text:
 12 . 8 . 95 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 208/5
 Ιουνίου 1990 σχετικά με την ελεύθερη πληροφόρηση για τάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία,
 θέματα περιβάλλοντος (') παρέλειψε να εκπληρώσει τις ενημερώνοντας σχετικά την Επιτροπή .
 υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της συνθήκης και της
 οδηγίας αυτής, Επειδή η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει ανακοινώσει μέχρι
 σήμερα στην Επιτροπή την λήψη των μέτρων αυτών, παρά
 — να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά την προειδοποιητική επιστολή της 9ης Αυγούστου 1993 και
 έξοδα. την αιτιολογημένη γνώμη της 7ης Ιουνίου 1994 που της
 απηύθυνε , η Επιτροπή ζητεί με την παρούσα προσφυγή να
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέβη τις υπο
 χρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 189 τρίτο εδάφιο και 5
 Κατά το άρθρο 9 της οδηγίας 90/31 3/ΕΚ τα κράτη μέλη είχαν πρώτο εδάφιο της συνθήκης, καθώς και από από τις διατάξεις
 την υποχρέωση να λάβουν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1992 της οδηγίας.
 απαιτούμενες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές δια
 τάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία, (!) ΕΕ αριθ . L 78 της 26. 3 . 1991 , σ. 32 .
 ενημερώνοντας σχετικά την Επιτροπή .
 Επειδή η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει ανακοινώσει μέχρι
 σήμερα στην Επιτροπή την λήψη των μέτρων αυτών, παρά
 την προειδοποιητική επιστολή της 12ης Μαρτίου 1993 και την Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 αιτιολογημένη γνώμη της 19ης Ιουλίου 1994 που της κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις
 22 Μαΐου 1995
 απηύθυνε, η Επιτροπή ζητεί με την παρούσα προσφυγή να
 αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέβη τις υπο (Υπόθεση C-161/95)
 χρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 189 τρίτο εδάφιο και 5 (95/C 208/11 )
 πρώτο εδάφιο της συνθήκης, καθώς και από τις διατάξεις της
 οδηγίας . H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από την Μαρία Κοντού Durande, μέλος της Νομικής
 (· ΕΕ αριθ . L 158 της 23 . 6 . 1990, σ. 56 . Υπηρεσίας της Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο
 τον Γεώργιο Κρεμλή , μέλος της νομικής υπηρεσίας της
 Επιτροπής, κτίριο Wagner, Kirchberg, άσκησε ενώπιον του
 Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 22 Μαΐου
 1995 προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας.
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει
 22 Μαΐου 1995 ότι:
 (Υπόθεση C-160/95) — η Ελληνική Δημοκρατία μη έχοντας θεσπίσει ή μη έχοντας
 (95/C 208/10) κοινοποιήσει στην Επιτροπή στην οριζόμενη προθεσμία
 τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε που είναι αναγκαίες προς συμμόρφωση με την οδηγία
 νη από την Μαρία Κοντού Durande, μέλος της Νομικής 91 /271 /ΕΚτου Συμβουλίου της 21ης Μαρτίου 1991 για την
 Υπηρεσίας της Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο επεξεργασία των αστικών λυμάτων (' ) δεν εξεπλήρωσε τις
 τον Γεώργιο Κρεμλή , μέλος της νομικής υπηρεσίας της υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της συνθήκης και της
 Επιτροπής, κτίριο Wagner, Kirchberg, άσκησε ενώπιον του οδηγίας αυτής,
 Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 22 Μαΐου
 1995 προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας. — να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά
 έξοδα.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει
 ότι: Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — η Ελληνική Δημοκρατία μη έχοντας θεσπίσει ή μη έχοντας Κατά το άρθρο 19 της οδηγίας 91 /271 /ΕΚ τα κράτη μέλη είχαν
 κοινοποιήσει στην Επιτροπή στην οριζόμενη προθεσμία την υποχρέωση να λάβουν μέχρι τις 30 Ιουνίου 1993 τις
 τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις απαιτούμενες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές δια
 που είναι αναγκαίες προς συμμόρφωση με την οδηγία τάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία,
 91/156/ΕΚ του Συμβουλίου της 18ης Μαρτίου 1991 (] ) για ενημερώνοντας σχετικά την Επιτροπή .
 την τροποποίηση της οδηγίας 75/442/ΕΚ της 15ης Ιουλίου Επειδή η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει ανακοινώσει μέχρι
 1975 περί των στερεών αποβλήτων δεν εξεπλήρωσε τις σήμερα στην Επιτροπή την λήψη των μέτρων αυτών, παρά
 υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της συνθήκης και της την προειδοποιητική επιστολή της 9ης Αυγούστου 1993 και
 οδηγίας αυτής, την αιτιολογημένη γνώμη της 25ης Μαΐου 1994 που της
 απηύθυνε, η Επιτροπή ζητεί με την παρούσα προσφυγή να
 — να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέβη τις υπο
 έξοδα. χρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 189 τρίτο εδάφιο και 5
 πρώτο εδάφιο της συνθήκης, καθώς και από τις διατάξεις της
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα οδηγίας .
 Κατά το άρθρο 2 της οδηγίας 91 /156/ΕΚ τα κράτη μέλη είχαν
 (') ΕΕ αριθ. L 135 της 30. 5. 1991 , σ. 40.
 την υποχρέωση να λάβουν μέχρι την 1η Απριλίου 1993 τις
 απαιτούμενες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές δια


text:
23.11.2002 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 289/33
 Προσφυγή της Αssociazione Consorzi Tessili — Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα επικαλείται,
 ASCONTEX κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο- πρώτον, παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως. Κατά την
 τήτων που ασκήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2002 προσφεύγουσα, η Επιτροπή ουδέποτε διεξήγαγε την έρευνα που
 επιβάλλει το άρθρο 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 (1), που
 έχει εφαρμογή εν προκειμένω. Έτσι, η Επιτροπή δεν κάλεσε την
 (Υπόθεση Τ-290/02) Ιταλία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της ενώ η χρηματοδοτική
 συνδρομή είχε χορηγηθεί με την υποστήριξη της Ιταλικής Κυβερ-
 (2002/C 289/61) νήσεως. Εξάλλου, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή
 ουδέποτε απάντησε στις προτάσεις της για την τροποποίηση του
 σχεδίου. Η προσφεύγουσα διαπιστώνει, επιπλέον, ότι η Επιτροπή
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) δεν έλαβε απόφαση ως προς τη δυνατότητα χρηματοδοτήσεως των
 δαπανών τις οποίες έχει πραγματοποιήσει για το σχέδιο. Κατά την
 προσφεύγουσα, η Επιτροπή είχε στην κατοχή της όλα τα συναφή
 στοιχεία.
 Η Αssociazione Consorzi Tessili — ASCONTEX, με έδρα το
 Μιλάνο, εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Patrick Mbaya
 Η προσφεύγουσα επικαλείται, περαιτέρω, παραβίαση της αρχής
 και Laurent Denis, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Κατά την
 στις 24 Σεπτεμβρίου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των προσφεύγουσα, η Επιτροπή δεν εναντιώθηκε, από πλευράς δυνατό-
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των τητας χρηματοδοτήσεώς τους, στις δαπάνες τις οποίες πραγματο-
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. ποίησε η προσφεύγουσα.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: Ο τελευταίος λόγος ακυρώσεως που προβάλλει η προσφεύγουσα
 αντλείται από παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου. Κατά
 — κυρίως, να ακυρώσει την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2002 την προσφεύγουσα, η Επιτροπή απορρίπτει τις δαπάνες που
 περί καταργήσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής προς την παρουσιάζει η προσφεύγουσα λόγω ελλείψεως πιστοποιήσεως,
 προσφεύγουσα για το σχέδιο ΑSCONTEX IBEX ενώ ουδέποτε είχε διατυπώσει σχετική παρατήρηση. Επιπλέον, η
 EURESPRIT· προσφεύγουσα παρατηρεί ότι η πιστοποίηση των δαπανών πρέπει
 να προσκομίζεται με την τελική έκθεση σχετικά με την αναληφθείσα
 — να ορίσει ότι η καταβληθείσα προκαταβολή ύψους δράση.
 200 000 ευρώ δεν θα επιστραφεί·
 (1 ) Κανονισμός (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης ∆εκεμβρίου
 — επικουρικώς, να ακυρώσει μερικώς την απόφαση της 1988, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/
 12ης Ιουλίου 2002 περί καταργήσεως της χρηματοδοτικής 88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων
 συνδρομής προς την προσφεύγουσα για το σχέδιο διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της
 ΑSCONTEX IBEX EURESPRIT· Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων
 χρηματοδοτικών οργάνων (ΕΕ L 374, σ. 1).
 — να ορίσει ότι η η καταβληθείσα προκαταβολή ύψους
 200 000 ευρώ δεν θα επιστραφεί στην Επιτροπή παρά μόνον
 όταν η τελευταία θα έχει λάβει απόφαση ως προς τη
 δυνατότητα χρηματοδοτήσεως των δαπανών που θα εμφανί-
 σει η προσφεύγουσα και κατ' αναλογίαν του μέρους που δεν
 θα έχει χρησιμοποιηθεί από την προσφεύγουσα·
 Προσφυγή της εταιρίας González y Díez S.A. κατά της
 — να καταδικάσει, εν πάση περιπτώσει, την καθής στα δικαστικά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις
 έξοδα. 17 Σεπτεμβρίου 2002
 (Υπόθεση Τ-291/02)
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 (2002/C 289/62)
 Η προσφεύγουσα είναι μέλος της ιταλικής ενώσεως κλωστοϋ- (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 φαντουργίας. Η Επιτροπή τής χορήγησε χρηματοδοτική ενίσχυση
 για τη διοργάνωση διεθνούς σαλονιού στον τομέα του υφάσματος
 και της ενδύσεως. Η εκδήλωση αυτή επρόκειτο να πραγματοποιηθεί
 στο Κάπρι. Η εταιρία González y Díez S.A., με έδρα τη Villabona-Llanera
 (Αστούριας, Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους
 Jaime Folguera Crespo, Antonio Martínez Sánchez και José
 Με την προσβαλλόμενη απόφασή της, η Επιτροπή αποσύρει τη Carlos Engra Moreno, άσκησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2002 ενώπιον
 χρηματοδοτική συνδρομή και ζητεί την επιστροφή της ήδη του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά
 καταβληθείσας προκαταβολής. της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 ---pagebreak--- C 289/34 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 23.11.2002
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: Η προσφεύγουσα επικαλείται επίσης παράβαση της υποχρεώσεως
 αιτιολογήσεως.
 — να ακυρώσει τα άρθρα 1, 2 και 5 της αποφάσεως της
 Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 2ας Ιουλίου 2002 σχετικά με τη (1 ) ΕΕ L 329 της 30.12.1993, σ. 12.
 χορήγηση ενισχύσεων από την Ισπανία προς την επιχείρηση (2 ) ΕΕ L 83 της 27.3.1999, σ. 1.
 González y Díez S.A. κατά τα έτη 1998, 2000 και 2001·
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Προσφυγή του Εric Vranckx κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα 2002
 (Υπόθεση T-293/02)
 Με το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το καθού όργανο
 κηρύσσει ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά ορισμένες από τις (2002/C 289/63)
 κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στην προσφεύγουσα από
 τις ισπανικές αρχές κατά τα έτη 1998, 2000 και 2001, συνολικού
 ύψους 5 113 254,96 ευρώ, προς κάλυψη των εκτάκτων δαπανών (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 εκσυγχρονισμού, εξορθολογισμού και αναδιαρθρώσεως, δυνάμει
 του άρθρου 5 της αποφάσεως 3632/93/ΕΚΑΧ, της 28ης ∆εκεμ-
 βρίου 1993, για το κοινοτικό καθεστώς παρεμβάσεων των κρατών
 μελών υπέρ της βιομηχανίας άνθρακα (1). Ο Eric Vranckx, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από
 τους δικηγόρους Αlbert Coolen, Jean-Noël Louis και Étienne
 Marchal, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε ενώπιον
 του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 23 Σεπτεμ-
 Προς στήριξη των αιτημάτων της, η προσφεύγουσα επικαλείται: βρίου 2002, προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων.
 — Παράβαση ουσιώδους τύπου, από πλευράς των διατάξεων
 των άρθρων 88 της Συνθήκης ΕΚΑΧ και 4, παράγραφος 4, Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της
 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων — να ακυρώσει την απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του
 εφαρμογής του άρθρου 93 (νυν άρθρου 88) της Συνθήκης διαγωνισμού COM/B/1/00, στο μέτρο που αυτή έχει σχέση
 ΕΚ ( 2), καθόσον δεν δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα με τη βαθμολογία της προφορικής δοκιμασίας του
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων η απόφαση της Επιτροπής για προσφεύγοντος·
 την κίνηση επίσημης διαδικασίας έρευνας.
 — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 — Πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως, καθόσον η Επιτροπή θεμε-
 λίωσε την προσβαλλόμενη απόφαση σε πραγματικά στοιχεία
 άσχετα με την επίδικη περίπτωση, όπως οι όροι εξαγοράς της Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 προσφεύγουσας από την επιχείρηση Mina la Camocha, και
 διέταξε την επιστροφή ποσού υψηλότερου από αυτό που
 πράγματι χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα. Άλλη εσφαλμένη Ο προσφεύγων συμμετέσχε στον διαγωνισμό COM/Β/1/00. Ο
 διαπίστωση της Επιτροπής συνίσταται στο ότι θεώρησε ότι το ενδιαφερόμενος αντιτίθεται στη μη συμπερίληψή του στον πίνακα
 ποσό που χορηγήθηκε για τις έκτακτες δαπάνες αναδιαρθ- επιτυχόντων για μελλοντικές προσλήψεις αναφορικά με την επι-
 ρώσεως κατά το έτος 2001 ανήλθε σε 393 971,600 πεσέτες λογή αναπληρωτών βοηθών στον τομέα της τεχνολογίας της
 και δεν έλαβε υπόψη ορισμένες έκτακτες δαπάνες αναδιαρθ- πληροφόρησης και των τηλεπικοινωνιών.
 ρώσεως στο πλαίσιο των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν κατά
 τα έτη 1998, 2000 και 2001.
 Προς στήριξη της προσφυγής του, o ενδιαφερόμενος προβάλλει:
 — Παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης — παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογίας·
 εμπιστοσύνης, δεδομένου ότι η Επιτροπή υποχρεώνει την
 Ισπανία να αναζητήσει ορισμένες ενισχύσεις που είχαν εγκρι-
 — πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως·
 θεί προηγουμένως με τις αποφάσεις 98/637/ΕΚΑΧ, της
 3ης Ιουνίου 1998, και 2001/162/ΕΚΑΧ, της 13ης ∆εκεμ-
 βρίου 2000, σχετικά με τη χορήγηση ενισχύσεων από την — μη τήρηση των όρων της προκηρύξεως του διαγωνισμού.
 Ισπανία στη βιομηχανία άνθρακα κατά τα έτη 1998 και 2000
 αντιστοίχως.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
C 202/34 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 24.8.2002
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: Προσφυγη ́ που ασκη ́θηκε απο ́ το Succession Picasso κατα ́
 του Γραφει ́ου εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του πρω ́του τμη ́ματος προσφυγω ́ν αγορα ́ς που ασκη ́θηκε στις 13 Ιουνι ́ου 2002
 του Γραφει ́ου της 22ας Μαρτι ́ου 2002 στην υπο ́θεση
 115/2000-1 και την απο ́φαση του τμη ́ματος ανακοπω ́ν του
 Γραφει ́ου της 15ης Σεπτεμβρι ́ου 1999· (Υπο ́θεση Τ-185/02)
 — να κα ́νει δεκτη ́ την αι ́τηση για καταχω ́ριση κοινοτικου ́ (2002/C 202/56)
 ση ́ματος αρ. 557 108 «MUNDICOR» για ο ́λες τις υπηρεσι ́ες
 των κατηγοριω ́ν 39 «μεταφορε ́ς και οργα ́νωση ταξιδι ́ων»
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 και 42 «υπηρεσι ́ες παροχη ́ς διατροφη ́ς και προσωρινη ́ς
 καταλυ ́σεως»·
 — να καταδικα ́σει το καθου ́ η ́ τους καθω ́ν στα δικαστικα ́ ́εξοδα Το Succession Picasso, εκπροσωπου ́μενο απο ́ τον Charles Gielen,
 της προσφευ ́γουσας. lawyer, α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των, στις 13 Ιουνι ́ου 2002, προσφυγη ́ κατα ́ του Γραφει ́ου
 εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς. 'Ετερος δια ́δι-
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα κος στη διαδικασι ́α ενω ́πιον του τμη ́ματος προσφυγω ́ν υπη ́ρξε η
 DaimlerChrysler AG (∆ιαχει ́ριση Πνευματικη ́ς Ιδιοκτησι ́ας).
 Αιτου ́σα την καταχω ́ριση Η προσφευ ́γουσα
 κοινοτικου ́ ση ́ματος: Το προσφευ ́γον ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 Ση ́μα προς καταχω ́ριση: Το λεκτικο ́ ση ́μα MUNDICOR — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του τρι ́του τμη ́ματος προσφυγω ́ν
 (αι ́τηση περι ́ καταχωρι ́σεως δημοσι- της 18ης Μαρτι ́ου 2002 καθω ́ς και αυτη ́ν του τμη ́ματος
 ευθει ́σα στο ∆ελτι ́ο Κοινοτικω ́ν ανακοπω ́ν της 11ης Ιανουαρι ́ου 2001·
 Σημα ́των αρ. 27/98, σ. 600, της
 14ης Απριλι ́ου 1998) για προϊο ́ντα — να αναγνωρι ́σει ο ́τι η ασκηθει ́σα απο ́ το προσφευ ́γον ανακοπη ́
 των 42 κατηγοριω ́ ν της Ονοματολο- κατα ́ της αιτη ́σεως καταχωρι ́σεως του ση ́ματος PICARO ει ́ναι
 γι ́ας. βα ́σιμη, να απορρι ́ψει τη σχετικη ́ με το ση ́μα αι ́τηση εξ
 ∆ικαιου ́χος του κατα ́ τη Η ΙBERIA Lı́neas Aéreas de España ολοκλη ́ρου και/η ́ να εκδω ́σει οποιαδη ́ποτε α ́λλη σχετικη ́
 διαδικασι ́α ανακοπη ́ς αντι- S.A. απο ́φαση που κρι ́νει ενδεδειγμε ́νη·
 ταχθε ́ντος ση ́ματος η ́ δια-
 κριτικου ́ γνωρι ́σματος: — να καταδικα ́σει την Daimler Chrysler AG στο συ ́νολο των
 δικαστικω ́ν εξο ́δων.
 Αντιταχθε ́ν δικαι ́ωμα επι ́ Το ισπανικο ́ λεκτικο ́ ση ́μα
 ση ́ματος η ́ διακριτικου ́ MUNDICOLOR για προϊο ́ντα των
 γνωρι ́σματος: κατηγοριω ́ν 39 (υπηρεσι ́ες μεταφο-
 ρα ́ς ταξιδιωτω ́ν, εκδρομε ́ς και του- Νομικοι ́ ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα:
 ριστικε ́ς προσφορε ́ς) και 42 (υπηρε-
 σι ́ες παροχη ́ς ξενοδοχειακω ́ν
 καταλυμα ́των, προγραμματισμο ́ς Αιτου ́σα για το κοινοτικο ́ Daimler Chrysler AG.
 ταξιδι ́ων και οργα ́νωση διακοπω ́ν). εμπορικο ́ ση ́μα:
 Το μικτο ́ διεθνε ́ς ση ́μα MUNDI
 COLOR, που ισχυ ́ει στη Γαλλι ́α, To επιδιωκο ́μενο κοινο- Το λεκτικο ́ ση ́μα PICARO - Αι ́τηση
 Ιταλι ́α, Αυστρι ́α και στις χω ́ρες τικο ́ εμπορικο ́ ση ́μα: αριθ. 927764, σχετικα ́ με αγαθα ́
 Benelux, για «υπηρεσι ́ες προγραμ- της κλα ́σεως 12 (οχη ́ματα και με ́ρη
 ματισμου ́ ταξιδι ́ων και οργανω ́ σεως αυτω ́ν).
 ταξιδι ́ων» της κατηγορι ́ας 39 και
 «υπηρεσι ́ες παροχη ́ς καταλυμα ́των Κα ́τοχος του δικαιω ́ματος Succession Picasso.
 και διατροφη ́ς σε ξενοδοχει ́α» της επι ́ του εμπορικου ́ ση ́μα-
 κατηγορι ́ας 42. τος η ́ σημει ́ου που μνημο-
 νευ ́εται στη διαδικασι ́α
 Απο ́φαση του τμη ́ματος ∆ε ́χεται την ανακοπη ́. ανακοπη ́ς:
 ανακοπω ́ν:
 ∆ικαι ́ωμα επι ́ του εμπο- Το λεκτικο ́ ση ́μα PICASSO (κοινο-
 Απο ́φαση του τμη ́ματος Απο ́ρριψη της προσφυγη ́ς που ρικου ́ ση ́ματος η ́ σημει ́ου τικο ́ εμπορικο ́ ση ́μα καταχωρισθε ́ν
 προσφυγω ́ν: α ́σκησε η El Corte Inglés S.A. που μνημονευ ́εται στη υπο ́ τα στοιχει ́α 614567).
 Λο ́γοι ακυρω ́σεως προ- Εσφαλμε ́νη εφαρμογη ́ του διαδικασι ́α ανακοπη ́ς:
 βαλλο ́μενοι με την α ́ρθρου 8, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο
 Απο ́φαση του τμη ́ματος Απο ́ρριψη της ανακοπη ́ς.
 παρου ́σα προσφυγη ́: β', του κανονισμου ́ (ΕΚ) 40/94 (κι ́ν-
 ανακοπω ́ν:
 δυνος συγχυ ́σεως).
 Απο ́φαση του τμη ́ματος Απο ́ρριψη της σχετικη ́ς προσφυγη ́ς.
 προσφυγω ́ν:
 ---pagebreak--- 24.8.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 202/35
 Προβαλλο ́μενα επιχειρη ́- Εσφαλμε ́νη εφαρμογη ́ του α ́ρθρου Ση ́μα η ́ σημει ́ο που αντι- ∆ιεθνε ́ς ση ́μα αριθ. 516269
 ματα: 8, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο β–, του τα ́χθηκε στο πλαι ́σιο της «Roberto» για ορισμε ́να προϊο ́ντα
 κανονισμου ́ 40/94: Υφι ́σταται πιθα- διαδικασι ́ας ανακοπη ́ς: των κλα ́σεων 29 και 30 και η
 νο ́τητα συγχυ ́σεως λο ́γω της αναμ- εμπορικη ́ επωνυμι ́α της ασκη ́σασας
 φισβη ́τητης ταυτο ́τητας η ́, τουλα ́- την ανακοπη ́ «ROBERTO»
 χιστον, ομοιο ́τητας μεταξυ ́ των σχε-
 τικω ́ν αγαθω ́ν, η οπτικη ́ και Απο ́φαση του τμη ́ματος Απο ́ρριψη της ανακοπη ́ς
 φωνητικη ́ ομοιο ́τητα των σημα ́των ανακοπω ́ν:
 καθω ́ς και η συμφυη ́ς χαρακτηριστι-
 κο ́τητα του μνημονευομε ́νου στην Απο ́φαση του τμη ́ματος Εξαφα ́νιση της αποφα ́σεως του τμη ́-
 ακακοπη ́ ση ́ματος. προσφυγω ́ν: ματος ανακοπω ́ν και απο ́ρριψη της
 αιτη ́σεως καταχωρι ́σεως του ση ́μα-
 τος
 Προβαλλο ́μενοι λο ́γοι — Παρα ́βαση του κανο ́να 16 του
 ακυρω ́σεως: κανονισμου ́ (ΕΚ) 2868/95 (1);
 — Παρα ́βαση των συνδυασμε ́νων
 Προσφυγη ́ της Freiberger Lebensmittel GmbH & Co. διατα ́ξεων των α ́ρθρων 42,
 Produktions- und Vertriebs KG κατα ́ του Γραφει ́ου Εναρμο- παρα ́γραφος 1, και 8
 νι ́σεως στο πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς (ση ́ματα, σχη ́ματα παρα ́γραφοι 2 και 4 του κανο-
 και υποδει ́γματα) που ασκη ́θηκε στις 17 Ιουνι ́ου 2002 νισμου ́ (ΕΚ) 40/94 (2).
 (Υπο ́θεση Τ-188/02)
 (1) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπη ́ς, της 13.12.1995 περι ́ της
 (2002/C 202/57) εφαρμογη ́ς του κανονισμου ́ (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλι ́ου για το
 κοινοτικο ́ ση ́μα (ΕΕ 1995, L 303, σ. 1).
 (2) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλι ́ου, της 20.12.1993, για το
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: θα προσδιοριστει ́ συ ́μφωνα με το κοινοτικο ́ ση ́μα (ΕΕ L 11, σ. 1) .
 ́αρθρο 31, παρα ́γραφος 2, του Κανονισμου ́ ∆ιαδικασι ́ας —
 ∆ικο ́γραφο προσφυγη ́ς συντεταγμε ́νο στη γερμανικη ́ γλω ́ σσα)
 Η Freiberger Lebensmittel GmbH & Co. Produktions- und
 Vertriebs KG, Βερολι ́νο (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον
 δικηγο ́ρο K.-D. Rathke α ́σκησε στις 17 Ιουνι ́ου 2002 ενω ́πιον
 του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ Προσφυγη ́ της Αnita Jannice Österholm κατα ́ της Επιτροπη ́ς
 του Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 17 Ιουνι ́ου
 (ση ́ματα, σχη ́ματα και υποδει ́γματα). Η Roberto S.A., Chevilly 2002
 (Γαλλι ́α) η ́ταν ́ετερος δια ́δικος στη διαδικασι ́α ενω ́πιον του τμη ́μα-
 τος προσφυγω ́ν.
 (Υπο ́θεση Τ-190/02)
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: (2002/C 202/58)
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του πρω ́του τμη ́ματος προσφυγω ́ν,
 της 28.2.2002, στην υπο ́θεση R 1155/2000-4· (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 — να καταδικα ́σει την ασκη ́σασα την ανακοπη ́ στα δικαστικα ́
 ́εξοδα.
 Η Αnita Jannice Österholm, κα ́τοικος Στοκχο ́λμης, εκπροσωπου ́-
 μενη απο ́ τον δικηγο ́ρο Juan Ramon Iturriagagoitia Bassas,
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των,
 στις 17 Ιουνι ́ου 2002, προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Αιτου ́σα την καταχω ́ρηση Η προσφευ ́γουσα
 κοινοτικου ́ ση ́ματος: Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 Κοινοτικο ́ ση ́μα προς Το λεκτικο ́ ση ́μα «Alberto» για
 καταχω ́ριση: ορισμε ́να προϊο ́ντα των κλα ́σεων 29 — να ακυρω ́σει, κατα ́ κυ ́ριο λο ́γο, την απο ́φαση της Α∆Α, της
 και 30 – αι ́τηση καταχωρι ́σεως αριθ. 11ης Μαρτι ́ου 2002, που εμπεριε ́χει την απα ́ντηση στη
 26211 διοικητικη ́ ́ενσταση ́ της αριθ. 389/01·
 ∆ικαιου ́χος του ση ́ματος Roberto S.A. — να ακυρω ́σει μερικω ́ς την απο ́φαση της Γενικη ́ς ∆ιευθυ ́νσεως
 η ́ του σημει ́ου που αντι- Προσωπικου ́ και ∆ιοικη ́σεως της Επιτροπη ́ς, της 2ας Ιουλι ́ου
 τα ́χθηκαν στο πλαι ́σιο της 2001, σχετικα ́ με τον υπολογισμο ́ των ημερω ́ν αδει ́ας μεταξυ ́
 διαδικασι ́ας ανακοπη ́ς: 8ης και 31ης ουλι ́ου 2000·


text:
 17.9.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 229/21
 ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 11ης Ιουλίου 2005
 στην υπόθεση T-17/04, Front national κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (1)
 (Κανονισμός σχετικά με το καθεστώς και τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο - Προσφυγή ακυρώσεως - Ένσταση περί απαραδέκτου - Πράξη υποκείμενη σε προσφυγή - Ενεργητική νομιμοποίηση - Απαράδεκτο)
 (2005/C 229/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση T-17/04, Front national, με έδρα το Saint-Cloud (Γαλλία), Marie-France Stirbois, κάτοικος Villeneuve-Loubey (Γαλλία), Bruno Gollnisch, κάτοικος Limonest (Γαλλία), Carl Lang, κάτοικος Boulogne-Billancourt (Γαλλία), Jean-Claude Martinez, κάτοικος Montpellier (Γαλλία), Philip Claeys, κάτοικος Overijse (Βέλγιο), Koen Dillen, κάτοικος Αμβέρσας (Βέλγιο), Mario Borghezio, κάτοικος Τορίνο (Ιταλία), εκπροσωπούμενοι από τον W. de Saint-Just, δικηγόρο, κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι: H. Krück, N. Lorenz και D. Moore, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο), και Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: M. Sims και I. Díez Parra), με αντικείμενο αίτηση περί ακυρώσεως του κανονισμού (ΕΚ) 2004/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το καθεστώς και τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο (EE L 297, σ. 1), το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους J. Pirrung, πρόεδρο, N. J. Forwood και Σ. Παπασάββα, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 11 Ιουλίου 2005 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 71 της 20.3.2004.


text:
 6.8.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 193/35
 Προσφυγή του Jean-Marc Colombani κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 27 Μαΐου 2005
 (Υπόθεση T-206/05)
 (2005/C 193/59)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Ο Jean-Marc Colombani, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τους Stéphane Rodrigues και Alice Jaume, δικηγόρους, άσκησε στις 27 Μαΐου 2005 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την από 7 Μαρτίου 2005 απόφαση της Επιτροπής και τα μέτρα που απορρέουν από την απόφαση αυτή σχετικά με τις αποδοχές του προσφεύγοντος·
 —
 να λάβει κάθε μέτρο που είναι αναγκαίο για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων και συμφερόντων του προσφεύγοντος, ειδικότερα όσον αφορά το κατώτερο όριο επιβιώσεως που πρέπει να του χορηγηθεί ως προς τις αποδοχές του·
 —
 να υποχρεώσει την καθής στην καταβολή αποζημιώσεως ποσού 10 002 ευρώ·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων, υπάλληλος της Επιτροπής, τελούσε σε άδεια για προσωπικούς λόγους έως την 31η Αυγούστου 2004. Αφού ζήτησε την επανένταξή του στο τέλος της άδειάς του, εντάχθηκε στη ΓΔ RELEX (εξωτερικές υποθέσεις) με απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 2004. Ωστόσο, δεν διευκρινίστηκε καμία ειδική θέση τοποθετήσεως, αφού η τελευταία αυτή απόφαση όριζε ότι η ακριβής τοποθέτηση θα του ανακοινωθεί αργότερα.
 Με υπηρεσιακό σημείωμα της 7ης Μαρτίου 2005, η διοίκηση πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι τελούσε σε κατάσταση αδικαιολόγητης απουσίας από τις 5 Οκτωβρίου 2004 και ότι θα λαμβάνονταν έναντι αυτού τα ενδεδειγμένα μέτρα. Ο προσφεύγων δεν έλαβε τον μισθό του του μηνός Απριλίου και τον εκκαθαριστικό σημείωμα των αποδοχών του ανέφερε ότι όφειλε στην Επιτροπή το ποσό των εισπραχθέντων των μισθών από τον Οκτώβριο του 2004.
 Με την προσφυγή του, ο προσφεύγων προσβάλλει το υπηρεσιακό σημείωμα της 7 Μαρτίου 2005 καθώς και τα μέτρα που απορρέουν από αυτό. Επικαλείται προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας ισχυριζόμενος ότι ουδέποτε τέθηκε σε θέση να προβάλει τα συμφέροντά του πριν τη λήψη των προσβαλλομένων αποφάσεων. Επικαλείται επίσης παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογίας, καθώς και προφανή σφάλματα εκτιμήσεως. Ειδικότερα, εμμένει στο ότι ουδέποτε πληροφορήθηκε την τοποθέτησή του στην μονάδα RELEX/C.1. Αμφισβητεί επίσης τον ισχυρισμό ότι δεν έδωσε συνέχεια σε μια προσφορά θέσεως.
 Ο προσφεύγων επικαλείται εν συνεχεία παράβαση του άρθρου 40 του ΚΥΚ το οποίο, κατ' αυτόν, του επιτρέπει να αρνηθεί την πρώτη προσφορά θέσεως. Προβάλλει επίσης παράβαση του άρθρου 60 του ΚΥΚ, διότι η φερόμενη απουσία του δεν διαπιστώθηκε προσηκόντως και δεν καταλογίστηκε, αρχικά, στην ετήσια άδειά του. Ο προσφεύγων διατείνεται επίσης ότι τα παραρτήματα VIII και IX του ΚΥΚ που του διασφαλίζουν την καταβολή του κατωτάτου ορίου επιβιώσεως παραβιάστηκαν. Τέλος, επικαλείται προσβολή των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της αρωγής.
 Εκτός της ακυρώσεως των προσβαλλόμενων πράξεων, ο προσφεύγων ζητεί επίσης αποκατάσταση της υλικής και ηθικής ζημίας που διατείνεται ότι υπέστη.


text:
 8.12.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 297/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 4ης Οκτωβρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Σουηδίας
 (Υπόθεση C-186/05) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Εθνικό μονοπώλιο λιανικής πωλήσεως αλκοολούχων ποτών - Απαγόρευση εισαγωγής από ιδιώτες)
 (2007/C 297/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: L. Ström van Lier και S. Pardo Quintillán)
 Καθού: Βασίλειο της Σουηδίας (εκπρόσωπος: K. Wistrand)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ του καθού: Δημοκρατία της Φινλανδίας (εκπρόσωπος: E. Bygglin)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 28 και 30 ΕΚ — Εθνική νομοθεσία σχετική με εθνικό μονοπώλιο λιανικής πωλήσεως αλκοολούχων ποτών που απαγορεύει την απευθείας εισαγωγή τέτοιων ποτών από ιδιώτες
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Βασίλειο της Σουηδίας, απαγορεύοντας την εισαγωγή αλκοολούχων ποτών από ιδιώτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν προς τούτο ανεξάρτητους μεσάζοντες ή επαγγελματίες μεταφορείς, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 ΕΚ, η δε απαγόρευση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη βάσει του άρθρου 30 ΕΚ.
 2)
 Καταδικάζει το Βασίλειο της Σουηδίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 171 της 9.7.2005.


text:
Αριθ. C 388/2 1 EL [ Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 21 . 12 . 96
 κύρος του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1932/93 της Επιτροπής, σμών, και προς την οδηγία 90/220/ΕΟΚ τον Συμβουλίου,
 της 16ης Ιουλίου 1993, για την καθιέρωση μέτρων διασφαλί της 23ης Απριλίου 1990, για τη σκόπιμη ελευθέρωση
 σεως όσον αφορά τις εισαγωγές βυσσίνων (2), το Δικαστήριο γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον,
 (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. C. Moitinho de παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα,
 Almeida, πρόεδρο τμήματος, C. Gulmann, D. A. O. Edward, αντιστοίχως, 22 και 23 των οδηγιών αυτών.
 J.-P. Puissochet (εισηγητή) και P. Jann, δικαστές, γενικός
 εισαγγελέας: M. B. Elmer, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε 2. Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου
 στις 17 Οκτωβρίου 1996 απόφαση με το ακόλουθο διατακτι στα δικαστικά έξοδα.
 κό :
 (!) ΕΕ αριθ. C 315 της 25 . 11 . 1995.
 Από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προ (2) ΕΕ αριθ. L 117 της 8. 5. 1990, σ. 1 .
 έκυψαν στοιχεία ικανά να θίξουν το κύρος του κανονισμού (3) ΕΕ αριθ. L 117 της 8. 5. 1990, σ. 15.
 (ΕΟΚ) αριθ. 1932/93 της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 1993,
 για την καθιέρωση μέτρων διασφαλίσεως όσον αφορά τις
 εισαγωγές βυσσίνων.
 (!) ΕΕ αριθ. C 101 της 22. 4. 1995 . ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 2 ΕΕ αριθ. L 174 της 17. 7. 1993, σ. 35. (έκτο τμήμα)
 της 24ης Οκτωβρίου 1996
 στην υπόθεση C-325/95: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τήτων κατά Ιρλανδίας (J )
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 («Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγίες 91/67/ΕΟΚ, 91/
 (πέμπτο τμήμα) 492/ΕΟΚ, 91/493/ΕΟΚ και 92/48/ΕΟΚ — Μη εμπρόθεσμη
 της 17ης Οκτωβρίου 1996 μεταφορά των οδηγιών αυτών στο εθνικό δίκαιο»)
 στην υπόθεση C-312/95: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο (96/C 388/04)
 τήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (! )
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 (Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγίες 9Θ/219/ΕΟΚ και
 9Θ/22Θ/ΕΟΚ — Γενετικώς τροποποιημένοι οργανισμοί)
 (Προσωρινή μετάφραση η οριστική μετάφραση θα δημο
 (96/C 388/03) σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) Στην υπόθεση C-325/95 , Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τήτων (εκπρόσωπος: Carmel O'Reilly) κατά Ιρλανδίας (εκ
 (Προσωρινή μετάφραση η οριστική μετάφραση θα δημο πρόσωπος: Michael A. Buckley), που είχε ως αντικείμενο να
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου) αναγνωριστεί ότι η Ιρλανδία, μη θέτοντας σε ισχύ τις
 αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατά
 Στην υπόθεση C-312/95, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο ξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς:
 τήτων (εκπρόσωπος: Frank Benyon) κατά Μεγάλου Δουκά
 του του Λοξεμβούργου (εκπρόσωπος: Nicolas Schmit), που — την οδηγία 91/67/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουα
 είχε ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο ρίου 1991 , σχετικά με τους όρους υγειονομικού ελέγχου
 του Λουξεμβούργου , μη λαμβάνοντας εντός των ταχθεισών που διέπουν τη διάθεση στην αγορά ζώων και προϊόντων
 προθεσμιών τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφω υδατοκαλλιέργειας (2),
 θεί προς την οδηγία 9Θ/219/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της
 23ης Απριλίου 1990, για την περιορισμένη χρήση γενετικώς — την οδηγία 91/492/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου
 τροποποιημένων μικροοργανισμών (2) , και προς την οδηγία 1991 , περί καθορισμού των υγειονομικών κανόνων που
 9Θ/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 23ης Απριλίου 1990, για τη διέπουν την παραγωγή και τη διάθεση στην αγορά
 σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανι ζώντων διθύρων μαλακίων (3),
 σμών στο περιβάλλον (3) , παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει
 από τα άρθρα, αντιστοίχως, 22 και 23 των οδηγιών αυτών — την οδηγία 91/493/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 22ας Ιουλίου
 καθώς και από τα άρθρα 5 και 189 της συνθήκης ΕΚ, το 1991 , περί καθορισμού των υγειονομικών κανόνων οι
 Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. C. Moi οποίοι διέπουν την παραγωγή και τη διάθεση στην αγορά
 tinho de Almeida, πρόεδρο τμήματος, L. Sevón (εισηγητή), των αλιευτικών προϊόντων (4),
 C. Gulmann, D. A. O. Edward και M. Wathelet, δικαστές,
 και προς
 γενικός εισαγγελέας: A. La Pergola, γραμματέας: R. Grass,
 εξέδωσε στις 17 Οκτωβρίου 1996 απόφαση με το ακόλουθο — την οδηγία 92/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 16ης Ιουνίου
 διατακτικό :
 1992, για τον καθορισμό των ελάχιστων κανόνων υγιεινής
 που εφαρμόζονται σε ορισμένα αλιευτικά προϊόντα που
 1 . Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη θεσπίζο λαμβάνονται σε αλιευτικά σκάφη σύμφωνα με το άρθρο 3
 ντας εντός των ταχθεισών προθεσμιών τις αναγκαίες παράγραφος 1 στοιχείο α) σημείο i) της οδηγίας
 νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προ 91/493/ΕΟΚ (5),
 κειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 9Θ/219/ΕΟΚ
 του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 1990, για την περιο παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες αυτές, το
 ρισμένη χρήση γενετικώς τροποποιημένων μικροοργανι Δικαστήριο (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. L. Murray,


text:
 9.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/36
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Conseil d’État (Βέλγιο) στις 11 Δεκεμβρίου 2014 — Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides κατά Mostafa Lounani
 (Υπόθεση C-573/14)
 (2015/C 046/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Conseil d’État
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
 κατά
 Mostafa Lounani
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το σημείο γ' του άρθρου 12, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (1), την έννοια ότι συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι, για την εφαρμογή της ρήτρας αποκλεισμού την οποία προβλέπει, πρέπει ο αιτών άσυλο να έχει καταδικαστεί για ένα από τα τρομοκρατικά εγκλήματα που προβλέπονται από το άρθρο 1, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/475/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2), η οποία μεταφέρθηκε στη βελγική έννομη τάξη με τον νόμο της 19ης Δεκεμβρίου 2003 περί τρομοκρατικών εγκλημάτων;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, πραγματικά περιστατικά όπως αυτά που εκτίθενται στο σημείο 5.9.2. της προσβαλλομένης αποφάσεως αριθ. 96.933 του Conseil du contentieux des étrangers, εκδοθείσας στις 12 Φεβρουαρίου 2013, τα οποία καταλογίζονται στον αντίδικο με την απόφαση του tribunal correctionnel de Bruxelles της 16ης Φεβρουαρίου 2006 και για τα οποία ο ανωτέρω καταδικάστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, μπορούν να θεωρηθούν ως πράξεις αντιβαίνουσες στους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών κατά την έννοια του σημείου γ' του άρθρου 12, παράγραφος 2, της προμνησθείσας οδηγίας 2004/83/ΕΚ;
 3)
 Στο πλαίσιο της εξετάσεως του αποκλεισμού ενός αιτούντος διεθνή προστασία λόγω της συμμετοχής του σε τρομοκρατική οργάνωση, αρκεί η καταδίκη του ως διευθύνοντος μέλους τρομοκρατικής οργανώσεως, με την οποία διαπιστώνεται ότι ο αιτών διεθνή προστασία δεν διέπραξε ούτε επιχείρησε ή απείλησε να διαπράξει τρομοκρατική πράξη, προκειμένου να διαπιστωθεί συμμετοχή ή ηθική αυτουργία κατά την έννοια του άρθρου 12, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/83/ΕΚ δυνάμενη να καταλογιστεί στον αιτούντα, ή μήπως είναι απαραίτητο να εξεταστούν τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως και να αποδειχθεί η συμμετοχή του στη διάπραξη τρομοκρατικού εγκλήματος ή η ηθική αυτουργία σε τρομοκρατικό έγκλημα που προβλέπεται από το άρθρο 1, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/475/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας;
 4)
 Στο πλαίσιο της εξετάσεως του αποκλεισμού ενός αιτούντος διεθνή προστασία λόγω της συμμετοχής του σε τρομοκρατική οργάνωση, ενδεχομένως ως διευθύνοντος την οργάνωση, η ηθική αυτουργία ή η συμμετοχή, που προβλέπονται από το άρθρο 12, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/83/ΕΚ, πρέπει να αφορούν τη διάπραξη τρομοκρατικής πράξεως κατά τον ορισμό του άρθρου 1 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/475/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ή μπορούν να αφορούν τη συμμετοχή σε τρομοκρατική ομάδα, στην οποία αναφέρεται το άρθρο 2 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου;
 5)
 Σε υποθέσεις τρομοκρατίας, είναι δυνατός ο αποκλεισμός από τη διεθνή προστασία, που προβλέπεται από το άρθρο 12, παράγραφος 2, σημείο γ', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ, αν δεν συντρέχει περίπτωση διαπράξεως, ηθικής αυτουργίας ή συμμετοχής σε ιδιαιτέρως ειδεχθή βίαιη πράξη, όπως προβλέπεται στο άρθρο 1 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/475/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας;
 (1) ΕΕ L 304, σ. 12.
 (2) ΕΕ L 164, σ. 3.


text:
10 . 5 . 97 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 142/15
 πής αναφερόμενο αποκλειστικά στο κοινοτικο συμφέρον Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 ως την μόνη αυτοτελή αιτιολογία της προσβληθείσας υπέβαλε το Court of Appeal, London, με διάταξη της 26ης
 αποφάσεως, ενώ σε κανένα σημείο της αποφάσεως αυτής Οκτωβρίου 1995 στην υπόθεση Upjohn Ltd κατά 1) The
 δεν περιέχεται o όρος αυτός και, εξάλλου , από κανένα Licensing Authority established by the Medicines Act 1968· 2)
 στοιχείο της αιτιολογίας της προσβληθείσας αποφάσεως Secretary of State for Health· 3) Secretary of State for Wales·
 δεν συνάγεται ότι η Επιτροπή προέβη σε στάθμιση των 4) Secretary of State for Scotland· 5) Minister for Health and
 κριτηρίων που διατυπώθηκαν με την απόφαση Automec Social Services for Northern Ireland
 II (2) του Πρωτοδικείου όσον αφορά τον καθορισμό του (Υπόθεση C-120/97)
 κοινοτικού συμφέροντος. Εξάλλου , η Επιτροπή ουδόλως
 παραπέμπει στην απόφαση αυτή , όπως συνηθίζει οσάκις (97/C 142/31 )
 επικαλείται ορισμένη δικαστική απόφαση ,
 — νομική πλάνη καθόσον με την απόφαση κρίθηκε ότι η Με διαταξη της 26ης Οκτωβρίου 1995 , η οποία περιήλθε στη
 Επιτροπή μπορεί να στηρίζει την επίδικη απόφασή της Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 παραπέμποντας σε άλλη απόφαση , στις 24 Μαρτίου 1997, το Court of Appeal , London, στο
 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Upjohn Ltd και 1 ) The
 — παράβαση του άρθρου 190 της συνθήκης ΕΚ, Licensing Authority established by the Medicines Act 1968· 2)
 Secretary of State for Health· 3) Secretary of State for Wales·
 — έλλειψη νομικής βάσεως: το Πρωτοδικείο δεν διενήργησε 4) Secretary of State for Scotland· 5) Minister for Health and
 ουσιαστικές έρευνες ώστε να διαπιστώσει ότι βασίμως Social Services for Northern Ireland , που εκκρεμεί ενώπιον
 μπορούσε να συναγάγει ότι η προσφεύγουσα κακώς του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής
 υποστήριξε ότι η La Poste μπορούσε να συνεχίσει να αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 χορηγεί διασταυρούμενες επιδοτήσεις ελλείψει αιτήσεων
 τρίτων για πρόσβαση στο δίκτυο της και ότι, ως εκ τούτου ,
 μπορούσε ή δεν μπορούσε νομίμως να εφαρμόσει το
 άρθρο 86 της συνθήκης ΕΚ ή να λάβει υπόψη το κοινοτικό 1 . Κατ' ορθή ερμηνεία της οδηγίας 65/65/ΕΟΚ ( 1 ), όπως έχει
 τροποποιηθεί, και υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου
 συμφέρον,
 εν γένει, υποχρεούνται τα εθνικά δικαστήρια, οσάκις
 αποφαίνονται επί του αν συμβιβάζεται με το κοινοτικό
 — νομική πλάνη καθόσον το Πρωτοδικείο εσφαλμένως δίκαιο η απόφαση της αρχής κράτους μέλους που είναι
 συνήγαγε, ενόψει αυτών τούτων των εγγράφων της δικο αρμόδια για τη χορήγηση αδειών κυκλοφορίας φαρμά
 γραφίας, ότι η Επιτροπή μπορούσε να διαπιστώσει ότι οι κων να ανακαλέσει την άδεια που έχει χορηγηθεί στον
 παραβάσεις είχαν παύσει, παρασκευαστή φαρμάκου , να κρίνουν αν η εν λόγω
 απόφαση ήταν η ορθή σε αντιδιαστολή με την απόφαση
 — παράβαση των νομικών κανόνων εκτιμήσεως του κοινο την οποία η εν λόγω αρχή ευλόγως μπορούσε να λάβει
 τικού συμφέροντος: για να προβεί στην εκτίμηση του βάσει των υποβληθέντων σ' αυτή στοιχείων;
 κοινοτικού συμφέροντος, η Επιτροπή είχε υποχρέωση να
 σταθμίσει τα κριτήρια εκτιμήσεως που έχουν διατυπωθεί
 με την κοινοτική νομολογία και, ειδικότερα, με την
 απόφαση Automec II. Κρίνοντας ότι «η Επιτροπή δικαι 2. Αν η απαντηση στο ερώτημα 1 είναι οτι τα εθνικά
 ούται (. . .) να λαμβάνει υπόψη , κατά την εκτίμηση αυτή , δικαστήρια υποχρεούνται να αποφανθούν επί της ορθό
 άλλα στοιχεία που ασκούν επιρροή » και ότι μόνον αυτά τα τητας της αποφάσεως της αρμόδιας αρχής, τους επιβάλλει
 άλλα ασκούντα επιρροή στοιχεία επιβάλλεται να λαμβά το κοινοτικό δίκαιο την υποχρέωση να απαντήσουν στο
 νει υπόψη της, το Πρωτοδικείο απήλλαξε την Επιτροπή ζήτημα αυτό αποκλειστικώς βάσει των υποβληθέντων
 από την υποχρέωση αυτή, στην αρμόδια αρχή στοιχείων ή υποχρεούνται να εξετά
 σουν οποιαδήποτε σχετικά στοιχεία προέκυψαν μετά την
 έκδοση της αποφάσεως;
 — παράβαση του άρθρου 86 της συνθήκης ΕΚ σε συνδυα
 σμό με τα άρθρα 3 στοιχείο ζ), 89 και 155 της συνθήκης
 ΕΚ ,
 3 . Ήταν νόμιμη η εκ μέρους της αρμοδίας για τη χορήγηση
 αδειών κυκλοφορίας αρχής ανάκληση της αδείας, εφόσον
 — παραβίαση των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου η αρχή αυτή γνώριζε ότι η Επιτροπή φαρμακευτικών
 (αρχή της χρηστής διοικήσεως· αρχή της ισότητας και της
 απαγορεύσεως των διακρίσεων αρχές της ασφάλειας
 ιδιοσκευασμάτων (ΕΦΙ) θα εξέδιδε σύντομα γνωμοδότη
 ση όσον αφορά τη διατήρηση της αδείας σε ισχύ ;
 δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπι
 στοσύνης),
 — νομικές πλάνες κατά την εφαρμογή της εννοίας της (') Οδηγία 65/65/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 26ης Ιανουαρίου 1965,
 καταχρήσεως εξουσίας. περί της προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και
 διοικητικών διατάξεων σχετικά με τα φάρμακα (ΕΕ ειδ. έκδ.
 13/001 , σ. 25).
 (') ΕΕ αριθ . C 54 της 22 . 2. 1997 , σ. 20.
 (2) Απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 1992, υπόθεση Τ-24/90, Automec
 Sri κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. ΙΙ-2223.


text:
 12.4.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 92/43
 Προσφυγή της 22ας Φεβρουαρίου 2008 — Centre de coordination Carrefour κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-94/08)
 (2008/C 92/86)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Centre de coordination Carrefour (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι): X. Clarebout και K. Platteau, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον δεν προβλέπει μεταβατική περίοδο όπως απαιτεί η απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Forum 187 (1)·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την απόφαση 2003/755/ΕΚ της 17ης Φεβρουαρίου 2003, η Επιτροπή κήρυξε ασυμβίβαστο με την κοινή αγορά το καθεστώς ενισχύσεως που εφάρμοζε το Βέλγιο υπέρ των κέντρων συντονισμού που είναι εγκατεστημένα στο Βέλγιο (2). Η απόφαση αυτή ακυρώθηκε με την απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 2006 (3) (στο εξής: απόφαση Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής), καθόσον δεν προέβλεπε μεταβατικά μέτρα όσον αφορά ορισμένα κέντρα συντονισμού των οποίων η αίτηση για να υπαχθούν στο επίμαχο καθεστώς εκκρεμούσε κατά την ημερομηνία κοινοποιήσεως της αποφάσεως αυτής ή των οποίων η άδεια έληγε συγχρόνως ή εντός σύντομης προθεσμίας από την κοινοποίηση της εν λόγω αποφάσεως. Το προσφεύγον στην παρούσα διαδικασία περιλαμβανόταν μεταξύ των κέντρων συντονισμού που αφορούσε το διατακτικό της εν λόγω αποφάσεως του Δικαστηρίου.
 Στις 13 Νοεμβρίου 2007, η Επιτροπή εξέδωσε νέα απόφαση C(2007) 5416 τελικό, με την οποία τροποποίησε την απόφαση 2003/757/ΕΚ κηρύσσοντας ασυμβίβαστο με την κοινή αγορά τον βελγικό νόμο που είχε εκδοθεί κατόπιν της αποφάσεως Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής και καθιστούσε δυνατή την παράταση έως τα τέλη του 2010 της μεταβατικής περιόδου κατά την οποία τα κέντρα τα οποία αφορούσε αυτή η απόφαση του Δικαστηρίου μπορούν να επωφελούνται από το καθεστώς. Η απόφαση C(2007) 5416 τελικό προέβλεπε επίσης ότι η μεταβατική αυτή περίοδος λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2005. Πρόκειται για την προσβαλλόμενη στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής απόφαση.
 Προς στήριξη της προσφυγής του, το προσφεύγον προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως.
 Κυρίως, το προσφεύγον υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά παραβίαση της αρχής της ισότητας καθώς και παράβαση της υποχρεώσεως της Επιτροπής να θέσει σε εφαρμογή τα μέτρα που συνεπάγεται η απόφαση Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής, καθόσον δεν θέτει τέρμα στην ανισότητα την οποία διαπίστωσε η απόφαση αυτή στο μέτρο που η χορηγηθείσα στο προσφεύγον μεταβατική περίοδος είναι πολύ βραχύτερη από εκείνη που χορηγήθηκε στα κέντρα που βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση σύμφωνα με την υπόδειξη του Δικαστηρίου. Το προσφεύγον υποστηρίζει ότι έπρεπε να του έχει χορηγηθεί μεταβατική περίοδος λήγουσα στις 31 Δεκεμβρίου 2010.
 Επικουρικώς, το προσφεύγον προβάλλει λόγο ακυρώσεως αντλούμενο από την παραβίαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, στο μέτρο που η προσβαλλόμενη απόφαση καθορίζει μεταβατική περίοδο λήγουσα στις 31 Δεκεμβρίου 2005, γεγονός που έχει αναδρομικά αποτελέσματα και συνεπάγεται αδυναμία του προσφεύγοντος να λάβει εγκαίρως τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να προσαρμοστεί στην μεταβολή του καθεστώτος πριν από την ημερομηνία αυτή. Βάσει των στοιχείων αυτών, και επικουρικώς, το προσφεύγον υποστηρίζει ότι μπορεί να του χορηγηθεί μεταβατική περίοδος λήγουσα όχι πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2009.
 Ακόμα επικουρικότερα, το προσφεύγον προβάλλει λόγο ακυρώσεως αντλούμενο από την παραβίαση της αρχής της ισότητας, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση το αντιμετωπίζει διαφορετικά σε σχέση προς τέσσερα κέντρα συντονισμού τα οποία βρίσκονταν, κατά τον χρόνο εκδόσεως της πρώτης αποφάσεως 2003/757/ΕΚ, σε παρόμοια κατάσταση, αλλά πέτυχαν την ανανέωση της άδειάς τους επ' αόριστον. Βάσει αυτού του λόγου ακυρώσεως, και ακόμα επικουρικότερα, το προσφεύγον υποστηρίζει ότι έπρεπε να του έχει χορηγηθεί μεταβατική περίοδος λήγουσα όχι πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2006.
 (1) Απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 2006 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-182/03 και C-217/03, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. Ι-5479.
 (2) ΕΕ L 282, διόρθωση στην ΕΕ L 285, 2003, σ. 52.
 (3) Βλ. υποσημείωση 1.


text:
 13.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/52
 Προσφυγή της 4ης Ιανουαρίου 2010 — Marcuccio κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-1/10)
 2010/C 63/93
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Luigi Marcuccio (Tricase, Lecce) (εκπρόσωπος: G. Cipressa, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση των αποφάσεων με τις οποίες απορρίφθηκαν αιτήσεις του προσφεύγοντος για επιστροφή σε ποσοστό 100 % ορισμένων ιατρικών εξόδων.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις, ανεξαρτήτως της μορφής υπό την οποία έχουν ληφθεί, με τις οποίες απορρίφθηκαν οι από 25 Δεκεμβρίου 2008 δύο αιτήσεις επιστροφής ιατρικών εξόδων·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση, ανεξαρτήτως της μορφής υπό την οποία έχει ληφθεί, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση της 27ης Δεκεμβρίου 2008·
 —
 να ακυρώσει, εφόσον παρίσταται ανάγκη, την απόφαση, ανεξαρτήτως της μορφής υπό την οποία έχει ληφθεί, περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως της 11ης Ιουλίου 2009, την οποία υπέβαλε ο προσφεύγων κατά των δύο αποφάσεων με τις οποίες απορρίφθηκαν οι δύο αιτήσεις επιστροφής της 25ης Δεκεμβρίου 2008 καθώς και κατά της αποφάσεως περί απορρίψεως της αιτήσεως της 27ης Δεκεμβρίου 2008·
 —
 να ακυρώσει, εφόσον παρίσταται ανάγκη, το σημείωμα της 21ης Σεπτεμβρίου 2009, το οποίο περιήλθε στον προσφεύγοντα στις 26 Οκτωβρίου 2009 διατυπωμένο σε άλλη γλώσσα και όχι στην ιταλική και στις 24 Δεκεμβρίου 2009 μεταφρασμένο στην ιταλική γλώσσα·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα αμελλητί, ως επιστροφή σε ποσοστό 100 % των ιατρικών εξόδων στα οποία αυτός υποβλήθηκε και των οποίων ζήτησε την επιστροφή από το κοινό σύστημα ασφαλίσεως ασθενείας, το ποσό των 2 519,08 ευρώ ή κάθε κατώτερο ποσό το οποίο το Δικαστήριο ΔΔ θα κρίνει προσήκον και δίκαιο, εντόκως από την πρώτη ημέρα του πέμπτου μήνα μετά την ημερομηνία κατά την οποία ο αποδέκτης τους έλαβε γνώση της αιτήσεως της 27ης Δεκεμβρίου 2008 και των δύο αιτήσεων επιστροφής της 25ης Δεκεμβρίου 2008, με επιτόκιο 10 % ετησίως και με ετήσια κεφαλαιοποίηση, ή με επιτόκιο και κεφαλαιοποίηση και από την ημερομηνία που το Δικαστήριο ΔΔ θα κρίνει προσήκον και δίκαιο·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα αμελλητί τη διαφορά μεταξύ των ποσών που κατέβαλε ως ιατρικά έξοδα κατά το χρονικό διάστημα από την 1η Δεκεμβρίου 2000 μέχρι και την 30ή Νοεμβρίου 2008, και τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο πολλαπλών αιτήσεών του για επιστροφή από το κοινό σύστημα ασφαλίσεως ασθενείας μεταξύ 1ης Δεκεμβρίου 2000 και 30ής Νοεμβρίου 2008, και των ποσών που του έχουν επιστραφεί έως σήμερα, ή το ποσό που το Δικαστήριο ΔΔ θα κρίνει συναφώς προσήκον και δίκαιο· επιπλέον, να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει τόκους επί της προμνησθείσας διαφοράς ή επί του ποσού το οποίο το Δικαστήριο ΔΔ θα κρίνει προσήκον και δίκαιο, από την πρώτη ημέρα του πέμπτου μήνα μετά την ημερομηνία κατά την οποία ο αποδέκτης της έλαβε γνώση της αιτήσεως της 27ης Δεκεμβρίου 2008, με επιτόκιο 10 % ετησίως και με ετήσια κεφαλαιοποίηση, ή με επιτόκιο και κεφαλαιοποίηση και από την ημερομηνία που το Δικαστήριο ΔΔ θα κρίνει προσήκον και δίκαιο·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.


text:
 26.9.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 350/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 28ης Ιουλίου 2016 [αίτηση του Bundesarbeitsgericht (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Nils-Johannes Kratzer κατά R+V Allgemeine Versicherung AG
 (Υπόθεση C-423/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Κοινωνική πολιτική - Οδηγία 2000/78/ΕΚ - Ίση μεταχείριση σε θέματα εργασίας και απασχόλησης - Άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ - Οδηγία 2006/54/ΕΚ - Ίσες ευκαιρίες και ίση μεταχείριση μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης - Άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ - Πεδίο εφαρμογής - Έννοια της «πρόσβασης στη μισθωτή εργασία, στο ελεύθερο επάγγελμα ή σε άλλα είδη απασχόλησης» - Υποβολή υποψηφιότητας για θέση εργασίας αποβλέπουσα στην τυπική απόκτηση της ιδιότητας του υποψηφίου, με μοναδικό σκοπό να ζητηθεί αποζημίωση λόγω δυσμενούς διακρίσεως - Κατάχρηση δικαιώματος))
 (2016/C 350/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesarbeitsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Nils-Johannes Kratzer
 κατά
 R+V Allgemeine Versicherung AG
 Διατακτικό
 Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, και το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2006/54/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2006, για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης, έχουν την έννοια ότι η περίπτωση κατά την οποία ένα πρόσωπο που, υποβάλλοντας την υποψηφιότητά του για θέση εργασίας, δεν αποβλέπει στην κατάληψη αυτής της θέσης εργασίας, αλλά μόνο στην απόκτηση της τυπικής ιδιότητας του υποψηφίου, με μοναδικό σκοπό να προβάλει αξίωση για αποζημίωση, δεν εμπίπτει στην έννοια της «πρόσβασης στη μισθωτή εργασία ή σε άλλα είδη απασχόλησης», κατά το πνεύμα των διατάξεων αυτών, και μπορεί, εάν συντρέχουν τα απαιτούμενα δυνάμει του δικαίου της Ένωσης στοιχεία, να χαρακτηριστεί ως κατάχρηση δικαιώματος.
 (1) ΕΕ C 320 της 28.9.2015.


text:
 23.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 184/5
 Αναίρεση που άσκησε στις 16 Απριλίου 2012 η The Dow Chemical Company κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 2 Φεβρουαρίου 2012 στην υπόθεση T-77/08, The Dow Chemical Company κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-179/12 P)
 2012/C 184/09
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: The Dow Chemical Company (εκπρόσωποι: D. Schroeder και R. Polley, Rechtsanwälte)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T-77/08, με την οποία απορρίπτεται το αίτημά της να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής της 5ης Δεκεμβρίου 2007 στην υπόθεση COMP/38.629, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση της Επιτροπής C(2008) 2974 τελικό της 23ης Ιουνίου 2008, στο μέτρο που αφορά την αναιρεσείουσα·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 5ης Δεκεμβρίου 2007 στην υπόθεση COMP/38.629, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση της Επιτροπής C(2008) 2974 τελικό της 23ης Ιουνίου 2008, στο μέτρο που αφορά την αναιρεσείουσα·
 —
 επικουρικώς, να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T-77/08, με την οποία απορρίπτεται το αίτημά της να μειωθεί ουσιωδώς το πρόστιμο που της επιβλήθηκε·
 —
 να μειώσει ουσιωδώς το πρόστιμο που της επιβλήθηκε·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της The Dow Chemical Company στην υπόθεση αυτή και
 —
 να λάβει κάθε άλλο αναγκαίο κατά την κρίση του μέτρο.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την αίτηση αναιρέσεως προβάλλονται δύο λόγοι αναιρέσεως. Κατά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τον καταλογισμό στην αναιρεσείουσα της συμπεριφοράς που συνιστά την παράβαση. Καθόσον η αναιρεσείουσα δεν άσκησε καθοριστική επιρροή στην DuPont Dow Elastomers (στο εξής: DDE), μια κοινοπραξία με την EI du Pont de Nemours and Company, δεν μετείχε στην παράβαση που διέπραξε η DDE. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας εσφαλμένως τις έννοιες της ενιαίας οικονομικής μονάδας, της ενιαίας επιχειρήσεως και της ασκήσεως καθοριστικής επιρροής. Κατά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την αύξηση του προστίμου της αναιρεσείουσας κατά 10 % για αποτρεπτικούς λόγους. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν παραβίασε συναφώς την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.


text:
 15.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 45/17
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Bundesfinanzhof (Γερμανία) στις 30 Οκτωβρίου 2013 — Finanzamt Dortmund-Unna κατά Josef Grünewald
 (Υπόθεση C-559/13)
 2014/C 45/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesfinanzhof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείον: Finanzamt Dortmund-Unna
 Αναιρεσίβλητος: Josef Grünewald
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αντιβαίνει προς το άρθρο 63 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η ρύθμιση κράτους μέλους κατά την οποία δεν εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα οι ιδιωτικές πρόσοδοι διατροφής υποκειμένων στον φόρο κατοίκων αλλοδαπής, οι οποίες συνδέονται με μεταβίβαση ευρισκόμενης στην ημεδαπή προσοδοφόρας περιουσίας εν είδει δωρεάς προς νόμιμο κληρονόμο, ενώ εκπίπτουν αντίστοιχες καταβολές τέτοιων προσόδων στην περίπτωση καθεστώτος πλήρους φορολογήσεως, πλην όμως η έκπτωση έχει ως συνέπεια αντίστοιχη υποχρέωση καταβολής φόρου για τον (υποκείμενο πλήρως στον φόρο εισοδήματος) δικαιούχο της προσόδου;


text:
 14.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 15ης Φεβρουαρίου 2007 (αίτηση του Εφετείου Πατρών για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Ε. Λεχουρίτου, Β. Καρκούλιας, Γ. Παυλόπουλος, Π. Μπράτσικας, Δ. Σωτηρόπουλος Γ. Δημόπουλος κατά Δημοσίου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-292/05) (1)
 (Σύμβαση των Βρυξελλών - Άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίοδος - Πεδίο εφαρμογής - Αστικές και εμπορικές υποθέσεις - Έννοια - Αγωγή αποζημιώσεως ασκηθείσα εντός συμβαλλόμενου κράτους από τους έλκοντες δικαιώματα εκ των θυμάτων σφαγών εν πολέμω κατ' άλλου συμβαλλόμενου κράτους λόγω ενεργειών των ενόπλων δυνάμεών του)
 (2007/C 82/09)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Εφετείο Πατρών
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ε. Λεχουρίτου, Β. Καρκούλιας, Γ. Παυλόπουλος, Π. Μπράτσικας, Δ. Σωτηρόπουλος Γ. Δημόπουλος
 κατά
 Δημοσίου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Εφετείο Πατρών — Ερμηνεία του άρθρου 1 της Συμβάσεως των Βρυξελλών — Πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως — Αγωγή ασκηθείσα από θύματα εγκλημάτων πολέμου κατά συμβαλλόμενου κράτους ως αστικώς υπευθύνου για τις πράξεις που τέλεσαν οι ένοπλες δυνάμεις του σε καιρό πολέμου
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίοδος, της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση της 9ης Οκτωβρίου 1978 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, με τη Σύμβαση της 25ης Οκτωβρίου 1982 για την προσχώρηση της Ελληνικής Δημοκρατίας και με τη Σύμβαση της 26ης Μαΐου 1989 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, έχει την έννοια ότι δεν εμπίπτει στην κατά την ανωτέρω διάταξη έννοια των «αστικών υποθέσεων »αγωγή ασκούμενη από φυσικά πρόσωπα εντός συμβαλλόμενου κράτους κατ' άλλου συμβαλλόμενου κράτους και σκοπούσα στην αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν οι έλκοντες δικαιώματα εκ των θυμάτων των ενεργειών ενόπλων δυνάμεων στο πλαίσιο πολεμικών επιχειρήσεων επί του εδάφους του πρώτου κράτους.
 (1) ΕΕ C 243 της 1.10.2005.


text:
 21.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/24
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Ιταλία) στις 26 Ιουνίου 2015 — Tecnoedi Costruzioni Srl κατά Comune di Fossano
 (Υπόθεση C-318/15)
 (2015/C 311/29)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Tecnoedi Costruzioni Srl
 Καθής: Comune di Fossano
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχουν τα άρθρα 49 και 56 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι αρχές της ελευθερίας εγκαταστάσεως, της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, της ίσης μεταχειρίσεως, της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της αναλογικότητας την έννοια ότι αντιτίθενται σε κανονιστική ρύθμιση, όπως η ισχύουσα στην Ιταλία, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 122, παράγραφος 9, και στο άρθρο 253, παράγραφος 20-bis, του νομοθετικού διατάγματος 163 του 2006, όσον αφορά τον αυτόματο αποκλεισμό των ασυνήθιστα χαμηλών προσφορών στους διαγωνισμούς για την ανάθεση συμβάσεων έργων αξίας κατώτερης του κατώτατου ορίου που παρουσιάζουν διασυνοριακό ενδιαφέρον;


text:
 1.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 38/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 3ης Δεκεμβρίου 2015 — PP Nature-Balance Lizenz GmbH κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-82/15 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση - Οδηγία 2001/83/ΕΚ - Άρθρα 31 και 116 - Απόφαση της Επιτροπής με την οποία διατάσσει τα κράτη μέλη να ανακαλέσουν και να τροποποιήσουν τις εθνικές άδειες κυκλοφορίας των προοριζόμενων για ανθρώπινη χρήση φαρμάκων που περιέχουν τη δραστική ουσία τολπερισόνη))
 (2016/C 038/14)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: PP Nature-Balance Lizenz GmbH (εκπρόσωπος: M. Ambrosius, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B.-R. Killmann, A. Sipos και M. Šimerdová)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την PP Nature-Balance Lizenz GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 127 της 20.4.2015.


text:
 7.2.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/33
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 17ης Δεκεμβρίου 2008 — Επιτροπή κατά Cooperação e Desenvolvimento Regional
 (Υπόθεση T-174/08) (1)
 (Ρήτρα διαιτησίας - Σύμβαση χρηματοοικονομικής συνδρομής συναφθείσα στο πλαίσιο ειδικού προγράμματος στον τομέα των τηλεματικών εφαρμογών κοινού ενδιαφέροντος - Σχέδιο Encata - Επιστροφή προκαταβληθέντων ποσών - Τόκοι υπερημερίας - Ερημοδικία)
 (2009/C 32/63)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: M. Afonso)
 Εναγομένη: Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA (Setúbal, Πορτογαλία)
 Αντικείμενο
 Αγωγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 238 ΕΚ, με αίτημα να υποχρεωθεί η εναγομένη να επιστρέψει μέρος του ποσού το οποίο της προκατέβαλε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα στο πλαίσιο της συμβάσεως SU 1001 (SU) Encata, προσαυξημένο με τόκους υπερημερίας.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Υποχρεώνει την Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA να επιστρέψει στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων το ποσό των 63 349,27 ευρώ, πλέον τόκων υπερημερίας:
 —
 με ετήσιο επιτόκιο 6,29 % από τις 31 Ιανουαρίου 2001 μέχρι την ημερομηνία της παρούσας αποφάσεως·
 —
 με το ετήσιο επιτόκιο που εφαρμόζεται βάσει της ιρλανδικής νομοθεσίας, ήτοι, επί του παρόντος, βάσει του άρθρου 26 του Debtors (Ireland) Act, 1840, όπως τροποποιήθηκε, με όριο ετήσιο επιτόκιο 6,29 %, από την ημερομηνία της παρούσας αποφάσεως μέχρι την ολοσχερή εξόφληση.
 2)
 Καταδικάζει την Cooperação e Desenvolvimento Regional στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 183 της 19.7.2008.


text:
 12.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 8/17
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2007 — Caixa Geral de Depósitos κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-401/07)
 (2008/C 8/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Caixa Geral de Depósitos SA (Λισσαβώνα, Πορτογαλία) (εκπρόσωποι: Nuno Mimoso Ruiz, Francisca Ponce de Leão Paulouro και Carla Farinhas, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 —
 Να κρίνει ότι νομοτύπως ασκήθηκαν η παρούσα προσφυγή, σύμφωνα με το άρθρο 230 ΕΚ, ταυτοχρόνως δε και σωρευτικώς, η καταψηφιστική αγωγή, σύμφωνα με το άρθρο 238 ΕΚ, δυνάμει της ρήτρας διαιτησίας που προβλέπεται στο άρθρο 18 της Συμβάσεως που συνήφθη στις 15 Νοεμβρίου 1995 μεταξύ της Επιτροπής και της CGD·
 —
 Να ακυρώσει το άρθρο 1 της αποφάσεως C(2007) 3772, της 31ης Ιουλίου 2007, σύμφωνα με το άρθρο 230 ΕΚ και τα αποτελέσματα που αυτό ορίζει·
 —
 Ασχέτως της δικαιώσεως ή της απορρίψεως της ασκουμένης βάσει του άρθρου 230 ΕΚ προσφυγής, να κρίνει την ασκούμενη βάσει του άρθρου 238 ΕΚ αγωγή και το σχετικό αίτημα, υποχρεώνοντας την Επιτροπή να καταβάλει 1 925 858,61 EUR, με τόκους υπερημερίας, υπολογιζόμενους από του χρόνου της οχλήσεως που έγινε στις 7 Μαρτίου 2003, μέχρι τις 30 Απριλίου 2003, νομιμοτόκως προς 7 %, σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση 263/99, της 12ης Απριλίου 1999, από δε της 1ης Μαΐου 2003 και εντεύθεν και μέχρι πλήρους αποπληρωμής, νομιμοτόκως προς 4 %, σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση 291/03, της 8ης Απριλίου 2003.
 —
 Να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η CGD.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Έστω και αν το Δημόσιο δύναται, θεωρητικά, να μην απαιτήσει από την CGD την απόδοση του αναζητουμένου από την Επιτροπή ποσού, η προσβαλλόμενη απόφαση αποκλείει εξ υπαρχής την περίπτωση διαθέσεως υπολοίπου οφειλομένου από την Επιτροπή στην CGD.
 Άπαξ, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή δεν διακρίνει τη νομική θέση του Δημοσίου από εκείνη της προσφεύγουσας, η CGD έχει έννομο συμφέρον προς ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία, καίτοι απευθύνεται στην Πορτογαλική Δημοκρατία, την αφορά ατομικά και άμεσα. Η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει:
 —
 Έλλειψη αιτιολογήσεως· από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει καμμία εξήγηση για τον τρόπο υπολογισμού του προκαταβληθέντος ποσού της συνδρομής του ΕΤΠΑ, το οποίο θεωρεί ότι πρέπει να της αποδοθεί. Πέραν τούτου, η αιτιολογία είναι αντιφατική, περιέχει παραλείψεις, ανακρίβειες και σφάλματα.
 —
 Πλάνη περί τα πράγματα: η προσβαλλόμενη απόφαση προϋποθέτει ότι οι επιδοτήσεις επιτοκίου των υποκειμένων στη συνολική επιδότηση δανείων καταβάλλονται από τον μεσολαβούντα στους δικαιούχους, ενώ αυτό δεν συμβαίνει, εφόσον αυτές εκπίπτονται από τους τόκους τους οποίους οφείλουν οι δικαιούχοι στην CGD.
 —
 Πλάνη περί το δίκαιον, παράβαση των κανόνων δικαίου περί εφαρμογής της Συνθήκης ΕΚ και παράβαση της συμβάσεως μεταξύ της Επιτροπής και της CGD: το γεγονός ότι, στις 31 Δεκεμβρίου 2001, η συνεισφορά του ΕΤΠΑ ανήρχετο στο 82 % του συνόλου των καταβληθεισών επιδοτήσεων επιτοκίου δεν αντιβαίνει, εν προκειμένω, στο άρθρο 13, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 (1). Και ναι μεν το άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 (2) αναφέρει προακαταβολές ή οριστικές πληρωμές που αφορούν «πραγματοποιηθείσες δαπάνες», υφίστανται όμως και αναλήψεις (όχι πληρωμές) υποχρεώσεων με επιδότηση επιτοκίου που θα ανακύψουν μόνο μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2001. Τις οφειλές που αντιστοιχούν στη ροή των υπολειπομένων (αναμενομένων) επιδοτήσεων ΕΤΠΑ κάθε δανείου βεβαιώνει η Επιτροπή ως δαπάνες ΕΤΠΑ πραγματοποιηθείσες και καταβληθείσες. Η απόδειξη των δαπανών ή των αναλήψεων υποχρεώσεων δεν συντελείται μέσω της προκαταβολής των επιδοτήσεων αυτών στους τελικούς τους δικαιούχους, αλλά μέσω του υπολογισμού των υποχρεώσεων που απορρέουν -ήτοι «έχουν αναληφθεί»- από δεσμευτικές συμβάσεις δανείου που έχουν συναφθεί και εκτελεσθεί μέχρι το χρονικό εκείνο σημείο. Δεν υφίσταται υποχρέωση προκαταβολής της «πληρωμής επιδοτήσεως» που εκκρεμούσαν στις 31 Δεκεμβρίου 2001, ούτε άλλωστε ανοίγματος ειδικού λογαριασμού για την παρακαταθήκη της εθνικής συνδρομής.
 —
 Παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας, της ασφάλειας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης: Στις παραγράφους 19 και 29 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή δικαιολογεί τις δύο διαζευκτικές προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτά την αποδοχή του ότι όντως πραγματοποιήθηκαν οι δαπάνες πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2001, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που γνωστοποίησε σε συνεδρίαση της επιτροπής για την ανάπτυξη και την ανασυγκρότηση των περιφερειών, στις 29 Μαΐου 2002, κατευθύνσεις που διανεμήθηκαν στην εν λόγω επιτροπή μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2001. Η προσφεύγουσα παραδέχεται ότι οι κατευθύνσεις αυτές μπορούν να συμβάλουν στο να οροθετήσουν με βεβαιότητα τις συνολικές επιδοτήσεις που προορίζονται για την επιδότηση επιτοκίου και ότι οι οφειλόμενοι από τον οφειλέτη τόκοι δεν εμπεριέχουν τις εν λόγω επιδοτήσεις. Εν τέλει, είναι επίσης αναγκαίο οι εκτελεστικές αποφάσεις και οι συναπτόμενες προς τούτο συμβάσεις να έχουν καταρτισθεί σύμφωνα με τις εν λόγω λύσεις ή να συμβαδίσουν με αυτές, πράγμα που δεν συμβαίνει με την απόφαση SGAIA (Συνολική επιδότηση στήριξης των επενδύσεων από τους ΟΤΑ στην Πορτογαλία) και με την επίδικη σύμβαση. Με τις προαναφερθείσες κατευθύνσεις της, η Επιτροπή παραδέχεται ότι υφίστανται άλλες μέθοδοι υπολογισμού των αμφισβητουμένων δαπανών. Μία από τις μεθόδους αυτές είναι η πλήρης «ανάληψη» της χρηματοδοτήσεως των αναμενομένων επιδοτήσεων επιτοκίου μετά την περάτωση του προγράμματος. Αυτή όμως η «ανάληψη» υφίσταται όντως αφ' ής στιγμής η CGD δεν μπορεί να απαιτήσει από τους δικαιούχους να της καταβάλουν πέραν των απαιτητών τόκων των επιδοτήσεων. Έτσι, η προσβαλλόμενη απόφαση αγνοεί λύσεις συνάδουσες περισσότερο με την SGAIA, ευχερέστερα εκτελεστές και λιγότερο δυσμενείς για τον μεσολαβούντα και για τους δικαιούχους, καθώς επίσης κατάλληλες για να προστατεύσουν τα εμπλεκόμενα συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, η Πορτογαλική Δημοκρατία και η CGD είχαν τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ότι θα ετύγχαναν της επιδοτήσεως υπό προϋποθέσεις διαφορετικές από εκείνες που απορρέουν από τις προαναφερθείσες κατευθύνσεις, οι οποίες γνωστοποιήθηκαν μετά το κλείσιμο του προγράμματος.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 2052/88 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου 1988, για την αποστολή των διαρθρωτικών ταμείων, την αποτελεσματικότητά τους και τον συντονισμό των παρεμβάσεών τους μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των άλλων υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων (ΕΕ 1988, L 185, σ. 9).
 (2) Κανονισμός (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων (ΕΕ 1988, L 374, σ. 1).


text:
 13.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/33
 Προσφυγή της 3ης Φεβρουαρίου 2015 — PAN Europe κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-51/15)
 (2015/C 118/42)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: B. Kloostra, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής, της 24ης Νοεμβρίου 2014, με στοιχεία Ares(2014)3900631 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), με την οποία η Επιτροπή επιβεβαίωσε κατά το μεγαλύτερο μέρος της την απόφασή της, της 3ης Ιουνίου 2014, με στοιχεία Ares(2014)2150615 επί αιτήσεως για πληροφορίες την οποία υπέβαλε η PAN Europe στις 3 Ιανουαρίου 2014 (και πρωτοκολλήθηκε από την Επιτροπή στις 6 Ιανουαρίου 2014)·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας την προσβαλλόμενη απόφαση, παρέβη, άλλως εσφαλμένως δεν εφάρμοσε ή εφάρμοσε μερικώς τον κανονισμό (ΕΚ) 1367/2006, δεδομένου ότι:
 —
 παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006, επειδή δεν έλαβε υπόψη ότι οι ζητούμενες πληροφορίες ήταν περιβαλλοντικές πληροφορίες·
 —
 παρέβη τα άρθρα 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 και 4, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001, επειδή δεν ερμήνευσε τον λόγο απορρίψεως της αιτήσεως προσβάσεως που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3, δεύτερη περίπτωση, της Συμβάσεως του Ώρχους και/ή αρκούντως στενά, δεν προέβη σε στάθμιση μεταξύ του ειδικού συμφέροντος για προστασία της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων το οποίο επικαλέστηκε η Επιτροπή και του γενικού συμφέροντος για δημοσιοποίηση των περιβαλλοντικών πληροφοριών και δεν αιτιολόγησε επαρκώς την απόρριψη της αιτήσεως·
 —
 παρέβη τα άρθρα 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 και 4 του κανονισμού 1049/2001, δεδομένου ότι δεν προέβη σε συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση των εγγράφων τα οποία αφορούσε η αίτηση προσβάσεως και δεν παρέθεσε συγκεκριμένους λόγους για τη μη δημοσιοποίηση καθενός από αυτά.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας την προσβαλλόμενη απόφαση, παρέβη τον κανονισμό (ΕΚ) 1049/2001 και ειδικότερα το 4 του κανονισμού αυτού και/ή, ακόμη πιο συγκεκριμένα, το άρθρο 4, παράγραφος 3, αυτού, δεδομένου ότι δεν στοιχειοθέτησε την εφαρμογή του λόγου απορρίψεως της αιτήσεως τον οποίο επικαλέστηκε, υπέπεσε σε πλάνη, μη σταθμίζοντας τα συμφέροντα που υπηρετεί η δημοσιοποίηση, και εσφαλμένα και κατά παράβαση του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 δεν προέβη σε συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση τον εγγράφων τα οποία αφορούσε η αίτηση προσβάσεως.


text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/15
 Απόφαση του Δικαστηρίου (Ολομέλεια) της 27ης Νοεμβρίου 2012 [αίτηση του Supreme Court (Ιρλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Thomas Pringle κατά Government of Ireland, Ireland και Attorney General
 (Υπόθεση C-370/12) (1)
 (Μηχανισμός σταθερότητας για τα κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ - Απόφαση 2011/199/ΕΕ - Τροποποίηση του άρθρου 136 ΣΛΕΕ - Κύρος - Άρθρο 48, παράγραφος 6, ΣΕΕ - Απλοποιημένη διαδικασία αναθεωρήσεως - Συνθήκη ΕΜΣ - Οικονομική και νομισματική πολιτική - Αρμοδιότητα των κρατών μελών)
 2013/C 26/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Supreme Court
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Thomas Pringle
 Αναιρεσιβαλλόμενοι: Government of Ireland, Ireland και Attorney General
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Supreme Court — Κύρος της αποφάσεως 2011/199/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 2011, που τροποποιεί το άρθρο 136 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με μηχανισμό σταθερότητας για τα κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ (ΕΕ L 91, σ. 1) — Αρμοδιότητες της Ένωσης — Δικαίωμα κράτους μέλους της ζώνης του ευρώ να συνάπτει διεθνή συμφωνία όπως η Συνθήκη περί ιδρύσεως Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας
 Διατακτικό
 1)
 Από την εξέταση του πρώτου ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να θίξει το κύρος της αποφάσεως 2011/199/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 2011, που τροποποιεί το άρθρο 136 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με μηχανισμό σταθερότητας για τα κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ.
 2)
 Δεν αντιβαίνει προς τα άρθρα 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, 13 ΣΕΕ, 2, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, 3, παράγραφοι 1, στοιχείο γ', και 2, ΣΛΕΕ, 119 ΣΛΕΕ έως 123 ΣΛΕΕ και 125 ΣΛΕΕ έως 127 ΣΛΕΕ καθώς και προς τη γενική αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας η σύναψη μεταξύ των κρατών μελών με νόμισμα το ευρώ συμφωνίας όπως η Συνθήκη για τη θέσπιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας μεταξύ του Βασιλείου του Βελγίου, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, της Δημοκρατίας της Εσθονίας, της Ιρλανδίας, της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Βασιλείου της Ισπανίας, της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ιταλικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας της Κύπρου, του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, της Μάλτας, του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας της Σλοβενίας, της Σλοβακικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Φινλανδίας, η οποία συνήφθη στις Βρυξέλλες στις 2 Φεβρουαρίου 2012, και η επικύρωση της συμφωνίας αυτής από τα εν λόγω κράτη μέλη.
 3)
 Το δικαίωμα κράτους μέλους να συνάψει και να επικυρώσει την εν λόγω συνθήκη δεν εξαρτάται από την έναρξη ισχύος της αποφάσεως 2011/199.
 (1) ΕΕ C 303 της 6.10.2012.


text:
C 21/10 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 24.1.2004
 Β) Ερωτάται αν συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο οι Massa και Carrara — τρίτο τμήμα —, στο πλαίσιο της διαφοράς
 διατάξεις του εν ισχύι νόμου, βάσει του οποίου εισπράττεται μεταξύ OMYA Spa και ∆ήμου Carrara που εκκρεμεί ενώπιόν του,
 η ως άνω επιβάρυνση. Συγκεκριμένα, ερωτάται αν ο κανόνας ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως
 του νόμου 749 της Ιταλικής ∆ημοκρατίας, της 15ης Ιουλίου επί των εξής ερωτημάτων:
 1911 (καθώς και οι επακόλουθες τροποποιήσεις και συμπλη-
 ρώσεις) — δυνάμει του οποίου επιβάλλεται και εισπράττεται, Α) Ερωτάται αν τέλος εισπραττόμενο από δήμο κράτους μέλους
 υπέρ του δήμου Carrara, τέλος επί των μαρμάρων (και των επί των εξαγομένων σε άλλο κράτος μέλος εμπορευμάτων με
 παραγώγων τους) που εξορύσσονται εντός και μεταφέρονται την αιτιολογία της εξόδου τους από δήμο του πρώτου
 εκτός της επικρατείας του δήμου (ούτως αποκαλούμενο κράτους μέλους συνιστά φόρο ισοδυνάμου με τους εισαγωγι-
 τέλος μαρμάρων) — συμβιβάζεται ή, αντίθετα, έρχεται σε κούς δασμούς αποτελέσματος ως εκ του ότι η εν λόγω
 αντίθεση με το άρθρο 23 (πρώην άρθρο 9) της Συνθήκης φορολογική επιβάρυνση πλήττει σαφώς τα εμπορεύματα που
 περί ιδρύσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το οποίο προβλέ- αποστέλλονται από τον ως άνω δήμο προς άλλο τμήμα του
 πει ότι «η Κοινότητα βασίζεται επί τελωνειακής ενώσεως που κράτους μέλους.
 εκτείνεται στο σύνολο των εμπορευματικών συναλλαγών
 και περιλαμβάνει την απαγόρευση των εισαγωγικών και
 εξαγωγικών δασμών και όλων των φορολογικών επιβαρύν- Β) Ερωτάται αν συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο οι
 σεων ισοδυνάμου αποτελέσματος μεταξύ των κρατών μελών», διατάξεις του εν ισχύι νόμου, βάσει του οποίου εισπράττεται
 καθώς και με το άρθρο 25 (πρώην άρθρο 12), το οποίο η ως άνω επιβάρυνση. Συγκεκριμένα, ερωτάται αν ο κανόνας
 προβλέπει ότι «οι εισαγωγικοί και εξαγωγικοί δασμοί ή του νόμου 749 της Ιταλικής ∆ημοκρατίας, της 15ης Ιουλίου
 φορολογικές επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος απα- 1911 (καθώς και οι επακόλουθες τροποποιήσεις και συμπλη-
 γορεύονται μεταξύ των κρατών μελών. Η απαγόρευση αυτή ρώσεις) — δυνάμει του οποίου επιβάλλεται και εισπράττεται,
 ισχύει και για τους δασμούς ταμιευτικού χαρακτήρα». υπέρ του δήμου Carrara, τέλος επί των μαρμάρων (και των
 παραγώγων τους) που εξορύσσονται εντός και μεταφέρονται
 Γ) Ερωτάται αν το εν λόγω τέλος μαρμάρων συμβιβάζεται προς εκτός της επικρατείας του δήμου (ούτως αποκαλούμενο
 τα άρθρα 81 έως 89 (πρώην άρθρα 85 έως 90 και 92 τέλος μαρμάρων) — συμβιβάζεται ή, αντίθετα, έρχεται σε
 έως 94) της ως άνω Συνθήκης, τα οποία προβλέπουν σειρά αντίθεση με το άρθρο 23 (πρώην άρθρο 9) της Συνθήκης
 κανόνων με σκοπό τη θέσπιση καθεστώτος διασφαλίζοντας περί ιδρύσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το οποίο προβλέ-
 ότι δεν νοθεύεται ο ανταγωνισμός εντός της κοινής αγοράς πει ότι «η Κοινότητα βασίζεται επί τελωνειακής ενώσεως που
 και περιορίζοντος τα υφιστάμενα εμπόδια για την επίτευξη εκτείνεται στο σύνολο των εμπορευματικών συναλλαγών
 του σκοπού αυτού. και περιλαμβάνει την απαγόρευση των εισαγωγικών και
 εξαγωγικών δασμών και όλων των φορολογικών επιβαρύν-
 ∆) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο προηγούμενο σεων ισοδυνάμου αποτελέσματος μεταξύ των κρατών μελών»,
 ερώτημα — λαμβάνοντας υπόψη ότι η προμνησθείσα Συν- καθώς και με το άρθρο 25 (πρώην άρθρο 12), το οποίο
 θήκη δεν προβλέπει ειδικά μέτρα υπέρ της Ιταλικής ∆ημοκρα- προβλέπει ότι «οι εισαγωγικοί και εξαγωγικοί δασμοί ή
 τίας όσον αφορά τον δήμο όπου εισπράττεται το τέλος φορολογικές επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος απα-
 μαρμάρων (και των παραγώγων τους) — ερωτάται αν το γορεύονται μεταξύ των κρατών μελών. Η απαγόρευση αυτή
 κοινοτικό δίκαιο επιτρέπει κανονιστική ρύθμιση με την ισχύει και για τους δασμούς ταμιευτικού χαρακτήρα».
 οποία επιβάλλεται χρηματική επιβάρυνση (όπως το τέλος
 μαρμάρων) επί των εξαγομένων από δήμο εμπορευμάτων με
 Γ) Ερωτάται αν το εν λόγω τέλος μαρμάρων συμβιβάζεται προς
 προορισμό άλλες ζώνες του ιδίου κράτους ή αν, αντίθετα, η
 τα άρθρα 81 έως 89 (πρώην άρθρα 85 έως 90 και 92
 συγκεκριμένη επιβάρυνση συνεπάγεται λιγότερο ευνοϊκή
 έως 94) της ως άνω Συνθήκης, τα οποία προβλέπουν σειρά
 μεταχείριση των εμπορευμάτων που προορίζονται για τις
 κανόνων με σκοπό τη θέσπιση καθεστώτος διασφαλίζοντας
 άλλες προαναφερθείσες ζώνες σε σχέση με τις εξαγωγές σε
 ότι δεν νοθεύεται ο ανταγωνισμός εντός της κοινής αγοράς
 άλλα κράτη μέλη και αν η εν λόγω χρηματική επιβάρυνση
 και περιορίζοντος τα υφιστάμενα εμπόδια για την επίτευξη
 ερμηνεύεται ως εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των
 του σκοπού αυτού.
 εμπορευμάτων εντός της κοινοτικής αγοράς.
 ∆) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο προηγούμενο
 ερώτημα — λαμβάνοντας υπόψη ότι η προμνησθείσα Συν-
 θήκη δεν προβλέπει ειδικά μέτρα υπέρ της Ιταλικής ∆ημοκρα-
 τίας όσον αφορά τον δήμο όπου εισπράττεται το τέλος
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ- μαρμάρων (και των παραγώγων τους) — ερωτάται αν το
 βαλε η Commissione Tributaria Provinciale di Massa και κοινοτικό δίκαιο επιτρέπει κανονιστική ρύθμιση με την
 Carrara — τρίτο τμήμα — με διάταξη της 21ης Ιουλίου οποία επιβάλλεται χρηματική επιβάρυνση (όπως το τέλος
 2003, στην υπόθεση OMYA Spa κατά ∆ήμου Carrara μαρμάρων) επί των εξαγομένων από δήμο εμπορευμάτων με
 προορισμό άλλες ζώνες του ιδίου κράτους ή αν, αντίθετα, η
 συγκεκριμένη επιβάρυνση συνεπάγεται λιγότερο ευνοϊκή
 (Υπόθεση C-427/03)
 μεταχείριση των εμπορευμάτων που προορίζονται για τις
 άλλες προαναφερθείσες ζώνες σε σχέση με τις εξαγωγές σε
 (2004/C 21/17) άλλα κράτη μέλη και αν η εν λόγω χρηματική επιβάρυνση
 ερμηνεύεται ως εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των
 εμπορευμάτων εντός της κοινοτικής αγοράς.
 Με διάταξη της 21ης Ιουλίου 2003, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 7 Οκτωβρίου 2003, η Commissione Tributaria Provinciale di


text:
 29.8.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 314/8
 Αναίρεση που άσκησε την 1η Δεκεμβρίου 2015 η Gat Microencapsulation GmbH (πρώην Gat Microencapsulation AG) κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 30 Σεπτεμβρίου 2015 στην υπόθεση T-720/13: Gat Microencapsulation κατά EUIPO
 (Υπόθεση C-639/15 P)
 (2016/C 314/12)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Gat Microencapsulation GmbH (πρώην Gat Microencapsulation AG) (εκπρόσωποι: S. Soler Lerma και M. C. March Cabrelles, abogada)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Με διάταξη της 26ης Μαΐου 2016 το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) έκρινε απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως.


text:
 8.3.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 71/19
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 23ης Ιανουαρίου 2014 — NCL κατά ΓΕΕΑ (NORWEGIAN GETAWAY)
 (Υπόθεση T-513/12) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού κοινοτικού σήματος NORWEGIAN GETAWAY - Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 (2014/C 71/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: NCL Corporation Ltd (Μαϊάμι, Φλώριδα, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωπος: N. Grüger, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Schifko)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 12ης Σεπτεμβρίου 2012 (υπόθεση R 1014/2012-4), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως ως κοινοτικού σήματος του λεκτικού σημείου NORWEGIAN GETAWAY.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Η NCL Corporation Ltd φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα δικαστικά έξοδα του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 (1) EE C 26 της 26.1.2013.


text:
C 95/6 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 24.3.2001
 Ο αναιρεσει ́ων ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο: 95/63/ΕΚ του Συμβουλι ́ου, της 5ης ∆εκεμβρι ́ου 1995 (1)
 για την τροποποι ́ηση της οδηγι ́ας 89/655/EOK (2) σχετικα ́
 — να εξαφανι ́σει την αναιρεσιβαλλο ́μενη δια ́ταξη και να αναπε ́μ- με τις ελα ́χιστες προδιαγραφε ́ς ασφαλει ́ας και υγει ́ας για τη
 ψει την υπο ́θεση στον αρμο ́διο επι ́ της ουσι ́ας δικαστη ́ χρησιμοποι ́ηση εξοπλισμου ́ εργασι ́ας απο ́ τους εργαζομε ́νους
 κατα ́ την εργασι ́α τους η ́/και παραλει ́ποντας να ενημερω ́σει
 — να καταδικα ́σει την αναιρεσι ́βλητη στα δικαστικα ́ ́εξοδα σχετικω ́ς την Επιτροπη ́, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει
 αμφοτε ́ρων των βαθμω ́ν. απο ́ τη Συνθη ́κη ΕΚ· και
 — να καταδικα ́σει την Ιρλανδι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 Λο ́γοι αναιρε ́σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 1) Επι ́του νομικου ́ προσδιορισμου ́ της πρωτοδι ́κως ασκηθει ́σας
 προσφυγη ́ς Το α ́ρθρο 249 ΕΚ, κατα ́ το οποι ́ο η οδηγι ́α δεσμευ ́ει τα κρα ́τη
 με ́λη ο ́σον αφορα ́ το επιδιωκο ́μενο αποτε ́λεσμα συνεπα ́γεται για
 Λαμβα ́νοντας υπο ́ψη την πρωτοδι ́κως ασκηθει ́σα προσφυγη ́ τα κρα ́τη με ́λη την υποχρε ́ωση να τηρου ́ν την προθεσμι ́α που
 και δοθε ́ντος ο ́τι το τυπικο ́ ζη ́τημα του nome iuris αυτη ́ς τα ́σσει η οδηγι ́α για τη συμμο ́ρφωση προς αυτη ́ν. Η προθεσμι ́α
 δεν μπορει ́ να εκληφθει ́ ως λο ́γος απαραδε ́κτου αυτη ́ς, αυτη ́ ́εληξε στις 5 ∆εκεμβρι ́ου 1998 και η Ιρλανδι ́α δεν θε ́σπισε
 παρι ́σταται νο ́μιμος ο ισχυρισμο ́ς ο ́τι επιβα ́λλεται να αναιρε- τις αναγκαι ́ες διατα ́ξεις προκειμε ́νου να συμμορφωθει ́ προς την εν
 θει ́ πλη ́ρως το επι ́ του θε ́ματος σκεπτικο ́ της αναιρεσιβαλλο- λο ́γω οδηγι ́α.
 με ́νης διατα ́ξεως.
 (1) EE L 335 της 30.12.1995, σ. 28.
 (2) EE L 393 της 30.12.1989, σ. 13.
 2) Επι ́ της αρμοδιο ́τητας του Πρωτοδικει ́ου
 Ει ́ναι προ ́δηλο ο ́τι, εφο ́σον προ ́κειται για διαφορα ́ μεταξυ ́
 ενο ́ς οργα ́νου των Κοινοτη ́των και ενο ́ς με ́λους μιας
 συσταθει ́σας απο ́ αυτο ́ συμβουλευτικη ́ς επιτροπη ́ς, το Πρω-
 τοδικει ́ο ει ́ναι αρμο ́διο να επιληφθει ́ της διαφορα ́ς.
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Tribunale di Siena με δια ́ταξη της 26ης Ιανουαρι ́ου
 Εξα ́λλου, κατα ́ το α ́ρθρο 91 του Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς 2001 στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως Milena Castellani κατα ́
 Κατα ́στασης των Υπαλλη ́λων και του λοιπου ́ προσωπικου ́ Ιstituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, το ∆ικαστη ́ριο ει ́ναι αρμο ́διο
 να αποφαι ́νεται επι ́ των διαφορω ́ν μεταξυ ́ της Κοινο ́τητας (Υπο ́θεση C-50/01)
 και «ενο ́ς προσω ́που που υπο ́κειται στον παρο ́ντα Κανο-
 νισμο ́». Αν το Πρωτοδικει ́ο απεκδυο ́ταν της αρμοδιο ́τητα ́ς (2001/C 95/11)
 του υπε ́ρ του ∆ικαστηρι ́ου θα ο ́φειλε να διαβιβα ́σει αυτεπαγ-
 γε ́λτως το δικο ́γραφο της προσφυγη ́ς στο αρμο ́διο δικαιοδο- Με δια ́ταξη της 26ης Ιανουαρι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 τικο ́ ο ́ργανο. Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 5 Φεβρουαρι ́ου 2001, το Tribunale di Siena υπε ́βαλε στο
 ∆ικαστη ́ριο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, στο πλαι ́σιο της υποθε ́-
 σεως Milena Castellani κατα ́ Ιstituto nazionale della previdenza
 sociale (INPS), τα ακο ́λουθα προδικαστικα ́ ερωτη ́ματα:
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́ Αν η απαγο ́ρευση της δυνατο ́τητας σωρευ ́σεως της λογιστικη ́ς
 της ∆ημοκρατι ́ας της Ιρλανδι ́ας που ασκη ́θηκε στις αξι ́ας των ́εκτακτων αποδοχω ́ν μισθολογικη ́ς ολοκληρω ́σεως με τις
 5 Φεβρουαρι ́ου 2001 αποδοχε ́ς που καταβλη ́θηκαν στον εργαζο ́μενο κατα ́ την περι ́οδο
 αναφορα ́ς (α ́ρθρο 2, παρα ́γραφος 4, του υπ' αριθ. 80/1992
 (Υπο ́θεση C-48/01) νομοθετικου ́ διατα ́γματος) ει ́ναι συ ́μφωνη — υπο ́ το πρι ́σμα και
 των προγενε ́στερων αποφα ́σεων του ∆ΕΚ επι ́ του προαναφερθε ́ντος
 νομοθετικου ́ διατα ́γματος — με την οδηγι ́α (ΕΟΚ) 987/1980 (1),
 (2001/C 95/10)
 και συγκεκριμε ́να:
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́ 1) αν η ως α ́νω απαγο ́ρευση της δυνατο ́τητας σωρευ ́σεως μπορει ́
 την Νicola Verrell, με ́λος της νομικη ́ς υπηρεσι ́ας, με αντι ́κλητο να θεωρηθει ́ συ ́μφωνη με τον σκοπο ́ της οδηγι ́ας, ο οποι ́ος
 στο Λουξεμβου ́ργο τον Carlos Gómez de la Cruz, επι ́σης με ́λος ει ́ναι (α ́ρθρο 3, παρα ́γραφος 1) η διασφα ́λιση της πληρωμη ́ς
 της νομικη ́ς υπηρεσι ́ας, Centre Wagner, Kirchberg, α ́σκησε στις των ανεξο ́φλητων απαιτη ́σεων απο ́ μισθου ́ς για ́ενα συγκεκρι-
 5 Φεβρουαρι ́ου 2001 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν με ́νο χρονικο ́ δια ́στημα (α ́ρθρο 3, παρα ́γραφος 2) και οι
 Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της ∆ημοκρατι ́ας της Ιρλανδι ́ας. οποι ́οι αφορου ́ν μια ορισμε ́νη περι ́οδο (α ́ρθρο 4, παρα ́γρα-
 φοι 1 και 2), η ́
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 2) αν η ανωτε ́ρω απαγο ́ρευση της δυνατο ́τητας σωρευ ́σεως
 — να αναγνωρι ́σει ο ́τι η Ιρλανδι ́α, παραλει ́ποντας να θεσπι ́σει ανταποκρι ́νεται σε ́ενα κριτη ́ριο που φε ́ρει τον χαρακτη ́ρα
 τις νομοθετικε ́ς, κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις που αρωγη ́ς, που δεν ει ́ναι συ ́μφωνο με το κοινωνικο ́ κριτη ́ριο
 ει ́ναι αναγκαι ́ες προκειμε ́νου να συμμορφωθει ́ με την οδηγι ́α στο οποι ́ο στηρι ́ζεται η οδηγι ́α 987/80·


text:
 16.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 56/23
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 2014 — Alsharghawi κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-532/14) (1)
 ((«Προσφυγή ακυρώσεως - Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα ληφθέντα λόγω της καταστάσεως στη Λιβύη - Δέσμευση κεφαλαίων και οικονομικών πόρων - Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής - Χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας - Απαράδεκτο»))
 (2015/C 056/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική) (εκπρόσωπος: É. Moutet, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: A. Vitro και V. Piessevaux)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως, αφενός, της αποφάσεως 2011/137/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2011, σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω της κατάστασης στη Λιβύη (ΕΕ L 58, σ. 53), και, αφετέρου, της αποφάσεως 2011/172/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 2011, για την τροποποίηση της αποφάσεως 2011/137 (ΕΕ L 78, σ. 24), στο μέτρο που αφορούν τον προσφεύγοντα.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει τον Bashir Saleh Bashir Alsharghawi στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 303 της 8.9.2014.


text:
 29.3.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 79/12
 Προσφυγή της 21ης Δεκεμβρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Αυστρίας
 (Υπόθεση C-564/07)
 (2008/C 79/22)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: E. Traversa και H. Krämer)
 Καθής: Δημοκρατία της Αυστρίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αποφασίσει ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 της Συνθήκης ΕΚ,
 —
 απαιτώντας από τους νομίμως εγκατεστημένους σε άλλα κράτη μέλη πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, οι οποίοι επιθυμούν να παρέχουν προσωρινώς υπηρεσίες στην Αυστρία, να εγγράφονται προηγουμένως στα ειδικά αυστριακά μητρώα, καθόσον η εγγραφή εξαρτάται από την προηγουμένη σύσταση ασφάλειας επαγγελματικής ευθύνης,
 —
 υποβάλλοντας τους νομίμως εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, οι οποίοι επιθυμούν να παρέχουν προσωρινώς υπηρεσίες στην Αυστρία, στον πειθαρχικό έλεγχο των αυστριακών αρχών επίσης καθόσον πρόκειται για τον κολασμό άλλων τρόπων συμπεριφοράς εκτός της σοβαρής παράβασης επαγγελματικών καθηκόντων·
 —
 εξαρτώντας οιαδήποτε παροχή υπηρεσίας εκ μέρους πρακτόρων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που είναι νομίμως εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος και επιθυμούν να παρέχουν προσωρινώς υπηρεσίες στην Αυστρία από την προηγούμενη σύσταση ασφάλειας επαγγελματικής ευθύνης,
 —
 υποχρεώνοντας τους νομίμως εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, οι οποίοι επιθυμούν να παρέχουν προσωρινώς υπηρεσίες στην Αυστρία, να δίνουν εντολή σε ντόπιο δικηγόρο ή να διορίζουν αντίκλητο έχοντα κατοικία στην Αυστρία.
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήματα
 Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 49 ΕΚ δεν απαιτεί μόνο την εξάλειψη κάθε δυσμενούς διακρίσεως λόγω ιθαγενείας σε βάρος του εγκατεστημένου σε άλλο κράτος μέλος παρέχοντος υπηρεσίες αλλά και την κατάργηση όλων των περιορισμών — ακόμα και αν αυτοί εφαρμόζονται αδιακρίτως στους ημεδαπούς παρέχοντες υπηρεσίες όπως και σ' αυτούς άλλων κρατών μελών — που μπορούν να απαγορεύουν, να εμποδίζουν ή να καθιστούν ολιγότερο ελκυστικές τις δραστηριότητες παρεχόντων υπηρεσίες οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος και εκτελούν εκεί νομίμως ανάλογες υπηρεσίες.
 Κατά την άποψη της Επιτροπής, οι αυστριακές νομοθετικές διατάξεις περί πρακτόρων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας εμποδίζουν την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών υπό την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ, καθόσον αυτές προβλέπουν ότι οι εγκατεστημένοι νομίμως σε άλλο κράτος μέλος πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, οι οποίοι επιθυμούν να παρέχουν προσωρινώς υπηρεσίες στην Αυστρία, πρέπει να συστήσουν ασφάλεια επαγγελματικής ευθύνης, να εγγραφούν στο αυστριακό μητρώο, να υπαχθούν στον πειθαρχικό έλεγχο του αυστριακού επιμελητηρίου πρακτόρων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και, στην περίπτωση εκπροσωπήσεως πελατών, πρέπει να αναθέτουν τη σχετική εντολή σε ντόπιο δικηγόρο.
 Οι προϋποθέσεις αυτές μπορούν να εμποδίσουν ή να καταστήσουν τουλάχιστον ολιγότερον ελκυστική την προσωρινή παροχή των σχετικών υπηρεσιών στην Αυστρία εκ μέρους πράκτορα διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, εγκατεστημένου νομίμως σε άλλο κράτος μέλος. Πράγματι, η τήρηση των νομοθετικών διατάξεων τόσον του κράτους εγκαταστάσεως όσο και του κράτους παροχής της υπηρεσίας αποτελεί για τον παρέχοντα την υπηρεσία πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση, διότι αυτός πρέπει να ενημερωθεί για τις διατάξεις που ισχύουν στο κράτος μέλος της παροχής των υπηρεσιών και, επιπλέον, αυτός υπόκειται σε διπλή ρύθμιση χωρίς να λαμβάνονται υπόψη στο κράτος μέλος της παροχής των υπηρεσιών οι ρυθμίσεις στις οποίες αυτός ήδη υπόκειται στο κράτος μέλος προελεύσεως. Η προκειμένη ρύθμιση μπορεί επίσης να αποτρέψει τους καταναλωτές από το να αναθέσουν εντολή σε παρέχοντα υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος, διότι αυτή η ανάθεση εντολής δημιουργεί πρόσθετα έξοδα έναντι της απασχολήσεως Αυστριακού παρέχοντος υπηρεσίες.
 Εθνικά μέτρα τα οποία απαγορεύουν, εμποδίζουν ή καθιστούν ολιγότερο ελκυστική την άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών που εγγυάται η Συνθήκη μπορούν να συμβιβάζονται με τη Συνθήκη μόνον αν αυτά, πρώτον, βασίζονται σε επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος, δεύτερον, εφαρμόζονται κατά τρόπο μη εισάγοντα διακρίσεις, τρίτον, μπορούν να εξασφαλίσουν την υλοποίηση του επιδιωκομένου με αυτά σκοπού και, τέταρτον, δεν βαίνουν πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του εν λόγω σκοπού. Επιπλέον, ως επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος αναγνωρίζονται μόνον αυτά τα συμφέροντα που δεν προστατεύονται ήδη από τις διατάξεις στις οποίες υπόκειται ο παρέχων τις υπηρεσίες στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος.
 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι επίδικοι περιορισμοί ούτε επιτρέπονται λόγω ρητώς προβλεπομένων στη Συνθήκη εξαιρετικών διατάξεων ούτε δικαιολογούνται από τη νομολογία του Δικαστηρίου για επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος. Πράγματι, οι αμφισβητούμενες υποχρεώσεις, που επιβάλλονται σε εγκατεστημένους σε άλλα κράτη μέλη πράκτορες διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας βαίνουν πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την υλοποίηση των σκοπών της προστασίας του καταναλωτή και της ομαλής διεξαγωγής της δίκης.