text:
C 378/6 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 5.12.98
 APOUARG SOT DIJARSGQIOT DIASANG SOT DIJARSGQIOT
 (eäjso slgäla) (seäsaqso slgäla)
 sgy 22ay Ojsxbqiäot 1998 sgy 8gy Ojsxbqiäot 1998
 rsgm tpoäherg C-26/98: Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joi- rsgm tpoäherg C-228/97 P: Hedwig Kuchlenz-Winter jasó
 mosgäsxm jasó Iqkamdiäay (1) Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm (1)
 (Tpókkgkoi Ç Jóktwg apoä so joimoä rtärsgla tceiomolijgäy
 (Paqóbarg jqósoty leäkoty Ç Odgciäa 94/26/EJ Ç Paqó- aruakiärexy Ç Diafetcleämoy rtäftcoy pqxägm tpakkgäkot Ç
 keiwg elpqoäherlgy lesauoqóy rso ehmijoä diäjaio) Pqodgäkxy apaqódejsg jai abórilg aiäsgrg amaiqeärexy)
 (98/C 378/11) (98/C 378/12)
 (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä) (Ckxärra diadijariäay: g ceqlamijgä)
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociäay sot Dijarsgqiäotë)
 (Pqorxqimgä lesóuqargç g oqirsijgä lesóuqarg ha dglo-
 rietheiä rsg ÛRtkkocgä sgy Molokociä ay sot Dijarsgqiäotë)
 Rsgm tpoäherg C-228/97 P, Hedwig Kuchlenz-Winter diafetc-
 leämg rtäftcoy pqxägm tpakkgäkot sot Etqxpaøjotä Joimobot-
 Rsgm tpoäherg C-26/98, Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joi- kiäot, jósoijoy Kehlen (Kotnelbotäqco), ejpqorxpotleämg
 mosgäsxm (ejpqoärxpoi: Hans Christian Stùvlbñk jai Michael apoä som Dieter Rogalla, dijgcoäqo Sprockhövel, le soäpo epi-
 Shotter) jasó Iqkamdiäay (ejpqoärxpoy: Michael A. Buckley), doärexm rso Kotnelbotäqco so dijgcoqijoä cqaueiäo sxm dijg-
 le amsijeiälemo ma amacmxqirseiä oäsi g Iqkamdiäa, paqakeiäpo- coäqxm Decker, Braun & Wagner, 16, avenue Marie-TheÂreÁse,
 msay ma herpiärei gä ma joimopoigärei elpqoheärlxy siy molohe- le amsijeiälemo aiäsgrg amaiqeärexy jasó sgy apouórexy pot
 sijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy diasóneiy pot eiämai ama- eneädxre rsiy 16 Apqikiäot 1997 so Pqxsodijeiäo sxm Etqx-
 cjaiäey cia sg rtlloäquxrgä sgy pqoy sgm odgciäa 94/26/EJ sgy paøjxäm Joimosgäsxm (pqxäso slgäla) rsgm tpoäherg S-66/95,
 Episqopgäy, sgy 15gy Iotmiäot 1994, cia sgm pqoraqlocgä rsgm Kuchlenz-Winter jasó Episqopgäy (Rtkkocgä 1997, r. II-637)
 sevmijgä pqoäodo sgy odgciäay 79/196/EOJ sot Rtlbotkiäot le sgm opoiäa fgsgähgje g amaiäqerg sgy apouórexy atsgäy,
 peqiä pqorecciärexy sxm moloherixäm sxm jqasxäm lekxäm pot oäpot o eäseqoy diódijoy eiämai g Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm
 auoqotäm so gkejsqokocijoä tkijoä pot dtämasai ma vqgrilo- Joimosgäsxm (ejpqorxpotleämg apoä som Julian Currall, epi-
 poigheiä re asloäruaiqa emeävotra jiämdtmo ejqgänexy jai pot jotqotälemo apoä som dijgcoäqo Bertrand Wägenbaur), so
 apaiseiä oqirleämoty sqoäpoty pqorsariäay (EE L 157 sgy Dijarsgäqio (seäsaqso slgäla), rtcjeiälemo apoä soty P. J. G.
 24.6.1994, r. 33), paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä sgm Kapteyn, pqoäedqo slgälasoy, H. Ragnemalm (eirgcgsgä) jai
 odgciäa, so Dijarsgäqio (eäjso slgäla), rtcjeiälemo apoä soty J. L. Ixómmot, dijarseäy, cemijoäy eiraccekeäay: P. LeÂger,
 P. J. G. Kapteyn, pqoäedqo slgälasoy, G. Hirsch, G. F. Man- cqallaseäay: R. Grass, eneädxre rsiy 8 Ojsxbqiäot 1998 dió-
 cini, H. Ragnemalm (eirgcgsgä) jai R. Schintgen, dijarseäy, sang le so ajoäkotho diasajsijoä:
 cemijoäy eiraccekeäay: S. Alber, cqallaseäay: R. Grass,
 eneädxre rsiy 22 Ojsxbqiäot 1998 apoäuarg le so ajoäkotho
 diasajsijoä: 1) Apoqqiäpsei sgm aiä sgrg amaiqeärexy.
 2) Jasadijófei sgm amaiqereiä otra rsa dijarsijó eänoda.
 1) G Iqkamdiä a, paqakeiäpomsay ma herpiä rei elpqoheärlxy siy
 molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy diasóneiy pot (1) EE C 252 sgy 16.8.1997.
 eiämai amacjaiäey cia sg rtlloäquxrgä sgy pqoy sgm odgciäa
 94/26/EJ sgy Episqopgäy, sgy 15gy Iotmiäot 1994, cia sgm
 pqoraqlocgä rsgm sevmijgä pqoäodo sgy odgciäay 79/196/
 EOJ sot Rtlbotkiäot peqiä pqorecciärexy sxm molohe-
 rixäm sxm jqasxäm lekxäm pot auoqotäm so gkejsqokocijoä
 tkijoä pot dtämasai ma vqgrilopoigheiä re asloäruaiqa
 emeävotra jiämdtmo ejqgänexy jai pot apaiseiä oqirleämoty Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä-
 sqoäpoty pqorsariä ay, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei bake le apoäuarg sgy 7gy Atcotärsot 1998 so Tribunal de
 apoä sgm odgciäa atsgä. grande instance de Lille (pqxäso pokisijoä slgäla) rso pkaiä-
 rio sgy ejjqelotäy emxäpioäm sot diauoqóy lesantä Philippe
 Anssens jai Directeur des Services Fiscaux du Nord
 2) Jasadijófei sgm Iqkamdiäa rsa dijarsijó eänoda. (Tpoäherg C-325/98)
 (98/C 378/13)
 (1) EE C 72 sgy 7.3.1998.
 Le apoäuarg sgy 7gy Atcotärsot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 31 Atcotärsot 1998, so Tri-


text:
 28.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 96/30
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 29ης Μαρτίου 2007 — Scott κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-366/00) (1)
 («Κρατικές ενισχύσεις - Τιμή πωλήσεως οικοπέδου - Απόφαση που διατάσσει την ανάκληση ενίσχυσης ασυμβίβαστης με την κοινή αγορά - Σφάλμα κατά τον υπολογισμό της ενισχύσεως - Υποχρεώσεις της Επιτροπής σχετικά με τον υπολογισμό της ενισχύσεως - Δικαιώματα του λαβόντος την ενίσχυση - Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 - Άρθρο 13, παράγραφος 1»)
 (2007/C 96/63)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Scott SA (Saint-Cloud, Γαλλία) (εκπρόσωποι: Sir Jeremy Lever, QC, G. Peretz, J. Gardner, barristers, R. Griffith και M. Παπαδάκης, solicitors)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: G. Rozet και J. Flett )
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της προσφεύγουσας: Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. de Bergues, S. Seam και F. Million )
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως 2002/14/ΕΚ της Επιτροπής, της 12ης Ιουλίου 2000, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Γαλλία υπέρ του ομίλου Scott Paper SA/Kimberly-Clark (ΕΕ 2002, L 12, σ. 1).
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει το άρθρο 2 της αποφάσεως 2002/14/ΕΚ της Επιτροπής, της 12ης Ιουλίου 2000, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Γαλλία υπέρ του Ομίλου Scott Paper SA/Kimberly-Clark, στον βαθμό που αφορά την ενίσχυση που χορηγήθηκε υπό τη μορφή προνομιακής τιμής του οικοπέδου που αναφέρεται στο άρθρο της 1.
 2)
 Η Επιτροπή φέρει τα έξοδά της και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα στις δίκες ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 3)
 Η Γαλλική Δημοκρατία φέρει τα έξοδά της στα οποία υποβλήθηκε στις δίκες ενώπιον του Πρωτοδικείου.
 (1) ΕΕ C 61 της 24.2.2001.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 3.12.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 355/27
 Προσφυγή της 14ης Οκτωβρίου 2011 — Ghreiwati κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-543/11)
 2011/C 355/49
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Emad Ghreiwati (Al Maliki, Συρία) (εκπρόσωπος: P.-F. Gaborit, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση 2011/522/ΚΕΠΠΑ, τον κανονισμό (ΕΕ) 878/2011, την απόφαση 2011/628/ΚΕΠΠΑ και τον κανονισμό (ΕΕ) 950/2011 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το μέτρο που αφορούν τον Emad GHREIWΑΤΙ·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του ο προσφεύγων προβάλλει δύο λόγους.
 1)
 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από έλλειψη αιτιολογίας και προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία, στο μέτρο που:
 —
 οι προσβαλλόμενες πράξεις, με τις οποίες το όνομα του προσφεύγοντος προστίθεται στον κατάλογο των προσώπων τα οποία αφορούν τα περιοριστικά μέτρα κατά της Συρίας, δεν αιτιολογούν το περιοριστικό μέτρο που επιβάλλεται εις βάρος του,
 —
 οι αποφάσεις αυτές δεν κοινοποιήθηκαν, και
 —
 τα στοιχεία στα οποία βασίστηκε η επιβολή των περιοριστικών μέτρων αναφορικά με τον προσφεύγοντα ουδέποτε γνωστοποιήθηκαν σε αυτόν, παρά την υποβολή σχετικού αιτήματος προς το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αντλείται, επικουρικώς, από πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, στο μέτρο που ούτε η ιδιότητα του προσφεύγοντος ως Προέδρου του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Δαμασκού ούτε η ιδιότητά του ως εταίρου της εταιρίας Zouheir GHREIWATI επέτρεπαν να συναχθεί η εκ μέρους του παροχή οικονομικής ενισχύσεως προς το συριακό καθεστώς.


text:
 12.9.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 335/38
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Cour administrative (Λουξεμβούργο) στις 24 Ιουνίου 2016 — UBS (Luxembourg) SA, Alain Hondequin, Holzem κ.λπ.
 (Υπόθεση C-358/16)
 (2016/C 335/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour administrative
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Τριτανακόπτοντες: UBS (Luxembourg) SA, Alain Hondequin, Holzem κ.λπ.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Ειδικότερα υπό το πρίσμα του άρθρου 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Χάρτης) που καθιερώνει την αρχή της χρηστής διοικήσεως, καλύπτει η εξαίρεση των «περιπτώσεων που εμπίπτουν στο ποινικό δίκαιο», η οποία περιλαμβάνεται τόσο in fine στην παράγραφο 1 του άρθρου 54 της οδηγίας 2004/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων, για την τροποποίηση των οδηγιών 85/611/ΕΟΚ και 93/6/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 2000/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 93/22/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου, όσο και στην αρχή της παραγράφου 3 του ίδιου άρθρου 54, κύρωση η οποία θεωρείται, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, ως διοικητική, αλλά η οποία, εκτιμώμενη από πλευράς της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ), λογίζεται ως υπαγόμενη στο ποινικό δίκαιο, όπως η αμφισβητούμενη στην κύρια δίκη κύρωση την οποία επέβαλε η αρμόδια εθνική αρχή εποπτείας, συνιστάμενη σε διαταγή σε μέλος εθνικού δικηγορικού συλλόγου να παύσει να ασκεί στην υπηρεσία οντότητας επιβλεπόμενης από την εν λόγω αρχή διευθυντικά καθήκοντα ή άλλη δραστηριότητα για την οποία απαιτείται σχετική άδεια, επιβάλλοντάς του παράλληλα την υποχρέωση να παραιτηθεί από όλες τις σχετικές θέσεις του το συντομότερο;
 2)
 Καθόσον η προαναφερθείσα διοικητική κύρωση, λογιζόμενη ως τέτοια σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, υπάγεται στο πλαίσιο μιας διοικητικής διαδικασίας, σε ποιο βαθμό η υποχρέωση τηρήσεως του επαγγελματικού απορρήτου την οποία μια εθνική αρχή μπορεί να επικαλείται βάσει των διατάξεων του προαναφερθέντος άρθρου 54 της οδηγίας 2004/39/ΕΚ επηρεάζεται από τις απαιτήσεις περί δίκαιης δίκης που περιλαμβάνουν τη δυνατότητα πραγματικής προσφυγής, όπως προκύπτει από το άρθρο 47 του Χάρτη, το οποίο πρέπει να ληφθεί υπόψη σε συνάρτηση με τις απαιτήσεις που απορρέουν παράλληλα από τα άρθρα 6 και 13 της ΕΣΔΑ όσον αφορά τη «χρηστή απονομή της δικαιοσύνης» (της αρχής της δίκαιης δίκης) και την ύπαρξη πραγματικής προσφυγής, από κοινού, [καθώς και με] τις εγγυήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 48 του Χάρτη, ειδικότερα σε σχέση με τη δυνατότητα πλήρους προσβάσεως του διοικουμένου στον διοικητικό φάκελο της αρχής που επέβαλε διοικητική κύρωση, αρχή η οποία είναι παράλληλα η αρμόδια εθνική αρχή εποπτείας στον σχετικό τομέα, προκειμένου ο διοικούμενος στον οποίο επιβλήθηκε η κύρωση να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του και τα αστικά του δικαιώματα;
 (1) ΕΕ L 145, σ. 1.


text:
6.3.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 59/1
 I
 (Ανακοινώσεις)
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ στο Λουξεμβούργο (C-217/00 P), και Cementir — Cementerie
 del Tirreno SpA, με έδρα τη Ρώμη (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από
 (πέμπτο τμήμα) τους G. M. Roberti και P. Criscuolo Gaito, avvocati (C-219/
 00 P), με αντικείμενο αιτήσεις αναιρέσεως που ασκήθηκαν κατά
 της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 της 7ης Ιανουαρίου 2004 (τέταρτο τμήμα) της 15ης Μαρτίου 2000, T-25/95, Τ-26/95,
 Τ-30/95 έως Τ-32/95, Τ-34/95 έως Τ-39/95, Τ-42/95 έως Τ-46/
 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-204/00 P, C-205/00 P, 95, Τ-48/95, Τ-50/95 έως Τ-65/95, Τ-68/95 έως Τ-71/95,
 C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P και C-219/00 P: Τ-87/95, Τ-88/95, Τ-103/95 και Τ-104/95, Cimenteries CBR
 Aalborg Portland A/S και λοιποί κατά Επιτροπής των κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-491), και με τις οποίες
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1) ζητήθηκε η μερική εξαφάνιση της αποφάσεως αυτής, όπου ο
 έτερος διάδικος ήταν η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωποι: στην υπόθεση C-204/00 P, από τους R. Lyal και
 («Αίτηση αναιρέσεως — Ανταγωνισμός — Αγορά του Η. P. Hartvig, και, στις λοιπές υποθέσεις, από τον R. Lyal
 τσιμέντου — Άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ επικουρούμενο από την Ν. Coutrelis, avocat (C-211/00 P), και
 (νυν άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ) — Αρμοδιότητα του από τον Α. Dal Ferro, avvocato (C-213/00 P, C-217/00 P
 Πρωτοδικείου — ∆ικαιώματα άμυνας — Πρόσβαση στον και C-219/00 P), με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, το
 φάκελο — Ενιαία και διαρκής παράβαση — Καταλογισμός ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann, προε-
 παραβάσεως — Απόδειξη της συμμετοχής στη γενική δρεύοντα του πέμπτου τμήματος, D. A. O. Edward (εισηγητή) και
 συμφωνία και στην εφαρμογή της — Πρόστιμο — Καθο- Α. La Pergola, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruíz-Jarabo
 ρισμός του ποσού») Colomer, γραμματείς: H. von Holstein, βοηθός γραμματέας,
 και Η. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 (2004/C 59/01) 7 Ιανουαρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 (Γλώσσες διαδικασίας: η δανική, η αγγλική, η γαλλική και η 1) Αναιρεί το σημείο 12, έβδομη παύλα, του διατακτικού της
 ιταλική) αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 τήτων της 15ης Μαρτίου 2000, T-25/95, T-26/95, Τ-30/
 95 έως Τ-32/95, Τ-34/95 έως Τ-39/95, Τ-42/95 έως
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί Τ-46/95, Τ-48/95, Τ-50/95 έως Τ-65/95, Τ-68/95 έως
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») Τ-71/95, Τ-87/95, Τ-88/95, Τ-103/95 και Τ-104/95,
 Cimenteries CBR κ.λπ. κατά Επιτροπής.
 Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-204/00 P, C-205/00 P, 2) Ορίζει σε 9 620 000 ευρώ το ποσό του προστίμου που
 C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P και C-219/00 P, επιβλήθηκε στη Ciments français SA για την παράβαση που
 Aalborg Portland A/S, με έδρα το Αalborg (∆ανία) (εκπρόσωποι: διαπιστώθηκε στο άρθρο 1 της αποφάσεως 94/815/ΕΚ
 K. Dyekjær-Hansen και K. Høegh, advokaterne) (C-204/00 P), της Επιτροπής, της 30ής Νοεμβρίου 1994, σχετικά με
 Irish Cement Ltd, με έδρα το ∆ουβλίνο (Ιρλανδία) (εκπρόσωπος: διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ
 P. Sreenan, SC, κατ' εντολήν του J. Glackin), με τόπο επιδόσεων (Υπόθεση ΙV/33.126 και 33.322 — Τσιμέντο).
 στο Λουξεμβούργο (C-205/00 P), Ciments français SA, με έδρα
 το Παρίσι (Γαλλία) (εκπρόσωπος: A. Winckler), με τόπο επιδόσεων 3) Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως κατά τα λοιπά.
 στο Λουξεμβούργο (C-211/00 P), Italcementi — Fabbriche
 Riunite Cemento SpA, με έδρα το Bergamo (Ιταλία) (εκπρόσωποι: 4) Καταδικάζει τις Αalborg Portland A/S, Irish Cement Ltd,
 A. Predieri, M. Siragusa, M. Beretta, C. Lanciani και F. Moretti), Italcementi-Fabbriche Riunite Cemento SpA, Buzzi Unicem
 με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο (C-213/00 P), Buzzi- SpA και Cementir-Cementerie del Tirreno SpA αντιστοίχως
 Unicem SpA, πρώην Unicem SpA, με έδρα το Casale Monferrato στα δικαστικά έξοδα στις υποθέσεις C-204/00 Ρ, C-205/
 (Ιταλία) (εκπρόσωποι: C. Osti και Α. Prastaro), με τόπο επιδόσεων 00 Ρ, C-213/00 Ρ, C-217/00 Ρ και C-219/00 Ρ.
 ---pagebreak--- C 59/2 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 6.3.2004
 5) Η Ciments français SA και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών 1) Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως.
 Κοινοτήτων φέρουν καθεμία τα δικαστικά της έξοδα στην
 υπόθεση C-211/00 Ρ. 2) Η Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, η Bayer
 AG και η Εuropean Federation of Pharmaceutical Industries’
 Associations φέρουν τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλή-
 (1) EE C 247 της 26.8.2000.
 θηκαν στο πλαίσιο της υποθέσεως C-2/01 P.
 3) Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στα δικαστικά έξοδα της υποθέσεως C-3/01 P.
 4) Το Βασίλειο της Σουηδίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 της 6ης Ιανουαρίου 2004 (1) ΕΕ C 79 της 10.3.2001.
 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-2/01 P και C-3/01 P,
 Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, κατά
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 («Αιτήσεις αναιρέσεως — Ανταγωνισμός — Παράλληλες
 εισαγωγές — Άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 ΕΚ (νυν άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ) — Έννοια της
 “συμφωνίας μεταξύ επιχειρήσεων” — Απόδειξη της υπάρ- της 11ης Νοεμβρίου 2003
 ξεως συμφωνίας — Αγορά των φαρμακευτικών προϊ-
 όντων»)
 στην υπόθεση C-488/01 P: Jean-Claude Martinez (1)
 (2004/C 59/02)
 («Αίτηση αναιρέσεως — ∆ήλωση περί σχηματισμού πολι-
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) τικής ομάδας κατά την έννοια του άρθρου 29, παράγρα-
 φος 1, του κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου —
 Έλλειψη πολιτικής συγγενείας — ∆ιάλυση με αναδρομική
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 ισχύ της ομάδας ΤΣΑΒ — Αίτηση αναιρέσεως εν μέρει
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη»)
 Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-2/01 P και C-3/01 P, (2004/C 59/03)
 Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, με έδρα το
 Mülheim an der Ruhr (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 U. Zinsmeister και W. A. Rehmann, Rechtsanwälte, με τόπο
 επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, υποστηριζόμενη από την Εuropean (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), με στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο) (εκπρόσωποι: M. Epping και
 M. Lienemeyer), με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, Επιτροπή
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: K. Wiedner και
 W. Wils, επικουρούμενοι από τον Η.-J. Freund), με τόπο επιδόσεων Στην C-488/01 P: Jean-Claude Martinez, βουλευτής του
 στο Λουξεμβούργο, υποστηριζόμενη από το Βασίλειο της Σουηδίας Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κάτοικος Montpellier (Γαλλία), εκπρο-
 (εκπρόσωπος: A. Kruse), και την Εuropean Association of Euro σωπούμενος από τους F. Wagner και V. de Poulpiquet de
 Pharmaceutical Companies (EAEPC), με αντικείμενο δύο αιτήσεις Brescanvel, avocats, με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως που
 αναιρέσεως που ασκήθηκαν κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις ασκήθηκε κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις 2 Οκτωβρίου
 26 Οκτωβρίου 2000 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 2001 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τρίτο πενταμε-
 (πέμπτο πενταμελές τμήμα) στην υπόθεση T-41/96, Bayer κατά λές τμήμα) επί της υποθέσεως T-222/99, T-327/99 και T-329/
 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Συλλογή 2000, σ. II- 99, Martinez κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή 2001, σ. ΙΙ-
 3383), με την οποία ζητήθηκε η εξαφάνιση της αποφάσεως αυτής, 2823), και με την οποία ζητείται η εξαφάνιση της αποφάσεως
 όπου οι λοιποί διάδικοι ήταν η Bayer AG, με έδρα το Leverkusen αυτής, όπου οι έτεροι διάδικοι ήταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 (Γερμανία) (εκπρόσωπος: J. Sedemund), με τόπο επιδόσεων στο (εκπρόσωποι: G. Garzón Clariana, J. Schoo και Η. Krück), καθού
 Λουξεμβούργο, και η Εuropean Federation of Pharmaceutical πρωτοδίκως, ο Charles de Gaulle, βουλευτής του Ευρωπαϊκού
 Industries’ Associations, με έδρα τη Γενεύη (Ελβετία) (εκπρόσωπος: Κοινοβουλίου, κάτοικος Παρισιού (Γαλλία), προσφεύγων πρωτοδί-
 A. Woodgate), με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, το ∆ικαστή- κως, το ∆ικαστήριο (ολομέλεια), συγκείμενο από τους Β. Σκουρή,
 ριο συγκείμενο από τους Β. Σκουρή, Πρόεδρο, P. Jann, Πρόεδρο, P. Jann, C. W. A. Timmermans (εισηγητή),
 C. W. A. Timmermans και J. N. Cunha Rodrigues, προέδρους C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues και Α. Rosas, προέδρους
 τμήματος, D. A. O. Edward (εισηγητή), A. La Pergola, J.- τμημάτων, D. A. O. Edward, A. La Pergola, J.-P. Puissochet,
 P. Puissochet και R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric και R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr, δικαστές,
 M. S. von Bahr, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: A. Tizzano, γραμ- γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμματέας:
 ματέας: H. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις R. Grass, εξέδωσε στις 11 Νοεμβρίου 2003 απόφαση με το
 6 Ιανουαρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: ακόλουθο διατακτικό:


text:
26 . 4 . 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 131/7
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που για τις υποκείμενες σε ΦΠΑ πράξεις που έγιναν πριν από
 υπέβαλε το Corte d'Apello di Torino — Sezione I Civile — με την εν λόγω καταχώρηση ;
 διάταξη της 31ης Ιανουαρίου 1997 στην υπόθεση Ammini
 strazione delle Finanze dello Stato κατά Grafoplast Italiana — αντιβαίνει ή όχι προς το άρθρο 95 της Συνθήκης της Ρώμης
 SpA, ενεργούσας δι' ίδιον λογαριασμό και ως εκπροσώπου και προς την αρχή της «φορολογικής ουδετερότητας»,
 των εταιρειών Grafoplast Italiana Sri και Trasp. Sri που θέτει η έκτη οδηγία ΦΠΑ, σύστημα κατά το οποίο o
 (Υπόθεση C-84/97) ΦΠΑ που αφορά εις είδος πλεονέκτημα που παρέχεται σε
 υπάλληλο μιας εταιρείας υπολογίζεται «εκ των ένδον»
 (97/C 131 /15 ) όταν o εργοδότης έχει καταβάλει ΦΠΑ Βελγίου και «εκ
 Με διάταξη της 31ης Ιανουαρίου 1997, η οποία περιήλθε στη των έξω» όταν έχει καταβληθεί ΦΠΑ άλλης χώρας;
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 25 Φεβρουαρίου 1997 , το Corte d'Appello di Torino — ( · ) ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001 , σ. 49.
 Sezione I Civile — στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Ammi
 nistrazione delle Finanze dello Stato και Grafoplast Italiana
 SpA, ενεργούσας δι' ίδιον λογαριασμό και ως εκπροσώπου
 των εταιρειών Grafoplast Italiana Sri και Trasp. Sri, που
 εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση
 προδικαστικής αποφάσεως επί του ακόλουθου ερωτήμα Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 τος :
 υπέβαλε το Bundesfinanzhof, με διάταξη της 26ης Νοεμ
 βρίου 1996, στην υπόθεση Reiner Woltmann in Firma
 «Υφίσταται αρχή του κοινοτικού δικαίου κωλύουσα το Trans-Ex-Import κατά Hauptzollamt Potsdam
 κράτος μέλος, το οποίο έχει παραβεί την υποχρέωσή του να (Υπόθεση C-86/97)
 προσαρμόσει την εθνική του νομοθεσία προς το κοινοτικό
 97/C 131/17)
 δίκαιο, να αντιτάσσει περιορισμούς σε αίτηση ιδιώτη περί
 παροχής ένδικης προστασίας, στηριζόμενη απευθείας στο
 κοινοτικό δίκαιο και αναγόμενη στον προ της προσαρμογής Με διάταξη της 26ης Νοέμβριου 1996, η οποία περιήλθε στη
 χρόνο ; Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
 στις 27 Φεβρουαρίου 1997 , το Bundesfinanzhof, στο πλαίσιο
 Ζητείται να εκτιμηθεί, υπό το πρίσμα της αρχής αυτής, το της διαφοράς μεταξύ Reiner Woltermann in Firma Trans
 άρθρο 13 παράγραφος 2 του DPR 641 , της 26ης Οκτωβρίου Ex-Import και Hauptzollamt Potsdam, που εκκρεμεί ενώπιον
 1972, το οποίο υποβάλλει σε τριετή αποσβεστική προθεσμία του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής
 την αγωγή περί αναζητήσεως των ποσών τα οποία έχουν αποφάσεως επί των ακόλουθων ερωτημάτων:
 καταβάλει αχρεωστήτως στο Ιταλικό Δημόσιο οι εταιρείες
 κατά το χρόνο που προηγήθηκε της προσαρμογής της 1 . Έχει το άρθρο 905 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ)
 εθνικής νομοθεσίας προς το κοινοτικό δίκαιο δυνάμει διατά αριθ. 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον
 ξεων που ίσχυαν κατά παράβαση του άρθρου 10 της οδηγίας καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανο
 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου (');» νισμού περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδι
 κα-κανονισμός εφαρμογής του τελωνειακού κώδικα (')
 (') ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001 . σ. 20.
 την έννοια ότι η αποφασίζουσα τελωνειακή αρχή δεν
 πρέπει να δεχθεί ότι υφίσταται «ειδική κατάσταση που
 προκύπτει από περιστάσεις για τις οποίες δεν υπήρξε
 δόλος ή προφανής αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομέ
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που νου» όταν, στην περίπτωση κλοπής εμπορεύματος που
 υπέβαλε το tribunal de première instance της Λιέγης (πέμπτο βρίσκεται σε αποθήκη τελωνειακής αποταμιεύσεως (μη
 τμήμα), με απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1997, στην κοινοτικά εμπορεύματα), δεν πληρούνται οι προϋποθέ
 υπόθεση SPRL Société financière d'investissements (SFI) σεις του άρθρου 900 παράγραφος 1 στοιχείο α) του
 κατά Βελγικού Δημοσίου κανονισμού εφαρμογής του τελωνειακού κώδικα για την
 (Υπόθεση C-85/97) έγκριση της διαγραφής του δασμού υπέρ του κατόχου της
 (97/C 131 /16) αποθήκης;
 Με απόφαση της 24ης Φεβρουάριου 1997, η οποία περιήλθε 2. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 1 :
 στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινο Ισχύει το ίδιο και σε περίπτωση χαλεπότητας, εφόσον δεν
 τήτων, στις 27 Φεβρουαρίου 1997 , to tribunal de première μπορούσε να συνομολογηθεί ασφάλιση κατά του κινδύ
 instance της Λιέγης (πέμπτο τμήμα), στο πλαίσιο της διαφο νου κλοπής και η είσπραξη δασμών θα είχε ως συνέπεια
 ράς μεταξύ της SPRL Société financière d'investissements την οικονομική εξουθένωση του κατόχου της αποθήκης ή,
 (SFI) και του Βελγικού Δημοσίου , που εκκρεμεί ενώπιον του , όταν υφίσταται η εν λόγω κατάσταση, πρέπει να θεωρηθεί
 ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφά ότι πρόκειται για «ειδική κατάσταση (. . .)» — άρθρο 905
 σεως επί των ακόλουθων ερωτημάτων: παράγραφος 1 του κανονισμού εφαρμογής του τελωνεια
 — συμβιβάζεται με το άρθρο 4 και το άρθρο 10 της έκτης κού κώδικα- οπότε η υπόθεση πρέπει να διαβιβαστεί στην
 οδηγίας ΦΠΑ ('), ή άποψη που υποστηρίζει η αρμόδια για Επιτροπή για να ληφθεί απόφαση ;
 τον ΦΠΑ διοικητική αρχή, κατά την οποία η προθεσμία
 παραγραφής που αφορά την είσπραξη του φόρου αρχίζει ( ] ) ΕΕ αριθ. L 253 της 11 . 10. 1993, σ. 1 .
 από τις 20 του μήνα που έπεται του τριμήνου κατά το
 οποίο πραγματοποιήθηκε η καταχώρηση για τον ΦΠΑ,


text:
 18.4.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 136/10
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Landgericht Stralsund (Γερμανία) στις 18 Ιανουαρίου 2016 — HanseYachts AG κατά Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA
 (Υπόθεση C-29/16)
 (2016/C 136/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landgericht Stralsund
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα: HanseYachts AG
 Εναγόμενες: Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA.
 Προδικαστικό ερώτημα
 Όταν το δικονομικό δίκαιο κράτους μέλους προβλέπει συντηρητική απόδειξη, στο πλαίσιο της οποίας διενεργείται πραγματογνωμοσύνη κατόπιν δικαστικής εντολής (εδώ: η «expertise judiciaire» του γαλλικού δικαίου), σε περίπτωση που στο εν λόγω κράτος μέλος διεξάγεται τέτοια συντηρητική απόδειξη και στη βάση των αποτελεσμάτων της κατατίθεται αγωγή μεταξύ των ίδιων διαδίκων εντός του ιδίου κράτους μέλους:
 Αποτελεί στην παραπάνω περίπτωση ήδη το δικόγραφο με το οποίο κινείται η συντηρητική απόδειξη «εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο» κατά την έννοια του άρθρου 30, σημείο 1, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 (1) ή θεωρείται «εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο» μόνο το εισαγωγικό δικόγραφο της αγωγής;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001 L 12, σ. 1).


text:
Aριθ. C 197/18 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 6 . 7 . 96
 Διαγραφή της υποθέσεως C-116/95 ( 1 ) της υποθέσεως C-1 16/95 : Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 (96/C 197/37 τήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Με Διάταξη της 3ης Μάιου 1996, o Πρόεδρος του Δικαστη
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή (') EE αριθ . C 159 της 24. 6 . 1995 .
 ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 της 21ης Μαΐου 1996 της 22ας Μαΐου 1996
 στην υπόθεση Τ-148/95: W κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ στην υπόθεση Τ-140/94, Enrique Gutiérrez de Quijano y
 κών Κοινοτήτων (') Llorens κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ( ! )
 (Υπάλληλοι — Μόνιμη μερική αναπηρία — Χειρουργική (Υπάλληλοι — Προσφυγή ακυρώσεως — Αίτημα αποζη
 επέμβαση) μιώσεως — Μετάταξη από άλλο κοινοτικό όργανο —
 (96/C 197/38 Άρθρο 29 παράγραφος 1 του Κανονισμού Υπηρεσιακής
 Κατάστασης των Υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 των)
 (96/C 197/39)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Γλγώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 Στην υπόθεση Τ-148/95 , W, υπάλληλος της Επιτροπής των Στην υπόθεση Τ-140/94, Entique Gutiérrez de Quijano y
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσω Llorens, υπάλληλος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοι
 πούμενος από τον Georges Vandersanden, δικηγόρο Βρυξελ νοτήτων, εκπροσωπούμενος αρχικά από τον Carlos de la
 λών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της Sotilla y Diez de Oñate , δικηγόρο Μαδρίτης, εν συνεχεία από
 εταιρείας Fiduciaire Myson Sàrl , 1 , rue Glesener, κατά τη Sonia Sequéro Marcos, δικηγόρο Malaga , με αντίκλητο στο
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: Λουξεμβούργο τον Enrique Quijano, 53 , rue de Beggen, κατά
 Julian Currall), που είχε ως αντικείμενο, αφενός, την ακύρω Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι: Manfred Peter και
 ση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 25ης Οκτωβρίου 1994, José Luis Rufas Quintana), που είχε ως αντικείμενο την
 περί καθορισμού του ποσοστού μόνιμης μερικής αναπηρίας ακύρωση της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ,
 του προσφεύγοντος σε 0% , καθ' όσον o προσφεύγων αρνεί της 10ης Ιανουαρίου 1994, απορρίπτουσας τη διοικητική
 ται να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και, αφ,ετέρου , να ένσταση κατά της αποφάσεως της 16ης Ιανουαρίου 1993 με
 υποχρεωθεί η Επιτροπή στην πληρωμή των αμοιβών των την οποία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έκανε δεκτή την
 ιατρών του προσφεύγοντος, καθώς και στην καταβολή αίτηση του προσφεύγοντος περί μετατάξεως σε θέση διερμη
 συμβολικού ποσού ενός Ecu, για την αποκατάσταση της νέα ισπανικής γλώσσας, καθώς και την αποκατάσταση της
 φερόμενης ηθικής του βλάβης, το Πρωτοδικείο (πέμπτο ηθικής βλάβης που o προσφεύγων θεωρεί ότι υπέστη εξαιτίας
 τμήμα), συγκείμενο από τους R. Schintgen, πρόεδρο, R. αυτής της αρνήσεως μετατάξεως, το Πρωτοδικείο (δεύτερο
 Garcia-Valdecasas και J. Azizi, δικαστές, γραμματέας: J. τμήμα), συγκείμενο από τους H. Kirschner, πρόεδρο, και
 Palacio Gonzalez, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις C. W. Bellamy και A. Καλογερόπουλο, δικαστές, γραμματέ
 21 Μαΐου 1996 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: ας: B. Pastor, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 22 Μαΐου 1996 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1 . Ακυρώνει της απόφαση της 10ης Ιανουαρίου 1994 με την
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή. οποία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε τη διοικητι
 κή ένσταση του προσφεύγοντος κατά της αποφάσεως
 περί απορρίψεως της υποψηφιότητάς του στην κενή θέση
 2 . Έκαστος των διαδίκων φέρει τα δικά τον δικαστικά που προκηρύχθηκε με την ανακοίνωση PE/LA/91, της
 έξοδα. 15ης Μαρτίου 1993.
 2. Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 (•) EE αριθ . C 268 της 14. 10. 1995 . 3 . Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρει το σύνολο των δικα
 στικών εξόδων.
 (') EE αριθ . C 146 της 28. 5 . 1994 .


text:
 21.3.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/54
 Προσφυγή της 12ης Δεκεμβρίου 2008 — Di Prospero κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-99/08)
 (2009/C 69/119)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Rita Di Prospero (Uccle, Βέλγιο) (Εκπρόσωποι: S. Rodriguez και C. Bernard-Glanz, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως της EPSO (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού) περί απορρίψεως της αιτήσεως συμμετοχής της προσφεύγουσας στον διαγωνισμό EPSO/AD/117/08.
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού (EPSO) με την οποία δεν επετράπη στην προσφεύγουσα να υποβάλλει αίτηση συμμετοχής στον διαγωνισμό EPSO/AD/117/08,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.


text:
 20.8.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 205/29
 Προσφυγή της εταιρείας «ΑΕΠI Α.Ε.» κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 15 Iουνίου 2005
 (Υπόθεση Τ-229/05)
 (2005/C 205/53)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Η εταιρεία «Ελληνική Εταιρεία προς Προστασίαν της Πνευματικής Iδιοκτησίας», με έδρα το Μαρούσι Αττικής, εκπροσωπούμενη από το δικηγόρο Θ. Ασπρογέρακα-Γρίβα, άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 15 Iουνίου 2005 προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 Να ακυρωθεί η προσβαλλομένη πράξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως παράνομη, αναγνωρισθεί δε ως παράβαση του Κοινοτικού Δικαίου η όλη τακτική που εφαρμόζουν οι καταγγελόμενες εταιρίες συγγενικών δικαιωμάτων
 —
 Να γίνει καθ'ολοκληρίαν δεκτή η απορριφθείσα δια της προσβαλλομένης πράξεως προσφυγή μας υπό στοιχεία 2001/4372,56(2001)Α/3603/2
 —
 Να καταδικασθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εις τα της δίκης έξοδα και τα της αμοιβής του δικηγόρου της.
 Iσχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα, που είναι εταιρεία συλλογικής διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων μουσικής στην Ελλάδα, υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταγγελία επικαλούμενη παράβαση των άρθρων 81 και 82 ΕΚ από τις εταιρίες ΕΡΑΤΩ, ΑΠΟΛΛΩΝ και GRAMMΟ, στις οποίες ανήκει η διαχείριση των συγγενικών δικαιωμάτων, αντίστοιχα, των τραγουδιστών, των μουσικών που παίζουν όργανο και των δισκογραφικών εταιριών και παραγωγών. Με την καταγγελία της η προσφεύγουσα ισχυριζόταν ότι οι εταιρίες αυτές που κατέχουν στην Ελλάδα το μονοπώλιο των συγγενικών δικαιωμάτων στους ανωτέρω τομείς, ενεργώντας από κοινού εν συμπράξει όρισαν πολύ υψηλά ποσά συγγενικών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα πολλές επιχειρήσεις ψυχαγωγίας, μη μπορώντας να τα πληρώσουν, να διακόπτουν τη χρήση μουσικής στους χώρους τους και έτσι να στερούνται τα πνευματικά τους δικαιώματα και οι πνευματικοί δημιουργοί μουσικής, μέλη της προσφεύγουσας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής που απέρριψε την καταγγελία της. Iσχυρίζεται ότι εσφαλμένα η Επιτροπή θεώρησε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος δυσλειτουργιών στην κοινή αγορά, αφού όλα τα εμπλεκόμενα μέρη έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την προσφεύγουσα μόνο το γεγονός ότι μία παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού λαμβάνει χώρα αποκλειστικά στο εσωτερικό ενός και μόνον κράτους μέλους δεν αρκεί για να θεωρηθεί αυτή ως μη σημαντική. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα επικαλείται ότι η Επιτροπή παρέλειψε να εξετάσει όλους τους λόγους της καταγγελίας που υποβλήθηκε. Τέλος, η προσφεύγουσα επικαλείται ότι η επικαλούμενη παράβαση είναι δυνατόν να επηρεάσει το διακρατικό εμπόριο.


text:
 25.1.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 24/9
 Αναίρεση που άσκησαν στις 15 Νοεμβρίου 2013 οι Deutsche Bahn AG κ.λπ. κατά της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 6ης Σεπτεμβρίου 2013 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-289/11, T-290/11 και T-521/11, Deutsche Bahn AG κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-583/13 P)
 2014/C 24/17
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, DB Schenker Rail GmbH, DB Schenker Rail Deutschland AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße mbH (DUSS) (εκπρόσωποι: W. Deselaers, E. Venot, J. Brückner, δικηγόροι)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Βασίλειο της Ισπανίας, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ
 Αιτήματα των αναιρεσειουσών
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 να εξαφανίσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 6ης Σεπτεμβρίου 2013 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-289/11, T-290/11 και T-521/11,
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις της Επιτροπής C(2011) 1774, της 14ης Μαρτίου 2011, C(2011) 2365, της 30ής Μαρτίου 2011, και C(2011) 5230, της 14ης Ιουλίου 2011, με τις οποίες διατάχθηκε η διενέργεια ελέγχων σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, στην Deutsche Bahn AG και σε όλες τις θυγατρικές της (υποθέσεις COMP/39.678 και COMP/39.731),
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι αναιρεσείουσες προβάλλουν τέσσερις λόγους αναίρεσης:
 Πρώτος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα το θεμελιώδες δικαίωμα για το απαραβίαστο της κατοικίας, καθώς και τη σχετική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Λόγω ακριβώς της ιδιαίτερα σοβαρής επέμβασης στο θεμελιώδες αυτό δικαίωμα και του κινδύνου ανεπανόρθωτης ζημίας, η διενέργεια, χωρίς προηγούμενη δικαστική άδεια, εκ των υστέρων ελέγχων από την Επιτροπή, η οποία λειτουργεί επίσης ως εξεταστική αρχή και έχει συναφώς ευρείες αρμοδιότητες, αποτελεί δυσανάλογο μέτρο.
 Δεύτερος λόγος: Το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα το θεμελιώδες δικαίωμα για αποτελεσματική δικαστική προστασία. Ο εκ των υστέρων και μόνο διενεργούμενος δικαστικός έλεγχος δεν παρέχει, στην περίπτωση των εξακριβωτικών ελέγχων της Επιτροπής, αποτελεσματική δικαστική προστασία.
 Τρίτος λόγος: Κακώς το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ως τυχαία ευρήματα τα έγγραφα σχετικά με τις υποτιθέμενες παραβάσεις, τα οποία συνελέγησαν κατά τη διενέργεια του ελέγχου πέραν του αντικειμένου της έρευνας, μολονότι απαγορευόταν η αξιολόγηση των εγγράφων αυτών. Οι υπάλληλοι της Επιτροπής είχαν ενημερωθεί ήδη πριν από την έναρξη του ελέγχου αυτού για την ύπαρξη υποψιών σχετικά με ένα ζήτημα που δεν περιλαμβανόταν στο αντικείμενο της έρευνας. Με τον τρόπο αυτό η Επιτροπή προκάλεσε τεχνητά την «τύχη» και διεύρυνε ανεπίτρεπτα την εξαίρεση την οποία διατύπωσε το Δικαστήριο (1) σχετικά με τις τυχαίες ή παρεμπίπτουσες διαπιστώσεις και η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά.
 Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη, κατά τις αναιρεσείουσες πάντα, τους κανόνες για το βάρος απόδειξης. Είναι προφανές ή τουλάχιστον δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ότι ορισμένα έγγραφα «ανευρέθηκαν τυχαία» αποκλειστικά και μόνο λόγω της προηγούμενης παράνομης ενημέρωσης των υπαλλήλων της Επιτροπής, δηλαδή σχετικά με ένα ζήτημα που δεν περιλαμβανόταν στο αντικείμενο της έρευνας. Δεδομένου ότι οι αναιρεσείουσες δεν έχουν καμία δυνατότητα να αποδείξουν την αιτιώδη αυτή συνάφεια και δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνες για το γεγονός αυτό, ήταν επιβεβλημένη η αντιστροφή του βάρους απόδειξης, οπότε η Επιτροπή είναι υποχρεωμένη να αποδείξει ότι τα έγγραφα αυτά αποτελούσαν πράγματι τυχαία ευρήματα.
 (1) Απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Οκτωβρίου 1989, 85/87, Dow Benelux κατά Επιτροπής (Συλλογή 1989, σ. 3137).


text:
 11.6.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 173/10
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 11ης Απριλίου 2011 — Département du Gers κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-478/10) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Περιβάλλον και προστασία της ανθρώπινης υγείας - Γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα και ζωοτροφές - Πράξη που δεν αφορά ατομικά τον ενδιαφερόμενο - Απαράδεκτο)
 2011/C 173/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Département du Gers (Auch, Γαλλία) (εκπρόσωποι: S. Mabile και J. P. Mignard, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: D. Bianchi και L. Pignataro)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως 2010/419/ΕΕ της Επιτροπής, της 28ης Ιουλίου 2010, για την ανανέωση της έγκρισης για συνέχιση της εμπορίας προϊόντων που περιέχουν, αποτελούνται ή παράγονται από γενετικώς τροποποιημένο αραβόσιτο Bt11 (SYN-BTØ11-1), για την έγκριση τροφίμων και συστατικών τροφίμων που περιέχουν ή αποτελούνται από αραβόσιτο Bt11 (SYN-BTØ11-1), σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) 1829/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, και για την κατάργηση της απόφασης 2004/657/ΕΚ (ΕΕ L 197, σ. 11).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Η Région Bretagne φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 3)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί των αιτήσεων παρεμβάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Région Centre, της Région Picardie, του Département de la Haute-Garonne, της Région Bretagne, της Région Poitou-Charentes, της Région Provence-Alpes-Côte d’Azur, της Région Bourgogne, της Région Midi-Pyrénées, της Région Auvergne, της Région Pays de la Loire, της Région Rhône-Alpes, του Département des Côtes d’Armor, της Région Île de France και της Région Nord-Pas-de-Calais.
 (1) EE C 346 της 18.12.2010.


text:
 27.10.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 380/16
 Προσφυγή της 25ης Αυγούστου 2014 — Intercon κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-632/14)
 2014/C 380/22
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Intercon Sp. z o.o. (Łódź, Πολωνία) (εκπρόσωπος: B. Eger, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει ότι, με την έκδοση διαταγής για την επιστροφή ποσού 2 58 479,21 ευρώ, η Επιτροπή παρέβη τις διατάξεις της συμφωνίας επιχορήγησης αριθ. ARTreat — 224297 βάσει του εβδόμου προγράμματος πλαισίου για την έρευνα (RFP7)·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους.
 1.
 Πρώτος λόγος:
 —
 Υπέρβαση των ορίων της εξετάσεως με τον διενεργηθέντα έλεγχο και με την επακόλουθη ανεπίτρεπτη αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του ελέγχου αυτού.
 2.
 Δεύτερος λόγος:
 —
 Παράλειψη συνεκτιμήσεως του εντύπου C που υπογράφεται από τον δικαιούχο, μολονότι η Επιτροπή είχε ζητήσει την υποβολή του, και παράλειψη συνεκτιμήσεως αποδεικτικών στοιχείων με τη μορφή δηλώσεως ενός υπαλλήλου ότι δεν ήταν δυνατόν να ληφθούν τα ζητούμενα έγγραφα από τον συντονιστή της κοινοπραξίας·
 3.
 Τρίτος λόγος:
 —
 Παράλειψη συνεκτιμήσεως νέων σχολίων και διευκρινίσεων σε σχέση με το σημείο II.22.5 του παραρτήματος της συμφωνίας, παρότι η Επιτροπή ζήτησε από τον δικαιούχο την υποβολή τους και έταξε προθεσμία προς τούτο.


text:
c 387/14 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων 20. 12. 97
 ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ Sedemund, δικηγόρο Κολωνίας, με αντίκλητο στο Λουξεμ
 της 15ης Οκτωβρίου 1997 βούργο τον δικηγόρο Aloyse May, 31 , Grand rue, κατά Επι
 τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς,
 στην υπόθεση Τ-331/94: IPK-München GmbH κατά Norbert Lorenz και Géraud de Bergues, στη συνέχεια Klaus
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') Wiedner και Heinz-Joachim Freund), με αντικείμενο την
 (Συνδρομή για τη χρηματοδότηση σχεδίου οικολογικού του ακύρωση της αποφάσεως 94/210/ΕΚ της Επιτροπής, της 29ης
 ρισμού — Μείωση — Προσφυγή ακυρώσεως — Παραδεκτό Μαρτίου 1994, σχετικά με διαδικασία βάσει των άρθρων 85
 — Επιβεβαιωτική πράξη — Ασφάλεια δικαίου — Δικαιο και 86 της συνθήκης ΕΚ (IV/33.941 — HOV-SVZ/MCN) (2)
 λογημένη εμπιστοσύνη — Αιτιολογία) ή, επικουρικώς, την ακύρωση ή τη μείωση του προστίμου
 που επιβλήθηκε με την απόφαση αυτή στην προσφεύγουσα,
 (97/C 387/22) το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από
 τους A. Saggio, Πρόεδρο, A. Καλογερόπουλο, V. Tiili, R. M.
 (Γλωσσά διαδικασίας: η γερμανική) Moura Ramos και M. Jaeger, δικαστές, γραμματέας: A. Mair,
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 21 Οκτωβρίου 1997
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Στην υπόθεση Τ-331/94, IPK-München GmbH, με έδρα το
 Μόναχο (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον Hans-Joa
 chim Priess, δικηγόρο Βρυξελλών, 13 , Place des Barricades,
 Bruxelles, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 1 . Απορρίπτει την προσφυγή.
 (εκπρόσωπος: Jurgen Grunwald), με αντικείμενο την
 ακύρωση αποφάσεως της Επιτροπής της 3ης Αυγούστου
 1994, η οποία έκρινε ότι δεν πρέπει να καταβληθεί το υπό
 λοιπο χρηματοδοτικής συνδρομής χορηγηθείσας στην προ 2. Καταδικαζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
 σφεύγουσα στο πλαίσιο σχεδίου για τη δημιουργία τράπεζας
 δεδομένων για τον οικολογικό τουρισμό στην Ευρώπη, το
 Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους A. Saggio, (>) ΕΕ C 218 της 6. 8 . 1994.
 Πρόεδρο, V. Tiili και R. M. Moura Ramos, δικαστές, γραμμα (2) ΕΕ L 104 της 23. 4. 1994, σ. 34.
 τέας: A. Mair, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 15 Οκτωβρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή.
 2. Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 (') ΕΕ C 370 της 24. 12. 1994. της 22ας Οκτωβρίου 1997
 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις Τ-213/95 και T-18/96: Stich
 ting Certificatie Kraanverhuurbedrijf (SCK) και Federatie
 van Nederlandse Kraanverhuurbedrijven (FNK) κατά Επι
 τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 (Ανταγωνισμός — Κινητοί γερανοί — Άρθρο 6 της ευρω
 της 21ης Οκτωβρίου 1997 παϊκής συμβάσεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου —
 Τήρηση εύλογης προθεσμίας — Σύστημα πιστοποιήσεως —
 στην υπόθεση Τ-229/94: Deutsche Bahn AG κατά Επιτροπής Απαγόρευση μισθώσεως — Συνιστώμενες τιμές — Τιμές
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') διακανονισμού — Πρόστιμα)
 [Ανταγωνισμός — Σιδηροδρομικές μεταφορές εμπορευμα
 τοκιβωτίων θαλασσίων μεταφορών — Κανονισμός (ΕΟΚ) (97/C 387/24)
 αριθ. 1017/68 — Σύμπραξη — Δεσπόζουσα θέση —
 Καταχρηστική εκμετάλλευση — Πρόστιμο — Κριτήρια
 αξιολογήσεως — Αρχή της αναλογικότητας — Δικαιώματα
 άμυνας — Πρόσβαση στο φάκελο — Αρχή της ασφάλειας (Γλωσσά διαδικασίας: η ολλανδική)
 δικαίου]
 (97/C 387/23
 Στις συνεκδικασθεισες υποθέσεις Τ-213/95 και Τ-18/96, Stich
 (Γλωσσά διαδικασίας: η γερμανική) ting Certificatie Kraanverhuurbedrijf (SCK) και Federatie van
 Nederlandse Kraanverhuurbedrijven (FNK), με έδρα το
 Culemborg (Κάτω Χώρες), εκπροσωπούμενοι από τους Mar
 Στην υπόθεση Τ-229/94, Deutsche Bahn AG, με έδρα τη tijn van Empel, δικηγόρο Άμστερνταμ, και Thomas Janssens,
 Φραγκφούρτη (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον Jochim δικηγόρο Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο
 ---pagebreak--- 20. 12. 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων C 387/15
 το δικηγορικό γραφείο του Marc Loesch, 11 , rue Goethe, ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος:
 (Wouter Wils), υποστηριζομένης στην υπόθεση Τ-18/96 από της 24ης Οκτωβρίου 1997
 τους Van Marwijk Kraanverhuur BV, με έδρα το Zoetermeer στην υπόθεση Τ-239/94: Association des aciéries européennes
 (Κάτω Χώρες), Kraanbedrijf Nijdam BV, με έδρα το Gronin indépendantes (EISA) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 gen (Κάτω Χώρες), Kranen, Transport & Montage's Gilde Κοινοτήτων (')
 NV, με έδρα το Geldermalsen (Κάτω Χώρες), Wassink Trans
 port Arnhem BV, με έδρα το Arnhem (Κάτω Χώρες), Koe (ΕΚΑΧ — Προσφυγή ακυρώσεως — Κρατικές ενισχύσεις —
 dam Kraanverhuur BV, με έδρα το Vianen (Κάτω Χώρες), Ατομικές αποφάσεις εγκρίνουσες τη χορήγηση κρατικών
 Firma Huurdeman Kraanwagenverhuurbedrijf, με έδρα το ενισχύσεων σε χαλυβουργικές επιχειρήσεις — Ασύμβατο
 Hoevelaken (Κάτω Χώρες), Datek NV, με έδρα το Genk προς τις διατάξεις της συνθήκης — Αναδρομικότητα —
 (Βέλγιο), Thom Hendrickx, κάτοικο Turnhout (Βέλγιο), εκ Αρθρο 4 στοιχεία β) και γ) και άρθρο 95 πρώτο και δεύτερο
 προσωπούμενους από τους August Braakman, δικηγόρο εδάφιο της συνθήκης)
 Ρότερνταμ, και Willem Sluiter, δικηγόρο Χάγης, με τόπο επι
 δόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο του (97/C 387/25) '
 Michel Molitor, 14 A, rue des Bains, με αντικείμενο στην
 υπόθεση Τ-213/95 , αίτημα να υποχρεωθεί η Επιτροπή,
 σύμφωνα με τα άρθρα 178 και 215 της συνθήκης ΕΚ, να
 αποκαταστήσει τη ζημία που προκλήθηκε στους ενάγοντες (Γλωσσά διαδικασίας: η γαλλική)
 προσφεύγοντες λόγω της παράνομης συμπεριφοράς της και,
 στην υπόθεση L-18/96, αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως
 95/551/ΕΚ της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 1995 , σχετικά
 με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της συνθήκης Στην υπόθεση Τ-239/94, Association des aciéries européennes
 ΕΚ (IV/34.179, 34.202, 34.216 — Stichting Certificatie Kraan indépendantes (EISA), με έδρα τις Βρυξέλλες, εκπροσω
 verhuurbedrijf και Federatie van Nederlandse Kraanverhuur πούμενη από τον Alexandre Vandencasteele, δικηγόρο
 bedrijven) (2), το Πρωτοδικείο (τέταρτο πενταμελές τμήμα), Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο
 συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο, την P. Lindh, Ernest Arendt, 8-10, rue Mathias Hardt, κατά Επιτροπής των
 τους J. Azizi, J. D. Cooke και M. Jaeger, δικαστές, γραμμα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Εκπρόσωποι: Michel Nolin και
 τέας: J. Palacio Gonzalez, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε Ben Smulders), υποστηριζομένης από το Συμβούλιο της
 στις 22 Οκτωβρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατα Ευρωπαϊκής Ένωσης (Εκπρόσωποι: Rüdiger Bandilla και
 κτικό : Stephan Marquardt), την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της
 Γερμανίας (εκπρόσωποι: Ernst Roder και Bernd Kloke), την
 Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: Umberto Leanza και Pier
 Giorgio Ferri) και την Ilva Laminati Piani SpA, με έδρα τη
 1 . Εκδίδεται κοινή απόφαση στις νποθέσεις Τ-213/95 και Ρώμη, εκπροσωπούμενη από τον Aurelio Pappalardo, δικη
 Τ-18/96. γόρο Trapani, και τον Massimo Merola, δικηγόρο Ρώμης, με
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Alain Lorang, 51 ,
 rue Albert 11 er, με αντικείμενο την ακύρωση των αποφάσεων
 94/256/ΕΚΑΧ έως 94/261 /ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της 12ης
 Απριλίου 1994, περί των ενισχύσεων τις οποίες διάφορα
 2. Το επιβληθεν στο Stichting Certificatie Kraanverhuurbedrijf κράτη μέλη προτίθενται να χορηγήσουν σε χαλυβουργικές
 πρόστιμο με το άρθρο 5 παράγραφος 2 της αποφάσεως επιχειρήσεις εγκατεστημένες στα αντίστοιχα εδάφη τους (ΕΕ
 95/551/ΕΚ της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 1995, σχε L 112 της 3. 5 . 1994, αντιστοίχως, σ. 45 , 52, 58, 64, 71 και 77),
 τικά με τη διαδικασία εφαρμογής τον άρθρον 85 της το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από
 συνθήκης ΕΚ (IV/34.179, 34.202, 34.216 — Stichting Certi τους A. Saggio, Πρόεδρο, A. Καλογερόπουλο, τη V. Tiili,
 ficatie Kraanverhuurbedrijf και Federatie van Nederlandse τους A. Potocki και R. M. Moura Ramos, δικαστές, γραμμα
 Kraanverhuurbedrijven), μειώνεται σε 100 000 Ecu. τέας: H. Jung, εξέδωσε στις 24 Οκτωβρίου 1997 απόφαση με
 το ακόλουθο διατακτικό :
 3. Απορρίπτει κατά τα λοιπά τις προσΦνγες.
 Παρέλκει η έκδοση αποΦάσεως επί της αιτήσεως ακνρώ
 σεως της αποφάσεως 94/256/ΕΚΑΧ της Επιτροπής, της
 12ης Απριλίου 1994, όσον αφορά ενίσχνση που πρόκειται
 Οι προσφεύγοντες φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα και να χορηγηθεί από τη Γερμανία στη χαλνβονργική επι
 τα έξοδα της Επιτροπής, περιλαμβανομένων και των χείρηση ΕΚΟ Stahl AG, Eisenhüttenstadt.
 εξόδων για τις διαδικασίες ασφαλιστικών μέτρων.
 Φέρουν επίσης τα έξοδα των παρεμβάντων.
 2. Απορρίπτει την προσΦνγή κατά τα λοιπά.
 (>) ΕΕ C 31 της 3 . 2. 1996 και ΕΕ C 95 της 30. 3 . 1996.
 (2) ΕΕ L 312 της 23 . 12. 1995 , σ. 79.
 3. Καταδικαζει την προσφεύγουσα στην καταβολή των 5/6
 των εξόδων της καθής και τον συνόλου των εξόδων της
 Ilva Laminati Piani SpA, παρεμβαίνουσας.


text:
 19.7.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 183/26
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 22 Μαΐου 2008 — Forum 187 κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-189/08)
 (2008/C 183/50)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Forum 187 ASBL (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: A. Sutton και G. Forwood, barristers)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που δεν προβλέπει εύλογες μεταβατικές περιόδους για τα κέντρα συντονισμού που καλύπτονται από την απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 2006·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα·
 —
 να διατάξει όποιο άλλο μέτρο κρίνει δίκαιο.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Στην παρούσα υπόθεση, η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως 2008/283/ΕΚ (1) της Επιτροπής, της 13ης Νοεμβρίου 2007, η οποία αφορά το καθεστώς ενισχύσεων που έθεσε σε εφαρμογή το Βέλγιο υπέρ των κέντρων συντονισμού που είναι εγκατεστημένα στο Βέλγιο και τροποποιεί την απόφαση 2003/757/ΕΚ μετά τη μερική ακύρωση της αρχικής αυτής αποφάσεως από το Δικαστήριο (2). Στην απόφασή του, το Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση του 2003 δεν προέβλεπε μεταβατικά μέτρα για τα κέντρα συντονισμού των οποίων η αίτηση ανανεώσεως της άδειάς τους ήταν εκκρεμής όταν κοινοποιήθηκε η απόφαση του 2003 ή είχαν άδεια που έληξε συγχρόνως με την κοινοποίηση της αποφάσεως του 2003 ή λίγο μετά την κοινοποίηση αυτή.
 Η προσβαλλόμενη απόφαση προβλέπει μεταβατικές περιόδους για την κατηγορία κέντρων που καλύπτεται από την απόφαση του Δικαστηρίου.
 Με τους λόγους ακυρώσεως, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση:
 —
 είναι ασύμβατη με το κοινοτικό δίκαιο για τις υφιστάμενες ενισχύσεις όπως ερμηνεύεται από πάγια νομολογία των κοινοτικών δικαστηρίων·
 —
 διαψεύδει τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των κέντρων ότι θα τους χορηγούνταν εύλογη προθεσμία μετά την τελική απόφαση της Επιτροπής να περατώσει τη διαδικασία υφιστάμενης ενισχύσεως (κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις 17 Μαρτίου 2008), προκειμένου να αναδιοργανώσουν τις εργασίες τους και τις οικονομικές τους υποθέσεις·
 —
 συνιστά παράβαση του άρθρου 254, παράγραφος 3, ΕΚ·
 —
 προβλέποντας σε μια υπόθεση υφιστάμενης ενισχύσεως την αναδρομική είσπραξη και καταβολή φόρων, στην ουσία διατάσσει την ανάκτηση της ενισχύσεως ως εάν ήταν παράνομη, πράγμα που δεν συνάδει με την αρχή ότι τα καθεστώτα υφιστάμενων ενισχύσεων μπορούν να μεταβληθούν μόνο για το μέλλον, μετά την τελική απόφαση της Επιτροπής να περατώσει τη διαδικασία υφιστάμενης ενισχύσεως·
 —
 διαψεύδει τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των κέντρων συντονισμού, τα οποία στηρίχθηκαν στη διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 2003 (3) ως νομική βάση που θα μπορούσαν να επικαλεστούν για να πετύχουν την ανανέωση των αδειών τους·
 —
 επιφυλάσσοντας διαφορετική μεταχείριση χωρίς αντικειμενική δικαιολογία για διάφορες ομάδες κέντρων, παραβιάζει τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων.
 (1) ΕΕ 2008, L 90, σ. 7.
 (2) Απόφαση της 22ας Ιουνίου 2006 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-182/03 και C-217/03, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής (Συλλογή 2006, σ. I-5479).
 (3) Διάταξη στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-182/03 R και C-217/03 R, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. I-6887).


text:
 26.5.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 26ης Μαρτίου 2015 [αίτηση του Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Λιθουανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — «Litaksa» UAB κατά «BTA Insurance Company» SE
 (Υπόθεση C-556/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Υποχρεωτική ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων - Οδηγία 90/232/ΕΟΚ - Άρθρο 2 - Διαφοροποίηση του ύψους του ασφαλίστρου αναλόγως του τόπου κυκλοφορίας του οχήματος))
 (2015/C 171/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η λιθουανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 «Litaksa» UAB
 κατά
 «BTA Insurance Company» SE
 Διατακτικό
 Το άρθρο 2 της τρίτης οδηγία 90/232/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 1990, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2005/14/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, έχει την έννοια ότι δεν αντιστοιχεί σε «ενιαίο ασφάλιστρο», κατά την έννοια του άρθρου αυτού, ένα ασφάλιστρο το ύψος του οποίου διαφέρει αναλόγως του αν το ασφαλιζόμενο όχημα κυκλοφορεί αποκλειστικώς εντός του εδάφους του κράτους μέλους στο οποίο το εν λόγω όχημα έχει τη συνήθη στάθμευσή του ή εντός του συνολικού εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 (1) ΕΕ C 24 της 25.1.2014.


text:
Αριθ. C 133/18 [JE Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 4. 5 . 96
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που Προσφυγή του Βασίλειου των Κάτω Χωρών κατά της
 υπέβαλε το Tribunale di Trento — Sezione civile — με Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε
 διάταξη της 15ης Φεβρουαρίου 1996 στην υπόθεση Grundig στις 19 Μαρτίου 1996
 Italiana SpA κατά Ministero delle Finanze (Υπόθεση C-84/96)
 (Υπόθεση C-68/96) (96/C 133/39)
 (96/C 133/37)
 Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενο από τους
 Με διάταξη της 15ης Φεβρουάριου 1996, η οποία περιήλθε J. S. van den Oosterkamp και M. A. Fierstra, με τόπο
 στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία των Κάτω
 τήτων στις 14 Μαρτίου 1996, το Tribunale di Trento — Χωρών, 5 rue C. M. Spoo, άσκησε στις 19 Μαρτίου 1996
 Sezione civile —, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Grundig ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Italiana SpA και Ministero delle Finanze, που εκκρεμεί προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα των .
 στικής αποφάσεως επί του εξής ερωτήματος:
 Πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 95 της συνθήκης ΕΚ υπό την Το προσφεύγον ζητεί από το Δικαστήριο:
 έννοια ότι απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να θεσπίζει και να — να ακυρώσει το χρεωστικό σημείωμα της 15ης Ιανουαρίου
 εισπράττει φόρο καταναλώσεως υπέρ του Δημοσίου — όπως 1996 καθώς και τις αποφάσεις της Επιτροπής, της 16ης
 o προβλεπόμενος στο άρθρο 4 του Decreto Legge της 30ής Φεβρουαρίου 1996, που αφορούν την εκκαθάριση λογα
 Δεκεμβρίου 1982, κυρωθέντος με τον νόμο 53 της 28ης ριασμών των σχεδίων EFRO 80.07.03.002 (Veendam-
 Φεβρουαρίου 1983, o οποίος ρυθμίστηκε περαιτέρω με Musselkanaal) και EFRO 84.07.03.004 (Weg Veendam)
 το Decreto del Ministero delle Finanze της 23ης Μαρτίου που συγχρηματοδοτήθηκαν πριν από το 1989 από το
 1983 —, όταν ορίζεται διαφορετική φορολογητέα αξία Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Αναπτύξεως,
 μεταξύ των εγχωρίων προϊόντων και των προϊόντων που
 εισάγονται από άλλα κράτη μέλη και προβλέπεται διαφορε — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 τικός τρόπος εισπράξεως του φόρου για τα μεν και για τα
 δε ;
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα αντιστοιχούν
 προς τους λόγους ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα της
 υποθέσεως C-308/95 (1 ).
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 υπέβαλε το Nederlandse Raad van State με απόφαση της 12ης ') EE 1995 , C 299 , o. 13 .
 Μαρτίου 1996, στην υπόθεση Burgemeester en wethouders
 van Haarlemmrliede en Spaarnwoude κ.λπ. κατά Gedepute
 erde Staten van Noord-Holland
 (Υπόθεση C-81/96)
 (96/C 133/38)
 Αιτήσεις για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 Με απόφαση της 12ης Μαρτίου 1996, η οποία περιήλθε στη υπέβαλε το Tribunale di Genova (πρώτο πολιτικό τμήμα) με
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων διατάξεις της 1ης Φεβρουαρίου και 7ης Μαρτίου 1996 στις
 στις 18 Μαρτίου 1996, το Nederlandse Raad van State, στο εκκρεμείς ενώπιον του υποθέσεις μεταξύ 1. Palmera SpA 2.
 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Haarlemmrliede en Spaarnw Cesare Rognoli & Figlio Sri και 3. Igino Mazzola, αφενός, και
 oude και Gedeputeerde Staten van Noord-Holland, που Ministero delle Finanze dello Stato, αφετέρου
 εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση (Υποθέσεις C-86/96, C-87/96 και C-88/96)
 προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων: (96/C 133/40)
 Επιτρέπεται βάσει της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου ,
 της 27ης Ιουνίου 1985 , για την εκτίμηση των επιπτώσεων Με διατάξεις της 1ης Φεβρουάριου και 7ης Μαρτίου 1996, οι
 ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο οποίες περιήλθαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις
 περιβάλλον ( ! ), η χορήγηση άδειας για ένα από τα σχέδια που 21 Μαρτίου 1996, το Tribunale di Genova (πρώτο πολιτικό
 αναφέρονται στο παράρτημα I της οδηγίας, χωρίς να έχει τμήμα) υπέβαλε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 πραγματοποιηθεί κατά την κατάρτιση της άδειας αυτής των, στα πλαίσια των εκκρεμών ενώπιον του αιτούντος
 έκθεση περί των επιπτώσεων στο περιβάλλον κατά την έννοια δικαστηρίου υποθέσεων μεταξύ 1 . Palmera SpA, 2. Cesare
 της οδηγίας όταν η άδεια αφορά σχέδιο για το οποίο είχε ήδη Rognoli & Figlio Sri και 3 . Igino Mazzola, αφενός, και
 χορηγηθεί άδεια πριν από τις 3 Ιουλίου 1988, της οποίας όμως Ministero delle Finanze dello Stato, αφετέρου , αιτήσεις για
 δεν έγινε χρήση και κατά την κατάρτισή της είχε πραγματο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, τα ερωτήματα των
 ποιηθεί έκθεση περί των επιπτώσεων στο περιβάλλον σύμφω οποίων είναι ταυτόσημα με εκείνα των συνεκδικαζομένων
 να με τις προϋποθέσεις που θέτει εν προκειμένω η οδηγία; υποθέσεων C-47/95 κ.λπ. Ρ ).
 ') ΕΕ αριθ . L 175 της 5 . 7. 1985 , σ. 40. (!) ΕΕ αριθ. C 119 της 13. 5. 1995, σ. 5.


text:
 14.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/57
 Προσφυγή της 17ης Φεβρουαρίου 2014 — Vicentin κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-114/14)
 2014/C 112/74
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Vicentin SAIC (Avellaneda, Αργεντινή) (εκπρόσωποι: J.-F. Bellis και R. Lauff, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 1194/2013 του Συμβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 2013, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές βιοντίζελ, καταγωγής Αργεντινής και Ινδονησίας (ΕΕ L 315, σ. 2), καθόσον αφορά την προσφεύγουσα και
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα θεσμικά όργανα υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, καθόσον κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε στρέβλωση των τιμών των σπόρων σόγιας και του σογιέλαιου, η οποία δικαιολογούσε την εφαρμογή της δεύτερης παραγράφου του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ (1).
 2.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η δεύτερη παράγραφος του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ, όπως ερμηνεύθηκε από τα θεσμικά όργανα στην υπό κρίση υπόθεση, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε εισαγωγές από μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), καθώς δεν συμβιβάζεται με τη συμφωνία του ΠΟΕ για το αντιντάμπινγκ.
 3.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι κατά τον προσδιορισμό της ζημίας δεν ελήφθησαν υπόψη παράγοντες οι οποίοι διαρρηγνύουν τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της προβαλλόμενης ζημίας και των υποτιθέμενων εισαγωγών ντάμπινγκ, κατά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 7 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ L 343, σ. 51).


text:
 8.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 298/21
 Προσφυγή της 1ης Αυγούστου 2011 — Hartmann κατά ΓΕΕΑ (Nutriskin Protection Complex)
 (Υπόθεση T-415/11)
 2011/C 298/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Γερμανία) (εκπρόσωπος: N. Aicher, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 26ης Μαΐου 2011 στην υπόθεση R 1524/2010-1·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας προσφυγής ενώπιον του ΓΕΕΑ.
 Λόγοι προσφυγής και κύρια επιχειρήματα
 Κοινοτικό σήμα προς καταχώριση: Λεκτικό σήμα «Nutriskin Protection Complex» για προϊόντα των κλάσεων 3 και 5 — Αίτηση προς καταχώριση αριθ. 8 995 086.
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής.
 Λόγοι προσφυγής: Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού 207/2009, δεδομένου ότι το κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση «Nutriskin Protection Complex» ούτε είναι περιγραφικό όσον αφορά τα προϊόντα των κλάσεων 3 και 5, ούτε στερείται διακριτικού χαρακτήρα, διότι, αφενός, το στοιχείο «Nutriskin» λόγω του ασυνήθιστου συνδυασμού καταλήγει σ’ έναν όρο ο οποίος δεν δημιουργεί άμεσα την εντύπωση περιγραφής και, αφετέρου, το καθού περιορίστηκε να συναγάγει την φερομένη έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα από την περιγραφική σημασία του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση.


text:
 15.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 59/13
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 2015 — Ιταλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-275/13) (1)
 ((Γλωσσικό καθεστώς - Προκήρυξη γενικού διαγωνισμού για την πρόσληψη διοικητικών υπαλλήλων - Επιλογή της δεύτερης γλώσσας μεταξύ τριών γλωσσών - Γλώσσα επικοινωνίας με τους υποψηφίους του διαγωνισμού - Κανονισμός 1 - Άρθρο 1δ, παράγραφος 1, άρθρο 27, πρώτο εδάφιο, και άρθρο 28, στοιχείο στ', του ΚΥΚ - Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων - Αναλογικότητα))
 (2016/C 059/13)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. Palmieri, επικουρούμενη από τους P. Gentili και S. Fiorentino, avvocati dello Stato)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall, B. Eggers και G. Gattinara)
 Παρεμβαίνον υπέρ της προσφεύγουσας: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: J. García-Valdecasas Dorrego, abogado del Estado)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: T. Henze και B. Beutler)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της προκηρύξεως του γενικού διαγωνισμού EPSO/AD/249/13, για την κατάρτιση δύο εφεδρικών πινάκων επιτυχόντων για την κάλυψη κενών θέσεων διοικητικών υπαλλήλων στους τομείς της μακροοικονομίας και των χρηματοοικονομικών οικονομικών (ΕΕ 2013, C 75 A, σ. 1).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την προκήρυξη του γενικού διαγωνισμού EPSO/AD/249/13, για την κατάρτιση δύο εφεδρικών πινάκων επιτυχόντων για την κάλυψη κενών θέσεων διοικητικών υπαλλήλων στους τομείς της μακροοικονομίας και των χρηματοοικονομικών οικονομικών.
 2)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, πέραν των δικαστικών της εξόδων, και εκείνα στα οποία υποβλήθηκε η Ιταλική Δημοκρατία.
 3)
 Το Βασίλειο της Ισπανίας και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα που αφορούν τις αιτήσεις τους παρεμβάσεως.
 (1) EE C 207 της 20.7.2013.


text:
 7.12.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 406/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 15ης Οκτωβρίου 2015 [αιτήσεις του Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Juan Miguel Iglesias Gutiérrez (C-352/14), Elisabet Rion Bea (C-353/14) κατά Bankia SA, Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE, Fondo de Garantía Salarial
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-352/14 και C-353/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Άρθρα 107 ΣΛΕΕ και 108 ΣΛΕΕ - Χρηματοπιστωτική κρίση - Ενισχύσεις στον χρηματοπιστωτικό κλάδο - Συμβατότητα ενισχύσεως με την εσωτερική αγορά - Απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - Χρηματοπιστωτικό ίδρυμα υπό διαδικασία αναδιάρθρωσης - Απόλυση εργαζομένου - Εθνική κανονιστική ρύθμιση σχετική με το ποσό της αποζημιώσεως λόγω απολύσεως))
 (2015/C 406/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Juan Miguel Iglesias Gutiérrez (C-352/14), Elisabet Rion Bea (C-353/14)
 κατά
 Bankia SA, Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE, Fondo de Garantía Salarial
 Διατακτικό
 Η εφαρμογή, στο πλαίσιο διαφοράς σχετικής με ομαδική απόλυση εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως C(2012) 8764 τελικό της Επιτροπής, της 28ης Νοεμβρίου 2012, σχετικά με την ενίσχυση που χορήγησαν οι ισπανικές αρχές για την αναδιάρθρωση και ανακεφαλαιοποίηση του ομίλου BFA, μιας εθνικής κανονιστικής ρύθμισης σύμφωνα με την οποία το ποσό της αποζημιώσεως που οφείλεται στον εργαζόμενο εφόσον η απόλυσή του κριθεί καταχρηστική καθορίζεται σε όριο ανώτερο από το ελάχιστο νόμιμο δεν αντίκειται στην ανωτέρω απόφαση ούτε στα άρθρα 107 ΣΛΕΕ και 108 ΣΛΕΕ, στα οποία στηρίζεται η απόφαση αυτή.
 (1) ΕΕ C 339 της 29.9.2014.


text:
 7.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 102/25
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το First-tier Tribunal (Information Rights) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 10 Φεβρουαρίου 2014 — East Sussex County Council κατά The Information Commissioner, Property Search Group και Local Government Association
 (Υπόθεση C-71/14)
 2014/C 102/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 First-tier Tribunal (Information Rights)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγον: East Sussex County Council
 Καθών: The Information Commissioner, Property Search Group και Local Government Association
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Κατά ποιον τρόπο πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/4/ΕΚ (1), και ειδικότερα δύναται το ευλόγου ποσού τέλος για την παροχή συγκεκριμένου είδους περιβαλλοντικών πληροφοριών να περιλαμβάνει:
 α)
 μέρος των δαπανών που απαιτούνται για την τήρηση της βάσεως δεδομένων την οποία η δημόσια αρχή χρησιμοποιεί για να απαντά στις αιτήσεις παροχής πληροφοριών αυτού του είδους;
 β)
 γενικά έξοδα καταλογιστέα στον χρόνο εργασίας που προσηκόντως ελήφθη υπόψη κατά τον καθορισμό του τέλους;
 2)
 Είναι συμβατό με τα άρθρα 5, παράγραφος 2, και 6 της οδηγίας 2003/4 να ορίζεται στη ρύθμιση κράτους μέλους ότι δημόσια αρχή δύναται, για την παροχή περιβαλλοντικών πληροφοριών, να επιβάλει τέλος το οποίο «(...) δεν υπερβαίνει το ποσό που η δημόσια αρχή θεωρεί εύλογο», αν η απόφαση της δημόσιας αρχής ως προς το τι συνιστά «εύλογο ποσό» αποτελεί το αντικείμενο διοικητικής ή δικαστικής επανεξετάσεως όπως προβλέπεται στο αγγλικό δίκαιο;
 (1) Οδηγία 2003/4/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουαρίου 2003, για την πρόσβαση του κοινού σε περιβαλλοντικές πληροφορίες και για την κατάργηση της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 41, σ. 26).


text:
 24.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/14
 Προσφυγή της 9ης Φεβρουαρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-70/07)
 (2007/C 69/34)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: V. Kreuschitz και I. Kaufmann-Bühler)
 Καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, παραλείποντας να θεσπίσει εμπροθέσμως τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη μεταφορά της οδηγίας 2002/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2002, περί των ελαχίστων προδιαγραφών υγείας και ασφαλείας όσον αφορά την έκθεση των εργαζομένων σε κινδύνους προερχόμενους από φυσικούς παράγοντες (κραδασμοί) (δέκατη έκτη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ) (1) στο εσωτερικό δίκαιο και μη έχοντας ανακοινώσει τις εν λόγω διατάξεις στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας·
 —
 να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 6 Ιουλίου 2005.
 (1) EE L 177, σ. 13.


text:
 28.10.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 261/19
 Προσφυγή της 4ης Αυγούστου 2006 — Total και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-206/06)
 (2006/C 261/37)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Total SA και Elf Aquitaine (Courbevoie, Γαλλία) (εκπρόσωποι: E. Morgan de Rivery, δικηγόρος, και S. Thibault-Liger, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγουσών:
 Οι προσφεύγουσες ζητoύν από το Πρωτοδικείο:
 —
 κυρίως, να ακυρώσει τα άρθρα 1, στοιχεία γ' και δ', 2, στοιχείο β', 3 και 4 της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 2098 τελικό της 31ης Μαΐου 2006,
 —
 επικουρικώς, να τροποποιήσει το άρθρο 2, στοιχείο β', της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 2098 τελικό, της 31ης Μαΐου 2006, καθόσον επιβάλλει από κοινού και εις ολόκληρο στην Arkema SA, στην Altuglas International SA και στην Altumax Europe SAS πρόστιμο 219,13125 εκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία η Total SA και η Elf Aquitaine οφείλουν από κοινού και εις ολόκληρον να καταβάλουν αντιστοίχως 140,4 εκατομμύρια ευρώ και 181,35 εκατομμύρια ευρώ, και να μειώσει το ποσόν του επίμαχου προστίμου σε προσήκον ύψος,
 —
 εν πάση περιπτώσει να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα προσφυγή, οι προσφεύγουσες ζητούν τη μερική ακύρωση της αποφάσεως C(2006) 2098 τελικό της Επιτροπής, της 31ης Μαΐου 2006, με την οποία η Επιτροπή διαπίστωσε ότι οι επιχειρήσεις που είναι αποδέκτες της αποφάσεως, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι προσφεύγουσες, παρέβησαν το άρθρο 81 ΕΚ και το άρθρο 53 της συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.645 — Μεθακρυλικά), μετέχοντας σε ένα σύνολο συμφωνιών και εναρμονισμένων πρακτικών στον τομέα των μεθακρυλικών οξέων που συνίστανται σε συζητήσεις σχετικά με τις τιμές, στη σύναψη, εφαρμογή και παρακολούθηση συμφωνιών σχετικά με τις τιμές, στην ανταλλαγή σημαντικών από εμπορικής απόψεως πληροφοριών και εμπιστευτικών πληροφοριών σχετικά με την αγορά ή/και τις επιχειρήσεις, καθώς και στη συμμετοχή σε τακτικές συναντήσεις και σε άλλες επαφές για τη διευκόλυνση της παραβάσεως. Επικουρικώς, ζητούν τη μείωση του ύψους του προστίμου που επιβλήθηκε στη θυγατρική τους εταιρία, για την οποία υπέχουν από κοινού και εις ολόκληρο ευθύνη.
 Η προσφυγή στηρίζεται κυρίως σε εννέα λόγους ακυρώσεως.
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από την προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και την παραβίαση της αρχής του τεκμηρίου αθωότητας. Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε μετά την περάτωση μιας διοικητικής διαδικασίας κατά την οποία δεν μπόρεσαν να προβάλουν επωφελώς την άμυνά τους, στο βαθμό που η Επιτροπή δεν ανέλαβε, κατά παραβίαση της αρχής της ισότητας των όπλων, το βάρος αποδείξεως το οποίο έφερε.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, η οποία κατά τις προσφεύγουσες είναι ενισχυμένη λόγω του ότι, κατ' αυτές, η θέση που έλαβε η Επιτροπή είναι νέα. Ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον τις καταδικάζει για την επίμαχη παράβαση την οποία διέπραξε η θυγατρική τους εταιρία, στηρίζει τον καταλογισμό της ευθύνης στο τεκμήριο και μόνο της καθοριστικής επιρροής των προσφευγουσών επί της θυγατρικής τους εταιρίας, με το αιτιολογικό ότι κατέχουν το 100 % περίπου του κεφαλαίου της, χωρίς να ληφθούν υπόψη κάποια πραγματικά περιστατικά που θα δικαιολογούσαν ή θα αντέκρουαν το ως άνω τεκμήριο. Επιπλέον, ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ορισμένες αντιφάσεις που προκύπτουν από τη σύγχυση μεταξύ της εννοίας της επιχειρήσεως ως οικονομικής μονάδας υπεύθυνης για μια παράβαση και της εννοίας της επιχειρήσεως ως νομικής οντότητας αποδέκτη μιας αποφάσεως. Στο πλαίσιο αυτού του λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προσάπτουν επίσης στην Επιτροπή ότι παρέλειψε να απαντήσει επαρκώς στα επιχειρήματά τους σχετικά με την αυτοτέλεια της θυγατρικής τους εταιρίας.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή παραβίασε με την απόφασή της τον ενιαίο χαρακτήρα της εννοίας της επιχειρήσεως κατά το άρθρο 81 ΕΚ και 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003 (1).
 Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή παρέβη τους κανόνες που διέπουν τον καταλογισμό στις μητρικές εταιρίες των παραβάσεων που έχει διαπράξει η θυγατρική εταιρία τους. Οι προσφεύγουσες φρονούν ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τον περιορισμό της εξουσίας της όσον αφορά τον καθορισμό του κριτηρίου του καταλογισμού, υιοθετώντας μια εσφαλμένη ερμηνεία της σχετικής νομολογίας και ερχόμενη σε αντίθεση προς την προηγούμενη πρακτική της όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων στον τομέα αυτό. Κατά τις προσφεύγουσες, η Επιτροπή παραβίασε επιπλέον την αρχή της αυτονομίας του νομικού προσώπου.
 Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από την παραβίαση των ουσιωδών αρχών που αναγνωρίζονται από το σύνολο των κρατών μελών και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της κοινοτικής έννομης τάξης, όπως είναι η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, η αρχή της ευθύνης εξ ιδίας πράξεως, η αρχή του προσωποπαγούς των ποινών καθώς και η αρχή της νομιμότητας.
 Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως.
 Ο έβδομος λόγος αντλείται από την εκ μέρους της Επιτροπής παραβίαση της αρχής της ασφαλείας δικαίου όσον αφορά τις προσφεύγουσες.
 Με τον όγδοο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά κατάχρηση εξουσίας, καθόσον τους καταλογίζει την ευθύνη της επίδικης συμπράξεως και τις καταδικάζει στην καταβολή του προστίμου εις ολόκληρο με τη θυγατρική τους εταιρία.
 Με ένα ένατο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή παραβίασε ορισμένες θεμελιώδεις αρχές που διέπουν τον καθορισμό των προστίμων, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, καθόσον δεν εφάρμοσε την μείωση κατά 25 % του αρχικού ποσού που επιβλήθηκε στις προσφεύγουσες, ενώ εφάρμοσε τη μείωση αυτή σε έναν άλλο αποδέκτη της προσβαλλομένης αποφάσεως λόγω του ότι δεν γνώριζε τη συνολική παράβαση. Οι προσφεύγουσες προβάλλουν επίσης την παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του τεκμηρίου αθωότητας και της ασφαλείας δικαίου που προκύπτει, κατ' αυτές, από το ότι δεν ελήφθη υπόψη ο περιορισμός της εξουσίας της Επιτροπής όσον αφορά τη συνεκτίμηση του αποτρεπτικού αποτελέσματος.
 Επικουρικώς, οι προσφεύγουσες φρονούν ότι το πρόστιμο που επιβλήθηκε στη θυγατρική τους εταιρία, και για την καταβολή του οποίου υπέχουν από κοινού και εις ολόκληρο υποχρέωση, πρέπει να μειωθεί στο προσήκον επίπεδο. Ζητούν να τύχουν μειώσεως κατά 25 % του αρχικού ποσού του προστίμου, λόγω του ότι αγνοούσαν την παράβαση, καθώς και να τύχουν ελαφρυντικών περιστάσεων, καθόσον καταδικάστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα σε σημαντικά πρόστιμα σε δύο παρόμοιες υποθέσεις.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης (ΕΕ L 1, σ. 1).


text:
Αριθ. C 74/20 |_EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 8 . 3 . 97
 Arlon (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη απο τον Alain Lorang, εσωτερικού ταχυδρομείου της Επιτροπής, ανακοινώσεων
 δικηγόρο Λουξεμβούργου , με αντίκλητο τον ίδιο δικηγόρο, του αυτόνομου συνδικάτου «Action & Défense — Luxem
 51 , Rue Albert 1er, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών bourg» (A & D-L) απευθυνομένων στο προσωπικό της
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς, Joseph Griesmar, στη Επιτροπής στο Λουξεμβούργο και, αφετέρου , αίτημα απο
 συνέχεια, Ana Maria Alves Vieira και Julian Currall), που έχει καταστάσεως της ζημίας που υπέστη o προσφεύγων, το
 ως αντικείμενο, αφενός, της ακύρωση της σιωπηρής αποφά Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους K.
 σεως της Επιτροπής περί απορρίψεως της ενστάσεως που Lenaerts, Πρόεδρο, P. Lindh και J. D. Cooke, δικαστές,
 άσκησε η προσφεύγουσα κατά του εκκαθαριστικού σημειώ γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 13 Δεκεμβρίου 1996
 ματος αποδοχών της για το μήνα Ιανουάριο του 1994, διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 καθόσον από αυτό προκύπτει ότι η διοίκηση εφάρμοσε στην
 περίπτωσή της την κλίμακα των εισφορών των γονέων που 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 ισχύει στο Λουξεμβούργο για το βρεφονηπιακό σταθμό που
 χρησιμοποιεί ως υπάλληλος και, αφετέρου , τη διαπίστωση 2. Παρέλκει η απόφανση επί της αιτήσεως παρεμβάσεως.
 του παράνομου χαρακτήρα της κλίμακας που έχει καθορίσει
 η επιτροπή κοινωνικών δραστηριοτήτων, το Πρωτοδικείου , 3 . O προσφεύγων φέρει όλα τα δικαστικά τον έξοδα και
 (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους A. Saggio, Πρόεδρο, εκείνα της Επιτροπής. H Union Syndicale — Luxembourg
 και την V. Tiili και τον R. M. Moura Ramos, δικαστές, φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα.
 γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 29 Ιανουαρίου 1997
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: o ΕΕ αριθ. C 318 της 26. 10. 1996.
 1 . Ακυρώνει το εκκαθαριστικό σημείωμα των αποδοχών της
 προσφεύγουσας για το μήνα Ιανουάριο 1994, καθόσον
 από αυτό προκύπτει κράτηση που πραγματοποιήθηκε ως
 γονική εισφορά για τις υπηρεσίες που παρέχει o βρεφο
 νηπιακός και παιδικός σταθμός του Λουξεμβούργου, Προσφυγή -αγωγή της Andréa von Löwis κατα Επιτροπής
 υπολογιζόμενη βάσει της κλίμακας που εφαρμόζει η των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 9 Δεκεμ
 Επιτροπή στο Λουξεμβούργο.
 βρίου 1996
 (Υπόθεση C-202/96)
 2. H Επιτροπή θα φέρει το σύνολο των διαστικών εξό (97/C 74/44)
 δων.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 0) ΕΕ αριθ . C 316 της 12. 11 . 1994.
 H Andréa von Löwis, εκπροσωπούμενη απο τον Gerald van
 der Wal, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κάτω Χωρών, με
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Aloyse May, 31 ,
 Grand-Rue, άσκησε προσφυγή-αγωγή ενώπιον του Πρωτο
 δικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 9 Δεκεμβρίου
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 1996, κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 της 13ης Δεκεμβρίου 1996
 στην υπόθεση Τ-128/96: Γεώργιος Λέμπεντεφ κατά H προσφεύγουσα ζητεί, από το Πρωτοδικείο:
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (! )
 — να κηρύξει την προσφυγή παραδεκτή,
 (Υπάλληλοι — Άρνηση της Επιτροπής να διανεμηθούν στο
 προσωπικό από τις υπηρεσίες της εσωτερικού ταχυδρομείου — να ακυρώσει την απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 1996,
 ανακοινώσεις μιας αυτόνομης συνδικαλιστικής οργανώσε
 ως — Συμφέρον προς άσκηση προσφυγής — Παραδεκτό — — να κηρύξει παράνομη την επιβολή κοινοτικού φόρου στην
 Αιτήματα αποζημιώσεως — Αντικείμενο της διαφοράς — προσφεύγουσα, η οποία εργάζεται στην υπηρεσία της
 Περιληπτική έκθεση των ισχυρισμών — Παραδεκτό) καθής-εναγομένης ως ανεξάρτητη διερμηνέας (free
 (97/C 74/43) ■ lance) ή/και να ακυρώσει το άρθρο 8 της συμφωνίας με την
 AIIC,
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) — να διατάξει την επιστροφή του κοινοτικού φόρου που
 παρακρατήθηκε από την προσφεύγουσα ή/και τον οποίο
 Στην υπόθεση Τ-128/96, Γεώργιος Λεμπεντεφ, υπάλληλος της θα έχει καταβάλει η προσφεύγουσα από την 1η Ιανουα
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Sennin ρίου 1989 μέχρι την ημερομηνία εκδόσεως αποφάσεως επί
 gerberg (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενος από τον Gilles της προσφυγής, εντόκως προς 8% , ή όπως ορίζει o
 Bounéou, δικηγόρο Λουξεμβούργου , με τόπο επιδόσεων στο νόμος,
 Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο του τελευταίου ,
 15 Avenue du Bois, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Gianluigi Valsesia και Julian προσφεύγουσας.
 Currall), που έχει ως αντικείμενο, αφενός, αίτημα ακυρώσεως
 της αποφάσεως του προϊσταμένου της διοικητικής μονάδας Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 «σχέσεις με τους εκπροσώπους του προσωπικού και τις
 ΣΕΟ», της Γενικής Διευθύνσεως προσωπικού διοικήσεως H προσφεύγουσα εκθέτει ότι από το 1973 εργάζεται ως
 (ΓΔ IX) της Επιτροπής, περί μη διανομής, από τις υπηρεσίες διερμηνέας free-lance για την Επιτροπή. Από το 1989, η
 ---pagebreak--- 8 . 3 . 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 74/21
 Επιτροπή παρακρατούσε κοινοτικό φορο απο την αμοιβή O ενάγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 των διερμηνέων free-lance βάσει συμφωνιών συναπτομένων
 κάθε πέντε έτη με την AIIC («Association Internationale des 1 , να κρίνει ότι η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα υπέχει
 Interprètes de Conférence» — διεθνής ένωση διερμηνέων ευθύνη αποζημιώσεως έναντι του ενάγοντος,
 συνεδρίων). Στις 8 Ιουλίου 1996, η προσφεύγουσα ζήτησε
 από την καθής να της επιστρέψει τον κοινοτικό φόρο τον 2, να κρίνει ότι η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα υπέχει
 οποίο είχε καταβάλει από το 1989, καθώς και να δηλώσει ότι ευθύνη αποζημιώσεως έναντι του ενάγοντος για την
 οι αποδοχές της δεν θα υπέκειντο πλέον στο μέλλον στον εισοδηματική ζημία που υπέστη o ενάγων συνεπεία της
 κοιντικό φόρο. H Επιτροπή απέρριψε το αίτημά της με εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 857/84 του
 έγγραφο της 8ης Αυγούστου 1996. Ένσταση κατά της απο Συμβουλίου ^), καθώς και της εφαρμογής του κανονι
 φάσεως αυτής, την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα στις σμού (ΕΟΚ) αριθ. 764/89 του Συμβουλίου , της 20ής
 18 Σεπτεμβρίου 1996, απερρίφθη από την καθής με έγγραφο Μαρτίου 1989, για την τροποποίηση του κανονισμού
 της 21ης Οκτωβρίου 1996. (ΕΟΚ) αριθ. 857/84 (2), καθόσον με τους προαναφερθέν
 τες κανονισμούς δεν έχει/είχε προβλεφθεί η δυνατότητα
 H προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η απόφαση που περιλαμ χορηγήσεως αντιπροσωπευτικής ποσότητας αναφοράς σε
 βάνεται στο από 21 Οκτωβρίου 1996 έγγραφο πρέπει να λήπτες SLOM οι οποίοι κατά το επιλεγέν από το οικείο
 ακυρωθεί για τους ακόλουθους λόγους: κράτος μέλος έτος αναφοράς δεν είχαν παραδώσει γάλα
 βάσει δεσμεύσεως κατά την έννοια του κανονισμού
 — H προσβαλλόμενη απόφαση βασίζεται σε εσφαλμένη και (ΕΟΚ) αριθ. 1078/77 του Συμβουλίου (3),
 παράνομη εφαρμογή και ερμηνεία των συμφωνιών με την
 AIIC. 3, να κρίνει ότι o ενάγων υπέστη εισοδηματική ζημία η οποία
 συνίσταται στη διαφορά μεταξύ, αφενός, των εισοδημά
 H καθής ενήργησε παρανόμως και αντίθετα προς τις των που περιελάμβαναν ιδίως τον κύκλο εργασιών και την
 διατάξεις και τους σκοπούς των συμφωνιών (ίση μεταχεί αύξηση του ζωικού του κεφαλαίου , τα οποία θα είχε
 ρηση όσον αφορά τη φορολογική κατάσταση όλων των πραγματοποιήσει κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων
 free-lance διερμηνέων που προσλαμβάνει η Επιτροπή), από τις ποσότητες γάλακτος που θα είχε παραδώσει,
 εφαρμόζοντας τις συμφωνίες με τέτοιο τρόπο ώστε η εφόσον κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 1ης Απριλίου
 προσφεύγουσα να υποχρεούται σε καταβολή του κοινο 1984 [ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος του κανονισμού
 τικού φόρου επιπλέον του εθνικού φόρου εισοδήματος (ΕΟΚ) αριθ. 857/84] και της 31ης Μαρτίου 1994 (ημερο
 τον οποίο κατέβαλε εντός της χώρας κατοικίας της, κατά μηνίας λήξεως της περιόδου εισφοράς 1993/94) θα είχε στη
 τη διάρκεια των ετών 1989 έως 1993 , δικαιούμενη επι διάθεσή του την ποσότητα αναφοράς γάλακτος την οποία
 στροφής του κοινοτικού φόρου από το 1994 μόνον εφόσον δικαιούνταν και, αφετέρου , των εισοδημάτων τα οποία
 πληρούνται οι αυστηρές προϋποθέσεις που προβλέπει το όντως πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια του ανωτέρω
 άρθρο 8 παράγραφος 3 της συμφωνίας για την περίοδο χρονικού διαστήματος,
 από 1994 έως 1998.
 4, να ορίσει ότι επί των ποσών των οφειλομένων στον
 — H επιβάρυνση της προσφεύγουσας με κοινοτικό φόρο ενάγοντα αποζημιώσεων γεννώνται τόκοι που πρέπει να
 στερείται νομικής βάσεως. καταβληθούν στον ενάγοντα με επιτόκιο 8 % ετησίως, ή
 τουλάχιστον με το κατά την κρίση του επιτόκιο, από την
 Οι διατάξεις των συμφωνιών με την AIIC, βάσει των ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεώς του και μέχρι
 οποίων επιβαρύνονται με κοινοτικό φόρο τα εισοδήματα πλήρους εξοφλήσεως,
 των διερμηνέων free-lance, είναι άκυρες διότι στερούνται
 νομικής βάσεως η οποία να παρέχει τη δυνατότητα στην 5, να καταδικαστούν τα εναγόμενα όργανα στα δικαστικά
 καθής ή σε οποιοδήποτε άλλο συμβαλλόμενο μέρος της έξοδα.
 συμφωνίας να παρακρατεί, βάσει ιδιωτικής συμφωνίας,
 κοινοτικό φόρο από τις αποδοχές της προσφεύγουσας. Βάση της αγωγής και κύρια επιχειρήματα
 H παρούσα υπόθεση αφορά τη μερική μεταβίβαση επιχειρή
 σεως SLOM κατά τη διάρκεια συμβάσεως SLOM.
 O ενάγων υποστηρίζει ότι από την έναρξη ισχύος του
 Αγωγή του A. van Bennekom κατα Συμβουλίου και συστήματος συμπληρωματικής εισφοράς μέχρι την περίοδο
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε εισφοράς 1994/95 κακώς στερήθηκε του ποσοστού που θα
 στις 12 Δεκεμβρίου 1996 δικαιούνταν ήδη βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 2055/93
 (Υπόθεση Τ-206/96) του Συμβουλίου (4) . H Ευρωπαϊκή Κοινότητα υπέχει ευθύνη
 αποζημιώσεως για τη συνεπεία του γεγονότος αυτού προ
 (97/C 74/45 ) κληθείσα ζημία βάσει του άρθρου 215 δεύτερο εδάφιο της
 συνθήκης ΕΚ, μάλιστα δε λόγω παραβιάσεως της αρχής της
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική) δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και υπερβάσεως εξουσίας.
 O A. van Bennekom, κάτοικος Maasbommel (Κατω Χώρες), (') ΕΕ αριθ . L 90 της 1 . 4. 1984, σ. 13 .
 εκπροσωπούμενος από τον A. A. M. van Beek, δικηγόρο (2) ΕΕ αριθ. L 84 της 29. 3 . 1989, σ. 2.
 Tilburg, άσκησε ενώπιον που Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ (3) ΕΕ αριθ. L 131 της 26. 5. 1977, σ. 1 .
 κών Κοινοτήτων, στις 12 Δεκεμβρίου 1996, αγωγή κατά του (4 ΕΕ αριθ. L 187 της 29. 7. 1993 , o. 8.
 Συμβουλίου και της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 των .


text:
 17.5.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 175/23
 Προσφυγή της 18ης Μαρτίου 2016 — Port autonome du Centre et de l’Ouest κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-116/16)
 (2016/C 175/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL (La Louvière, Βέλγιο), Port autonome de Namur (Namur, Βέλγιο), Port autonome de Charleroi (Charleroi, Βέλγιο), Port autonome de Liège (Λιέγη, Βέλγιο), Région wallonne (Jambes, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: J. Vanden Eynde, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή όσον αφορά έκαστο των προσφευγόντων και, κατά συνέπεια, να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής με στοιχεία αναφοράς: SA.38393 (2015/E) — φορολογία λιμένων στο Βέλγιο·
 —
 να κρίνει την παρούσα προσφυγή παραδεκτή και βάσιμη·
 —
 κατά συνέπεια, να ακυρώσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπήςμε την οποία κρίθηκε ως κρατική ενίσχυση ασύμβατη προς την εσωτερική αγορά το γεγονός ότι οι οικονομικές δραστηριότητες των βελγικών λιμένων και ειδικώς των λιμένων της Βαλλωνίας δεν υπόκεινται στον φόρο εταιριών·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν δέκα λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται, γενικώς, ότι οι διαπιστώσεις της Επιτροπής δεν έχουν πραγματικό έρεισμα ούτε είναι νομικώς δικαιολογημένες.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται ότι η Επιτροπή δεν δικαιολόγησε την εμφανή μεταστροφή της σε σχέση με την από 20 Οκτωβρίου 2004 (N520/2003) απόφασή της .
 3.
 Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται ότι οι δραστηριότητες των λιμένων επιδοτούνται, καθόσον άλλως θα ήταν μη αποδοτικές στο οικονομικό πλαίσιο του Βελγίου· το γεγονός εξάλλου ότι τα μονομερώς καθορισθέντα τέλη δεν καλύπτουν τις πραγματοποιηθείσες επενδύσεις, δεν αρκεί για να χαρακτηριστούν οι δραστηριότητες αυτές ως οικονομικές δραστηριότητες.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται ότι η διαπίστωση σύμφωνα με την οποία το βελγικό σύστημα αναφοράς αποτελεί η φορολογία των εταιριών δεν είναι νομικώς δικαιολογημένη.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο προβάλλεται ότι δεν απεδείχθη η διαπίστωση ότι ο φόρος νομικών προσώπων ο οποίος επιβάλλεται για τους λιμένες συνιστά πλεονέκτημα, καθόσον οι ενδεχόμενες δευτερεύουσες οικονομικές δραστηριότητές τους δεν φορολογούνται. Άλλωστε η Επιτροπή δεν προσδιόρισε τις δραστηριότητες οι οποίες θα έπρεπε, κατά τη γνώμη της, να φορολογηθούν, ούτε τις δραστηριότητες που αποτελούν υπηρεσίες γενικού συμφέροντος.
 6.
 Με τον έκτο λόγο προβάλλεται ότι οι συγκεκριμένες περιστάσεις επιτρέπουν την εφαρμογή του φόρου νομικών προσώπων, λαμβάνοντας υπόψη τη λογική του βελγικού νομικού συστήματος, το οποίο διαφοροποιεί τη φορολογική μεταχείριση των υπηρεσιών γενικού συμφέροντος από τη μεταχείριση των εμπορικών δραστηριοτήτων.
 7.
 Με τον έβδομο λόγο προβάλλεται ότι η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη τα προνόμια των κρατών μελών ως προς:
 —
 τον ορισμό των μη οικονομικών δραστηριοτήτων·
 —
 τον ορισμό της άμεσης φορολογίας·
 —
 την υποχρέωση διασφαλίσεως της εύρυθμης λειτουργίας των υπηρεσιών γενικού συμφέροντος, οι οποίες είναι απαραίτητες για την οικονομική και κοινωνική συνοχή·
 —
 την κατά διακριτική ευχέρεια οργάνωση των υπηρεσιών γενικού συμφέροντος.
 8.
 Με τον όγδοο λόγο προβάλλεται ότι οι ουσιώδεις δραστηριότητες των εσωτερικών λιμένων της Βαλλωνίας εμπίπτουν στις υπηρεσίες γενικού συμφέροντος, οι οποίες δεν διέπονται, κατά τη νομοθεσία της Ένωσης, από τους κανόνες ανταγωνισμού του άρθρου 107 ΣΛΕΕ.
 9.
 Με τον ένατο λόγο προβάλλεται, επικουρικώς ότι, αν οι ουσιώδεις δραστηριότητες των εσωτερικών λιμένων της Βαλλωνίας ενέπιπταν στις υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος, θα διέπονταν από τους κανόνες των άρθρων 93 και 106, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και οι κανόνες ανταγωνισμού δεν θα είχαν εφαρμογή επ’ αυτών.
 10.
 Με τον δέκατο λόγο προβάλλεται, επικουρικότερα, ότι δεν πληρούνται τα κριτήρια του δικαίου της Ένωσης για τον ορισμό της κρατικής ενισχύσεως.