text:
 5.2.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 38/9
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2010 — Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-231/06 και T-237/06) (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Δημόσια ραδιοτηλεόραση - Μέτρα των ολλανδικών αρχών - Απόφαση με την οποία οι ενισχύσεις κηρύσσονται εν μέρει συμβατές και εν μέρει ασύμβατες με την κοινή αγορά - Νέα ενίσχυση ή υφιστάμενη ενίσχυση - Έννοια της κρατικής ενισχύσεως - Έννοια της επιχειρήσεως - Υπέρμετρη αντιστάθμιση των εξόδων που απορρέουν από εκπλήρωση αποστολής δημόσιας υπηρεσίας - Αναλογικότητα - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Δικαιώματα άμυνας)
 2011/C 38/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: H. Sevenster και M. de Grave) (υπόθεση T-231/06)· και Nederlandse Omroep Stiching (NOS) (Hilversum, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωποι: J. Feenstra και H. Speyart van Woerden, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: N. Khan και H. van Vliet)
 Αντικείμενο
 Αιτήματα ακυρώσεως της αποφάσεως 2008/136/ΕΚ της Επιτροπής, της 22ας Ιουνίου 2006, σχετικά με την ειδική χρηματοδότηση των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων των Κάτω Χωρών C 2/2004 (πρώην NN 170/2003) (ΕΕ 2008, L 49, σ. 1).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει τις προσφυγές.
 2)
 Στην υπόθεση T-231/06, καταδικάζει το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Στην υπόθεση T-237/06, καταδικάζει την Nederlandse Omroep Stichting (NOS) στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 261 της 28.10.2006.


text:
 4.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/9
 Αναίρεση που άσκησε στις 12 Νοεμβρίου 2008 ο Matthias Rath κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2008 το Πρωτοδικείο (έβδομο τμήμα) στην υπόθεση T-374/06, Matthias Rath κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-489/08 P)
 (2009/C 82/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Matthias Rath (εκπρόσωποι: S. Ziegler, C. Kleiner και F. Dehn, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τη διάταξη του Πρωτοδικείου (έβδομο τμήμα) της 8ης Σεπτεμβρίου 2008 στην υπόθεση T-374/06·
 —
 να δεχθεί τα πρωτοδίκως υποβληθέντα αιτήματα· και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ καθώς και τον παρεμβαίνοντα στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξή του την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών σύμφωνα με την οποία υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ του λεκτικού σήματος «EPICAN», του οποίου την καταχώριση ζήτησε ο αναιρεσείων, και του προγενέστερου κοινοτικού λεκτικού σήματος «EPIGRAN FORTE» για τα συμπληρώματα διατροφής και τα διαιτητικά προϊόντα για μη ιατρικούς σκοπούς.
 Ο αναιρεσείων στηρίζει την αίτησή του αναιρέσεως σε παράβαση εκ μέρους του Πρωτοδικείου του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94. Το Πρωτοδικείο στηρίχθηκε σε ανακριβή γεγονότα κατά την εκτίμηση της ομοιότητας των προϊόντων και των σημείων. Αν το Πρωτοδικείο είχε εκτιμήσει ορθώς, θα είχε υποχρεωτικώς καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως διότι, όπως ορθώς διαπίστωσε το Πρωτοδικείο, ο καταναλωτής δίνει αυξημένη προσοχή στα προϊόντα που αποτελούν αντικείμενο της διαφοράς.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 1.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 292/50
 Προσφυγή-αγωγή της 24ης Ιουνίου 2014 — Holistic Innovation Institute κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-468/14)
 2014/C 292/61
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Holistic Innovation Institute, SLU (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: R. Muñiz García, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση περί αποκλεισμού της προσφεύγουσας-ενάγουσας από το σχέδιο eDIGIREGION, να αποκαταστήσει την προξενηθείσα ζημία και να υποχρεώσει την καθής-εναγομένη να της καταβάλει 3 0 55 000 ευρώ ή, επικουρικώς, το ποσό που θα οριστεί κατόπιν δικαστικής εμπειρογνωμοσύνης, πλέον των οφειλομένων τόκων σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στο παρόν δικόγραφο, καθώς και να καταδικάσει ρητώς την καθής-εναγομένη στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα, εταιρία που δραστηριοποιείται κυρίως στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, της καινοτομίας και της τεχνολογικής αναπτύξεως καθώς στις υπηρεσίες παροχής συμβουλών στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, της έρευνας και της καινοτομίας, βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτροπής περί αποκλεισμού της από το ευρωπαϊκό σχέδιο eDIGIREGION που χρηματοδοτείται από το έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο.
 Συναφώς, υποστηρίζει ότι μετέσχε ήδη από τη σύστασή του στην εκπόνηση της προτάσεως του σχεδίου eDIGIREGION σε στενή συνεργασία με άλλους φορείς, συμμετέχοντας σε διάφορες συσκέψεις στις Βρυξέλλες και σε πλειάδα τηλεδιασκέψεων μεταξύ του Ιουλίου 2011 και του Ιανουαρίου 2012, από τις οποίες προέκυψε η ευρωπαϊκή κοινοπραξία που υπέβαλε την πρόταση σχεδίου eDIGIREGION (Realizing the Digital Agenda Through Transnational Cooperation Between Regions). Σε αυτή την πρόταση σχεδίου, η προσφεύγουσα-ενάγουσα είναι η πέμπτη εταίρος της κοινοπραξίας, με προϋπολογισμό 4 91 400 ευρώ και συνεισφορά της Επιτροπής ύψους 4 38 165 ευρώ (14,61 % της συνολικώς ζητηθείσας χρηματοδοτήσεως).
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι τα επιχειρήματα της Επιτροπής είναι απολύτως αναιτιολόγητα και παραβιάζουν την κύρια προϋπόθεση προκειμένου η Επιτροπή να αποφασίσει την αναστολή της συμμετοχής μιας επιχειρήσεως σε σχέδιο που έχει αξιολογηθεί θετικώς: τα επιχειρήματα πρέπει να είναι σαφή, ακριβή και επαρκώς αιτιολογημένα.
 Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ισχυρίζεται ότι διαθέτει επαρκή τεχνογνωσία σε τεχνολογικό και λειτουργικό επίπεδο για να συμμετάσχει στην κοινοπραξία eDIGIREGION, ότι έχει επαρκή χρηματοοικονομική ικανότητα για να αντιμετωπίσει το μέρος της συγχρηματοδοτήσεως που της αναλογεί και ότι έχει επαρκή πείρα στη διαχείριση και διεύθυνση σχεδίων.
 Συναφώς, η προσφεύγουσα-ενάγουσα εκτιμά ότι υφίσταται πρόδηλη αντίφαση μεταξύ του εγγράφου με το οποίο της κοινοποιήθηκε η αναστολή της συμμετοχής της στο σχέδιο, και το οποίο υπογράφεται από τον γενικό διευθυντή, και των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται στο παράρτημα του εν λόγω κοινοποιηθέντος εγγράφου.


text:
 24.7.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 190/12
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας, η οποία ασκήθηκε στις 7 Ιουνίου 2004
 (Υπόθεση C-238/04)
 (2004/C 190/20)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους O. Beynet και A. Whelan, με τόπο επιδόσεων το Λουξεμβούργο, άσκησε στις 7 Ιουνίου 2004, ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο:
 1.
 να αναγνωρίσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία, μη μεταφέροντας ορθώς στο εσωτερικό της δίκαιο τα άρθρα 1 και 2, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ της Επιτροπής της 28ης Ιουνίου 1990 σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (1), όπως διαμορφώθηκε με τις οδηγίες 95/51/ΕΚ (2) και 96/19/ΕΚ (3), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την ως άνω οδηγία, καθώς και από το άρθρο 249 (πρώην άρθρο 189), τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης,
 2.
 να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Στο πλαίσιο του γαλλικού νομικού συστήματος τίθεται ζήτημα συμβατότητας με το κοινοτικό δίκαιο, όσον αφορά τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση άδειας παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών από τις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών μέσω καλωδιακού δικτύου.
 Πράγματι, όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών τηλεφωνίας, η γαλλική νομοθεσία καθιερώνει υποχρέωση διαβουλεύσεως με τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοικήσεως ή με τις ενώσεις τους, πριν την έκδοση άδειας παροχής υπηρεσιών τηλεφωνίας μέσω καλωδιακού δικτύου. Η υποχρέωση αυτή προκαλεί πολλά προβλήματα σε σχέση με το άρθρο 2, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ, η οποία τροποποιήθηκε από την οδηγία 69/19/ΕΚ, ήτοι έλλειψη διαφάνειας της διαδικασίας διαβουλεύσεως, δυσανάλογα ευρεία διακριτική ευχέρεια των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως κατά τη διατύπωση της γνώμης τους, σχετική αβεβαιότητα ως προς την αντικειμενικότητα της διαδικασίας, η οποία δεν ισχύει για άλλες επιχειρήσεις παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, και κίνδυνο δυσμενών διακρίσεων μεταξύ των διαφόρων επιχειρήσεων παροχής υπηρεσιών μέσω καλωδιακού δικτύου.
 Το σύστημα στο πλαίσιο του οποίου οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών μέσω καλωδιακού δικτύου υποχρεούνται να ενημερώνουν συστηματικά όλους τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοικήσεως για την εγκατάσταση των δικτύων τους, επιβάλλει στις επιχειρήσεις αυτές πρόσθετη υποχρέωση σε σχέση με το γενικό σύστημα της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών που ισχύει για τις άλλες επιχειρήσεις παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών. Δεδομένου ότι η διαφορετική αυτή μεταχείριση δεν στηρίζεται σε κανένα αντικειμενικό στοιχείο, το ισχύον στη Γαλλία σύστημα δημιουργεί δυσμενείς διακρίσεις και έρχεται σε αντίθεση με τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 1 και 2, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τις οδηγίες 95/51/ΕΚ και 96/19/ΕΚ.
 (1) ΕΕ L 192 της 24.7.1990 σ. 10.
 (2) Οδηγία 95/51/ΕΚ της Επιτροπής, της 18ης Οκτωβρίου 1995, για τροποποίηση της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ ως προς την κατάργηση των περιορισμών στη χρήση των καλωδιακών τηλεοπτικών δικτύων για την παροχή ήδη ελευθερωμένων τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (ΕΕ L 256 της 26.10.1995 σ. 49).
 (3) Οδηγία 96/19/ΕΚ της Επιτροπής, της 13ης Μαρτίου 1996, για τροποποίηση της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ όσον αφορά το πλήρες άνοιγμα των αγορών τηλεπικοινωνιών στον ανταγωνισμό (ΕΕ L 74 της 22.3.1996, σ. 13).


text:
 19.6.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 195/30
 Προσφυγή της 10ης Μαρτίου 2017 — Claro Sol Cleaning κατά EUIPO — Solemo (Claro Sol Facility Services desde 1972)
 (Υπόθεση T-159/17)
 (2017/C 195/43)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Claro Sol Cleaning, SLU (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: N. Fernández Fernández-Pacheco, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Solemo Oy (Ελσίνκι, Φινλανδία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του EUIPO
 Αιτούσα: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Εικονιστικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Claro Sol Facility Services desde 1972» — Υπ’ αριθ. 13 318 993 αίτηση καταχωρίσεως
 Διαδικασία ενώπιον του EUIPO: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 9ης Ιανουαρίου 2017 στην υπόθεση R 478/2016-1
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 9ης Ιανουαρίου 2017 στην υπόθεση R 478/2016-1, με την οποία έγινε μερικώς δεκτή η προσφυγή της Solemo Oy και ακυρώθηκε εν μέρει η απόφαση που εκδόθηκε επί της ανακοπής αριθ. B 2472267, κατά της υπ’ αριθ. 13.318.993 αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Claro Sol Facility Services desde 1972», κάτοχος του οποίου είναι η προσφεύγουσα, βάσει της οποίας το εν λόγω σήμα απορρίφθηκε εξ ολοκλήρου για τις κλάσεις 37 και 39 και εν μέρει για την κλάση 35·
 —
 να γίνει δεκτή η υπ’ αριθ. 13.318.993 αίτηση καταχωρίσεως ευρωπαϊκού σήματος «Claro Sol Facility Services desde 1972» για όλες τις υπηρεσίες των κλάσεων 35, 37 και 39, εφόσον δεν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως του κοινού της εδαφικής περιοχής στην οποία χαίρει προστασίας το προγενέστερο εθνικό σήμα, το οποίο καταχωρίστηκε στη Φινλανδία με αριθμό 250.356 «SOL», κάτοχος του οποίου είναι η παρεμβαίνουσα·
 —
 να καταδικάσει την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
 24.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/18
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 31ης Ιανουαρίου 2007 — Aldershoff κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-236/05) (1)
 («Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας - Περίοδος αξιολογήσεως - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως - Παράλειψη αιτιολογήσεως - Δικαίωμα ακροάσεως»)
 (2007/C 69/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Willem Aldershoff (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis και É. Marchal, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: C. Berardis-Kayser και M. Velardo)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Ακύρωση της εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας του προσφεύγοντος για την περίοδο αξιολογήσεως 2003.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας του προσφεύγοντος, W. Aldershoff, για την περίοδο 2003.
 2)
 Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά της έξοδα και σε εκείνα του προσφεύγοντος.
 (1) EE C 205 της 20.8.2005.


text:
 4.8.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 183/38
 Προσφυγή της 12ης Ιουνίου 2007 — Gaedertz κατά ΓΕΕΑ — Living Byte Software (GlobalRemote)
 (Υπόθεση T-209/07)
 (2007/C 183/73)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Johann-Christoph Gaedertz (Φρανκφούρτη επί του Μάιν, Γερμανία) (εκπρόσωπος: E. M. Gerstenberg, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Living Byte Software GmbH
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), της 25ης Απριλίου 2007, στην υπόθεση αριθ. R 272/2005-4,
 —
 να κηρύξει άκυρο το με αριθ. 1 466 499 κοινοτικό σήμα «GlobalRemote»,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται η ακύρωση: Το εικονιστικό σήμα «GlobalRemote» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 38 και 42 (Κοινοτικό σήμα αριθ. 1 466 499).
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Living Byte Software GmbH.
 Αιτών την ακύρωση κοινοτικού σήματος: Ο προσφεύγων.
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: Απόρριψη της αιτήσεως περί κηρύξεως της ακυρότητας.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής.
 Λόγοι ακυρώσεως: Ιδίως, παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β', και γ', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (1), καθόσον το κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται η ακύρωση στερείται του αναγκαίου διακριτικού χαρακτήρα και είναι καθαρώς περιγραφικό.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1).


text:
 14.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 302/42
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 15ης Ιουλίου 2015 — Knauf Insulation Technology κατά ΓΕΕΑ — Saint Gobain Cristalería (ECOSE TECHNOLOGY)
 (Υπόθεση T-324/12) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Επέκταση της προστασίας διεθνούς καταχωρίσεως στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα - Εικονιστικό σήμα ECOSE TECHNOLOGY - Προγενέστερο λεκτικό εθνικό σήμα ECOSEC FACHADAS - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2015/C 302/53)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Knauf Insulation Technology (Visé, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: K. Manhaeve, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: Π. Γερουλάκος)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Saint Gobain Cristalería, SL (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωποι: M. Montañá, S. Sebé και I. Carulla, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πέμπτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 4ης Μαΐου 2012 (υποθέσεις R 1193/2011-5 και R 1426/2011-5), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ των Saint Gobain Cristalería, SL και Knauf Insulation Technologies.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 4ης Μαΐου 2012 (υποθέσεις R 1193/2011-5 και R 1426/2011-5), στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών, αφενός, απέρριψε την προσφυγή που άσκησε η Knauf Insulation Technology και, αφετέρου, ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών.
 2)
 Το ΓΕΕΑ φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της Knauf Insulation Technology.
 3)
 Η Saint Gobain Cristalería, SL φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της Knauf Insulation Technology.
 (1) EE C 295 της 29.9.2012.


text:
 25.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 58/7
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 18ης Ιανουαρίου 2012 — Djebel — SGPS κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-422/07) (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Καθεστώς ενισχύσεων για την προώθηση σύγχρονων και ανταγωνιστικών επιχειρηματικών στρατηγικών - Σχεδιαζόμενη ενίσχυση υπέρ εμπορικής εταιρίας υπό μορφή επιδοτούμενου δανείου στο πλαίσιο επενδύσεως της εταιρίας αυτής στη Βραζιλία - Απόφαση κηρύσσουσα την ενίσχυση ασύμβατη με την κοινή αγορά - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Νόθευση του ανταγωνισμού - Επηρεασμός του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών - Ίση μεταχείριση)
 2012/C 58/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Djebel — SGPS SA (Funchal, Πορτογαλία) (εκπρόσωποι: M. Andrade Neves και S. Castro Caldeira, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: M. Afonso και B. Martenczuk)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως 2007/582/ΕΚ της Επιτροπής, της 10ης Μαΐου 2007, σχετικά με την κρατική ενίσχυση C 4/2006 (ex N 180/2005) — Πορτογαλία — Ενίσχυση υπέρ της Djebel (ΕΕ L 219, σ. 30)
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Djebel — SGPS, SA στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) EE C 64 της 8.3.2008.


text:
 10.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/15
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 21ης Ιουλίου 2011 — Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ κατά Ευρωπαϊκού Οργανισμού Ασφάλειας της Ναυσιπλοΐας (EMSA)
 (Υπόθεση C-252/10 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Δημόσιες συμβάσεις - Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ασφάλειας της Ναυσιπλοΐας (EMSA) - Πρόσκληση για την υποβολή προσφορών σχετικά με το δίκτυο «SafeSeaNet» - Απόφαση περί απορρίψεως προσφοράς - Κριτήρια αναθέσεως δημοσίας συμβάσεως - Επιμέρους κριτήρια - Υποχρέωση αιτιολογήσεως)
 2011/C 269/24
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ (εκπρόσωπος: Ν. Κορογιαννάκης, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ασφάλειας της Ναυσιπλοΐας (EMSA) (εκπρόσωποι: J. Menze, και J. Stuyck και A.-M. Vandromme, advocaaten)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 2ας Μαρτίου 2010 στην υπόθεση T-70/05 (Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά EMSA), στο μέτρο που απορρίπτει το αίτημα της αναιρεσείουσας περί ακυρώσεως της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Ασφάλειας της Ναυσιπλοΐας (EMSA), της 6ης Ιανουαρίου 2005, με την οποία απορρίφθηκε η προσφορά που υπέβαλε η αναιρεσείουσα στο πλαίσιο της διαδικασίας προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών σχετικά με την επικύρωση και περαιτέρω ανάπτυξη του δικτύου SafeSeaNet.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 221 της 14.08.2010.


text:
 8.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 39/24
 Προσφυγή της 2ας Δεκεμβρίου 2013 — Sto κατά ΓΕΕΑ — Fixit Trockenmörtel Holding (CRETEO)
 (Υπόθεση T-640/13)
 2014/C 39/43
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Sto AG (Stühlingen, Γερμανία) (εκπρόσωποι: K. Kern και J. Sklepek, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Fixit Trockenmörtel Holding AG (Baar, Ελβετία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να μεταρρυθμίσει την απόφαση R 905/2012-4 του τέταρτου τμήματος προσφυγών της 25ης Σεπτεμβρίου 2013, κάνοντας δεκτή την ανακοπή σύμφωνα με τα αιτήματα που προβλήθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών και απορρίπτοντα την υπ’ αριθ. 9 207 085 αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Fixit Trockenmörtel Holding
 Σήμα προς καταχώριση: λεκτικό σήμα «CRETEO» για προϊόντα των κλάσεων 1, 2, 17 και 19 — αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. 9 207 085
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: τα καταχωρισμένα στη Γερμανία λεκτικά σήματα «StoCretec» και «STOCRETE» για προϊόντα των κλάσεων 1, 2, 17 και 19
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: απόρριψη της ανακοπής.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: απόρριψη της προσφυγής.
 Προβαλλόμενοι λόγοι: παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009.


text:
 24.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 239/44
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Ιουνίου 2017 — Groupe Léa Nature κατά EUIPO — Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic)
 (Υπόθεση T-341/13 RENV) (1)
 ([Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως του εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης SO’BiO ētic - Προγενέστερο λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προγενέστερο εθνικό λεκτικό σήμα SO...? - Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Προσβολή της φήμης - Άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 207/2009])
 (2017/C 239/54)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Groupe Léa Nature SA (Périgny, Γαλλία) (εκπρόσωπος: S. Arnaud, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωπος: D. Gája)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Πορτογαλία) (εκπρόσωπος: T. Alkin, barrister)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών του EUIPO της 26ης Μαρτίου 2013 (υπόθεση R 203/2011-1), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Debonair Trading Internacional και Groupe Léa Nature.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Léa Nature SA στα δικαστικά έξοδά της, καθώς και σε εκείνα στα οποία υποβλήθηκαν το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) και η παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου.
 (1) EE C 260 της 7.9.2013.


text:
 4.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/23
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 2011 — Vuitton Malletier κατά ΓΕΕΑ — Friis Group International (Απεικόνιση μηχανισμού κλειδώματος)
 (Υπόθεση T-237/10) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ακυρότητας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα που να αποκτήθηκε διά της χρήσεως - Άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2012/C 32/45
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Louis Vuitton Malletier (Παρίσι, Γαλλία) (εκπρόσωποι: P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto και E. Gavuzzi, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: D. Botis)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Friis Group International ApS (Κοπεγχάγη, Δανία) (εκπρόσωποι: C. Type Jardorf, δικηγόρος)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 24ης Φεβρουαρίου 2010 (υπόθεση R 1590/2008-1), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας μεταξύ Friis Group International Aps και Louis Vuitton Malletier.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 24ης Φεβρουαρίου 2010 (υπόθεση R 1590/2008-1), καθόσον κηρύσσει άκυρο το κοινοτικό σήμα υπ’ αριθ. 3 693 116 για τα «κοσμήματα στα οποία περιλαμβάνονται δαχτυλίδια, κλειδοθήκες, πόρπες και σκουλαρίκια, μανικετόκουμπα, βραχιόλια, μπρελόκ, καρφίτσες, περιδέραια, καρφίτσες για γραβάτες, διακοσμητικά, μενταγιόν· είδη ωρολογοποιίας και άλλα χρονομετρικά όργανα και συσκευές, στα οποία περιλαμβάνονται ρολόγια χειρός, κουτιά για ρολόγια χειρός, ξυπνητήρια· καρυοθραύστες από πολύτιμα μέταλλα, κράματα αυτών ή επιστρωμένοι με τα υλικά αυτά, μονά κηροπήγια από πολύτιμα μέταλλα, κράματα αυτών ή επιστρωμένα με τα υλικά αυτά, κοσμηματοθήκες από πολύτιμα μέταλλα, κράματα αυτών ή επιστρωμένες με τα υλικά αυτά» της κλάσεως 14 και προϊόντα «δέρμα και απομιμήσεις δέρματος» και «ομπρέλες» της κλάσεως 18.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Louis Vuitton Malletier, η Friis Group International ApS και το ΓΕΕΑ φέρουν έκαστος τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν στην ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία.
 (1) ΕΕ C 209 της 31.7.2010.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/28
 ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τέταρτο τμήμα)
 της 31ης Μαρτίου 2004
 στην υπόθεση C-51/03 (αίτηση του Amtsgericht Löbau για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Nicoleta Maria Georgescu (1)
 («Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 539/2001 - Χώρες για τις οποίες η κατάργηση της υποχρεώσεως θεωρήσεως αναστέλλεται μέχρι νεότερης αποφάσεως του Συμβουλίου - Έκταση της αναστολής - Αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου»)
 (2004/C 118/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στην υπόθεση C-51/03, με αντικείμενο αίτηση του Amtsgericht Löbau (Γερμανία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά Nicoleta Maria Georgescu, η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2001, περί του καταλόγου τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης για τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων των κρατών μελών και του καταλόγου των τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή (EE L 81, σ. 1), το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. N. Cunha Rodrigues (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, J.-P. Puissochet και F. Macken, δικαστές, γενική εισαγγελέας: C. Stix-Hackl, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 31 Μαρτίου 2004 διάταξη με το εξής διατακτικό:
 Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι προδήλως αναρμόδιο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Amtsgericht Löbau (Γερμανία) με διάταξη της 21ης Οκτωβρίου 2002.
 (1) ΕΕ C 112 της 10.5.2003.


text:
 18.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 90/13
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το House of Lords (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 6 Φεβρουαρίου 2009 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs κατά Loyalty Management UK Limited
 (Υπόθεση C-53/09)
 2009/C 90/20
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 House of Lords
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείοντες: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
 Καθής η αναίρεση: Loyalty Management UK Limited
 Προδικαστικά ερωτήματα
 «Στην περίπτωση που ο υπόχρεος στον φόρο (“Διαφημιστής”) ασκεί ως δραστηριότητα τη λειτουργία ενός προγράμματος ανταμοιβής πιστών πελατών πολλαπλών παραγόντων (Σύστημα), στο πλαίσιο του οποίου συνάπτει διάφορες συμφωνίες κατά τα ακόλουθα:
 i)
 συμφωνίες με διάφορες εταιρίες, τους “Χορηγούς” βάσει των οποίων οι Χορηγοί εκδίδουν “Μονάδες” προς τους πελάτες τους (“Συλλέκτες”) οι οποίοι αγοράζουν αγαθά ή υπηρεσίες από τους Χορηγούς και καταβάλλουν χρηματικά ποσά στον Διαφημιστή·
 ii)
 συμφωνίες με τους Συλλέκτες που περιλαμβάνουν διατάξεις όπως π.χ. ότι όταν αυτοί αγοράζουν αγαθά και/ή υπηρεσίες από τους Χορηγούς, λαμβάνουν Μονάδες που μπορούν να ανταλλάξουν έναντι αγαθών και/ή υπηρεσιών· και
 iii)
 συμφωνίες με διάφορες εταιρίες (“Εξαγοραστές”) βάσει τω οποίων οι Εξαγοραστές συμφωνούν, μεταξύ άλλων, να παρέχουν αγαθά και/ή υπηρεσίες προς τους Συλλέκτες σε τιμή χαμηλότερη από την κανονική ή χωρίς καταβολή χρηματικού ποσού, έναντι των Μονάδων του Συλλέκτη και, εις αντάλλαγμα, ο Διαφημιστής καταβάλλει “τέλος υπηρεσίας” που υπολογίζεται σύμφωνα με τον αριθμό των εξαγοραζομένων Μονάδων από τον συγκεκριμένο Εξαγοραστή κατά τη σχετική περίοδο.
 1)
 Πως ερμηνεύονται τα άρθρα 14, 24 και 73 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006 (1) (πρώην άρθρα 5, 6 και 11 A, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977 (2)) όσον αφορά τις πληρωμές που καταβάλλει ο Διαφημιστής προς τους Εξαγοραστές;
 2)
 Ειδικότερα, έχουν οι διατάξεις αυτές την έννοια ότι οι πληρωμές αυτού του είδους που καταβάλλει ο Διαφημιστής προς τους Εξαγοραστές χαρακτηρίζονται ως:
 α)
 αντιπαροχή μόνο για την παροχή υπηρεσιών από τους Εξαγοραστές προς τον Διαφημιστή· ή
 β)
 αντιπαροχή μόνο για την παροχή αγαθών και/ή υπηρεσιών από τους Εξαγοραστές προς τους Συλλέκτες· ή
 γ)
 αντιπαροχή εν μέρει για την παροχή υπηρεσιών από τους Εξαγοραστές προς τον Διαφημιστή και εν μέρει για την παροχή αγαθών και/ή υπηρεσιών από τους Εξαγοραστές προς τους Συλλέκτες;
 3)
 Αν η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι κατά το ανωτέρω στοιχείο γ', οπότε το τέλος υπηρεσίας αποτελεί αντιπαροχή για δύο παροχές εκ μέρους των Εξαγοραστών, μία προς τον Διαφημιστή και μία άλλη προς τους Συλλέκτες, με ποια κριτήρια του κοινοτικού δικαίου θα καθοριστεί πως πρέπει να κατανεμηθεί το τέλος υπηρεσίας μεταξύ των δύο αυτών παροχών;»
 (1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE L 347, σ. 1).
 (2) Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49).


text:
 1.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 38/50
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 10ης Δεκεμβρίου 2015 — Fútbol Club Barcelona κατά ΓΕΕΑ (Αναπαράσταση του περιγράμματος θυρεού)
 (Υπόθεση T-615/14) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού κοινοτικού σήματος που αναπαριστά το περίγραμμα θυρεού - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα αποκτηθέντος δια της χρήσεως - Άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009])
 (2016/C 038/65)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Fútbol Club Barcelona (Βαρκελώνη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: J. Carbonell Callicó, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: J. Crespo Carrillo)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 23ης Μαΐου 2014 (υπόθεση R 2500/2013-1), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σημείου που αναπαριστά το περίγραμμα θυρεού ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Fútbol Club Barcelona στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 372 της 20.10.2014.


text:
 12.4.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 92/36
 Προσφυγή της 24ης Ιανουαρίου 2008 — Shetland Islands Council κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-43/08)
 (2008/C 92/72)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Shetland Islands Council (εκπρόσωποι: E. Whiteford, Barrister, R. Murray, Solicitor και R. Thompson, QC)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 3, 4 και 5 της προσβαλλομένης αποφάσεως, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Το προσφεύγον είναι δημόσια αρχή που κατέβαλε χρηματικά ποσά σε επιχειρήσεις του τομέα της αλιείας στο πλαίσιο δύο γενικών μέτρων ενισχύσεως, της «Ενισχύσεως της βιομηχανίας αλιεύσεως και μεταποιήσεως» και της «Ενισχύσεως της βιομηχανίας ιχθυοκαλλιέργειας», τα οποία αφορούν διάφορα είδη ενισχύσεων. Η Επιτροπή έκρινε ότι η ενίσχυση που χορήγησε το Ηνωμένο Βασίλειο βάσει του «Καθεστώτος ενισχύσεων για τη βελτίωση των εργοστασίων μεταποιήσεως αλιευμάτων» δεν ήταν συμβατή με την κοινή αγορά, όσον αφορά ποσό 92 007 GBP (βρετανικών λιρών στερλινών), το οποίο καταβλήθηκε σε δόσεις στις 13 Αυγούστου 1997, στις 7 Ιανουαρίου 1999, στις 25 Φεβρουαρίου 1999, στις 10 Δεκεμβρίου 1999, στις 19 Ιανουαρίου 2001 και στις 15 Δεκεμβρίου 2004.
 Με την προσφυγή του, το προσφεύγον ζητεί, βάσει του άρθρου 230 ΕΚ, τη μερική ακύρωση της αποφάσεως C 38/2006 (πρώην NN 93/2005) της Επιτροπής, της 13ης Νοεμβρίου 2007, σχετικά με το «Καθεστώς ενισχύσεων για τη βελτίωση των εργοστασίων μεταποιήσεως αλιευμάτων» που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ειδικότερα, το προσφεύγον ζητεί την ακύρωση των άρθρων 3, 4 και 5 της προσβαλλομένης αποφάσεως, για τον λόγο ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η ανάκτηση των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν είναι συμβατή με:
 1)
 το άρθρο 14, παράγραφος 1, του Κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου (1) και
 2)
 τις γενικές αρχές της ασφάλειας δικαίου, της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ίσης μεταχειρίσεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 83, σ. 1).


text:
 7.11.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 410/32
 Προσφυγή-αγωγή της 28ης Σεπτεμβρίου 2016 — Janssen-Cases κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-688/16)
 (2016/C 410/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Mercedes Janssen-Cases (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: J. -N. Louis και N. De Montigny, δικηγόροι)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις της Επιτροπής της 15ης Ιουνίου 2016 περί διορισμού άλλου υποψηφίου στη θέση του Διαμεσολαβητή της Επιτροπής και περί απορρίψεως της δικής της υποψηφιότητας·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα ποσόν ύψους εκατό χιλιάδων ευρώ, προς αποκατάσταση της υλικής ζημίας και της ηθικής βλάβης που αυτή υπέστη·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής της, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 6, παράγραφος 3, της αποφάσεως C(2002)601 της Επιτροπής, σχετικά με την ενισχυμένη υπηρεσία διαμεσολαβήσεως, καθόσον οι προσβαλλόμενες αποφάσεις εκδόθηκαν από την Επιτροπή, ενώ εμπίπτουν αποκλειστικώς στη αρμοδιότητα του Προέδρου της, κατόπιν προτάσεως του γενικού διευθυντή Ανθρωπίνων πόρων και Ασφάλειας, έπειτα από γνώμη της επιτροπής προσωπικού.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 27 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, στο οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα το δικαίωμα των εργαζομένων στην ενημέρωση και τη διαβούλευση, εν προκειμένω δε το δικαίωμα στην αποτελεσματική διαβούλευση της επιτροπής προσωπικού της Επιτροπής.
 3.
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από κατάχρηση εξουσίας της Επιτροπής όσον αφορά τις διαδικασίες που διεξήχθησαν για την πλήρωση της θέσεως του Διαμεσολαβητή της Επιτροπής.
 4.
 Ο τέταρτος λόγος αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, από παραβίαση των αρχών της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, της αναλογικότητας και της χρηστής διοικήσεως.


text:
 22.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/13
 Διάταξη του Δικαστηρίου της 13ης Ιουλίου 2011 [αίτηση του Curtea de Apel Bacău (Ρουμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău κατά Lilia Druțu
 (Υπόθεση C-438/10) (1)
 (Άρθρο 104, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας - Εσωτερικός φόρος - Άρθρο 110 ΣΛΕΕ - Φόρος λόγω ρυπάνσεως επιβαλλόμενος κατά την πρώτη ταξινόμηση αυτοκινήτων)
 2011/C 311/19
 Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Curtea de Apel Bacău
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău
 κατά
 Lilia Druțu
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Curtea de Apel Bacău Secția Comercială, Contencios Administrativ și Fiscal — Ταξινόμηση μεταχειρισμένων οχημάτων τα οποία είχαν προηγουμένως ταξινομηθεί σε άλλα κράτη μέλη — Περιβαλλοντικός φόρος που επιβάλλεται στα αυτοκίνητα κατά την πρώτη τους ταξινόμηση σε κράτος μέλος — Συμβατότητα της εθνικής ρυθμίσεως προς το άρθρο 110 ΣΛΕΕ — Δυσμενής διάκριση σε σχέση προς τα μεταχειρισμένα οχήματα τα οποία έχουν ήδη ταξινομηθεί στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους και δεν υπάγονται στον εν λόγω φόρο στο πλαίσιο μεταγενέστερης πωλήσεως και νέας ταξινομήσεως
 Διατακτικό
 Το άρθρο 110 της ΣΛΕΕ δεν επιτρέπει σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, να επιβάλει φόρο λόγω ρυπάνσεως στα αυτοκίνητα κατά την πρώτη τους ταξινόμηση στο εν λόγω κράτος μέλος, εάν το φορολογικό αυτό μέτρο θεσπίστηκε έτσι, ώστε να λειτουργεί αποτρεπτικά για τη θέση σε κυκλοφορία, στο εν λόγω κράτος μέλος, μεταχειρισμένων αυτοκινήτων τα οποία αγοράστηκαν από άλλα κράτη μέλη, χωρίς ωστόσο να λειτουργεί αποτρεπτικά για την αγορά μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, ίδιας παλαιότητας και φθοράς, από το εσωτερικό της χώρας.
 (1) ΕΕ C 328 της 04.12.2010.


text:
 18.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 167/19
 Προσφυγή της 20ής Μαΐου 2009 — UOP κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-198/09)
 2009/C 167/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: UOP Ltd (Brimsdown, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: B. Hartnett, Barrister και O. Geiss, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 2, παράγραφος 2, της αποφάσεως της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με μέτρο ενίσχυσης που εφάρμοσε η Γαλλία υπέρ του ομίλου IFP [C 51/05 (πρώην NN 84/05) (1)] και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί τη μερική ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με μέτρο ενίσχυσης που εφάρμοσε η Γαλλία υπέρ του ομίλου IFP (Institut Français du Pétrole) [C 51/05 (πρώην NN 84/05)] [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C (2008) 1330], καθόσον με την εν λόγω απόφαση η Επιτροπή έκρινε ότι η ενίσχυση αυτή, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, είναι συμβατή με την κοινή αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΕΚ. Η προσφεύγουσα είναι ανταγωνίστρια του δικαιούχου αυτής της κρατικής ενισχύσεως και των θυγατρικών του, της Axens και της Prosernat.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως προς στήριξη των αιτημάτων της.
 Πρώτον, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά και σε πρόδηλη νομική πλάνη, κατά παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, ΕΚ και του κοινοτικού πλαισίου των κρατικών ενισχύσεων στην έρευνα και ανάπτυξη του 1996, καθόσον προέβη σε εσφαλμένη εκτίμηση του είδους των εργασιών έρευνας και ανάπτυξης του IFP, βάσει του παραρτήματος I του εν λόγω κοινοτικού πλαισίου, και καθορίζοντας, συνεπώς, κατά εσφαλμένο τρόπο τη μέγιστη σταθμισμένη ένταση της ενισχύσεως. Η προσφεύγουσα προβάλλει προς στήριξη αυτού του λόγου ακυρώσεως τα εξής επιχειρήματα: οι σχετικές με τις διαδικασίες δραστηριότητες της Axens και της Prosernat δεν αποτελούν δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης, ενώ το σύνολο των δραστηριοτήτων αναπτύξεως σε προανταγωνιστικό στάδιο ασκείται από το IFΡ· το IFP υλοποίησε τουλάχιστον το τμήμα των δραστηριοτήτων αναπτύξεως σε προανταγωνιστικό στάδιο το οποίο αφορά την τεχνολογία των μεθόδων παραγωγής και τους καταλύτες για τους οποίους απαιτείται η χρήση πειραματικών εγκαταστάσεων, καθώς και το τμήμα των δραστηριοτήτων αναπτύξεως σε προανταγωνιστικό στάδιο που σχετίζεται με τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του ομίλου.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά και σε πρόδηλη νομική πλάνη, κατά παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 3, ΕΚ και του κοινοτικού πλαισίου των κρατικών ενισχύσεων στην έρευνα και ανάπτυξη του 1996, καθόσον δεν έλαβε υπόψη τη λειτουργική ενίσχυση που χορηγήθηκε στις θυγατρικές του IFP, δηλαδή στην Axens και στην Prosernat. Η προσφεύγουσα προβάλλει προς στήριξη αυτού του λόγου ακυρώσεως τρία επιχειρήματα, ισχυριζόμενη ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άμεσα πλεονεκτήματα που αντλεί η Axens από τη μόνιμη χρήση των πειραματικών εγκαταστάσεων, καθώς και τα έμμεσα πλεονεκτήματα που παρείχαν στην Axens, αφενός, οι ενισχύσεις για την επαγγελματική κατάρτιση που χορήγησε το IFP και, αφετέρου, η διεθνής συνεργασία σε θέματα έρευνας για την οποία μερίμνησε το IFP.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά και σε πρόδηλη νομική πλάνη, καθόσον έκρινε ότι η ενίσχυση που χορηγήθηκε στο IFP και στις θυγατρικές του, τις Axens και Prosernat, συνιστά κίνητρο για την έρευνα και ανάπτυξη.
 Τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά και σε πρόδηλη νομική πλάνη, καθόσον δεν αιτιολόγησε επαρκώς την απόφασή της και δεν έλαβε πλήρως υπόψη τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε στη διάθεσή της.
 (1) ΕΕ 2009 L 53, σ.13


text:
 18.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 121/26
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 1ης Μαρτίου 2017 — ΕΥΕΔ κατά Gross
 (Υπόθεση T-472/15 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Προαγωγή - Περίοδος προαγωγών 2013 - Μη εγγραφή του προσφεύγοντα στον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων - Απουσία πλάνης περί το δίκαιο))
 (2017/C 121/37)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) (εκπρόσωποι: S. Marquardt και M. Silva, στη συνέχεια S. Marquardt, επικουρούμενοι από M. Troncoso Ferrer, S. Moya Izquierdo και F.-M. Hislaire, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Philipp Oliver Gross (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: J.-N. Louis και N. de Montigny, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα) της 3ης Ιουνίου 2015, Gross κατά ΕΥΕΔ (F-78/14, EU:F:2015:52), περί αναιρέσεως της αποφάσεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υπεβλήθη ο Philipp Oliver Gross στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
 (1) EE C 346 της 19.10.2015.


text:
4.10.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 239/15
 Νομικοί ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα Προσφυγή του Νοel McGing κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 13 Ιουνίου
 2003
 Ο προσφεύγων προβάλλει τους ίδιους νομικούς ισχυρισμούς με
 τους προβαλλομένους στην υπόθεση Τ-218/03 ( 1). (Υπόθεση Τ-233/03)
 (2003/C 239/28)
 ( 1) Βλέπε σελίδα 9 της παρούσας Εφημερίδας.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 O Noel McGing, Killybegs (Ιρλανδία), εκπροσωπούμενος από
 τους P. Gallagher και Α. Collins, Barristers, και τον D. Barry,
 Solicitor, άσκησε στις 13 Ιουνίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδι-
 Προσφυγή του Αdrian McClennaghan κατά της Επιτροπής κείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 13 Ιουνίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 2003
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 (Υπόθεση Τ-232/03)
 — να ακυρώσει την απόφαση που περιέχεται στο άρθρο 2 της
 αποφάσεως της Επιτροπής, της 4ης Απριλίου 2003, για τις
 (2003/C 239/27) αιτήσεις που λήφθηκαν από την Επιτροπή για την αύξηση
 των στόχων των ΠΠΠ IV προκειμένου να ληφθούν υπόψη
 οι βελτιώσεις στον τομέα της ασφάλειας, της θαλάσσιας
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) ναυσιπλοΐας, της υγιεινής, της ποιότητας των προϊόντων και
 των συνθηκών εργασίας για σκάφη ολικού μήκους άνω των
 12 μέτρων [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2003) 1113]
 να απορρίψει την αίτηση για το επίπεδο ασφάλειας ενός
 O Adrian McClennaghan, Greencastle (Ιρλανδία), εκπροσωπού- προτεινομένου νέου σκάφους RSW, του MFV Olgarry,
 μενος από τους P. Gallagher και Α. Collins, Barristers, και τον
 D. Barry, Solicitor, άσκησε στις 13 Ιουνίου 2003 ενώπιον του — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Νομικοί ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 Ο προσφεύγων προβάλλει τους ίδιους νομικούς ισχυρισμούς με
 — να ακυρώσει την απόφαση που περιέχεται στο άρθρο 2 της τους προβαλλομένους στην υπόθεση Τ-218/03 (1).
 αποφάσεως της Επιτροπής, της 4ης Απριλίου 2003, για τις
 αιτήσεις που λήφθηκαν από την Επιτροπή για την αύξηση (1 ) Βλέπε σελίδα 9 της παρούσας Εφημερίδας.
 των στόχων των ΠΠΠ IV προκειμένου να ληφθούν υπόψη
 οι βελτιώσεις στον τομέα της ασφάλειας, της θαλάσσιας
 ναυσιπλοΐας, της υγιεινής, της ποιότητας των προϊόντων και
 των συνθηκών εργασίας για σκάφη ολικού μήκους άνω των
 12 μέτρων [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2003) 1113]
 να απορρίψει την αίτηση για το επίπεδο ασφάλειας του MFV
 Northern Celt, Προσφυγή του Εamon McHugh κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 13 Ιουνίου
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. 2003
 (Υπόθεση Τ-234/03)
 Νομικοί ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα (2003/C 239/29)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 Ο προσφεύγων προβάλλει τους ίδιους νομικούς ισχυρισμούς με
 τους προβαλλομένους στην υπόθεση Τ-218/03 ( 1).
 O Eamon McHugh, Killybegs (Ιρλανδία), εκπροσωπούμενος από
 τους P. Gallagher και Α. Collins, Barristers, και τον D. Barry,
 ( 1) Βλέπε σελίδα 9 της παρούσας Εφημερίδας.
 Solicitor, άσκησε στις 13 Ιουνίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.


text:
 26.11.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 296/10
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Raad van State (Κάτω Χώρες) με διάταξη της 13ης Ιουλίου 2005 στην υπόθεση Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie κατά R.N.G. Eind
 (Υπόθεση C-291/05)
 (2005/C 296/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Με διάταξη της 13ης Ιουλίου 2005, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 20 Ιουλίου 2005, το Raad van State (Κάτω Χώρες), στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie και R.N.G. Eind που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 Iα.
 Έχει το γεγονός ότι υπήκοος τρίτης χώρας χαρακτηρίζεται από το κράτος μέλος υποδοχής ως μέλος της οικογένειας εργαζομένου κατά την έννοια του άρθρου 10 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 (1) του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας, η δε άδεια διαμονής που έχει χορηγήσει το οικείο κράτος μέλος δεν έχει ακόμη λήξει, ως συνέπεια ότι το κράτος μέλος του οποίου ο εργαζόμενος είναι υπήκοος δεν μπορεί κατά την επιστροφή του εργαζομένου και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορεί να αρνηθεί σ' αυτόν τον υπήκοο τρίτης χώρας το δικαίωμα άδειας εισόδου και διαμονής;
 Iβ.
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα, σημαίνει αυτό ότι επιτρέπεται στο κράτος μέλος να κρίνει το ίδιο αν κατά την άφιξη του υπηκόου τρίτης χώρας πληρούνται οι βάσει του εθνικού δικαίου προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής ή πρέπει το οικείο κράτος μέλος να κρίνει πρώτα αν ο υπήκοος τρίτης χώρας μπορεί ακόμη ως μέλος της οικογένειας του εργαζομένου να αντλεί δικαιώματα από το κοινοτικό δίκαιο;
 II.
 Επηρεάζεται η απάντηση στα ανωτέρω υποβαλλόμενα ερωτήματα από το αν ο ανωτέρω υπήκοος τρίτης χώρας, πριν από τη διαμονή στο κράτος μέλος υποδοχής, δεν είχε κανένα, βάσει του εθνικού δικαίου, δικαίωμα διαμονής στο κράτος μέλος του οποίου υπήκοος είναι ο εργαζόμενος;
 IIIα.
 Έχει ο υπήκοος τρίτης χώρας, μέλος της οικογένειας εργαζομένου (πατέρα του πρώτου) ο οποίος επιστρέφει από το κράτος μέλος υποδοχής στο κράτος μέλος του οποίου είναι υπήκοος προκειμένου να αναζητήσει εκεί εργασία, δικαίωμα διαμονής στο οικείο κράτος μέλος, και αν ναι, για ποιο χρονικό διάστημα, όταν επιτρέπεται στο κράτος μέλος του οποίου ο εργαζόμενος (ο πατέρας) είναι υπήκοος να κρίνει το ίδιο αν πληρούνται ήδη οι κατά το κοινοτικό δίκαιο προϋποθέσεις για τη χορήγηση άδειας διαμονής ως μέλους της οικογένειας;
 IIIβ.
 Υφίσταται ομοίως αυτό το δικαίωμα, όταν ο πατέρας του υπηκόου τρίτης χώρας δεν εκτελεί σ' αυτό το κράτος πραγματική και γνήσια δραστηριότητα και δεν μπορεί ή δεν μπορεί πλέον να χαρακτηρισθεί ως αναζητών εργασία, στο πλαίσιο της οδηγίας 90/364/ΕΟΚ (2) του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με το δικαίωμα διαμονής, δεδομένου επίσης του ότι ο πατέρας λαμβάνει λόγω της ολλανδικής του ιθαγένειας παροχή κοινωνικής πρόνοιας;
 IV.
 Ποια σημασία ως προς την απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας είναι μέλος της οικογένειας πολίτη της Ενώσεως, ο οποίος έκανε χρήση του βάσει του άρθρου 18 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας δικαιώματός του και επιστρέφει στο κράτος μέλος του οποίου είναι υπήκοος;
 (1) EE L 257, ρ. 2.
 (2) EE L 180, ρ 26.


text:
 8.12.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 439/30
 Προσφυγή της 19ης Σεπτεμβρίου 2014 — Bayerische Motoren Werke κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-671/14)
 (2014/C 439/41)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Bayerische Motoren Werke AG (Μόναχο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: M. Rosenthal, G. Drauz και M. Schütte, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο
 —
 να ακυρώσει, βάσει του άρθρου 263, παράγραφος 4, ΣΛΕΕ, την απόφαση της 9ης Ιουλίου 2014 στην υπόθεση SA.32009 (2011/C), στο μέτρο που, με την απόφαση αυτή, το υπερβαίνον τα 17 εκατομμύρια ευρώ ποσό (2 8 2 57 273 ευρώ) της αιτηθείσας ενισχύσεως ύψους 4 5 2 57 273 ευρώ κρίνεται ως ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά·
 —
 επικουρικώς: να ακυρώσει, βάσει του άρθρου 263, παράγραφος 4, ΣΛΕΕ, την απόφαση της 9ης Ιουλίου 2014 στην υπόθεση SA.32009 (2011/C) στο μέτρο που, με την απόφαση αυτή, το κατά το άρθρο 6, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 800/2008 (1) μη χρήζον κοινοποιήσεως ποσό, ύψους 22,5 εκατομμυρίων ευρώ, κρίνεται ως ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα βάσει του άρθρου 87 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Πρώτος λόγος ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ
 —
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η καθής παρέβη το άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, καθόσον παρέβη την υποχρέωσή της για επιμελή και απροκατάληπτη εξέταση και δέχθηκε έτσι εν συνεχεία ότι η ανακοίνωση περί ενδελεχούς εξετάσεως μεγάλων επενδυτικών σχεδίων έχει πλήρη εφαρμογή.
 —
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ακόμη ότι εφόσον είχε εκτιμηθεί σωστά η θέση της στην αγορά δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ενδελεχής εξέταση. Η πραγματοποίηση της ενδελεχούς εξετάσεως χωρίς προηγούμενο προσδιορισμό της θέσεως στην αγορά και η εξ αυτής απορρέουσα άνιση μεταχείριση της προσφεύγουσας στοιχειοθετούν πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
 2.
 Δεύτερος λόγος ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΣΛΕΕ
 —
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει περαιτέρω ότι η καθής παρέβη το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΣΛΕΕ, καθόσον, κατά πρόδηλη πλάνη, περιόρισε τα δημιουργούμενα κίνητρα και τη σκοπιμότητα της ενισχύσεως στην εκ των προτέρων υπολογισθείσα σε 17 εκατομμύρια ευρώ διαφορά κόστους μεταξύ Μονάχου και Λειψίας.
 —
 Στο πλαίσιο αυτό, η προσφεύγουσα εκθέτει ότι η πραγματοποιηθείσα από την καθής ενδελεχής εξέταση, την οποία χαρακτηρίζει η προσκόλληση, κατά τρόπο αυτοματοποιημένο, στην ως άνω διαφορά κόστους, στοιχειοθετεί πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, που κατ’ αποτέλεσμα εμπόδισε τη νομικώς ορθή άσκηση της διακριτικής ευχέρειας, ιδίως κατά την εκτίμηση της σκοπιμότητας και των συνεπειών της ενισχύσεως.
 3.
 Επικουρικός λόγος ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ και του κανονισμού 800/2008
 —
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επικουρικώς ότι η καθής παρέβη το άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ και τον κανονισμό 800/2008 στο μέτρο που, κατά πρόδηλη πλάνη, απαγόρευσε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να χορηγήσει στην προσφεύγουσα ενίσχυση βάσει του επιτραπέντος καθεστώτος ενισχύσεων του Investitionszulagengesetz [νόμου για τις ενισχύσεις των επενδύσεων] όσον αφορά ύψος χαμηλότερο του ορίου κοινοποιήσεως των 22,5 εκατομμυρίων ευρώ.
 —
 Ο περιορισμός αυτός του ύψους της ενισχύσεως σε επίπεδο χαμηλότερο του ορίου κοινοποιήσεως συνιστά κατά τη γνώμη της προσφεύγουσας πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, διά της οποίας η καθής υπερέβη τις εξουσίες της και αντιμετώπισε την προσφεύγουσα κατά τρόπο που συνεπάγεται δυσμενή διάκριση έναντι αποδεκτών ενισχύσεων οι οποίοι έχουν λάβει το μη χρήζον κοινοποιήσεως ποσό των 22,5 εκατομμυρίων ευρώ.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 800/2008 της Επιτροπής, της 6ης Αυγούστου 2008, για την κήρυξη ορισμένων κατηγοριών ενισχύσεων ως συμβατών με την κοινή αγορά κατ’ εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης (Γενικός κανονισμός απαλλαγής κατά κατηγορία) (ΕΕ L 214, σ. 3).


text:
 15.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 193/21
 Διάταξη του Πρωτοδικείου της 10ης Ιουνίου 2009 — Πολωνία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-258/04) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Θέσπιση μεταβατικών μέτρων λόγω της προσχωρήσεως νέων κρατών μελών - Κανονισμός (ΕΚ) 60/2004 περί θεσπίσεως μεταβατικών μέτρων στον τομέα της ζάχαρης - Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής - Αφετηρία - Καθυστερημένη άσκηση - Απαράδεκτο)
 2009/C 193/33
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Δημοκρατία της Πολωνίας (εκπρόσωποι: αρχικώς J. Pietras και E. Ośniecka-Tamecka, ακολούθως T. Nowakowski και τέλος M. Dowgielewicz)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς L. Visaggio και A. Stobiecka-Kuik, ακολούθως T. van Rijn, L. Visaggio και A. Stobiecka-Kuik)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της προσφεύγουσας: Κυπριακή Δημοκρατία (εκπρόσωπος: Π. Κληρίδης)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση του άρθρου 5, του άρθρου 6, παράγραφοι 1 έως 3, του άρθρου 7, παράγραφος 1, και του άρθρου 8, παράγραφος 2, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΚ) 60/2004 της Επιτροπής, της 14ης Ιανουαρίου 2004, για τη θέσπιση μεταβατικών μέτρων στον τομέα της ζάχαρης λόγω της προσχώρησης της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Εσθονίας, της Κύπρου, της Λεττονίας, της Λιθουανίας, της Ουγγαρίας, της Μάλτας, της Πολωνίας, της Σλοβενίας και της Σλοβακίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ L 9, σ. 8).
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας φέρει τα έξοδά της καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 3)
 Η Κυπριακή Δημοκρατία φέρει τα έξοδά της.
 (1) ΕΕ C 251 της 9.10.2004.


text:
 16.5.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 113/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 12ης Μαρτίου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-298/08) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2006/22/ΕΚ - Προσέγγιση των νομοθεσιών - Κοινωνική νομοθεσία όσον αφορά δραστηριότητες οδικών μεταφορών - Παράλειψη εμπρόθεσμης μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη)
 2009/C 113/24
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: N. Yerrell και I. Χατζηγιάννης)
 Καθής: Ελληνική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: Ν. Δαφνίου)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Μη θέσπιση, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, των απαραίτητων διατάξεων προς συμμόρφωση με την οδηγία 2006/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για καθορισμό ελάχιστων προϋποθέσεων για την εφαρμογή των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΟΚ) 3820/85 και (ΕΟΚ) 3821/85 σχετικά με την κοινωνική νομοθεσία όσον αφορά δραστηριότητες οδικών μεταφορών και για την κατάργηση της οδηγίας 88/599/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 102, σ. 35)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ελληνική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί πλήρως προς την οδηγία 2006/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για καθορισμό ελάχιστων προϋποθέσεων για την εφαρμογή των κανονισμών 3820/85/ΕΟΚ και 3821/85/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με την κοινωνική νομοθεσία όσον αφορά δραστηριότητες οδικών μεταφορών και για την κατάργηση της οδηγίας 88/599/ΕΟΚ του Συμβουλίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2006/22.
 2)
 Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 223 της 30.8.2008.


text:
 8.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 48/65
 Προσφυγή της 13ης Νοεμβρίου 2015 — Tchobanov κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση T-651/15)
 (2016/C 048/73)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Atanas Tchobanov (Le Plessis Robinson, Γαλλία) (εκπρόσωπος: N. Pirc Musar, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση A(2015)8659 C του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 16ης Σεπτεμβρίου 2015, με την οποία απορρίφθηκε η επιβεβαιωτική αίτηση του προσφεύγοντος για πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα που αφορούσαν πληροφορίες σχετικά με έξοδα ταξιδίου, ημερήσιες αποζημιώσεις, αποζημιώσεις γενικών εξόδων και δαπάνες για προσωπικό μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου·
 —
 να καταδικάσει το Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα του προσφεύγοντος σύμφωνα με τα άρθρα 134 και 140 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων και των εξόδων τυχόν παρεμβαινόντων.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει πέντε λόγους.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο, ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 1049/2001 (1) σε συνδυασμό με το άρθρο 8, στοιχείο β', του κανονισμού 45/2001 (2), καθόσον τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που ζητήθηκαν δεν προστατεύονται βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο, ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 1049/2001 σε συνδυασμό με το άρθρο 8, στοιχείο β', του κανονισμού 45/2001, καθόσον δεν επιτράπηκε η πρόσβαση στις πληροφορίες που ζητήθηκαν παρά το ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις δημοσιοποιήσεως.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο, ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση της γενικής υποχρεώσεως εξετάσεως καθενός εγγράφου ξεχωριστά, η οποία επιβάλλεται από τα άρθρα 2 και 4, του κανονισμού 1049/2001 σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο, ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 6, του κανονισμού 1049/2001, καθόσον δεν ήταν δικαιολογημένη η άρνηση παροχής μερικής προσβάσεως στα αιτούμενα έγγραφα.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο, ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που επιβάλλουν τα άρθρα 7, παράγραφος 1, και 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1049/2001, καθόσον το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρέλειψε να εξετάσει όλα τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145 της 31.5.2001, σ. 43).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας και σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (EE L 8 της 12.1.2001, σ. 1).


text:
Αριθ . C 208/4 pEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 12 . 8 . 95
 προβάλλονται κατά του κανονισμού (ΕΚ) αριθ . 2791 /94 στην επενδυτή o οποίος ενεργεί σύμφωνα με τους κανόνες
 υπόθεση C-9/95 (2). της ελεύθερης οικονομίας. Το εκτιμώμενο κόστος της
 πτωχευτικής διαδικασίας (επιχειρηματικά δάνεια,
 (') ΕΕ αριθ . L 51 της 8. 3 . 1995 , σ. 8. διάλυση εγκαταστάσεων, καθαρισμός χώρων) είναι
 (-) ΕΕ αριθ . C 54 της 10. 3 . 1995 , σ. 9. σαφώς υψηλότερο από το κόστος της καλύψεως των
 ζημιών. H μέριμνα για την εικόνα της επιχείρησης
 εντάσσεται στο κριτήριο της απόδοσης υπό ευρεία
 έννοια. Εξάλλου , προκειμένου να γίνει σύγκριση με
 Προσφυγή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμα την υποθετική συμπεριφορά ενός ιδιώτη επενδυτή
 νίας κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων πρέπει να ληφθεί υπόψη και η κατάσταση του συγκε
 που ασκήθηκε στις 22 Μαΐου 1995 κριμένου κράτους μέλους' δεν πρέπει να αγνοηθεί το
 (Υπόθεση C-158/95) ειδικότερο κοινωνικό, νομικό και οικονομικό πλαίσιο
 (95/C 208/08 της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας,
 όπως η πηγάζουσα από τον Θεμελιώδη Νόμο αρχή της
 H Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκπροσωπού κοινωνικής ευθύνης της ιδιοκτησίας.
 μενη από τον Ministerialrat Dr. Ernst Rôder, του Ομοσπον
 διακού Υπουργείου Οικονομίας, D-53107 Bonn, άσκησε — H καταβολή 20 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων
 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις (DM) στην Lech-Stahlwerke GmbH συνιστά διάθεση
 22 Μαΐου 1995 , προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρω κεφαλαίου υψηλού βαθμού επικινδυνότητας, κατά τη
 παϊκών Κοινοτήτων. συνήθη επενδυτική πρακτική υπό καθεστώς ελεύθε
 ρης οικονομίας.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: — Το ποσό των 56 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων
 1 , να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 4ης (DM) προς κάλυψη συγκεκριμένων δαπανών περι
 Απριλίου 1995 , τη σχετική με τη σχεδιαζόμενη χορήγηση λαμβάνεται στην εκ μέρους της Επιτροπής έγκριση ,
 κρατικής ενίσχυσης εκ μέρους της Ελεύθερης Πολιτείας κατά τον Αύγουστο 1988/Ιούνιο 1989, της λύσεως της
 της Βαυαρίας στις χαλυβουργικές επιχειρήσεις ΕΚΑΧ συγχώνευσης. Βάση της λύσεως αυτής απετέλεσε η
 Neue Maxhiitte Stahlwerke GmbH, Sulzbach-Rosenberg, συμφωνία πλαίσιο του 1987 , της οποίας γνώση είχε η
 και Lech-Stahlwerke GmbH , Meitingen-Herbertshofen [K Επιτροπή και η οποία προέβλεπε την μεταβίβαση των
 (95 ) 814 τελική]· εγκαταστάσεων χωρίς παλαιότερα οικονομικά βάρη .
 Συνιστά κατάχρηση διακριτικής εξουσίας o ισχυρι
 2 , να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα . σμός που προβάλλει σήμερα η Επιτροπή ότι πρόκειται
 για μη εγκριθείσες ενισχύσεις.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας: Τα επίδικα
 — Ανεπαρκής αιτιολογία (άρθρο 15 παράγραφος 1 της οικονομικά μέτρα ελάχιστες μόνο επιπτώσεις έχουν επί
 συνθήκης ΕΚΑΧ): H κυβέρνηση της Βαυαρίας επανει της κοινοτικής αγοράς χάλυβα. Το μερίδιο των εν λόγω
 λημμένως δήλωσε ότι τα σχεδιαζόμενα να καταβληθούν επιχειρήσεων σε σύγκριση με τη συνολική παραγωγή
 ποσά συνιστούν παροχή εταίρου προς μερική αντιστάθ ακατέργαστου χάλυβα της ΕΚΑΧ αντιπροσώπευε το
 μιση ζημιών, εταίρου o οποίος αυτοβούλως εισφέρει ίδιο 1993 , το 0,2% . Τα παραγόμενα από τις συγκεκριμένες
 κεφάλαιο (προς αύξηση του αποθεματικού και συμψη επιχειρήσεις προϊόντα δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον που
 φισμό του παθητικού υπολοίπου ). H Επιτροπή αρνείται να υπερβαίνει τα τοπικά όρια .
 να δεχθεί ότι τα παρατιθέμενα παραδείγματα αποδει
 κνύουν ότι η ανάληψη ζημιών για λόγους διασφαλίσεως
 της καλής εικόνας της επιχειρήσεως ανταποκρίνεται στη
 συμπεριφορά ενός επενδυτή που ενεργεί με ιδιωτικοοικο Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 νομικά κριτήρια. H Επιτροπή στηρίζεται σχετικώς σε κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις
 πραγματικά δεδομένα που δεν σχετίζονται με την υπόθε 22 Μαΐου 1995
 ση και εκτιμά πεπλανημένως τα πραγματικά περιστατι (Υπόθεση C-159/95)
 κά .
 (95/C 208/09
 — Παραβίαση του δικαιώματος ακροάσεως: H Επιτροπή
 δεν ζήτησε τη γνώμη των ενδιαφερομένων ως προς την H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 πρόθεσή της να θεωρήσει την πρόσθετη εισφορά της νη από την Μαρία Κοντού Durande , μέλος της Νομικής
 Ελεύθερης Πολιτείας της Βαυαρίας ως «απολεσθείσα Υπηρεσίας της Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο
 εισφορά»· με την ανακοίνωσή της 94/C- 377/03 διαπιστώ τον Γεώργιο Κρεμλή , μέλος της νομικής υπηρεσίας της
 νει ότι η κυβέρνηση της Βαυαρίας προτίθεται, προκειμέ Επιτροπής, κτίριο Wagner, Kirchberg, άσκησε ενώπιον του
 νου να ιδιωτικοποιήσει το μερίδιο που κατέχει το βαυα Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 22 Μαΐου
 ρικό δημόσιο, να εισφέρει ίδιο κεφάλαιο στην εταιρεία 1995 προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας.
 υπό μορφή «πρόσθετης εισφοράς», προς κάλυψη μέρους
 των ζημιών. H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει
 ότι:
 — Παράβαση του άρθρου 4 στοιχείο γ) της συνθήκης
 ΕΚΑΧ . — η Ελληνική Δημοκρατία μη έχοντας θεσπίσει και επικου
 ρικώς μη έχοντας κοινοποιήσει στην Επιτροπή στην
 — H εισφορά κεφαλαίου 125,7 εκατομμυρίων γερμανι οριζόμενη προθεσμία τις νομοθετικές, κανονιστικές και
 κών μάρκων (DM) προς κάλυψη ζημιών ανταποκρί διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες προς συμμόρ
 νεται, από απόψεως αποδόσεως, στην συμπεριφορά φωση με την οδηγία 90/31 3/ΕΚ του Συμβουλίου της 7ης


text:
 7.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 139/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 10ης Μαρτίου 2011 [αίτηση του Tribunal Supremo (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Telefónica Móviles España, SA, κατά Administración del Estado, Secretaría de Estado de Telecomunicaciones
 (Υπόθεση C-85/10) (1)
 (Τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες - Οδηγία 97/13/ΕΚ - Χορήγηση γενικών και ειδικών αδειών - Τέλη και επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις που έχουν ειδικές άδειες - Άρθρο 11, παράγραφος 2 - Ερμηνεία - Εθνική νομοθεσία που δεν προβλέπει ειδικό προορισμό για συγκεκριμένο τέλος - Αύξηση του τέλους για τα ψηφιακά συστήματα χωρίς παράλληλη μεταβολή του τέλους αυτού για τα αναλογικά συστήματα πρώτης γενιάς - Συμβατό)
 2011/C 139/16
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Supremo
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Telefónica Móviles España, SA
 κατά
 Administración del Estado, Secretaría de Estado de Telecomunicaciones
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal Supremo — Ερμηνεία του άρθρου 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1997, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (ΕΕ L 117, σ. 15) — Τέλη και επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις που έχουν λάβει ειδικές άδειες — Επιβολή χρηματικών επιβαρύνσεων που υπερβαίνουν τις επιτρεπόμενες από την οδηγία και με τις οποίες επιδιώκεται η επίτευξη σκοπών που δεν προβλέπει η οδηγία — Δυσμενής αντιμετώπιση των περισσότερο εξελιγμένων τεχνολογιών έναντι των παρωχημένων
 Διατακτικό
 Οι απαιτήσεις του άρθρου 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1997, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, κατά τις οποίες τα τέλη που επιβάλλονται στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών για τη χρήση πόρων εν ανεπαρκεία πρέπει να αποσκοπούν στη διασφάλιση της βέλτιστης χρήσης των πόρων αυτών και να λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη παροχής κινήτρων για την ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών και του ανταγωνισμού, έχουν την έννοια ότι δεν αντιβαίνει στις απαιτήσεις αυτές η εθνική ρύθμιση που αφενός προβλέπει την επιβολή τέλους στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών που είναι κάτοχοι ειδικών αδειών για τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων, χωρίς να προβλέπει κανένα ειδικό προορισμό για τη χρήση του προϊόντος της είσπραξης του τέλους αυτού, και αφετέρου αυξάνει σημαντικά το ύψος του τέλους αυτού για ορισμένη τεχνολογία, χωρίς να το μεταβάλλει για ορισμένη άλλη.
 (1) ΕΕ C 134 της 22.5.2010.


text:
 8.3.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 71/14
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 23ης Ιανουαρίου 2014 — Evonik Degussa και AlzChem κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-391/09) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Αγορά του ανθρακασβεστίου και του μαγνησίου για τη βιομηχανία φυσικού αερίου και τη χαλυβουργία εντός του ΕΟΧ, πλην της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου - Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Καθορισμός τιμών και κατανομή της αγοράς - Καταλογισμός της παραβατικής συμπεριφοράς - Πρόστιμα - Συνεργασία της κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας - Επιβαρυντικές περιστάσεις - Υποτροπή - Ελαφρυντικές περιστάσεις - Αναλογικότητα - Διάρκεια της παραβάσεως - Αλληλέγγυα ευθύνη για την καταβολή του προστίμου - Κατευθυντήριες γραμμές του 2006 για τον καθορισμό του ποσού των προστίμων)
 (2014/C 71/24)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Evonik Degussa GmbH (Essen, Γερμανία) και AlzChem AG, πρώην AlzChem Trostberg GmbH, πρώην AlzChem Hart GmbH (Trostberg, Γερμανία) (εκπρόσωποι: C. Steinle, O. Andresen και I. Bodenstein, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: N. von Lingen και A. Αντωνιάδη, επικουρούμενοι από τον A. Böhlke, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση της αποφάσεως C(2009) 5791 τελικό της Επιτροπής, της 22ας Ιουλίου 2009, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 της Συνθήκης [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/39.396 — Καρβίδια ασβεστίου και αντιδραστήρια με βάση το μαγνήσιο για τις βιομηχανίες χάλυβα και φυσικού αερίου), καθόσον αφορά τις προσφεύγουσες, καθώς και, επικουρικώς, αίτημα μεταρρυθμίσεως της προμνησθείσας αποφάσεως ώστε, αφενός, να ακυρωθεί το επιβληθέν στις προσφεύγουσες πρόστιμο ή να μειωθεί το ποσό του και, αφετέρου, να ευθύνεται η SKW Stahl Metallurgie GmbH εις ολόκληρον για το εν λόγω πρόστιμο, αλληλεγγύως με τις προσφεύγουσες.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει το άρθρο 2, στοιχεία ζ' και η', της αποφάσεως C(2009) 5791 τελικό της Επιτροπής, της 22ας Ιουλίου 2009, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/39.396 — Αντιδραστήρια με βάση ανθρακασβέστιο και μαγνήσιο για τη βιομηχανία φυσικού αερίου και τη χαλυβουργία) καθόσον αφορά την Evonik Degussa GmbH και την AlzChem AG, διευκρινιζομένου, εντούτοις, ότι η ακύρωση αυτή δεν επηρεάζει το απαλλακτικό αποτέλεσμα που έχει για την SKW Stahl-Technik GmbH & Co. KG κάθε καταβολή που έχει πραγματοποιήσει οιαδήποτε από τις δύο ως άνω εταιρείες λόγω του προστίμου, το οποίο τους επιβλήθηκε από κοινού για την παράβαση που διαπιστώθηκε στο άρθρο 1, στοιχείο στ', της εν λόγω αποφάσεως, και λόγω του προστίμου που επιβλήθηκε στην SKW Stahl Technik GmbH & Co. KG με το άρθρο 2, στοιχείο ζ', της ίδιας αποφάσεως.
 2)
 Για την παράβαση που διαπιστώθηκε στο άρθρο 1, στοιχείο στ', της αποφάσεως C(2009) 5791 τελικό σε σχέση με την Evonik Degussa και την AlzChem, επιβάλλει τα ακόλουθα πρόστιμα:
 —
 από κοινού στην Evonik Degussa και στην AlzChem: 2,49 εκατομμύρια ευρώ, διευκρινιζόμενου ότι οι η Evonik Degussa και η AlzChem θα θεωρούνται ότι απαλλάσσονται από την καταβολή του προστίμου αυτού κατά το ύψος που αντιστοιχεί στα ποσά που κατέβαλε η SKW Stahl-Technik λόγω του προστίμου που της επιβλήθηκε με το άρθρο 2, στοιχεία στ' και ζ', της ίδιας αποφάσεως,
 —
 στην Evonik Degussa, μοναδική υπεύθυνη για την πληρωμή του προστίμου αυτού, 1,24 εκατομμύρια ευρώ.
 3)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 4)
 Η Evonik Degussa και η AlzChem φέρουν τα δύο τρίτα των δικαστικών τους εξόδων, καθώς και τα δύο τρίτα των δικαστικών εξόδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Επιτροπή φέρει το ένα τρίτο των δικαστικών της εξόδων και το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων της Evonik Degussa και της AlzChem.
 (1) EE C 297 της 5.12.2009.


text:
 10.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 18ης Νοεμβρίου 2008 [αίτηση του Centrale Raad van Beroep (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Jacqueline Förster κατά Hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep
 (Υπόθεση C-158/07) (1)
 (Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων - Σπουδαστής υπήκοος κράτους μέλους που έχει μεταβεί σε άλλο κράτος μέλος για να πραγματοποιήσει σπουδές - Υποτροφία χορηγούμενη σε σπουδαστές για την κάλυψη των δαπανών διαβιώσεως - Ιθαγένεια της Ενώσεως - Άρθρο 12 ΕΚ - Ασφάλεια δικαίου)
 (2009/C 6/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Centrale Raad van Beroep
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Jacqueline Förster
 κατά
 Hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Centrale Raad van Beroep — Ερμηνεία του άρθρου 12 ΕΚ, του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1251/70 της Επιτροπής, της 29ης Ιουνίου 1970, περί του δικαιώματος των εργαζομένων να παραμένουν στην επικράτεια κράτους μέλους μετά την άσκηση σ' αυτό ορισμένης εργασίας (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 64), και του άρθρου 3 της οδηγίας 93/96/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Οκτωβρίου 1993, σχετικά με το δικαίωμα διαμονής των σπουδαστών (ΕΕ L 317, σ. 59) — Σπουδαστής υπήκοος κράτους μέλους που μετέβη σε άλλο κράτος μέλος για να πραγματοποιήσει σπουδές και παράλληλα άσκησε μισθωτή δραστηριότητα στο κράτος μέλος αυτό, αλλά έχει παύσει εν τω μεταξύ να ασκεί την επαγγελματική δραστηριότητά του.
 Διατακτικό
 1)
 Ένας σπουδαστής ο οποίος βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με την προσφεύγουσα της κύριας δίκης δεν μπορεί να επικαλεσθεί το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1251/70 της Επιτροπής, της 29ης Ιουνίου 1970, περί του δικαιώματος των εργαζομένων να παραμένουν στην επικράτεια κράτους μέλους μετά την άσκηση σ' αυτό ορισμένης εργασίας, προκειμένου να λάβει υποτροφία για την κάλυψη των δαπανών διαβιώσεως.
 2)
 Ένας σπουδαστής που είναι υπήκοος κράτους μέλους και μετέβη σε άλλο κράτος μέλος για να πραγματοποιήσει σπουδές μπορεί να επικαλεσθεί το άρθρο 12, πρώτο εδάφιο, ΕΚ προκειμένου να λάβει υποτροφία για την κάλυψη των αναγκών διαβιώσεως, εφόσον έχει διαμείνει για ορισμένο χρονικό διάστημα στο κράτος μέλος υποδοχής. Το άρθρο 12, πρώτο εδάφιο, ΕΚ δεν απαγορεύει να απαιτείται ως προϋπόθεση το να έχει προηγηθεί πενταετής διαμονή όσον αφορά τους υπηκόους άλλων κρατών μελών.
 3)
 Υπό συνθήκες όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, το κοινοτικό δίκαιο, και ειδικότερα η αρχή της ασφάλειας δικαίου, δεν απαγορεύει την επιβολή προϋποθέσεως περί διαμονής, βάσει της οποίας το δικαίωμα των προερχόμενων από άλλα κράτη μέλη σπουδαστών να τύχουν υποτροφίας για την κάλυψη των δαπανών διαβιώσεως εξαρτάται από χρονικό διάστημα διαμονής προγενέστερο της επιβολής της προϋποθέσεως αυτής.
 (1) ΕΕ C 117 της 26.5.2007.


text:
 18.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 16/31
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Νοεμβρίου 2015 — Masafi κατά ΓΕΕΑ — Hd1 (JUICE masafi)
 (Υπόθεση T-248/14) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού εικονιστικού σήματος JUICE masafi - Προγενέστερο εθνικό λεκτικό σήμα masafi - Σχετικός λόγος απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 016/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Masafi Co. LLC (Ντουμπάι, Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα) (εκπρόσωπος: G. Hinarejos Mulliez, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: G. Schneider)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Hd1 Ltd (Huddersfield, Ηνωμένο Βασίλειο)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 10ης Φεβρουαρίου 2014 (υπόθεση R 119/2013-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Hd1 Ltd και Masafi Co. LLC.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Masafi Co. LLC στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα έξοδα του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ).
 (1) EE C 235 της 21.7.2014.


text:
 26.1.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/16
 Αναίρεση που άσκησε στις 20 Νοεμβρίου 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 9ης Σεπτεμβρίου 2014 στην υπόθεση T-461/12, Hansestadt Lübeck κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-524/14 P)
 (2015/C 026/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: T. Maxian Rusche, R. Sauer)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Hansestadt Lübeck, που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις της Flughafen Lübeck GmbH
 Αιτήματα
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να εξαφανίσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
 —
 να κρίνει απαράδεκτη την ασκηθείσα πρωτοδίκως προσφυγή,
 —
 επικουρικά: να κρίνει ότι η ασκηθείσα πρωτοδίκως προσφυγή ήταν άνευ αντικειμένου,
 —
 επικουρικά: να κρίνει αβάσιμο τον τέταρτο λόγο ακύρωσης κατά το μέρος κατά το οποίο προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι υπάρχει παράβαση του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ από την άποψη του κριτηρίου της επιλεκτικότητας και να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο, όσον αφορά τα λοιπά σκέλη του τέταρτου λόγου ακύρωσης και τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο λόγο ακύρωσης,
 —
 να καταδικάσει την προσφεύγουσα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας στα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της αναιρετικής διαδικασίας ή, επικουρικά, σε περίπτωση αναπομπής στο Γενικό Δικαστήριο, να επιφυλαχθεί να αποφανθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας και της αναιρετικής διαδικασίας με την απόφαση που θα περατώνει οριστικά τη διαδικασία.
 Λόγοι αναίρεσης και κύρια επιχειρήματα
 Πρώτος λόγος αναίρεσης: Η προσβαλλόμενη πράξη δεν αφορούσε ατομικά την προσφεύγουσα.
 Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής αφορούσε ατομικά τη Hansestadt Lübeck, καθόσον είχε υπεισέλθει στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις της δημόσιας επιχείρησης που εκμεταλλευόταν μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2013 τον αερολιμένα της Λυβέκης, διότι η δημόσια αυτή επιχείρηση είχε ασκήσει, λόγω της χορήγησης κρατικών ενισχύσεων, αρμοδιότητες που είχαν απονεμηθεί αποκλειστικά και μόνο στην επιχείρηση αυτή. Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται στα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η δημόσια επιχείρηση προτείνει έναν πίνακα τελών του αερολιμένα στη ρυθμιστική αρχή του ομόσπονδου κράτους, η οποία έχει την αρμοδιότητα να τον εγκρίνει ή να τον απορρίψει (σκέψεις 29 έως 34 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης).
 Κατά την άποψη της Επιτροπής, το Γενικό Δικαστήριο προέβη μεν σε ορθές διαπιστώσεις ως προς τα πραγματικά περιστατικά, αλλά κακώς θεώρησε ότι η δημόσια επιχείρηση που εκμεταλλευόταν μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2013 τον αερολιμένα της Λυβέκης ήταν η εγκριτική αρχή που ασκούσε ίδιες αρμοδιότητες, οι οποίες είχαν απονεμηθεί αποκλειστικά και μόνο σε αυτή. Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, το κρίσιμο στοιχείο κατά την εξέταση του ζητήματος αν μια πράξη αφορά ατομικά μια δημόσια ή ιδιωτική επιχείρηση που εφαρμόζει ένα καθεστώς ενισχύσεων (όπως συνέβαινε με τη δημόσια επιχείρηση που εκμεταλλευόταν μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2013 τον αερολιμένα της Λυβέκης) είναι αν η διαχείριση και η πολιτική της επιχείρησης αυτής μπορούν να καθορίζονται από την ίδια ή από το κράτος (1). Όπως προκύπτει από τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά, την αρμοδιότητα καθορισμού αυτή έχει το κράτος, και συγκεκριμένα για τους εξής δύο λόγους. Ο πίνακας τελών υπόκειται στην έγκριση της ρυθμιστικής αρχής του ομόσπονδου κράτους. Η ρυθμιστική αυτή αρχή όμως δεσμεύεται από τις διατάξεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας σχετικά με τα τέλη αερολιμένων. Επομένως, το απλό γεγονός ότι η εκμεταλλευόμενη τον αερολιμένα επιχείρηση έχει την υποχρέωση να προτείνει τον πίνακα τελών δεν σημαίνει ότι μπορεί η ίδια να καθορίζει τον τρόπο διαχείρισής της και τους σκοπούς που επιδιώκονται με τον πίνακα τελών.
 Η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η αρμοδιότητα εκτέλεσης μιας προπαρασκευαστικής ενέργειας ενόψει της χορήγησης ενισχύσεων (εν προκειμένω, η αρμοδιότητα υποβολής στη ρυθμιστική αρχή πρότασης για τον πίνακα τελών) συνιστά άσκηση ίδιας αρμοδιότητας ενόψει της χορήγησης ενισχύσεων είναι εσφαλμένη, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο έδωσε υπερβολικά ευρεία ερμηνεία στη φράση «αφορά ατομικά».
 Δεύτερος λόγος αναίρεσης: Μη ύπαρξη έννομου συμφέροντος.
 Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Hansestadt Lübeck, η οποία είχε υπεισέλθει στα δικαιώματα της δημόσιας επιχείρησης που εκμεταλλευόταν μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2013 τον αερολιμένα της Λυβέκης, εξακολούθησε να έχει έννομο συμφέρον ακόμη και μετά την πώληση του αερολιμένα της Λυβέκης σε ιδιώτη επενδυτή. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε αναγκαίο να εξακριβώσει κατά πόσον η υποχρέωση αναστολής του καθεστώτος ενισχύσεων έληξε την 1η Ιανουαρίου 2013 για τον λόγο ότι ο πίνακας τελών δεν αποτελούσε πλέον κρατική ενίσχυση, αφού δεν χρησιμοποιούνταν πλέον κρατικοί πόροι. Ακόμη όμως και αν συνέβαινε αυτό, η προσφεύγουσα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας θα εξακολουθούσε, κατά το Γενικό Δικαστήριο, να έχει έννομο συμφέρον, διότι δεν είχε περατωθεί ακόμη η επίσημη διαδικασία έρευνας και, επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής εξακολουθούσε να παράγει έννομα αποτελέσματα.
 Κατά την αναιρεσείουσα, το πρώτο επιχείρημα του Γενικού Δικαστηρίου δεν ευσταθεί, διότι, ακόμη και αν δεν έχει εκδοθεί οριστική απόφαση για την περάτωση της επίσημης διαδικασίας έρευνας, η προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής μπορεί να παύσει να παράγει το μόνο έννομο αποτέλεσμά της, δηλαδή την επιβολή της υποχρέωσης αναστολής του καθεστώτος ενισχύσεων κατά το διάστημα της έρευνας, εφόσον το μέτρο ενίσχυσης παύει να ισχύει για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με την επίσημη διαδικασία έρευνας (εν προκειμένω ο λόγος ήταν η ιδιωτικοποίηση του αερολιμένα).
 Το δεύτερο επιχείρημα του Γενικού Δικαστηρίου αντιβαίνει, κατά την αναιρεσείουσα, στη νομολογία, κατά την οποία απαιτείται η ύπαρξη γεγενημένου και ενεστώτος συμφέροντος. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν επήλθε ο κίνδυνος αναστολής του μέτρου πριν από την 1η Ιανουαρίου 2013 λόγω της ιδιωτικοποίησης του αερολιμένα. Η Hansestadt Lübeck δεν απέδειξε, κατά την αναιρεσείουσα πάντα, ότι εξακολουθούσε, μετά την ιδιωτικοποίηση του αερολιμένα, να έχει έννομο συμφέρον για την προσφυγή.
 Για τους λόγους αυτούς, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε κακώς στη διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας είχε ενεστώς έννομο συμφέρον.
 Τρίτος λόγος αναίρεσης: Εσφαλμένη ερμηνεία του όρου «επιλεκτικότητα», κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ
 Κατά το Γενικό Δικαστήριο, για να εξακριβωθεί αν ο πίνακας τελών που έχει καθορίσει μια δημόσια επιχείρηση έχει επιλεκτικό χαρακτήρα, πρέπει να εξετάζεται κατά πόσον ισχύει αδιακρίτως για όλους τους πραγματικούς ή δυνητικούς χρήστες των εμπορευμάτων ή υπηρεσιών που παραδίδει ή παρέχει η εν λόγω δημόσια επιχείρηση (σκέψη 53 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης).
 Η αντίληψη αυτή αντιβαίνει κατάφωρα, κατά την αναιρεσείουσα, στη νομολογία του Δικαστηρίου ότι ένα μέτρο δεν συνιστά μέτρο γενικής φορολογικής ή οικονομικής πολιτικής και είναι επομένως επιλεκτικό, εφόσον ισχύει μόνο για ορισμένο κλάδο της οικονομίας ή μόνο για ορισμένες επιχειρήσεις του κλάδου αυτού (2). Κατά το Δικαστήριο δηλαδή, οι προτιμησιακές τιμές αγαθών και υπηρεσιών, τις οποίες καθορίζουν οι δημόσιες επιχειρήσεις, είναι επιλεκτικές, ακόμη και αν μπορούν να ωφελούνται από αυτές όλοι οι χρήστες και δυνητικοί χρήστες (3). Ο γενικός εισαγγελέας Mengozzi εφάρμοσε τη νομολογία αυτή, με τις προτάσεις του στην υπόθεση Deutsche Lufthansa, σε μια περίπτωση που είναι καθ’ όλα ανάλογη προς την επίμαχη εν προκειμένω περίπτωση και η οποία αφορούσε συγκεκριμένα τον πίνακα τελών ενός αερολιμένα που περιελάμβανε εκπτώσεις για ορισμένους σημαντικούς πελάτες: ο γενικός εισαγγελέας τόνισε την επιλεκτικότητα του σχετικού μέτρου (4).
 Τέταρτος λόγος αναίρεσης: Ελλιπείς και αντιφατικές αιτιολογίες.
 Κατά την αναιρεσείουσα, οι αιτιολογίες που παραθέτει το Γενικό Δικαστήριο είναι πλημμελείς. Πρώτον, λείπει ένα σημαντικό μέρος της εξέτασης της επιλεκτικότητας, και συγκεκριμένα ο καθορισμός του σκοπού που επιδιώκεται με τον πίνακα τελών, καθόσον πρέπει να διαπιστωθεί, σε σχέση με το σύστημα αυτό, ποια επιχείρηση βρίσκεται σε παρόμοια νομική και ουσιαστική κατάσταση. Δεύτερον, οι αιτιολογίες του Γενικού Δικαστηρίου είναι αντιφατικές, διότι το Γενικό Δικαστήριο εφαρμόζει καταρχάς τη νομολογία για την επιλεκτικότητα των φορολογικών μέτρων (σκέψεις 51 και 53 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) και στη συνέχεια διαπιστώνει ότι η νομολογία αυτή δεν είναι λυσιτελής (σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης).
 Πέμπτος λόγος αναίρεσης: Εσφαλμένη εφαρμογή σε απόφαση κίνησης της διαδικασίας ενός αυστηρού κριτηρίου που ισχύει για τον δικαστικό έλεγχο.
 Κατά την αναιρεσείουσα, το Γενικό Δικαστήριο επιλέγει μεν το ορθό νομικό κριτήριο, αλλά δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη, στο σκεπτικό του, το γεγονός ότι στην υπό κρίση περίπτωση πρόκειται για απόφαση κίνησης της επίσημης διαδικασίας έρευνας, η οποία υπόκειται σε ελαστικό μόνο δικαστικό έλεγχο, όσον αφορά ιδίως την αιτιολόγηση (5). Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν εξηγεί για ποιο λόγο ήταν τόσο προφανές ότι ο πίνακας τελών δεν ήταν επιλεκτικός, ώστε η Επιτροπή να μην έχει κανένα λόγο να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας.
 (1) Απόφαση DEFI κατά Επιτροπής, 282/85, Συλλογή 1986, σ. 2649, σκέψη 18.
 (2) Αποφάσεις Ιταλία κατά Επιτροπής, C-66/02, Συλλογή 2005, σ. I-10901, σκέψη 99, και Unicredito, C-148/04, Συλλογή 2005, σ. I-11137, σκέψη 45.
 (3) Βλ. ιδίως απόφαση GEMO, C-126/01, Συλλογή 2003, σ. I-13769, σκέψεις 35 έως 39.
 (4) Προτάσεις Deutsche Lufthansa, C-284/12, σημεία 47 έως 55.
 (5) Βλ. την πρόσφατη διάταξη Stahlwerk Bous κατά Επιτροπής, T-172/14 R, σκέψεις 39 έως 78 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία.


text:
C 281/10 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 2.10.1999
 Επιπλε ́ον, η προϋπο ́θεση κατοχη ́ς της ιταλικη ́ς ιθαγε ́νειας. την Cruz, Wagner Centre, Kirchberg, α ́σκησε στις 30 Ιουλι ́ου 1999
 οποι ́α προβλε ́πει το α ́ρθρο 134 του ανωτε ́ρω ιταλικου ́ νο ́μου, δεν ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́
 επιτρε ́πεται να επιβα ́λλεται στους παρε ́χοντες υπηρεσι ́ες που ει ́ναι κατα ́ του Βασιλει ́ου του Βελγι ́ου.
 εγκατεστημε ́νοι σε α ́λλες χω ́ρες. Το εμπο ́διο αυτο ́ θα δημιουργου ́σε
 διακρι ́σεις και θα αντε ́βαινε συνεπω ́ς στο α ́ρθρο 49 ΕΚ (πρω ́ην Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 α ́ρθρο 59 της Συνθη ́κης ΕΚ). Το εμπο ́διο αυτο ́ ́εχει ως αποτε ́λεσμα
 να στερει ́ τις εγκατεστημε ́νες σε α ́λλες χω ́ρες της Κοινο ́τητας — να διαπιστω ́σει ο ́τι το Βασι ́λειο του Βελγι ́ου, παραλει ́ποντας να
 επιχειρη ́σεις απο ́ οποιαδη ́ποτε δυνατο ́τητα να παρε ́χουν υπηρεσι ́ες θεσπι ́σει τα αναγκαι ́α με ́τρα για την πλη ́ρη και ορθη ́ μεταφορα ́
 στον τομε ́α της ιδιωτικη ́ς ασφα ́λειας στην Ιταλι ́α εξακολουθω ́ντας στο εσωτερικο ́ δι ́καιο των οδηγιω ́ν 89/369/ΕΟΚ του Συμβου-
 να ́εχουν την ́εδρα τους σε α ́λλη χω ́ρα. λι ́ου, της 8ης Ιουνι ́ου 1989, σχετικα ́ με την προ ́ληψη της
 ατμοσφαιρικη ́ς ρυπα ́νσεως που προκαλει ́ται απο ́ τις νε ́ες
 εγκαταστα ́σεις καυ ́σης αστικω ́ν απορριμμα ́των (1) και
 89/429/ΕΟΚ, της 21ης Ιουνι ́ου 1989, σχετικα ́ με τη μει ́ωση
 της ατμοσφαιρικη ́ς ρυπα ́νσεως που προκαλει ́ται απο ́ τις νε ́ες
 εγκαταστα ́σεις της καυ ́σης αστικω ́ν απορριμμα ́των (2), παρε ́βη
 τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ τα α ́ρθρα 6 και 8 της
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́- οδηγι ́ας 89/369/ΕΟΚ και απο ́ τα α ́ρθρα 2, 6 και 7 της
 βαλε το Landesgericht Korneuburg, με δια ́ταξη της 5ης Ιου- οδηγι ́ας 89/429/ΕΟΚ·
 λι ́ου 1999, στην υπο ́θεση New Yorker S.H.K. Jeans GmbH
 κατα ́ Ing. Jaroslav Kupco — να καταδικα ́σει το Βασι ́λειο του Βελγι ́ου στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (Υπο ́θεση C-284/99)
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 (1999/C 281/19)
 Η Επιτροπη ́ περιορι ́ζει την παρου ́σα διαδικασι ́α στην περιφε ́ρεια
 Με δια ́ταξη της 5ης Ιουλι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη Βρυξελλω ́ν.
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 29
 Ιουλι ́ου 1999, το Landesgericht Korneuburg, στο πλαι ́σιο της Σχετικα ́ με την οδηγι ́α 89/369/ΕΟΚ, η Επιτροπη ́ επισημαι ́νει
 διαφορα ́ς μεταξυ ́ New Yorker S.H.K. Jeans GmbH και Ing. ορισμε ́να σημει ́α ως προς τα οποι ́α η ισχυ ́ουσα στις Βρυξε ́λλες
 Jaroslav Kupco που εκκρεμει ́ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́απο ́ το ∆ικαστη ́ριο ρυ ́θμιση δεν συνα ́δει προς την οδηγι ́α ιδι ́ως ο ́σον αφορα ́ την
 την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς ερωτη ́ματος: υποχρε ́ωση των αρχω ́ν να επεμβαι ́νουν σε περι ́πτωση υπερβα ́σεως
 των ορι ́ων και την ασαφη ́ μνει ́α των υποχρεω ́σεων που βαρυ ́νουν
 'Εχει το α ́ρθρο 1 του κανονισμου ́ (ΕΚ) 3295/94 του Συμβουλι ́ου, τις επιχειρη ́σεις.
 της 22ας ∆εκεμβρι ́ου 1994, περι ́με ́τρων απαγο ́ρευσης της ελευ ́θε-
 ρης κυκλοφορι ́ας, της εξαγωγη ́ς, της επανεξαγωγη ́ς και της ’Οσον αφορα ́ την οδηγι ́α 89/429/ΕΟΚ, η Επιτροπη ́ διαπιστω ́νει
 υπαγωγη ́ς υπο ́ καθεστω ́ς αναστολη ́ς των εμπορευμα ́των παραποι ́η- την παρα ́λειψη μεταφορα ́ς στο εσωτερικο ́ δι ́καιο των α ́ρθρων 6,
 σης/απομι ́μησης και των αναπαραχθε ́ντων χωρι ́ς α ́δεια (πειρα- παρα ́γραφος 3 ́εως 5 και 7, παρα ́γραφος 1 και 2 της οδηγι ́ας.
 τικω ́ν) (1), την ́εννοια ο ́τι ο κανονισμο ́ς αυτο ́ς πρε ́πει να τυγχα ́νει
 εφαρμογη ́ς και στις περιπτω ́σεις κατα ́ τις οποι ́ες εμπορευ ́ματα
 (1) ΕΕ L 163 της 14.6.1989, σ. 32.
 ο ́πως τα περιγραφο ́μενα λεπτομερε ́στερα στον εν λο ́γω κανονισμο ́, (2) ΕΕ L 203 της 15.7.1989, σ. 50.
 τα οποι ́α, κατα ́ τη διαμετακο ́μιση (transit) απο ́ ́ενα κρα ́τος το
 οποι ́ο δεν ανη ́κει στην Ευρωπαϊκη ́ Κοινο ́τητα σε α ́λλο κρα ́τος το
 οποι ́ο δεν ανη ́κει στην Ευρωπαϊκη ́ Κοινο ́τητα, παρακρατω ́νται
 προσωρινω ́ς απο ́ τις τελωνειακε ́ς αρχε ́ς εντο ́ς κρα ́τους με ́λους
 βα ́σει του προαναφερθε ́ντος κανονισμου ́, κατο ́πιν αιτη ́σεως του
 δικαιου ́χου, ο οποι ́ος επικαλει ́ται προσβολη ́ των δικαιωμα ́των του
 και του οποι ́ου η επιχει ́ρηση ́εχει την ́εδρα της εντο ́ς τρι ́του
 κρα ́τους; Αι ́τηση αναιρε ́σεως που α ́σκησε στις 3 Αυγου ́στου 1999 η
 εταιρι ́α γαλλικου ́ δικαι ́ου Schiocchet, κατα ́ της διατα ́ξεως
 του πρω ́ του τμη ́ματος του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 (1) EE L 341, της 30.12.1994. Κοινοτη ́των της 21ης Μαι ̈́ου 1999, στις συνεκδικασθει ́σες
 υποθε ́σεις T-169/98 και T-170/98, Schiocchet κατα ́ Επιτρο-
 πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των
 (Υπο ́θεση C-289/99 P)
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́ (1999/C 281/21)
 του Βασιλει ́ου του Βελγι ́ου, που ασκη ́θηκε στις 30 Ιουλι ́ου
 1999 Η εταιρι ́α Schiocchet, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον Pascal Barbier,
 δικηγο ́ρο Thionville, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο το
 (Υπο ́θεση C-287/99) πρακτορει ́ο Viva Vacances agency, 33 Rue de Strasbourg,
 α ́σκησε στις 3 Αυγου ́στου 1999, ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των
 (1999/C 281/20) Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αι ́τηση αναιρε ́σεως κατα ́ της διατα ́ξεως
 του πρω ́του τμη ́ματος του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινο-
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τη ́των της 21ης Μαι ̈́ου 1999 στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις
 τον Hendrik van Lier και τη Léna Ström, νομικου ́ς συμβου ́λους, T-169/98 και T-170/98, Schiocchet κατα ́ Επιτροπη ́ς των
 με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον Carlos Gómez de la Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.