text:
28.8.1999 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 246/27
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ (Βε ́λγιο), εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον Γεω ́ργιο Σακελλαρο ́πουλο,
 δικηγο ́ρο Αθηνω ́ν, με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο
 της 15ης Ιουνι ́ου 1999 Aloyse May, 31, Grand rue, κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: Gianluigi Valsesia και Μαρι ́α Κοντου ́
 Durante), με αντικει ́μενο προσφυγη ́ περι ́ ακυρω ́σεως της αποφα ́-
 στην υπο ́θεση T-288/97, Regione Autonoma Friuli Venezia σεως της 12ης Μαρτι ́ου 1997 με την οποι ́α η Επιτροπη ́ απε ́ρριψε
 Giulia κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1) την αι ́τηση χορηγη ́σεως συντα ́ξεως αναπηρι ́ας, το Πρωτοδικει ́ο
 (τε ́ταρτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους R. M. Moura Ramos,
 (Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Απο ́φαση της Επιτροπη ́ς — προ ́εδρο τμη ́ματος, τη V. Tiili και P. Mengozzi, δικαστε ́ς, γραμμα-
 Κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις — Προσφυγη ́ ασκηθει ́σα απο ́ υποδεε ́- τε ́ας: B. Pastor, κυ ́ρια υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις
 στερη του κρα ́τους διοικητικη ́ αρχη ́ — Παραδεκτο ́) 3 Ιουνι ́ου 1999 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 (1999/C 246/54) 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́ ως απαρα ́δεκτη ́οσον αφορα ́ τον
 πρω ́ το λο ́γο ακυρω ́ σεως και ως αβα ́σιμη ́οσον αφορα ́ τον
 δευ ́τερο.
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 2) Κα ́θε δια ́δικος φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 Στην υπο ́θεση T-288/97, Regione Autonoma Friuli Venezia
 Giulia, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους δικηγο ́ρους Renato Fusco,
 (1) ΕΕ C 26 της 24.1.1998.
 δικηγο ́ρο Τεργε ́στης, και τον Maurizio Maresca, δικηγο ́ρο Γε ́νο-
 βας, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, 36, rue Wiltz, κατα ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: Paul Nemitz
 και Paolo Stancanelli), με αντικει ́μενο αι ́τηση ακυρω ́σεως της
 αποφα ́σεως 98/182/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της 30η ́ς Ιουλι ́ου 1997,
 σχετικα ́ με τις ενισχυ ́σεις που χορηγη ́θηκαν απο ́ την Περιφε ́ρεια
 Friuli Venezia Giulia (Ιταλι ́α) στις επιχειρη ́σεις οδικη ́ς μεταφορα ́ς
 εμπορευμα ́των της Περιφε ́ρειας (EE L 66, σ. 18), το Πρωτοδικει ́ο
 (πρω ́το πενταμελε ́ς τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους B. Vesterdorf, ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 Προ ́εδρο, C. W. Bellamy, R. M. Moura Ramos, J. Pirrung και
 P. Mengozzi, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: J. Palacio González, υπα ́λλη- της 10ης Ιουνι ́ου 1999
 λος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 15 Ιουνι ́ου 1999 απο ́φαση με το
 ακο ́λουθο διατακτικο ́: στην υπο ́θεση T-10/98, E-Quattro Snc κατα ́ Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 1) Απορρι ́πτει την ́ενσταση απαραδε ́κτου που προε ́βαλε η
 Επιτροπη ́.
 (Ρη ́τρα διαιτησι ́ας — Υποχρε ́ωση πληρωμη ́ς — Μη εκτε ́-
 2) Θα χωρη ́σει η διαδικασι ́α επι ́ της ουσι ́ας. λεση)
 3) Επιφυλα ́σσεται επι ́ των δικαστικω ́ ν εξο ́δων. (1999/C 246/56)
 (1) EE C 7 της 10.1.1998.
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 Στην υπο ́θεση T-10/98, E-Quattro Snc, με ́εδρα το Laveno-
 Mombello (Ιταλι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον Giuseppe
 Marchesini, δικηγο ́ρο στο Corte di Cassazione, με αντι ́κλητο στο
 Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο Ernest Arendt, 8-10, rue Mathias
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ Hardt, κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι:
 José Luis Iglesias Buhigues, Barry Doherty και Αlberto Dal
 Ferro), που ́εχει ως αντικει ́μενο αι ́τημα, βα ́σει του α ́ρθρου 153 ΕΑ,
 της 3ης Ιουνι ́ου 1999 για την αποκατα ́σταση της ζημι ́ας που η ενα ́γουσα ισχυρι ́ζεται ο ́τι
 ́εχει υποστει ́ στο πλαι ́σιο συμβα ́σεως συναφθει ́σας με την Κοινο ́-
 στην υπο ́θεση Τ-295/97, ∆ημη ́τριος Κου ́σιος κατα ́ Επιτροπη ́ς τητα, το Πρωτοδικει ́ο (δευ ́τερο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους
 των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1) A. Potocki, προ ́εδρο, και C. W. Bellamy και A. W. H. Meij,
 δικαστε ́ς· γραμματε ́ας: J. Palacio González, υπα ́λληλος διοι-
 (Υπα ́ λληλοι — Χορη ́γηση συντα ́ ξεως αναπηρι ́ας — κη ́σεως, εξε ́δωσε στις 10 Ιουνι ́ου 1999 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 Σχε ́σεις μεταξυ ́ των διαδικασιω ́ ν των α ́ ρθρων 73 και 78 διατακτικο ́:
 του Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́ σεως)
 1) Απορρι ́πτει την αγωγη ́.
 (1999/C 246/55)
 2) Καταδικα ́ζει την ενα ́γουσα στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ελληνικη ́) (1) EE C 94 της 28.3.1998.
 Στην υπο ́θεση Τ-295/97, ∆ημη ́τριος Κου ́σιος, πρω ́ην υπα ́λληλος
 της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν


text:
 7.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 267/65
 Διάταξη του Πρωτοδικείου της 9ης Σεπτεμβρίου 2009 — Nijs κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου
 (Υπόθεση T-375/08 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου περί ανανεώσεως της θητείας του γενικού γραμματέα του - Απόφαση περί μη προαγωγής του αναιρεσείοντος κατά την περίοδο προαγωγών του 2004 - Αναίρεση εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη)
 2009/C 267/117
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Bart Nijs (Bereldange, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωποι: F. Rollinger και A. Hertzog, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ελεγκτικό Συνέδριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: T. Kennedy, J.-M. Stenier και G. Corstens)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα), στις 26 Ιουνίου 2008, στην υπόθεση F-108/07, Nijs κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου (που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή), με την οποία ζητείται η ακύρωση της διατάξεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο διατάσσει:
 1)
 Η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται.
 2)
 Ο Bart Nijs θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και αυτά του Ελεγκτικού Συνεδρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στο πλαίσιο της παρούσας δίκης.
 (1) EE C 301 της 22.11.2008.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 13.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/24
 Αναίρεση που άσκησε στις 7 Δεκεμβρίου 2009 η Πορτογαλική Δημοκρατία κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (έβδομο τμήμα) στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 στην υπόθεση T-385/05, Transnáutica — Transportes e Navegação SA κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-506/09 P)
 2010/C 63/39
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Πορτογαλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: L. Fernandes, C. Guerra Santos, J. Gomes και P. Rocha)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Transnáutica — Transportes e Navegação SA, Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να δεχθεί το αίτημα των πορτογαλικών αρχών με το οποίο επιδιώκεται η εκ μέρους του Δικαστηρίου αναστολή της εκδικάσεως της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως μέχρις ότου εκδοθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου επί της τριτανακοπής που άσκησε η Πορτογαλική Δημοκρατία, καθόσον στο πλαίσιο διαδικασίας τριτανακοπής είναι αναγκαίο να εξετάζονται όχι μόνον τα νομικά ζητήματα, αλλά και τα ζητήματα που αφορούν τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως·
 —
 να αναιρέσει την απόφαση που εξέδωσε το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 στην υπόθεση T-385/05, Transnáutica — Transportes e Navegação SA κατά Επιτροπής, με την οποία το Πρωτοδικείο ακύρωσε την απόφαση REM 05/2004 της Επιτροπής, της 6ης Ιουλίου 2005, περί απορρίψεως του αιτήματος της Transnáutica για επιστροφή και διαγραφή τελωνειακών οφειλών·
 —
 να καταδικάσει την Transnáutica — Transportes e Navegação SA στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη ως εκ του ότι έκρινε ότι οι πορτογαλικές τελωνειακές αρχές ενήργησαν εσφαλμένως κατά τον εκ μέρους τους καθορισμό και έλεγχο της συνολικής εγγυήσεως που χρησιμοποιήθηκε στο πλαίσιο της επίμαχης πράξεως διαμετακομίσεως.
 Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, επίσης, ότι είναι αδύνατο να στοιχειοθετηθεί οποιαδήποτε αιτιώδης συνάφεια μεταξύ των σφαλμάτων στα οποία υπέπεσαν, όπως υποστηρίχθηκε, οι πορτογαλικές αρχές και της μεταγενέστερης αφαιρέσεως των εμπορευμάτων από την τελωνειακή επιτήρηση και διατείνεται ότι το Πρωτοδικείο, καταλήγοντας σε αντίθετο συμπέρασμα, παρέβη το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


text:
C 101/46 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 26.4.2003
 Προς στήριξη της προσφυγής της προβάλλει τους ακόλουθους Προσφυγή της εταιρίας Lafarge SA κατά της Επιτροπής των
 ισχυρισμούς: Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 14 Φεβρουα-
 ρίου 2003
 — η καθής προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνάς της και την αρχή (Υπόθεση Τ-54/03)
 της ισότητας των διαδίκων. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα
 διατείνεται ότι η καθής χρησιμοποίησε πληροφορίες που (2003/C 101/81)
 έλαβε από τρίτο, καθώς και στοιχεία που περιλαμβάνονταν
 σε απαντήσεις τρίτων προς την προσφεύγουσα, και ότι όλα
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 αυτά τα πληροφοριακά στοιχεία δεν αποκαλύφθηκαν στην
 ίδια·
 Η εταιρία Lafarge SA με έδρα το Παρίσι, εκπροσωπούμενη από
 — οι αποδείξεις που προσκόμισε η καθής δεν δικαιολογούν τους δικηγόρους Ηenry Lesguillons, Nathalie Jalbert-Doury,
 τους ισχυρισμούς της, ενώ η καθής δεν ανταποκρίθηκε στις Jean-Cyril Bermond, Antoine Winckler, François Brunet και
 προβλεπόμενες περί του βάρους της αποδείξεως σε τέτοιες Ιgor Simic, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε
 διαδικασίες διατάξεις· ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις
 14 Φεβρουαρίου 2003 προσφυγή κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 — η καθής υπέπεσε σε πρόδηλα σφάλματα κατά την εκτίμηση
 των πληροφοριών, με αποτέλεσμα έκδοση εσφαλμένης Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 αποφάσεως και κατάχρηση εξουσίας·
 — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, της 27ης Νοεμβρίου 2002, που ελήφθη στο
 — η καθής παρέβη το άρθρο 253 ΕΚ, καθόσον δεν παρέθεσε πλαίσιο της υποθέσεως COMP/E-1/37.152, στο μέτρο που
 επαρκείς ή πρόσφορους λόγους που να στηρίζουν την η υπόθεση αυτή αφορά τη Lafarge SA και τη Lafarge
 απόφασή της· Gypsum International SA·
 — επικουρικώς, να εξαλείψει ή να μειώσει το ποσό του
 επιβληθέντος σ' αυτήν, με την εν λόγω απόφαση, προστίμου·
 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται περαιτέρω ότι, κατά τον προσδιο- — να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ρισμό του προστίμου, η καθής προέβη σε κατάχρηση της εξουσίας στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 που έχει δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού
 17/62 και ότι παρέβη τις δικές της κατευθυντήριες γραμμές στον
 τομέα της επιβολής προστίμων, ότι ενήργησε κατά παράβαση των Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 αρχών του κοινοτικού δικαίου και ότι ενήργησε με παράλογο
 τρόπο. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα φρονεί ότι:
 Η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ως αντικείμενο σύμπραξη μεταξύ
 των εταιριών BPB, Gebruder Knauf Westdeutsche Gipswerke
 AG, Gyproc Benelux και της προσφεύγουσας στην αγορά των
 — τα βασικά ποσά που ελήφθησαν υπόψη για την επιβολή του
 πλακών από γύψο.
 προστίμου σε σχέση με τη βαρύτητα και τη διάρκεια
 της παραβάσεως είναι δυσανάλογα μεγάλα, καθορίστηκαν
 αυθαίρετα και κατά παράβαση των αρχών της αναλογικό- Προς στήριξη των αιτημάτων της, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι
 τητας και της ίσης μεταχειρίσεως· η Επιτροπή έχει παραβεί το άρθρο 81 της Συνθήκης ΕΚ και έχει
 υποπέσει σε πρόδηλες πλάνες εκτιμήσεως, στο μέτρο που με τη
 σχετική απόφαση γίνεται δεκτή η συμμετοχή της Lafarge SA
 — η κατά 50 % αύξηση λόγω επιβαρυντικών περιστάσεων είναι σε ενιαία περίπλοκη και συνεχή παράβαση, γεγονός που η
 υπερβολική και δυσανάλογα μεγάλη, θίγουσα την αρχή της προσφεύγουσα αρνείται.
 ίσης μεταχειρίσεως·
 Η προσφεύγουσα φρονεί επίσης:
 — η καθής δεν έλαβε υπόψη καμία ελαφρυντική περίσταση· — ότι η καθής έχει προσβάλει το διασφαλιζόμενο από το
 άρθρο 6 της Συμβάσεως για τα δικαιώματα του ανθρώπου
 δικαίωμα για δίκαιη δίκη·
 — η καθής έσφαλε κατά την εφαρμογή της ανακοινώσεως περί
 επιείκειας, παραβαίνοντας τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως — ότι η καθής έχει παραβεί ουσιώδεις τύπους και προσβάλει
 και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. τα δικαιώματά της άμυνας. Συναφώς, η προσφεύγουσα
 διατείνεται ότι η καθής χρησιμοποίησε δηλώσεις των εμπλε-
 κομένων στη διαδικασία μερών και ότι η διαδικασία πάσχει
 από ουσιώδη ελαττώματα όσον αφορά την ισότητα όπλων·
 — ότι η καθής έχει παραβιάσει την αρχή της αμεροληψίας.
 ---pagebreak--- 26.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 101/47
 Επικουρικώς, προς στήριξη των αιτημάτων της, η προσφεύγουσα των αποδοχών που αντιστοιχούν σε κατάταξη σε ανώτερο
 διατείνεται ότι η καθής έχει παραβεί το άρθρο το άρθρο 15, βαθμό και κλιμάκιο, ληφθέντος υπόψη ότι η διαφορά αυτή
 παράγραφος 2, του κανονισμού 17/62 ΕΚ, το άρθρο 253 ΕΚ πρέπει να αυξηθεί με τόκους υπερημερίας προς 5,75 %
 καθώς και έχει παραβιάσει τις αρχές της αναλογικότητας, της ίσης ετησίως, υπολογιζομένους από τις 16 Μαρτίου 2001·
 μεταχειρίσεως:
 — να υποχρεώσει την καθής στην καταβολή αποζημιώσεως
 — επιβάλλοντας στην προσφεύγουσα πρόστιμο υπερβαίνον υπολογιζομένης ex æquo et bono σε 500 ευρώ ανά μήνα,
 κατά 10 % τον παγκόσμιο κύκλο εργασιών της· υπολογιζόμενα από τις 16 Μαρτίου 2001 και μέχρι την
 ημερομηνία της καταβολής τους·
 — επιβάλλοντας στην προσφεύγουσα συνολικό πρόστιμο για
 προβαλλόμενες ως χωριστές παραβάσεις· — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών
 εξόδων.
 — αυξάνοντας το «ποσό εκκινήσεως» λόγω αποτρεπτικού αποτε-
 λέσματος και επιβαρυντικών περιστάσεων·
 — εφαρμόζοντας έναν υπερβολικό πολλαπλασιαστικό Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 παράγοντα·
 — μη μειώνοντας το πρόστιμο, ούτε ενόψει ελαφρυντικών Ο προσφεύγων στην υπό κρίση υπόθεση προσβάλλει την άρνηση
 περιστάσεων ούτε κατ' εφαρμογήν της σχετικής με την της Α∆Α να τον κατατάξει στο βαθμό Α6, κλιμάκιο 3, κατά την
 επιείκεια ανακοινώσεως ( 1). ανάληψη των καθηκόντων του στην καθής ύστερα από τον
 διαγωνισμό ΕUR/A/154 για την πρόσληψη υπαλλήλων διοικήσεως
 (σταδιοδρομία Α 7/Α 6) στον τομέα λογιστικού ελέγχου.
 ( 1) Που έχει δημοσιευθεί στην ΕΕ C 207 της 18ης Ιουλίου 1996, σ. 4.
 Υποστήριξη των αιτημάτων του, o προσφεύγων επικαλείται:
 — Παράβαση του άρθρου 31, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, της
 αποφάσεως της 1ης Σεπτεμβρίου 1983 σχετικά με τα
 κριτήρια που πρέπει να εφαρμόζονται κατά τον διορισμό σε
 βαθμό και την κατάταξη σε κλιμάκιο, κατά την πρόσληψη,
 Προσφυγή του Philippe Brendel κατά της Επιτροπής των καθώς και του ∆ιοικητικού Οδηγού.
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 12 Φεβρουα-
 ρίου 2003 — Παραβίαση της αρχής patere quam ipse legem fecisti και
 της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
 (Υπόθεση Τ-55/03)
 — Ύπαρξη εν προκειμένω προδήλου πλάνης εκτιμήσεως.
 (2003/C 101/82)
 — Η παράβαση των καθηκόντων μέριμνας και αιτιολογίας.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) — Παράβαση του άρθρου 39 ΕΚ.
 Ο Philippe Brendel, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από
 τους δικηγόρους George Vandersanden και Laure Levi, άσκησε
 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις
 12 Φεβρουαρίου 2003, προσφυγή κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Προσφυγή της Bioelettrica S.p.a. κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 10 Φεβρουα-
 ρίου 2003
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 — να ακυρώσει την απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς (Υπόθεση T-56/03)
 αρχή (Α∆Α) της 3ης Μαΐου περί κατατάξεώς του στο
 βαθμό Α7, κλιμάκιο 2, αναδρομικώς από τις 16 Μαρτίου
 (2003/C 101/83)
 2001, καθώς και, στο μέτρο που παρίσταται ανάγκη, την
 απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2002, που του κοινοποιήθηκε
 στις 4 Νοεμβρίου, σχετικά με την απόρριψη της διοικητικής (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 ενστάσεώς του·
 — να υποχρεώσει την καθής να του καταβάλει το υπόλοιπο των
 αποδοχών που συνίσταται στη διαφορά μεταξύ των αποδοχών Η Bioelettrica S.p.a., εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο
 που αντιστοιχούν σε κατάταξη στο βαθμό Α7, κλιμάκιο 2 και Ombretta Fabe Dal Negro, άσκησε στις 10 Φεβρουαρίου 2003


text:
 19.7.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 183/27
 Προσφυγή της 22ας Μαΐου 2008 — JOOP! κατά ΓΕΕΑ (Παράσταση επιφωνήματος)
 (Υπόθεση T-191/08)
 (2008/C 183/51)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: JOOP! GmbH (Αμβούργο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: H. Schmidt-Hollburg, W. Möllering, A. Löhde, H. Leo, A. Witte, T. Frank, A. Theil, H.-P. Rühland, B. Willers και T. Rein, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς, της 6ης Μαρτίου 2008, στην υπόθεση R 1822/2007-1·
 —
 να καταδικάσει το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Εικονιστικό σήμα το οποίο παριστά επιφώνημα, για προϊόντα των κλάσεων 14, 18 και 25 (αίτηση υπ' αριθ. 5 332 176).
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής.
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (1), δεδομένου ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση έχει διακριτικό χαρακτήρα και δεν χρειάζεται να διατηρηθεί στην ελεύθερη διάθεση όλων.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 11, σ. 1).


text:
 18.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 314/10
 Πρoσφυγή της Επιτρoπής των Ευρωπαϊκών Κoινoτήτων κατά της Ελληνικής Δημoκρατίας πoυ ασκήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2004
 (Υπόθεση C-474/04)
 (2004/C 314/20)
 Η Επιτρoπή των Ευρωπαϊκών Κoινoτήτων, εκπρoσωπoύμενη από τις κες Μαρία ΚΟΝΤΟΥ DURANDE και Carmel O'REILLY Nομικούς Συμβούλους της Νομικής Υπηρεσίας της Επιτροπής, άσκησε στις 10 Νοεμβρίου 2004 ενώπιoν τoυ Δικαστηρίoυ των Ευρωπαϊκών Κoινoτήτων πρoσφυγή κατά της Ελληνικής Δημoκρατίας.
 Η πρoσφεύγoυσα ζητεί από τo Δικαστήριo
 —
 να διαπιστώσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2001/40/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 2001 σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση αποφάσεων απομάκρυνσης υπηκόων τρίτων χωρών, ή εν πάση περιπτώσει μη ανακοινώνοντας τις εν λόγω διατάξεις στην Επιτροπή, παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 8 της εν λόγω οδηγίας.
 —
 Να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 H προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 2 Δεκεμβρίου 2002.
 (1) ΕΕ L 149 της 2.6.2001, σ. 34.


text:
 10.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/24
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Νοεμβρίου 2008 — Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-406/06) (1)
 (Δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών - Πρόσκληση για την υποβολή προσφορών στο πλαίσιο ανοιχτού διαγωνισμού για την παροχή υπηρεσιών υποστηρίξεως συστήματος μητρώων που θεσπίσθηκε στο πλαίσιο της οδηγίας 2003/87/ΕΚ - Απόρριψη προσφοράς υποψηφίου - Απόφαση ανάθεσης της σύμβασης σε άλλον υποψήφιο - Πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Αγωγή αποζημιώσεως)
 (2009/C 6/48)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωποι: Ν. Κορογιαννάκης και Ν. Κεραμιδάς, δικηγόροι)
 Καθής-εναγομένη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Wilderspin και E. Manhaeve)
 Αντικείμενο
 Αφενός, ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 19ης Οκτωβρίου 2006, με την οποία απορρίφθηκε η προσφορά που υπέβαλε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στο πλαίσιο της προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών περί παροχής υπηρεσιών υποστηρίξεως του συστήματος μητρώων που θεσπίσθηκε στο πλαίσιο της οδηγίας 2003/87/EΚ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου (EE L 275, σ. 32), ανεξαρτήτου συστήματος καταγραφής συναλλαγών της Κοινότητας (CITL), της τεχνικής συντηρήσεως και υποστηρίξεως χρήστη (ΕΕ 2006, S 102 108793), καθώς και ακύρωση της αποφάσεως με την οποία ανατέθηκε η εκτέλεση της συμβάσεως σε άλλον υποψήφιο και, αφετέρου, αίτημα αποζημιώσεως.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 (1) ΕΕ C 42 της 24.2.2007.


text:
 3.3.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 65/14
 Αναίρεση που άσκησε στις 9 Δεκεμβρίου 2011 ο Michael Heath κατά της αποφάσεως την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, στην υπόθεση F-121/10, Heath κατά ΕΚΤ
 (Υπόθεση T-645/11 P)
 2012/C 65/28
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Michael Heath (Σαουθάμπτον, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: L. Levi και M. Vandenbussche, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, επί της υποθέσεως F-121/10·
 —
 κατά συνέπεια, να δεχθεί τα αιτήματα που είχε υποβάλει πρωτοδίκως ο αναιρεσείων και, ως εκ τούτου,
 —
 να ακυρώσει το εκκαθαριστικό σημείωμα αποδοχών του Ιανουαρίου 2010 και των επομένων μηνών, καθόσον εφαρμόζεται σ’ αυτά αύξηση συντάξεως κατά 0,6 %, προκειμένου να εφαρμοσθεί αύξηση 2,1 % υπολογιζόμενη σύμφωνα με τη γενική μισθολογική αναπροσαρμογή·
 —
 καθόσον παρίσταται ανάγκη, να ακυρώσει τις από 11 Μαΐου 2010 και από 9 Σεπτεμβρίου 2010 αποφάσεις με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις επανεξετάσεως και οι διοικητικές ενστάσεις που είχε υποβάλει ο νυν αναιρεσείων·
 —
 να υποχρεώσει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει τη διαφορά μεταξύ της αυξήσεως συντάξεως κατά 0,6 %, η οποία εφαρμόσθηκε παρανόμως στην περίπτωση του αναιρεσείοντος από τον Ιανουάριο του 2010, και της αυξήσεως κατά 2,1 % που έπρεπε να εφαρμοσθεί, δηλαδή αύξηση αποδοχών κατά 1,5 % μηνιαίως από τον Ιανουάριο του 2010. Τα ποσά αυτά πρέπει να προσαυξηθούν με τόκους από την ημερομηνία κατά την οποία έκαστο ποσό κατέστη, αντιστοίχως, απαιτητό μέχρι την ημερομηνία πλήρους εξοφλήσεως, υπολογιζομένους βάσει του επιτοκίου που καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες πράξεις ανατοκισμού και το οποίο ίσχυε κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, προσαυξημένου κατά δύο μονάδες·
 —
 να υποχρεώσει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει ποσό ύψους 5 000 ευρώ, σε αποκατάσταση της υλικής ζημίας που υπέστη ο αναιρεσείων λόγω της μειώσεως της αγοραστικής δυνάμεώς του·
 —
 να υποχρεώσει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει ποσό ύψους 5 000 ευρώ, υπολογιζόμενο κατά δίκαιη κρίση [ex aequo et bono], σε αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη ο αναιρεσείων·
 —
 να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα·
 —
 να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στο σύνολο των δικαστικών εξόδων αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αιτήσεώς του αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει πέντε λόγους.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αντλείται από νομική πλάνη, εσφαλμένη ερμηνεία της έννοιας της βλαπτικής πράξεως και παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου.
 2)
 Ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αντλούνται από παράβαση κατά τον έλεγχο πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως, από παραμόρφωση των στοιχείων της δικογραφίας και από παράβαση του καθήκοντος αιτιολογήσεως, από παράβαση του άρθρου 17, παράγραφος 7, του παραρτήματος III των όρων εργασίας και από παράβαση των κανόνων περί βάρους αποδείξεως κατά τον εκ μέρους του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης έλεγχο νομιμότητας της γνωμοδοτήσεως του αναλογιστή και του περιεχομένου της.
 3)
 Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως αντλείται από παραμόρφωση των στοιχείων της δικογραφίας και από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, καθώς και από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ουδόλως εξέτασε το νομότυπο της παρεμβάσεως, μετά την 1η Νοεμβρίου 2009, του αναλογιστή της ΕΚΤ του οποίου η θητεία έληγε στις 31 Οκτωβρίου 2009.
 4)
 Ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως αντλείται από παράβαση του άρθρου 48 των όρων εργασίας, καθώς και από παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι και από προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος της συλλογικής διαπραγματεύσεως, όπως διασφαλίζονται ιδίως από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ) και από το άρθρο 28 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι «ο [νυν αναιρεσείων] δεν μπορεί να προσάψει στην ΕΚΤ ότι δεν διαβουλεύθηκε με την επιτροπή προσωπικού πριν καθορίσει το ύψος της προσαρμογής των συντάξεων για το έτος 2010».


text:
 1.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 290/19
 Αίτηση αναιρέσεως που η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (Ευρωπόλ) κατέθεσε στις 11 Αυγούστου 2011 κατά της αποφάσεως της 26ης Μαΐου 2011 την οποία το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης εξέδωσε στην υπόθεση F-83/09, Kalmár κατά Ευρωπόλ
 (Υπόθεση T-455/11 P)
 2011/C 290/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (Ευρωπόλ) (εκπρόσωποι: D. Neumann, D. El Khoury και J. Arnould, δικαστικοί πληρεξούσιοι, επικουρούμενοι από τους D. Waelbroeck και E. Antypas, δικηγόρους)
 Αναιρεσίβλητος: Andreas Kalmár (Χάγη, Κάτω Χώρες)
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να εκδικάσει την υπόθεση επί της ουσίας, κατά το μέρος που το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (στο εξής: Δικαστήριο ΔΔ):
 α)
 ακύρωσε την απόφαση της Ευρωπόλ της 4ης Φεβρουαρίου 2009 με την οποία ο διευθυντής της Ευρωπόλ έλυσε τη σύμβαση ορισμένου χρόνου του A. Calmár, ακύρωσε την απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2009 με την οποία ο διευθυντής της Ευρωπόλ απάλλαξε τον A. Calmár από την υποχρέωση να εργαστεί κατά το χρονικό διάστημα από την προειδοποίηση για τη λύση της συμβάσεώς του μέχρι τη λύση αυτή και ακύρωσε την απόφαση της 18ης Ιουλίου 2009 με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση του A. Calmár·
 β)
 υποχρέωσε την Ευρωπόλ να καταβάλει στον A. Calmár ποσό 5 000 ευρώ ως αποζημίωση· και
 γ)
 καταδίκασε την Ευρωπόλ στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 —
 να καταδικάσει τον αναιρεσίβλητο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων τόσο της δίκης ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ όσο και της δίκης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα διατυπώνει έξι λόγους αναιρέσεως.
 1)
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει παράβαση της απαγορεύσεως αποφάνσεως ultra petita και προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας. Κατά την αναιρεσείουσα, το Δικαστήριο ΔΔ προέβη σε εξέταση με βάση αιτιάσεις άλλες από εκείνες που είχε διατυπώσει ο αναιρεσίβλητος.
 2)
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλει νομικό σφάλμα κατά την αξιολόγηση της νομιμότητας των επίμαχων αποφάσεων. Ειδικά, το Δικαστήριο ΔΔ ερμήνευσε με εσφαλμένο τρόπο το καθήκον προνοίας και την υποχρέωση αιτιολογήσεως.
 3)
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει νομικό σφάλμα στο οποίο το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε σχετικά με το αντικείμενο του ακυρωτικού αιτήματος. Κατά την αναιρεσείουσα, το Δικαστήριο ΔΔ έπρεπε να χαρακτηρίσει την απόφαση της 18ης Ιουλίου 2009 ως βλαπτική απόφαση που και αυτή υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο.
 4)
 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει πολυάριθμα σφάλματα στην κρίση του Δικαστηρίου ΔΔ ότι η Ευρωπόλ «δεν» έλαβε υπόψη ή δεν έλαβε «δεόντως» υπόψη ορισμένα «λυσιτελή και μη αμελητέα πραγματικά στοιχεία» όταν αποφάσισε να απολύσει τον αναιρεσίβλητο.
 5)
 Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει ανεπαρκή αιτιολόγηση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
 6)
 Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει ότι κακώς επιδικάστηκε αποζημίωση.


text:
 3.3.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 65/2
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Nejvyšší správní soud (Τσεχική Δημοκρατία) στις 20 Οκτωβρίου 2011 — Mehmet Arslan κατά Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie
 (Υπόθεση C-534/11)
 2012/C 65/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η τσεχική
 Αιτούν δικαστήριο
 Nejvyšší správní soud
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Mehmet Arslan
 Αναιρεσίβλητη: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 2, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με την ένατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και τις διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (1) την έννοια ότι η ως άνω οδηγία δεν εφαρμόζεται όταν πρόκειται για υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος υπέβαλε αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια της οδηγίας 2005/85/ΕΚ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (2);
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως επί του πρώτου ερωτήματος, πρέπει να τερματίζεται η θέση υπό κράτηση ενός αλλοδαπού με σκοπό την επιστροφή του οσάκις ο τελευταίος υποβάλλει αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας κατά την έννοια της οδηγίας 2005/85/ΕΚ και ενόσω δεν υφίστανται άλλοι λόγοι δικαιολογητικοί της κρατήσεώς του;
 (1) EE L 348, σ. 98.
 (2) EE L 326, σ. 13.


text:
 7.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 260/43
 Προσφυγή της 4ης Ιουλίου 2013 — Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-354/13)
 2013/C 260/78
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks e.V. (Βερολίνο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: I. Jung, M. Teworte-Vey, A. Renvert και J. T. Saatkamp, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 8 Απριλίου 2013 απόφαση της καθής στην υπόθεση «Kołocz śląski/Kołacz śląski» — Schlesischer Streuselkuchen (Ref. Ares [2013] 619104 — 10 Απριλίου 2013).
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από εσφαλμένη νομική βάση
 —
 η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η καθής εσφαλμένως στήριξε την απόφαση της επί της αιτήσεως της προσφεύγουσας για ακύρωση της καταχωρίσεως «Kołocz śląski/Kołacz śląski» ως προστατευόμενης γεωγραφικής ενδείξεως στην ισχύουσα κατά τον χρόνο λήψεως της αποφάσεως νέα έκδοση του κανονισμού (ΕΕ) 1151/2012 (1), αντί να την στηρίξει στον ισχύοντα κατά τον χρόνο της υποβολής της αιτήσεως παλαιότερο κανονισμό (ΕΚ) 510/2006 (2). Επομένως, η καθής παραβίασε την αρχή «tempus regit actum».
 —
 η προσφεύγουσα διατείνεται, επίσης, ότι η αίτηση για ακύρωση της καταχωρίσεως βάσει του κανονισμού 510/2006 είναι παραδεκτή και βάσιμη. Στο πλαίσιο αυτό, προσθέτει, μεταξύ άλλων, ότι πληρούνται δύο λόγοι ακυρώσεις της καταχωρίσεως (η επίμαχη ονομασία πρόκειται περί γενικής ονομασίας κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 510/2006, η δε γεωγραφική περιοχή της Σηλεσίας οριοθετήθηκε εσφαλμένως στις προδιαγραφές της καταχωρίσεως) κατά τα άρθρο 12, παράγραφος 2, του κανονισμού 510/2006 και ότι τυχόν αποκλίνουσα ερμηνεία και εφαρμογή της διατάξεως αυτής θα προσέβαλε τα θεμελιώδη δικαιώματα του τομέα της αρτοποιίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από παράβαση του κανονισμού 1151/2012.
 —
 η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η αίτηση είναι παραδεκτή και βάσιμη ακόμα και αν εξετασθεί βάσει του κανονισμού 1151/2012.
 (1) Κανονισμός (ΕΕ) 1151/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Νοεμβρίου 2012 για τα συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (ΕΕ L 343, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 510/2006 του Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 2006 για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων
 (ΕΕ L 93, σ. 12).


text:
 8.5.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 144/16
 Αναίρεση που άσκησε στις 29 Δεκεμβρίου 2016 η Guccio Gucci SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 11 Οκτωβρίου 2016 στην υπόθεση T-461/15: Guccio Gucci SpA κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-675/16 P)
 (2017/C 144/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Guccio Gucci SpA (εκπρόσωποι: V. Volpi, P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta, avvocati)
 Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης· Guess? IP Holder LP
 Αιτήματα
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας·
 —
 να καταδικάσει τη Guess στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1.
 Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως η Guccio Gucci S.p.A. (στο εξής: Gucci ή αναιρεσείουσα) ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα), στην υπόθεση T-461/15 (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), κατά το μέρος της που το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της Gucci κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών της 27ης Μαΐου 2015, στην υπόθεση R 2049/2014-44, με την οποία το ως άνω τμήμα προσφυγών δέχθηκε την απόφαση του τμήματος ανακοπών της 31ης Ιουλίου 2014, η οποία είχε απορρίψει την αίτηση κηρύξεως της ακυρότητας της υπ’ αριθμ. 5538012 καταχωρίσεως (ΕΕ), για τις κλάσεις 3, 9, 14, 16. 18, 25 και 35 (στο εξής: αμφισβητούμενο σήμα), στο όνομα της Guess? IP Holder L.P. (στο εξής: Guess).
 2.
 Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε κρίνοντας ότι οι λόγοι ακυρώσεως που θεσπίζονται στα άρθρα 8, παράγραφος 1, στοιχείο β’, και 8, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου της 26ης Φεβρουαρίου 2009, ως είχε αρχικώς (στο εξής: κανονισμός για το κοινοτικό σήμα), δεν έχουν εφαρμογή στο αμφισβητούμενο σήμα. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σαφώς σε παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων κατά την εκτίμηση περί της ομοιότητας μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημείων και, ως εκ τούτου, εσφαλμένως εφάρμοσε τα άρθρα 8, παράγραφος 1, στοιχείο β’, και 8, παράγραφος 5, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα. Επίσης, το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
 3.
 Το Γενικό Δικαστήριο απέκλεισε την ομοιότητα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων στηριζόμενο στην παραδοχή ότι το ενδιαφερόμενο κοινό θα αντιληφθεί στο [αμφισβητούμενο] σήμα το κεφαλαίο γράμμα «G», το οποίο αναπαριστούσαν τα προγενέστερα σήματα, ως αφηρημένο διακοσμητικό στοιχείο. Επιπλέον, λαμβανομένης υπόψη της γραφιστικής μορφής του σημείου και του ότι τα στοιχεία του ενώνονται ή αλληλοσυμπληρώνονται, θα μπορούσαν αυτά να γίνουν αντιληπτά ως καλλιτεχνική απεικόνιση γραμμάτων, όπως το κεφαλαίο γράμμα «X» ή το γράμμα «e», και ως συνδυασμός ψηφίων και γραμμάτων, όπως το ψηφίο «3» και το γράμμα «e» (βλ., συναφώς, σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως). Η παραδοχή αυτή αποτελεί το κρίσιμο στοιχείο της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, βάσει της οποίας το Γενικό Δικαστήριο απέκλεισε οποιαδήποτε ομοιότητα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων και, ως εκ τούτου, τη δυνατότητα εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση των άρθρων 8, παράγραφος 1, στοιχείο β’, και 8, παράγραφος 5, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα.
 4.
 Ωστόσο, η ως άνω παραδοχή είναι προδήλως εσφαλμένη. Τούτο καταδεικνύεται από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν στην υπόθεση από τα οποία καθίσταται φανερό ότι το ενδιαφερόμενο κοινό όντως διακρίνει το κεφαλαίο γράμμα «G» στο αμφισβητούμενο σήμα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που προσκόμισε η Gucci για το πώς αντιλαμβάνεται το κοινό το επίμαχο σήμα. Αυτή η προφανής παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων επηρέασε την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά την αίτηση καταχωρίσεως της Gucci: εάν το Γενικό Δικαστήριο γνώριζε ότι το ενδιαφερόμενο κοινό –ή τουλάχιστον ένα μέρος του– αντιλαμβάνεται το αμφισβητούμενο σήμα ως συνδυασμό των κεφαλαίων γραμμάτων «G», δεν θα απέκλειε την ομοιότητα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων και, συνεπώς, τη δυνατότητα εφαρμογής των άρθρων 8, παράγραφος 1, στοιχείο β’, και 8, παράγραφος 5, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα.


text:
 23.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 184/22
 Προσφυγή της 11ης Ιανουαρίου 2012 — ΖΖ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-6/12)
 2012/C 184/46
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: C. Dony, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής να μην κάνει δεκτή την ένσταση που άσκησε ο προσφεύγων κατά της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για χορήγηση του επιδόματος εκπατρισμού
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την από 11 Οκτωβρίου 2011 απόφαση της ΑΔΑ να μην κάνει δεκτή την ένσταση που άσκησε ο προσφεύγων δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά της αποφάσεως της 24ης Μαΐου 2011 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για χορήγηση του επιδόματος εκπατρισμού·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.


text:
 7.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 267/45
 Αναίρεση που άσκησε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009 η Perfetti Van Melle SpA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (όγδοο τμήμα) την 1η Ιουλίου 2009 στην υπόθεση T-16/08: Perfetti Van Melle SpA κατά Γραφείου Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), Cloetta Fazer AB
 (Υπόθεση C-353/09 P)
 2009/C 267/78
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Perfetti Van Melle SpA (εκπρόσωποι: P. Perani και P. Pozzi, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), Cloetta Fazer AB
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως και, κατά συνέπεια, να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου, στην υπόθεση T-16/08, στο σύνολό της, σύμφωνα με το άρθρο 61 του Οργανισμού του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το άρθρο 113 του Κανονισμού Διαδικασίας·
 —
 να επιλύσει οριστικώς τη διαφορά –αν αυτό επιτρέπεται στο στάδιο που βρίσκεται η υπόθεση– ακυρώνοντας την απόφαση του τμήματος ακυρώσεως του ΓΕΕΑ, της 24ης Νοεμβρίου 2005, επί της αιτήσεως ακυρότητας αριθ. 941 C 973065 και να καταδικάσει τους καθών στα δικαστικά έξοδα της δίκης ενώπιον του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και στα έξοδα της διαδικασίας ακυρότητας ενώπιον του ΓΕΕΑ.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1. Νομικοί λόγοι
 Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως, η Perfetti Van Melle SpA ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου στην υπόθεση T-16/08, της 1ης Ιουλίου 2009, η οποία κοινοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου 2009.
 Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Πρωτοδικείου ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β′, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (1), σε συνδυασμό με το άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο α′, του εν λόγω κανονισμού.
 1.1. Πρώτος λόγος αναιρέσεως: η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν εξέτασε τα επίμαχα σήματα με βάση τα κριτήρια της «σφαιρικής εκτίμησης» ή της «γενικής εντύπωσης».
 Κατά πάγια αρχή, η σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου σύγχυσης, όσον αφορά την οπτική, ακουστική ή εννοιολογική ομοιότητα των επίμαχων σημάτων, πρέπει να στηρίζεται στη γενική εντύπωση που προκαλούν τα σήματα, λαμβανομένων υπόψη, ιδίως, τους διακριτικών και κυρίαρχων στοιχείων τους. Η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Πρωτοδικείο παρέλειψε να εφαρμόσει την προαναφερθείσα αρχή και, ιδίως, διαπίστωσε την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως, βασίζοντας την αξιολόγησή του αποκλειστικά στο γεγονός ότι αμφότερα χρησιμοποιούν το κοινό στοιχείο «CENTER».
 Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν εξέτασε τα σήματα προβαίνοντας σε «σφαιρική εκτίμηση» ή εκτιμώντας τη «γενική εντύπωση» που δημιουργούν. Αντιθέτως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση χρησιμοποίησε μια αναλυτική προσέγγιση και εξέτασε, αφενός, το σήμα «CENTER» και, αφετέρου, το πρώτο λεκτικό στοιχείο «CENTER» του επίμαχου σήματος, μη δίδοντας οποιαδήποτε σημασία στο δεύτερο λεκτικό στοιχείο «SHOCK». Είναι αληθές ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ανέφερε το κριτήριο της σφαιρικής εκτίμησης και της γενικής εντύπωσης, αλλά είναι επίσης αληθές ότι για μια σωστή κρίση δεν αρκεί η αναφορά και η αναπαραγωγή ενός νομολογιακού κριτηρίου, αλλά πρέπει το κριτήριο αυτό να χρησιμοποιηθεί και να εφαρμοστεί σωστά στην συγκεκριμένη υπόθεση. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν έπραξε κάτι τέτοιο. Περιορίστηκε να κρίνει ότι τα δύο υπό σύγκριση σήματα είναι όμοια και μοιράζονται το λεκτικό στοιχείο «CENTER», χωρίς να εξηγήσει γιατί το λεκτικό στοιχεία «SHOCK» δεν αρκεί για να αποκλειστεί ο κίνδυνος συγχύσεως.
 Για τους παραπάνω λόγους, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, επίσης, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω στρέβλωσης των πραγματικών περιστατικών και διότι παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως.
 1.2. Δεύτερος λόγος αναιρέσεως: η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, παρέλειψε να εξετάσει ορισμένους εξαιρετικά σημαντικούς και κρίσιμους παράγοντες.
 Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση παρέβη επίσης το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β′, διότι δεν εκτίμησε τους παράγοντες που ήταν εξαιρετικά σημαντικοί για τον καθορισμό του κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των σημάτων. Ειδικότερα, το Πρωτοδικείο δεν έλαβε υπόψη τη μακρά συνύπαρξη των υπό σύγκριση σημάτων και την απουσία, στην πράξη, κινδύνου σύγχυσης, όπως λεπτομερώς εξηγείται με την αίτηση ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 Επιπλέον, το Πρωτοδικείο δεν εκτίμησε σωστά έναν άλλο σημαντικό παράγοντα, που είναι ο βαθμός προσοχής του ενδιαφερομένου κοινού. Στην πραγματικότητα, θα ήταν παράλογο για το Πρωτοδικείο να δεχθεί ότι ένας καταναλωτής, που έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως προσεκτικός και ενημερωμένος δεν θα μπορούσε να παρατηρήσει την ύπαρξη της λέξης «SHOCK» και να αναγνωρίσει ότι τα υπό εξέταση σήματα δεν έχουν μόνο οπτικές και ηχητικές διαφορές, αλλά και διαφορετική έννοια, δεδομένου ότι το σήμα «CENTER» είναι λέξη που ανακαλεί στη μνήμη «το μέσον ενός πράγματος» ενώ το σήμα «CENTER SHOCK», λόγω της παρουσίας της περισσότερο διακριτικής λέξης «SHOCK», ζωντανεύει την ιδέα μιας ισχυρής αίσθησης (σοκ), την οποία αισθάνεται ο καταναλωτής όταν μασά το κέντρο της μαστίχας.
 2. Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 Να δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως και, κατά συνέπεια, να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου στο σύνολό της, σύμφωνα με το άρθρο 61 του Οργανισμού του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το άρθρο 113 του Κανονισμού Διαδικασίας·
 —
 να επιλύσει οριστικώς τη διαφορά, αν αυτό επιτρέπεται στο στάδιο που βρίσκεται η υπόθεση, ακυρώνοντας την απόφαση του τμήματος ακυρώσεως του ΓΕΕΑ, της 24ης Νοεμβρίου 2005, επί της αιτήσεως ακυρότητας αριθ. 941 C 973065 και να καταδικάσει τους καθών στα δικαστικά έξοδα της δίκης ενώπιον του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και στα έξοδα της διαδικασίας ακυρότητας ενώπιον του ΓΕΕΑ, σύμφωνα με το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας·
 —
 επικουρικώς, εάν το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η διαδικασία δεν το επιτρέπει, να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο για να αποφανθεί αυτό σύμφωνα με τα κριτήρια που θα θέσει το Δικαστήριο.
 (1) ΕΕ L 11, σ. 1


text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/16
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Raad van State (Κάτω Χώρες) στις 5 Οκτωβρίου 2012 — H. J. Kooistra κατά Burgemeester van Skarsterlân
 (Υπόθεση C-447/12)
 2013/C 26/29
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Raad van State
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: H.J. Kooistra
 Αναιρεσίβλητος: Burgemeester van Skarsterlân
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με την καθιέρωση προτύπων για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τη χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κρατών μελών (ΕΕ L 385, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 444/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 2009, να ερμηνευθεί κατά τέτοιον τρόπο ώστε ο κανονισμός να μην έχει εφαρμογή επί των εγγράφων ταυτότητας που τα κράτη μέλη χορηγούν στους υπηκόους τους, όπως το ΝΙΚ, ανεξάρτητα από τη διάρκεια ισχύος τους και ανεξάρτητα από τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν ως ταξιδιωτικό έγγραφο;
 2)
 Αν από την απάντηση στο ερώτημα 1 προκύπτει ότι ο κανονισμός (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με την καθιέρωση προτύπων για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τη χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κρατών μελών (ΕΕ L 385, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 444/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 2009, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 (ΕΕ L 142, σ. 1), έχει εφαρμογή επί εγγράφων ταυτότητας όπως το ολλανδικό δελτίο ταυτότητας, λαμβανομένης υπόψη της δυνατότητας να χρησιμοποιηθεί το δελτίο αυτό ως ταξιδιωτικό έγγραφο είναι το άρθρο 1, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού ισχυρό υπό το πρίσμα των άρθρων 7 και 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 8 της Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών;
 3)
 Αν η απάντηση στο ερώτημα 2 σημαίνει ότι είναι ισχυρό το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με την καθιέρωση προτύπων για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τη χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κρατών μελών (ΕΕ L 385, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 444/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 2009, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 (ΕΕ L 142, σ. 1), έχει το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού, υπό το πρίσμα των άρθρων 7 και 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του άρθρου 8, παράγραφος 2, της Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και του άρθρου 7, αρχή και στοιχείο στ', της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής (1), σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, αρχή και στοιχείο β', της οδηγίας αυτής, την έννοια ότι για την εφαρμογή του κανονισμού αυτού τα κράτη μέλη πρέπει να εγγυώνται με νόμο ότι τα βιομετρικά δεδομένα, που συλλέγονται και αποθηκεύονται βάσει του κανονισμού αυτού, δεν δύνανται να συλλεγούν, να υποβληθούν σε επεξεργασία και να χρησιμοποιηθούν για άλλους σκοπούς εκτός από την έκδοση του εγγράφου;
 (1) Οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (ΕΕ L 281, σ. 31).


text:
 15.12.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 448/24
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Οκτωβρίου 2014 — Νικολάου κατά Επιτροπής και ΕΚΤ
 (Υπόθεση T-331/13) (1)
 ((Προσφυγή ακυρώσεως - Πρόγραμμα στηρίξεως σταθερότητας της Κύπρου - Δήλωση της Ευρωομάδας σχετικά με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο - Εσφαλμένος προσδιορισμός του καθού στο δικόγραφο της προσφυγής - Απαράδεκτο))
 (2014/C 448/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Μαρίνος Νικολάου (Στρόβολος, Κύπρος) (εκπρόσωποι: Ε. Ευσταθίου, Κ. Ευσταθίου και Κ. Λιασίδου, δικηγόροι)
 Καθών: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. Smulders, J.-P. Keppenne και Μ. Κωνσταντινίδης) και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) (εκπρόσωποι: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan και Φ. Αθανασίου, επικουρούμενοι από τους W. Bussian, W. Devroe και D. Arts, δικηγόρους)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της δηλώσεως της Ευρωομάδας της 25ης Μαρτίου 2013 σχετικά, μεταξύ άλλων, με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Ο Μαρίνος Νικολάου φέρει, εκτός από τα δικαστικά του έξοδα, τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).
 (1) EE C 252 της 31.8.2013.


text:
29.6.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 156/9
 Προσφυγη ́ του Βασιλει ́ου των Κα ́τω Χωρω ́ ν κατα ́ της Επιτρο- κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις στον λιμενικο ́ τομε ́α και, αφετε ́ρου, ́εχει
 πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 2 Μαι ̈́ου διατυπω ́σει τις απο ́ψεις της σχετικα ́ με τις μελλοντικε ́ς
 2002 εξελι ́ξεις στον λιμενικο ́ τομε ́α. 'Ετσι, η Επιτροπη ́ ́εχει δημιου-
 ργη ́σει δικαιολογημε ́νη εμπιστοσυ ́νη.
 (Υπο ́θεση C-164/02)
 (1) Μολονο ́τι, λαμβανομε ́νου υπο ́ψη του σημει ́ου 38 του κοινοτικου ́
 πλαισι ́ου σχετικα ́ με τις κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις για την προστασι ́α του
 (2002/C 156/16) περιβα ́λλοντος (ΕΕ 2001, C 37, σ. 3), ει ́ναι συμβατη ́ με την κοινη ́
 αγορα ́ βα ́σει του α ́ρθρου 87, παρα ́γραφος 3, στοιχει ́ο γ', ΕΚ.
 Το Βασι ́λειο των Κα ́τω Χωρω ́ν, εκπροσωπου ́μενο απο ́ την Η. G.
 Sevenster, α ́σκησε στις 2 Μαι ̈́ου 2002 ενω ́ πιον του ∆ικαστηρι ́ου
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 Το προσφευ ́γον ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο: βαλε το Tribunal Judicial da Comarca de Alcácer do Sal,
 με δια ́ταξη της 26ης Απριλι ́ου 2002 στην υπο ́θεση Daniel
 Fernando Messejana Viegas κατα ́ Companhia de Seguros
 1. Να ακυρω ́σει την υπο ́ στοιχει ́α SG (2002) D/228533 Zurich, SA και Mitsubishi Motors de Portugal, SA, με
 απο ́φαση της Επιτροπη ́ς της 15ης Φεβρουαρι ́ου 2002 περι ́ παρεμβαι ́νουσα την CGU International Insurance plc —
 του με ́τρου ενισχυ ́σεως Ν 812/2001, κατα ́ το με ́ρος που Agência Geral em Portugal
 στην απο ́φαση αυτη ́ η Επιτροπη ́ θεωρει ́ ο ́τι η συνδρομη ́ προς
 τις λιμενικε ́ς αρχε ́ς που χορηγη ́θηκε βα ́σει της
 Stimuleringsregeling verwerking baggerspecie (ρυθμι ́σεως (Υπο ́θεση C-166/02)
 για την παρο ́τρυνση της ανακυκλω ́σεως της ιλυ ́ος βυθοκο-
 ρη ́σεως) αποτελει ́ κρατικη ́ ενι ́σχυση υπο ́ την ́εννοια του (2002/C 156/17)
 α ́ρθρου 87, παρα ́γραφος 1, ΕΚ (1).
 2. Να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 Με δια ́ταξη της 26ης Απριλι ́ου 2002, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 2 Μαι ̈́ου 2002, το Tribunal Judicial da Comarca de Alcácer do
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα Sal, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς μεταξυ ́ Daniel Fernando Messejana
 Viegas αφενο ́ς και Companhia de Seguros Zurich, SA και
 Mitsubishi Motors de Portugal, SA, αφετε ́ρου, με παρεμβαι ́νουσα
 — Παρα ́βαση του α ́ρθρου 87 ΕΚ: η Ολλανδικη ́ Κυβε ́ρνηση την CGU International Insurance plc — Agência Geral em
 θεωρει ́ ο ́τι κακω ́ς η Επιτροπη ́ ισχυρι ́ζεται ο ́τι κατα ́ τη Portugal.
 διαχει ́ριση των πλωτω ́ν οδω ́ν και τη συντη ́ρηση της γενικη ́ς
 υποδομη ́ς των λιμε ́νων οι λιμενικε ́ς αρχε ́ς μπορου ́ν να
 θεωρηθου ́ν ως επιχει ́ρηση υπο ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 87, Που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση
 παρα ́γραφος 1, ΕΚ. Κατα ́ την Ολλανδικη ́ Κυβε ́ρνηση, εν προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α της δευ ́τερης
 προκειμε ́νω η διαχει ́ριση των πλωτω ́ν οδω ́ν (περιλαμβανομε ́- οδηγι ́ας 84/5/ΕΟΚ (1) του Συμβουλι ́ου, της 30η ́ς ∆εκεμβρι ́ου
 νης της βυθοκορη ́σεως) πρε ́πει να θεωρηθει ́ ως δημο ́σια 1983, για την προσε ́γγιση των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν των
 αποστολη ́ και ο ́χι ως οικονομικη ́ δραστηριο ́τητα. Η επε ́νδυση σχετικω ́ν με την ασφα ́λιση της αστικη ́ς ευθυ ́νης που προκυ ́πτει απο ́
 σε τε ́τοιου ει ́δους υποδομε ́ς θεωρει ́ται υπο ́ φυσιολογικε ́ς την κυκλοφορι ́α αυτοκινη ́των οχημα ́των (2), λαμβα ́νοντας υπο ́ψη
 συνθη ́κες απο ́ την Επιτροπη ́ ως γενικο ́ με ́τρο, το κο ́στος του τη δια ́ταξη του α ́ρθρου 508 του Código Civil.
 οποι ́ου φε ́ρει το κρα ́τος στο πλαι ́σιο της ευθυ ́νης του
 ο ́σον αφορα ́ τον σχεδιασμο ́ και την ανα ́πτυξη μεταφορικου ́
 συστη ́ματος γενικα ́ για το δημο ́σιο συμφε ́ρον, αρκει ́συ ́μφωνα (1) EE L 8 της 11.1.1984, σ. 17.
 (2) Που, κατα ́ την α ́ποψη του ενα ́γοντος, ορι ́ζει το ελα ́χιστο κεφα ́λαιο
 με την κοινοτικη ́ νομοθεσι ́α η υποδομη ́ να ει ́ναι de jure και υποχρεωτικη ́ς ασφαλι ́σεως αστικη ́ς ευθυ ́νης, χωρι ́ς να θε ́τει καμμι ́α
 de facto προσιτη ́ σε ο ́λους τους πραγματικου ́ς η ́ δυνητικου ́ς δια ́κριση μεταξυ ́ καθεστω ́των ου ́τε ο ́ριο της ευθυ ́νης εκ διακινδυνευ ́-
 χρη ́στες. σεως, γι' αυτο ́ και, αν το ́διο
 ι ατυ ́χημα συνε ́βαινε σε οποιαδη ́ποτε α ́λλη
 κοινοτικη ́ χω ́ρα, ο υπευ ́θυνος θα ο ́φειλε να αποζημιω ́σει με ́χρι
 του ορι ́ου του υποχρεωτικω ́ς ασφαλιζομε ́νου κεφαλαι ́ου (ση ́μερα
 — Παραβι ́αση της αρχη ́ς της αιτιολογη ́σεως.
 600 000 ευρω ́). Πε ́ραν του ́του, το οριζο ́μενο απο ́ την οδηγι ́α ο ́ριο
 ει ́ναι κατω ́τατο ο ́ριο, πρα ́γμα που συνεπα ́γεται κατα ́ργηση του
 — Παραβι ́αση της αρχη ́ς της δικαιολογημε ́νης εμπιστοσυ ́νης α ́ρθρου 508 του Código Civil, που ως ανω ́τατο ο ́ριο αποζημιω ́σεως
 και ασφα ́λειας δικαι ́ου: η Επιτροπη ́ ́εχει γνωστοποιη ́σει με εκ αυτοκινητικου ́ ατυχη ́ματος ορι ́ζει «ποσο ́ ́σο
 ι προς το διπλα ́σιο της
 δια ́φορα ́εγγραφα τις απο ́ψεις της σχετικα ́ με τις κρατικε ́ς αξι ́ας του αντικειμε ́νου της διαφορα ́ς επι ́ της οποι ́ας χωρει ́ ́εφεση»
 (η ́τοι 29 927,88 ευρω ́).
 ενισχυ ́σεις στον λιμενικο ́ τομε ́α. Με τα ́εγγραφα αυτα ́, η
 Επιτροπη ́, αφενο ́ς, ́εχει συγκεκριμενοποιη ́σει και διευκρινι ́σει
 τις διατα ́ξεις της Συνθη ́κης που αφορου ́ν, μεταξυ ́ α ́λλων, τις


text:
 25.1.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 24/25
 Προσφυγή της 28ης Οκτωβρίου 2013 — Bimbo κατά ΓΕΕΑ — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO Espresso Napoletano)
 (Υπόθεση T-569/13)
 2014/C 24/44
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Bimbo, SA (Βαρκελώνη, Ισπανία) (εκπρόσωπος: N. Fernández Fernández-Pacheco, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Cafe' do Brasil SpA (Melito di Napoli, Ιταλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), της 29ης Αυγούστου 2013, στην υπόθεση R 1561/2012-4,
 —
 να καταδικάσει την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Σήμα προς καταχώριση: το εικονιστικό σήματος κόκκινου, χρυσού, άσπρου και μαύρου χρώματος, που περιέχει τα λεκτικά στοιχεία «Caffè KIMBO Espresso Napoletano», για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 30, 32 και 43 — Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος υπ’ αριθ. 4 037 933.
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: η προσφεύγουσα.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: το υπ’ αριθ. 291 655 ισπανικό λεκτικό σήμα «BIMBO» για προϊόντα της κλάσεως 30 και το παλαιότερα γνωστό στην Ισπανία σήμα «BIMBO» για προϊόντα της κλάσεως 30.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: μερική απόρριψη της ανακοπής.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: απόρριψη της προσφυγής.
 Προβαλλόμενοι λόγοι: παράβαση των άρθρων 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και 8, παράγραφος 5, του ΚΚΣ.


text:
 10.12.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 410/7
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 17 Αυγούστου 2015 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν
 (Υπόθεση E-22/15)
 (2015/C 410/06)
 Στις 17 Αυγούστου 2015 η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τους Markus Schneider, Clémence Perrin και Íris Ísberg, υπό την ιδιότητά τους ως αντιπροσώπων της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ, 35 Rue Belliard, 1040 Brussels, Βέλγιο, άσκησε προσφυγή κατά του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ.
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ ζητεί από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ:
 1.
 Να αναγνωρίσει ότι το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν, παραλείποντας να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή της πράξης που αναφέρεται στο σημείο 15ιζ του κεφαλαίου XIII του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (οδηγία 2011/62/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2011, για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/83/ΕΚ περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, όσον αφορά την πρόληψη της εισόδου ψευδεπίγραφων φαρμάκων στη νόμιμη αλυσίδα εφοδιασμού και οδηγία 2012/26/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/83/ΕΚ όσον αφορά τη φαρμακοεπαγρύπνηση), όπως προσαρμόστηκαν στη συμφωνία με το πρωτόκολλο 1 αυτής, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει βάσει του άρθρου 2 των πράξεων και του άρθρου 7 της συμφωνίας ΕΟΧ.
 2.
 Να διατάξει το Λιχτενστάιν να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα.
 Νομικά και πραγματικά περιστατικά και νομική θεμελίωση:
 —
 Η αίτηση αφορά την παράλειψη του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν να συμμορφωθεί, το αργότερο έως τις 11 Απριλίου 2015, με αιτιολογημένη γνώμη που εξέδωσε η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ στις 11 Φεβρουαρίου 2015 σχετικά με την παράλειψη του εν λόγω κράτους να εφαρμόσει στην εσωτερική του έννομη τάξη την οδηγία 2011/62/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2011, για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/83/ΕΚ περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, όσον αφορά την πρόληψη της εισόδου ψευδεπίγραφων φαρμάκων στη νόμιμη αλυσίδα εφοδιασμού,
 και
 την οδηγία 2012/26/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/83/ΕΚ όσον αφορά τη φαρμακοεπαγρύπνηση, όπως αναφέρεται στο σημείο 15ιζ του κεφαλαίου XIII του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και όπως προσαρμόστηκε στην εν λόγω συμφωνία με το πρωτόκολλο 1 αυτής («η πράξη»).
 —
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστηρίζει ότι το Λιχτενστάιν παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει βάσει του άρθρου 2 των πράξεων και βάσει του άρθρου 7 της συμφωνίας ΕΟΧ, δεδομένου ότι δεν θέσπισε, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή των πράξεων.


text:
 16.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 336/22
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 11ης Σεπτεμβρίου 2013 — Marcuccio κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-475/11 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Επιστροφή των εξόδων που μπορούν να αναζητηθούν - Έλλειψη εννόμου συμφέροντος - Αίτηση αναιρέσεως προδήλως απαράδεκτη)
 2013/C 336/46
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Luigi Marcuccio (Tricase, Ιταλία) (εκπρόσωπος: G. Cipressa, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και C. Berardis-Kayser, επικουρούμενοι από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως που υποβλήθηκε κατά της διατάξεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δεύτερο τμήμα) της 20ής Ιουνίου 2011, F-67/10, Marcuccio κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), με αίτημα την εξαφάνιση της διατάξεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Ο Luigi Marcuccio φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
 (1) EE C 311 της 22.10.2011.


text:
11.8.2001 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 227/5
 2) Το γεγονο ́ς ́οτι η αρμο ́δια αρχη ́ ενο ́ς κρα ́τους με ́λους 1) Το Μεγα ́λο ∆ουκα ́το του Λουξεμβου ́ργου, μη θεσπι ́ζοντας
 εφα ́ρμοσε το ́αρθρο 95α, παρα ́γραφοι 4 ́εως 6, του εντο ́ς της ταχθει ́σας προθεσμι ́ας τις αναγκαι ́ες νομοθετικε ́ς,
 κανονισμου ́ 1408/71 σε αι ́τηση αναθεωρη ́σεως συντα ́ξεως κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις για τη συμμο ́ρφωση ́
 γη ́ρατος, περιορι ́ζοντας κατ' αυτο ́ν τον τρο ́πο το αναδρομικο ́ του προς την οδηγι ́α 97/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβου-
 αποτε ́λεσμα της αναθεωρη ́σεως εις βα ́ρος του ενδιαφερομε ́- λι ́ου και του Συμβουλι ́ου, της 30η ́ς Ιουνι ́ου 1997 για την
 νου, συνιστα ́ κατα ́φωρη παραβι ́αση του κοινοτικου ́ δικαι ́ου, τροποποι ́ηση της οδηγι ́ας 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου,
 καθο ́σον, αφενο ́ς, η εν λο ́γω δια ́ταξη δεν ́εχει εφαρμογη ́ στην για τον συντονισμο ́ ορισμε ́νων νομοθετικω ́ ν, κανονιστικω ́ν
 οικει ́α αι ́τηση και, αφετε ́ρου, απο ́ απο ́φαση του ∆ικαστηρι ́ου και διοικητικω ́ ν διατα ́ξεων των κρατω ́ ν μελω ́ ν σχετικα ́
 εκδοθει ́σα πριν απο ́ την ́εκδοση της αποφα ́σεως της αρμο ́διας με την ́ασκηση τηλεοπτικω ́ ν δραστηριοτη ́των, παρε ́βη τις
 αρχη ́ς απορρε ́ει ́οτι αυτη ́ ει ́χε εφαρμο ́σει εσφαλμε ́να κανο ́να υποχρεω ́ σεις που υπε ́χει απο ́ την οδηγι ́α αυτη ́.
 του εν λο ́γω κρα ́τους με ́λους περι ́ απαγορευ ́σεως της
 σωρευ ́σεως, χωρι ́ς να μπορει ́ να συναχθει ́ απο ́ την ́δια ι 2) Καταδικα ́ζει το Μεγα ́λο ∆ουκα ́το του Λουξεμβου ́ργου στα
 δικαστικα ́ ́εξοδα.
 απο ́φαση ́οτι υπη ́ρχε δυνατο ́τητα να περιοριστει ́το αναδρο-
 μικο ́ αποτε ́λεσμα της αναθεωρη ́σεως.
 (1) ΕΕ C 163 της 10.6.2000.
 (1) ΕΕ C 163 της 10.6.2000.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 της 3ης Ιουλι ́ου 2001
 (τε ́ταρτο τμη ́μα)
 στην υπο ́θεση C-378/98: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 τη ́των κατα ́ Βασιλει ́ου του Βελγι ́ου (1)
 της 21ης Ιουνι ́ου 2001
 («Παρα ́βαση κρα ́τους με ́λους — Κρατικε ́ς ενισχυ ́σεις —
 στην υπο ́θεση C-119/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 'Αρθρο 93, παρα ́γραφος 2, δευ ́τερο εδα ́ φιο, της Συνθη ́κης
 τη ́των κατα ́ Μεγα ́λου ∆ουκα ́του του Λουξεμβου ́ργου (1) ́τερο εδα
 ΕΚ (νυν α ́ ρθρο 88, παρα ́ γραφος 2, δευ ́ φιο, ΕΚ)
 — Υποχρε ́ωση ανακτη ́σεως των κρατικω ́ ν ενισχυ ́σεων που
 («Παρα ́βαση κρα ́τους με ́λους — Μη μεταφορα ́ της οδηγι ́ας χορηγη ́θηκαν στο πλαι ́σιο των επιχειρη ́σεων Maribel bis
 97/36/ΕΚ για την τροποποι ́ηση της οδηγι ́ας 89/552/ΕΟΚ και Maribel ter — Αδυναμι ́α εκτελε ́σεως»)
 στο εσωτερικο ́ δι ́καιο — Συντονισμο ́ς ορισμε ́νων νομοθε-
 τικω ́ ν, κανονιστικω ́ ν και διοικητικω ́ ν διατα ́ξεων των κρα- (2001/C 227/08)
 τω ́ ν μελω ́ ν σχετικα ́ με την α ́σκηση τηλεοπτικω ́ν
 δραστηριοτη ́των»)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (2001/C 227/07)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ θα δημοσιευθει ́ στη «Συλ-
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́) λογη ́ της Νομολογι ́ας του ∆ικαστηρι ́ου»)
 Στην υπο ́θεση C-378/98, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ (εκπρο ́σωπος: G. Rozet) κατα ́ Βασιλει ́ου του Βελγι ́ου (εκπρο ́σωποι:
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») Α. Snoecx, επικουρου ́μενη απο ́ τους G. van Gerven και
 Κ. Coppenholle), με αντικει ́μενο να αναγνωριστει ́ ο ́τι το Βασι ́λειο
 Στην υπο ́θεση C-110/00, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των του Βελγι ́ου, μη θεσπι ́ζοντας εμπροθε ́σμως τα με ́τρα που ει ́ναι
 (εκπρο ́σωπος: Κ. Banks) κατα ́ Μεγα ́λου ∆ουκα ́του του Λουξεμ- αναγκαι ́α για να αναζητη ́σει απο ́ τις αποδε ́κτριες επιχειρη ́σεις τις
 βου ́ργου (εκπρο ́σωπος: Ρ. Steinmetz), με αντικει ́μενο να αναγνω- ενισχυ ́σεις που προβλε ́πονται στο πλαι ́σιο του σχεδι ́ου
 ριστει ́ ο ́τι το Μεγα ́λο ∆ουκα ́το του Λουξεμβου ́ργου, μη θεσπι ́- Maribel bis/ter, οι οποι ́ες κρι ́θηκαν παρα ́νομες και ασυμβι ́βαστες
 ζοντας και/η ́ μη ανακοινω ́νοντας τις αναγκαι ́ες νομοθετικε ́ς, με την κοινη ́ αγορα ́ με την απο ́φαση 97/239/ΕΚ της Επιτροπη ́ς,
 κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις για τη συμμο ́ρφωση ́ του της 4ης ∆εκεμβρι ́ου 1996, σχετικα ́ με ενισχυ ́σεις που χορηγη ́θηκαν
 προς την οδηγι ́α 97/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου και στο Βε ́λγιο στο πλαι ́σιο του σχεδι ́ου Maribel bis/ter (ΕΕ 1997,
 του Συμβουλι ́ου, της 30η ́ς Ιουνι ́ου 1997, για την τροποποι ́ηση L 95, σ. 25), η οποι ́α του κοινοποιη ́θηκε στις 20 ∆εκεμβρι ́ου
 της οδηγι ́ας 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου για τον συντονισμο ́ 1996, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ το α ́ρθρο 189,
 ορισμε ́νων νομοθετικω ́ν, κανονιστικω ́ν και διοικητικω ́ν διατα ́ξεων τε ́ταρτο εδα ́φιο, της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρο 249,τε ́ταρτο εδα ́φιο,
 των κρατω ́ν μελω ́ν σχετικα ́ με την α ́σκηση τηλεοπτικω ́ν δραστηριο- ΕΚ) και απο ́ τα α ́ρθρα 2 και 3 της εν λο ́γω αποφα ́σεως, το
 τη ́των (ΕΕ L 202, σ. 60), παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους C. Gulmann,
 την οδηγι ́α αυτη ́, το ∆ικαστη ́ριο (τε ́ταρτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ προ ́εδρο τμη ́ματος, J.-Ρ. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken και
 τους Α. La Pergola, προ ́εδρο τμη ́ματος, D. Α. O. Edward Ν. Colneric (εισηγητη ́), δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: Α. Tizzano,
 (εισηγητη ́) και S. von Bahr, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: γραμματε ́ας: D. Louterman-Hubeau, προϊσταμε ́νη τμη ́ματος,
 L. Α. Geelhoed, γραμματε ́ας: R. Grass, εξε ́δωσε στις 21 Ιουνι ́ου εξε ́δωσε στις 3 Ιουλι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο δια-
 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: τακτικο ́:


text:
 8.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 39/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 21ης Νοεμβρίου 2013 [αίτηση του Oberlandesgericht Koblenz (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Deutsche Lufthansa AG κατά Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH
 (Υπόθεση C-284/12) (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Άρθρα 107 ΣΛΕΕ και 108 ΣΛΕΕ - Πλεονεκτήματα τα οποία δημόσια επιχείρηση που εκμεταλλεύεται αερολιμένα χορηγεί σε αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους - Απόφαση κινήσεως της επίσημης διαδικασίας έρευνας όσον αφορά το μέτρο αυτό - Υποχρέωση των δικαστηρίων των κρατών μελών να συμμορφωθούν προς την περιεχόμενη στην εν λόγω απόφαση εκτίμηση της Επιτροπής όσον αφορά την ύπαρξη ενισχύσεως)
 2014/C 39/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberlandesgericht Koblenz
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Deutsche Lufthansa AG
 κατά
 Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH
 παρισταμένης της: Ryanair Ltd
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Oberlandesgericht Koblenz — Ερμηνεία των άρθρων 107, παράγραφος 1, και 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ καθώς και του άρθρου 2, στοιχείο β', σημείο i, της οδηγίας 2006/111/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Νοεμβρίου 2006, για τη διαφάνεια των χρηματοοικονομικών σχέσεων μεταξύ των κρατών μελών και των δημοσίων επιχειρήσεων καθώς και για τη χρηματοοικονομική διαφάνεια εντός ορισμένων επιχειρήσεων (ΕΕ L 318, σ. 17) — Κρατικές ενισχύσεις — Πλεονεκτήματα τα οποία δημόσια επιχείρηση που εκμεταλλεύεται αερολιμένα χορήγησε σε αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους — Απόφαση της Επιτροπής να κινήσει την επίσημη διαδικασία εξετάσεως της ενισχύσεως — Ενδεχόμενη υποχρέωση των δικαστηρίων των κρατών μελών να συμμορφωθούν προς την εκτίμηση της Επιτροπής σχετικά με τον επιλεκτικό χαρακτήρα της εν λόγω ενισχύσεως
 Διατακτικό
 Όταν, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει κινήσει την προβλεπόμενη στην παράγραφο 2 του εν λόγω άρθρου επίσημη διαδικασία έρευνας σχετικά με ένα υπό εκτέλεση μέτρο που δεν είχε ανακοινωθεί, εθνικό δικαστήριο, επιληφθέν αιτήματος να παύσει η εκτέλεση του μέτρου αυτού και να ανακτηθούν τα ήδη καταβληθέντα ποσά, οφείλει να διατάξει όλα τα αναγκαία μέτρα για να συναχθούν οι συνέπειες τυχόν παραβάσεως της υποχρεώσεως αναστολής της εκτελέσεως του εν λόγω μέτρου.
 Προς τούτο, το εθνικό δικαστήριο δύναται να αποφασίσει να αναστείλει την εκτέλεση του επίμαχου μέτρου και να διατάξει την ανάκτηση των ήδη καταβληθέντων ποσών. Δύναται επίσης να αποφασίσει να διατάξει προσωρινά μέτρα προκειμένου να διαφυλαχθούν, αφενός, τα συμφέροντα των ενδιαφερόμενων μερών και, αφετέρου, η αποτελεσματικότητα της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας.
 Όταν το εθνικό δικαστήριο έχει αμφιβολίες ως προς το ζήτημα αν το επίμαχο μέτρο συνιστά κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ ή ως προς το κύρος ή την ερμηνεία της αποφάσεως κινήσεως της επίσημης διαδικασίας έρευνας, αφενός, δύναται να ζητήσει διευκρινίσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και, αφετέρου, δύναται ή οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 267, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, να θέσει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 (1) ΕΕ C 273 της 8.9.2012.


text:
 19.9.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 343/22
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Amtsgericht Düsseldorf (Γερμανία) στις 13 Μαΐου 2016 — flightright GmbH κατά Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
 (Υπόθεση C-274/16)
 (2016/C 343/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Amtsgericht Düsseldorf
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: flightright GmbH
 Εναγόμενη: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
 Προδικαστικό ερώτημα
 Σε περίπτωση που η μεταφορά επιβατών πραγματοποιείται με δύο πτήσεις χωρίς σημαντικής διάρκειας παραμονή στον αερολιμένα μετεπιβιβάσεως, λογίζεται ο τόπος αφίξεως της δεύτερης πτήσεως ως τόπος εκπληρώσεως της παροχής κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 1215/2012 (1), όταν η αγωγή στρέφεται κατά του μεταφορέα που πραγματοποίησε την πρώτη πτήση, σε σχέση με την οποία διαπράχθηκε η παρατυπία, και η μεταφορά με τη δεύτερη πτήση πραγματοποιείται από άλλον αερομεταφορέα;
 (1) Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (EE L 351, σ. 1).


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/13
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 14ης Σεπτεμβρίου 2006 [αίτηση του College van Beroep voor het bedrijfsleven (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie κατά Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
 (Υπόθεση C-138/05) (1)
 (Έγκριση φυτοπροστατευτικών προϊόντων και βιοκτόνων - Οδηγία 91/414/ΕΟΚ - Άρθρο 8 - Οδηγία 98/8/ΕΚ - Άρθρο 16 - Εξουσία των κρατών μελών κατά τη μεταβατική περίοδο)
 (2006/C 281/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 College van Beroep voor het bedrijfsleven
 Διάδικοι στην κύρια δίκη
 Προσφεύγον: Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie
 Καθού: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
 παρισταμένης της: LTO Nederland
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Ερμηνεία των άρθρων 4, 8, παράγραφοι 2 και 3, και 23 της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1991, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων (EE L 230, σ. 1) — Ερμηνεία του άρθρου 16 της οδηγίας 98/8/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διάθεση βιοκτόνων στην αγορά (EE L 123, σ. 1) — Προηγούμενη έγκριση — Λήξασα προθεσμία μεταφοράς — Εφαρμογή από τα εθνικά δικαστήρια — Έγκριση προϊόντων που βρίσκονταν στην αγορά δύο χρόνια μετά την κοινοποίηση της οδηγίας — Επανεξέταση προϊόντων
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 98/8/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διάθεση βιοκτόνων στην αγορά, έχει το ίδιο περιεχόμενο με το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1991, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων.
 2)
 Το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/414 δεν δημιουργεί μια υποχρέωση «standstill». Ωστόσο, τα άρθρα 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ και 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ καθώς και η οδηγία 91/414 επιβάλλουν να μη θεσπίσουν τα κράτη μέλη κατά τη μεταβατική περίοδο του άρθρου 8, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής διατάξεις ικανές να θέσουν σε σοβαρό κίνδυνο την επίτευξη του αποτελέσματος που επιδιώκει η οδηγία αυτή. Ειδικότερα, τα κράτη μέλη δεν δύνανται κατά τη μεταβατική αυτή περίοδο να τροποποιήσουν την εφαρμοστέα ρύθμιση κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μπορέσουν να εγκρίνουν ένα φυτοπροστατευτικό προϊόν, που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής, χωρίς να λάβουν δεόντως υπόψη τις συνέπειες που το προϊόν αυτό μπορεί να έχει για την υγεία των ανθρώπων και των ζώων καθώς και για το περιβάλλον. Ομοίως, απόφαση σχετικά με έγκριση μπορεί να ληφθεί μόνο βάσει φακέλου ο οποίος περιέχει τα αναγκαία στοιχεία για να μπορέσουν να αξιολογηθούν πραγματικά οι συνέπειες αυτές.
 3)
 Το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/414 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ένα κράτος μέλος, αν επιτρέψει τη διάθεση στην αγορά, στο έδαφός του, φυτοπροστατευτικών προϊόντων τα οποία περιέχουν δραστικές ουσίες που δεν περιλαμβάνονται στο παράρτημα I της εν λόγω οδηγίας και που βρίσκονταν στην αγορά δύο χρόνια μετά την ημερομηνία κοινοποιήσεως της οδηγίας αυτής, δεν οφείλει να τηρήσει τις διατάξεις του άρθρου 4 ή 8, παράγραφος 3, της ίδιας οδηγίας.
 4)
 Του αιτούντος δικαστηρίου έργο είναι να εκτιμήσει αν η αξιολόγηση που έγινε κατ' εφαρμογήν του άρθρου 16aa του νόμου του 1962 περί φυτοπροστατευτικών προϊόντων και βιοκτόνων (Bestrijdingsmiddelenwet), όπως τροποποιήθηκε με νόμο της 6ης Φεβρουαρίου 2003, στοιχεί με όλα τα χαρακτηριστικά μιας επανεξετάσεως υπό την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 3, της οδηγίας 91/414, και μεταξύ αυτών με εκείνα που διευκρινίζονται στις σκέψεις 53 και 54 της παρούσας αποφάσεως.
 5)
 Το άρθρο 8, παράγραφος 3, της οδηγίας 91/414 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι περιέχει μόνο διατάξεις σχετικά με την παροχή στοιχείων πριν από μια επανεξέταση.
 (1) ΕΕ C 143 της 11.6.2005.


text:
 7.12.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 406/26
 Aίτηση αναιρέσεως που κατέθεσε στις 28 Σεπτεμβρίου 2015 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 15 Ιουλίου 2015 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-389/10 και T-419/10
 (Υπόθεση C-522/15 P)
 (2015/C 406/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: P. Rossi και V. Bottka)
 Αναιρεσίβλητες: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) και Ori Martin SA
 Αιτήματα
 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
 (i)
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που μείωσε το βασικό ποσό του επιβληθέντος στην SLM προστίμου κρίνοντας ότι η προσβληθείσα απόφαση της Επιτροπής δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι, ως προς ένα μέρος της παραβάσεως, η SLM δεν είχε συμμετοχή στην εξωτερική πτυχή του Club Italia·
 (ii)
 να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που μείωσε το ποσό του επιβληθέντος στην SLM προστίμου σε 1,956 εκατομμύρια ευρώ ακυρώνοντας το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην SLM αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με την Ori Martin·
 (iii)
 στο πλαίσιο της ασκήσεως της αρμοδιότητάς του πλήρους δικαιοδοσίας, να υπολογίσει εκ νέου το ποσό του επιβλητέου προστίμου, σύμφωνα με αυτό που ζητεί η Επιτροπή·
 (iv)
 να καταδικάσει τις προσφεύγουσες πρωτοδίκως στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 (i)
 Το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά επειδή έκρινε εσφαλμένως ότι το βασικό ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην SLM με την προσβληθείσα απόφαση της Επιτροπής ήταν 19,8 εκατομμύρια ευρώ, και όχι 15,965 εκατομμύρια ευρώ όπως ορίζεται στη δεύτερη διορθωτική απόφαση, εκ των οποίων 14 εκατομμύρια ευρώ οφείλονταν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με την Ori Martin.
 (ii)
 Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των κανόνων περί της αλληλέγγυας και εις ολόκληρον ευθύνης σχετικά με τα πρόστιμα και κατά τον υπολογισμό του ανωτάτου ορίου του 10 %, κατά το μέρος που καθόρισε το τελικό ποσό του οφειλόμενου από την SLM προστίμου σε 1,956 εκατομμύρια ευρώ, κατ’ εφαρμογήν του εκ του νόμου ορίου του 10 % του συνολικού κύκλου εργασιών της SLM κατά το έτος αναφοράς που προβλέπεται από το άρθρο 23, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 (1). Εν προκειμένω, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να ορίσει ότι η SLM όχι μόνο ευθυνόταν ατομικά για την καταβολή 1,956 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά επίσης ευθυνόταν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με την Ori Martin για την καταβολή επιπλέον 13,3 εκατομμυρίων ευρώ. Πράγματι, ο υπολογισμός των ανωτάτων ορίων έπρεπε να γίνει χωριστά ως προς την ατομική ευθύνη της SLM κατά την περίοδο κατά την οποία είχε συμμετοχή στην παράβαση χωρίς να βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ori Martin (το ανώτατο όριο σχετικά με τον παγκόσμιο κύκλο εργασιών της SLM) και ως προς την αλληλέγγυα και εις ολόκληρον ευθύνη της SLM και της Ori Martin κατά την περίοδο κατά την οποία η θυγατρική εταιρία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της μητρικής (το ανώτατο όριο σχετικά με τον παγκόσμιο κύκλο εργασιών της Ori Martin, το οποίο δεν είχε καλυφθεί εν προκειμένω).
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1).


text:
 8.8.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 287/21
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Ιουνίου 2016 — salesforce.com κατά EUIPO (SOCIAL.COM)
 (Υπόθεση T-134/15) (1)
 ([Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης SOCIAL.COM - Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β' και γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 287/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: salesforce.com, Inc. (Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωποι: A. Nordemann και M. Maier, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωπος: M. Fischer)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 20ής Ιανουαρίου 2015 (υπόθεση R 1752/2014-4), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου SOCIAL.COM ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την salesforce.com, Inc. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 171 της 26.5.2015.


text:
 20. 12. 97 Hel Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 387/11
 τους παράνομες, με αποκλειστική αναΦορά στις ενι Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπεβαλε το tribunal
 σχύσεις που χορηγήθηκαν μετά την 1η Ιουλίου 1990. de commerce (δεύτερο τμήμα) de Tournai, με απόφαση της
 30ής Οκτωβρίου 1997, στην υπόθεση General Motors Corpo
 (') Απόφαση σχετικά με τις ενισχύσεις που χορηγούνται απο τη ration κατά Yplon SA
 Regione Friuli-Venezia Giulia υπέρ των οδικών μεταφορέων της
 εν λόγω περιφέρειας. (Υπόθεση C-375/97)
 (2) ΕΕ ειδ. έκδ. 07/001 , σ. 135. (97/C 387/17)
 Με απόφαση της 30ής Οκτωβρίου 1997, που περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, το tribunal de commerce
 Αίτηση προς το Δικαστήριο που υπεβαλε το Bayerischer (δεύτερο τμήμα) de Tournai, στο πλαίσιο της δίκης μεταξύ
 Verwaltungsgerichtshof, με απόφαση της 20ής Οκτωβρίου General Motors Corporation και Yplon SA που εκκρεμεί
 1997, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως στα πλαί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα
 σια της εκκρεμούς ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου στικής αποφάσεως επί του ακολούθου ερωτήματος:
 διαφοράς μεταξύ Anton Feyrer κατά Landkreis Rottal-Inn,
 μετέχει της δίκης: Landesanwaltschaft Bayern, ως εκπρόσω
 πος του δημοσίου συμφέροντος Σε σχέση με το άρθρο 13 Aie του ενιαίου νόμου Μπενελούξ
 (Υπόθεση C-374/97) που προστέθηκε σύμφωνα με το τροποποιητικό πρωτόκολλο
 και ισχύει από 1ης Ιανουαρίου 1996, ποια είναι η ακριβής
 (97/C 387/16) έννοια του όρου «φήμη του σήματος» και μπορεί να θεωρη
 θεί ότι αυτή η «φήμη» αναφέρεται σε ολόκληρο το έδαφος
 Με απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 1997, η οποία περιήλθε Μπενελούξ ή σε ένα τμήμα αυτού ;
 στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Νοεμβρίου 1997, το
 Bayerischer Verwaltungsgerichtshof υπέβαλε στο Δικαστήριο
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αίτηση για την έκδοση προδι
 καστικής αποφάσεως, στα πλαίσια της εκκρεμούς ενώπιον
 του αιτούντος δικαστηρίου διαφοράς μεταξύ Anton Feyrer
 κατά Landkreis Rottal-Inn, εκπροσωπουμένου από το Land
 rat, μετέχει της δίκης: Landesanwaltschaft Bayern, ως εκ Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπε
 πρόσωπος του δημοσίου συμφέροντος, επί των ακόλουθων βαλε το Arrondissementsrechtbank te Rotterdam, με διάταξη
 ερωτημάτων: της 30ής Οκτωβρίου 1997, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης
 κατά του Florus Ariël Wijsenbeek
 1 . Μπορεί ένας ιδιώτης να αρνηθεί την καταβολή υψηλό (Υπόθεση C-378/97)
 τερων τελών από τα κατ' αποκοπήν ποσά του σημείου 1
 του παραρτήματος στο άρθρο 2 παράγραφος 1 της οδη (97/C 387/18)
 γίας 85/73/ΕΟΚ του Συμβουλίου ('), όπως τροπο
 ποιήθηκε από την οδηγία 93/118/ΕΚ (2), όταν το κράτος
 μέλος δεν έχει μεταφέρει στο εσωτερικό του δίκαιο την Με διάταξη της 30ής Οκτωβρίου 1997, η οποία περιήλθε στη
 οδηγία 93/118/ΕΚ εντός της ταχθείσας προθεσμίας; Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 5 Νοεμβρίου 1997, το Arrondissementsrechtbank te Rot
 2. Μπορεί ένα κράτος μέλος άνευ ετέρου, επικαλούμενο το terdam, στο πλαίσιο της εκκρεμούς ενώπιον του ποινικής
 σημείο 4 στοιχείο β) τον παραρτήματος στο άρθρο 2 δίκης κατά του Florus Ariël Wijsenbeek, ζητεί από το
 παράγραφος 1 της οδηγίας 85/73/ΕΟΚ του Συμβουλίου, Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των
 όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 93/118/ΕΚ, να ει ακόλουθων ερωτημάτων:
 σπράττει υψηλότερα τέλη από τα κατ' αποκοπήν ποσά,
 εφ' όσον τα εισπραττόμενα τέλη δεν υπερβαίνουν το Έχουν το άρθρο 7 A δεύτερο εδάφιο της συνθήκης ΕΚ, το
 πραγματικό κόστος; οποίο ορίζει ότι η εσωτερική αγορά περιλαμβάνει ένα χώρο
 3. Εξαρτάται το δικαίωμα των κρατών μελών προς είσ χωρίς εσωτερικά σύνορα μέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η
 πραξη υψηλότερου ποσού από τα κοινοτικά τέλη ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, και το άρθρο 8 A της
 σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 3 της οδηγίας 85/ συνθήκης ΕΚ, το οποίο ορίζει ότι κάθε πολίτης της Ένωσης
 73/ΕΟΚ του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε από την έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί και να διαμένει ελεύθερα
 οδηγία 93/118/ΕΚ, από το συνολικό τέλος που εισπράττε στο έδαφος των κρατών μελών, την έννοια ότι απαγορεύουν
 ται από κάθε κράτος μέλος και από το πραγματικό κό την προβλεπόμενη από εθνική ρύθμιση κράτους μέλους και
 στος των συνολικών εξόδων επιθεωρήσεως σε κάθε κρά επισύρουσα ποινικές κυρώσεις υποχρέωση επιδείξεως του
 τος μέλος ή αρκεί, όταν το κράτος μέλος έχει παραχω διαβατηρίου κατά την είσοδο σε κράτος μέλος ενός ατόμου
 ρήσει στις δημοτικές ή κοινοτικές αρχές το δικαίωμα (ακόμη και αν δεν είναι πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης)
 εισπράξεως των τελών, το ότι το εσπραττόμενο από τις όταν αυτό το άτομο εισέρχεται σ' αυτό το κράτος μέλος
 εκάστοτε δημοτικές ή κοινοτικές αρχές συνολικό τέλος μέσω του εθνικού αεροδρομίου προερχόμενο από άλλο κρά
 δεν υπερβαίνει το πραγματικό κόστος των επιθεωρήσεων τος μέλος;
 των αρχών αυτών;
 Απαγορεύει οποιαδήποτε άλλη διάταξη του κοινοτικού
 (>) ΕΕ L 32 της 5. 2. 1985, σ. 14. δικαίου την επιβολή της υποχρεώσεως αυτής;
 (2) ΕΕ L 340 της 31 . 12. 1993, α 15.


text:
Αριθ. C 199/24 I EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 28 . 6 . 97
 ονόματι, εκπροσωπούμενες απο τους Gerrit Schohe και 2. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 Philipp von Dietze , δικηγόρους Αμβούργου , με αντίκλητο στο
 Λουξεμβούργο το δικηγόρο Marc Baden, 24 rue Marie
 Adelaïde, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωποι: Anders Jessen, Paul Nemitz και Georg M.
 Berrisch), με αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως
 C(95) 3319 τελικό της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 1995. ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 όσον αφορά τη χορήγηση φορολογικών ενισχύσεων υπό
 μορφή αποσβέσεων υπέρ γερμανικών αεροπορικών εταιρει της 2ας Μαΐου 1997
 ών, το Πρωτοδικείο (τέταρτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο στην υπόθεση Τ-90/96, Automobiles Peugeot SA κατά
 από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο, και P. Lindh, J. Azizi, J. D. Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 Cooke και M. Jaeger, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδω (Ανταγωνισμός — Προσφυγή ακυρώσεως — Ένσταση
 σε στις 14 Μαρτίου 1997 διάταξη με το ακόλουθο διατακτι απαραδέκτου)
 κό :
 (97/C 199/67)
 1 . Καταογεíται η δίκη.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 2. Καταδικαζει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών
 εξόδων. Στην υπόθεση Τ-90/96, Automobiles Peugeot SA, με έδρα το
 Παρίσι, εκπροσωπούμενη από τον Xavier de Roux, δικηγόρο
 (') ΕΕ αριθ . C 145 της 18 . 5 . 1996. Παρισιού , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο
 Jacques Loesch, 8, rue Zithe , κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς οι Francisco Enrique
 Gonzalez Diaz και Guy Charrier και στη συνέχεια μόνον o
 Guy Charrier), με αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως τεσσάρων
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ εγγράφων της Επιτροπής της 3ης και της 22ας Απριλίου 1996,
 της 21ης Μαρτίου 1997 τα οποία φέρονται ότι απορρίπτουν αιτήσεις της προσφεύ
 γουσας να μεταχειριστεί η Επιτροπή ως εμπιστευτικές ορι
 στην υπόθεση Τ-79/96 R, Camar Sri κατά Επιτροπής των σμένες πληροφορίες που αυτή της παρέσχε στο πλαίσιο του
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άρθρου 11 του κανονισμού αριθ . 17 του Συμβουλίου , της 6ης
 (Κοινή οργάνωση των αγορών — Μπανάνες — Αίτηση Φεβρουαρίου 1962, πρώτου κανονισμού εφαρμογής των
 λήψεως ασφαλιστικών μέτρων — Aίτηση χορηγήσεως αδει άρθρων 85 και 86 της συνθήκης (2), το Πρωτοδικείο (δεύτερο
 ών εισαγωγής) τμήμα), συγκείμενο από τους C. W. Bellamy, Πρόεδρο, τον A.
 (97/C 199/66) Καλογερόπουλο και την P. Lindh, δικαστές, γραμματέας: H.
 Jung, εξέδωσε στις 2 Μαΐου 1997 διάταξη με το ακόλουθο
 διατακτικό :
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 Στην υπόθεση Τ-79/96 R, Camar Sri, με έδρα τη Φλωρεντία 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 ( Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους Wilma Viscardini Donà ,
 Mariano Paolin και Simonetta Donà, δικηγόρους, μέλη του 2. Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
 Δικηγορικού Συλλόγου της Πάδουας, με τόπο επιδόσεων στο
 Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο Ernst Arendt, 8-10,
 rue Mathias Hardt, υποστηριζόμενη από την Ιταλική Δημο (') ΕΕ αριθ . C 233 της 10. 8. 1996.
 2 ) ΕΕ ειδ . έκδ . 08/001 , σ. 25 .
 κρατία (εκπρόσωποι: Umberto Leanza και Pier Giorgio
 Ferri), κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκ
 πρόσωπος: Eugenio De March), υποστηριζόμενης από τη
 Γαλλική Δημοκρατία (Εκπρόσωποι: Frédéric Pascal και
 Catherine de Salins), με αντικείμενο αίτηση υποβληθείσα
 δυνάμει του άρθρου 186 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία
 διώκεται η έκδοση εκ μέρους του Προέδρου του Πρωτοδι ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 κείου διατάξεως εντέλλουσας, ως κύριο αίτημα, την Επιτρο της 26ης Μαρτίου 1997
 πή να χορηγήσει στην Camar Sri, τρέχοντος του 1997 , άδειες
 εισαγωγής μπανανών από τρίτες χώρες ή μη παραδοσιακών στην υπόθεση Τ-119/96, X κατά Ευρωπαϊκού
 μπανανών ΑΚΕ, σε ποσότητα ίση με τη διαφορά μεταξύ της Κοινοβουλίου (')
 ποσότητας μπανανών Σομαλίας που θα μπορέσει να εισαγά (Υπάλληλοι — Προσφυγή ακυρώσεως — Προηγούμενη
 γει η Camar Sri και εκείνης που η ίδια είχε εισαγάγει κατά την διοικητική ένσταση — Ένσταση απαραδέκτου)
 τριετία 1988, 1989 και 1990, επικουρικώς δε, τη λήψη και (97/C 199/68)
 άλλων ενδεχομένως μέτρων που θα κρίνει κατάλληλα, προ
 κειμένου να αποφευχθεί η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημίας
 στην αιτούσα, εν αναμονή της αποφάσεως επί της κύριας (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 προσφυγής της, o Πρόεδρος του Πρωτοδικείου εξέδωσε στις
 21 Μαρτίου 1997 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό: Στην υπόθεση Τ-119/96, X, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού
 Κοινοβουλίου , κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από
 1 . Αποορίπτει την αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων. τους Jean-Noël Louis, Thierry Demaseure και Ariane Tornel ,