text:
 24.5.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 128/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 10ης Απριλίου 2008 [αίτηση του Oberlandesgericht Stuttgart (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Annelore Hamilton κατά Volksbank Filder eG
 (Υπόθεση C-412/06) (1)
 (Προστασία των καταναλωτών - Διαπραγμάτευση συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος - Οδηγία 85/577/ΕΟΚ - Άρθρα 4, πρώτο εδάφιο, και 5, παράγραφος 1 - Σύμβαση πιστώσεως μακροχρόνιας διάρκειας - Δικαίωμα υπαναχωρήσεως)
 (2008/C 128/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberlandesgericht Stuttgart
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Annelore Hamilton
 κατά
 Volksbank Filder eG
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Oberlandesgericht Stuttgart — Ερμηνεία των άρθρων 4 και 5 της οδηγίας 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος (ΕΕ L 372, σ. 31) — Υπαναχώρηση από σύμβαση δανείου για την απόκτηση μεριδίων σε οργανισμό επενδύσεων σε ακίνητα, της οποίας η διαπραγμάτευση έγινε εκτός εμπορικού καταστήματος — Εθνική νομοθεσία που τάσσει προθεσμία ενός μήνα από την εκπλήρωση, εκ μέρους αμφοτέρων των συμβαλλομένων, του συνόλου των υποχρεώσεών τους για την άσκηση του δικαιώματος υπαναχωρήσεως καταναλωτή ο οποίος δεν ενημερώθηκε για το δικαίωμα αυτό
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Η οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος, πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι ο εθνικός νομοθέτης δύναται να προβλέψει ότι το κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής δικαίωμα υπαναχωρήσεως μπορεί να ασκηθεί το αργότερο ένα μήνα μετά την πλήρη εκπλήρωση από τους συμβαλλομένους των υποχρεώσεων που απορρέουν από σύμβαση πιστώσεως μακροχρόνιας διάρκειας, όταν ο καταναλωτής έχει λάβει εσφαλμένες πληροφορίες για τον τρόπο άσκησης του εν λόγω δικαιώματος.
 (1) ΕΕ C 310 της 16.12.2006.


text:
2.8.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 184/21
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα λεται προηγουμένως η καταβολή του αντίστοιχου φόρου αυτοκι-
 νήτων. Ο φόρος αυτοκινήτων πρέπει να καταβάλλεται όσον αφορά
 Γενικώς, προκειμένου οι διατάξεις μιας διεθνούς συνθήκης να οχήματα τα οποία χρησιμοποιούνται εντός της Φινλανδίας έστω
 εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσματα και μετά το πέρας και κατ' ελάχιστον, εκτός αν ο νόμος προβλέπει ρητά σχετική
 ισχύος της συνθήκης, πρέπει να ληφθεί από κοινού σχετική εξαίρεση.
 απόφαση από τα κράτη μέλη που την έχουν υπογράψει και μόνον.
 Κατά τη φινλανδική νομοθεσία είναι υποχρεωτική η καταβολή του
 Τα κράτη μέλη που είχαν υπογράψει τη Συνθήκη ΕΚΑΧ δεν φόρου αυτοκινήτων προ της χρησιμοποιήσεως οχήματος εντός της
 έλαβαν καμία κοινή θέση, πριν από τη λήξη ισχύος της, για να Φινλανδίας. Αν ωστόσο ένα όχημα χρησιμοποιείται χωρίς να έχει
 την ανανεώσουν και για να προβλέψουν γενικό μεταβατικό καταβληθεί ο σχετικός φόρος στις περιπτώσεις που επιβάλλεται η
 καθεστώς που να εξασφαλίζει ότι θα εξακολουθούν να ισχύουν καταβολή του, τότε οι αρμόδιες αρχές απαιτούν την καταβολή του
 όλοι οι κανόνες της. Αντιθέτως μάλιστα, τα κράτη που την φόρου αυτού.
 υπέγραψαν άφησαν τη συνθήκη ΕΚΑΧ να λήξει, περιοριζόμενα να
 ρυθμίσουν τη μετάβαση από τους κανόνες ΕΚΑΧ στο καθεστώς ΕΚ
 για ορισμένους μόνον τομείς. Ειδικότερα, ουδεμία κοινή διάταξη Η φινλανδική νομοθεσία εμποδίζει την υλοποίηση της ελεύθερης
 θεσπίστηκε όσον αφορά τη θέσπιση μεταβατικού καθεστώτος σε κυκλοφορίας των εργαζομένων, σε αντίθεση με το άρθρο 39 ΕΚ,
 θέματα ανταγωνισμού στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ. Για τις διότι οι κατοικούντες στη χώρα αυτή εργαζόμενοι δεν μπορούν να
 διαδικασίες που δεν είχαν ολοκληρωθεί όταν έληξε η Συνθήκη χρησιμοποιούν ταξινομημένα σε άλλο κράτος μέλος επαγγελματικά
 ΕΚΑΧ δεν μπορεί ωστόσο να προβληθεί η «μη αναδρομική ισχύς οχήματα κατά την εκτέλεση της εργασίας τους εντός της
 της λήξεώς της», καθόσον αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να Φινλανδίας, παρά μόνον κατόπιν καταβολής του φινλανδικού
 εξακολουθούν να εφαρμόζονται οι διατάξεις της, καθότι κανένα φόρου αυτοκινήτων. Εξαιτίας της φινλανδικής νομοθεσίας οι εργα-
 δικαίωμα, καμία υποχρέωση ή έννομη κατάσταση τέτοιου είδους ζόμενοι που είναι κάτοικοι Φινλανδίας δεν μπορούν να δέχονται
 δεν προέκυψε κατά τη διάρκεια ισχύος της. εργασία σε κάποιο γειτονικό κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής
 Ενώσεως όταν στην αμοιβή περιλαμβάνεται η χρησιμοποίηση επαγ-
 Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, η απορρόφηση των κανόνων γελματικού αυτοκινήτου και στις δύο χώρες.
 της ΕΚΑΧ από τους κανόνες της ΕΚ μπορεί να επέλθει μόνο με τη
 θέσπιση πράξεων που να εκφράζουν την κοινή βούληση των Οι επιχειρήσεις οι οποίες ασκούν δραστηριότητες σε άλλο κράτος
 κρατών μελών. μέλος δεν μπορούν να προσλαμβάνουν κατοικούντες στη
 Φινλανδία εργαζομένους διότι αυτοί δεν δικαιούνται να χρησιμο-
 ποιούν εντός της Φινλανδίας οχήματα ταξινομημένα σε άλλη χώρα
 σε περίπτωση μη καταβολής του φινλανδικού φόρου αυτοκινήτων.
 Η πρακτική αυτή συνεπάγεται δυσμενείς διακρίσεις ιδίως για τους
 κατοικούντες στη Φινλανδία μεθοριακούς εργαζομένους, οι οποίοι
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τα επαγγελματικά οχήματα στο
 της Φινλανδικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 28 Μαΐου πλαίσιο καθημερινών διαδρομών μεταξύ της οικίας τους και του
 2003 τόπου εργασίας. Πολύ συχνά η χρησιμοποίηση επαγγελματικού
 αυτοκινήτου αποτελεί νομίμως μέρος της αμοιβής. Το καθού
 (Υπόθεση C-232/03) κράτος μέλος παραβιάζει την κατά το άρθρο 10 ΕΚ υποχρέωση
 συνεργασίας όταν εξαιτίας ενεργειών του εμποδίζεται η ελεύθερη
 (2003/C 184/37) κυκλοφορία κατά τρόπον ώστε οι κατοικούντες σε κράτος μέλος
 εργαζόμενοι να μην μπορούν να ασκούν το επάγγελμά τους εντός
 άλλου κράτους μέλους.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τους D. Martin και Ι. Koskinen, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ-
 βούργο, άσκησε προσφυγή στις 28 Μαΐου 2003 ενώπιον του
 Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Φινλανδικής
 Δημοκρατίας.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο:
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 1. να αναγνωρίσει ότι η Φινλανδική Δημοκρατία, εμποδίζοντας υπέβαλε με διάταξη της 16ης Απριλίου 2003 η Αudiencia
 τους μεθοριακούς εργαζομένους να επωφεληθούν ορισμένων Nacional στο πλαίσιο της υποθέσεως των Contse S.A.,
 πλεονεκτημάτων τα οποία παρέχουν οι εργοδότες στους Vivisol SRL και Oxigen Salud S.A., κατά του Ιnsalud (νυν
 εργαζομένους τους, με μόνη αιτιολογία το γεγονός ότι οι εν ΙΝGESA), αφετέρου
 λόγω εργαζόμενοι κατοικούν εντός της Φινλανδίας, χώρα
 στην οποία εισέρχεται το όχημα που ανήκει κατά κυριότητα (Υπόθεση C-234/03)
 στον εργοδότη τους, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
 τα άρθρα 10 και 39 ΕΚ (2003/C 184/38)
 2. να καταδικάσει τη Φινλανδική Δημοκρατία στα δικαστικά
 έξοδα.
 Με διάταξη της 16ης Απριλίου 2003, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα 2 Ιουνίου 2003, η Αudiencia Nacional, στο πλαίσιο της
 διαφοράς μεταξύ των Contse S.A., Vivisol SRL και Oxigen Salud
 Οι διατάξεις της φινλανδικής νομοθεσίας περιορίζουν τη δυνατό- S.A. αφενός και του Ιnsalud (νυν ΙΝGESA) αφετέρου, ζητεί από
 τητα των μονίμων κατοίκων Φινλανδίας να χρησιμοποιούν στη το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως. Η Αudiencia
 χώρα αυτή οχήματα ταξινομημένα στο εξωτερικό. Με τους λόγω Nacional ζητεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να
 κανόνες, για να επιτραπεί η κυκλοφορία κάποιου οχήματος επιβάλ- αποφανθεί επί του εξής προδικαστικού ερωτήματος:

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 27.4.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 123/10
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Bundesfinanzhof (Γερμανία) στις 28 Ιανουαρίου 2013 — Hauptzollamt Köln κατά Kronos Titan GmbH
 (Υπόθεση C-43/13)
 2013/C 123/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesfinanzhof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Καθού και αναιρεσείον: Hauptzollamt Köln
 Προσφεύγουσα και αναιρεσίβλητη: Kronos Titan GmbH
 Προδικαστικό ερώτημα
 Επιβάλλεται κατά το άρθρο 2, παράγραφος 3, της οδηγίας 2003/96/ΕΚ σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας (1), η φορολόγηση άλλων ενεργειακών προϊόντων, εκτός εκείνων για τα οποία καθορίζεται επίπεδο φορολογίας στην οδηγία, με φορολογικό συντελεστή που ισχύει κατά το εθνικό δίκαιο για τη χρήση ενεργειακού προϊόντος ως καυσίμου θέρμανσης, εφόσον και τα άλλα αυτά ενεργειακά προϊόντα χρησιμοποιούνται ως καύσιμα θέρμανσης; Ή μπορεί για το άλλο αυτό ενεργειακό προϊόν, το οποίο όταν χρησιμοποιείται ως καύσιμο θέρμανσης είναι ισοδύναμο με συγκεκριμένο ενεργειακό προϊόν, να εφαρμόζεται ο φορολογικός συντελεστής που καθορίζεται κατά το εθνικό δίκαιο για το ισοδύναμο προϊόν, ακόμη και αν πρόκειται για ενιαίο φορολογικό συντελεστή ο οποίος ισχύει για αμφότερες τις χρήσεις ως καυσίμου κινητήρων και ως καυσίμου θέρμανσης;
 (1) ΕΕ L 283, σ. 51.


text:
C 146/4 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 21.6.2003
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (έκτο τμήμα) (πέμπτο τμήμα)
 της 3ης Απριλίου 2003 της 8ης Μαΐου 2003
 στην υπόθεση C-144/00 (αίτηση του Bundesgerichtshof για στην υπόθεση C-269/00 (αίτηση του Bundesfinanzhof για
 την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Matthias την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Wolfgang Seeling
 Hoffmann (1) κατά Finanzamt Starnberg (1)
 («ΦΠΑ — Έκτη οδηγία — Απαλλαγή ορισμένων («Έκτη οδηγία ΦΠΑ — Άρθρα 6, παράγραφος 2, πρώτο
 δραστηριοτήτων γενικού συμφέροντος — Οργανισμός — εδάφιο, στοιχείο β', και 13, Β, στοιχείο β' — Χρησιμοποίηση
 Έννοια — Υπηρεσίες παρεχόμενες από φυσικό πρόσωπο για ίδιες ανάγκες, εκ μέρους του φορολογούμενου, κατοι-
 — Υπηρεσίες πολιτιστικού χαρακτήρα παρεχόμενες από κίας εντός κτιρίου ενταχθέντος καθ' ολοκληρία στην
 μονωδό») επιχείρησή του — Αποκλείεται η εξομοίωση μιας τέτοιας
 χρησιμοποιήσεως προς τη μίσθωση ακινήτων»)
 (2003/C 146/05)
 (2003/C 146/06)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 Στην υπόθεση C-144/00, με αντικείμενο αίτηση του Στην υπόθεση C-269/00, με αντικείμενο αίτηση του
 Bundesgerichtshof (Γερμανία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρ- Bundesfinanzhof (Γερμανία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν
 μογήν του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της
 της ποινικής δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστη- διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
 ρίου κατά Matthias Hoffmann, η έκδοση προδικαστικής αποφά- Wolfgang Seeling και Finanzamt Starnberg, η έκδοση προδι-
 σεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 13, Α, παράγραφος 1, καστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 6,
 στοιχείο ιδ', της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α', 13, Β, στοιχείο β',
 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών και 17, παράγραφος 2, στοιχείο α', της έκτης οδηγίας
 μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί
 σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών
 βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49), το ∆ικαστήριο (έκτο τμήμα), με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου
 συγκείμενο από τους J.-P. Puissochet (εισηγητή), πρόεδρο τμήμα- προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (EE ειδ. έκδ.
 τος, R. Schintgen Β. Σκουρή, F. Macken και J. N. Cunha 09/001, σ. 49), το ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από
 Rodrigues, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: L. A. Geelhoed γραμ- τους M. Wathelet, πρόεδρο τμήματος, C. W. A. Timmermans,
 ματέας: H. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις D. A. O. Edward, P. Jann και S. von Bahr (εισηγητή), δικαστές,
 3 Απριλίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs, γραμματέας: H. A. Rühl, κύριος
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 8 Μαΐου 2003, απόφαση με
 1) Το άρθρο 13, Α, παράγραφος 1, στοιχείο ιδ', της έκτης το ακόλουθο διατακτικό:
 οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου
 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών Τα άρθρα 6, παράγραφος 2, στοιχείο α', και 13, Β, στοιχείο β',
 μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου
 Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη 1977 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών,
 φορολογική βάση, έχει την έννοια ότι η έκφραση «άλλους των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα
 οργανισμούς πολιτιστικού χαρακτήρος αναγνωρισμένους φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, έχουν
 από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος» δεν αποκλείει τους την έννοια ότι εμποδίζουν την εφαρμογή εθνικής νομοθεσίας η
 ατομικώς παρέχοντες υπηρεσίες μονωδούς. οποία θεωρεί ως απαλλασσόμενη από τον φόρο παροχή υπηρε-
 σιών, και ειδικότερα ως μίσθωση ακινήτου υπό την έννοια του
 2) Η επικεφαλίδα, αυτή καθεαυτήν, του άρθρου 13, Α, της ως άνω άρθρου 13, Β, στοιχείο β', τη χρησιμοποίηση, για τις
 έκτης οδηγίας δεν συνεπάγεται περιορισμούς των δυνατο- ίδιες ανάγκες του φορολογουμένου, μέρους κτιρίου ενταχθέντος
 τήτων απαλλαγής που προβλέπει η διάταξη αυτή. καθ' ολοκληρία στην επιχείρησή του.
 ( 1) ΕΕ C 176 της 24.6.2000. (1 ) ΕΕ C 259 της 9.9.2000.


text:
C 4/8 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 6.1.2001
 Αγωγη ́ του Αnthony Goldstein κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Προσφυγη ́ της εταιρι ́ας Sarah Tex Textil Groß- und
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 7 Νοεμβρι ́ου Einzelhandel GmbH κατα ́ της Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν
 2000 Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 7 Νοεμβρι ́ου 2000
 (Υπο ́θεση Τ-335/00) (Υπο ́θεση Τ-337/00)
 (2001/C 4/13)
 (2001/C 4/12)
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 Η εταιρι ́α Sarah Tex Textil Groß- und Einzelhandel GmbH, που
 εδρευ ́ει στο Εssen (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον δικηγο ́ρο
 Ο Anthony Goldstein, εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον Raymond St Dietrich Ehle, του δικηγορικου ́ γραφει ́ου Εhle & Schiller, Κολωνι ́α
 John Murphy, Solicitor, Merriman White, Λονδι ́νο (ΗΒ), α ́σκησε (Γερμανι ́α), α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 στις 7 Νοεμβρι ́ου 2000 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊ- Κοινοτη ́των στις 7 Νοεμβρι ́ου 2000 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς
 κω ́ν Κοινοτη ́των αγωγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Κοινοτη ́των.
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 Ο ενα ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς της 29.6.2000
 — να υποχρεω ́σει την εναγομε ́νη να του καταβα ́λει αποζημι ́ωση (REM 32/99)·
 υ ́ψους 1 000 000 ευρω ́·
 — να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 — να επιδικα ́σει επιπλε ́ον το ́κους υπερημερι ́ας επι ́ του ποσου ́
 της αποζημιω ́σεως προς 4,5 % ετησι ́ως, απο ́ την ημερομηνι ́α Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 εκδο ́σεως της αποφα ́σεως με ́χρις εξοφλη ́σεως·
 Αντικει ́μενο της προσφυγη ́ς ει ́ναι η απο ́φαση της Επιτροπη ́ς της
 — να καταδικα ́σει την εναγομε ́νη στα δικαστικα ́ ́εξοδα του 29.6.2000 με την οποι ́α η Επιτροπη ́ απε ́ρριψε την αι ́τηση της
 ενα ́γοντος. Ομοσπονδιακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας περι ́ διαγραφη ́ς των
 εισαγωγικω ́ν δασμω ́ν υ ́ψους 1 213 442 γερμανικω ́ν μα ́ρκων
 (DEM) που κατε ́βαλε η προσφευ ́γουσα για την εισαγωγη ́ κλωστοϋ-
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα φαντουργικω ́ν προϊο ́ντων απο ́ το Μπαγκλαντε ́ς. Η απαι ́τηση για
 την καταβολη ́ των δασμω ́ν προβλη ́θηκε εκ των υστε ́ρων ́εναντι της
 προσφευ ́γουσας λο ́γω της ανακλη ́σεως των δικαιολογητικω ́ν περι ́
 Ο ενα ́γων εν προκειμε ́νω σπου ́δασε νομικα ́ και το 1999 ολοκλη ́-
 προτιμησιακη ́ς μεταχειρι ́σεως που ει ́χαν χορηγη ́σει οι αρμο ́διες
 ρωσε τον κυ ́κλο μαθημα ́των Bar Vocational Course που ει ́ναι αρχε ́ς στο Μπαγκλαντε ́ς.
 προϋπο ́θεση για την εγγραφη ́ του στον δικηγορικο ́ συ ́λλογο
 Αγγλι ́ας και Ουαλι ́ας και την α ́σκηση του επαγγε ́λματος του
 Η προσφευ ́γουσα προσα ́πτει στην Επιτροπη ́ ο ́τι προσε ́βαλε το
 δικηγο ́ρου (barrister).
 δικαι ́ωμα ́ της ακροα ́σεως, διο ́τι κατα ́ την ́ερευνα του φακε ́λου δεν
 της επεδει ́χθησαν ο ́λα τα ουσιω ́δη ́εγγραφα. Επιπλε ́ον, δεν μπορει ́
 Υπε ́βαλε καταγγελι ́α βα ́σει του α ́ρθρου 3 του κανονισμου ́ 17, να καταλογιστει ́ στην προσφευ ́γουσα προ ́δηλη αμε ́λεια κατα ́ την
 σχετικα ́ με την απαι ́τηση που προβα ́λλεται σε ορισμε ́νες ́εννοια του α ́ρθρου 239 του Τελωνειακου ́ Κω ́δικα. Η προσφευ ́γο-
 περιπτω ́σεις ο ́τι ο barrister πρε ́πει να παρε ́χει νομικε ́ς υπηρεσι ́ες υσα υποστηρι ́ζει ο ́τι συνη ́ψε με τους παραγωγου ́ς και τους
 μο ́νον κατ' εντολη ́ επαγγελματι ́α πελα ́τη. Ο κανο ́νας αυτο ́ς συνιστα ́ εξαγωγει ́ς στο Μπαγκλαντε ́ς συνη ́θεις εμπορικε ́ς δικαιοπραξι ́ες,
 περιορισμο ́ του ανταγωνισμου ́ που αντιβαι ́νει στο α ́ρθρο 85 (νυν κατα ́ την εκτε ́λεση των οποι ́ων δεν η ́ταν δυνατο ́ν να γι ́νει αντιληπτο ́
 α ́ρθρο 81) της Συνθη ́κης ΕΚ καθω ́ς οι καταναλωτε ́ς νομικω ́ν ο ́τι το εμπο ́ρευμα εν με ́ρει δεν προερχο ́ταν απο ́ το Μπαγκλαντε ́ς.
 υπηρεσιω ́ν δεν ́εχουν προ ́σβαση στην αγορα ́ νομικω ́ν υπηρεσιω ́ν. Συνεπω ́ς, η προσφευ ́γουσα ενη ́ργησε καλοπι ́στως κατα ́ την εισα-
 γωγη ́.
 Ο ενα ́γων υποστηρι ́ζει ο ́τι, απο ́ γενικη ́ς σκοπια ́ς, η εναγομε ́νη
 υπε ́χει εξωσυμβατικη ́ ευθυ ́νη λο ́γω υπερβα ́σεως εξουσι ́ας, καθο ́σον Κατα ́ τα λοιπα ́, κακω ́ς η Επιτροπη ́ δεν ́ελαβε υπο ́ψη της την
 παρε ́λειψε να λα ́βει πα ́ραυτα ο ́λα τα αναγκαι ́α με ́τρα προκειμε ́νου καταλογιστε ́α στις υπηρεσι ́ες του Μπαγκλαντε ́ς αμε ́λεια κατα ́ την
 να αποφευχθει ́ η ανακριβη ́ς εικο ́να της νομικη ́ς καταστα ́σεως των ́εκδοση των πιστοποιητικω ́ ν καταγωγη ́ς και κατα ́ τον ́ελεγχο των
 barristers που δι ́νει το Bar Council, για να στεγανοποιηθει ́ η προϋποθε ́σεων καταγωγη ́ς. Και η ́δια ι η Επιτροπη ́ ενη ́ργησε
 αγορα ́ νομικω ́ν υπηρεσιω ́ν προς ο ́φελος των νομικω ́ν που ́εχουν πλημμελω ́ς, στο με ́τρο που επιτη ́ρησε ανεπαρκω ́ς την εφαρμογη ́
 την α ́δεια να ασκου ́ν το επα ́γγελμα ως barristers, αποκρυ ́πτοντας των κανο ́νων καταγωγη ́ς και παρε ́λειψε να ειδοποιη ́σει εγκαι ́ρως
 την κοινοτικη ́ φυ ́ση και τα αποτελε ́σματα του επαγγελματικου ́ τους εισαγωγει ́ς.
 χαρακτηρισμου ́ και του επαγγελματικου ́ τι ́τλου που απονε ́μουν
 οι νομικε ́ς σχολε ́ς στο Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο με τη συμπλη ́ρωση Εξα ́λλου, κατα ́ την α ́ποψη της προσφευ ́γουσας, οι αρχε ́ς της
 θεωρητικω ́ν και πρακτικω ́ν σπουδω ́ν ενο ́ψει ασκη ́σεως του επαγγε ́λ- προστασι ́ας της καλη ́ς πι ́στης, της ́σης
 ι μεταχειρι ́σεως, της αναλογι-
 ματος του barrister. κο ́τητας και της προσωπικη ́ς επιει ́κειας επιβα ́λλουν τη διαγραφη ́
 των εκ των υστε ́ρων επιβληθε ́ντων δασμω ́ν.


text:
 10.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/40
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 2011 — Total και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-190/06) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Υπεροξείδιο του υδρογόνου και υπερβορικό άλας - Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Καταλογισμός της παραβατικής συμπεριφοράς - Δικαιώματα άμυνας - Τεκμήριο αθωότητας - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Ίση μεταχείριση - Αρχή της εξατομικεύσεως των ποινών και των κυρώσεων - Αρχή της νομιμότητας των εγκλημάτων και των ποινών - Αρχή της χρηστής διοικήσεως - Ασφάλεια δικαίου - Κατάχρηση εξουσίας - Πρόστιμα)
 2011/C 269/88
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Total SA (Courbevoie, Γαλλία) και Elf Aquitaine SA (Courbevoie) (εκπρόσωποι: É. Morgan de Rivery, A. Noël-Baron, E. Lagathu, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς F. Arbault και O. Beynet, στη συνέχεια V. Bottka, P. J. Van Nuffel και B. Gencarelli)
 Αντικείμενο
 Κυρίως, αίτημα περί μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως C(2006) 1766 τελικό της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου 2006, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.620 — Υπεροξείδιο του υδρογόνου και υπερβορικό άλας), και, επικουρικώς, αίτημα περί μεταρρυθμίσεως του άρθρου 2, στοιχείο θ', της εν λόγω αποφάσεως.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τις Total SA και Elf Aquitaine SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 212 της 2.9.2006.


text:
 6.11.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/57
 Προσφυγή της 9ης Σεπτεμβρίου 2010 — Roca κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-412/10)
 ()
 2010/C 301/92
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Roca (Saint Ouen L’Aumone, Γαλλία) (εκπρόσωπος: P. Vidal Martínez, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει μερικώς τα άρθρα 1 και 2 της αποφάσεως της Επιτροπής της της 23ης Ιουνίου 2010 κατά το μέρος που επιβάλλει στη Roca France δυσανάλογο πρόστιμο λόγω παραβάσεως του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, και επικουρικώς
 —
 να μειώσει το επιβληθέν στη Roca France πρόστιμο κατά τα προβαλλόμενα στην υπό κρίση προσφυγή, καθόσον το κρίνει σκόπιμο το Γενικό Δικαστήριο, για τους εκτιθέμενους στην προσφυγή λόγους ή για τους λόγους που το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της Roca France.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Η προσβαλλόμενη απόφαση εν προκειμένω είναι η απόφαση που προσβάλλεται στις υποθέσεις T-408/10, Roca Sanitario κατά Επιτροπής και T-411/10, Laufen Austria κατά Επιτροπής.
 Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα είναι παρόμοιοι με εκείνους που προβάλλονται στις υποθέσεις αυτές.


text:
 7.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/19
 Προσφυγή της 24ης Απριλίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Δημοκρατίας της Εσθονίας
 (Υπόθεση C-206/14)
 2014/C 212/21
 Γλώσσα διαδικασίας: η εσθονική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Pignataro-Nolin, E. Randvere)
 Καθής: Δημοκρατία της Εσθονίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία της Εσθονίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2003/4/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουαρίου 2003, για την πρόσβαση του κοινού σε περιβαλλοντικές πληροφορίες και για την κατάργηση της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ (2) του Συμβουλίου, καθόσον δεν θέσπισε στο σύνολό τους και/ή ορθώς τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη μεταφορά της οδηγίας αυτής στην εσωτερική έννομη τάξη
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Εσθονίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή ζητείται να διαπιστωθεί ότι η Δημοκρατία της Εσθονίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2003/4/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουαρίου 2003, για την πρόσβαση του κοινού σε περιβαλλοντικές πληροφορίες και για την κατάργηση της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ του Συμβουλίου, καθόσον δεν θέσπισε στο σύνολό τους και/ή ορθώς τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη μεταφορά της οδηγίας αυτής στην εσωτερική έννομη τάξη.
 (1) ΕΕ L 41 της 14ης Φεβρουαρίου 2003, σ. 26.
 (2) ΕΕ L 158 της 23ης Ιουνίου 1990, σ. 56.


text:
 21.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 217/20
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 13ης Ιουνίου 2012 — Οργανισμός Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας κατά ΓΕΕΑ — Garmo (HELLIM)
 (Υπόθεση T-534/10) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση λεκτικού κοινοτικού σήματος HELLIM - Προγενέστερο λεκτικό συλλογικό κοινοτικό σήμα HALLOUMI - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Δικαίωμα ακροάσεως - Άρθρο 63, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009)
 2012/C 217/41
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Οργανισμός Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας (Λευκωσία, Κύπρος) (εκπρόσωποι: αρχικώς C. Milbradt και H. Van Volxem, στη συνέχεια C. Milbradt και A. Schwarz, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: G. Schneider)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Garmo AG (Στουτγάρδη, Γερμανία)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 20ής Σεπτεμβρίου 2010 (υπόθεση R 794/2010-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ του Οργανισμού Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας και της Garmo AG.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τον Οργανισμό Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 30 της 29.1.2011.


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/35
 Προσφυγή-αγωγή της 15ης Σεπτεμβρίου 2011 — Klein κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-309/10)
 2011/C 347/65
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Christoph Klein (Großgmain, Αυστρία) (εκπρόσωπος: D. Schneider-Addae-Mensah, δικηγόρος)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκπροσωπούμενη από την Επιτροπή, παραλείποντας να λάβει απόφαση στην εκκρεμούσα από το 1997 διαδικασία ρήτρας διασφαλίσεως για τον εισπνευστήρα Broncho Air® και το effecto®, καθώς επίσης μη κινώντας διαδικασία ρήτρας διασφαλίσεως κατά το άρθρο 8 της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ μετά την εκ μέρους της Γερμανίας λήψη αποφάσεως περί απαγορεύσεως της διανομής του effecto®, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ και δυνάμει των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου και, ως εκ τούτου, ζημίωσε άμεσα τον προσφεύγοντα-ενάγοντα·
 —
 να αποκαταστήσει τη ζημία, η έκταση της οποίας πρόκειται να αποτιμηθεί, που προκάλεσε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκπροσωπούμενη από την Επιτροπή·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, εκπροσωπούμενη από την Επιτροπή, στα δικαστικά έξοδα και στις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε ο προσφεύγων-ενάγων.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη λόγω της υποτιθέμενης αδράνειας της Επιτροπής στο πλαίσιο διαδικασίας ρήτρας διασφαλίσεως κατά το άρθρο 8 της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί των ιατροτεχνολογικών προϊόντων (1). Ο προσφεύγων-ενάγων παρασκεύασε ένα βοήθημα εισπνοής για ασθματικούς και πάσχοντες από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), το οποίο, κατά την άποψη των γερμανικών αρχών, δεν πληρούσε τις βασικές απαιτήσεις της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ, διότι ο προσφεύγων-ενάγων παρέλειψε, ιδίως, να υποβάλει επαρκή κλινικά στοιχεία για την έλλειψη επικινδυνότητας του εισπνευστήρα. Ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει ότι η διαδικασία ρήτρας διασφαλίσεως την οποία κίνησε η Επιτροπή το 1997 δυνάμει του άρθρου 8 της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ για τη διευκρίνιση του ζητήματος αυτού, μετά την πρώτη απαγόρευση του εισπνευστήρα, ουδέποτε περατώθηκε. Μετά τη δεύτερη απαγόρευση το 2005, η Επιτροπή, επικαλούμενη το γεγονός ότι επρόκειτο για περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 18 της οδηγίας 93/42/ΕΟΚ, δεν κίνησε εκ νέου διαδικασία ρήτρας διασφαλίσεως.
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής ο προσφεύγων-ενάγων προβάλλει τρεις λόγους.
 1)
 Πρώτος λόγος: αδράνεια της Επιτροπής εξαιτίας μη περατώσεως της διαδικασίας ρήτρας διασφαλίσεως που κινήθηκε το 1997 για τον εισπνευστήρα Broncho Air®, καθώς επίσης εξαιτίας μη κινήσεως της ενδεδειγμένης διαδικασίας ρήτρας διασφαλίσεως μετά την απαγόρευση του effecto® το 2005.
 Λόγω της ασαφούς νομικής καταστάσεως που προκάλεσε η απουσία αποφάσεως της Επιτροπής, ο προσφεύγων-ενάγων και η atmed AG, της οποίας ο πρώτος είναι διευθύνων σύμβουλος, υποβλήθηκαν σε περιττές επενδύσεις για δικαστικά έξοδα και διπλώματα ευρεσιτεχνίας.
 2)
 Δεύτερος λόγος: απουσία θετικής έκβασης της διαδικασίας ρήτρας διασφαλίσεως με απόφαση της Επιτροπής, η οποία θα έκρινε αδικαιολόγητη την εκ μέρους των γερμανικών αρχών απαγόρευση.
 Ο εισπνευστήρας Broncho Air® και το effecto® δεν εγκυμονούν κινδύνους, το δε βάρος αποδείξεως σχετικά με την επικινδυνότητα του προϊόντος φέρει το κράτος μέλος βάσει του τεκμηρίου συμμόρφωσης του επίμαχου ιατροτεχνολογικού προϊόντος που φέρει το σήμα CE. Η χρησιμότητα του εισπνευστήρα Broncho Air® και του effecto® αποδείχθηκε επιπλέον με την υποβολή επαρκών και άκρως πειστικών κλινικών στοιχείων. Ελλείψει θετικής αποφάσεως της Επιτροπής μειώθηκε σημαντικά ο κύκλος εργασιών της atmed AG και, επομένως, του προσφεύγοντος-ενάγοντος, με αποτέλεσμα την παύση πληρωμών, καθώς και την απώλεια διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και του δικαιώματος αποκλειστικής εμπορικής διάθεσης.
 3)
 Τρίτος λόγος: ανεπαρκής ενημέρωση του προσφεύγοντος-ενάγοντος σχετικά με τα υποτιθέμενα αναγκαία έγγραφα που έπρεπε να προσκομισθούν, καθότι τα προς υποβολή κλινικά στοιχεία ουδέποτε προσδιορίσθηκαν με σαφήνεια.
 (1) Οδηγία 93/42/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί των ιατροτεχνολογικών προϊόντων (ΕΕ L 169, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1882/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2003 (ΕΕ L 284, σ. 1).


text:
 14.1.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 10/16
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις 21/11/2005
 (Υπόθεση C-409/05)
 (2006/C 10/31)
 Γλώσσα διαδικασίας ελληνική
 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένη από τους κκ. Δ. Τριανταφύλλου, Νομικό της Σύμβουλο και G. Wilms, μέλος της Νομικής της Υπηρεσίας με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 21/11/2005 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι:
 —
 Η Ελληνική Δημοκρατία, αρνούμενη να υπολογίσει και να καταβάλει διαφυγόντες ιδίους πόρους εξαιτίας της εισαγωγής στρατιωτικού υλικού με απαλλαγή από δασμούς και αρνούμενη να καταβάλει τους τόκους υπερημερίας που απορρέουν από τη μη απόδοση ιδίων πόρων στην Επιτροπή, η Ελληνική Δημοκρατία δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσείς της δυνάμει των άρθρων 2, 9, 10 και 11 του κανονισμού 1552/89 (1) έως τις 31 Μαϊου 2000 και αντιστοίχως του κανονισμού 1150/2000 (2) από την ημερομηνία αυτή και μετά
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 —
 Η καθής δεν απέδειξε ότι η καταβολή δασμών με χαμηλούς (ή μηδενικούς) συντελεστές θα έβλαπτε ουσιωδώς την άμυνα της χώρας κατά την έννοια του άρθρου 296.
 —
 Το στρατιωτικό απόρρητο δεν απαλλάσει από την υποχρέωση του κατ'αρχήν υπολογισμού και αποδόσεως των αντιστοίχων δασμών.
 —
 Η καθής δεν μπορεί να επικαλεστεί δικαιολογημένη εμπιστοσύνη λόγω καθυστερημένης κινήσεως της διαδικασίας
 —
 Η μη εκπλήρωση των χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων προς την κοινότητα επιβαρύνει αθέμιτα τα άλλα κράτη μέλη
 (1) ΕΕ L 155 της 7.06.1989 σ. 0001
 (2) ΕΕ L 130 της 31.05.2000 σ. 0001


text:
2. 9. 95 1 EL j Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 229/3
 μει της σχετικής εθνικής νομοθεσίας, να κατέχει άδεια Δικαστήριο, συγκείμενο απο τους P. J. G. Kapteyn, πρόεδρο
 εργασίας ή άδεια διαμονής, χορηγούμενη από τις αρχές τμήματος, K. N. Κακούρη (εισηγητή) και J. L. Murray,
 της χώρας υποδοχής, και ότι η ύπαρξη μιας τέτοιας δικαστές, γενικός εισαγγελέας: M. B. Elmer, γραμματέας: D.
 απασχολήσεως συνεπάγεται κατ ' ανάγκη την αναγνώρι Louterman-Hubeau, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε,
 ση δικαιώματος διαμονής υπέρ του εν λόγω εργαζομέ στις 15 Ιουνίου 1995 , απόφαση με το ακόλουθο διατακτι
 νου . κό:
 3) Το άρθρο 6 παράγραφος 2 της αποφάσεως 1/80 δεν Το κοινοτικό δίκαιο δεν εμποδίζει το αιτούν δικαστήριο να
 παρέχει στον τούρκο υπήκοο που είχε μετάσχει στη δεχθεί να διαπιστώσει, δυνάμει του εθνικού του δικαίου, ότι
 νόμιμη αγορά εργασίας κράτους μέλους το δικαίωμα έχει συντελεστεί αποδοχή των εφέσεων και ότι, ενδεχομένως,
 διαμονής στο έδαφος του εν λόγω κράτους στην περί η αποδοχή αυτή έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση των
 πτωση που υπέστη εργατικό ατύχημα το οποίο είχε ως κυρίων δικών. Εφόσον το αιτούν δικαστήριο δεν έχει διαπι
 συνέπεια τη μόνιμη ανικανότητα προς εργασίας. στώσει ότι, δυνάμει του εθνικού του δικαίου, η αποδοχή των
 εφέσεων δεν έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση των κυρίων
 (') ΕΕ αριθ. C 338 της 15. 12. 1993. δικών, το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να αποφανθεί
 (2) ΕΕ ειδ. έκδ. 11/001 , σ. 48. επί των προδικαστικών ερωτημάτων.
 (') ΕΕ αριθ. C 316 της 23. 11 . 1993.
 (2) ΕΕ αριθ. L 230 της 22. 8. 1983, σ. 6.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (τέταρτο τμήμα)
 της 15ης Ιουνίου 1995 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 στις συνεκδικασθεíσες υποθέσεις C-422/93, C-423/93 και (πέμπτο τμήμα)
 C-424/93 [αιτήσεις του Tribunal Superior de Justicia de la
 Comunidad Autônoma del Pais Vasco (Ισπανία)] για την της 15ης Ιουνίου 1995
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως στο πλαίσιο των διαφο στην υπόθεση C-220/94: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 ρών μεταξύ Teresa Zabala Erasun και Instituto Nacional de τήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (')
 Empleo, και μεταξύ Elvira Encabo Terrazos και Instituto (Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 92/44/ΕΟΚ —
 Nacional de Empleo, και μεταξύ Francisco Casquero Carrillo Τηλεπικοινωνίες — Παροχή δικτύου στις μισθωμένες
 και Instituto Nacional de Empleo (') γραμμές)
 (Προδικαστική παραπομπή — Προϋποθέσεις εμμονής τον (95/C 229/05
 αιτούντος δικαστηρίου στα προδικαστικά ερωτήματα —
 Έκταση της δικαιοδοσίας τον Δικαστηρίου)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (95/C 229/04)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 σιευθεί στη «Συλλογή Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή Νομολογίας του Δικαστηρίου») Στην υπόθεση C-220/94, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τήτων (εκπρόσωποι: Anders C. Jessen και J.-F. Pasquier)
 κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (εκπρόσω
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-422/93 , C-423/93 και πος: N. Schmit), που είχε ως αντικείμενο προσφυγή με την
 C-424/93, που είχαν ως αντικείμενο αιτήσεις του Tribunal οποία ζητήθηκε να αναγνωρισθεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο
 Superior de Justicia de la Comunidad Autônoma del Pais του Λουξεμβούργου , κυρίως, μη θεσπίζοντας εντός της
 Vasco (Ισπανία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και
 άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με τις οποίες ζητήθηκε, στο διοικητικές διατάξεις που ήταν αναγκαίες για τη συμμόρφω
 πλαίσιο των διαφορών που εκκρεμούν ενώπιον του αιτού σή του προς τις διατάξεις της οδηγίας 92/44/ΕΟΚ του
 ντος δικαστηρίου μεταξύ Teresa Zabala Erasun και Instituto Συμβουλίου της 5ης Ιουνίου 1992 σχετικά με την εφαρμογή
 Nacional de Empleo, και μεταξύ Elvira Encabo Terrazos και της παροχής ανοικτού δικτύου στις μισθωμένες γραμμές (2),
 Instituto Nacional de Empleo, και μεταξύ Francisco Casquero και, επικουρικώς, μη ενημερώνοντας αμέσως την Επιτροπή
 Carrillo και Instituto Nacional de Empleo, η έκδοση προδι σχετικά με τη λήψη τέτοιων μέτρων, παρέβη τις υποχρεώσεις
 καστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 4 που υπέχει από το άρθρο 189 τρίτο εδάφιο της συνθήκης ΕΚ,
 παράγραφος 1 στοιχείο ζ), και παράγραφος 2, και των καθώς και από το άρθρο 15 της οδηγίας αυτής, το Δικαστήριο
 άρθρων 5 και 97 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 του (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους C. Gulmann, πρόεδρο
 Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1971 περί εφαρμογής των τμήματος, P. Jann, J. C. Moitinho de Almeida, D. A. O.
 συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, Edward (εισηγητή) και L. Sevón, δικαστές, γενικός εισαγγε
 στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που λέας: M. B. Elmer, γραμματέας: L. Hewlett, υπάλληλος
 διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως κωδικοποιήθηκε με διοικήσεως, εξέδωσε, στις 15 Ιουνίου 1995 , απόφαση με το
 τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2001/83 του Συμβουλίου (2), το ακόλουθο διατακτικό:
 ---pagebreak--- Αριθ. C 229/4 \ EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 2. 9. 95
 1 ) Το Μεγάλο Δουκάτου του Λουξεμβούργου, παραλείπο ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 ντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις της 29ης Ιουνίου 1995
 νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που
 ήταν αναγκαίες για τη συμμόρφωση του προς τις διατά στην υπόθεση C-135/93: Βασίλειο της Ισπανίας κατα Επι
 ξεις της οδηγίας 92/44/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 5ης Ιου τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (J )
 νίου 1992 σχετικά με την εφαρμογή της παροχής ανοικτού (Προσφυγή ακυρώσεως — Πράξη εκδοθείσα βάσει του
 δικτύου στις μισθωμένες γραμμές, παρέβη τις υποχρεώ άρθρου 93 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ — Παράταση
 σεις που υπέχει από το άρθρο 15 της οδηγίας αυτής. της ισχύος — Παραδεκτό)
 (95/C 229/07)
 2) Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 στα δικαστικά έξοδα.
 (Προσωρινή μετάφραση- η οριστική μετάφραση θα δημο
 (') ΕΕ αριθ. C 254 της 10. 9. 1994. σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 (2 ΕΕ αριθ. L 165 της 19. 6. 1992, σ. 27.
 Στην υπόθεση C-135/93, Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωποι:
 Alberto Navarro Gonzalez και Miguel Bravo-Ferrer Delgado ,
 abogado del Estado) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Francisco Enrique Gonzalez Diaz
 και Michel Nolin), που είχε ως αντικείμενο αφενός την
 κήρυξη ως ανυπόστατης ή , εν ανάγκη , την ακύρωση της
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 αποφάσεως της Επιτροπής της 23ης Δεκεμβρίου 1992 περί μη
 τροποποιήσεως του κοινοτικού πλαισίου κρατικών ενισχύσε
 της 29ης Ιουνίου 1995 ων προς την αυτοκινητοβιομηχανία και περί παρατάσεως της
 στην υπόθεση C-391/92: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο ισχύος του μέχρι της επανεξετάσεώς του από την Επιτροπή,
 τήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας (') και αφετέρου την ακύρωση της παρατάσεως της ισχύος του
 εν λόγω πλαισίου , η οποία πραγματοποιήθηκε με την από
 (Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων — Τροποποιη φαση 91/C 81/05 (2), στο μέτρο που η απόφαση αυτή αποτελεί
 μένα γάλατα πρώτης βρεφικής ηλικίας — Απαγόρευση
 διαθέσεώς τους στο εμπόριο εκτός των φαρμακείων) τη βάση της αποφάσεως της 23ης Δεκεμβρίου 1992, το
 Δικαστήριο, συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias,
 (95/C 229/06) Πρόεδρο, F. A. Schockweiler (εισηγητή) και P. J. G. Kapteyn,
 προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, K. N. Κακούρη , J. C.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική) Moitinho de Almeida, J. L. Murray, D. A. O. Edward,
 G. Hirsch, H. Ragnemalm και L. Sevón, δικαστές, γενικός
 εισαγγελέας: C. O. Lenz, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε, στις
 Στην υπόθεση C-391 /92, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο 29 Ιουνίου 1995 , απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 τήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς R. Pellicer και M. V. Melgar,
 στη συνέχεια δε H. Van Lier και Melgar, επικουρούμενοι από 1 ) Απορρίπτει την προσφυγή.
 το N. Δοντά, δικηγόρο Αθηνών) κατά Ελληνικής Δημοκρα
 τίας (εκπρόσωποι: Π. Καμαρινέας, Π . Αθανασούλης και X. 2) Καθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 Σιταρά), που έχει ως αντικείμενο να αναγνωρισθεί ότι η 0 ) ΕΕ αριθ. C 139 της 18. 5. 1993 .
 Ελληνική Δημοκρατία, επιβάλλοντας με το άρθρο 10 της υπ' 2) ΕΕ αριθ. C 81 της 26. 3 . 1991 , σ. 4.
 αριθ . Α2/οικ. 361 υπουργικής αποφάσεως της 29ης Ιανουα
 ρίου 1988 την αποκλειστική διάθεση των τροποποιημένων
 γαλάτων πρώτης βρεφικής ηλικίας από τα φαρμακεία, παρέ
 βη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 30 της συνθήκης ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 ΕΚ, το Δικαστήριο συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez
 Iglesias, Πρόεδρο, F. A. Schockweiler (εισηγητή), P. J. G. (τέταρτο τμήμα)
 Kapteyn, C. Gulmann και P. Jann, προέδρους τμήματος, G. F. της 29ης Ιουνίου 1995
 Mancini , K. N. Κακούρη , J. C. Moitinho de Almeida, J. L. στην υπόθεση C-437/93 (αίτηση του Bundesfinanzhof για την
 Murray, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, G. Hirsch και έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Hauptzollamt Heil
 H. Ragnemalm, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: C. O. Lenz, bronn κατά Temic Telefunken microelectronic GmbH (')
 γραμματέας: L. Hewlett, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε,
 στις 29 Ιουνίου 1995 , απόφαση με το ακόλουθο διατακτι [Τελωνειακό καθεστώς της ενεργητικής τελειοποιήσεως
 κό : (τελειοποιήσεως προς επανεξαγωγή) — Εκκαθάριση με την
 υπαγωγή στο καθεστώς μεταποιήσεως υπό τελωνειακό
 έλεγχο — Ποσοτικοί περιορισμοί]
 1 ) Απορρίπτει την προσφυγή. (95/C 229/08)
 2) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 (Προσωρινή μετάφραση · η οριστική μετάφραση θα δημο
 (!) ΕΕ αριθ. C 326 της 11 . 12. 1992. σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 Στην υπόθεση C-437/93 , που έχει ως αντικείμενο αίτηση του
 Bundesfinanzhof (Γερμανία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρ


text:
 10.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 395/17
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 4ης Σεπτεμβρίου 2014 [αίτηση του Cour d'appel de Bruxelles (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Burgo Group SpA κατά Illochroma SA, υπό εκκαθάριση, Jérôme Theetten, ως εκκαθαριστή της Illochroma SA
 (Υπόθεση C-327/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις - Διαδικασίες αφερεγγυότητας - Έννοια της «εγκαταστάσεως» - Όμιλος εταιριών - Εγκατάσταση - Δικαίωμα κινήσεως δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας - Κριτήρια - Πρόσωπο που νομιμοποιείται να ζητήσει την έναρξη δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας))
 (2014/C 395/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour d'appel de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Burgo Group SpA
 κατά
 Illochroma SA, υπό εκκαθάριση, Jérôme Theetten, ως εκκαθαριστή της Illochroma SA
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, έχει την έννοια ότι εταιρία η οποία αποτελεί αντικείμενο εκκαθαρίσεως σε κράτος μέλος διαφορετικό από αυτό στο οποίο έχει την έδρα της μπορεί να αποτελέσει επίσης αντικείμενο δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας στο κράτος μέλος στο οποίο έχει την έδρα της και διαθέτει νομική προσωπικότητα.
 2)
 Το άρθρο 29, στοιχείο β', του κανονισμού 1346/2000 έχει την έννοια ότι το ζήτημα του καθορισμού του προσώπου ή της αρχής που νομιμοποιείται να ζητήσει την έναρξη δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας πρέπει να κριθεί βάσει του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου ζητείται η έναρξη της διαδικασίας αυτής. Το δικαίωμα υποβολής αιτήματος ενάρξεως δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν μπορεί, όμως, να αναγνωριστεί μόνο στους πιστωτές που έχουν την κατοικία ή την έδρα τους στο κράτος μέλος εντός του οποίου βρίσκεται η κρίσιμη εγκατάσταση ή στους πιστωτές των οποίων η απαίτηση γεννήθηκε κατά τη λειτουργία της συγκεκριμένης εγκαταστάσεως.
 3)
 Ο κανονισμός 1346/2000 έχει την έννοια ότι, όταν η κύρια διαδικασία αφερεγγυότητας είναι διαδικασία εκκαθαρίσεως, τότε το ζήτημα της εκτιμήσεως κριτηρίων σκοπιμότητας από το δικαστήριο που επιλαμβάνεται αιτήματος ενάρξεως δευτερεύουσας διαδικασίας αφερεγγυότητας διέπεται από την εθνική νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο ζητείται η έναρξη της δευτερεύουσας διαδικασίας. Τα κράτη μέλη, όταν καθορίζουν τις προϋποθέσεις που διέπουν την έναρξη δευτερεύουσας διαδικασίας πρέπει να τηρούν το δίκαιο της Ένωσης και, ιδίως, τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης καθώς και τις διατάξεις του κανονισμού 1346/2000.
 (1) ΕΕ C 226 της 3.8.2013.


text:
 3.10.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 364/9
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 7ης Ιουλίου 2016 — HIT Groep BV κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-514/15 P) (1)
 ([Αναίρεση - Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Ευρωπαϊκή αγορά προεντεταμένου χάλυβα - Κανονισμός (EK) 1/2003 - Άρθρο 23, παράγραφος 2 - Υπολογισμός του προστίμου - Ανώτατο όριο του προστίμου - Συνολικός κύκλος εργασιών κατά τη διάρκεια του «προηγούμενου οικονομικού έτους» - Αναφορά σε οικονομικό έτος διαφορετικό από το προηγούμενο της εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως - Αρχή της αναλογικότητας])
 (2016/C 364/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: HIT Groep BV (εκπρόσωποι: G. van der Wal και L. Parret, advocaten)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τη Hit Groep BV στα δικαστικά έξοδα
 (1) ΕΕ C 398 της 30.11.2015.


text:
 3.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 388/3
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Ισπανία) στις 11 Αυγούστου 2014 — Jorge Sales Sinués κατά Caixabank SA
 (Υπόθεση C-381/14)
 2014/C 388/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: Jorge Sales Sinués
 Εναγομένη: Caixabank SA
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Δεδομένου ότι η ισπανική έννομη τάξη προβλέπει στο άρθρο 43 του LEC (1) το ανασταλτικό ή προδικαστικό αποτέλεσμα της ατομικής αγωγής που ασκείται από τον καταναλωτή παράλληλα με τη συλλογική αγωγή, μέχρις ότου εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της τελευταίας, με αποτέλεσμα ο καταναλωτής να δεσμεύεται από την απόφαση αυτήν έχοντας στερηθεί τη δυνατότητα να προβάλει ισχυρισμούς προς όφελός του ή να προτείνει αποδεικτικά μέσα, κάνοντας χρήση όλων των δικονομικών όπλων:
 1)
 Μπορεί να θεωρηθεί [ότι η ισπανική έννομη τάξη προβλέπει] κατάλληλο και αποτελεσματικό μέσο, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ (2);
 2)
 Σε ποιον βαθμό συνιστά το ως άνω ανασταλτικό αποτέλεσμα εμπόδιο για τον καταναλωτή κατά την καταγγελία των καταχρηστικών ρητρών στη σύμβασή του, και, ως εκ τούτου, παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, της ως άνω οδηγίας;
 3)
 Συνιστά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ το γεγονός ότι ο καταναλωτής δεν μπορεί να αποδεσμευθεί από τη συλλογική αγωγή;
 4)
 Ή, αντιθέτως, το ανασταλτικό αποτέλεσμα του άρθρου 43 του LEC είναι σύμφωνο με το άρθρο 7 της οδηγίας 93/13, αν θεωρηθεί ότι τα δικαιώματα του καταναλωτή προστατεύονται πλήρως από τη συλλογική αγωγή, λαμβανομένου υπόψη ότι η ισπανική έννομη τάξη προβλέπει άλλους δικονομικούς μηχανισμούς εξίσου αποτελεσματικούς για την προστασία των δικαιωμάτων του, καθώς και χάριν της αρχής της ασφάλειας δικαίου;
 (1) Ley de Enjuiciamiento Civil.
 (2) Οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (ΕΕ L 95, σ. 29).


text:
 17.2.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 40/15
 Αίτηση για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης προς το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ από το Gulating lagmannsrett με απόφαση της 3ης Μαΐου 2004 του δικαστηρίου αυτού στην υπόθεση Reidar Rasmussen m.fl. κατά Total E&P Norge AS
 (Υπόθεση E-2/04)
 (2005/C 40/08)
 Με απόφαση του Gulating lagmannsrett (Εφετείο του Gulating), Bergen, Νορβηγία, της 3ης Μαΐου 2004, υποβλήθηκε αίτηση στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ η οποία παραλήφθηκε από τη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 13 Μαΐου 2004, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση Reidar Rasmussen m.fl. κατά Total E&P Norge AS, σχετικά με τα ακόλουθα ερωτήματα:
 1.
 Εφαρμόζεται το άρθρο 1 της οδηγίας 77/187/EΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Φεβρουαρίου 1977 όταν ένα τμήμα επιχείρησης, εφόσον είναι οργανωμένο ως ανεξάρτητη οικονομική οντότητα, μεταβιβάζεται από μία εταιρεία σε άλλη, και όταν οι ίδιες ή αντίστοιχες δραστηριότητες διεξάγονται από την εξαγοράζουσα εταιρεία και συνδεδεμένη με αυτήν εταιρεία εντός του ιδίου ομίλου εταιρειών; Το γεγονός ότι ορισμένες εργασιακές σχέσεις μεταβιβάζονται άμεσα από τη εκχωρήτρια εταιρεία στην εξαγοράζουσα εταιρεία και άλλες προς τη συνδεδεμένη με αυτήν εταιρεία αποκλείουν την εφαρμογή της οδηγίας;
 2.
 Αποκλείεται η εφαρμογή της οδηγίας σύμφωνα με το άρθρο 1 στην περίπτωση που μεταβιβάζονται οι δραστηριότητες συντήρησης και υποστήριξης της επιχείρησης, ενώ δεν μεταβιβάζονται οι δραστηριότητες παραγωγής, και το προσωπικό που ασχολείται με όλες αυτές τις δραστηριότητες εργάζεται ως ομάδα τόσο πριν όσο και μετά τη μεταβίβαση;
 3.
 Εφαρμόζεται η οδηγία σύμφωνα με το άρθρο 1 στην περίπτωση μεταβίβασης των δραστηριοτήτων συντήρησης σε μόνιμη υπεράκτια εγκατάσταση για την παραγωγή αερίου και όταν ένα σημαντικό τμήμα του προσωπικού, από απόψεως αριθμού και προσόντων, που εκτελούσε τις εργασίες αυτές στη εκχωρήτρια εταιρεία, μεταβιβάζεται σε αγοραστή ο οποίος συνεχίζει να εκτελεί αυτές τις δραστηριότητες συντήρησης στις ίδιες εγκαταστάσεις βάσει σύμβασης παροχής υπηρεσιών; Αποκλείεται η εφαρμογή της οδηγίας εάν δεν αποκτάται από τον αγοραστή η ιδιοκτησία των εργαλείων και των εγκαταστάσεων που χρησιμοποιούσε το προσωπικό πριν από τη μεταβίβαση, και που συνεχίζει να χρησιμοποιεί μετά τη μεταβίβαση;
 4.
 Προκύπτει από το άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας ότι οι εργασιακές σχέσεις μεταβιβάζονται στον εκδοχέα ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση της επιχείρησης και δυνάμει της μεταβίβασης αυτής για τους απασχολουμένους εκείνους οι οποίοι δεν έχουν, πριν από το χρόνο της μεταβίβασης, δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να εργαστούν για τον εκδοχέα;


text:
 19.6.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 195/18
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Απριλίου 2017 — Gameart κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-264/15) (1)
 ([Πρόσβαση στα έγγραφα - Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 - Έγγραφα σχετικά με διαδικασία λόγω παραβάσεως - Έγγραφα καταρτισθέντα από κράτος μέλος - Αίτηση προσβάσεως στα έγγραφα απευθυνόμενη στο κράτος μέλος - Διαβίβαση της αιτήσεως προσβάσεως στην Επιτροπή - Άρνηση παροχής προσβάσεως - Αρμοδιότητα της Επιτροπής - Έγγραφο προερχόμενο από θεσμικό όργανο - Άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001])
 (2017/C 195/24)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Gameart sp. z o.o. (Bielsko-Biała, Πολωνία) (εκπρόσωπος: P. Hoffman, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Hottiaux, A. Buchet και M. Κωνσταντινίδης)
 Παρεμβαίνοντες υπέρ της καθής: Δημοκρατία της Πολωνίας (εκπρόσωποι: B. Majczyna, M. Kamejsza και M. Pawlicka), Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εκπρόσωποι: D. Warin και A. Pospíšilová Padowska) και Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: αρχικώς J.-B. Laignelot, K. Pleśniak και E. Rebasti, στη συνέχεια J.-B. Laignelot και E. Rebasti)
 Αντικείμενο
 Αίτημα δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 18ης Φεβρουαρίου 2015, καθόσον με αυτήν απορρίφθηκε η αίτηση προσβάσεως στα έγγραφα που έχει καταρτίσει η Δημοκρατία της Πολωνίας, η οποία διαβιβάστηκε στην Επιτροπή από τη Δημοκρατία της Πολωνίας δυνάμει του άρθρου 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 18ης Φεβρουαρίου 2015, καθόσον η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση προσβάσεως στα καταρτισθέντα από τη Δημοκρατία της Πολωνίας έγγραφα που της είχε διαβιβασθεί από το εν λόγω κράτος μέλος δυνάμει του άρθρου 5, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής.
 2)
 Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
 (1) EE C 254 της 3.8.2015.


text:
 19.9.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 343/23
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Γερμανία) στις 3 Ιουνίου 2016 — B κατά Land Baden-Württemberg
 (Υπόθεση C-316/16)
 (2016/C 343/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων και εφεσίβλητος: B
 Καθού και εκκαλούν: Land Baden-Württemberg
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει να λαμβάνεται εκ προοιμίου ως δεδομένο ότι η επιβολή και, εν συνεχεία, η εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής δεν επιφέρουν διάρρηξη των δεσμών ενσωματώσεως πολίτη της Ένωσης που εισήλθε στο κράτος μέλος υποδοχής σε ηλικία τριών ετών και ότι, ως εκ τούτου, δεν διακόπτεται η συνεχής διαμονή δέκα ετών κατά την έννοια του άρθρου 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38 (1) και δεν αίρεται η προστασία κατά της απελάσεως δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38, εφόσον ο πολίτης της Ένωσης, μετά την είσοδό του σε ηλικία τριών ετών, έχει ζήσει έως σήμερα σε αυτό το κράτος μέλος υποδοχής, δεν έχει κανέναν δεσμό με το κράτος μέλος του οποίου είναι υπήκοος και η αξιόποινη πράξη για την οποία επιβλήθηκε και εκτελέσθηκε στερητική της ελευθερίας ποινή διαπράχθηκε μετά από εικοσαετή διαμονή;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: πρέπει να εκτιμάται το αν η εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής διαρρηγνύει τους δεσμούς ενσωματώσεως χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η συγκεκριμένη στερητική της ελευθερίας ποινή που επιβλήθηκε για την αξιόποινη πράξη η οποία συνιστά τον λόγο απελάσεως;
 3)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα: ποια κριτήρια πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να προσδιορισθεί εάν, σε τέτοια περίπτωση, ο ενδιαφερόμενος πολίτης της Ένωσης εξακολουθεί να απολαύει προστασίας κατά της απελάσεως δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38;
 4)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα: προβλέπει το δίκαιο της Ένωσης δεσμευτικούς κανόνες για τον προσδιορισμό του «ακριβούς χρόνου κατά τον οποίο εγείρεται το ζήτημα της απελάσεως» και κατά τον οποίο πρέπει να εκτιμάται συνολικώς η κατάσταση του ενδιαφερόμενου πολίτη της Ένωσης, προκειμένου να εξετασθεί κατά πόσον η διακοπή της διαμονής του κατά τα δέκα τελευταία έτη πριν από την απέλασή του τον αποκλείει από την ενισχυμένη προστασία κατά της απελάσεως;
 (1) Οδηγία 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ (EE L 158, σ. 77).


text:
 27.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 138/38
 Προσφυγή της 12ης Φεβρουαρίου 2015 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-66/15)
 (2015/C 138/52)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: M. Wasmeier και Δ. Τριανταφύλλου)
 Καθής: Ελληνική Δημοκρατία
 Αιτήματα:
 —
 Να αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία, εισπράττοντας ολόκληρο το ποσό του τέλους ταξινόμησης κατά την ταξινόμηση οχήματος μισθωμένου ή χρησιμοποιημένου με χρηματοδοτική μίσθωση από πελάτη που είναι κάτοικος Ελλάδας από προμηθευτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη η διάρκεια της σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης ή της σύμβασης ενοικίασης και η διάρκεια χρήσης του εν λόγω οχήματος στο εθνικό έδαφος της Ελλάδος, παραβαίνει τις υποχρεώσεις της βάσει των άρθρων 56 έως 62 της ΣΛΕΕ σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
 —
 Να καταδικαστεί η Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Ελληνική Δημοκρατία, επιβάλλοντας το σύνολο του τέλους ταξινόμησης για την ταξινόμηση από προμηθευτή εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος οχημάτων που μισθώνονται ή χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο χρηματοδοτικής μίσθωσης από κατοίκους της Ελλάδας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η διάρκεια της (χρηματοδοτικής) μισθώσεως και της χρήσεως στο ελληνικό έδαφος, παρέβη τις υποχρεώσεις της από τα άρθρα 56-62 ΣΛΕΕ.
 Η επιβολή του συνόλου του τέλους ταξινόμησης είναι δυσανάλογη και εμποδίζει την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών (βλ. τη νομολογία του Δικαστηρίου στις υποθέσεις Cura Anglagen, C-451/99, Coevering, C-242/05, Ilhan, C-42/08, VAV Autovermietung GmbH, C-91/10).


text:
 25.10.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 272/47
 Προσφυγή της 29ης Αυγούστου 2008 — 2nine κατά ΓΕΕΑ — Pacific Sunwear of California (nollie)
 (Υπόθεση T-363/08)
 (2008/C 272/91)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: 2nine Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωπος: S. Palmer, Solicitor)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Pacific Sunwear of California, Inc. (Anaheim, Ηνωμένες Πολιτείες)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 16ης Ιουνίου 2008 στην υπόθεση R 1590/2007-2·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα· και
 —
 να λάβει οποιοδήποτε άλλο μέτρο κρίνει πρόσφορο.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Σήμα προς καταχώριση: Το εικονιστικό σήμα «nollie» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 3, 9, 11, 14, 18, 20, 25 και 26 — αίτηση υπ' αριθ. 4 602 017
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί σήματος ή σημείου: Διεθνές λεκτικό σήμα «NOLI» υπ' αριθ. 839 740 για προϊόντα των κλάσεων 3, 18, 24 και 25· βρετανικό λεκτικό σήμα «NOLI» υπ' αριθ. 2 361 525 για προϊόντα των κλάσεων 3, 18, 24 και 25
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: αποδοχή της ανακοπής και απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος στο σύνολό της
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Μερική απόρριψη της προσβαλλομένης αποφάσεως
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94 του Συμβουλίου, καθόσον το τμήμα προσφυγών δεν διαπίστωσε ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως των εμπλεκομένων σημάτων για όλα τα επίμαχα προϊόντα· παράβαση του άρθρου 74, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 του Συμβουλίου, καθόσον το τμήμα προσφυγών εκτίμησε εσφαλμένως τα προβληθέντα πραγματικά περιστατικά, τα προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία και τα υποβληθέντα επιχειρήματα.


text:
 17.10.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 383/14
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Σεπτεμβρίου 2016 — Dr Vita κατά EUIPO (69)
 (Υπόθεση T-360/15) (1)
 ([Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης 69 - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 383/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Dr Vita sp. z o.o. (Olsztyn, Πολωνία) (εκπρόσωπος: D. Rzążewska, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωπος: D. Walicka)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πέμπτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 1ης Απριλίου 2015 (υπόθεση R 2513/2014-5), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του εικονιστικού σημείου 69 ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Dr. Vita sp. z o.o. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 279 της 24.8.2015.


text:
 6.5.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 108/36
 (2006/C 108/66)
 Τελευταία δημοσίευση του Δικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 ΕΕ C 96 της 22.4.2006
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 ΕΕ C 86 της 8.4.2006
 ΕΕ C 74 της 25.3.2006
 ΕΕ C 60 της 11.3.2006
 ΕΕ C 48 της 25.2.2006
 ΕΕ C 36 της 11.2.2006
 ΕΕ C 22 της 28.1.2006
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
 CELEX: http://europa.eu.int/celex


text:
 5.5.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 133/30
 Προσφυγή της 16ης Ιανουαρίου 2012 — ΖΖ κατά Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών (ENISA)
 (Υπόθεση F-7/12)
 2012/C 133/59
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωποι: L. Levi, A. Tymen, δικηγόροι)
 Καθού: Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών (ENISA)
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της εκθέσεως εξελίξεως σταδιοδρομίας για το 2009, του πίνακα βαθμολογικής ανακατατάξεως των υπαλλήλων για το 2010 και, εφόσον είναι αναγκαίο, της αποφάσεως της 17ης Οκτωβρίου 2011 περί απορρίψεως της ενστάσεως του προσφεύγοντος.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας του για το 2009·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της 16ης Νοεμβρίου 2010 με την οποία καταρτίζεται ο πίνακας των υπαλλήλων που ανακατατάσσονται βαθμολογικώς κατά την περίοδο βαθμολογικής ανακατατάξεως 2010·
 —
 εφόσον είναι αναγκαίο, να ακυρώσει την απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 2011 που απορρίπτει την από 16 Ιουνίου 2011 ένστασή του·
 —
 να καταδικάσει τον ENISA στα δικαστικά έξοδα.


text:
 16.5.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 113/26
 Αίτηση αναιρέσεως που υπέβαλε στις 10 Μαρτίου 2009 η Anheuser-Busch, Inc. κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα) στις 16 Δεκεμβρίου 2008 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-225/06, T-255/06, T-257/06 και T-309/06: Budějovický Budvar, národní podnik κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα), Anheuser-Busch, Inc
 (Υπόθεση C-96/09 P)
 2009/C 113/49
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Anheuser-Busch, Inc. (εκπρόσωποι: V. von Bomhard, Rechtsanwältin, B. Goebel, Rechtsanwalt)
 Έτεροι διάδικοι στη διαδικασία: Budějovický Budvar, národní podnik, Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 Να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 16ης Δεκεμβρίου 2008 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-225/06, T-255/06, T-257/06 και T-309/06 με εξαίρεση την απόφαση υπ’ αριθμόν 1,
 2.
 να εκδικάσει το ίδιο τη διαφορά απορρίπτοντας τα αιτήματα που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο και
 3.
 να καταδικάσει την προσφεύγουσα πρωτοδίκως στα έξοδα της δίκης ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι
 1.
 Το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αρνούμενο την αρμοδιότητα του Γραφείου να καθορίσει ότι η Budvar παρέβη τον κανόνα του άρθρου 8, παράγραφος 4 (1), περί του βάρους αποδείξεως των δικαιωμάτων, μολονότι υπήρχαν σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη νομιμότητα των δικαιωμάτων αυτών (φερόμενες ονομασίες προελεύσεως «BUD»).
 2.
 Το Πρωτοδικείο ερμήνευσε εσφαλμένα τις ποιοτικές και ποσοτικές προϋποθέσεις της κοινοτικής νομοθεσίας ως προς την έννοια της «χρήσης στις συναλλαγές» του άρθρου 8, παράγραφος 4. Πρώτον, έκρινε ότι η προϋπόθεση αυτή έχει την έννοια κάθε εμπορικής χρήσης εκτός της χρήσης σε ιδιωτική σφαίρα, αποφαινόμενο ειδικότερα ότι το προβαλλόμενο δικαίωμα του άρθρου 8, παράγραφος 4, δεν προϋπέθετε την ουσιαστική χρήση, όπως ισχύει στην περίπτωση σήματος. Στο πλαίσιο αυτό, δέχθηκε ότι οι «δωρεάν» αποστολές μπορούν να θεωρηθούν ως «χρήση στις συναλλαγές», καθώς και ως χρήση διαφορετικής λειτουργίας (χρήση ως σήματος και όχι χρήση ως ονομασία προέλευσης). Δεύτερον, η προσβαλλόμενη απόφαση εσφαλμένα έλαβε υπόψη τη χρήση του αντιταχθέντος σήματος μετά την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης καταχωρίσεως του σήματος και, κατά συνέπεια, δεν έλαβε υπόψη ότι για να αντιταχθεί βασίμως προηγούμενο δικαίωμα σύμφωνα με το άρθρο 8 όλες οι προϋποθέσεις του λόγου ανακοπής πρέπει να πληρούνται κατά τη στιγμή της κατάθεσης της ανακοπής. Τρίτον, το Πρωτοδικείο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 8, παράγραφος 4, κρίνοντας ότι, κατά παρέκκλιση από την αρχή της εδαφικότητας, μπορεί να ληφθεί υπόψη η χρήση που έγινε σε άλλες χώρες εκτός από τις χώρες όπου υφίστανται τα προβαλλόμενα δικαιώματα του άρθρου 8, παράγραφος 4.
 3.
 Το Πρωτοδικείο ερμήνευσε επίσης εσφαλμένα την προϋπόθεση της «μη έχουσας αποκλειστικά τοπικό χαρακτήρα χρήσης». Έκρινε κατ’ ουσίαν ότι αυτή η προϋπόθεση πληρούται λόγω του ότι το προβαλλόμενο δικαίωμα του άρθρου 8, παράγραφος 4, προερχόταν από τρίτη χώρα και η προστασία του επεκτάθηκε σε δύο κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν εξέτασε αν το επίμαχο δικαίωμα είχε πράγματι αποκτήσει ισχύ πέραν της τοπικής στα δύο προβαλλόμενα κράτη μέλη, ώστε να ενεργοποιηθούν τα δικαιώματα του άρθρου 8, παράγραφος 4, από χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 4.
 Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 4, στοιχείο β', σε συνδυασμό με το άρθρο 74, παράγραφος 1. Το άρθρο 8 παράγραφος 4, στοιχείο β', ορίζει ότι η Budvar μπορεί βάσει του εθνικού δικαιώματος να απαγορεύσει τη χρήση του αντιταχθέντος σήματος. Το τμήμα προσφυγών έκρινε, με βάση τα στοιχεία που υπέβαλαν οι διάδικοι και εφαρμόζοντας τον πάγιο κανόνα βάσει του οποίου το βάρος αποδείξεως στη δίκη ανακοπής κατά του ΓΕΕΑ φέρει ο αντίδικος, ότι η Budvar δεν απέδειξε ότι ήταν δυνατό, σύμφωνα με την ισχύουσα εθνική νομοθεσία της Γαλλίας ή της Αυστρίας, να απαγορεύσει τη χρήση του σήματος «BUD». Το Πρωτοδικείο, ωστόσο, έκρινε, αντιθέτως προς το άρθρο 74, παράγραφος 1, και το άρθρο 8, παράγραφος 4, στοιχείο β', ότι το ΓΕΕΑ έπρεπε αυτεπαγγέλτως να ερευνήσει τη νομοθεσία και τις νομικές εξελίξεις που υποστηρίζουν τα προβαλλόμενα δικαιώματα του άρθρου 8, παράγραφος 4, πέραν των ισχυρισμών των διαδίκων, και να μην απορρίψει την ανακοπή λόγω μη απόδειξης των προβαλλόμενων από τη Budvar δικαιωμάτων.
 5.
 Συνολικά, η προσβαλλόμενη απόφαση του Πρωτοδικείου ερμήνευσε το άρθρο 8, παράγραφος 4, με τρόπο που δύσκολα συμβιβάζεται με τη διατύπωση της διάταξης αυτής και είναι αδύνατον να συμβιβαστεί με τον σκοπό του κανονισμού 40/94 που έγκειται στη δημιουργία ενός ευρέος ενιαίου λειτουργούντος σε κοινοτικό επίπεδο σήματος, προκειμένου να ενισχυθεί το ενδοκοινοτικό εμπόριο.
 6.
 Κάθε μία από αυτές τις παραβάσεις της νομοθεσίας από το Πρωτοδικείο οδήγησαν στην ακύρωση των αποφάσεων του δευτέρου τμήματος προσφυγών, και αποτελούν ως εκ τούτου — καθένας ξεχωριστά — λόγους ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα ΕΕ L 11, 14.1.1994, σ. 1


text:
 1.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 292/24
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 11ης Ιουλίου 2014 — Sasol κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-541/08) (1)
 ((Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Αγορά των κηρών παραφίνης - Αγορά του κηρού ακατέργαστης παραφίνης - Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Καθορισμός τιμών και κατανομή των αγορών - Ευθύνη της μητρικής εταιρίας για παραβάσεις των κανόνων ανταγωνισμού που διεπράχθησαν από θυγατρική της και από κοινή επιχείρηση ανήκουσα εν μέρει σε αυτήν - Άσκηση καθοριστικής επιρροής από τη μητρική εταιρία - Τεκμήριο σε περίπτωση συμμετοχής κατά 100 % - Διαδοχή επιχειρήσεων - Αναλογικότητα - Ίση μεταχείριση - Κατευθυντήριες γραμμές του 2006 για τον υπολογισμό των προστίμων - Επιβαρυντικές περιστάσεις - Ηγετικός ρόλος - Προσδιορισμός ανώτατου ορίου του προστίμου - Πλήρης δικαιοδοσία))
 2014/C 292/29
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγoυσες: Sasol (Rosebank, Νότια Αφρική), Sasol Holding in Germany GmbH (Αμβούργο, Γερμανία), Sasol Wax International AG (Αμβούργο) και Sasol Wax GmbH (Αμβούργο) (εκπρόσωποι: W. Bosch, U. Denzel και C. von Köckritz, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F Castillo de la Torre και R. Sauer, επικουρούμενοι από τον M. Gray, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως C(2008) 5476 τελικό της Επιτροπής, της 1ης Οκτωβρίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/39.181 — Κηροί κηροποιίας), καθώς και, επικουρικώς, αίτημα ακυρώσεως του προστίμου που επιβλήθηκε στις προσφεύγουσες ή μειώσεως του ποσού του.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει το άρθρο 1 της αποφάσεως C(2008) 5476 τελικό της Επιτροπής, της 1ης Οκτωβρίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/39.181 — Κηροί κηροποιίας), καθόσον με αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε ότι η Sasol Holding in Germany GmbH και η Sasol μετείχαν στην παράβαση πριν την 1η Ιουλίου 2002.
 2)
 Το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στη Sasol Wax GmbH μειώνεται στο ποσό των 14 9 9 82 197 ευρώ, για την καταβολή του οποίου ευθύνονται εις ολόκληρον, αφενός, η Sasol Wax International AG, μέχρι του ύψους των 11 9 1 22 197 ευρώ και, αφετέρου, η Sasol και η Sasol Holding in Germany, μέχρι του ύψους των 7 1 0 42 197 ευρώ.
 3)
 Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
 4)
 Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα και τα δύο τρίτα των εξόδων των Sasol, Sasol Holding in Germany, Sasol Wax International και Sasol Wax.
 5)
 Οι Sasol, Sasol Holding in Germany, Sasol Wax International και Sasol Wax φέρουν το ένα τρίτο των δικαστικών τους εξόδων.
 (1) EE C 44 της 21.2.2009.


text:
 8.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 285/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 11ης Σεπτεμβρίου 2008 [αίτηση του Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Ισπανία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Unión General de Trabajadores de la Rioja (UGT-Rioja) (C-428/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-429/06) κατά Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), και Comunidad Autónoma de La Rioja (C-430/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-433/06) κατά Diputación Foral de Álava, Juntas Generales de Álava, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) και Comunidad Autónoma de La Rioja (C-431/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-432/06) κατά Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) και Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-434/06) κατά Diputación Foral de Vizcaya, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-428/06 έως C-434/06) (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Φορολογικά μέτρα θεσπιζόμενα από περιφερειακή ή τοπική αρχή - Επιλεκτικός χαρακτήρας)
 (2008/C 285/08)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Unión General de Trabajadores de la Rioja UGT-RIOJA (UGT-Rioja) (C-428/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-429/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-430/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-433/06), Comunidad Autónoma de La Rioja (C-431/06), Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-432/06, Comunidad Autónoma de Castilla y León (C-434/06)
 κατά
 Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Diputación Foral de Alava, Juntas Generales de Alava, Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Κρατικές ενισχύσεις — Ερμηνεία του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ — Φορολογικά μέτρα που θεσπίζει ενδοκρατική οντότητα — Μειωμένος φορολογικός συντελεστής σε σχέση με τον εθνικό συντελεστή και καθιέρωση ειδικών φορολογικών εκπτώσεων
 Διατακτικό
 Το άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ έχει την έννοια ότι, για την εκτίμηση του επιλεκτικού χαρακτήρα ενός μέτρου, λαμβάνεται υπόψη η θεσμική, διαδικαστική και οικονομική αυτονομία που απολαύει η θεσπίζουσα το μέτρο αρχή. Απόκειται στο αιτούν δικαστήριο, το οποίο είναι το μόνο αρμόδιο για να καθορίσει το προς εφαρμογή και ερμηνεία εθνικό δίκαιο, καθώς και να εφαρμόσει το κοινοτικό δίκαιο επί των διαφορών, των οποίων έχει επιληφθεί, να εξακριβώσει αν οι Territorios Históricos και η Αυτόνομη Κοινότητα της Χώρας των Βάσκων απολαύουν της αυτονομίας αυτής, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι κανόνες που θεσπίζονται εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που έχουν παρασχεθεί στις περιφερειακές αυτές αρχές από το Σύνταγμα και άλλες διατάξεις του ισπανικού δικαίου δεν έχουν επιλεκτικό χαρακτήρα, σύμφωνα με την έννοια της κρατικής ενισχύσεως του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
 (1) ΕΕ C 326 της 30.12.2006.


text:
 3.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 104/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 9ης Φεβρουαρίου 2017 [αίτηση του Supreme Court (Ιρλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — M κατά Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
 (Υπόθεση C-560/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης - Οδηγία 2004/83/ΕΚ - Ελάχιστες απαιτήσεις σχετικά με τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι υπήκοοι τρίτων χωρών ή οι απάτριδες για την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα - Αίτηση υπαγωγής στο καθεστώς επικουρικής προστασίας - Νομότυπος χαρακτήρας της εθνικής διαδικασίας που τηρείται κατά την εξέταση αιτήσεως για την παροχή επικουρικής προστασίας κατόπιν απορρίψεως αιτήσεως για την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα - Δικαίωμα ακροάσεως - Περιεχόμενο - Δικαίωμα προφορικής συνεντεύξεως - Δικαίωμα κλήσεως και εξετάσεως μαρτύρων κατ’ αντιπαράθεση))
 (2017/C 104/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Supreme Court
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 M
 κατά
 Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
 Διατακτικό
 Το δικαίωμα ακροάσεως, όπως τυγχάνει εφαρμογής στο πλαίσιο της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απατρίδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους, δεν επιβάλλει, καταρχήν, σε περίπτωση κατά την οποία εθνική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, προβλέπει δύο αυτοτελείς και διαδοχικές διαδικασίες για την εξέταση της αιτήσεως αναγνωρίσεως της ιδιότητας του πρόσφυγα και της αιτήσεως για την παροχή επικουρικής προστασίας, αντιστοίχως, να παρέχεται στον αιτούντα την παροχή επικουρικής προστασίας δικαίωμα προφορικής συνεντεύξεως σχετικής με την αίτησή του και δικαίωμα να καλεί και να εξετάζει μάρτυρες στο πλαίσιο της συνεντεύξεως αυτής.
 Πρέπει, πάντως, να διεξάγεται προφορική συνέντευξη σε περίπτωση κατά την οποία ειδικές περιστάσεις, απτόμενες των στοιχείων που διαθέτει η αρμόδια αρχή ή της προσωπικής ή γενικής καταστάσεως στην οποία εντάσσεται η αίτηση παροχής επικουρικής προστασίας, την καθιστούν αναγκαία προκειμένου η αίτηση αυτή να εξετασθεί με πλήρη γνώση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, στοιχείο του οποίου η διακρίβωση απόκειται στο αιτούν δικαστήριο.
 (1) ΕΕ C 81 της 9.3.2015.


text:
C 323/24 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 21.12.2002
 πρόεδρο τμήματος, P. Jann και Α. Rosas, δικαστές, γενικός Μια οδηγία δεν μπορεί, από μόνη της, να δημιουργήσει υποχρεώ-
 εισαγγελέας: J. Mischo, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις σεις σε βάρος ενός ιδιώτη ούτε είναι, επομένως, δυνατή η
 7 Νοεμβρίου 2002, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: προβολή, αυτής καθεαυτής, εναντίον του.
 1) Το Βασίλειο της Ισπανίας, μη θεσπίζοντας, εντός της ταχθεί-
 σας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές (1 ) ΕΕ C 245 της 1.9.2001.
 και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την
 οδηγία 98/8/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του
 Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διάθεση
 βιοκτόνων στην αγορά, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει
 από την οδηγία αυτή.
 2) Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα. ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (πέμπτο τμήμα)
 ( 1) ΕΕ C 317 της 10.11.2001.
 της 3ης Οκτωβρίου 2002
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ στην υπόθεση C-273/01 (αίτηση του Tribunale di Bari για
 την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Walter Ferro κατά
 (τρίτο τμήμα)
 Giovanni Santoro (1)
 της 24ης Οκτωβρίου 2002
 στην υπόθεση C-233/01 (αίτηση του Giudice di pace di («Άρθρο 104, παράγραφος 3, του Κανονισμού ∆ιαδικασίας
 Palermo για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Riunione — Οδηγία 86/653/ΕΟΚ για τον συντονισμό των δικαίων
 Adriatica di Securtà SpA (RAS) κατά Dario Lo Bue ( 1) των κρατών μελών όσον αφορά τους εμπορικούς αντιπρο-
 σώπους (ανεξάρτητους επαγγελματίες) — Εφαρμογή επί
 («Άρθρο 104, παράγραφος 3, του Κανονισμού ∆ιαδικασίας των μεσολαβητών»)
 — Οδηγίες 73/239/ΕΟΚ και 92/49/ΕΟΚ — Τιμολογιακή
 ελευθερία — ∆υνατότητα επικλήσεως οδηγίας κατά (2002/C 323/34)
 ιδιώτη»)
 (2002/C 323/33) (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική) (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί στη «Συλλογή της νομολογίας»)
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 Στην υπόθεση C-233/01, με αντικείμενο αίτηση του Giudice di Στην υπόθεση C-273/01, που έχει ως αντικείμενο αίτηση του
 pace di Palermo (Ιταλία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του Tribunale di Bari (Ιατλία), κατ' εφαρμογή του άρθρου 234 ΕΚ,
 άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της διαφοράς για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως στο πλαίσιο της
 που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Riunione διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ των Walter Ferro
 Adriatica di Securtà SpA (RAS) και Dario Lo Bue, η έκδοση και Giovanni Santoro, σχετικά με την ερμηνεία της οδηγίας
 προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 8, 86/653/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης ∆εκεμβρίου 1986, για
 παράγραφος 3, της πρώτης οδηγίας 73/239/ΕΟΚ του Συμβου- τον συντονισμό των δικαίων των κρατών μελών όσον αφορά τους
 λίου, της 24ης Ιουλίου 1973, περί συντονισμού των νομοθετικών, ανεξάρτητους εμπορικούς αντιπροσώπους (ΕΕ L 382, σ. 17),
 κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την καθώς και, επικουρικώς, των άρθρων 52 και 59 της Συνθήκης ΕΚ
 ανάληψη δραστηριότητος πρωτασφαλίσεως, εκτός της ασφαλίσεως (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρων 43 ΕΚ και 49 ΕΚ), το
 ζωής, και την άσκηση αυτής (ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001, σ. 157), όπως ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann (ειση-
 έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της γητή), πρόεδρο τμήματος, D. A. O. Edward, A. La Pergola,
 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των νομοθετικών, M. Wathelet και Α. Rosas, δικαστές, γενικός εισαγγελέας:
 κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτα- F. G. Jacobs, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 3 Οκτωβρίου
 σφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και για την τροποποίηση των 2002 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτη οδηγία για την
 πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής) (ΕΕ L 228, σ. 1), καθώς Οι διατάξεις της οδηγίας 86/653/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της
 και των άρθρων 29 και 39 της οδηγίας 92/49, το ∆ικαστήριο 18ης ∆εκεμβρίου 1986, για τον συντονισμό των δικαίων των
 (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους J-P. Puissochet, πρόεδρο κρατών μελών όσον αφορά τους εμπορικούς αντιπροσώπους
 τμήματος, F. Macken, και J. N. Cunha Rodrigues (εισηγητή), (ανεξάρτητους επαγγελματίες), πρέπει να ερμηνευθούν υπό την
 δικαστές, γενικός εισαγγελέας: S. Alber, γραμματέας: R. Grass, έννοια ότι δεν τυγχάνουν εφαρμογής σε περίπτωση εθνικής
 λαμβάνοντας υπόψη ότι το αιτούν δικαστήριο ενημερώθηκε ότι κανονιστικής ρυθμίσεως που εξαρτά το δικαίωμα αμοιβής ενός
 το ∆ικαστήριο προτίθεται να αποφανθεί μέσω αιτιολογημένης ατόμου που ασκεί το επάγγελμα του μεσολαβητή από την
 διατάξεως σύμφωνα με το άρθρο 104, παράγραφος 3, του εγγραφή του σε προς τούτο τηρούμενο μητρώο.
 Κανονισμού του ∆ιαδικασίας, λαμβάνοντας υπόψη ότι η μνημονε-
 υόμενη στο άρθρο 20 του Οργανισμού ΕΚ του ∆ικαστηρίου
 ενδιαφερόμενοι προσεκλήθησαν να υποβάλουν τις τυχόν εν προκει- (1 ) ΕΕ C 289 της 13.10.2001.
 μένω παρατηρήσεις τους, εξέδωσε στις 24 Οκτωβρίου 2002
 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:


text:
 29.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 205/13
 Διάταξη του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 4ης Ιουνίου 2009 (αιτήσεις του Hof van beroep te Brussel και του Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Belgische Staat κατά KBC Bank NV και Beleggen, Risicokapitaal, Beheer NV κατά Belgische Staat
 (Υπόθεση C-439/07 και C-499/07) (1)
 (Άρθρο 104, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας - Άρθρα 43 ΕΚ και 56 ΕΚ - Οδηγία 90/435/ΕΟΚ - Άρθρο 4, παράγραφος 1 - Εθνική ρύθμιση αποσκοπούσα στην εξάλειψη της διπλής φορολόγησης των διανεμομένων κερδών - Έκπτωση του ποσού των εισπραχθέντων μερισμάτων από τη φορολογητέα βάση της μητρικής εταιρίας μόνο στο μέτρο που αυτή έχει πραγματοποιήσει φορολογητέα κέρδη)
 2009/C 205/24
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούντα δικαστήρια
 Hof van beroep te Brussel και Rechtbank van eerste aanleg te Brugge
 Διάδικοι
 Belgische Staat (C-439/07), Beleggen, Risicokapitaal, Beheer NV (C-499/07)
 κατά
 KBC Bank NV (C-439/07), Belgische Staat (C-499/07)
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Hof van beroep te Brussel — Ερμηνεία των άρθρων 43 ΕΚ και 56 ΕΚ και των άρθρων 4, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, και 2 της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1990, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών (ΕΕ L 225, σ. 6) — Εθνικές διατάξεις περί καταργήσεως της διπλής φορολογίας των διανεμομένων κερδών — Σύστημα εκπτώσεως των οριστικώς φορολογηθέντων εισοδημάτων
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 4, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1990, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών, έχει την έννοια ότι είναι αντίθετο προς την κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία, όσον αφορά την απαλλαγή των μερισμάτων που εισέπραξε μια μητρική εταιρία εγκατεστημένη εντός του κράτους αυτού από θυγατρική εταιρία εδρεύουσα εντός άλλου κράτους μέλους, προβλέπει ότι τα εν λόγω μερίσματα περιλαμβάνονται στη φορολογητέα βάση της μητρικής εταιρίας, εκπίπτουν δε στη συνέχεια μέχρι ποσοστού 95 %, στον βαθμό που, για τη συγκεκριμένη φορολογική περίοδο, απομένει θετικό υπόλοιπο κερδών μετά την αφαίρεση των λοιπών κερδών που απαλλάσσονται από τον φόρο, και η οποία έχει ως συνέπεια ότι:
 —
 η μητρική εταιρία φορολογείται στο πλαίσιο επόμενης φορολογικής περιόδου επί των διανεμομένων κερδών που εισέπραξε όταν δεν πραγματοποίησε κανένα φορολογητέο κέρδος ή πραγματοποίησε ανεπαρκές κέρδος κατά τη φορολογική περίοδο κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν οι ως άνω διανομές κερδών
 ή ότι
 —
 οι ζημίες αυτής της φορολογικής περιόδου αντισταθμίζονται από τις διανομές κερδών και δεν μπορούν να μεταφέρονται σε επόμενη φορολογική περίοδο μέχρι του ύψους των διανομών αυτών.
 2)
 Το άρθρο 4, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 90/435, σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, έχει την έννοια ότι δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να επιτρέπουν οπωσδήποτε τα κέρδη που διανέμονται στη μητρική εταιρία που είναι εγκατεστημένη εντός του κράτους αυτού από τη θυγατρική της εταιρία που εδρεύει εντός άλλου κράτους μέλους να εκπίπτουν εξ ολοκλήρου από το ποσό των κερδών του φορολογικού έτους της μητρικής εταιρίας και η ζημία για το έτος αυτό να μπορεί να μεταφερθεί σε επόμενο φορολογικό έτος. Εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίζουν, με βάση τις ανάγκες της εσωτερικής έννομης τάξης τους και της προβλεπόμενης στο εν λόγω άρθρο 4, παράγραφος 2, ευχέρειας, τον τρόπο υλοποιήσεως του αποτελέσματος που επιτάσσει η παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, του άρθρου αυτού.
 Ωστόσο, όταν ένα κράτος μέλος έχει επιλέξει το σύστημα της απαλλαγής του άρθρου 4, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 90/435 και όταν, καταρχήν, η ρύθμιση του εν λόγω κράτους μέλους δέχεται τη μεταφορά των ζημιών σε επόμενα φορολογικά έτη, η εν λόγω διάταξη είναι αντίθετη προς ρύθμιση κράτους μέλους που έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των δυναμένων να μεταφερθούν ως άνω ζημιών της μητρικής εταιρίας μέχρι του ποσού των εισπραχθέντων μερισμάτων.
 3)
 Όταν η εθνική νομοθεσία εναρμονίζει τις λύσεις που προβλέπει για τις αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις προς τις λύσεις που έχουν γίνει δεκτές στο κοινοτικό δίκαιο, εναπόκειται αποκλειστικά στο εθνικό δικαστήριο, στο πλαίσιο της κατανομής των δικαιοδοτικών καθηκόντων μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου κατά το άρθρο 234 ΕΚ, να εκτιμήσει την ακριβή έκταση της παραπομπής αυτής στο κοινοτικό δίκαιο, η δε τήρηση των ορίων που προέβλεψε ο εθνικός νομοθέτης για την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου σε αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις εμπίπτει στο δίκαιο του οικείου κράτους μέλους και, κατά συνέπεια, στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του κράτους αυτού.
 4)
 Αν, δυνάμει της εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως ενός κράτους μέλους, τα μερίσματα που προέρχονται από εταιρία εγκατεστημένη εντός τρίτου κράτους τυγχάνουν λιγότερο ευνοϊκής μεταχειρίσεως σε σχέση με αυτή που επιφυλάσσεται στα μερίσματα που προέρχονται από εταιρία που έχει την έδρα της εντός του εν λόγω κράτους μέλους, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τόσο το αντικείμενο της εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως όσο και τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της οποίας έχει επιληφθεί, να εξακριβώσει αν το άρθρο 56 ΕΚ έχει εφαρμογή και, ενδεχομένως, αν αποκλείει την εν λόγω διαφορετική μεταχείριση.
 5)
 Το άρθρο 43 ΕΚ δεν είναι αντίθετο προς νομοθεσία κράτους μέλους η οποία προβλέπει ότι μια μητρική εταιρία εγκατεστημένη εντός κράτους μέλους και εισπράττουσα κέρδη διανεμόμενα από τη θυγατρική της εταιρία που έχει την έδρα της εντός άλλου κράτους μέλους μπορεί να εκπέσει τα κέρδη αυτά από τα φορολογητέα εισοδήματά της μόνο μέχρι του ορίου των κερδών της φορολογικής περιόδου κατά την οποία διανεμήθηκαν τα κέρδη, ενώ τα κέρδη αυτά θα μπορούσαν να απαλλαγούν εξ ολοκλήρου αν η εταιρία αυτή είχε μόνιμη εγκατάσταση εντός του άλλου κράτους μέλους αυτού, υπό την προϋπόθεση ότι η μεταχείριση που επιφυλάσσεται στα κέρδη που προέρχονται από τις επιχειρηματικές μονάδες που βρίσκονται εντός άλλου κράτους μέλους δεν συνεπάγεται διακρίσεις σε σχέση με αυτή που επιφυλάσσεται στα κέρδη που προέρχονται από τις αντίστοιχες ημεδαπές επιχειρηματικές μονάδες.
 (1) ΕΕ C 315 της 22.12.2007.
 ΕΕ C 22 της 26.1.2008.


text:
 11.1.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 9/20
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Cour du travail de Bruxelles (Βέλγιο) στις 31 Οκτωβρίου 2013 — Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-La-Neuve κατά Moussa Abdida
 (Υπόθεση C-562/13)
 2014/C 9/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour du travail de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούν: Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-La-Neuve
 Εφεσίβλητος: Moussa Abdida
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχουν οι οδηγίες 2004/83/ΕΚ (1), 2005/85/ΕΚ (2) και 2003/9/ΕΚ (3) την έννοια ότι το κράτος μέλος η νομοθεσία του οποίου προβλέπει ότι αλλοδαπός που «πάσχει από ασθένεια που συνεπάγεται πραγματικό κίνδυνο για τη ζωή του ή τη φυσική του ακεραιότητα ή κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχειρίσεως οσάκις δεν υπάρχει κατάλληλη θεραπεία στη χώρα καταγωγής του», δικαιούται την επικουρική προστασία, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο β' της οδηγίας 2004/83/ΕΚ, υποχρεούται
 —
 να προβλέπει αίτηση αναστολής κατά της διοικητικής αποφάσεως περί μη παροχής δικαιώματος διαμονής και/ή η επικουρική προστασία και διατάσσεται η απέλασή του από την επικράτεια,
 —
 να αναλαμβάνει, είτε στο πλαίσιο καθεστώτος κοινωνικής αρωγής είτε στο πλαίσιο μέτρων υποδοχής, την κάλυψη των στοιχειωδών του αναγκών πλην των ιατρικών, έως ότου εκδοθεί απόφαση επί της προσφυγής κατά της εν λόγω διοικητικής αποφάσεως;
 2)
 Σε περίπτωση αποφατικής απαντήσεως, έχει ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και ιδίως, τα άρθρα 1 έως 3 (ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δικαίωμα στη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα), το άρθρο 4 (απαγόρευση της απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης), το άρθρο 19, παράγραφος 2 (δικαίωμα μη απελάσεως σε κράτος στο οποίο υφίσταται σοβαρός κίνδυνος απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχειρίσεως), τα άρθρα 20 και 21 (ισότητα και απαγόρευση διακρίσεων ως προς άλλες κατηγορίες αιτούντων επικουρική προστασία) και/ή το άρθρο 47 (δικαιώματος πραγματικής προσφυγής) την έννοια ότι το κράτος μέλος που μεταφέρει στην εσωτερική του έννομη τάξη τις οδηγίες 2004/83/ΕΚ, 2005/85/ΕΚ και 2003/9/ΕΚ υποχρεούται να προβλέπει αίτηση αναστολής και να καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες που μνημονεύθηκαν στο πρώτο ερώτημα;
 (1) Οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους και τον καθορισμό του περιεχομένου της παρεχόμενης προστασίας (ΕΕ L 304, σ. 12)
 (2) Οδηγία 2005/85/ΕΚ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ L 326, σ. 13)
 (3) Οδηγία 2003/9/ΕΚ της 27ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων άσυλο στα κράτη μέλη (ΕΕ L 31, σ. 18)


text:
 30.1.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 24/42
 Προσφυγή της 30ής Νοεμβρίου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-486/09)
 2010/C 24/73
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Condou-Durande και N. Bambara)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς τον κανονισμό (ΕΚ) 1030/2002 (1) του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 1 και 9 του κανονισμού αυτού,
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 1 και 9 του κανονισμού (ΕΚ) 1030/2002 επιβάλλουν στα κράτη μέλη να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την καθιέρωση ενιαίου τύπου αδειών διαμονής για τους υπηκόους τρίτων χωρών από τις 14 Αυγούστου 2003.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1030/2002 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για την καθιέρωση αδειών διαμονής ενιαίου τύπου για τους υπηκόους τρίτων χωρών. (ΕΕ L 157, σ. 1).