text:
 15.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/17
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Cour administrative d'appel de Versailles (Γαλλία) στις 25 Μαρτίου 2013 — Le Rayon d'Or SARL κατά Ministre de l'Économie et des Finances
 (Υπόθεση C-151/13)
 2013/C 171/35
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour administrative d'appel de Versailles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούσα: Le Rayon d'Or SARL
 Εφεσίβλητος: Ministre de l'Économie et des Finances
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 11, μέρος A, παράγραφος 1, στοιχείο α', της έκτης οδηγίας (1), όπως αναδιατυπώθηκε με το άρθρο 73 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (2), την έννοια ότι το «επίδομα περιθάλψεως», το οποίο καταβάλλεται από τα ταμεία ασφαλίσεως υγείας στους ξενώνες μη αυτοεξυπηρετούμενων ηλικιωμένων ατόμων σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου L. 174-7 του code de la sécurité sociale, και απαλλάσσεται από τον φόρο προστιθεμένης αξίας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 261, παράγραφος 4, 1o ter, του code général des impôts, συνιστά επιδότηση η οποία συνδέεται άμεσα με την τιμή των παρεχομένων στους ενοίκους υπηρεσιών περιθάλψεως και εμπίπτει, ως εκ τούτου, στο πεδίο εφαρμογής του φόρου προστιθεμένης αξίας;
 (1) Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (EE ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49)
 (2) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE L 347, σ. 1).


text:
 19.2.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 55/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 7ης Δεκεμβρίου 2010 [αίτηση του Hof van beroep te Brussel (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Banketbakkers, Ijsbereiders en Chocoladebewerkers «VEBIC» VZW κατά Raad voor de Mededinging και Minister van Economie
 (Υπόθεση C-439/08) (1)
 (Πολιτική ανταγωνισμού - Εθνική διαδικασία - Παρέμβαση των εθνικών αρχών ανταγωνισμού στις δικαστικές διαδικασίες - Μικτής φύσεως εθνική αρχή ανταγωνισμού έχουσα δικαστικό και διοικητικό χαρακτήρα - Προσφυγή κατά αποφάσεως μιας τέτοιας αρχής - Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003)
 2011/C 55/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hof van beroep te Brussel
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 VZW Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Banketbakkers, Ijsbereiders en Chocoladebewerkers «VEBIC» VZW
 κατά
 Raad voor de Mededinging και Minister van Economie
 Αντικείμενο
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Hof van Beroep te Brussel — Ερμηνεία των άρθρων 2, 5, 15, παράγραφος 1, και 35, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (ΕΕ L 1, σ. 1) — Υποβολή από τις εθνικές αρχές ανταγωνισμού γραπτών παρατηρήσεων και προβολή πραγματικών και νομικών ισχυρισμών στο πλαίσιο δίκης επί προσφυγής κατά αποφάσεώς τους — Ύπαρξη πολλών αρχών ανταγωνισμού σε κράτος μέλος
 Διατακτικό
 Το άρθρο 35 του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει την εφαρμογή εθνικής ρυθμίσεως η οποία δεν παρέχει σε εθνική αρχή ανταγωνισμού τη δυνατότητα να μετάσχει, ως καθής, σε δικαστική διαδικασία στρεφομένη κατά της αποφάσεως που εξέδωσε η αρχή αυτή. Έργο των εθνικών αρχών ανταγωνισμού είναι να σταθμίζουν την ανάγκη και τη χρησιμότητα της παρεμβάσεώς τους με γνώμονα την αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού της Ενώσεως. Παρά ταύτα, η συστηματική μη παράσταση της εθνικής αρχής ανταγωνισμού σε τέτοιες δικαστικές διαδικασίες θέτει σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα των άρθρων 101 ΣΛΕΕ και 102 ΣΛΕΕ.
 Ελλείψει ρυθμίσεως της Ενώσεως, τα κράτη μέλη παραμένουν αρμόδια, σύμφωνα με την αρχή της διαδικαστικής αυτονομίας, να ορίσουν το υπαγόμενο ή τα υπαγόμενα στην εθνική αρχή ανταγωνισμού όργανα που έχουν τη δυνατότητα να μετάσχουν, ως καθού, σε διαδικασία ενώπιον εθνικού δικαστηρίου στρεφομένη κατά της αποφάσεως που εξέδωσε η αρχή αυτή, διασφαλίζοντας την τήρηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και την πλήρη αποτελεσματικότητα του δικαίου του ανταγωνισμού της Ενώσεως.
 (1) ΕΕ C 313 της 6.12.2008.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 27.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 138/37
 Αίτηση προδικαστικής απόφασης την οποία υπέβαλε το Bundesfinanzhof (Γερμανία) στις 12 Φεβρουαρίου 2015 — BP Europa SE κατά Hauptzollamt Hamburg-Stadt
 (Υπόθεση C-64/15)
 (2015/C 138/50)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesfinanzhof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα/αναιρεσείουσα: BP Europa SE
 Καθού/αναιρεσίβλητο: Hauptzollamt Hamburg-Stadt
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 10, παράγραφος 4, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ (1) την έννοια ότι οι προϋποθέσεις του πληρούνται μόνο όταν ολόκληρη η ποσότητα των προϊόντων που διακινούνται υπό καθεστώς αναστολής δεν έχει φθάσει στον προορισμό της ή μπορεί η εν λόγω ρύθμιση να εφαρμοστεί, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 10, παράγραφος 6, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, ακόμη και στις περιπτώσεις στις οποίες δεν έχει φθάσει στον προορισμό της ένα μόνο μέρος των υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων που διακινούνται υπό καθεστώς αναστολής;
 2)
 Έχει το άρθρο 20, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ την έννοια ότι η διακίνηση υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων τα οποία τελούν υπό καθεστώς αναστολής δεν περατώνεται πριν ο παραλήπτης εκφορτώσει πλήρως το μέσο μεταφοράς που έχει φθάσει στις εγκαταστάσεις του, πράγμα που σημαίνει ότι η διαπίστωση ότι λείπει ορισμένη ποσότητα κατά τη διάρκεια της εκφόρτωσης γίνεται ενόσω διαρκεί ακόμη η διακίνηση;
 3)
 Έχει το άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο α', της ίδιας αυτής οδηγίας, την έννοια ότι είναι αντίθετη προς τη διάταξη αυτή η διάταξη του εθνικού δικαίου που προβλέπει ότι η φορολογική δικαιοδοσία του κράτους μέλους προορισμού εξαρτάται (με δεδομένο ότι η ύπαρξη τέτοιας δικαιοδοσίας αποκλείεται στις περιπτώσεις που ρυθμίζονται στο άρθρο 7, παράγραφος 4, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ) μόνο από τη διαπίστωση της διάπραξης παρατυπίας και από τη μη ύπαρξη δυνατότητας προσδιορισμού του τόπου στον οποίο διαπράχθηκε η παρατυπία ή πρέπει επίσης να έχει διαπιστωθεί ότι τα υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντα έχουν τεθεί σε ανάλωση λόγω της εξόδου τους από το καθεστώς αναστολής;
 4)
 Έχει το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 2008/118/ΕΚ την έννοια ότι, εφόσον έχει διαπιστωθεί παρατυπία κατά το άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, πρέπει να γίνεται δεκτό ότι τα υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντα που διακινούνται υπό καθεστώς αναστολής και δεν φθάνουν στον τόπο προορισμού τίθενται σε ανάλωση σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες δεν μπορεί να προσκομιστεί, κατά τα προβλεπόμενα από το άρθρο 7, παράγραφος 4, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, η απόδειξη της ολικής καταστροφής ή της ανεπανόρθωτης απώλειας της ποσότητας που έχει διαπιστωθεί ότι λείπει;
 (1) Οδηγία 2008/118/ΕΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το γενικό καθεστώς των ειδικών φόρων κατανάλωσης και για την κατάργηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ (ΕΕ 2009, L 9, σ. 12).


text:
C 95/20 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 24.3.2001
 Προσφυγη ́ του Benini Stefano κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις 22 Ιανουαρι ́ου
 2001
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση που ́ελαβε η Α∆Α με ́εγγραφο της
 24ης Φεβρουαρι ́ου 2000, περι ́ μεταφορα ́ς στο εξη ́ς με ́ρους
 (Υπο ́θεση T-15/01)
 των αποδοχω ́ν μο ́νο με ́χρι το 19 % των καθαρω ́ν μηνιαι ́ων
 αποδοχω ́ν του, αντι ́ του 35 %·
 (2001/C 95/39)
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση 102/84 των προϊσταμε ́νων διοι-
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 (Γλω κη ́σεως, εγκριθει ́σα κατα ́ την 149η συνεδρι ́αση της 6ης
 Απριλι ́ου 1984, η οποι ́α επε ́τρεψε την Α∆Α να περιορι ́σει το
 ποσοστο ́ στο 19 % αντι ́ του 35 %·
 Ο Benini Stefano, εκπροσωπου ́μενος απο ́ του ́ς δικηγο ́ρους Bruno
 Naschimbene και Massimo Condinanzi, με το ́πο επιδο ́σεων στο
 Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε στις 22 Ιανουαρι ́ου 2001 ενω ́πιον του — να υποχρεω ́σει την καθη ́ς να του καταβα ́λει προσωρινω ́ς το
 Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της ποσο ́ των 5 000 ευρω ́ επι ́ της ζημι ́ας που θα αποτιμηθει ́
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. αργο ́τερα πλε ́ον το ́κων υπερημερι ́ας ως αποζημι ́ωση για την
 οικονομικη ́ ζημι ́α που υπε ́στη ο ενα ́γων·
 Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 — να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 — να ακυρω ́σει την απο ́ 28 Σεπτεμβρι ́ου 2000 απο ́φαση με
 την οποι ́α η Επιτροπη ́ απε ́ρριψε τη διοικητικη ́ ́ενσταση
 αριθ. 169/2000 που υπε ́βαλε ο προσφευ ́γων στις 28 Μαρ-
 τι ́ου 2000.
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 Ο προσφευ ́γων, υπα ́λληλος της Επιτροπη ́ς στις Βρυξε ́λλες,
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα αγο ́ρασε μια κατοικι ́α στο Λονδι ́νο. Η αγορα ́ χρηματοδοτη ́θηκε
 μερικω ́ς απο ́ ενυπο ́θηκο δα ́νειο στο Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο δια ́ρκειας
 Οι ισχυρισμοι ́ και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα ταυτι ́ζονται με τα 10 ετω ́ν, η αποπληρωμη ́ του οποι ́ου θα γινο ́ταν με μηνιαι ́ες δο ́σεις.
 προβαλλο ́μενα στην υπο ́θεση T-11/01, Mascetti κατα ́ Επιτρο-
 πη ́ς (1).
 Συνεπω ́ς, o προσφευ ́γων ζη ́τησε τη μεταφορα ́ στο Ηνωμε ́νο
 Βασι ́λειο του 35 % των μηνιαι ́ων καθαρω ́ν αποδοχω ́ν του συ ́μφωνα
 (1) Μη δημοσιευθει ́σα ακο ́μη στην ΕΕΕΚ.
 με το α ́ρθρο 17, παρα ́γραφος 2, του παραρτη ́ματος VII του
 Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́σεως.
 Η Επιτροπη ́ περιο ́ρισε τη μεταφορα ́ στο 19 % με την αιτιολογι ́α
 ο ́τι ́ενα τε ́τοιο ο ́ριο προε ́κυπτε απο ́ την αναλογικη ́ εφαρμογη ́ της
 αποφα ́σεως 102/84 των προϊσταμε ́νων διοι ́κησης. Ο προσφευ ́γων
 ισχυρι ́ζεται ο ́τι αυτο ́ το ο ́ριο ει ́ναι παρα ́νομο και αντι ́θετο στις
 Προσφυγη ́ του Γεωργι ́ου Ρου ́νη κατα ́ της Επιτροπη ́ς των διατα ́ξεις του Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́σεως και στις
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 24 Ιανουαρι ́ου κοινε ́ς ρυθμι ́σεις που διε ́πουν τους σχετικου ́ς με τη μεταφορα ́
 2001 με ́ρους των αποδοχω ́ν κανο ́νες.
 (Υπο ́θεση Τ-17/01)
 Ο προσφευ ́γων ισχυρι ́ζεται επι ́σης ο ́τι η Α∆Α παρε ́βη τα α ́ρθρα 62
 (2001/C 95/40) και 63 του Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́σεως και ο ́τι η
 απο ́φαση ́ της, βασισμε ́νη σε ανακριβει ́ς αιτιολογι ́ες το ́σο αναφο-
 ρικα ́ με πραγματικα ́ περιστατικα ́ ο ́σο και με τα νομικα ́ ζητη ́ματα,
 δημιουργει ́ για τον προσφευ ́γοντα α ́νιση διοικητικη ́ μεταχει ́ριση σε
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (Γλω σχε ́ση με τους λοιπου ́ς υπαλλη ́λους που βρι ́σκονται στην ́δια ι
 κατα ́σταση.
 Ο Γεω ́ργιος Ρου ́νης, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν, εκπροσωπου ́μενος απο ́
 τον Εric Boigelot, δικηγο ́ρο, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμ-
 βου ́ργο, α ́σκησε στις 24 Ιανουαρι ́ου 2001 ενω ́πιον του Πρωτοδι-
 κει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.


text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/5
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Centrale Raad van Beroep (Κάτω Χώρες) στις 27 Ιουνίου 2013 — B. Martens κατά Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
 (Υπόθεση C-359/13)
 2013/C 274/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Centrale Raad van Beroep
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εφεσείουσα: B. Martens
 Εφεσίβλητος: Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1A)
 Πρέπει το δίκαιο της Ένωσης, και ειδικότερα το άρθρο 45 ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68 (1), να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αντιτίθεται στην παύση από το κράτος μέλος της ΕΕ (τις Κάτω Χώρες) του δικαιώματος για χρηματοδότηση των σπουδών για εκπαίδευση εκτός της ΕΕ ενός ενήλικου τέκνου που συντηρείται από μεθοριακό εργαζόμενο έχοντα την ολλανδική ιθαγένεια ο οποίος κατοικεί στο Βέλγιο και εργάζεται εν μέρει στις Κάτω Χώρες και εν μέρει στο Βέλγιο, τη στιγμή που αυτός παύει τη διασυνοριακή εργασία και εξακολουθεί να ασκεί δραστηριότητες μόνο στο Βέλγιο, λόγω του ότι το τέκνο δεν ικανοποιεί την απαίτηση να έχει κατοικήσει στις Κάτω Χώρες τουλάχιστον επί τρία από τα έξι έτη πριν από την εγγραφή του στο περί ου πρόκειται εκπαιδευτικό ίδρυμα;
 1B)
 Στην περίπτωση που πρέπει να δοθεί καταφατική απάντηση στο ερώτημα 1Α, αντιτίθεται το δίκαιο της Ένωσης, αν υποτεθεί ότι πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις για τη χρηματοδότηση σπουδών, στο να χορηγηθεί χρηματοδότηση σπουδών για περίοδο μικρότερη από τη διάρκεια του κύκλου σπουδών για τον οποίο χορηγείται χρηματοδότηση σπουδών;
 Αν το Δικαστήριο, κατά την απάντηση στα ερωτήματα 1Α και 1Β, κρίνει ότι η ρύθμιση σχετικά με το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων δεν εμποδίζει τη μη χορήγηση χρηματοδοτήσεως σπουδών στην B. Martens από τον Νοέμβριο του 2008 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 ή για μέρος της περιόδου αυτής:
 2)
 Πρέπει τα άρθρα 20 ΣΛΕΕ και 21 ΣΛΕΕ να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι εμποδίζουν ένα κράτος μέλος της ΕΕ (τις Κάτω Χώρες) να μη παρατείνει τη χρηματοδότηση σπουδών για κύκλο μαθημάτων σε εκπαιδευτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στις ΥΧΕ (Κουρασάο), για την οποία υπήρχε δικαίωμα επειδή ο πατέρας της ενδιαφερομένης απασχολούνταν στις Κάτω Χώρες ως μεθοριακός εργαζόμενος, με την αιτιολογία ότι η ενδιαφερόμενη δεν ικανοποιεί την απαίτηση που ισχύει για κάθε πολίτη της Ένωσης, περιλαμβανομένων των υπηκόων της ημεδαπής, να έχει κατοικήσει στις Κάτω Χώρες τουλάχιστον επί τρία από τα έξι έτη πριν από την εγγραφή της στον εν λόγω κύκλο σπουδών;
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 33).


text:
 13.3.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 78/10
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Rechtbank van koophandel te Antwerpen (Βέλγιο) στις 7 Δεκεμβρίου 2016 — Dyson Ltd, Dyson BV κατά BSH Home Appliances NV
 (Υπόθεση C-632/16)
 (2017/C 078/14)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Rechtbank van koophandel te Antwerpen
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσες: Dyson Ltd, Dyson BV
 Εναγόμενη: BSH Home Appliances NV
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Μπορεί η αυστηρή τήρηση του κανονισμού για τις ηλεκτρικές σκούπες (1) (χωρίς τη συμπλήρωση της κατά το παράρτημά του II ετικέτας με πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες δοκιμής που οδήγησαν στην κατάταξη σε τάξη ενεργειακής αποδόσεως σύμφωνα με το παράρτημα I) να θεωρηθεί ως παραπλανητική παράλειψη κατά την έννοια του άρθρου 7 της οδηγίας για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές (2);
 2)
 Αντίκειται στον κανονισμό για τις ηλεκτρικές σκούπες η συμπλήρωση της ετικέτας αυτής με άλλα σύμβολα τα οποία παρέχουν τις ίδιες πληροφορίες;
 (1) Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 665/2013 της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου 2013, που συμπληρώνει την οδηγία 2010/30/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά την επισήμανση της κατανάλωσης ενέργειας από ηλεκτρικές σκούπες (ΕΕ 2013, L 192, σ. 1).
 (2) Οδηγία 2005/29/EK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου («Οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές») (ΕΕ 2005, L 149, σ. 22).


text:
 2.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/25
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Amtsgericht Freiburg με διάταξη της 14ης Ιανουαρίου 2005 στο πλαίσιο της υποθέσεως επιβολής προστίμου Bernd Voigt κατά πράξεως περί επιβολής προστίμου του Regierungspräsidium Karlsruhe – Bretten
 (Υπόθεση C-83/05)
 (2005/C 82/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Με διάταξη της 14ης Ιανουαρίου 2005, η oπoία περιήλθε στη Γραμματεία τoυ Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 18 Φεβρουαρίου 2005, τo Amtsgericht Freiburg, στο πλαίσιο της υποθέσεως επιβολής προστίμου Bernd Voigt κατά πράξεως περί επιβολής προστίμου του Regierungspräsidium Karlsruhe – Bretten, που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από τo Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 1)
 Έχει την έννοια η οδηγία 70/156/ΕΟΚ (1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/53/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992 (2), η οποία μεταφέρθηκε στο γερμανικό δίκαιο με το EG-TypV (Verordnung über die EG-Typgenehmigung für Fahrzeuge und Fahrzeugteile – διάταγμα περί της εγκρίσεως ΕΚ τύπου οχημάτων και τμημάτων οχημάτων – της 9.12.1994, που τροποποιήθηκε τελευταίως στις 7.2.2004) (3), ότι ο οδηγός οχήματος με κινητήρα, του οποίου το όχημα εγκρίθηκε ως επιβατηγό όχημα κατόπιν αδείας λειτουργίας οχήματος βάσει εγκρίσεως ΕΚ τύπου οχήματος, δικαιούται επίσης να χρησιμοποιεί και να κυκλοφορεί το όχημα ως εγκριθέντος τύπου, ο δε οδηγός αυτού του οχήματος με κινητήρα υπόκειται ειδικότερα στις περί ταχύτητας επιταγές που ισχύουν μόνο για τα επιβατηγά οχήματα;
 2)
 Επιτρέπεται οι αρμόδιες για τη δίωξη παραβάσεων του κώδικα οδικής κυκλοφορίας αρχές να κρίνουν τις εκδιδόμενες από την Kraftfahrt-Bundesamt (ομοσπονδιακή υπηρεσία οδικής κυκλοφορίας) άδειες λειτουργίας οχήματος σύμφωνα με την έγκριση ΕΚ τύπου οχήματος και τις άδειες κυκλοφορίας που βασίζονται στις εν λόγω εγκρίσεις ΕΚ τύπου οχήματος και χορηγούνται από τις γερμανικές υπηρεσίες χορηγήσεως αδείας, ως μη αποφασιστικής σημασίας κατά την κατάταξη του τύπου οχήματος, οσάκις πρόκειται για τη διαπίστωση των ορίων ταχύτητας που πρέπει να τηρεί ο οδηγός ενός τέτοιου τύπου οχήματος;
 (1) ΕΕ ειδ. έκδ. 13/001, σ. 46.
 (2) Οδηγία του Συμβουλίου περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν την έγκριση των οχημάτων με κινητήρα και των ρυμουλκουμένων τους, της 6ης Φεβρουαρίου 1970 (70/156/ΕΟΚ), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/53/ΕΟΚ της 18.6.1992.
 (3) EG-TypV (διάταγμα περί της εγκρίσεως ΕΚ τύπου οχημάτων και τμημάτων οχημάτων της 9.12.1994, τροποποιηθέν τελευταίως στις 7.2.2004. Συναφώς αναφέρεται στην επίσημη αιτιολογική έκθεση: το διάταγμα αυτό εξυπηρετεί τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 70/156/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/53/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για την τροποποίηση της οδηγίας 70/156/ΕΟΚ περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν την έγκριση τύπου των οχημάτων με κινητήρα και των ρυμουλκουμένων τους (ΕΕ L 225, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 93/81/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Σεπτεμβρίου 1993, για την αναπροσαρμογή της οδηγίας 70/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου σχετικά με την έγκριση τύπου των οχημάτων με κινητήρα και των ρυμουλκουμένων τους (ΕΕ L 264, σ. 49).


text:
 10.11.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 413/10
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 3 Αυγούστου 2016 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά της Ισλανδίας
 (Υπόθεση E-10/16)
 (2016/C 413/09)
 Στις 3 Αυγούστου 2016, η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τους Carsten Zatschler, Øyvind Bø και Marlene Lie Hakkebo, υπό την ιδιότητά τους ως αντιπροσώπων της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ, 35 Rue Belliard, 1040 Brussels, Belgium, άσκησε προσφυγή κατά της Ισλανδίας ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ.
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ ζητεί από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ:
 1.
 να αναγνωρίσει ότι η Ισλανδία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει βάσει της πράξης που αναφέρεται στο σημείο 6α και στο σημείο 6ε του κεφαλαίου VIII του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (οδηγία 2014/68/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διαθεσιμότητα του εξοπλισμού υπό πίεση στην αγορά), όπως προσαρμόστηκε στη συμφωνία με το πρωτόκολλο 1 αυτής, και δυνάμει του άρθρου 7 της συμφωνίας, παραλείποντας να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή του άρθρου 13 της πράξης εντός της ταχθείσας προθεσμίας ή, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να ενημερώσει την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ σχετικά.
 2.
 να διατάξει την Ισλανδία να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα.
 Νομικά και πραγματικά περιστατικά και νομική θεμελίωση:
 —
 Η προσφυγή αφορά την παράλειψη της Ισλανδίας να συμμορφωθεί, το αργότερο έως τις 13 Μαρτίου 2016, με αιτιολογημένη γνώμη που εξέδωσε η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ στις 13 Ιανουαρίου 2016 σχετικά με τη μη εφαρμογή από το εν λόγω κράτος στην εσωτερική έννομη τάξη του της οδηγίας 2014/68/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014 για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη διαθεσιμότητα του εξοπλισμού υπό πίεση στην αγορά, όπως αναφέρεται στο σημείο 6α και στο σημείο 6ε του κεφαλαίου VIII του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και όπως προσαρμόστηκε στην εν λόγω συμφωνία με το πρωτόκολλο 1 αυτής (εφεξής «η πράξη»).
 —
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστηρίζει ότι η Ισλανδία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει βάσει της εν λόγω πράξης και του άρθρου 7 της συμφωνίας ΕΟΧ, δεδομένου ότι δεν θέσπισε, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της πράξης.


text:
 30.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 352/6
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Ισπανία) στις 10 Σεπτεμβρίου 2013 — Caixabank SA κατά Alberto Galán Luna και Domingo Galán Luna
 (Υπόθεση C-487/13)
 2013/C 352/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 Marchena
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Caixabank SA
 Καθών: Alberto Galán Luna και Domingo Galán Luna
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Σύμφωνα με την οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1), της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, και ιδίως το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας, και προκειμένου να εξασφαλιστεί η προστασία καταναλωτών και χρηστών σύμφωνα με τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας, οφείλει ο εθνικός δικαστής, όταν εκτιμά την ύπαρξη καταχρηστικής ρήτρας περί τόκων υπερημερίας σε ενυπόθηκα δάνεια, να κηρύσσει άκυρη τη ρήτρα και να αναγνωρίζει ότι δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα ή, αντιθέτως, οφείλει να αναθεωρεί τη ρήτρα περί τόκων, τάσσοντας στον επισπεύδοντα ή στον δανειστή προθεσμία για να υπολογίσουν εκ νέου τους τόκους;
 2)
 Συνεπάγεται η δεύτερη μεταβατική διάταξη του νόμου 1/2013 της 14ης Μαΐου 2013 σαφή περιορισμό της προστασίας του συμφέροντος του καταναλωτή, κατά το μέτρο που επιβάλλει σιωπηρώς στο δικαστήριο την υποχρέωση να αναθεωρεί καταχρηστική ρήτρα περί τόκων υπερημερίας, υπολογίζοντας εκ νέου τους προβλεπόμενους από τη σύμβαση τόκους και διατηρώντας σε ισχύ έναν καταχρηστικό όρο, αντί να κηρύξει άκυρη τη ρήτρα και να κρίνει ότι δεν δεσμεύει τον καταναλωτή;
 3)
 Είναι η δεύτερη μεταβατική διάταξη του νόμου 1/2013 της 14ης Μαΐου 2013 αντίθετη προς την οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, και ιδίως προς το άρθρο 6, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας, κατά το μέτρο που, στην περίπτωση των συμβάσεων ενυπόθηκων δανείων οι οποίες συνήφθησαν πριν την έναρξη ισχύος του νόμου 1/2013 της 14ης Μαΐου 2013, εμποδίζει την εφαρμογή των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας όσον αφορά την προστασία του καταναλωτή και παρακάμπτει την κύρωση της κηρύξεως ακυρότητας των καταχρηστικών ρητρών περί τόκων υπερημερίας και της αναγνωρίσεως ότι ο οφειλέτης δεν δεσμεύεται από αυτές;
 (1) EE L 95, σ. 29.


text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/29
 Προσφυγή της 26ης Απριλίου 2013 — ΖΖ κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση F-60/13)
 2013/C 274/46
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: F. Frabetti, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αίτημα ακυρώσεως της σιωπηρής απορριπτικής αποφάσεως κατά της προσφυγής που ασκήθηκε από τον προσφεύγοντα βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, περί διορθώσεως των καταχωρίσεων των απουσιών του λόγω ασθενείας στην εφαρμογή SysPer2.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει τη σιωπηρή απορριπτική απόφαση κατά της υπ’ αριθ. D/299/12 προσφυγής που ασκήθηκε από τον ίδιο στις 13 Απριλίου 2012 όσον αφορά την καταχώριση των απουσιών του λόγω ασθενείας στην εφαρμογή SysPer2, λαμβάνοντας υπόψη μόνο τις εργάσιμες ημέρες και τούτο από τις 13 Απριλίου 2009 μέχρι την ημέρα ασκήσεως της προσφυγής του,
 —
 να ακυρώσει τη ρητή απορριπτική απόφαση κατά της υπ’ αριθ. D/299/12 προσφυγής που ασκήθηκε από τον ίδιο στις 13 Απριλίου 2012, όσον αφορά τις πέντε ημέρες που αφαιρέθηκαν από την ετήσια άδειά του για το 2012,
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.


text:
24.10.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 327/13
 Olivier Couvert-CasteÂra, ehmijoä tpókkgko aporparleämo rsgm emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqo-
 Molijgä Tpgqeriäa, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Car- rutcgä jasó sot Barikeiäot sot Bekciäot.
 los Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg, órjgre
 rsiy 4 Repselbqiäot 1998 emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó sot Barikeiäot sot G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio:
 Bekciäot.
 Ç ma amacmxqiärei oäsi, lg joimopoixämsay jai lg kalbómo-
 G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio: msay siy amacjaiäey molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijg-
 sijeäy diasóneiy cia sg rtlloäquxrgä sot pqoy sgm odgciäa
 95/32/EJ sgy Episqopgäy, sgy 7gy Iotkiäot 1995, rvesijó
 Ç ma amacmxqiärei oäsi, lg kalbómomsay emsoäy sgy savheiäray le siy lehoädoty amaktärexy pot eiämai amacjaiäey cia som
 pqoherliäay siy amacjaiäey molohesijeäy, jamomirsijeäy jai eäkecvo sgy rtmheärexy sxm jakktmsijxäm pqoøoämsxm (1), so
 dioijgsijeäy diasóneiy cia sg rtlloäquxrgä sot pqoy sgm Bariäkeio sot Bekciäot paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeä-
 odgciäa 94/60/EJ sot Etqxpaøjotä Joimobotkiäot jai sot vei dtmólei sgy amxseäqx odgciäay,
 Rtlbotkiäot, sgy 20gäy Dejelbqiäot 1994, cia sg deäjasg
 seäsaqsg sqopopoiägrg sgy odgciäay 76/769/EOJ peqiä pqo-
 Ç ma jasadijórei so Bariäkeio sot Bekciäot rsa dijarsijó
 recciärexy sxm molohesijxäm, jamomirsijxäm jai dioijg-
 eänoda.
 sijxäm diasónexm sxm jqasxäm lekxäm pot auoqotäm peqio-
 qirlotäy jtjkouoqiäay rsgm acoqó jai vqgärexy leqijxäm
 epijimdtämxm otrixäm jai paqarjetarlósxm (1), gä lg joi- Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 mopoixämsay paqoäloiey diasóneiy rsgm Episqopgä, so
 Bariäkeio sot Bekciäot paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeä-
 vei dtmólei sgy Rtmhgäjgy, Jasó so óqhqo 2 sgy odgciäay 95/32/EJ sgy Episqopgäy, sa
 jqósg leäkg heäsotm re irvtä siy amacjaiäey molohesijeäy, jamo-
 mirsijeäy jai dioijgsijeäy diasóneiy cia sg rtlloäquxrgä soty
 Ç ma jasadijórei so Bariäkeio sot Bekciäot rsa dijarsijó le sgm odgciäa so aqcoäseqo leävqi siy 30 Repselbqiäot 1996.
 eänoda.
 Jasó sgm ejpmogä sgy amxseäqx pqoherliäay so Bariäkeio sot
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa Bekciäot dem eiäve ajoälg kóbei siy erxseqijeäy diasóneiy
 lesauoqóy sgy epiädijgy odgciäay.
 Jasó so óqhqo 2, paqócqauoy 1, sgy odgciäay 94/60/EJ sa (1) EE L 178 sgy 28.7.1995, r. 20.
 jqósg leäkg herpiäfotm jai dglorietäotm siy amacjaiäey molo-
 hesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy diasóneiy cia sg
 rtlloäquxrgä soty pqoy sgm odgciäa so aqcoäseqo eäma eäsoy
 lesó sgm gleqolgmiäa herpiärexäy sgy.
 Lokomoäsi g em koäcx pqoherliäa eäkgne rsiy 20 Dejelbqiäot Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 1995, so Bariäkeio sot Bekciäot dem eneädxre otäse dgloriäetre jasó Iqkamdiäay, pot arjgähgje rsiy 7 Repselbqiäot 1998
 siy amacjaiäey diasóneiy cia sg rtlloäquxrgä sot pqoy sgm
 odgciäa. (Tpoäherg C-331/98)
 (98/C 327/21)
 (1) EE L 365 sgy 31.12.1994, r. 1.
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 apoä som Richard Wainwright, jtäqio molijoä rtälbotko, le
 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz,
 leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, Centre Wagner, Kirchberg,
 órjgre rsiy 7 Repselbqiäot 1998 emxäpiom sot Dijarsgqiäot
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó sgy Iqkam-
 jasó sot Barikeiäot sot Bekciäot, arjgheiära rsiy 7 Repsel- diäay.
 bqiäot 1998
 (Tpoäherg C-329/98) G pqoruetäcotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio:
 (98/C 327/20)
 Ç ma amacmxqiärei oäsi g Iqkamdiäa, lg apacoqetäomsay rsiy
 iqkamdijeäy tceiomolijeäy aqveäy ma pqobaiämotm rsgm
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg ólerg apoäqqiwg otrixäm sot jasakoäcot I rsa tpoäceia
 apoä som Michel Nolin, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, le tädasa jai lg tpobókkomsay siy aqveäy atseäy re jameäma
 amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz, rtärsgla pqojasaqjsijgäy eäqetmay jai pqogcotälemgy
 Centre Wagner, Kirchberg, órjgre rsiy 7 Repselbqiäot 1998 ódeiay cia sgm ólerg apoäqqiwg otrixäm sot jasakoäcot II,


text:
C 312/10 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 10.10.98
 PQXSODIJEIO
 APOUARG SOT PQXSODIJEIOT APOUARG SOT PQXSODIJEIOT
 sgy 21gy Iotkiäot 1998 sgy 16gy Iotkiäot 1998
 rsgm tpoäherg T-93/96, Catherine Presle jasó Etqxpaøjotä
 rsiy rtmejdijafoälemey tpoheäreiy T-66/96 jai T-221/97, John Jeämsqot cia sgm amópstng sgy epacceklasijgäy jasaqsiä-
 Mellett jasó Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1) rexy (1)
 (Tpókkgkoi Ç Paqadejsoä Ç Lomilopoiägrg Ç Dijaioko- (Loämiloi tpókkgkoi Ç Akkacgä soäpot tpgqeriäay Ç Tpo-
 cgleämg elpirsortämg Ç êrg lesaveiäqirg) vqeäxrg aisiokocgärexy Ç Aqvgä sgy pqorsariäay sgy dijaio-
 kocgleämgy elpirsortämgy Ç Jahgäjom aqxcgäy)
 (98/C 312/26)
 (98/C 312/27)
 (Ckxärra diadijariäay: g ceqlamijgä)
 (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä)
 Rsgm tpoäherg S-93/96, Catherine Presle, tpókkgkoy rso
 Etqxpaøjoä Jeämsqo cia sgm amópstng sgy epacceklasijgäy
 Rsiy rtmejdijarheiärey tpoheäreiy S-66/96 jai S-221/97, John jasaqsiärexy, jósoijoy Beqokiämot, ejpqorxpotälemg apoä som
 Mellett, eäjsajsoy tpókkgkoy sot Dijarsgqiäot sxm Etqx- Frank Montag, dijgcoäqo Bqtnekkxäm, le soäpo epidoärexm rso
 paøjxäm Joimosgäsxm, jósoijoy 61, rue des Maraîchers, Pla- Kotnelbotäqco so dijgcoqijoä cqaueiäo sot Aloyse May, 31,
 teau du Kirchberg, Kotnelbotäqco, ejpqorxpotälemoy apoä Grand-rue, jasó Etqxpaøjotä Jeämsqot cia sgm amópstng
 soty O'Donovan Brendan, Solicitor, jai Conor Quingley, sgy epacceklasijgäy jasaqsiärexy (ejpqoärxpoy: Bertrand
 Barrister, le soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco sgm pqoa- Wägenbaur), le amsijeiälemo aiäsgrg ajtqxärexy sgy apouó-
 maueqheiära dietähtmrg, jasó Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm rexy pot eneädxre rsiy 22 Laðot 1996 so Etqxpaøjoä Jeämsqo
 Joimosgäsxm (ejpqoärxpoy: Timothy Millett), le amsijeiälemo, cia sgm amópstng sgy epacceklasijgäy jasaqsiärexy peqiä
 rsgm tpoäherg S-66/96, sgm ajtäqxrg sgy dioijgsijgäy apouó- lesaheärexy sgy pqoruetäcotray rsg Herrakomiäjg (Ekkóy)
 rexy sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm sgy apoä 1gy Iotkiäot 1996, so Pqxsodijeiäo (peälpso slgäla),
 14gy Iotmiäot 1995 jai, rsgm tpoäherg S-221/97, sgm ajtäqxrg rtcjeiälemo apoä soty J. Azizi, Pqoäedqo, jai R. García-Valde-
 sxm dioijgsijxäm apouórexm sot Pqoeädqot sot Dijarsgqiäot casas jai M. Jaeger, dijarseäyç cqallaseäay: H. Jung, eneädxre
 sgy 17gy Ojsxbqiäot 1996 jai sgy 4gy Dejelbqiäot 1996, peqiä rsiy 16 Iotkiäot 1998 apoäuarg le so ajoäkotho diasajsijoä:
 lg jimgärexy sgy diadijariäay cia sg lomilopoiägrg sot pqo-
 ruetäcomsoy, so Pqxsodijeiäo (peälpso slgäla), rtcjeiälemo 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä.
 apoä som J. Azizi, Pqoäedqo, jai apoä soty R. García-Valdeca-
 sas jai M. Jaeger, dijarseäy, cqallaseäay: A. Mair, tpókkgkoy
 dioijgärexy, eneädxre rsiy 21 Iotkiäot 1998 apoäuarg le so 2. Jóhe diódijoy ueäqei sa dijarsijó eänodó sot, rtlpeqi-
 ajoäkotho diasajsijoä: kalbamoleämxm sxm enoädxm rsa pkaiä ria sgy diadijariäay
 kgäwexy aruakirsijxäm leäsqxm.
 (1) EE C 233 sgy 10.8.1996.
 1. Rtmejdijófei siy tpoheäreiy S-66/96 jai S-221/97 pqoy
 eäjdorg joimgäy apouórexy.
 2. Ajtqxämei sgm apoäuarg sgy aqloädiay epiä dioijgsijxäm
 helósxm episqopgäy sot Dijarsgqiäot sgy 14gy Iotmiäot APOUARG SOT PQXSODIJEIOT
 1995, oäpxy g apoäuarg atsgä pqojtäpsei apoä so rgleiäo 4 sgy 16gy Iotkiäot 1998
 sxm pqajsijxäm, jai siy dioijgsijeäy apouóreiy sot rsgm tpoäherg T-72/97, Proderec Ð FormacËaÄo e Desinvolvi-
 Pqoeädqot sot Dijarsgqiäot sgy 17gy Ojsxbqiäot 1996 mento de Recursos Humanos, ACE jasó Episqopgäy sxm
 jai sgy 4gy Dejelbqiäot 1996, peqiä lg jimgärexy sgy diadi- Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1)
 jariäay pot lpoqotäre ma jasakgänei rsg lomilopoiägrg
 sot pqoruetäcomsoy. (Etqxpaøjoä Joimxmijoä Saleiäo Ç Apoäuarg peqiä leixärexy
 dtäo vqglasodosijxäm rtmdqolxäm Ç Pqorutcgä ajtqxärexy
 Ç Paqadejsoä Ç Pirsopoiägrg sot tporsasotä jai sgy
 kocirsijgäy ajqiäbeiay Ç èkkeiwg aqlodioäsgsay sot ehmijotä
 3. Jasadijófei so Dijarsgäqio rsa dijarsijó eänoda sxm oqcamirlotä Ç Aisiokociäa Ç Dijaixälasa óltmay)
 tpoheärexm S-66/96 jai S-221/97.
 (98/C 312/28)
 (1) EE C 233 sgy 10.8.1996 jai C 331 sgy 1.11.1997. (Ckxärra diadijariäay: g poqsocakijgä)
 Rsgm tpoäherg S-72/97, Proderec Ð FormacËaÄo e Desinvolvi-
 mento de Recursos Humanos ACE, le eädqa sgm Almada
 ---pagebreak--- 10.10.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 312/11
 (Poqsocakiäa), ejpqorxpotälemg apoä som Manuel Rodrigues, DIASANG SOT PQXSODIJEIOT
 dijgcoäqo Kirrabxämay, Rua Torcato JoseÂ Clavine, 17 D, 1.o sgy 16gy Iotkiäot 1998
 Esq., Pragal, Almada, jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 mosgäsxm (ejpqoärxpoi: Maria Teresa Figueira jai Knut rsgm tpoäherg T-274/97, Ca'Pasta Srl jasó Episqopgäy sxm
 Simonsson) le amsijeiälemo aiäsgrg ajtqxärexy sxm apouó- Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1)
 rexm C(96) 2554 jai C(96) 2555 sgy Episqopgäy, sgy 9gy (Jamomirloäy (EOJ) aqih. 4028/86 Ç Joimgä akietsijgä poki-
 Dejelbqiäot 1996, peqiä leixärexy dtäo vqglasodosijxäm sijgä Ç Joimosijgä vqglasodosijgä rtmdqolgä Ç Diadijariäa
 rtmdqolxäm pot voqgcgähgjam apoä so Etqxpaøjoä Joimxmijoä apobkeäpotra rsgm patärg sgy rtmdqolgäy Ç Pqorutcgä
 Saleiäo, so Pqxsodijeiäo (seäsaqso slgäla), rtcjeiälemo apoä ajtqxärexy Ç Apaqódejso)
 sgm P. Lindh, Pqoäedqo, jai soty K. Lenaerts jai J. D. Cooke,
 dijarseäy, cqallaseäay: B. Pastor, jtäqia tpókkgkoy dioi- (98/C 312/30)
 jgärexy, eneädxre rsiy 16 Iotkiäot 1998 apoäuarg le so ajoä-
 kotho diasajsijoä: (Ckxärra diadijariä ay: g isakijgä)
 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä. Rsgm tpoäherg S-274/97, Ca'Pasta Srl, ejpqorxpotälemg apoä
 soty Paolo Piva, dijgcoäqo Bemesiäay, jai Guy Arendt, dijg-
 2. Jasadijófei sgm pqoruetäcotra rsa dijarsijó eänoda. coäqo Kotnelbotäqcot, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som
 seketsaiäo, 7 Val Sainte-Croix, jasó Episqopgäy sxm Etqx-
 paøjxäm Joimosgäsxm (ejpqoärxpoi: Hubert van Vliet jai
 (1) EE C 166 sgy 31.5.1997.
 Alberto Dal Ferro), le amsijeiälemo sgm ajtäqxrg apouórexy
 pot ueäqesai ma peqieävei so apoä 4 Atcotärsot 1997 eäccqauo
 sgy Episqopgäy pqoy sgm pqoruetäcotra, so Pqxsodijeiäo
 (sqiäso slgäla), rtcjeiälemo apoä sgm V. Tiili, Pqoäedqo, jai
 soty C. P. BrieÈt jai A. Potocki, dijarseäy, cqallaseäay: H.
 Jung, eneädxre rsiy 16 Iotkiäot 1998 diósang le so ajoäkotho
 DIASANG SOT PQXSODIJEIOT diasajsijoä:
 sgy 7gy Iotkiäot 1998
 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä xy apaqódejsg.
 rsgm tpoäherg T-178/97, Albano Moncada jasó Episqopgäy
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1)
 2. Jasadijófei sgm pqoruetäcotra rsa dijarsijó eänoda.
 (Tpókkgkoi Ç Amapkgäqxrg pqoørsaleämot Ç Pqodgäkxy
 apaqódejsg jai abórilg pqorutcgä)
 (1) EE C 387 sgy 20.12.1997.
 (98/C 312/29)
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 Rsgm tpoäherg S-178/97, Albano Moncada, tpókkgkoy sgy
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, jósoijoy Kotnel- DIASANG SOT PQXSODIJEIOT
 botäqcot, ejpqorxpotälemoy apoä soty Jean-NoeÈl Louis, sgy 6gy Iotkiäot 1998
 Thierry Demaseure jai sgm Ariane Tornel, dijgcoäqoty
 rsgm tpoäherg T-286/97, Anthony Goldstein jasó Episqopgäy
 Bqtnekkxäm, le soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco sa
 cqaueiäa sgy esaiqeiäay Fiduciaire Myson SARL, 30, rue de sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1)
 Cessange, jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (Pqorutcgä jasó paqakeiäwexy Ç Tpovqeäxrg emeqceiäay Ç
 (ejpqoärxpoi: Christine Berardis-Kayser jai Florence Duvieu- Dem tuiärsasai Ç Pqorutcgä pqodgäkxy rseqotälemg pa-
 sart-Clotuche), le amsijeiälemo, auemoäy, sgm ajtäqxrg sgy apoä msekxäy molijgäy bórexy)
 12 Atcotärsot 1996 apouórexy sgy Episqopgäy le sgm opoiäa
 amaseähgje re rtmódekuo sot pqoruetäcomsoy, jasxäseqot (98/C 312/31)
 bahlotä apoä som pqoruetäcomsa, g amapkgäqxrg sot pqoørsa-
 leämot sot, o opoiäoy apotriäafe koäcx jxktälasoy, jai, aueseä- (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä)
 qot, sgm epidiäjarg apofglixärexy, so Pqxsodijeiäo (pqxäso
 slgäla), rtcjeiälemo apoä som B. Vesterdorf, pqoäedqo, jai soty Rsgm tpoäherg S-286/97, Anthony Goldstein, jósoijoy Komdiä-
 R. M. Moura Ramos jai P. Mengozzi, dijarseäyç cqallaseäay: mot, ejpqorxpotälemoy apoä som Raymond St John Murphy,
 H. Jung, eneädxre rsiy 7 Iotkiäot 1998 diósang le so ajoä- solicitor, 3 Kings Bench Walk, Inner Temple, Komdiämo, jasó
 kotho diasajsijoä: Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (ejpqoärxpoy:
 Richard Lyal), le amsijeiälemo ma diapirsxheiä oäsi g Episqopgä
 1. Apoqqiäpsei sgm pqorutcgä. paqeäkeiwe ma apouamheiä epiä sgy jasaccekiäay sot pqoruetä-
 comsoy (IV/34.824-Goldstein/GMC) bórei sot óqhqot 3
 paqócqauoy 2, sot jamomirlotä 17 sot Rtlbotkiäot, sgy 6gy
 2. Jóhe diódijoy ueäqei sa dijarsijó sot eänoda. Uebqotaqiäot 1962, pqxäsot jamomirlotä euaqlocgäy sxm
 óqhqxm 85 jai 86 sgy rtmhgäjgy (EE 13 sgy 21.2.1962, EE 08
 (1) EE C 252 sgy 16.8.1997. F1, r. 22), le sgm opoiäa jasgäcceike oqirleämey amsiähesey sot
 amsacxmirlotä pqajsijeäy, so Pqxsodijeiäo (sqiäso slgäla),
 rtcjeiälemo apoä sg V. Tiili, Pqoäedqo, jai soty C. P. BrieÈt jai


text:
C 118/32 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 21.4.2001
 ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ 3) Η Επιτροπη ́ φε ́ρει τα δικαστικα ́ της ́εξοδα και τα δικαστικα ́
 ́εξοδα στα οποι ́α υποβλη ́θηκε η κα ́θε προσφευ ́γουσα-ενα ́-
 γουσα ́εως τη δημοσι ́ευση των αποφα ́σεων του ∆ικαστηρι ́ου
 της 5ης Μαι ̈́ου 1998. Κα ́θε προσφευ ́γουσα-ενα ́γουσα φε ́ρει
 της 8ης Νοεμβρι ́ου 2000 τα δικαστικα ́ ́εξοδα στα οποι ́α υποβλη ́θηκε μετα ́ απο ́ τη
 δημοσι ́ευση των αποφα ́σεων αυτω ́ ν και οι προσφευ ́γουσες-
 ενα ́γουσες φε ́ρουν εις ολο ́κληρον τα δικαστικα ́ ́εξοδα στα
 στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις Τ-485/93, T-491/93, οποι ́α υποβλη ́θηκε η Επιτροπη ́ μετα ́ απο ́ τη δημοσι ́ευση
 T-494/93 και T-61/98, Société anonyme Louis Dreyfus & αυτη ́.
 Cie κ.λπ. κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 (1) ΕΕ C 198 της 22.7.1993, C 231 της 27.8.1993 και C 209 της
 4.7.1998.
 (Επει ́γουσα βοη ́θεια της Κοινο ́τητας προς τα κρα ́τη της
 πρω ́ ην Σοβιετικη ́ς Ενω ́ σεως — Προ ́σκληση προς υποβολη ́
 προσφορω ́ ν — Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Αγωγη ́ αποζη-
 ́ σεως)
 μιω
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 8ης Νοεμβρι ́ου 2000
 (2001/C 118/93)
 στην υπο ́θεση Τ-509/93, Glencore Grain Ltd κατα ́ Επιτροπη ́ς
 των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 (Επει ́γουσα βοη ́θεια της Κοινο ́τητας προς τα κρα ́τη της
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́ και η ολλανδικη ́)
 (Γλω
 πρω ́ ην Σοβιετικη ́ς Ενω ́ σεως — Προ ́σκληση προς υποβολη ́
 προσφορω ́ ν — Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως)
 Στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις Τ-485/93, T-491/93, T-494/93 (2001/C 118/94)
 και T-61/98, Société anonyme Louis Dreyfus & Cie, με ́εδρα το
 Παρι ́σι (Γαλλι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον R. Saint-Esteben, ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 (Γλω
 δικηγο ́ρο Παρισι ́ων, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο το
 δικηγορικο ́ γραφει ́ο του Α. May, 398, route d’Esch, Glencore Στην υπο ́θεση Τ-509/93, Glencore Grain Ltd, πρω ́ην Richco
 Grain Ltd, πρω ́ην Richco Commodities Ltd, με ́εδρα το Ηamilton Commodities Ltd, εταιρι ́α εδρευ ́ουσα στο Ηamilton (Βερμου ́δες),
 (Βερμου ́δες), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους P. V. F. Bos και εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους M. Slotboom, P. V. F. Bos και
 J. G. A. van Zuuren, δικηγο ́ρους Ρο ́ττερνταμ, με το ́πο επιδο ́σεων J. G. A. van Zuuren, δικηγο ́ρους Ρο ́ττερνταμ, με αντι ́κλητο στο
 στο Λουξεμβου ́ργο το δικηγορικο ́ γραφει ́ο του Μ. Loesch, 11, Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο M. Loesch, 11, rue Goethe κατα ́
 rue Goethe, Compagnie Continentale (Γαλλι ́α), με ́εδρα το Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: αρχικω ́ς οι
 Labège (Γαλλι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον P. Chabrier, δικηγο ́ρο B. J. Drijber και Ν. Khan και στη συνε ́χεια η M.-J. Jonczy και ο
 Παρισι ́ων, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο το δικηγορικο ́ Η. van Vliet) με αντικει ́μενο την ακυ ́ρωση της αποφα ́σεως της
 γραφει ́ο του Ε. Arendt, 8-10, rue Mathias Hardt, κατα ́ Επιτροπη ́ς Επιτροπη ́ς της 12ης Ιουλι ́ου 1993 προς τη State Export-Import
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: αρχικω ́ς M.-J. Jonczy, Bank of Ukraine, με την οποι ́α δεν εγκρι ́νεται η συ ́μβαση που
 B. J. Drijber και Ν. Khan και στη συνε ́χεια M.-J. Jonczy και συνα ́φθηκε μεταξυ ́ της προσφευ ́γουσας και της Ukrimpex, το
 Η. van Vliet), με αντικει ́μενο, αφενο ́ς, προσφυγη ́ ακυρω ́σεως της Πρωτοδικει ́ο (δευ ́τερο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους J. Pirrung,
 αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς της 1ης Απριλι ́ου 1993 σχετικα ́ με τις Προ ́εδρο, A. Potocki και Α. W. H. Meij, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας:
 συμβα ́σεις που συνη ́φθησαν μεταξυ ́ εκα ́στης των προσφευγουσω ́ν J. Palacio González, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε, στις 8 Νοεμ-
 και της Εxportkhleb και, αφετε ́ρου, αγωγη ́ αποζημιω ́σεως για τις βρι ́ου 2000, απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 ζημι ́ες που προβα ́λλουν ο ́τι υπε ́στησαν συνεπει ́α της αποφα ́σεως
 αυτη ́ς, το Πρωτοδικει ́ο (δευ ́τερο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 J. Pirrung, Προ ́εδρο, A. Potocki και Α. W. H. Meij, δικαστε ́ς,
 γραμματε ́ας: J. Palacio González, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε, 2) Η Επιτροπη ́ φε ́ρει τα δικαστικα ́ ́εξοδα στα οποι ́α υποβλη ́-
 στις 8 Νοεμβρι ́ου 2000, απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: θηκε ́εως τη δημοσι ́ευση της αποφα ́σεως του ∆ικαστηρι ́ου
 της 5ης Μαι ̈́ου 1998. Η προσφευ ́γουσα φε ́ρει τα δικαστικα ́
 ́εξοδα στα οποι ́α υποβλη ́θηκε μετα ́ τη δημοσι ́ευση της
 1) Συνεκδικα ́ζει τις υποθε ́σεις T-485/93, T-491/93, αποφα ́σεως αυτη ́ς.
 T-494/93 και T-61/98 προς ́εκδοση κοινη ́ς αποφα ́σεως.
 (1) ΕΕ C 282 της 20.10.1993.
 2) Απορρι ́πτει τις προσφυγε ́ς-αγωγε ́ς.


text:
 26.1.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/45
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (πρώτο τμήμα) της 2ας Δεκεμβρίου 2014 — Erik Simpson κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση F-142/11 DEP) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Διαδικασία - Καθορισμός των δικαστικών εξόδων))
 (2015/C 026/58)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Erik Simpson (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: M. Velardo, δικηγόρος)
 Καθού-εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: M. Bauer και A. F. Jensen)
 Αντικείμενο
 Υπαλληλική υπόθεση — Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος στον βαθμό ΑD9 μετά την επιτυχή συμμετοχή του στον διαγωνισμό EPSO/AD/113/07 «Προϊστάμενοι μονάδων (AD9) τσεχικής, εσθονικής, ουγγρικής, λιθουανικής, λετονικής, μαλτέζικης, πολωνικής, σλοβακικής και σλοβενικής γλώσσας στον τομέα της μετάφρασης» και αίτημα αποζημιώσεως.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 Το συνολικό ποσό των δικαστικών εξόδων τα οποία το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλει να αποδώσει στον E. Simpson ως έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν στην υπόθεση F-142/11 καθορίζεται στα 8 600 ευρώ, πλέον του ενδεχομένως οφειλομένου επί του ποσού αυτού φόρου προστιθεμένης αξίας.
 (1) ΕΕ C 65 της 3.3.2012, σ. 26.


text:
 22.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/48
 Προσφυγή της 11ης Σεπτεμβρίου 2008 — Ελληνική Ναυπηγοκατασκευαστική κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-384/08)
 (2008/C 301/82)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Ελληνική Ναυπηγοκατασκευαστική ΑΕ Χαρτοφυλακίου (Σκαραμαγκάς, Ελλάδα) Howaldtswerke-Deutsche Werft GmbH (Kiel, Γερμανία) και ThyssenKrupp Marine Systems AG (Αμβούργο, Γερμανία) (εκπρόσωπος: U. Soltész, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 16 της αποφάσεως της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 2008, για τις ενισχύσεις αριθ. 16/2004 (πρώην ΝΝ 29/2004, CP 71/2002 και CP 133/2005) που χορήγησε η Ελλάδα στην επιχείρηση Ελληνικά Ναυπηγεία ΑΕ
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσφυγή τους, οι προσφεύγουσες ζητούν τη μερική ακύρωση της αποφάσεως Ε(2008) 3118 τελικό της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 2008, που αφορά δεκαέξι μέτρα τα οποία έλαβε το ελληνικό κράτος υπέρ της επιχειρήσεως Ελληνικά Ναυπηγεία ΑΕ (ΕΝΑΕ), και, ειδικότερα, την ακύρωση του άρθρου 16 της αποφάσεως αυτής, με το οποίο η Επιτροπή αποφάσισε ότι η εγγύηση αποζημιώσεως την οποία χορήγησε η προηγούμενη κυρία της ΕΝΑΕ, η Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης (ΕΤΒΑ), προς την κοινοπραξία (1) η οποία απέκτησε την ΕΝΑΕ μέσω συμφωνίας αγοράς μετοχών (Howaldtswerke-Deutsche Werft (2) και Ferrostaal), για την περίπτωση αναζητήσεως κρατικής ενισχύσεως από την ΕΝΑΕ, συνιστά παράνομη κρατική ενίσχυση και πρέπει να τεθεί αμέσως τέρμα σ' αυτήν.
 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή κακώς θεώρησε ότι η εγγύηση αποζημιώσεως στη συμφωνία περί ιδιωτικοποιήσεως χορηγήθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο η ΕΤΒΑ τελούσε υπό κρατικό έλεγχο. Κατά τις προσφεύγουσες, η εγγύηση αποζημιώσεως συμφωνήθηκε εγκύρως μόνο μετά την ιδιωτικοποίηση της ΕΤΒΑ και συνεπώς αποτελούσε μέτρο το οποίο διαπραγματεύθηκαν ιδιώτες, μη καταλογιστέο στο ελληνικό κράτος, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί κρατική ενίσχυση.
 Επιπλέον, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι οι δύο αυτοτελείς ρήτρες στην τροποποίηση της συμφωνίας για την αγορά μετοχών αποτελούσαν ένα συνολικό μηχανισμό που θα ωφελούσε την ΕΝΑΕ είναι εσφαλμένος. Συγκεκριμένα, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι οι δύο εγγυήσεις χορηγήθηκαν αυτοτελώς. Επιπλέον, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι κακώς η Επιτροπή θεώρησε ότι η ΕΝΑΕ ωφελήθηκε από την εγγύηση αποζημιώσεως, δεδομένου ότι, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, μόνον η Τράπεζα Πειραιώς θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ωφελήθηκε από την εγγύηση αυτή.
 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι κακώς η Επιτροπή θεώρησε ότι με την εγγύηση αποζημιώσεως παρασχέθηκε στην ΕΝΑΕ οικονομικό πλεονέκτημα, αφού η εγγύηση αυτή: i) αποτελεί συνήθη όρο στο ιδιωτικό δίκαιο ii) χορηγήθηκε κατόπιν προσηκόντως διεξαχθείσας εκτιμήσεως και iii) ανταποκρίνεται στη συμπεριφορά ενός ιδιώτη πωλητή.
 Περαιτέρω, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η Επιτροπή εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ και το άρθρο 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 659/1999, στρεφόμενη κατά της Ελληνικής Ναυπηγοκατασκευαστικής, η οποία δεν ήταν η δικαιούχος της ενισχύσεως, και διατάσσοντάς τη να θέσει τέρμα στην εγγύηση αποζημιώσεως.
 Επίσης, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι ο ισχυρισμός της Επιτροπής περί καταστρατηγήσεως της πρακτικής αποτελεσματικότητας της ανακτήσεως στηρίζεται στην υπόθεση ότι η καταστρατήγηση επιτυγχάνεται απλώς και μόνο με την χορήγηση της εγγυήσεως αποζημιώσεως.
 Τέλος, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 296 ΕΚ, καθόσον δεν επιτρέπει στην ΕΝΑΕ να πραγματοποιήσει ορισμένες μη στρατιωτικές δραστηριότητες που ήσαν επικουρικής φύσεως, προκειμένου να διατηρηθεί η λειτουργία ολοκλήρου του ναυπηγείου.
 (1) Η κοινοπραξία αυτή συνέστησε την Ελληνική Ναυπηγοκατασκευαστική προς διατήρηση του χαρτοφυλακίου στην ΕΝΑΕ.
 (2) Η HDW ανήκει εξ ολοκλήρου στην ThyssenKrupp Marine Systems, η οποία αγόρασε και τα μερίδια της Ferrostaal στην Ελληνική Ναυπηγοκατασκευαστική το 2005.


text:
 11.9.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 228/37
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 10ης Ιουνίου 2004
 στην υπόθεση Τ-276/01, Mély Garroni κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1)
 (Υπάλληλοι - Επικουρικός υπάλληλος - Διερμηνέας συνεδριάσεων - Άρθρο 74 του Κ.Λ.Π. - Τέλος της εργασιακής σχέσεως)
 (2004/C 228/81)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση Τ-276/01, Mély Garroni, κάτοικος Ρώμης (Ιταλία) εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο G. Vandersanden, κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι: H. von Hertzen και J. de Wacht), με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, με αντικείμενο, αφενός, αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως να μην ζητείται πλέον η παροχή υπηρεσιών διερμηνέων συνεδριάσεων από άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών και, αφετέρου, αίτημα αποζημιώσεως, το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. García Valdecasas, Πρόεδρο, P. Lindh και J. D. Cooke, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio González, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 10 Ιουνίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1.
 Ακυρώνει την απόφαση του Κοινοβουλίου της 24ης Ιανουαρίου 2001 και την απόφαση του Κοινοβουλίου της 20ής Ιουλίου 2001, περί απορρίψεως της ενστάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
 2.
 Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή-αγωγή.
 3.
 Το Κοινοβούλιο θα φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 (1) ΕΕ C 3 της 5.1.2002.


text:
 28.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 96/14
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 19ης Απριλίου 2007 [αίτηση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Ελλάδα) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Αικατερίνη Σταματελάκη κατά ΝΠΔΔ Οργανισμού Ασφαλίσεως Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ)
 (Υπόθεση C-444/05) (1)
 (Περιορισμοί στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Απόδοση των δαπανών νοσηλείας που έχουν πραγματοποιηθεί σε ιδιωτικά θεραπευτήρια - Δικαιολόγηση και αναλογικότητα της αρνήσεως αποδόσεως)
 (2007/C 96/22)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αικατερίνη Σταματελάκη
 κατά
 ΝΠΔΔ Οργανισμού Ασφαλίσεως Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως — Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών — Ερμηνεία των άρθρων 49 και 50 ΕΚ — Προϋποθέσεις αποδόσεως δαπανών νοσηλείας που πραγματοποιήθηκαν σε άλλο κράτος μέλος — Εθνική κανονιστική ρύθμιση που προβλέπει απόδοση δαπανών νοσηλείας σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο του εξωτερικού μόνον όταν πρόκειται για παιδιά έως 14 ετών, ενώ αντιθέτως προβλέπει τη δυνατότητα αποδόσεως των σχετικών δαπανών, κατόπιν εγκρίσεως, αν η νοσηλεία λάβει χώρα σε δημόσιο νοσηλευτήριο
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το άρθρο 49 ΕΚ απαγορεύει νομοθεσία κράτους μέλους, όπως η επίδικη στην κύρια δίκη, η οποία αποκλείει σε κάθε περίπτωση την απόδοση, από ημεδαπό ασφαλιστικό φορέα, δαπανών που πραγματοποιήθηκαν για τη νοσηλεία ασφαλισμένων του σε ιδιωτικά θεραπευτήρια άλλου κράτους μέλους, με μοναδική εξαίρεση την απόδοση των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν για παιδιά έως 14 ετών.
 (1) ΕΕ C 60 της 11.3.2006.


text:
 3.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 363/37
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Σεπτεμβρίου 2015 — EMA κατά Drakeford
 (Υπόθεση T-231/14 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Έκτακτοι υπάλληλοι - Σύμβαση ορισμένου χρόνου - Απόφαση περί μη ανανεώσεως - Άρθρο 8, πρώτο εδάφιο, του ΚΛΠ - Εκ νέου χαρακτηρισμός μιας συμβάσεως ορισμένου χρόνου ως συμβάσεως αορίστου χρόνου - Πλήρης δικαιοδοσία))
 (2015/C 363/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA) (εκπρόσωποι: T. Jabłoński και N. Rampal Olmedo, επικουρούμενοι από τους D. Waelbroeck και A. Duron, δικηγόρους)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: David Drakeford (Δουβλίνο, Ιρλανδία) (εκπρόσωποι: S. Orlandi και T. Martin, δικηγόροι)
 Παρεμβαίνοντες υπέρ του αναιρεσείοντος: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και G. Gattinara· Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA) (εκπρόσωποι: M. Heikkilä και E. Maurage· Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Frontex) (εκπρόσωποι: H. Caniard και V. Peres de Almeida· Ευρωπαϊκή αρχή για την ασφάλεια των τροφίμων (EFSA) (εκπρόσωποι: D. Detken, S. Gabbi και C. Pintado· καθώς και Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC) (εκπρόσωποι: J. Mannheim και A. Daume)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα) της 5ης Φεβρουαρίου 2014, Drakeford κατά EMA (F-29/13, Συλλογή Υπ.Υπ., EU:F:2014:10).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Αναιρεί την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα) της 5ης Φεβρουαρίου 2014, Drakeford κατά EMA (F-29/13, EU:F:2014:10), καθόσον το Δικαστήριο ΔΔ άσκησε με την απόφασή του αυτή την εξουσία του πλήρους δικαιοδοσίας ως προς τα χρηματικά ζητήματα για τη μετά την έκδοση της αποφάσεώς του περίοδο.
 2)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.
 3)
 Αναπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης.
 4)
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα όσον αφορά τον David Drakeford και τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA).
 5)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA), ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Frontex), η Ευρωπαϊκή αρχή για την ασφάλεια των τροφίμων (EFSA) και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC) φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα που αφορούν την πρωτόδικη διαδικασία.
 (1) EE C 202 της 30.6.2014.


text:
Αριθ. C 299/20 MEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 11 . 11 . 95
 Limited , Intercontinental Trading Limited, Effem Manage ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 ment Services Limited, Vickers Public Limited Company κατά της 9ης Αυγούστου 1995
 Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. στην υπόθεση Τ-541/93: Sean Coghlan κ.λπ. κατά Συμβου
 λίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ( ] )
 ( · ) ΕΕ αριθ. C 24 της 31 . 1 . 1992. (Μερική διαγραφή)
 (95/C 299/40)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 Στην υπόθεση Τ-541/93 , Sean Coughlan, James Connaughton ,
 Διαγραφή της υποθεσεως Τ-511/93 (') Gregory Walsh, Patrick Heffernan, Thomas Fitzsimons, Pat
 (95/C 299/37) rick Wall, Patrick Griffin και John Harris, εκπροσωπούμενοι
 από τον James O'Reilly, SC, και τη Philippa Watson , barrister,
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) του Δικηγορικού Συλλόγου Ιρλανδίας, ενεργούντες κατόπιν
 παραγγελίας του Oliver Ryan-Purcell, solicitor, με τόπο
 επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το Fyfe Business Centre , 29 ,
 Με Διάταξη της 9ης Αυγούστου 1995 , o προεδρος του rue Jean-Pierre Brasseur, κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής
 πρώτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των Ενώσεως (εκπρόσωποι: Arthur Brautigam και Michel
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υπο
 θέσεως Τ-511/93 : Freda Elsie Locke κ.λπ. κατά Συμβουλίου Bishop), υποστηριζομένου από την Εϊπιτροπή των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων ( εκπρόσωποι: Gérard Rozet και Xavier
 της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Lewis) και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και
 Κοινοτήτων.
 της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: αρχικώς o J. D. Colahan
 και στη συνέχεια o S. T. Braviner), που έχει ως αντικείμενο την
 ί 1 ) ΕΕ αριθ . C 277 της 15 . 10. 1993 . ακύρωση , κατ' εφαρμογήντου άρθρου 173 της συνθήκης ΕΚ,
 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2187/93 του Συμβουλίου , της 22ας
 Ιουλίου 1993 , για την προσφορά αποζημιώσεως σε ορισμένο
 υς παραγωγούς γάλακτος ή γαλακτοκομικών προϊόντων, οι
 οποίοι εμποδίστηκαν προσωρινά να ασκήσουν τη δραστηριό
 τητά τους (ΕΕ αριθ . L 196, σ. 6), και, ειδικότερα, των άρθρων
 Διαγραφή της υποθεσεως Τ-529/93 (') του 8 και 14, o Πρόεδρος του Πρωτοδικείου εξέδωσε στις
 (95/C 299/38) 9 Αυγούστου 1995 διάταξη με το εξής διατακτικό:
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) 1 . Τα ονόματα των Sean Coughlan, Gregory Walsh, Patrick
 Heffernan, Patrick Wall και John Harris διαγράφονται
 Με Διάταξη της 10ης Αυγούστου 1995 , o προεδρος του από τον πίνακα των προσφευγόντων στην υπόθεση
 Τ-541/93.
 πρώτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υπο
 θέσεως Τ-529/93: Wallace A. Rodgers, Teresa McVeigh, John 2. Κάθε διάδικος θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα, συμπε
 Rogan, Patrick O'Brien κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής ριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας λήψεως
 Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. ασφαλιστικών μέτρων.
 (') ΕΕ αριθ. C 312 της 18. 11 . 1993.
 3. Οι παρεμβαίνοντες θα φέρουν τα δικά τους δικαστικά
 έξοδα.
 (') ΕΕ αριθ. C 319 της 26. 11 . 1993.
 Διαγραφή της υποθεσεως Τ-540/93 (')
 (95/C 299/39) Διαγραφή της υποθεσεως Τ-550/93 (')
 (95/C 299/41 )
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με Διάταξη της 10ης Αυγούστου 1995, o προεδρος του
 πρώτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των Με Διάταξη της 12ης Σεπτεμβρίου 1995, o προεδρος του
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υπο τετάρτου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
 θέσεως Τ-540/93: Kathleen Early κατά Συμβουλίου της Ευρω Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ
 παϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή 550/93: Δημήτριος Μπενέκος κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 των .
 κών Κοινοτήτων.
 r1 ) ΕΕ αριθ. C 312 της 18. 11 . 1993. (') ΕΕ αριθ. C 334 της 9. 12. 1993.


text:
 7.12.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 406/21
 Αίτηση αναιρέσεως που κατέθεσε στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 η Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 15 Ιουλίου 2015 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-389/10 και T-419/10
 (Υπόθεση C-505/15 P)
 (2015/C 406/22)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (εκπρόσωποι: G. Belotti και P. Ziotti, δικηγόροι)
 Αναιρεσίβλητη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να μειώσει το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην SLM, αφενός, ατομικά και, αφετέρου, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, λαμβάνοντας υπόψη κυρίως (i) τα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώθηκαν κατά την πρωτοβάθμια δίκη· (ii) τις κατευθυντήριες οδηγίες για τον υπολογισμό των προστίμων, οι οποίες ίσχυαν κατά τον χρόνο των επίμαχων πραγματικών περιστατικών· (iii) τον περιθωριακό ρόλο και τη χρονικώς περιορισμένη συμμετοχή της αναιρεσείουσας στη σύμπραξη, η οποία άρχισε για την SLM κατά τα τέλη του 1999, τη μοναδική ημερομηνία για την οποία υπάρχουν στη δικογραφία συγκλίνοντα στοιχεία που μπορούν να την αποδείξουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο·
 —
 να επιδικάσει δίκαιη αποζημίωση για τις διοικητικές καθυστερήσεις που σημειώθηκαν κατά την εξέταση από την Επιτροπή της αιτήσεως επιεικούς μεταχειρίσεως, αίτημα που αμελήθηκε εντελώς από το Γενικό Δικαστήριο·
 —
 να αναγνωρίσει το ευεργέτημα της επιεικούς μεταχειρίσεως για τις καίριας σημασίας παραδοχές της αναιρεσείουσας·
 —
 να επιδικάσει δίκαιη αποζημίωση για την καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης·
 —
 σε κάθε περίπτωση, να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει στην ουσία τέσσερις λόγους αναιρέσεως προκειμένου να αποδείξει ότι το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 σε αναντιστοιχία με τα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώθηκαν κατά την πρωτοβάθμια δίκη, επανακαθόρισε ανεπαρκώς το ποσό του προστίμου της αναιρεσείουσας παραβαίνοντας το άρθρο 49, παράγραφος 3, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και παραβιάζοντας τις πάγιες αρχές του δικαίου της Ένωσης ως προς την αναλογικότητα των κυρώσεων για την καταπολέμηση των συμπράξεων και ως προς την υποχρέωση αιτιολογήσεως·
 —
 μη εφαρμόζοντας τις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων που ίσχυαν κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών, παραβίασε το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τη μη αναδρομικότητα του δυσμενέστερου ποινικού νόμου, και ειδικότερα το άρθρο 49, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων·
 —
 άσκησε ελλιπώς τον δικαστικό του έλεγχο, κατά παράβαση επίσης του άρθρου 48 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, με πρόδηλη κακή χρήση όσων ανέκυψαν κατά τη διαδικασία, καθώς και με μεροληψία και ελαττωματική αιτιολογία·
 —
 παρέλειψε να λάβει θέση επί της καταγγελθείσας κακοδιοικήσεως της Επιτροπής σχετικά με τις καθυστερήσεις κατά την εξέταση της αιτήσεως επιεικούς μεταχειρίσεως, στην οποία η Επιτροπή απάντησε μόλις έξι έτη μετά την υποβολή της·
 —
 απέρριψε τις ιδιαιτερότητες της αιτήσεως επιεικούς μεταχειρίσεως και κατέληξε στο παράδοξο και προδήλως άδικο συμπέρασμα ότι μόνο οι πρωτεργάτες μιας συμπράξεως δύνανται να τύχουν της μειώσεως των κυρώσεων για την παρασχεθείσα συνεργασία, επειδή διαθέτουν στοιχεία πρόσθετης αξίας, τα οποία άλλες εταιρίες με περιθωριακό ρόλο στη σύμπραξη δεν δύνανται να έχουν·
 —
 εκδίδοντας απόφαση μετά από πέντε έτη, παρέβη το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, το οποίο εγγυάται το δικαίωμα κάθε προσώπου να εκδικαστεί η υπόθεσή του εντός εύλογης προθεσμίας.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/49
 Προσφυγή της Δημοκρατίας της Αυστρίας κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ασκήθηκε στις 30 Μαρτίου 2004 (με fax της 24ης Μαρτίου 2004)
 (Υπόθεση C-161/04)
 (2004/C 106/86)
 Η Δημοκρατία της Αυστρίας, εκπροσωπούμενη από τον Harald Dossi, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 30 Μαρτίου 2004 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΚ) 2327/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2003, για τη θέσπιση ενός μεταβατικού συστήματος σημείων που εφαρμόζεται στα βαρέα φορτηγά οχήματα που διέρχονται από την Αυστρία για το έτος 2004 στο πλαίσιο μιας αειφόρου πολιτικής των μεταφορών (1)·
 —
 να καταδικάσει τους καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι ο κανονισμός (ΕΚ) 2327/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2003, πρέπει να ακυρωθεί για τους εξής λόγους:
 —
 Παραβίαση της κατά το πρωτογενές δικαίο αρχής της αναλογικότητας
 Λαμβανομένων υπόψη των επιστημονικώς τεκμηριωμένων προβλέψεων, ο επίμαχος κανονισμός είναι (απολύτως) ακατάλληλος για την επίτευξη του διαλαμβανόμενου στις αιτιολογικές σκέψεις στόχου του περιορισμού του όγκου της διελεύσεως των βαρέων φορτηγών οχημάτων στο πλαίσιο μιας μόνιμης και φιλικής προς το περιβάλλον λύσεως.
 Επιπλέον, ο επιβαλλόμενος από τον κανονισμό όγκος διελεύσεως είναι δυσανάλογος προς τα προβλεπόμενα για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρα.
 Βάσει προϋπολογισμού που κατήρτισε ο διαχειριστής του μέχρι πρότινος χρησιμοποιούμενου ηλεκτρονικού συστήματος οικοσημείων, υπολογίζεται ότι η αναγκαία για την εφαρμογή του επίμαχου κανονισμού μετατροπή ή αναβάθμιση του μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2003 εφαρμοζόμενου συστήματος οικοσημείων, καθώς και οι τρέχουσες εργασίες εκμεταλλεύσεως και συντηρήσεως, συνεπάγονται συνολικό κόστος 9 εκατομμυρίων ευρώ.
 Δεδομένου ότι η εφαρμογή του επίμαχου κανονισμού, αφενός, θα συνεπαγόταν κόστος περίπου 9 εκατομμυρίων ευρώ και, αφετέρου, θα μπορούσε να «επιτύχει» μόνον αύξηση των εκπομπών, ο εν λόγω κανονισμός παραβιάζει την αρχή του πρωτογενούς δικαίου περί αναλογικότητας και πρέπει εξ αυτού του λόγου και μόνο να ακυρωθεί.
 —
 Παραβίαση της«ρήτρας οριζόντιας εφαρμογής» του άρθρου 6 ΕΚ για το περιβάλλον
 Ο επίμαχος κανονισμός δεν συμβαδίζει με την προβλεπόμενη στο άρθρο 6 ΕΚ εγγύηση μέγιστης και βέλτιστης προστασίας του περιβάλλοντος, δεδομένου ότι δεν επιφέρει μείωση, αλλά αύξηση των εκπομπών. Ως εκ τούτου, ο επίμαχος κανονισμός παραβαίνει (επίσης) το άρθρο 6 ΕΚ.
 —
 Παράβαση διατάξεων πρωτογενούς δικαίου του άρθρου 11 του Πρωτοκόλλου αριθμ. 9, για τις οδικές, σιδηροδρομικές και συνδυασμένες μεταφορές στην Αυστρία
 Περαιτέρω, ο επίμαχος κανονισμός είναι αντίθετος προς το κοινοτικό δίκαιο, διότι παραβαίνει διατάξεις πρωτογενούς δικαίου του Πρωτοκόλλου διελεύσεως. Το σύστημα οικοσημείων έπαυσε μεν να ισχύει με το πέρας του έτους 2003, πλην όμως εξακολουθεί να ισχύει ο στόχος του Πρωτοκόλλου διελεύσεως περί μόνιμης και φιλικής προς το περιβάλλον λύσης των προκαλούμενων από τις μεταφορές περιβαλλοντικών προβλημάτων.
 Η μεταβατική διάταξη του άρθρου 11 του Πρωτοκόλλου διελεύσεως δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η ρύθμιση περί προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας του πληθυσμού, περιλαμβανόμενη αρχικώς στη συμφωνία διελεύσεως μεταξύ ΕΟΚ και Αυστρίας και εν συνεχεία στο Πρωτόκολλο διελεύσεως, απλώς «λήγει» (χωρίς να αντικατασταθεί) μετά την πάροδο ορισμένης μεταβατικής προθεσμίας και υποχρεωτικώς «απορροφάται» από ένα κοινοτικό σύστημα που προβλέπει (κατά πολύ) κατώτερα επίπεδα προστασίας.
 Μια μεταβατική ρύθμιση αυτού του είδους θα έχανε την πρακτική αποτελεσματικότητά της και, εφόσον τα κράτη μέλη ως «συντάκτες των Συνθηκών» πράγματι επιθυμούσαν κάτι τέτοιο, τούτο θα έπρεπε να είναι ρητώς και σαφώς διατυπωμένο.
 Αν ο σκοπός του μεταβατικού καθεστώτος –προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας του πληθυσμού γενικώς και μείωση κατά 60 % των εκπομπών ΝΟx ειδικότερα– διατηρείται και μετά την πάροδο της μεταβατικής χρονικής περιόδου στις 31 Δεκεμβρίου 2003, τότε ο σκοπός αυτός, ως τμήμα του μεταβατικού πρωτοκόλλου και επομένως του πρωτογενούς κοινοτικού δικαίου, είναι δεσμευτικός για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
 Στην περίπτωση αυτή η Κοινότητα υποχρεούται να εξακολουθήσει να επιδιώκει τον σκοπό του μεταβατικού καθεστώτος. Διατάξεις του παράγωγου κοινοτικού δικαίου που παρεμποδίζουν την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι παράνομες. Εν πάση περιπτώσει, ο επίμαχος κανονισμός δεν επιτυγχάνει τον δεσμευτικό σκοπό του Πρωτοκόλλου διελεύσεως και, ως εκ τούτου, παραβιάζει το πρωτογενές κοινοτικό δίκαιο.
 Όπως προκύπτει από τη γνωμοδότηση περί μεταφορών και εκπομπών «Διέλευση βαρέων φορτηγών οχημάτων από την Αυστρία: απολογισμός και προοπτική», της 1ης Μαρτίου 2004, υπολογίζεται ότι –πέραν του γεγονότος ότι ο στόχος του Πρωτοκόλλου αριθμ. 9 της Πράξεως προσχωρήσεως του 1994 (ΕΕ C 241 της 29.8.1994, σ. 361), ήτοι η μείωση των εκπομπών οξειδίων του αζώτου σε 40 % της τιμής βάσεως, δεν επετεύχθη σε κανένα χρονικό σημείο της προβλεπόμενης χρονικής περιόδου ούτε και διαρκώς– η θέση σε ισχύ του επίμαχου κανονισμού θα επιφέρει αύξηση των εκπομπών. Οι εκπομπές αυτές μπορεί να ανέλθουν για το έτος 2006 έως και σε 133 %, ενδεχομένως μάλιστα έως και σε 260 % (σε σχέση με την προαναφερθείσα τιμή βάσεως).
 —
 Παραβίαση της κατά το πρωτογενές δίκαιο αρχής της ακρίβειας
 Ο επίμαχος κανονισμός είναι αντίθετος προς την προβλεπόμενη στο κοινοτικό δίκαιο αρχή της ακρίβειας και, ως εκ τούτου, παραβιάζει το πρωτογενές κοινοτικό δίκαιο.
 (1) EE L 345, σ. 30.


text:
 2.3.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 73/12
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το cour d’appel de Paris (Γαλλία) στις 9 Δεκεμβρίου 2014 — Genentech Inc. κατά Hoechst GmbH, πρώην Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH
 (Υπόθεση C-567/14)
 (2015/C 073/18)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour d’appel de Paris
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: Genentech Inc.
 Εναγόμενες: Hoechst GmbH, πρώην Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αντιτίθενται οι διατάξεις του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ, νυν άρθρου 101 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε περίπτωση ακυρώσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, στην ισχύ συμβάσεως περί παραχωρήσεως άδειας χρήσεως που επιβαρύνει τον κάτοχο της άδειας με τέλη για μόνη τη χρήση των δικαιωμάτων που συνδέονται με τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας τα οποία αφορά η άδεια;


text:
 20.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 127/40
 Προσφυγή της 2ας Φεβρουαρίου 2015 — ΖΖ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-17/15)
 (2015/C 127/56)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: D. Fouquet, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής (ΑΔΑ) περί μη τροποποιήσεως της εκθέσεως βαθμολογίας του προσφεύγοντος για το έτος 2013.
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (ΔΔΔ):
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της ΑΔΑ της 31ης Οκτωβρίου 2014 (HR.D.2/AS/ac/Ares82014), η οποία εκδόθηκε κατόπιν της διοικητικής ενστάσεως που υπέβαλε ο ΖΖ (αριθ. R/781/14)·
 —
 να υποχρεώσει την καθής να εκδώσει νέα απόφαση επί της προκειμένης υποθέσεως, σύμφωνη με τις κρίσεις του ΔΔΔ, με την οποία, ιδίως, θα διαγράφεται η αμφισβητούμενη πρόταση από την έκθεση του προσφεύγοντος·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.


text:
 13.2.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/22
 Προσφυγή της 9ης Δεκεμβρίου 2016 — RA κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου
 (Υπόθεση T-874/16)
 (2017/C 046/25)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: RA (Πόλη του Λουξεμβούργου, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωποι: S. Orlandi και T. Martin, δικηγόροι)
 Καθού: Ελεγκτικό Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της 4ης Μαρτίου 2016 περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος στον βαθμό AD 11·
 —
 να καταδικάσει το Ελεγκτικό Συνέδριο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο ο προσφεύγων προβάλλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας όσον αφορά το ισχύον στο Ελεγκτικό Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύστημα προαγωγών, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή με την απόφαση 53-2014 περί προαγωγών, καθόσον επηρεάζει τη δυνατότητα της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής (ΑΔΑ) να προβαίνει σε μεθοδικό εντοπισμό των διαφορών ως προς τον τρόπο αξιολογήσεως των υπαλλήλων όπως αυτός εφαρμόζεται από τους διάφορους βαθμολογητές του θεσμικού οργάνου ανάλογα με την υποκειμενικότητα του καθενός.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται ότι η απόφαση της 4ης Μαρτίου 2016 περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος στον βαθμό AD 11 αντιβαίνει στο άρθρο 45 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο μέτρο κατά το οποίο η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή δεν προέβη σε συγκριτική εξέταση των προσόντων του προσφεύγοντος επί ίσοις όροις και κατ’ αντικειμενικό τρόπο, βάσει συγκρίσιμων πηγών πληροφοριών και στοιχείων.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται ότι η αιτιολογία που παρασχέθηκε με την απορριπτική της διοικητικής ενστάσεως απάντηση καταδεικνύει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ενέχει πολλαπλώς πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.


text:
 4.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 300/36
 Προσφυγή του Βασιλείου της Ισπανίας κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που ασκήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2004
 (Υπόθεση C-442/04)
 (2004/C 300/70)
 Το Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από τον Enrique Braquehais Conesa, Abogado del Estado, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 21 Οκτωβρίου 2004 προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
 Το προσφεύγον ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 1 έως 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1415/2004 (1) του Συμβουλίου, της 19ης Ιουλίου 2004, για καθορισμό της μέγιστης ετήσιας αλιευτικής προσπάθειας για ορισμένες ζώνες και τύπους αλιείας, εφαρμοστικά των άρθρων 3 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003 (2) του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, για τη διαχείριση της αλιευτικής προσπάθειας όσον αφορά ορισμένες αλιευτικές ζώνες και πόρους της Κοινότητας, την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2847/93 (3) και την κατάργηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 685/95 (4) και (ΕΚ) αριθ. 2027/95 (5) και
 —
 να καταδικάσει το καθού όργανο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
 α)
 διότι ο προσβαλλόμενος με την παρούσα προσφυγή κανονισμός (ΕΚ) 1415/2004 εκδόθηκε προς εφαρμογήν του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003 και ειδικότερα των άρθρων του 3 και 6, που αφορούν τη μέγιστη ετήσια αλιευτική προσπάθεια για κάθε κράτος μέλος και για τις διάφορες ζώνες και τύπους αλιείας που προβλέπονται στις προαναφερθείσες διατάξεις, κανονισμού για την ακύρωση του οποίου έχει ασκηθεί προσφυγή από το Βασίλειο της Ισπανίας (υπόθεση C-36/04), στις οποίες λαμβάνονται υπόψη ως περίοδος αναφοράς τα έτη 1998 έως 2002, γεγονός το οποίο συνιστά δυσμενή διάκριση λόγω εθνικότητας εις βάρος του ισπανικού στόλου, δεδομένου ότι κατά τα εν λόγω έτη, δυνάμει των διατάξεων της Πράξεως Προσχωρήσεως του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και των κανονισμών (ΕΚ) 685/95 και 2027/95, ο ισπανικός στόλος είχε περιορισμένη πρόσβαση στις ζώνες ICES Vb, VI, VII και VIII a, b, d και e,
 β)
 διότι ο καθορισμός ευαίσθητης ζώνης στον οποίον αναφέρεται το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003, προς εφαρμογήν του οποίου εκδόθηκε ο προσβαλλόμενος κανονισμός (ΕΚ) 415/2004, εισάγει επίσης δυσμενή διάκριση για τον ισπανικό στόλο, λαμβανομένου υπόψη ότι η νέα ευαίσθητη ζώνη συμπίπτει εν μέρει με το λεγόμενο «Irish box» στο οποίο εφαρμόζονταν περιορισμοί εις βάρος του ισπανικού στόλου, δυνάμει της Πράξεως Προσχωρήσεως του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας.
 Κατάχρηση εξουσίας:
 διότι η προστασία της ευαίσθητης ζώνης που διέπεται από το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003 προς εφαρμογήν του οποίου εκδόθηκε ο προσβαλλόμενος κανονισμός (ΕΚ) 1415/2004 θα έπρεπε να επιτυγχάνεται διά της εφαρμογής των διαδικασιών που προβλέπονται από τον κανονισμό (ΕΚ) 850/1998, με τον οποίον καθιερώνονται τεχνικά μέτρα προστασίας των νεαρών θαλάσσιων οργανισμών και ο οποίος αφορά όλες τις περιοχές οι οποίες αποδεικνύεται επιστημονικώς ότι πληρούν τις προϋποθέσεις αυτές.
 (1) ΕΕ L 258 της 5.8.2004, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 289 της 7.11.2003, σ. 1.
 (3) EE L 261 της 20.10.1993, σ. 1.
 (4) ΕΕ L 71 της 31.3.1995, σ. 5.
 (5) ΕΕ L 199, της 24.8.1995, σ. 1.


text:
C 84/14 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 6.4.2002
 — α ́ρθρα 6, 7 και 23 της legge provinciale della — ́αρθρο 3 του decreto del presidente della Repubblica 7,
 Provincia autonoma di Trento 35, της 2ας Σεπτεμ- της 15ης Ιανουαρι ́ου 1972·
 βρι ́ου 1978,
 — ́αρθρο 2, στοιχει ́α c και d, ́αρθρο 3, πρω ́ το εδα ́φιο,
 παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ τα α ́ρθρα 59 ́εως 61 στοιχει ́α b και c, και ́αρθρο 5, πρω ́ το εδα ́φιο, στοι-
 και 63 ́εως 66 της Συνθη ́κης, καθω ́ς και απο ́ τα α ́ρθρα 52 χει ́ο a, της legge regionale della Liguria 12, της
 και 54 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, 3ης Νοεμβρι ́ου 1972·
 α ́ρθρα 43 ΕΚ και 44 ΕΚ), 55 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν
 — ́αρθρο 8, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο d, της legge regionale
 α ́ρθρο 45 ΕΚ), 56 και 57 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν del Veneto 35, της 2ας Αυγου ́στου 1988·
 τροποποιη ́σεως, α ́ρθρα 46 ΕΚ και 47 ΕΚ) και 58 της
 Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρο 48 ΕΚ), το ∆ικαστη ́ριο (πε ́μπτο — ́αρθρο 8, δευ ́τερο εδα ́φιο, και ́αρθρο 11, πρω ́ το
 τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους P. Jann, προ ́εδρο τμη ́ματος, εδα ́φιο, της legge regionale dell’Emilia-Romagna 43, της
 S. von Bahr (εισηγητη ́), A. La Pergola, L. Sevón και 26ης Μαι ̈́ου 1980, και
 M. Wathelet, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: S. Alber γραμ-
 ματε ́ας: R. Grass εξε ́δωσε στις 15 Ιανουαρι ́ου 2002, — ́αρθρα 5, 13, 14 και ́αρθρο 15, πρω ́ το εδα ́φιο,
 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: στοιχει ́ο a, της legge regionale del Friuli Venezia
 Giulia 10, της 23ης Φεβρουαρι ́ου 1981,
 1) Η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, διατηρω ́ ντας σε ισχυ ́ τις ακο ́λουθες παρε ́βη τις υποχρεω ́ σεις που υπε ́χει απο ́ τα ́αρθρα 59
 διατα ́ξεις: ́εως 61 και 63 ́εως 66 της Συνθη ́κης, καθω ́ ς και απο ́
 τα ́αρθρα 52 και 54 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν
 — ́αρθρο 2, πρω ́ το εδα ́φιο, και ́αρθρο 7 του regio decreto- τροποποιη ́σεως, ́αρθρα 43 ΕΚ και 44 ΕΚ), 55 της Συνθη ́κης
 legge 454, της 29ης Ιανουαρι ́ου 1934· ΕΚ (νυν ́αρθρο 45 ΕΚ), 56 και 57 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν,
 κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρα 46 ΕΚ και 47 ΕΚ) και 58
 — ́αρθρο 2, πρω ́ το εδα ́φιο, του decreto del presidente della της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρο 48 ΕΚ).
 Repubblica 7, της 15ης Ιανουαρι ́ου 1972·
 3) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́ κατα ́ τα λοιπα ́.
 — ́αρθρο 2, παρα ́γραφοι 4, 6 και 7, του decreto del
 presidente della Repubblica 390, της 18ης Απριλι ́ου 4) Καταδικα ́ζει την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 1994·
 (1) ΕΕ C 47 της 19.2.2000.
 — ́αρθρο 4 της legge regionale della Liguria 40, της
 14ης Ιουλι ́ου 1978·
 — ́αρθρο 6, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́α e, f και h, και
 ́αρθρο 7 της legge regionale del Veneto 35, της ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 2ας Αυγου ́στου 1988·
 (δευ ́τερο τμη ́μα)
 — ́αρθρο 4 και ́αρθρο 5, ́εκτο εδα ́φιο, στοιχει ́α a και c,
 ́αρθρο 6, πρω ́ το εδα ́φιο, ́αρθρο 8, πρω ́ το και δευ ́τερο της 24ης Ιανουαρι ́ου 2002
 εδα ́φιο, και ́αρθρο 16, πρω ́ το εδα ́φιο, της legge
 regionale dell’Emilia-Romagna 43, της 26ης Μαι ̈́ου στην υπο ́θεση C-466/99: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 1980· τη ́των κατα ́ Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας (1)
 — ́αρθρο 4, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο c, και παρα ́γραφος 2, («Παρα ́βαση κρα ́τους με ́λους — Περιβα ́ λλον — Απο ́βλητα
 ́αρθρο 15, παρα ́γραφος 3, της legge regionale della — Οδηγι ́ες 75/442/ΕΟΚ, 91/689/ΕΟΚ και 94/62/ΕΚ —
 Lombardia 45, της 29ης Απριλι ́ου 1980· Σχε ́δια διαχειρι ́σεως αποβλη ́των»)
 — ́αρθρα 3 και 4 και ́αρθρο 8, τελευται ́ο εδα ́φιο, (2002/C 84/22)
 της legge regionale del Friuli Venezia Giulia 10, της
 23ης Φεβρουαρι ́ου 1981, και ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 (Γλω
 — ́αρθρα 3, 5 και 12 της legge provinciale di Trento 35, (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 της 2ας Σεπτεμβρι ́ου 1978, στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 παρε ́βη τις υποχρεω ́ σεις που υπε ́χει απο ́ τα ́αρθρα 59 της
 Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρο 49 ΕΚ), Στην υπο ́θεση C-466/99, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 60 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρο 50 ΕΚ), 61, 63 και 64 (εκπρο ́σωποι: L. Ström και G. Bisogni) κατα ́ Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας
 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρα 51 (εκπρο ́σωπος: U. Leanza, επικουρου ́μενος απο ́ τον P. G. Ferri),
 ΕΚ, 52 ΕΚ και 53 ΕΚ) και 65 και 66 της Συνθη ́κης ΕΚ με αντικει ́μενο να αναγνωριστει ́ ο ́τι η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη
 (νυν ́αρθρα 54 ΕΚ και 55 ΕΚ). ανακοινω ́νοντας στην Επιτροπη ́ τα στοιχει ́α που αφορου ́ν τα σχε ́δια
 διαχειρι ́σεως και διαθε ́σεως των αποβλη ́των, των επικι ́νδυνων
 2) Η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, διατηρω ́ ντας σε ισχυ ́ τις ακο ́λουθες αποβλη ́των, των συσκευασιω ́ν και των απορριμμα ́των συσκευασι ́ας,
 διατα ́ξεις: παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ τα α ́ρθρα 7 της οδηγι ́ας
 ---pagebreak--- 6.4.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 84/15
 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 15ης Ιουλι ́ου 1975, περι ́ ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α
 των στερεω ́ν αποβλη ́των (ΕΕ ειδ. ́εκδ. 15/001, σ. 86), ο ́πως ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του
 τροποποιη ́θηκε με την οδηγι ́α 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της δικαστηρι ́ου αυτου ́ μεταξυ ́, αφενο ́ς, Clean Car Autoservice
 18ης Μαρτι ́ου 1991 (ΕΕ L 78, σ. 32), 6 της οδηγι ́ας 91/689/ΕΟΚ GmbH και, αφετε ́ρου, Stadt Wien και Republik Österreich, η
 του Συμβουλι ́ου, της 12ης ∆εκεμβρι ́ου 1991, για τα επικι ́νδυνα ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α του
 απο ́βλητα (ΕΕ L 377, σ. 20), και 14 της οδηγι ́ας 94/62/ΕΚ του α ́ρθρου 104, παρα ́γραφος 5, πρω ́το εδα ́φιο, του Κανονισμου ́
 Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου και του Συμβουλι ́ου, της 20η ́ς ∆εκεμ- ∆ιαδικασι ́ας του ∆ικαστηρι ́ου, στην κωδικοποιημε ́νη του μορφη ́
 βρι ́ου 1994, για τις συσκευασι ́ες και τα απορρι ́μματα συσκευασι ́ας 1999/C 65/01, της 6ης Μαρτι ́ου 1999 (ΕΕ C 65, σ. 1), το
 (ΕΕ L 365, σ. 10), το ∆ικαστη ́ριο (δευ ́τερο τμη ́μα), συγκει ́μενο ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τη Ν. Colneric, προ ́εδρο
 απο ́ την Ν. Colneric, προ ́εδρο τμη ́ματος, και τους R. Schintgen και του δευτε ́ρου τμη ́ματος, προεδρευ ́ουσα του ́εκτου τμη ́ματος, και
 Β. Σκουρη ́ (εισηγητη ́), δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: J. Mischo, τους C. Gulmann, J.-P. Puissochet, R. Schintgen (εισηγητη ́) και
 γραμματε ́ας: H. von Holstein, βοηθο ́ς γραμματε ́ας, εξε ́δωσε στις Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: L. A. Geelhoed,
 24 Ιανουαρι ́ου 2002 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: γραμματε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε
 στις 6 ∆εκεμβρι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1) Η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη ανακοινω ́ νοντας στην Επιτροπη ́
 τα στοιχει ́α που αφορου ́ν τα σχε ́δια διαχειρι ́σεως και δια- Το ́αρθρο 104, παρα ́γραφος 5, του Κανονισμου ́ ∆ιαδικασι ́ας
 θε ́σεως των αποβλη ́των και των επικι ́νδυνων αποβλη ́των του ∆ικαστηρι ́ου, στην κωδικοποιημε ́νη του μορφη ́ 1999/C
 για τις περιφε ́ρειες της Σικελι ́ας και της Basilicata και 65/01, της 6ης Μαρτι ́ου 1999, πρε ́πει να ερμηνευθει ́ υπο ́ την
 τα στοιχει ́α που αφορου ́ν τα σχε ́δια διαχειρι ́σεως των ́εννοια ́οτι η εκκαθα ́ριση των εξο ́δων στα οποι ́α υποβα ́λλονται οι
 συσκευασιω ́ ν και των απορριμμα ́των συσκευασι ́ας για το δια ́δικοι της κυ ́ριας δι ́κης, στο πλαι ́σιο της διαδικασι ́ας εκδο ́σεως
 συ ́νολο των περιφερειω ́ ν της Ιταλι ́ας, παρε ́βη τις υποχρεω
 ́- προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που καθιερω ́ νει το ́αρθρο 234 ΕΚ,
 σεις που υπε ́χει απο ́ τα ́αρθρα 7 της οδηγι ́ας 75/442/ΕΟΚ διε ́πεται απο ́ τους κανο ́νες του εσωτερικου ́ δικαι ́ου που τυγχα ́νουν
 του Συμβουλι ́ου, της 15ης Ιουλι ́ου 1975, περι ́των στερεω ́ν εφαρμογη ́ς στη διαφορα ́ της οποι ́ας ́εχει επιληφθει ́ το αιτου ́ν
 αποβλη ́των, ́οπως τροποποιη ́θηκε με την οδηγι ́α δικαστη ́ριο, υπο ́ την προϋπο ́θεση ́οτι οι κανο ́νες αυτοι ́ δεν ει ́ναι
 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 18ης Μαρτι ́ου 1991, λιγο ́τερο ευνοϊκοι ́απο ́ τους σχετικου ́ς με παρεμφερει ́ς διαδικασι ́ες
 6 της οδηγι ́ας 91/689/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της επι ́ παρεμπιπτο ́ντων ζητημα ́των που ενδε ́χεται να ανακυ ́ψουν
 12ης ∆εκεμβρι ́ου 1991, για τα επικι ́νδυνα απο ́βλητα, και στο πλαι ́σιο παρο ́μοιας δι ́κης συ ́μφωνα με το εθνικο ́ δι ́καιο.
 14 της οδηγι ́ας 94/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου
 και του Συμβουλι ́ου, της 20η ́ς ∆εκεμβρι ́ου 1994, για τις
 συσκευασι ́ες και τα απορρι ́μματα συσκευασι ́ας. (1) ΕΕ C 47 της 19.2.2000.
 2) Καταδικα ́ζει την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (1) EE C 34 της 5.2.2000.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 της 10ης Ιανουαρι ́ου 2002
 της 6ης ∆εκεμβρι ́ου 2001
 στην υπο ́θεση C-480/99 P: Gerry Plant κ.λπ. κατα ́ Επιτροπη ́ς
 στην υπο ́θεση C-472/99 (αι ́τηση του Landesgericht für των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 Zivilrechtssachen Wien για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 αποφα ́σεως): Clean Car Autoservice GmbH κατα ́ Stadt
 Wien, Republik Österreich (1) («Αι ́τηση αναιρε ́σεως — Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως δυνα ́μει
 του α ́ρθρου 33 της Συνθη ́κης ΕΚΑΧ — Παραδεκτο ́ —
 («'Αρθρο 234 ΕΚ — ∆ικαστικα ́ ́εξοδα των διαδι ́κων της Αρχη ́ της εκατε ́ρωθεν ακροα ́σεως ενω ́ πιον δικαστηρι ́ου»)
 κυ ́ριας δι ́κης — 'Αρθρο 104, παρα ́ γραφος 5, του Κανο-
 νισμου ́ ∆ιαδικασι ́ας του ∆ικαστηρι ́ου») (2002/C 84/24)
 (2002/C 84/23)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 Στην υπο ́θεση C-472/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Στην υπο ́θεση C-480/99 P, Gerry Plant κ.λπ. (εκπρο ́σωποι:
 Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Αυστρι ́α) προς το B. Hewson, barrister, εντολοδο ́χος του T. Graham, solicitor), με


text:
 16.7.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/17
 Αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε στις 17 Μαΐου 2011 από την Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στις 3 Μαρτίου 2011 στην υπόθεση T-589/08, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-235/11 P)
 2011/C 211/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών, Πληροφορικής και Τηλεματικής AE (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωποι: N. Κορογιαννάκης και M. Δερμιτζάκης, δικηγόροι)
 Έτερος διάδικος στην αναιρετική διαδικασία: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής (DG ENVI) να μην δεχθεί τις προσφορές που υπέβαλε η αναιρεσείουσα για καθεμία από τις τρεις παρτίδες του ανοικτού διαγωνισμού ENV.C2/FRA/2008/0017 «Σύμβαση πλαίσιο για την ανταλλαγή δικαιωμάτων εκπομπής CITL/CR» (2008/S 72 096229) και να αναθέσει καθεμία από τις παρτίδες του διαγωνισμού σε άλλο υποβαλόντα προσφορά·
 —
 να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προκειμένου να εκτιμηθούν τα ζητήματα που δεν επιλύθηκαν στο πλαίσιο της εξετάσεως των δύο παρτίδων, περιλαμβανομένου του αιτήματος αποζημιώσεως το οποίο δεν έχει ακόμη εξεταστεί από το Γενικό Δικαστήριο·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων της αρχικής διαδικασίας, ακόμη και σε περίπτωση απορρίψεως της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, καθώς και των δικαστικών εξόδων της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, αν αυτή γίνει δεκτή.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως για τους ακόλουθους λόγους:
 —
 πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και ανεπαρκή αιτιολογία·
 —
 το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 100, παράγραφος 2, του Δημοσιονομικού Κανονισμού (1), καθώς και του άρθρου 149 των κανόνων εφαρμογής του Κανονισμού (2), κατά την εκτίμηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που υπέχει η αναθέτουσα αρχή·
 —
 το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας περί παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
 (1) ΕΕ L 248, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 357, σ. 1.


text:
 22.9.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 223/13
 Αγωγή της 19ης Ιουλίου 2007 — Agrícola del Sureste κατά Συμβουλίου και Επιτροπής
 (Υπόθεση T-268/07)
 (2007/C 223/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Ενάγουσα: S. Coop. Agrícola del Sureste (Murcia, Ισπανία) (εκπρόσωπος: L. Ortiz Blanco, δικηγόρος)
 Εναγόμενοι: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της ενάγουσας
 Η ενάγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να δεχθεί με την απόφασή του την αγωγή αποζημιώσεως, βάσει του άρθρου 288 ΕΚ, και να αναγνωρίσει το δικαίωμα της ενάγουσας να λάβει από το Συμβούλιο και την Επιτροπή, που ευθύνονται εις ολόκληρον, αποζημίωση συνολικού ύψους εκατόν σαράντα δύο χιλιάδων πεντακοσίων ογδόντα πέντε ευρώ (EUR 142 585),
 —
 να καταδικάσει τα εναγόμενα κοινοτικά όργανα στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα συμπίπτουν με τα προβαλλόμενα στην υπόθεση T-217/07, Las Palmeras κατά Συμβουλίου και Επιτροπής.


text:
 26.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/38
 Προσφυγή της 10ης Δεκεμβρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-548/07)
 (2008/C 22/68)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Μ. Πατακιά και M. van Beek)
 Καθής: η Ελληνική Δημοκρατία
 Αιτήματα:
 —
 Να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της οδηγίας 96/34/ΕΚ (1) σχετικά με τη συμφωνία-πλαίσιο για τη γονική άδεια, που συνήφθη από την UNICE, τη CEEP και τη CES, και ειδικότερα δυνάμει των ρητρών 1 παράγραφος 2, 2 παράγραφος 1, 2 παράγραφος 3 στοιχείο β), 2 παράγραφος 3 στοιχεία ε) και στ), 2 παράγραφος 4 και 2 παράγραφος 6 της συμφωνίας που επισυνάπτεται στην εν λόγω οδηγία.
 —
 να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στη δικαστική δαπάνη.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 1.
 Η Επιτροπή, αφού εξέτασε το σύνολο της ελληνικής νομοθεσίας για τη μεταφορά στην ελληνική έννομη τάξη της οδηγίας 96/34/ΕΚ σχετικά με τη συμφωνία-πλαίσιο για τη γονική άδεια που συνήφθη από την UNICE, τη CEEP και τη CES, διαπίστωσε ότι διατηρείται ελλειπής και εσφαλμένη μεταφορά ορισμένων ρητρών της ως άνω συμφωνίας-πλαισίου που επικυρώθηκε με την εν λόγω οδηγία αναφορικά με τους εργαζομένους στο εμπορικό ναυτικό.
 2.
 Ειδικότερα, η σχετική ελληνική νομοθεσία η οποία επικυρώνει συλλογικές συμβάσεις του τομέα έχει περιορισμένο πεδίο εφαρμογής εφόσον δεν εφαρμόζεται στους εργαζομένους όλων των εμπορικών πλοίων.
 3.
 Επιπλέον, για να αναγνωρισθεί δικαίωμα γονικής άδειας στους ως άνω εργαζομένους πρέπει, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, να τηρούνται οι εξής επιπλέον των οριζομένων στην ως άνω οδηγία προϋποθέσεις:
 —
 προϋπηρεσία 12 μηνών στο ίδιο πλοίο,
 —
 απασχόληση τουλάχιστον 30 ατόμων στο εν λόγω πλοίο,
 —
 αποδεδειγμένη απασχόληση του άλλου γονέα εκτός αυτού,
 —
 χαρακτηρισμός ως νέας σύμβασης ναυτολόγησης της επανόδου από τη γονική άδεια και απαιτούμενη ελάχιστη εκ νέου διάρκεια εργασίας 6 ή 7 μηνών,
 —
 ανάληψη εξόδων αποστολής αντικαταστάτη από το ναυτικό,
 —
 εφαρμογή της εν λόγω εθνικής νομοθεσίας μόνο στις συμβάσεις ναυτολόγησης που αρχίζουν μετά την έναρξη της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων,
 —
 χαρακτηρισμός εμπορικών υποχρεώσεων ως λόγων ανωτέρας βίας για τη μη χορήγηση γονικής άδειας.
 4.
 Τέλος, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει στις συλλογικές συμβάσεις ούτε στις Υπουργικές Αποφάσεις που τις επικυρώνουν, καμία αναφορά στο θέμα της προστασίας των εργαζομένων από απόλυση λόγω αίτησης ή λήψης γονικής άδειας.
 5.
 Επομένως, η Επιτροπή θεωρεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της οδηγίας 96/34/ΕΚ και ειδικότερα δυνάμει των ρητρών 1 παράγραφος 2, 2 παράγραφος 1, 2 παράγραφος 3 στοιχείο β), 2 παράγραφος 3 στοιχεία ε) και στ), 2 παράγραφος 4 και 2 παράγραφος 6 της συμφωνίας-πλαίσιο για τη γονική άδεια που επισυνάπτεται στην εν λόγω οδηγία.
 (1) EE L 145, της 19.6.1996, σ. 4.


text:
 24.8.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 279/22
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το cour du travail de Bruxelles (Βέλγιο) στις 10 Ιουνίου 2015 — Office national de l’emploi (ONEm), M κατά M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)
 (Υπόθεση C-284/15)
 (2015/C 279/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour du travail de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούντες: Office national de l’emploi (ONEm), M
 Εφεσίβλητοι: M, Office national de l’emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 67, παράγραφος 3, του κανονισμού 1408/71 (1) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει τα κράτη μέλη να αρνηθούν τον συνυπολογισμό των περιόδων εργασίας που απαιτούνται για την επιλεξιμότητα προς χορήγηση επιδόματος ανεργίας, το οποίο αποσκοπεί στη συμπλήρωση των εισοδημάτων από εργασία μερικής απασχολήσεως, όταν ουδεμία περίοδος ασφαλίσεως ή εργασίας στον εν λόγω κράτος μέλος έχει προηγηθεί της απασχολήσεως στην εργασία αυτή;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, είναι το άρθρο 67, παράγραφος 3, του κανονισμού κοινωνικής ασφαλίσεως 1408/71 συμβατό, ιδίως, προς:
 —
 το άρθρο 48 ΣΛΕΕ, στο μέτρο που η προϋπόθεση στην οποία το εν λόγω άρθρο 67, παράγραφος 3, υπάγει τον συνυπολογισμό των περιόδων εργασίας περιορίζει την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων και την πρόσβασή τους σε ορισμένες θέσεις εργασίας μερικής απασχολήσεως,
 —
 το άρθρο 45 ΣΛΕΕ, το οποίο «συνεπάγεται την κατάργηση κάθε διακρίσεως λόγω ιθαγενείας μεταξύ των εργαζομένων των κρατών μελών, όσον αφορά την απασχόληση, την αμοιβή και τους άλλους όρους εργασίας» και προβλέπει το δικαίωμα των εργαζομένων «να αποδέχονται κάθε πραγματική προσφορά εργασίας» (περιλαμβανομένης της εργασίας μερικής απασχολήσεως), «να διακινούνται ελεύθερα για τον σκοπό αυτό εντός της επικρατείας των κρατών μελών» όπου και να διαμένουν «με τον σκοπό να ασκούν εκεί ορισμένη εργασία σύμφωνα με τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που διέπουν την απασχόληση των εργαζομένων υπηκόων αυτού του κράτους μέλους»,
 —
 το άρθρο 15, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο ορίζει ότι «κάθε πολίτης της Ένωσης είναι ελεύθερος να αναζητά απασχόληση, να εργάζεται, (...) σε κάθε κράτος μέλος»;
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996 (ΕΕ 1997, L 28, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1606/98 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1998 (ΕΕ L 209, σ. 1, στο εξής: κανονισμός κοινωνικής ασφαλίσεως 1408/71).