδήλως στερούμενη νομικού ερείσματος την αγωγή αποζημίωσης που είχε ασκηθεί με αίτημα την αποκατάσταση της ζημίας την οποία ισχυριζόταν ότι είχε υποστεί η ενάγουσα λόγω της απουσίας ελέγχου, εκ μέρους της Επιτροπής, των προϋποθέσεων διεξαγωγής των διαρκών δημοπρασιών για τη μεταπώληση σιτηρών στην κοινοτική αγορά, εν προκειμένω των ποσοτήτων αραβοσίτου που διατηρούσε στην κατοχή του ο οργανισμός παρέμβασης της Ουγγαρίας
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Fuchshuber Agrarhandel GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 13 της 14.1.2012.


text:
 15.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/22
 Αίτηση αναιρέσεως της American Clothing Associates SA κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (πέμπτο τμήμα) της 28ης Φεβρουαρίου 2008 στην υπόθεση T-215/06, American Clothing Associates SA κατά ΓΕΕΑ, που κατατέθηκε στις 20 Μαΐου 2008
 (Υπόθεση C-208/08 P)
 (2008/C 209/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείον: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Folliard-Monguiral)
 Έτερος διάδικος στη διαδικασία: American Clothing Associates SA
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Το αναιρεσείον ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου της 28ης Φεβρουαρίου 2008 στην υπόθεση T-215/06, καθόσον έκρινε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο η', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα (1) δεν εφαρμόζεται στα σήματα που προσδιορίζουν υπηρεσίες·
 —
 Να καταδικάσει την American Clothing Associates SA στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Το αναιρεσείον προβάλλει έναν μόνο λόγο προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο η', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, σε συνδυασμό με το άρθρο 6β, παράγραφος 1, στοιχείο α', της Σύμβασης των Παρισίων για την προστασία της βιομηχανικής ιδιοκτησίας, της 20ής Μαρτίου 1883, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί (2). Συγκεκριμένα, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Πρωτοδικείο, το τελευταίο αυτό άρθρο, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο η', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα έχει εφαρμογή αδιακρίτως σε σήματα που προσδιορίζουν προϊόντα και σε σήματα που προσδιορίζουν υπηρεσίες.
 Συναφώς, το αναιρεσείον επισημάνει, πρώτον, ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας κατά γράμμα και εκτός πλαισίου το άρθρο 6β της Σύμβασης των Παρισίων, χωρίς να λάβει υπόψη το πνεύμα της διάταξης αυτής και το πνεύμα της Σύμβασης γενικώς, που, μετά την αναθεώρησή του με την Πράξη της Λισαβώνας, της 31ης Οκτωβρίου 1958, επιβάλλει την επέκταση του συνόλου των διατάξεων περί βιομηχανικών και εμπορικών σημάτων στα σήματα υπηρεσιών, εξαιρουμένων ορισμένων μη εφαρμοστέων εν προκειμένω διατάξεων.
 Δεύτερον, το αναιρεσείον ισχυρίζεται ότι ο κοινοτικός νομοθέτης αμφισβητεί ότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ σημάτων προϊόντων και σημάτων υπηρεσιών εφόσον το άρθρο 29 του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, το οποίο μεταφέρει το άρθρο 4Α της Σύμβασης των Παρισίων, περί του δικαιώματος προτεραιότητας, αναφέρει ρητώς τις υπηρεσίες που καλύπτει μια αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος.
 Τρίτον, το αναιρεσείον επισημαίνει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, το άρθρο 16 της Συνθήκης περί του δικαίου των σημάτων, που συνάφθηκε στη Γενεύη στις 27 Οκτωβρίου 1994, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι διευκρινίζει τον τομέα εφαρμογής της Σύμβασης των Παρισίων, χωρίς ωστόσο να τον επεκτείνει σε καταστάσεις, τις οποίες αποκλείει το ισχύον κείμενο της Σύμβασης των Παρισίων.
 Τέλος, το αναιρεσείον τονίζει ότι, με πρόσφατη απόφαση, το Δικαστήριο δέχθηκε, τουλάχιστον σιωπηρώς, ότι η Σύμβαση των Παρισίων επιβάλλει ίση μεταχείριση των σημάτων προϊόντων και των σημάτων υπηρεσιών.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1).
 (2) Συλλογή Συνθηκών των Ηνωμένων Εθνών, τόμος 828, υπ' αριθ. 11847, σ. 108.


text:
 1.3.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 61/7
 Αναίρεση που άσκησε στις 16 Ιανουαρίου 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (δεύτερο πενταμελές τμήμα) στις 5 Νοεμβρίου 2013, στην υπόθεση T-512/09, Rusal Armenal ZAO κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-21/14 P)
 2014/C 61/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Brakeland, M. França και T. Maxian Rusche)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Rusal Armenal ZAO, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (δεύτερο πενταμελές τμήμα) της 5ης Νοεμβρίου 2013, Τ-512/09, Rusal Armenal ZAO κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία κοινοποιήθηκε στην Επιτροπή στις 6 Νοεμβρίου 2013,
 —
 να απορρίψει τον πρώτο λόγο της προσφυγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ως αβάσιμο,
 —
 ως προς τους λοιπούς λόγους, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προς επανεξέταση και
 —
 να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας και της κατ’ αναίρεση δίκης.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί για τους ακόλουθους λόγους:
 Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο απεφάνθη ultra petita.
 Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 2, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1), ως είχε κατά τον χρόνο εκδόσεως του κανονισμού μορφή του, καθώς και τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης κατά τη θέσπιση της εν λόγω διατάξεως, υπό το πρίσμα της νομολογίας Nakajima (2).
 Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την κατοχυρωμένη στο δίκαιο της Ένωσης γενική αρχή της θεσμικής ισορροπίας.
 (1) ΕΕ 1996, L 56, σ. 1.
 (2) C-69/89, Nakajima κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1991, σ. Ι-2069, σκέψεις 28 έως 32, επαναληφθείσα στην υπόθεση C-149/96, Πορτογαλία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1999, σ. Ι-8395, σκέψη 49. Βλ. επίσης C-76/00 P, Petrotub και Republica κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2003, σ. Ι-79, σκέψεις 53 έως 56.


text:
 4.5.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 146/50
 Προσφυγή-Αγωγή της 20ής Φεβρουαρίου 2015 — ΖΖ κατά ΕΥΕΔ
 (Υπόθεση F-30/15)
 (2015/C 146/70)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: ΖΖ (εκπρόσωποι: S. Orlandi και T. Martin, δικηγόροι)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως, που εκδόθηκε προς εκτέλεση ακυρωτικής αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 26ης Φεβρουαρίου 2014, στην υπόθεση F-53/13, Διαμαντόπουλος κατά ΕΥΕΔ, περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος-ενάγοντος στον βαθμό AD12 κατά την περίοδο προαγωγών του έτους 2012, και αίτημα αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που υπέστη ο προσφεύγων-ενάγων.
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να κηρύξει παράνομη την απόφαση της 29ης Απριλίου 2014 περί μη προαγωγής του στον βαθμό AD12 κατά την περίοδο προαγωγών του έτους 2012·
 —
 να υποχρεώσει την καθής-εναγόμενη να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα αποζημίωση ύψους 25 000 ευρώ·
 —
 να καταδικάσει την ΕΥΕΔ στα δικαστικά έξοδα.


text:
10.4.1999 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 100/1
 I
 (Amajoimxäreiy)
 DIJARSGQIO
 DIJARSGQIO
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT J. L. Ixómmot, dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: J. Mischo,
 cqallaseäay: R. Grass, eneädxre rsiy 21 Iamotaqiäot 1999
 (eäjso slgäla) apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä:
 sgy 21gy Iamotaqiäot 1999
 1. Amaiqeiä sgm apoäuarg sot Pqxsodijeiäot sgy 11gy
 rsgm tpoäherg C-73/97 Q: Cakkijgä Dglojqasiäa jasó Dejelbqiäot 1996 rsgm tpoäherg S-70/94, Comafrica jai
 Comafrica SpA j.kp. (1) Dole Fresh Fruit Europe jasó Episqopgäy.
 (Aiäsgrg amaiqeärexy Ç Soleäay sgy lpamómay Ç Ajtäqxrg
 sot jamomirlotä (EJ) aqih. 3190/93 Ç èmrsarg apaqadeäj- 2. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä ajtqxärexy sxm Comafrica
 sot) SpA jai Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co. xy apaqó-
 dejsg.
 (1999/C 100/01)
 3. Jóhe diódijoy ha ueäqei sa dijarsijó eänodó sot.
 (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä)
 (1) EE C 131 sgy 26.4.1997.
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociä ay sot Dijarsgqiäotë)
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT
 Rsgm tpoäherg C-73/97 P, Cakkijgä Dglojqasiäa (ejpqoärxpoi: (peälpso slgäla)
 Catherine de Salins, Kareen Rispal-Bellanger jai FreÂdeÂric
 Pascal) le amsijeiälemo aiäsgrg amaiqeärexy pot arjgähgje sgy 21gy Iamotaqiäot 1999
 jasó sgy apouórexy pot eneädxre rsiy 11 Dejelbqiäot 1996 rsgm tpoäherg C-120/97 (aiäsgrg sot Court of Appeal cia sgm
 so Pqxsodijeiäo sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (seäsaqso eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy): Upjohn Ltd jasó The
 slgäla) rsgm tpoäherg S-70/94, Comafrica jai Dole Fresh Licensing Authority established by the Medicines Act 1968
 Fruit Europe jasó Episqopgäy (Rtkkocgä 1996, r. II-1741), jai j.kp. (1)
 le sgm opoiäa fgseiäsai g leqijgä amaiäqerg sgy apouórexy
 atsgäy, rso leäsqo pot apoqqiäpsei sgm eämrsarg apaqadeäjsot (Uaqlajetsijó idiorjetórlasa Ç Amójkgrg adeiäay
 pot pqoeäbake g Episqopgä, oäpot oi eäseqoi diódijoi eiämai: g jtjkouoqiäay Ç Dijarsijoäy eäkecvoy)
 Comafrica SpA, esaiqeiäa isakijotä dijaiäot, ecjasersgleämg (1999/C 100/02)
 rsg Ceämoba (Isakiäa), g Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co.,
 esaiqeiäa ceqlamijotä dijaiäot, ecjasersgleämg rso Albotäqco
 (Ceqlamiäa), ejpqorxpotälemey apoä som Bernard O'Connor, (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä)
 solicitor, le soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco so dijgco-
 qijoä cqaueiäo ArseÁne Kronshagen, 22, rue Marie-Adelaïde, g (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (ejpqoärxpoy: rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociäay sot Dijarsgqiäotë)
 Xavier Lewis) jai so Gmxleämo Bariäkeio sgy Lecókgy Bqesa-
 miäay jai Boäqeiay Iqkamdiäay, so Dijarsgäqio (eäjso slgäla),
 rtcjeiälemo apoä soty P. J. G. Kapteyn (eirgcgsgä), pqoäedqo Rsgm tpoäherg C-120/97, le amsijeiälemo aiäsgrg sot Court of
 slgälasoy, G. F. Mancini, J. L. Murray, G. Ragnemalm jai Appeal (England & Wales) (Gmxleämo Bariäkeio) pqoy so


text:
 7.3.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 55/25
 Διάταξη του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 2008 — Portela κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-137/07) (1)
 (Εξωσυμβατική ευθύνη - Εμπορία ελαττωματικών ψηφιακών θερμομέτρων που φέρουν τη σήμανση «CE» - Αδράνεια της Επιτροπής - Αιτιώδης συνάφεια - Αγωγή εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως στερούμενη νομικού ερείσματος)
 (2009/C 55/46)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda, (Queluz, Πορτογαλία) (εκπρόσωπος: C. Mourato, δικηγόρος)
 Εναγομένη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: P. Guerra e Andrade και B. Schima)
 Αντικείμενο
 Κυρίως, αίτημα να υποχρεωθεί η Επιτροπή να ενεργήσει σύμφωνα με το άρθρο 14β της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί των ιατροτεχνολογικών προϊόντων (EE L 169, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/79/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 1998, για τα ιατροτεχνολογικά βοηθήματα που χρησιμοποιούνται στη διάγνωση in vitro (EE L 331, σ. 1), υποχρεώνοντας την εταιρία πιστοποίησης TÜV Rheinland Product Safety GmbH, μέσω της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, να ενεργοποιήσει υπέρ της ενάγουσας την υποχρεωτική σύμβαση ασφάλισης αστικής ευθύνης που προβλέπεται στο σημείο 6 του παραρτήματος ΧΙ της οδηγίας 93/42 και την οποία έχει συνάψει η εν λόγω εταιρία και, αν η προβαλλόμενη ζημία δεν μπορεί να αποκατασταθεί μέσω του κυρίου αιτήματος, επικουρικώς, αίτημα αποκαταστάσεως της ζημίας την οποία υπέστη η ενάγουσα εξ αιτίας των διαφόρων παραλείψεων της Επιτροπής.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο διατάσσει:
 1.
 Απορρίπτει την αγωγή.
 2.
 Καταδικάζει την Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda, στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 155 της 7.7.2007.


text:
 28.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 96/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 26ης Απριλίου 2007 [αίτηση του Court of Appeal (Ηνωμένο Βασίλειο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG κατά Swingward Ltd, και Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG κατά Dowelhurst Ltd, και Glaxo Group Ltd κατά Swingward Ltd, και Glaxo Group Ltd, The Wellcome Foundation Ltd κατά Dowelhurst Ltd, και SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc, SmithKline & French Laboratories Ltd κατά Dowelhurst Ltd, και Eli Lilly and Co. κατά Dowelhurst Ltd
 (Υπόθεση C-348/04) (1)
 (Bιομηχανική και εμπορική ιδιοκτησία - Δικαίωμα επί σήματος - Φαρμακευτικά προϊόντα - Παράλληλη εισαγωγή - Ανασυσκευασία του προϊόντος που φέρει το σήμα)
 (2007/C 96/07)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Court of Appeal
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co.KG, Glaxo Group Ltd, The Wellcome Foundation Ltd, SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc, Smith Kline & French Laboratories Ltd, Eli Lilly and Co
 κατά
 Swingward Ltd, Dowelhurst Ltd
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Court of Appeal — Ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων — Χρησιμοποίηση σήματος από τον παράλληλο εισαγωγέα φαρμακευτικού προϊόντος — Αλλαγή της συσκευασίας — Προϋποθέσεις διαθέσεως στην αγορά που αναγνωρίσθηκαν με την απόφαση του Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-427/93, C-429/93 και C-436/93, Bristol-Myers Squibb κατά Paranova — Ερμηνεία
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Το άρθρο 7, παράγραφος 2, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, όπως τροποποιήθηκε με τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο δικαιούχος του σήματος μπορεί νομίμως να αντιταχθεί στη μεταγενέστερη εμπορική εκμετάλλευση φαρμακευτικού προϊόντος που έχει εισαχθεί από άλλο κράτος μέλος με την αρχική εσωτερική και εξωτερική του συσκευασία, στο οποίο ο εισαγωγέας έχει επικολλήσει πρόσθετη εξωτερική ετικέτα, εκτός αν:
 —
 αποδεικνύεται ότι η άσκηση του δικαιώματος επί του σήματος από τον δικαιούχο του, με σκοπό να απαγορευθεί η εμπορία του προϊόντος στο οποίο επικολλήθηκε νέα ετικέτα υπ' αυτό το σήμα, θα συνέτεινε στην τεχνητή στεγανοποίηση των αγορών μεταξύ των κρατών μελών·
 —
 αποδεικνύεται ότι η ανασυσκευασία δεν μπορεί να επηρεάσει την αρχική κατάσταση του προϊόντος που περιέχεται στη συσκευασία·
 —
 αναφέρεται σαφώς επί της νέας συσκευασίας ποιος έχει επικολλήσει τη νέα ετικέτα στο προϊόν και το όνομα του παρασκευαστή του·
 —
 η παρουσίαση του προϊόντος στο οποίο επικολλήθηκε νέα ετικέτα δεν μπορεί να βλάψει τη φήμη του σήματος ή τη φήμη του δικαιούχου του· επομένως, η συσκευασία δεν πρέπει να είναι ελαττωματική, κακής ποιότητας ή να χαρακτηρίζεται από προχειρότητα, και
 —
 ο εισαγωγέας ειδοποιήσει τον δικαιούχο του σήματος πριν από τη διάθεση προς πώληση του προϊόντος στο οποίο επικολλήθηκε νέα ετικέτα και του παραδώσει, εφόσον του ζητηθεί, δείγμα του προϊόντος αυτού.
 2)
 Η προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία η ανασυσκευασία του φαρμακευτικού προϊόντος, μέσω νέας συσκευασίας και εκ νέου επικολλήσεως του σήματος ή μέσω επικολλήσεως ετικέτας επί της συσκευασίας που περιέχει το προϊόν, πρέπει να είναι αναγκαία για τη μεταγενέστερη διάθεση στο εμπόριο εντός του κράτους μέλους εισαγωγής, στο μέτρο που πρόκειται για τη μία από τις προϋποθέσεις οι οποίες, εφόσον πληρούνται, εμποδίζουν τον δικαιούχο του σήματος, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 89/104, όπως τροποποιήθηκε με τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, να αντιταχθεί στην εν λόγω διάθεση στο εμπόριο, αφορά αποκλειστικά την ανασυσκευασία και όχι τον συγκεκριμένο τρόπο ή σύστημα αλλαγής με το οποίο αυτή πραγματοποιείται.
 3)
 Η προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία η παρουσίαση του ανασυσκευασμένου προϊόντος δεν πρέπει να μπορεί να βλάψει τη φήμη του σήματος ή τη φήμη του δικαιούχου του, στο μέτρο που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να μη μπορεί ο τελευταίος, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 89/104, όπως τροποποιήθηκε με τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, να αντιταχθεί νομίμως στη μεταγενέστερη εμπορία ενός φαρμακευτικού προϊόντος, όταν ο εισαγωγέας είτε έχει ανασυσκευάσει το προϊόν και έχει επιθέσει εκ νέου το σήμα είτε έχει επικολλήσει ετικέτα επί της συσκευασίας που περιέχει το προϊόν, δεν περιορίζεται μόνο στις περιπτώσεις στις οποίες η συσκευασία είναι ελαττωματική, κακής ποιότητας ή προχειροφτιαγμένη.
 4)
 Το ζήτημα αν το γεγονός ότι ο παράλληλος εισαγωγέας:
 —
 δεν θέτει το σήμα στη νέα εξωτερική συσκευασία (αφαίρεση σήματος), ή
 —
 επιθέτει στη συσκευασία αυτή το δικό του λογότυπο ή έμβλημα είτε μια δική του γενική σύνθεση είτε μια γενική σύνθεση που χρησιμοποιείται για διάφορα προϊόντα (πρόσθεση σήματος), ή
 —
 επικολλά στη συσκευασία αυτή πρόσθετη ετικέτα κατά τρόπον ώστε να κρύβει εν όλω ή εν μέρει το σήμα του δικαιούχου, ή
 —
 δεν αναγράφει στην πρόσθετη ετικέτα ότι το επίμαχο σήμα ανήκει στον δικαιούχο, ή ακόμη
 —
 αναγράφει το όνομα του παράλληλου εισαγωγέα με κεφαλαία γράμματα,
 μπορεί να βλάπτει τη φήμη του σήματος είναι πραγματικό γεγονός και εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να το εκτιμήσει σε σχέση με τις κατά περίπτωση περιστάσεις.
 5)
 Υπό συνθήκες όπως οι επίμαχες στις διαφορές της κύριας δίκης, οι παράλληλοι εισαγωγείς φέρουν το βάρος αποδείξεως της συνδρομής των προϋποθέσεων υπό τις οποίες γίνεται δεκτό ότι
 —
 η άσκηση του δικαιώματος επί του σήματος από τον δικαιούχο του, με σκοπό να απαγορευθεί η εμπορία των ανασυσκευασμένων προϊόντων υπ' αυτό το σήμα, θα συνέτεινε στην τεχνητή στεγανοποίηση των αγορών μεταξύ των κρατών μελών·
 —
 η ανασυσκευασία δεν μπορεί να επηρεάσει την αρχική κατάσταση του προϊόντος που περιέχεται στη συσκευασία·
 —
 αναφέρεται σαφώς επί της νέας συσκευασίας ποιος έχει ανασυσκευάσει το προϊόν και το όνομα του παρασκευαστή του·
 —
 η παρουσίαση του ανασυσκευασμένου προϊόντος δεν μπορεί να βλάψει τη φήμη του σήματος ή τη φήμη του δικαιούχου του· επομένως, η συσκευασία δεν πρέπει να είναι ελαττωματική, κακής ποιότητας ή να χαρακτηρίζεται από προχειρότητα·
 —
 ο εισαγωγέας πρέπει να ειδοποιήσει τον δικαιούχο του σήματος πριν από τη διάθεση προς πώληση του ανασυσκευασμένου προϊόντος και πρέπει να του παράσχει, εφόσον του ζητηθεί, ένα δείγμα του ανασυσκευασμένου προϊόντος,
 και οι οποίες, εφόσον πληρούνται, εμποδίζουν τον δικαιούχο του σήματος να αντιταχθεί νομίμως στη μεταγενέστερη εμπορία ενός ανασυσκευασμένου φαρμακευτικού προϊόντος.
 Όσον αφορά την προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία πρέπει να αποδειχθεί ότι η ανασυσκευασία δεν μπορεί να βλάψει την αρχική κατάσταση του προϊόντος που περιέχει η συσκευασία, αρκεί, ωστόσο, να προσκομίσει ο παράλληλος εισαγωγέας αποδεικτικά στοιχεία ικανά να αποτελέσουν εύλογο τεκμήριο για το ότι πληρούται η προϋπόθεση αυτή. Το ίδιο ισχύει κατά μείζονα λόγο για την προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία η παρουσίαση του ανασυσκευασμένου προϊόντος δεν πρέπει να μπορεί να βλάψει τη φήμη του σήματος και τη φήμη του δικαιούχου του. Εφόσον ο εισαγωγέας προσκομίζει αυτή την αρχή αποδείξεως όσον αφορά την τελευταία αυτή προϋπόθεση, εναπόκειται, ενδεχομένως, στον δικαιούχο του σήματος, ο οποίος μπορεί να εκτιμήσει καλύτερα αν η ανασυσκευασία μπορεί να βλάψει τη φήμη του και τη φήμη του σήματος, να αποδείξει ότι υπήρξε προσβολή κατ' αυτών.
 6)
 Όταν ο παράλληλος εισαγωγέας παρέλειψε να ειδοποιήσει προηγουμένως τον δικαιούχο του σήματος όσον αφορά ανασυσκευασμένο φάρμακο, προσβάλλει τα δικαιώματα του δικαιούχου αυτού με κάθε μεταγενέστερη πράξη εισαγωγής του εν λόγω φαρμάκου, για όσο χρόνο δεν προβαίνει στην ειδοποίηση αυτή. Η κύρωση της παραβάσεως αυτής πρέπει να είναι όχι μόνον ανάλογη αλλά και αρκούντως αποτελεσματική και αποτρεπτική για να εξασφαλίσει την πλήρη αποτελεσματικότητα της οδηγίας 89/104, όπως έχει τροποποιηθεί από τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Εθνικό μέτρο δυνάμει του οποίου, στην περίπτωση μιας τέτοιας παραβάσεως, ο δικαιούχος του σήματος έχει αξίωση χρηματικής αποζημιώσεως υπό τις ίδιες περιστάσεις όπως στην περίπτωση πλαστών προϊόντων δεν φαίνεται, καθεαυτό, να αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας. Εναπόκειται, ωστόσο, στον εθνικό δικαστή να καθορίσει κατά περίπτωση, αφού λάβει υπόψη την έκταση της ζημίας που προξένησε στον δικαιούχο του σήματος η παράβαση του παράλληλου εισαγωγέα και τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, το ύψος της χρηματικής αποζημίωσης.
 (1) ΕΕ C 273 της 6.11.2004.


text:
C 258/24 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 15.8.98
 jai oijomolijoä eäkecvo sxm aruakirsijxäm esaiqeixäm), oi enai- Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó
 qeäreiy apoä sgm eketäheqg paqovgä tpgqerixäm jai sgm ekethe- Iqkamdiäay.
 qiäa ecjasarsórexm eiämai atseäy pot pqobkeäpomsai apoä sgm
 em koäcx odgciäa jai oävi atseäy pot pqojtäpsotm apoä sgm
 euaqlocgä sot óqhqot 55 sgy Rtmhgäjgy EJ. G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio:
 (1) EE L 228 sgy 11.8.1992, r. 1. 1. ma amacmxqiärei oäsi g Iqkamdiäa, paqakeiäpomsay ma herpiä-
 rei siy amacjaiäey molohesijeäy, jamomirsijeäy gä dioijgsijeäy
 diasóneiy cia ma rtlloquxheiä le sgm odgciäa 92/100/
 EOJ sot Rtlbotkiäot sgy 19gy Moelbqiäot 1992, rvesijó
 le so dijaiäxla ejliärhxrgy, so dijaiäxla dameirlotä jai
 oqirleäma dijaixälasa rtccemijó pqoy sgm pmetlasijgä
 idiojsgriäa rsom soleäa sxm pqoøoämsxm sgy diamoiäay (1), gä/
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä- jai paqakeiäpomsay ma emgleqxärei rvesijxäy sgm Epis-
 bake so Bundessozialgericht (Ceqlamiäa) le diósang sgy 31gy qopgä, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä sg
 Laqsiäot 1998, rso pkaiärio sgy diauoqóy Ramazan Örs Rtmhgäjg EJç
 jasó Bundesknappschaft
 (Tpoäherg C-211/98)
 2. ma jasadijórei sgm Iqkamdiäa rsa dijarsijó eänoda.
 (98/C 258/37)
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 Le diósang sgy 31gy Laqsiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 8 Iotmiäot 1998, so Bundes-
 So óqhqo 189 sgy Rtmhgäjgy EJ, rtäluxma le so opoiäo g
 sozialgericht (Ceqlamiäa), rso pkaiärio sgy diauoqóy pot ej-
 odgciäa derletäei jóhe jqósoy leäkoy oärom auoqó so epidix-
 jqeleiä emxäpioäm sot lesantä Ramazan Örs jai Bundesknapp-
 joälemo aposeäkerla, rtmepócesai sgm tpovqeäxrg sxm
 schaft, tpeäbake rso Dijarsgäqio sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 jqasxäm lekxäm ma sgqotäm sgm pqoherliäa cia rtlloäquxrg
 mosgäsxm sa ajoäkotha pqodijarsijó eqxsgälasa:
 pot oqiäfei g odgciäa. G pqoherliäa atsgä eäkgne sgm 1g Iotkiäot
 1994, vxqiäy g Iqkamdiäa ma eävei herpiärei siy amacjaiäey diasó-
 1. Irvtäei, bórei sot dijaiäot pot dieäpei sg rtämderg lesantä neiy cia ma rtlloquxheiä le sgm odgciäa pot amaueäqesai rsa
 Etqxpaøjgäy Oijomolijgäy Joimoäsgsay jai Sotqjiäay, aisgälasa sgy Episqopgäy gä/jai vxqiäy ma eävei emgleqxärei rve-
 apacoäqetrg sxm diajqiärexm rsom soleäa sgy joimxmijgäy sijxäy sgm Episqopgä.
 aruakiärexy, g opoiäa ma euaqloäfesai ólera tpeäq sxm
 Sotäqjxm eqcafoleämxm rsgm Olorpomdiajgä Dglojqasiäa (1) EE L 346 sgy 27.11.1992, r. 61.
 sgy Ceqlamiäay;
 2. Re peqiäpsxrg jasauasijgäy apamsgärexy rso pqxäso
 eqxäsgla: eävei g apacoäqetrg atsgä sgm eämmoia oäsi amsi-
 baiämei pqoy atsgäm g ehmijgä qtählirg pot pqobkeäpei oäsi,
 cia sgm jasabokgä sxm paqovxäm sgy tpovqexsijgäy arua- Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 kiärexy cgäqasoy jai cia som aqihloä lgsqxäot joimxmijgäy jasó Ekkgmijgäy Dglojqasiäay, pot arjgähgje rsiy
 aruakiärexy pot diädesai rsoty aruakirleämoty, jqiärilg 10 Iotmiäot 1998
 eiämai g gleqolgmiäa cemmgärexy pot dgkxähgje eccqóuxy
 jasó som vqoämo jasó som opoiäo o Sotäqjoy eqcafoälemoy (Tpoäherg C-214/98)
 tpgävhg cia pqxäsg uoqó re ehmijoä uoqeäa joimxmijgäy (98/C 258/39)
 aruakiärexy;
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 apoä sgm Laqiäa Jomsotä-Durande leäkoy sgy Molijgäy Tpgqe-
 riäay sgy Episqopgäy, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som
 Carlos Gomez de la Cruz, leäkoy Molijgäy Tpgqeriäay sgy
 Episqopgäy, jsiäqio Wagner, Kirchberg, órjgre emxäpiom sot
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsiy 10 Iotmiäot
 jasó Iqkamdiäay, pot arjgähgje rsiy 9 Iotmiäot 1998
 1998 pqorutcgä jasó Ekkgmijgäy Dglojqasiäay.
 (Tpoäherg C-213/98)
 (98/C 258/38) G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio ma amacmxqiärei
 oäsi g Ekkgmijgä Dglojqasiäa,
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 apoä sgm Karen Banks, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, le Ç paqakeiäpomsay ma amaueäqei lesantä sxm jqeósxm rsa
 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz, opoiäa euaqloäfomsai sa seäkg pot oqiäfomsai apoä sgm odg-
 leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, Centre Wagner, Kirchberg, ciäa 93/118/EJ sot Rtlbotkiäot (1) sgm jasgcoqiäa pot
 Luxembourg, órjgre rsiy 9 Iotmiäot 1998 emxäpiom sot amsirsoiveiä rsa loämopka/ippoeidgä,


text:
 21.4.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 118/7
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ λι ́ου, της 22ας ∆εκεμβρι ́ου 1994, ́οταν απο ́ τις δικαστικε ́ς
 αρχε ́ς των κρατω ́ ν μελω ́ ν ζητει ́ται να διατα ́ξουν ασφαλιστικα ́
 της 14ης ∆εκεμβρι ́ου 2000 με ́τρα για την προστασι ́α δικαιωμα ́των επι ́ προϊο ́ντων της
 διανοι ́ας που εμπι ́πτουν στο πεδι ́ο εφαρμογη ́ς της Συμφωνι ́ας
 στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-300/98 και C-392/98 TRIPs.
 (αιτη ́σεις του Αrrondissementsrechtbank ’s-Gravenhage 2) 'Οταν προ ́κειται για τομε ́α ́οπου η Συμφωνι ́α TRIPs ́εχει
 και του Ηοge Raad der Nederlanden για την ́εκδοση εφαρμογη ́ και ́οπου η Κοινο ́τητα ́εχει ́ηδη νομοθετη ́σει, οι
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Parfums Christian Dior SA δικαστικε ́ς αρχε ́ς των κρατω ́ ν μελω ́ ν οφει ́λουν βα ́σει του
 κατα ́ Tuk Consultancy BV (C-300/98) και Αssco Gerüste κοινοτικου ́ δικαι ́ου, ́οταν τους ζητει ́ται να εφαρμο ́σουν τους
 GmbH και Rob van Dijk, ο οποι ́ος ενεργει ́ υπο ́ την εμπορικη ́ ημεδαπου ́ς κανο ́νες για να διατα ́ξουν ασφαλιστικα ́ με ́τρα
 ονομασι ́α «Assco Holland Steigers Plettac Nederland», προς προστασι ́α των δικαιωμα ́των που εμπι ́πτουν σε ́εναν
 κατα ́ Wilhelm Layher GmbH & Co. KG και Layher BV τε ́τοιο τομε ́α, να το πρα ́ττουν στο με ́τρο του δυνατου ́ υπο ́ το
 (C-392/98) (1) πρι ́σμα του κειμε ́νου και του σκοπου ́ του ́αρθρου 50 της
 Συμφωνι ́ας TRIPs.
 («Συμφωνι ́α για την ́δρυσηι του Παγκο ́σμιου Οργανισμου ́
 Εμπορι ́ου — Συμφωνι ́α TRIPs — 'Αρθρο 177 της Συνθη ́κης 'Οταν προ ́κειται για τομε ́α ́οπου η Κοινο ́τητα δεν ́εχει ακο ́μη
 ΕΚ (νυν α ́ ρθρο 234 ΕΚ) — Αρμοδιο ́τητα του ∆ικαστηρι ́ου νομοθετη ́σει και ο οποι ́ος, κατα ́ συνε ́πεια, ανη ́κει στην αρμο-
 — 'Αρθρο 50 της Συμφωνι ́ας TRIPs — Ασφαλιστικα ́ με ́τρα διο ́τητα των κρατω ́ ν μελω ́ ν, η προστασι ́α των δικαιωμα ́των
 — Ερμηνει ́α — 'Αμεσο αποτε ́λεσμα») επι ́των προϊο ́ντων της διανοι ́ας και τα με ́τρα που λαμβα ́νονται
 προς του ́το απο ́ τις δικαστικε ́ς αρχε ́ς δεν εμπι ́πτουν στο
 (2001/C 118/10) κοινοτικο ́ δι ́καιο. Κατα ́ συνε ́πεια, το κοινοτικο ́ δι ́καιο ου ́τε
 υπαγορευ ́ει ου ́τε αποκλει ́ει το να αναγνωρι ́σει η ́εννομη τα ́ξη
 κρα ́τους με ́λους στους ιδιω ́ τες το δικαι ́ωμα να στηριχθου ́ν
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́) ευθε ́ως στον κανο ́να του ́αρθρου 50, παρα ́γραφος 6, της
 Συμφωνι ́ας TRIPs ́η το να επιβα ́λει στα δικαστη ́ρια την υπο-
 χρε ́ωση να εφαρμο ́ζουν τον κανο ́να αυτο ́ν αυτεπαγγε ́λτως.
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») 3) Το ́αρθρο 50 της Συμφωνι ́ας TRIPs αφη ́νει στα συμβαλλο ́-
 μενα με ́ρη, στο πλαι ́σιο των νομικω ́ ν τους συστημα ́των, τη
 Στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-300/98 και C-392/98, με αντι- φροντι ́δα να διευκρινι ́σουν αν το δικαι ́ωμα προσφυγη ́ς στη
 κει ́μενο αιτη ́σεις του Αrrondissementsrechtbank ’s-Gravenhage δικαιοσυ ́νη βα ́σει των γενικω ́ ν διατα ́ξεων του εθνικου ́
 (Κα ́τω Χω ́ρες) (C-300/98) και του Ηοge Raad der Nederlanden δικαι ́ου περι ́αδι ́κων πρα ́ξεων, και ειδικο ́τερα περι ́αθεμι ́του
 (Κα ́τω Χω ́ρες) (C-392/98) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του ανταγωνισμου ́, προκειμε ́νου ́ενα βιομηχανικο ́ σχε ́διο να
 α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου 234 ΕΚ), με τις οποι ́ες προστατευθει ́ απο ́ μια απομι ́μηση, πρε ́πει να χαρακτηριστει ́
 ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο των διαφορω ́ν που εκκρεμου ́ν ενω ́πιον αυτω ́ν ως «δικαι ́ωμα επι ́των προϊο ́ντων της διανοι ́ας» υπο ́ την ́εννοια
 των δικαστηρι ́ων μεταξυ ́ Parfums Christian Dior SA και Tuk του ́αρθρου 50, παρα ́γραφος 1, της Συμφωνι ́ας TRIPs.
 Consultancy BV (C-300/98) και, αφενο ́ς, Assco Gerüste GmbH (1) EE C 299 της 26.9.1998.
 και Rob van Dijk, ο οποι ́ος ενεργει ́ υπο ́ την εμπορικη ́ ονομασι ́α
 «Assco Holland Steigers Plettac Nederland», και, αφετε ́ρου,
 Wilhelm Layher GmbH & Co. KG και Layher BV (C-392/98), η
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α του
 α ́ρθρου 50 της Συμφωνι ́ας για τα δικαιω ́ματα επι ́των προϊο ́ντων της ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 διανοι ́ας στον τομε ́α του εμπορι ́ου, η οποι ́α περιλαμβα ́νεται στο
 παρα ́ρτημα 1 Γ της Συμφωνι ́ας για την ́δρυση
 ι του Παγκο ́σμιου της 14ης ∆εκεμβρι ́ου 2000
 Οργανισμου ́ Εμπορι ́ου και εγκρι ́θηκε εξ ονο ́ματος της Κοινο ́τητας,
 κατα ́ το με ́ρος που αφορα ́ θε ́ματα που εμπι ́πτουν στις αρμοδιο ́τητε ́ς στην υπο ́θεση C-344/98 (αι ́τηση του Supreme Court για
 της, με την απο ́φαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλι ́ου, της 22ας ∆εκεμ- την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Masterfoods Ltd
 βρι ́ου 1994 (EE L 336, σ. 1), το ∆ικαστη ́ριο, συγκει ́μενο απο ́ τους κατα ́ HB Ice Cream Ltd και HB Ice Cream Ltd κατα ́
 G. C. Rodrı́guez Iglesias, Προ ́εδρο, C. Gulmann, A. La Pergola, Masterfoods Ltd, ενεργου ́σας υπο ́ την εμπορικη ́ επωνυμι ́α
 M. Wathelet και Β. Σκουρη ́, προε ́δρους τμη ́ματος, D. A. O. Edward «Mars Ireland» (1)
 (εισηγητη ́), J.-P. Puissochet, P. Jann, L. Sevón, R. Schintgen και
 F. Macken, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: Γ. Κοσμα ́ς, γραμματε ́ας: («Ανταγωνισμο ́ς — 'Αρθρα 85 και 86 της Συνθη ́κης ΕΚ
 H. Von Holstein, βοηθο ́ς γραμματε ́ας, εξε ́δωσε στις 14 ∆εκεμ- (νυν α ́ρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ) — Παρα ́ λληλες διαδικασι ́ες
 βρι ́ου 2000 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: ενω ́ πιον των εθνικω ́ ν και των κοινοτικω ́ ν δικαιοδοτικω ́ν
 οργα ́νων»)
 1) Το ∆ικαστη ́ριο, επιλαμβανο ́μενο μιας υποθε ́σεως συ ́μφωνα
 με τις διατα ́ξεις της Συνθη ́κης ΕΚ, και ιδι ́ως του ́αρθρου 177 (2001/C 118/11)
 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρου 234 ΕΚ), ει ́ναι αρμο ́διο να
 ερμηνευ ́σει το ́αρθρο 50 της Συμφωνι ́ας για τα δικαιω ́ ματα (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 επι ́ των προϊο ́ντων της διανοι ́ας στον τομε ́α του εμπορι ́ου
 (Συμφωνι ́ας TRIPs), η οποι ́α περιλαμβα ́νεται στο παρα ́ρ- (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 τημα 1 Γ της Συμφωνι ́ας για την ́δρυση
 ι του Παγκο ́σμιου στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 Οργανισμου ́ Εμπορι ́ου και εγκρι ́θηκε εξ ονο ́ματος της Κοινο ́-
 τητας, κατα ́ το με ́ρος που αφορα ́ θε ́ματα που εμπι ́πτουν στις Στην υπο ́θεση C-344/98, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Supreme
 αρμοδιο ́τητε ́ς της, με την απο ́φαση 94/800/ΕΚ του Συμβου- Court (Ιρλανδι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του
 ---pagebreak--- C 118/8 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 21.4.2001
 α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου 234 ΕΚ), με την οποι ́α agricola Borini Fermo e Gabriele, (C-492/00) Giuseppe De
 ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του Marchi κ.λπ., (C-493/00) Ferdinando Pavan κ.λπ. κατα ́
 δικαστηρι ́ου αυτου ́ μεταξυ ́ Masterfoods Ltd και HB Ice Cream Αzienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo
 Ltd και μεταξυ ́ HB Ice Cream Ltd και Masterfoods Ltd, (AIMA) και Ministero del tesoro, del bilancio e della
 ενεργου ́σας υπο ́ την εμπορικη ́ επωνυμι ́α «Mars Ireland», η ́εκδοση programmazione economica, (C-494/00) Associazione dei
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α των α ́ρθρων 85, produttori di latte delle terre del Granducato κ.λπ. κατα ́
 86 και 222 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρων 81 ΕΚ, 82 ΕΚ και 295 Αzienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo
 ΕΚ), το ∆ικαστη ́ριο, συγκει ́μενο απο ́ τους G. C. Rodrı́guez (AIMA) και Ministero del tesoro, del bilancio e della
 Iglesias, Προ ́εδρο, C. Gulmann, A. La Pergola, M. Wathelet και programmazione economica καθω ́ ς και της Regione
 Β. Σκουρη ́ς, προε ́δρους τμη ́ματος, D. A. O. Edward, Toscana, (C-496/00) Associazione agricola produttori
 J.-P. Puissochet, P. Jann, L. Sevón (εισηγητη ́), R. Schintgen και Castellani s. c. a. r. l. κ.λπ. κατα ́ Αzienda di Stato per gli
 F. Macken, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: Γ. Κοσμα ́ς, γραμματε ́ας: interventi nel mercato agricolo (AIMA) και Ministero del
 L. Hewlett, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 14 ∆εκεμβρι ́ου tesoro, del bilancio e della programmazione economica,
 2000 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: (C-500/00) Aziende agricole Pietro Baita κ.λπ. κατα ́
 Αzienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo
 (AIMA) και Ministero per le risorse agricole e forestali,
 (C-21/01) Giorgio Accarini κ.λπ. κατα ́ Αzienda di Stato
 'Οταν εθνικο ́ δικαστη ́ριο αποφαι ́νεται επι ́ συμφωνι ́ας ́η πρακτικη ́ς per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) και
 της οποι ́ας το συμβατο ́ με τα ́αρθρα 85, παρα ́γραφος 1, και 86 Ministero del tesoro, del bilancio e della programmazione
 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρα 81, παρα ́γραφος 1, ΕΚ και 82 economica
 ΕΚ) ́εχει ́ηδη αποτελε ́σει αντικει ́μενο αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς,
 δεν μπορει ́να λα ́βει απο ́φαση αντι ́θετη απο ́ εκει ́νη της Επιτροπη ́ς,
 ακο ́μη και αν η τελευται ́α αυτη ́ απο ́φαση ́ερχεται σε συ ́γκρουση (Υποθε ́σεις C-483/00, C-485/00 ́εως C-488/00, C-492/00
 με εκει ́νη που εξε ́δωσε εθνικο ́ δικαστη ́ριο πρωτοδι ́κως. 'Οταν ο ́εως C-494/00, C-496/00, C-500/00 και C-21/01)
 αποδε ́κτης της αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς ́εχει ασκη ́σει, εντο ́ς
 της προβλεπομε ́νης απο ́ το ́αρθρο 173, πε ́μπτο εδα ́φιο, της (2001/C 118/12)
 Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρο 230, πε ́μπτο
 εδα ́φιο, ΕΚ) προθεσμι ́ας, προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως κατα ́ της αποφα ́- Με αποφα ́σεις της 6ης Ιουλι ́ου 2000, οι οποι ́ες περιη ́λθαν στη
 σεως αυτη ́ς, εναπο ́κειται στο εθνικο ́ δικαστη ́ριο να εκτιμη ́σει αν Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 επιβα ́λλεται η αναστολη ́ της διαδικασι ́ας ́εως ́οτου εκδοθει ́ 29 ∆εκεμβρι ́ου 2000 και στις 18 Ιανουαρι ́ου 2001 (C-21/91),
 τελειωτικη ́ απο ́φαση επι ́ της εν λο ́γω προσφυγη ́ς ακυρω ́ σεως ́η το Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio, στο πλαι ́σιο
 ́εως ́οτου υποβληθει ́ προδικαστικο ́ ερω ́ τημα στο ∆ικαστη ́ριο. των διαφορω ́ν μεταξυ ́ (C-483/00), Azienda agricola Nardoni di
 Benedetto Nardoni κατα ́ Αzienda di Stato per gli interventi nel
 mercato agricolo (AIMA) και Ministero del tesoro, del bilancio
 e della programmazione economica, (C-485/00) Azienda
 agricola Antonio Tonon και Αzienda di Stato per gli interventi
 (1) EE C 378 της 5.12.1998. nel mercato agricolo (AIMA) και Ministero del tesoro, del
 bilancio e della programmazione economica, (C-486) Azienda
 agricola Beniamino Brutti, Mario Zanetti κ.λπ. και Αzienda di
 Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) και
 Ministero del tesoro, del bilancio e della programmazione
 economica, καθω ́ς και Cooperativa agricola latte 2001 κ.λπ.,
 (C-487/00) Cooperativa Nuova Latte s. r. l. και Αzienda di
 Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) και
 Ministero per le politiche agricole e forestali, (C-488/00)
 Azienda agricola Borini Fermo e Gabriele, (C-492/00)
 Giuseppe De Marchi κ.λπ., (C-493/00) Ferdinando Pavan κ.λπ.
 Αιτη ́σεις για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που και Αzienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo
 υπε ́βαλε το Tribunale Amministrativo Regionale per il (AIMA) και Ministero del tesoro, del bilancio e della
 Lazio με αποφα ́σεις της 6ης Ιουλι ́ου 2000 στις υποθε ́σεις programmazione economica, (C-494/00) Associazione dei
 (C-483/00) Azienda agricola Nardoni di Benedetto produttori di latte delle terre del Granducato κ.λπ. κατα ́ Αzienda
 Nardoni κατα ́ Αzienda di Stato per gli interventi nel di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) και
 mercato agricolo (AIMA) και Ministero del tesoro, del Ministero del tesoro, del bilancio e della programmazione
 bilancio e della programmazione economica, (C-485/00) economica καθω ́ς και Regione Toscana, (C-496/00)
 Azienda agricola Antonio Tonon κατα ́ Αzienda di Stato Associazione agricola produttori Castellani s. c. a. r. l. κ.λπ. και
 per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) και Αzienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA)
 Ministero del tesoro, del bilancio e della programmazione και Ministero del tesoro, del bilancio e della programmazione
 economica, (C-486) Azienda agricola Beniamino Brutti, economica, (C-500/00) Aziende agricole Pietro Baita κ.λπ. κατα ́
 Mario Zanetti κ.λπ. κατα ́ Αzienda di Stato per gli interventi Αzienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA)
 nel mercato agricolo (AIMA) και Ministero del tesoro, del και Ministero per le risorse agricole e forestali, (C-21/01)
 bilancio e della programmazione economica, καθω ́ ς και Giorgio Accarini κ.λπ. και Αzienda di Stato per gli interventi
 των Cooperativa agricola latte 2001 κ.λπ., (C-487/00) nel mercato agricolo (AIMA) και Ministero del tesoro, del
 Cooperativa Nuova Latte s. r. l. κατα ́ Αzienda di Stato per bilancio e della programmazione economica, που εκκρεμου ́ν
 gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) και Ministero ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 per le politiche agricole e forestali, (C-488/00) Azienda αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των:


text:
 8.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 39/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 21ης Νοεμβρίου 2013 [αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — X κατά Minister van Financiën
 (Υπόθεση C-302/12) (1)
 (Προδικαστική παραπομπή - Άρθρο 43 ΕΚ - Αυτοκίνητα οχήματα - Χρήση, εντός κράτους μέλους, αυτοκινήτου οχήματος ταξινομημένου σε άλλο κράτος μέλος - Φορολόγηση του οχήματος αυτού στο πρώτο κράτος μέλος κατά την έναρξη κυκλοφορίας του στο εθνικό οδικό δίκτυο - Όχημα χρησιμοποιούμενο τόσο για ιδιωτικούς σκοπούς όσο και για τη μετακίνηση από το κράτος μέλος προέλευσης προς τον τόπο εργασίας που βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος)
 2014/C 39/09
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hoge Raad der Nederlanden
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 X
 κατά
 Minister van Financiën
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Hoge Raad der Nederlanden — Ερμηνεία των άρθρων 21, 45, 49 και 56 ΣΛΕΕ — Εθνική ρύθμιση επιβάλλουσα τέλη ταξινομήσεως κατά την πρώτη χρήση αυτοκινήτου στο εθνικό οδικό δίκτυο — Τέλη οφειλόμενα από πρόσωπο που είναι κάτοικος δύο κρατών μελών, εκ των οποίων το ένα είναι το περί ου πρόκειται κράτος μέλος, και που χρησιμοποιεί επί μονίμου βάσεως εκεί το αυτοκίνητό του — Αυτοκίνητο ταξινομημένο στο άλλο κράτος μέλος — Άσκηση των φορολογικών αρμοδιοτήτων από τα δύο κράτη μέλη
 Διατακτικό
 Το άρθρο 43 ΕΚ δεν αντίκειται σε ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οφείλεται φόρος κατά την έναρξη κυκλοφορίας στο εθνικό οδικό δίκτυο ενός αυτοκινήτου οχήματος που έχει ταξινομηθεί και φορολογηθεί λόγω της ταξινόμησης αυτής σε άλλο κράτος μέλος, όταν το όχημα αυτό προορίζεται κατ’ ουσίαν να χρησιμοποιηθεί πράγματι και σε μόνιμη βάση στα δύο αυτά κράτη μέλη ή χρησιμοποιείται εν τοις πράγμασι κατά τον τρόπο αυτό, εφόσον ο εν λόγω φόρος δεν εισάγει δυσμενείς διακρίσεις.
 (1) ΕΕ C 287 της 22.9.2012.


text:
 8.6.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 190/10
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 22ας Απριλίου 2015 — Tomana κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής
 (Υπόθεση T-190/12) (1)
 ((Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων λόγω της καταστάσεως στη Ζιμπάμπουε - Περιορισμοί όσον αφορά την είσοδο στο έδαφος της Ένωσης και τη διέλευση από αυτό - Δέσμευση κεφαλαίων - Νομική βάση - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Δικαιώματα άμυνας - Θεμελιώδη δικαιώματα - Αναλογικότητα))
 (2015/C 190/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Johannes Tomana (Χαράρε, Ζιμπάμπουε) και 120 άλλοι προσφεύγοντες, τα ονόματα των οποίων παρατίθενται στο παράρτημα (εκπρόσωποι: αρχικώς D. Vaughan, QC, M. Lester, R. Lööf, barristers, και M. O’Kane, solicitor, στη συνέχεια D. Vaughan, Μ. Lester και R. Lööf)
 Καθών: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: B. Driessen, M. Veiga και A. Vitro)· και Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: Μ. Κωνσταντινίδης, T. Scharf και E. Georgieva)
 Παρεμβαίνον υπέρ των καθών: Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: E. Jenkinson, C. Murrell και Μ. Holt, επικουρούμενοι από την S. Lee, barrister)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως, ως προς τους προσφεύγοντες, της αποφάσεως 2012/97/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2012, που τροποποιεί την απόφαση 2011/101/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά της Ζιμπάμπουε (ΕΕ L 47, σ. 50), του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 151/2012 της Επιτροπής, της 21ης Φεβρουαρίου 2012, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 314/2004 του Συμβουλίου για περιοριστικά μέτρα κατά της Ζιμπάμπουε (ΕΕ L 49, σ. 2), και της εκτελεστικής αποφάσεως 2012/124/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 27ης Φεβρουαρίου 2012, για την εφαρμογή της απόφασης 2011/101/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά της Ζιμπάμπουε (ΕΕ L 54, σ. 20).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Ο Johannes Tomana και οι 120 λοιποί προσφεύγοντες, τα ονόματα των οποίων παρατίθενται στο παράρτημα, φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
 3)
 Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) EE C 194 της 30.6.2012.


text:
18.10.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 251/11
 ΔΙAΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕIΟΥ Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: S. Rating), με αντικείμενο
 την ακύρωση της αποφάσεως του συμβούλου ακροάσεων, της
 της 9ης Ιουλίου 2003 16ης Αυγούστου 2001, περί αρνήσεως προσβάσεως της
 προσφεύγουσας σε ορισμένα έγγραφα σχετικά με την παραίτηση
 στην υπόθεση Τ-219/01, Commerzbank AG κατά Επιτροπής από τη διαδικασία στην υπόθεση COMP/E-1/37.919 —
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1) τραπεζικά έξοδα για τη μετατροπή του συναλλάγματος της
 ζώνης ευρώ, που είχε κινηθεί κατά άλλων τραπεζών, το
 (Προσφυγή ακυρώσεως — Αίτημα προσβάσεως στα Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. García-
 έγγραφα — Απόφαση του συμβούλου ακροάσεων — Valdecasas, πρόεδρο, την P. Lindh και τον J. D. Cooke,
 Παραδεκτό) δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 9 Ιουλίου 2003
 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 (2003/C 251/21)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) 1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 Στην υπόθεση Τ-219/01, Commerzbank AG, με έδρα τη 2) Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και
 Φρανκφούρτη επί του Μάιν (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η καθής.
 τους δικηγόρους Η. Satzki και B. Maassen, κατά Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: S. Rating), με αντικείμενο
 την ακύρωση της αποφάσεως του συμβούλου ακροάσεων, της
 17ης Αυγούστου 2001, με την οποία δεν επιτράπηκε στην (1) ΕΕ C 3 της 5.1.02.
 προσφεύγουσα να έχει πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα
 σχετικά με την περάτωση της διαδικασίας στην υπόθεση
 COMP/E-1/37.919 — τραπεζικές προμήθειες για τη μετατροπή
 νομίσματος στην Ευροζώνη, που είχε κινηθεί κατά άλλων
 τραπεζών, το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους
 R. García-Valdecas, Πρόεδρο, P. Lindh και J. D. Cooke, δικαστές,
 γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 9 Ιουλίου 2003 διάταξη με το ΔΙAΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟEΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕIΟΥ
 ακόλουθο διατακτικό:
 της 5ης Αυγούστου 2003
 1) Απορρίπτει την προσφυγή. στην υπόθεση T-158/03 R, Industria Químicas del Vallés,
 SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 2) Η προσφεύγουσα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα καθώς
 και τα έξοδα της καθής, συμπεριλαμβανομένων και αυτών (Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων — Αίτημα αναστολής
 που αφορούν τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων στην εκτελέσεως — Fumus boni juris — Επείγον — Στάθμιση
 υπόθεση Τ-219/01 R. συμφερόντων)
 (2003/C 251/23)
 (1) ΕΕ C 369 της 22.12.01.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 Στην υπόθεση T-158/03 R, Industrias Químicas del Vallés, SA,
 με έδρα τη Βαρκελώνη (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τους
 C. Fernández Vicién, P. González-Espejo και J. Sabater
 Marotias, δικηγόρους, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: B. Doherty και S. Pardo Quintillán),
 ΔΙAΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕIΟΥ με αντικείμενο την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως
 2003/308/ΕΚ της Επιτροπής, της 2ας Μαΐου 2003, σχετικά με
 της 9ης Ιουλίου 2003 το ότι δεν περιελήφθη το Metalaxil στο Παράρτημα I της οδηγίας
 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου και την ανάκληση των εγκρίσεων
 στην υπόθεση T-250/01, Dresdner Bank AG κατά Επιτροπής των φυτοπροστατευτικών προϊόντων που περιέχουν αυτή τη
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1) δραστική ουσία (EE L 113, σ. 8), o Πρόεδρος του
 Πρωτοδικείου εξέδωσε στις 5 Αυγούστου 2003 διάταξη με το
 (Προσφυγή ακυρώσεως — Αίτημα προσβάσεως σε ακόλουθο διατακτικό:
 έγγραφα — Απόφαση του συμβούλου ακροάσεων —
 Παραδεκτό)
 (2003/C 251/22) 1) Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) 2) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 Στην υπόθεση T-250/01, Dresdner Bank AG, με έδρα τη
 Φρανκφούρτη επί του Μάιν (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από
 τους W. Bosch και M. Hirsch, δικηγόρους, κατά Επιτροπής των


text:
 7.7.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 155/10
 Προσφυγή της 11ης Απριλίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας
 (Υπόθεση C-196/07)
 (2007/C 155/18)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: V. Di Bucci και E. Gippini Fournier)
 Καθού: Βασίλειο της Ισπανίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο
 —
 να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη ανακαλώντας χωρίς καθυστέρηση σειρά όρων που τέθηκαν με την απόφαση της Comisión Nacional de la Energía (CNE) (όροι πρώτος έως έκτος, όγδοος και δέκατος έβδομος) που κρίθηκαν ασυμβίβαστοι προς το κοινοτικό δίκαιο με το άρθρο 1 της αποφάσεως της Επιτροπής της 26ης Σεπτεμβρίου 2006 (υπόθεση αριθ. COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C (2006)4279 τελικό), και μη ανακαλώντας το αργότερο στις 19 Ιανουαρίου 2007 σειρά όρων που τέθηκαν με την απόφαση του υπουργού (τροποποιητικοί όροι πρώτος, δέκατος, ενδέκατος και δέκατος πέμπτος) που κρίθηκαν ασυμβίβαστοι προς το κοινοτικό δίκαιο με το άρθρο 1 της αποφάσεως της Επιτροπής της 20ής Δεκεμβρίου 2006 (υπόθεση αριθ. COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006)7039 τελικό), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 2 των δύο αυτών αποφάσεων·
 —
 να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι ισπανικές αρχές δεν ανακάλεσαν σειρά όρων που τέθηκαν με την απόφαση της CNE (Εθνική Επιτροπή Ενεργείας, CNE) (όροι πρώτος έως έκτος, όγδοος και δέκατος έβδομος) που κρίθηκαν ασυμβίβαστοι προς το κοινοτικό δίκαιο με το άρθρο 1 της πρώτης αποφάσεως της Επιτροπής της 26ης Σεπτεμβρίου 2006 και δεν ανακάλεσαν τους τροποποιητικούς όρους που τέθηκαν με την απόφαση του υπουργού (τροποποιητικοί όροι πρώτος, δέκατος, ενδέκατος και δέκατος πέμπτος) που κρίθηκαν ασυμβίβαστοι προς το κοινοτικό δίκαιο με το άρθρο 1 της δεύτερης αποφάσεως της Επιτροπής της 20ής Δεκεμβρίου 2006.
 Η πρώτη απόφαση υποχρεώνει το Βασίλειο της Ισπανίας να ανακαλέσει «χωρίς καθυστέρηση» τους εν λόγω όρους. Από της λήξεως της προθεσμίας που έθεσε η Επιτροπή προκειμένου το Βασίλειο της Ισπανίας να συμμορφωθεί προς την αιτιολογημένη γνώμη, έχουν παρέλθει σχεδόν έξι μήνες από της κοινοποιήσεως της πρώτης αποφάσεως, οπότε καθίσταται προφανές ότι το Βασίλειο της Ισπανίας δεν συμμορφώθηκε «χωρίς καθυστέρηση» με την υποχρέωση που επιβάλλει το άρθρο 2.
 Η προθεσμία της 19ης Ιανουαρίου 2007 για τη συμμόρφωση προς τη δεύτερη απόφαση της Επιτροπής έχει λήξει, χωρίς το Βασίλειο της Ισπανίας να έχει ανακαλέσει τους όρους που κρίθηκαν ασυμβίβαστοι προς το κοινοτικό δίκαιο με την εν λόγω απόφαση.
 Εκ τούτου συνάγεται ότι το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη, αντιστοίχως, το άρθρο 2 της πρώτης αποφάσεως της Επιτροπής καθώς και το άρθρο 2 της δεύτερης αποφάσεως της Επιτροπής.


text:
Αριθ . C 46/6 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 17 . 2 . 96
 Αίτηση αναιρέσεως που άσκησαν 1, η Antillean Rice Mills Λογοί και κύρια επιχειρήματα
 NV, 2, η European Rice Brokers AVV και 3, η Gyana
 Investments AVV στις 13 Δεκεμβρίου 1995 κατά της αποφά
 σεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της — Παράβαση ή/και εσφαλμένη εφαρμογή του τέταρτου
 14ης Σεπτεμβρίου 1995 στις συνεκδικασθείσες υπούέσεις μέρους της συνθήκης ή/και του άρθρου 190 της συνθήκης
 Τ-480/93 και Τ-483/93 μεταξύ, αφενός, 1. Antillean Rice Mills ή/και της αποφάσεως περί υπερπόντιων χωρών και εδα
 NV, 2. Trading & Shipping Co. Ter Beek BV, 3. European φών (ΥΧΕ) (3) ή , τουλάχιστον, των γενικών αρχών του
 Rice Brokers AVV, 4. Alecia Curaçao NV και 5. Guyana κοινοτικού δικαίου , με το σκεπτικό και την απόφαση που
 Investments AVV και, αφετέρου, της Επιτροπής των Ευρω περιέχονται στις σκέψεις 90 έως 97 της αναιρεσιβαλλομέ
 παϊκών Κοινοτήτων, υποστηριζομένης από το Συμβούλιο νης αποφάσεως, ιδίως λόγω του ότι το Πρωτοδικείο
 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Γαλλική Δημοκρατία και την έκρινε ότι το Συμβούλιο εδικαιούτο να εισαγάγει, στις
 Ιταλική Δημοκρατία στηριζόμενες στο άρθρο 136 δεύτερο εδάφιο, αποφάσεις
 εφαρμογής, ρήτρες διασφαλίσεως οι οποίες επιτρέπουν
 (Υπόθεση C-390/95 P) περιορισμούς στην ελεύθερη εισαγωγή γεωργικών προϊ
 (96/C 46/ 10 όντων προελεύσεως ΥΧΕ.
 Στις 13 Δεκεμβρίου 1995 , οι 1 . Antillean Rice Mills NV, 2. — Παράβαση ή/και εσφαλμένη εφαρμογή του τέταρτου
 European Rice Brokers AVV και 3 . Guayana Investments μέρους της συνθήκης ή/και του άρθρου 190 της συνθήκης
 AVV, εκπροσωπούμενες από τους P. Glazener και W. ή/και της αποφάσεως περί ΥΧΕ ή , τουλάχιστον, των
 Knibbeler, δικηγόρους Rotterdam, και τον J. Pel , δικηγόρο γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου , με το σκεπτικό
 Amsterdam, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο και την απόφαση που περιέχονται στις σκέψεις 119 έως
 N. Loesch, 11 , rue Goethe, κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστη 131 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ιδίως λόγω του
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αίτηση αναιρέσεως κατά ότι το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή μπορούσε να
 της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινο συναγάγει ότι είχαν ανακύψει δυσχέρειες με κίνδυνο να
 τήτιον της 14ης Σεπτεμβρίου 1995 στις συνεκδικασθείσες προκαλέσουν χειροτέρευση της καλλιέργειας ρυζιού
 υποθέσεις Τ-480/93 και Τ-483/93 μεταξύ, αφενός, 1 . Antillean τύπου Indica εντός της Κοινότητας.
 Rice Mills NV, 2 . Trading & Shipping Co. Ter Beek B V, 3 .
 European Rice Brokers AVV, 4. Alesia Curaçao NV και 5 .
 Guyana Investments AVV και, αφετέρου , της Επιτροπής των — Παράβαση ή/και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 109
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, υποστηριζομένης από το Συμβού παράγραφος 2 της αποφάσεως περί ΥΧΕ ή , τουλάχιστον,
 λιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Γαλλική Δημοκρατία και την των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου , με το σκε
 Ιταλική Δημοκρατία. πτικό και την απόφαση που περιέχονται στις σκέψεις 149,
 150 και 151 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ιδίως
 λόγω του ότι το Πρωτοδικείο αποφάσισε ότι η ελάχιστη
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο: τιμή της δεύτερης αποφάσεως δεν υπερέβαινε τα απολύ
 τως αναγκαία όρια, κατά την έννοια του άρθρου 109
 1 , Να αναιρέσει την προσβαλλομένη απόφαση ('), καθόσον παράγραφος 2.
 δεν αποδέχεται πλήρως τα αιτήματα που είχαν υποβά
 λει-
 — Παράβαση ή/και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 190
 της συνθήκης ή/και του άρθρου 215 της συνθήκης ή,
 2 , να δεχθεί πλήρως τα ήδη ενώπιον του Πρωτοδικείου τουλάχιστον, των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου ,
 υποβληθέντα αιτήματα (2), και ιδίως: με το σκεπτικό και την απόφαση που περιέχονται στις
 σκέψεις 41 και 177 έως 186 της αναιρεσιβαλλομένης
 2.1 . να ακυρώσει, στο σύνολο τους, την απόφαση 931 αποφάσεως, ιδίως λόγω του ότι το Πρωτοδικείο έκρινε
 127/ΕΟΚ της Επιτροπής της 25ης Φεβρουαρίου 1993 ότι, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, γεννάται ευθύνη
 περί μέτρων διασφαλίσεως για το ρύζι καταγωγής της Κοινότητας μόνον εφόσον υπάρχει κατάφωρη παρά
 Ολλανδικών Αντιλλών, και την απόφαση 93/211 / βαση ανωτέρου κανόνα δικαίου προστατεύοντος του
 ΕΟΚ της Επιτροπής της 13ης Απριλίου 1993 που ιδιώτες.
 τροποποιεί την απόφαση 93/127/ΕΟΚ περί μέτρων
 διασφαλίσεως για το ρύζι καταγωγής Ολλανδικών
 Αντιλλών — Παράβαση ή/και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 190
 της συνθήκης ή/και του άρθρου 215 της συνθήκης ή ,
 2.2 . να υποχρεώσει την Κοινότητα να αποκαταστήσει τη τουλάχιστον, των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου ,
 ζημία που υπέστησαν οι αναιρεσείουσες λόγω των με το σκεπτικό και την απόφαση που περιέχονται στις
 αποφάσεων αυτών σκέψεις 190 έως 194 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
 ιδίως λόγω του ότι το Πρωτοδικείο δεν εξέτασε αν υπήρχε
 2.3 . να καταδικάσει την Επιτροπή στα έξοδα της αναι κατάφωρη παράβαση του κοινοτικού δικαίου και, επι
 ρετικής και της πρωτοβάθμιας δίκης- πλέον, λόγω του ότι, κατά την εξέταση των προσβαλλο
 μένων αποφάσεων, το Πρωτοδικείο καταχρηστικώς ανα
 γώρισε αποφασιστική σημασία σ' ένα μέτρο που έλαβαν οι
 3 , οι αναιρεσείουσες ζητούν, κυρίως, από το Δικαστήριο, να Ολλανδικές Αντίλλες.
 αποφανθεί οριστικώς το ίδιο επί της υποθέσεως, σύμφωνα
 με το άρθρο 54 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και,
 επικουρικώς, να την αναπέμψει στο Πρωτοδικείο προκει — Παράβαση ή/και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 190
 μένου να αποφανθεί το τελευταίο. της συνθήκης ή/και του άρθρου 215 της συνθήκης ή,
 ---pagebreak--- 17. 2. 96 I EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 46/7
 τουλάχιστον, των γενικών αρχών του κοινοτικού δίκαιου , 3. Αν υποτεθεί ότι στο πρώτο ερώτημα αρμόζει η απαντηση
 με το σκεπτικό και την απόφαση που περιέχονται στη ότι, για να είναι αρμόδιος o δικαστής των ασφαλιστικών
 σκέψη 207 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ιδίως μέτρων πρέπει επίσης η διάταξη που καλείται να εκδώσει
 λόγω του ότι, με βάση τη διαπίστωση ότι η σχετική ζημία να παράγει (ή να είναι ικανή να παραγάγει) τα αποτελέ
 δεν ήταν σε καμία περίπτωση απρόβλεπτη , το Πρωτοδι σματά της εντός του συμβαλλομένου κράτους του επιληφ
 κείο συνήγαγε ότι η ζημία που υπέστησαν οι αναιρεσεί θέντος δικαστηρίου , σημαίνει αυτό ότι πρέπει να μπορεί
 ουσες δεν υπερέβαινε τα όρια των συμφυών με τις να εκτελεστεί στο κράτος αυτό η ζητούμενη καταδίκη
 δραστηριότητες του εν λόγω τομέα οικονομικών κινδύ στην καταβολή χρηματικού ποσού , συγκεκριμένα δε
 νων . πρέπει η προϋπόθεση αυτή να πληρούται κατά το χρόνο
 της υποβολής της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων ή αρκεί
 C ) ΕΕ αριθ. C 286 της 28. 10. 1995 , σ. 10. η πιθανολόγηση ότι θα πληρωθεί στο μέλλον;
 (2) ΕΕ αριθ. C 171 της 22. 6. 1993, σα 11 και 12.
 (3) Απόφαση 91/482/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Ιουλίου 1991 4. Εμπίπτει η δυνατότητα που προβλέπουν τα άρθρα 289 και
 (ΕΕ αριθ. L 263 , σ. 1 ). επόμενα του ολλανδικού κώδικα πολιτικής δικονομίας,
 της υποβολής δηλαδή στον πρόεδρο του Arrondissemen
 tsrechtbank και σε επείγουσες περιπτώσεις, αιτήσεως για
 την έκδοση διατάξεως ασφαλιστικών μέτρων προσωρινώς
 εκτελεστής στην έννοια των «ασφαλιστικών μέτρων» στα
 οποία αναφέρεται το άρθρο 24 της συμβάσεως των
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφασεως που υπεβαλε Βρυξελλών;
 το Hoge Raad der Nederlanden με απόφαση της 8ης Δεκεμ
 βρίου 1995 στην υπόθεση Van Uden Maritime BV, που ασκεί 5. Επηρεάζεται η απάντηση στο τέταρτο ερώτημα από το
 δραστηριότητα και υπό την επωνυμία Van Uden Africa Line γεγονός ότι έχει κινηθεί ή μπορεί να κινηθεί η κατ' ουσίαν
 κατά 1. Kommanditgesellschaft in Firma Deco-Line, Peter διαδικασία και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως,
 Determann KG, 2. Peter Determann ασκεί επιρροή το γεγονός ότι εκκρεμεί εν προκειμένω
 (Υπόθεση C-391/95) διαιτητική διαδικασία;
 (96/C 46/11 )
 6. Επηρεάζεται η απάντηση στο τέταρτο ερώτημα από το
 στοιχείο ότι με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητείται
 Με απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 1995 που περιήλθε στη να υποχρεωθεί o καθού να εκπληρώσει υποχρέωση
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων χρηματικής παροχής κατά τα αναφερόμενα στο πρώτο
 στις 14 Δεκεμβρίου 1995 το Hoge Raad der Nederlanden, στο ερώτημα;
 πλαίσιο της υποθέσεως Van Uden Maritime BV, που ασκεί
 δραστηριότητα και υπό την επωνυμία Van Uden Africa Line
 κατά 1 . Kommanditgesellschaft in Firma Deco-Line, Peter 7. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο τέταρτο
 Determann, KG, 2. Peter Determann, που εκκρεμεί ενώπιον ερώτημα και δεδομένου ότι «δικαστήριο άλλου συμβαλ
 του ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής λομένου κράτους έχει, σύμφωνα με την παρούσα σύμβα
 αποφάσεως επί των ακολούθων ερωτημάτων: ση, διεθνή δικαιοδοσία για την ουσία της υποθέσεως», έχει
 το άρθρο 24 και συγκεκριμένα η έκφραση «ασφαλιστικά
 μέτρα που προβλέπονται από το δίκαιο συμβαλλομένου
 1 . Οσάκις η συμβατική υποχρέωση χρηματικής παροχής κράτους» την έννοια ότι o δικαστής των ασφαλιστικών
 πρέπει να εκτελεστεί σε συμβαλλόμενο κράτος (οπότε, μέτρων είναι αρμόδιος οσάκις οι περί διεθνούς δικαιοδο
 κατά το άρθρο 5 παράγραφος 1 της συμβάσεως των σίας διατάξεις του οικείου εθνικού δικαίου το προβλέ
 Βρυξελλών, o δανειστής μπορεί να εναγάγει τον οφειλέτη - πουν, ακόμη και αν πρόκειται για διατάξεις κατά την
 ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού προκειμέ έννοια του άρθρου 3 δεύτερο εδάφιο της συμβάσεως των
 νου να ζητήσει την εκπλήρωση της παροχής, ακόμη και αν Βρυξελλών ή εξαρτάται η αρμοδιότητά του στην τελευ
 o οφειλέτης έχει την κατοικία του στο έδαφος άλλου ταία αυτή περίπτωση από περαιτέρω όρους, όπως π.χ.
 συμβαλλομένου κράτους), είναι τα δικαστήρια του πρώ από τον όρο ότι η ζητουμένη διάταξη ασφαλιστικών
 του κράτους μέλους επίσης αρμόδια να εκδικάσουν μέτρων θα παραγάγει (ή μπορεί να παραγάγει) αποτελέ
 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που υποβάλλει o δανειστής σματα στο οικείο συμβαλλόμενο κράτος;
 κατά του οφειλέτη και ζητεί να καταδικαστεί o τελευταί
 ος, με προσωρινώς εκτελεστή διάταξη , να του καταβάλλει 8. Αν η απάντηση που αρμόζει στο έβδομο ερώτημα είναι
 το ποσό που o δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων ότι, για να είναι αρμόδιος o δικαστής των ασφαλιστικών
 πιθανολογεί αποδεδειγμένο, ή εξαρτάται η αρμοδιότητα μέτρων απαιτείται περαιτέρω ότι η διάταξη που καλείται
 του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων από άλλους όρους να εκδώσει θα παραγάγει (ή μπορεί να παραγάγει) τα
 όπως π.χ. o όρος ότι η εκδοθησομένη διάταξη ασφαλι αποτελέσματά της εντός του συμβαλλομένου κράτους του
 στικών μέτρων θα παραγάγει (ή μπορεί να παραγάγει) επιληφθέντος δικαστηρίου, σημαίνει αυτό ότι η ζητουμέ
 αποτελέσματα στο συμβαλλόμενο κράτος του επιληφθέ νη καταδίκη στην καταβολή χρηματικού ποσού απαιτεί
 ντος δικαστηρίου ; ται να μπορεί να εκτελεστεί στο κράτος αυτό, στην
 περίπτωση δε αυτή πρέπει να πληρούται o όρους αυτός
 2. Επηρεάζεται η απάντηση στο πρώτο ερώτημα από το κατά τον χρόνο της υποβολής της αιτήσεως ασφαλιστικών
 στοιχείο ότι η συναφθείσα μεταξύ των μερών συμβασει μέτρων ή αρκεί η πιθανολόγηση ότι θα πληρωθεί στο
 περιέχει ρήτρα διαιτησίας και, σε περίπτωση καταφατικής μέλλον;
 απαντήσεως, επηρεάζει περαιτέρω την απάντηση o τόπος
 της διαιτήσιας που προβλέπει η ρήτρα;


text:
26.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 101/53
 — να επιδικάσει αποζημίωση για την αποκατάσταση της ηθικής και με την οποία δεν αναγνωρίστηκε στον προσφεύγοντα
 βλάβης που υπέστη ο προσφεύγων, η οποία εκτιμάται δικαίωμα επί του επιδόματος αποδημίας και, ως εκ τούτου,
 αρχικώς, με κάθε επιφύλαξη, σε ποσό ύψους 50 000 ευρώ· επί άλλων συναφών επιδομάτων, σύμφωνα με τη νομολογία
 Lozano·
 — να καταδικάσει το καθού στο σύνολο των δικαστιών εξόδων.
 — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών
 εξόδων.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύριοι ισχυρισμοί
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων, υπάλληλος του Γραφείου Εναρμονίσεως στο
 πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ), κατείχε τη θέση Προϊστα-
 μένου Υπηρεσίας του Τμήματος Προσφυγών. Με την προσβαλλο- Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα συμπίπτουν
 μένη απόφαση, o προσφεύγων μετατέθηκε στη θέση του νομικού με τους λόγους ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα που
 συμβούλου του αρμόδιου νομικών υποθέσεων Αντιπροέδρου. Για προβάλλονται στις υποθέσεις Τ-205/02, Salvador García κατά
 να στηρίξει το αίτημα ακυρώσεως, o προσφεύγων προβάλλει τους Επιτροπής ( 1), Τ-298/02, Ana Herrero Romeu κατά Επιτροπής (2)
 ακόλουθους λόγους: και Τ-299/02, Dedeu κατά Επιτροπής ( 2).
 — την εσφαλμένη και ελλειπή αιτιολογία της προαναφερθείσας
 αποφάσεως της 22ας Απριλίου, (1 ) EE C 219 της 14.9.2002, σ. 22.
 (2 ) ΕΕ C 289 της 23.11.2002, σ. 38.
 — την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και της
 ελευθερίας της έκφρασης,
 — την παραβίαση των δικαιωμάτων άμυνας και ειδικότερα του
 δικαιώματος ακροάσεως,
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως T-305/01 ( 1)
 — την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, και
 (2003/C 101/93)
 — την παραβίαση του καθήκοντος αρωγής.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με διάταξη της 29ης Ιανουαρίου 2003, o πρόεδρος του τρίτου
 τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφά-
 Προσφυγή του Tomás Salazar Brier κατά της Επιτροπής σισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-305/01, Thalassa Seafoods
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 3 Μαρτίου S.A. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 2003
 (1 ) EE C 56 της 2.3.02.
 (Υπόθεση Τ-83/03)
 (2003/C 101/92)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως T-84/02 (1)
 (2003/C 101/94)
 Ο Tomás Salazar Brier, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος
 από τους Ramón García-Gallardo Gil-Fournier και Dolores
 Domínguez Pérez, δικηγόρους των ∆ικηγορικών Συλλόγων (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Μαδρίτης και La Coruña αντιστοίχως, με τόπο επιδόσεων στις
 Βρυξέλλες (Square de Meeûs 19), άσκησε στις 3 Μαρτίου 2003
 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή Με διάταξη της 30ής Ιανουαρίου 2003, o πρόεδρος του πρώτου
 κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφά-
 σισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-84/02, Armand de Buck κατά
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 — να ακυρώσει τη σιωπηρή απορριπτική απόφαση της (1 ) EE C 131 της 1.6.02.
 24ης Φεβρουαρίου 2003, η οποία προκύπτει από το γεγονός
 ότι η Επιτροπή δεν απάντησε στη διοικητική ένσταση 528/02


text:
 Σημαντική ανακοίνωση νομικού περιεχομένου
 |
 E2001P0007
 Αίτημα υποβαλλόμενο από το δικαστήριο Gulagting lagmannsrett, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το δικαστήριο της ΕΖΕΣ σχετικά με την υπόθεση Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad και λοιποί κατά Hydro Texaco AS (Υπόθεση Ε-7/01)
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 081 της 04/04/2002 σ. 0019 - 0019
 Αίτημα υποβαλλόμενο από το δικαστήριο Gulagting lagmannsrett, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το δικαστήριο της ΕΖΕΣ σχετικά με την υπόθεση Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad και λοιποί κατά Hydro Texaco AS(Υπόθεση Ε-7/01)(2002/C 81/08)Το Gulating lagmannsrett (εφετείο του Gulating), Νορβηγία, υπέβαλε προς το δικαστήριο της ΕΖΕΣ, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης σχετικά με την υπόθεση Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad και λοιποί κατά Hydro Texaco AS. Η σχετική αίτηση παρελήφθη από το πρωτόκολλο του δικαστηρίου της ΕΖΕΣ στις 3 Οκτωβρίου 2001 και περιελάμβανε τα ακόλουθα ερωτήματα:1. Εμπίπτει στην απαλλαγή κατά κατηγορία που προβλέπεται στο άρθρο 53 παράγραφος 3 του κανονισμού αριθ. 964, της 4ης Δεκεμβρίου 1992, κεφάλαιο ΙΙ, τμήμα 10, μια σύμβαση συνεργασίας μεταξύ ενός ανεξάρτητου υπεύθυνου εκμετάλλευσης πρατηρίου καυσίμων, ο οποίος είναι και ιδιοκτήτης αυτού, και ενός προμηθευτή καυσίμων και λιπαντικών κινητήρων, η οποία προβλέπει:- αποκλειστικό δικαίωμα του προμηθευτή να παραδίδει καύσιμα και λιπαντικά στον πρατηριούχο σε όλη τη διάρκεια της σύμβασης·- το δικαίωμα του προμηθευτή να αποκτήσει την κυριότητα του πρατηρίου έναντι ανταλλάγματος 4 εκατομμυρίων κορονών, όπως έχει καταχωρηθεί στο κτηματολόγιο, ή, εναλλακτικά, το δικαίωμα προαίρεσης για μίσθωση έναντι προκαθορισμένου μισθώματος για όλη τη διάρκεια της σύμβασης, σε περίπτωση εμπλοκής του πρατηριούχου σε διαδικασία εκκαθάρισης ή πτώχευσης·- ότι ο ιδιοκτήτης του πρατηρίου/διανομέας δεν είναι δυνατόν να καταγγείλει τη σύμβαση ούτε να ζητήσει τροποποίηση των όρων της για διάστημα δεκαπέντε ετών, ενώ ο προμηθευτής μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση τρεις μήνες πριν εκπνεύσει η αρχική περίοδος·2. Εάν δεν ισχύει η απαλλαγή κατά κατηγορία του άρθρου 53 παράγραφος 3, η σύμβαση συνεργασίας συμβιβάζεται ή όχι με το άρθρο 53 παράγραφος 1;3. Ποιες είναι οι νομικές συνέπειες ενδεχόμενης σύγκρουσης και ποιος χρονικός περιορισμός πρέπει ενδεχομένως να εφαρμοσθεί;


text:
 11.3.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 60/56
 Προσφυγή της 23ης Δεκεμβρίου 2005 — Merglova κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-129/05)
 (2006/C 60/104)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Eva Merglova (Βρυξέλλες, Βέλγιο) [Εκπρόσωποι: S. Rodrigues, Y. Minatchy, δικηγόροι]
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή,
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της ΑΔΑ της 15ης Σεπτεμβρίου 2005 που απορρίπτει τη διοικητική ένσταση της προσφεύγουσας,
 —
 να προσδώσει αναδρομική ισχύ από 1ης Μαΐου 2004 στην κατάταξη της προσφεύγουσας στον βαθμό C*3 ή C*2,
 —
 επικουρικώς, να υποχρεώσει την Επιτροπή να αναγνωρίσει την προσφεύγουσα ως προαγώγιμη στον βαθμό C*3 ή C*2 κατά την επόμενη περίοδο προαγωγών και να αποκαταστήσει τη ζημία που υπέστη η προσφεύγουσα εξαιτίας της μη κατατάξεώς της στον βαθμό C*2 ή C*3 από 1ης Μαΐου 2004.
 —
 εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα, υπάλληλος της Επιτροπής που προσελήφθη κατόπιν της τροποποιήσεως του Κ.Υ.Κ., αλλά είχε περιληφθεί στον εφεδρικό πίνακα προσλήψεων διαγωνισμού δημοσιευθέντος πριν από την τροποποίηση αυτή, επικαλείται έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 2 του παραρτήματος XIII του Κ.Υ.Κ., κατ' εφαρμογή του οποίου κατετάγη στον βαθμό C*1, κλιμάκιο 2.
 Προς στήριξη της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας που προβάλλει, η προσφεύγουσα επικαλείται καταρχάς παραβίαση της αρχής της ισοδυναμίας μεταξύ της παλιάς και της νέας διαρθρώσεως της σταδιοδρομίας, που καθιερώνεται με το άρθρο 6 του Κ.Υ.Κ. Ειδικότερα, η σταδιοδρομία της προσφεύγουσας επιβραδύνεται εξαιτίας της κατατάξεώς της στον βαθμό C*1.
 Επιπλέον, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι υπήρξε θύμα παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως σε σύγκριση με τους συναδέλφους της που έχουν καταταγεί στον βαθμό C4 ή C5 και προήχθησαν πριν από την 1η Μαΐου 2004.
 Τέλος, η προσφεύγουσα στηρίζεται σε παραβίαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης που της είχε δημιουργηθεί ότι η νέα σταδιοδρομία δεν θα συνεπαγόταν επιδείνωση των συνθηκών εργασίας της, σε προσβολή των κεκτημένων δικαιωμάτων της και σε κατάχρηση εξουσίας.