text:
 16.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 224/26
 Προσφυγή της 20ής Ιουλίου 2006 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
 (Υπόθεση C-319/06)
 (2006/C 224/50)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων [εκπρόσωποι: J. Enegren και G. Rozet]
 Καθού: Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου,
 1)
 ορίζοντας ότι τα σημεία 1, 2, 8 και 11 της παραγράφου 1 του άρθρου 1 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 συνιστούν αστυνομικές διατάξεις εμπίπτουσες στην «εθνική δημόσια τάξη»,
 2)
 έχοντας μεταφέρει ανεπαρκώς το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 96/71/ΕΚ (1) με το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 3, του νόμου αυτού,
 3)
 προβλέποντας, με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου αυτού, προϋποθέσεις διατυπωθείσες χωρίς την αναγκαία για τη διασφάλιση της ασφαλείας δικαίου σαφήνεια,
 4)
 επιβάλλοντας, με το άρθρο 8 του νόμου αυτού, τη διατήρηση στο Λουξεμβούργο, εις χείρας ad hoc εντολοδόχου που κατοικεί στο κράτος αυτό, τα αναγκαία για τον έλεγχο έγγραφα,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 10, της οδηγίας 96/71/ΕΚ, καθώς και από τα άρθρα 49 ΕΚ και 50 ΕΚ·
 —
 να καταδικάσει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Με την πρώτη αιτίαση, η Επιτροπή προσάπτει κατ' ουσίαν στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ότι ερμήνευσε υπερβολικά ευρέως την έννοια των «διατάξεων δημοσίας τάξεως» κατά το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71/ΕΚ. Η αιτίαση αυτή αφορά ειδικότερα: 1) την επιβαλλόμενη από τον εθνικό νομοθέτη υποχρέωση απασχολήσεως μόνον προσωπικού με το οποίο οι επιχειρήσεις οι οποίες προβαίνουν στην απόσπαση εργαζομένων στο Μεγάλο Δουκάτο έχουν συνάψει εγγράφως σύμβαση εργασίας ή έχουν καταρτίσει έγγραφο θεωρούμενο ανάλογο προς αυτήν, υπό την έννοια της οδηγίας 91/533/ΕΟΚ (2), 2) τη διάταξη του εθνικού δικαίου η οποία αφορά την αυτόματη προσαρμογή των αποδοχών στην εξέλιξη του κόστους ζωής, 3) τη διάταξη η οποία αφορά τη ρύθμιση της μερικής απασχολήσεως και της συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου, 4) τη διάταξη η οποία αφορά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
 Με τη δεύτερη αιτίασή της, η Επιτροπή προσάπτει στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ότι μετέφερε ελλιπώς το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 96/71/ΕΚ, καθόσον η εθνική νομοθεσία περιορίζει την έννοια των «ελαχίστων περιόδων αναπαύσεως» μόνο στην εβδομαδιαία ανάπαυση, αποκλειομένων άλλων περιόδων αναπαύσεως, όπως είναι η ημερήσια ανάπαυση ή η ώρα του διαλείμματος.
 Με την τρίτη και την τέταρτη αιτίαση, η Επιτροπή προβάλλει τέλος παράβαση των άρθρων 49 ΕΚ και 50 ΕΚ, απορρέουσα από την υποχρέωση που επιβάλλεται στις επιχειρήσεις των οποίων ο εργαζόμενος ασκεί μόνιμη ή προσωρινή δραστηριότητα στο Λουξεμβούργο, 1) να παρέχουν στην επιθεώρηση εργασίας και ορυχείων «πριν από την έναρξη των εργασιών», «κατόπιν απλής αιτήσεως» και «το συντομότερο δυνατόν» πρόσβαση στα ουσιώδη στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη διενέργεια ελέγχου και 2) να υποδεικνύουν έναν ad hoc εντολοδόχο, κάτοικο Λουξεμβούργου, επιφορτισμένο με τη διατήρηση των εγγράφων που είναι απαραίτητα για τον έλεγχο της τηρήσεως των υποχρεώσεων που υπέχουν οι εν λόγω επιχειρήσεις.
 (1) Οδηγία 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών (ΕΕ L 18 της 21.1.1997, σ. 1).
 (2) Οδηγία 91/533/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Οκτωβρίου 1991, σχετικά με την υποχρέωση του εργοδότη να ενημερώνει τον εργαζόμενο για τους όρους που διέπουν τη σύμβαση ή τη σχέση εργασίας (ΕΕ L 288, σ.32)


text:
 27.3.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 95/4
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesfinanzgericht (Αυστρία) στις 5 Δεκεμβρίου 2016 — Kreuzmayr GmbH
 (Υπόθεση C-628/16)
 (2017/C 095/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesfinanzgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Kreuzmayr GmbH
 Προδικαστικά ερωτήματα:
 Ερώτημα 1:
 Σε περιπτώσεις όπως αυτή της κύριας δίκης, στην οποία ο υποκείμενος στον φόρο Χ1 έχει στην κατοχή του αγαθά ευρισκόμενα στο κράτος μέλος Α και πώλησε τα αγαθά αυτά στον υποκείμενο στον φόρο Χ2, και ο Χ2 γνωστοποίησε στον Χ1 την πρόθεσή του να μεταφέρει τα αγαθά στο κράτος μέλος Β και δήλωσε στον Χ1 τον αριθμό φορολογικού μητρώου που του έχει χορηγηθεί στο κράτος μέλος Β,
 ο Χ2 μεταπώλησε τα εν λόγω αγαθά στον υποκείμενο στον φόρο Χ3 και συμφώνησαν μεταξύ τους τη μεταφορά των αγαθών από το κράτος μέλος Α στο κράτος μέλος Β να την αναθέσει ή να την διενεργήσει ο Χ3, ο δε Χ3 ανέθεσε ή διενήργησε πράγματι τη μεταφορά των αγαθών από το κράτος μέλος Α στο κράτος μέλος Β και έχει την εξουσία διαθέσεως των αγαθών ως κύριος ήδη στο κράτος μέλος Α,
 ωστόσο ο Χ2 δεν ενημέρωσε τον Χ1 ότι μεταπώλησε τα αγαθά ήδη πριν αυτά εξέλθουν από το κράτος μέλος Α,
 και ο Χ1 δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι τη μεταφορά των αγαθών από το κράτος μέλος Α στο κράτος μέλος Β δεν επρόκειτο να την αναθέσει ή να την διενεργήσει ο Χ2,
 έχει το δίκαιο της Ένωσης την έννοια ότι ο τόπος της παραδόσεως του Χ1 προς τον Χ2 προσδιορίζεται με βάση το άρθρο 32, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1), με συνέπεια η παράδοση του Χ1 προς τον Χ2 να είναι η ενδοκοινοτική παράδοση (παράδοση κατόπιν μεταφοράς) (bewegte Lieferung);
 Ερώτημα 2:
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, έχει το δίκαιο της Ένωσης την έννοια ότι ο Χ3 δικαιούται εντούτοις να εκπέσει τον προκαταβληθέντα ΦΠΑ του κράτους μέλους Β που του χρέωσε ο Χ2 βάσει τιμολογίου, στο μέτρο που ο Χ3 χρησιμοποιεί τα οικεία αγαθά για τους σκοπούς των φορολογούμενων στο κράτος μέλος Β πράξεών του και δεν συντρέχει καταχρηστική επίκληση από τον Χ3 της εκπτώσεως του προκαταβληθέντος φόρου;
 Ερώτημα 3:
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα και σε περίπτωση που ο Χ1 πληροφορείται εκ των υστέρων ότι ο Χ3 ανέθεσε τη μεταφορά και είχε την εξουσία διαθέσεως των αγαθών ως κύριος ήδη στο κράτος μέλος Α, έχει το δίκαιο της Ένωσης την έννοια ότι η παράδοση του Χ1 προς τον Χ2 χάνει αναδρομικώς την ιδιότητά της ως ενδοκοινοτική παράδοση (και πρέπει συνεπώς να θεωρηθεί αναδρομικώς ως παράδοση άνευ μεταφοράς) (ruhende Lieferung);
 (1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1).

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
C 20/4 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 22.1.2000
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ 2) Απορρι ́πτει την αγωγη ́ αποζημιω ́ σεως που ́ασκησε η Atlanta
 AG.
 (πε ́μπτο τμη ́μα)
 3) Επικυρω ́ νει τα σημει ́α 2 και 3 του διατακτικου ́ της προπαρα-
 τεθει ́σας αποφα ́σεως του Πρωτοδικει ́ου Atlanta κ.λπ. κατα ́
 της 14ης Οκτωβρι ́ου 1999 Ευρωπαϊκη ́ς Κοινο ́τητας.
 στην υπο ́θεση C-104/97 P: Atlanta AG κατα ́ Ευρωπαϊκη ́ς 4) Καταδικα ́ζει την Atlanta AG στα δικαστικα ́ ́εξοδα της αναιρε-
 Κοινο ́τητας, εκπροσωπου ́μενης απο ́: 1) το Συμβου ́λιο της τικη ́ς διαδικασι ́ας.
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως, 2) την Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των (1) 5) Η Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α θα φε ́ρει τα ́εξοδα ́ της που αφορου ́ν
 την παρου ́σα διαδικασι ́α.
 («Αι ́τηση αναιρε ́σεως — Αγωγη ́ αποζημιω ́ σεως — Κοινη ́
 οργα ́ νωση των αγορω ́ ν — Μπανα ́νες — Καθεστω ́ ς εισα- (1) EE C 142 της 10.5.1997.
 ́ς»)
 γωγη
 (2000/C 20/06)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») (ε ́κτο τμη ́μα)
 Στην υπο ́θεση C-104/97 P, Atlanta AG, εταιρι ́α γερμανικου ́ της 14ης Οκτωβρι ́ου 1999
 δικαι ́ου, με ́εδρα τη Βρε ́μη (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́
 τους E. A. Undritz και G. Schohe, δικηγο ́ρους Αμβου ́ργου, με
 αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο M. Baden, 34 B, rue στην υπο ́θεση C-229/98 (αι ́τηση του Cour d’appel de
 Philippe II, με αντικει ́μενο αι ́τηση αναιρε ́σεως που ασκη ́θηκε κατα ́ Bruxelles για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως):
 της αποφα ́σεως που εξε ́δωσε στις 11 ∆εκεμβρι ́ου 1996 το Georges Vander Zwalmen, Élisabeth Massart κατα ́ Βελγι-
 Πρωτοδικει ́ο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (τε ́ταρτο πενταμελε ́ς κου ́ ∆ημοσι ́ου (1)
 τμη ́μα) στην υπο ́θεση Τ-521/93, Atlanta κ.λπ. κατα ́ Ευρωπαϊκη ́ς
 Κοινο ́τητας (Συλλογη ́ 1996, σ. ΙΙ-1707), και με την οποι ́α ζητει ́ται («Μο ́νιμοι και μη μο ́νιμοι υπα ́λληλοι των Ευρωπαϊκω ́ν
 η αναι ́ρεση της αποφα ́σεως αυτη ́ς, ο ́που οι ́ετεροι δια ́δικοι ει ́ναι: Κοινοτη ́των — Φο ́ρος εισοδη ́ματος φυσικω ́ ν προσω ́ πων —
 Ευρωπαϊκη ́ Κοινο ́τητα, εκπροσωπου ́μενη απο ́: 1) το Συμβου ́λιο Φορολο ́γηση συζυ ́γου κοινοτικου ́ υπαλλη ́λου»)
 της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως (εκπρο ́σωπος: J. Huber), 2) την Επιτροπη ́
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωπος: K.-D. Borchardt),
 (2000/C 20/07)
 Atlanta Handelsgesellschaft Harder & Co. GmbH, εταιρι ́α
 γερμανικου ́ δικαι ́ου, με ́εδρα τη Βρε ́μη, Afrikanische Frucht-
 Compagnie GmbH, εταιρι ́α γερμανικου ́ δικαι ́ου, με ́εδρα το
 Αμβου ́ργο (Γερμανι ́α), Cobana Bananeneinkaufsgesellschaft (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 mbH & Co. KG, εταιρι ́α γερμανικου ́ δικαι ́ου, με ́εδρα το
 Αμβου ́ργο, Edeka Fruchtkontor GmbH, εταιρι ́α γερμανικου ́
 δικαι ́ου, με ́εδρα το Αμβου ́ργο, Internationale Fruchtimport (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 Gesellschaft Weichert & Co., εταιρι ́α γερμανικου ́ δικαι ́ου, με ́εδρα στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 το Αμβου ́ργο, Pacific Fruchtimport GmbH, εταιρι ́α γερμανικου ́
 δικαι ́ου, με ́εδρα το Αμβου ́ργο, Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α (εκπρο ́σωποι: Στην υπο ́θεση C-229/98, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Cour d’appel
 K. Rispal-Bellanger και G. Mignot) και Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο της de Bruxelles (Βε ́λγιο) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του
 Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας, το ∆ικαστη ́ριο (πε ́μπτο α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου 234 ΕΚ), με την οποι ́α
 τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους J. C. Moitinho de Almeida (ειση- ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον
 γητη ́), προ ́εδρο του ́εκτου τμη ́ματος, προεδρευ ́οντα του πε ́μπτου του εθνικου ́ δικαστηρι ́ου μεταξυ ́, αφενο ́ς, των Georges Vander
 τμη ́ματος, L. Sevón, C. Gulmann, J.-P. Puissochet και Zwalmen και Élisabeth Massart, και, αφετε ́ρου, του Βελγικου ́
 M. Wathelet, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: J. Mischo, γραμμα- ∆ημοσι ́ου, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την
 τε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις ερμηνει ́α του α ́ρθρου 13 του Πρωτοκο ́λλου της 8ης Απριλι ́ου
 14 Οκτωβρι ́ου 1999 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: 1965 περι ́ των προνομι ́ων και ασυλιω ́ν των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινο-
 τη ́των, το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους
 1) Αναιρει ́ την απο ́φαση του Πρωτοδικει ́ου της 11ης ∆εκεμ- R. Schintgen, προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος, προεδρευ ́οντα
 βρι ́ου 1996, Τ-521/93, Atlanta κ.λπ. κατα ́ Ευρωπαϊκη ́ς του ́εκτου τμη ́ματος, P. J. G. Kapteyn (εισηγητη ́) και G. Hirsch,
 Κοινο ́τητας, καθο ́σον, χωρι ́ς να απαντη ́σει στην αιτι ́αση που δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμμα-
 αφορου ́σε παρα ́νομη μεταβι ́βαση της νομοθετικη ́ς εξουσι ́ας τε ́ας: D. Louterman-Hubeau, κυ ́ρια υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́-
 στην Επιτροπη ́, απε ́ρριψε την αγωγη ́ αποζημιω ́ σεως της δωσε στις 14 Οκτωβρι ́ου 1999 απο ́φαση με το ακο ́λουθο δια-
 Atlanta AG. τακτικο ́:


text:
 29.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 205/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 2ας Ιουλίου 2009 [αίτηση του Finanzgericht München (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Zino Davidoff SA κατά Bundesfinanzdirektion Südost
 (Υπόθεση C-302/08) (1)
 (Σήματα - Διεθνής καταχώριση - Πρωτόκολλο που αφορά τη συμφωνία της Μαδρίτης - Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 - Άρθρο 146 - Οι διεθνείς καταχωρίσεις και τα κοινοτικά σήματα παράγουν στην Κοινότητα τα ίδια αποτελέσματα - Κανονισμός (ΕΚ) 1383/2003 - Άρθρο 5, παράγραφος 4 - Εμπορεύματα για τα οποία υπάρχει υποψία ότι προσβάλλουν σήμα - Παρέμβαση των τελωνειακών αρχών - Δικαιούχος κοινοτικού σήματος - Δικαίωμα του δικαιούχου του σήματος να επιτύχει την παρέμβαση των αρχών και άλλων κρατών μελών, πέρα από τις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο έχει υποβληθεί η αίτηση παρέμβασης - Παρέχεται και στον δικαιούχο διεθνούς καταχώρισης)
 2009/C 205/15
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht München
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Zino Davidoff SA
 κατά
 Bundesfinanzdirektion Südost
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Finanzgericht München — Ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1383/2003 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, για την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών έναντι εμπορευμάτων που είναι ύποπτα ότι παραβιάζουν ορισμένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έναντι των εμπορευμάτων που διαπιστώνεται ότι παραβιάζουν παρόμοια δικαιώματα (ΕΕ L 196, σ. 7) — Το δικαίωμα υποβολής αιτήσεως παρεμβάσεως των τελωνειακών αρχών με την οποία ζητείται, εκτός από την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών του κράτους μέλους στο οποίο υποβάλλεται, και η παρέμβαση των τελωνειακών αρχών ενός ή περισσοτέρων άλλων κρατών μελών προβλέπεται μόνο για τους δικαιούχους κοινοτικού σήματος — Επέκταση του δικαιώματος αυτού στους δικαιούχους διεθνώς καταχωρισμένων σημάτων κατά την έννοια του άρθρου 146 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα — Έννομα αποτελέσματα της προσχωρήσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στο πρωτόκολλο που αφορά στη συμφωνία της Μαδρίτης σχετικά με τη διεθνή καταχώριση σημάτων
 Διατακτικό
 Το άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1383/2003 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, για την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών έναντι εμπορευμάτων που είναι ύποπτα ότι παραβιάζουν ορισμένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έναντι των εμπορευμάτων που διαπιστώνεται ότι παραβιάζουν παρόμοια δικαιώματα, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 146 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1992/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 2003, έχει την έννοια ότι δίδει τη δυνατότητα στον δικαιούχο διεθνώς καταχωρισμένου σήματος, όπως ακριβώς και στον δικαιούχο κοινοτικού σήματος, να ζητεί και να επιτυγχάνει την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών ενός ή περισσότερων άλλων κρατών μελών, πέρα από το κράτος μέλος στο οποίο έχει υποβάλει την αίτησή του.
 (1) ΕΕ C 247 της 27.9.2008.


text:
 3.9.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 217/45
 Αγωγή αποζημιώσεως της CAMAR Srl κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 8 Ιουνίου 2005
 (Υπόθεση T- 223/05)
 (2005/C 217/99)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Η CAMAR Srl, με έδρα τη Φλωρεντία (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Wilma Viscardini, Simonetta Donà και Mariano Paolin, άσκησε στις 8 Ιουνίου 2005 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αγωγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με την οποία ζητεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή στην αποκατάσταση ζημίας βάσει των προταθέντων από την ενάγουσα κριτηρίων ή βάσει των κριτηρίων που το Πρωτοδικείο θα κρίνει κατάλληλα εν αναμονή και της εκδόσεως της οριστικής αποφάσεως επί της υποθέσεως Τ-260/97.
 Η ενάγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να αποκαταστήσει τη ζημία –την οποία η ενάγουσα υπέστη λόγω της παράνομης παραλείψεως της Επιτροπής να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα κατά άρθρο 30 του κανονισμού 404/93 του Συμβουλίου, διαπιστωθείσας με την απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουνίου 2000, Τ-79/96– βάσει των προταθέντων από την ενάγουσα κριτηρίων ή βάσει των κριτηρίων που το Πρωτοδικείο θα κρίνει κατάλληλα εν αναμονή και της εκδόσεως της οριστικής αποφάσεως επί της υποθέσεως Τ-260/97.
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Mε την παρούσα αγωγή, η ενάγουσα διατυπώνει εκ νέου το αίτημα αποκαταστάσεως της ζημίας που υπέστη το οποίο είχε διατυπώσει στο πλαίσιο της υποθέσεως T-79/96, CAMAR κατά Επιτροπής (1).
 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, με την απόφαση επί της υποθέσεως Τ-79/96, το Πρωτοδικείο, μολονότι αναγνώρισε τον παράνομο χαρακτήρα της συμπεριφοράς της καθής–εναγομένης και δέχθηκε, συνακόλουθα, την προσφυγή καθό μέρος αφορούσε τη διαπίστωση της παραβάσεως, απέρριψε ως απαράδεκτη την αγωγή αποζημιώσεως λόγω αδυναμίας εκτιμήσεως, υπό τις τότε συνθήκες, της εκτάσεως της μελλοντικής ζημίας.
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα ταυτίζονται, κατά το πλείστον, με αυτούς της ως άνω υποθέσεως, καθώς με αυτούς της υποθέσεως T-457/04, CAMAR κατά Επιτροπής (2).
 (1) Απόφαση της 8ης Ιουνίου 2000, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-79/96, T-260/97 και T-117/98 (Συλλογή 2000, σ. II-2173).
 (2) ΕΕ C 31, της 5ης Φεβρουαρίου 2005, σ. 28.


text:
 20.10.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 319/12
 Προσφυγή της 10ης Αυγούστου 2012 — MOL κατά ΓΕΕΑ — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (MOL Blue Card)
 (Υπόθεση T-367/12)
 2012/C 319/23
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt (Βουδαπέστη, Ουγγαρία) (εκπρόσωπος: K. Szamosi, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Ισπανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να τροποποιήσει την απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 30ής Μαΐου 2012, στην υπόθεση R 2532/2011-2, και να διατάξει την καταχώριση του επίμαχου σήματος για όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες για τα οποία ζητήθηκε η καταχώρισή του,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα MOL Blue Card για, μεταξύ άλλων, προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 35 και 36 — Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. W01030440
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Υπ’ αριθ. 8549172 καταχωρισθέν λεκτικό κοινοτικό σήμα BLUE, για, μεταξύ άλλων, υπηρεσίες της κλάσεως 35· υπ’ αριθ. 2065621 καταχωρισθέν λεκτικό κοινοτικό σήμα BLUE BBVA, για, μεταξύ άλλων, υπηρεσίες των κλάσεων 35 και 36· υπ’ αριθ. 2277291 καταχωρισθέν λεκτικό κοινοτικό σήμα TARJETA BLUE BBVA, για, μεταξύ άλλων, υπηρεσίες της κλάσεως 36.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απορρίπτει την ανακοπή στο σύνολό της
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Δέχεται την προσφυγή και απορρίπτει την αίτηση καταχωρίσεως για όλες τις υπηρεσίες των κλάσεων 35 και 36
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου.


text:
 26.10.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 313/30
 Προσφυγή της 19ης Αυγούστου 2013 — IOC-UK κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-428/13)
 2013/C 313/57
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Iranian Oil Company UK Ltd (IOC-UK) (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: J. Grayston, Solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, M. Gambardella, D. Sellers και N. Pilkington, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση 2013/270/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 6ης Ιουνίου 2013, για την τροποποίηση της απόφασης 2010/413/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 156 της 8.6.2013, σ. 10-14), και τον εκτελεστικό κανονισμό (EE) 522/2013 του Συμβουλίου, της 6ης Ιουνίου 2013, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ L 156 της 8.6.2013, σ. 3-7), στο μέτρο που οι προσβαλλόμενες πράξεις περιλαμβάνουν την προσφεύγουσα και
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα προβάλλει επτά λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούν παράβαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας, καθώς και παραβίαση των Συνθηκών και των σχετικών με την εφαρμογή τους κανόνων δικαίου: προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως, ανεπαρκή αιτιολογία, προσβολή του δικαιώματος άμυνας, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της αναλογικότητας, παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων και προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος ιδιοκτησίας.
 Η προσφεύγουσα φρονεί ότι το Συμβούλιο δεν της παρέσχε τη δυνατότητα να προβάλει τις απόψεις της και ότι δεν υπήρχαν αντίθετες ενδείξεις που να το δικαιολογούν. Περαιτέρω, το Συμβούλιο παρέσχε ανεπαρκή αιτιολογία. Δεν έχει απαντήσει ακόμη στις αιτήσεις της προσφεύγουσας για την παροχή περαιτέρω αιτιολογίας και για πρόσβαση σε έγγραφα, με μόνη εξαίρεση ένα συνοπτικό έγγραφο που απέστειλε ως αποδεικτικό παραλαβής. Με τις παραλείψεις αυτές, το Συμβούλιο προσέβαλε το δικαίωμα άμυνας της προσφεύγουσας και της στέρησε τη δυνατότητα να αντιτάξει αποτελεσματικώς επιχειρήματα κατά των πορισμάτων του Συμβουλίου, καθόσον τα εν λόγω πορίσματα δεν κοινοποιήθηκαν στην προσφεύγουσα. Επιπροσθέτως, το Συμβούλιο δεν απέδειξε ότι ο έμμεσος έλεγχος της προσφεύγουσας από την NIOC συνεπάγεται οικονομικό όφελος για το Ιρανικό κράτος, το οποίο αντίκειται στον σκοπό της προσβαλλομένης αποφάσεως και του προσβαλλόμενου κανονισμού. Όσον αφορά την παρασχεθείσα αιτιολογία για την καταχώριση του ονόματός της στον επίμαχο κατάλογο, η προσφεύγουσα φρονεί ότι ήταν ανεπαρκής ή ενείχε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Περαιτέρω, συνολικώς, από τη σύγκριση των σκοπών της αποφάσεως περί καταχωρίσεως και των πρακτικών συνεπειών της αποφάσεως αυτής για την προσφεύγουσα προκύπτει ότι η απόφαση είναι δυσανάλογη. Τέλος, το Συμβούλιο προσέβαλε το βασικό δικαίωμα ιδιοκτησίας λαμβάνοντας μέτρα των οποίων η αναλογικότητα δεν μπορεί να θεμελιωθεί.


text:
 26.5.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/32
 Προσφυγή της 23ης Μαρτίου 2015 — salesforce.com κατά ΓΕΕΑ
 (SOCIAL.COM)
 (Υπόθεση T-134/15)
 (2015/C 171/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: salesforce.com, Inc. (Σαν Φρανσίσκο, Ηνωμένες Πολιτείες) (εκπρόσωποι: A. Nordemann, M. Maier, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό λεκτικό σήμα «SOCIAL.COM» — Αίτηση καταχωρίσεως υπ' αριθ. 12 245 411
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 20ής Ιανουαρίου 2015 στην υπόθεση R 1752/2014-4
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 Να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.


text:
6.3.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 59/27
 Προσφυγή της ΑRGEV Verpackungsverwertungs- συμφωνίες θα πληρούσαν τις προϋποθέσεις του κανονισμού για τη
 Gesellschaft mbΗ και της Αltstoff Recycling Austria χορήγηση απαλλαγής κατά κατηγορία. Η επιβολή πρόσθετων
 Aktiengesellschaft κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών όρων, οι οποίοι υπερακοντίζουν την απαλλαγή κατά κατηγορία,
 Κοινοτήτων, η οποία ασκήθηκε στις 22 ∆εκεμβρίου 2003 δεν είναι επιτρεπτοί.
 (Υπόθεση Τ-419/03)
 Πέραν τούτου, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι οι προβλεπόμε-
 (2004/C 59/43) νοι πρόσθετοι όροι είναι ανεφάρμοστοι και δυσανάλογοι. Το
 άρθρο 3, στοιχείο β', της αποφάσεως προϋποθέτει ότι η ΑRGEV
 και/ή ο συμβληθείς με αυτή φορέας διαθέσεως απορριμάτων
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 διαθέτει επίκαιρα στοιχεία ως προς τον συνολικό αριθμό των
 συσκευασιών που έτυχαν αδείας μέσω των συστημάτων στον
 οικιακό τομέα. Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά δεν είναι διαθέσιμα.
 Η ΑRGEV Verpackungsverwertungs-Gesellschaft mbΗ και η Πέραν αυτού, τα μερίδια αγοράς προκύπτουν μόνον εκ των
 Αltstoff Recycling Austria Aktiengesellschaft,Βιέννη (Αυστρία), υστέρων. Κατά συνέπεια, η επιβληθείσα από την Επιτροπή κλείδα
 άσκησαν προσφυγή, στις 22 ∆εκεμβρίου 2003, κατά της Επιτρο- κατανομής για τα συλλεγόμενα υλικά δεν είναι εφαρμόσιμη.
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ενώπιον του Πρωτοδικείου των Περαιτέρω, είναι σύμφωνο με την πραγματικότητα να γίνει δεκτό
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Οι προσφεύγουσες εκπροσωπούνται από ότι το άρθρο 3, στοιχείο β', μπορεί να έχει ως συνέπεια η ΑRGEV
 τον Ηanno Wollmann, Rechtsanwalt. να μη συμμορφωθεί με τις επιβληθείσες σε αυτήν, εκ μέρους των
 διοικητικών αρχών, ποσοστώσεις ως προς τη συλλογή και την
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο: ανακύκλωση. Τούτο θα είχε ως συνέπεια, στη χειρότερη περίπτωση,
 την ανάκληση της αδείας. Ο πρόσθετος όρος δεν συνάδει με την
 — Να ακυρώσει τα άρθρα 2 και 3 της αποφάσεως της Επιτροπής, αναλογικότητα και για τον λόγο ότι υπήρχαν ηπιότερα μέσα για
 της 16.10.2003, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του την επίτευξη του επιδιωκόμενου από την Επιτροπή σκοπού. Η
 άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ Επιτροπή, χωρίς περαιτέρω συζήτηση, δεν έλαβε υπόψη, με την
 (υπόθεση COMP D3/35.470 — ARA, COMP D3/35.743 προσβαλλομένη απόφαση, τις σχετικές προτάσεις της ΑRGEV
 — ARGEV, ARO)·
 — επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 3 της προμνημονευθεί- Τέλος, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι το διατακτικό και το
 σας αποφάσεως· σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως διίστανται ως προς
 καίρια σημεία. Το σκεπτικό της αποφάσεως περιλαμβάνει περιο-
 — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα. ρισμούς των πρόσθετων όρων, οι οποίοι είναι ουσιώδεις και δεν
 ανευρίσκονται στο διατακτικό της αποφάσεως.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 2790/1999 της Επιτροπής, της 22ας ∆εκεμβρίου
 1999, για την εφαρμογή του άρθρου 81 παράγραφος 3 της Συνθήκης
 Το 1994 οι προσφεύγουσες γνωστοποίησαν σειρά συμφωνιών και σε ορισμένες κατηγορίες κάθετων συμφωνιών και εναρμονισμένων
 ζήτησαν τη χορήγηση αρνητικής πιστοποιήσεως ή, επικουρικώς, πρακτικών (ΕΕ L 336, σ. 21).
 την έκδοση αποφάσεως περί απαλλαγής από την απαγόρευση
 των συμπράξεων. Με την προσβαλλομένη απόφαση, η Επιτροπή
 επέτρεψε υπό όρους τη δέσμη συμφωνιών της ΑRA, ήτοι του
 εφαρμοζομένου σε ολόκληρη την αυστριακή επικράτεια συστήμα-
 τος περισυλλογής και ανακυκλώσεως των απορριμάτων συσκευα-
 σίας.
 Προσφυγή-αγωγή της Εuropean New Car Assessment
 Οι προσφεύγουσες πλήττουν τα άρθρα 2 και 3 της αποφάσεως και Programme («Euro NCAP») κατά της Επιτροπής των
 διατείνονται ότι δεν υπάρχει ο διαπιστούμενος από την Επιτροπή Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 22 ∆εκεμβρίου
 περιορισμός του ανταγωνισμού. Η Επιτροπή στηρίζει το άρθρο 2 2003
 της αποφάσεως επί του γεγονότος ότι η ΑRGEV έχει προβεί σε
 κατ' αποκλειστικότητα ανάθεση, εντός της οικείας περιφέρειας,
 προς επιχειρήσεις διαθέσεως απορριμάτων, με τις οποίες έχει (Υπόθεση Τ-424/03)
 συνάψει συμφωνίες συγκεντρώσεως και διαλογής απορριμάτων
 («συμβάσεις παροχής υπηρεσιών»). Τούτο είναι ανακριβές. Οι (2004/C 59/44)
 συμβάσεις παροχής υπηρεσιών δεν περιλαμβάνουν ούτε
 δεσμευτική ρήτρα περί αποκλειστικότητας εις βάρος της ΑRGEV,
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 ούτε οποιαδήποτε δέσμευση υπέρ της. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή
 θα έπρεπε, αντί της απαλλαγής από την απαγόρευση, να χορηγήσει
 την κατά πρώτον αιτηθείσα αρνητική πιστοποίηση.
 Η εταιρία Εuropean New Car Assessment Programme («Euro
 Οι προσφεύγουσες διατείνονται περαιτέρω ότι η σύμβαση παροχής NCAP»), με έδρα τις Βρυξέλλες, Βέλγιο, εκπροσωπούμενη από
 υπηρεσιών πληροί τις κατά τον κανονισμό 2790/1999 (1) προϋπο- τους S. Kinsella και K. Daly, solicitors, με τόπο επιδόσεων στο
 θέσεις απαλλαγής κατά κατηγορία. Ακόμη και αν οι συμβάσεις Λουξεμβούργο, άσκησε στις 22 ∆εκεμβρίου 2003 ενώπιον του
 παροχής υπηρεσιών της ΑRGEV περιελάμβαναν δεσμευτική ρήτρα Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή-αγωγή κατά
 περί αποκλειστικότητας (πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει), οι της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.


text:
 16.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 381/41
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 9ης Σεπτεμβρίου 2015 — Alsharghawi κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-66/15) (1)
 ((Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας - Περιοριστικά μέτρα ληφθέντα λόγω της καταστάσεως στη Λιβύη - Προσφυγή κατά παραλείψεως - Θέση του Συμβουλίου - Εξαφάνιση του αντικειμένου της προσφυγής - Κατάργηση της δίκης))
 (2015/C 381/49)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική) (εκπρόσωπος: E. Moutet, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: V. Piessevaux και A. Vitro)
 Αντικείμενο
 Να αναγνωρισθεί, βάσει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, ότι το Συμβούλιο παρανόμως δεν επανεξέτασε την απόφασή του να περιλάβει το όνομα του προσφεύγοντος στους καταλόγους προσώπων και οντοτήτων επί των οποίων εφαρμόζονται τα περιοριστικά μέτρα που λήφθηκαν λόγω της καταστάσεως στη Λιβύη.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής.
 2)
 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 146 της 4.5.2015.


text:
 1.12.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 431/40
 Προσφυγή της 9ης Οκτωβρίου 2014 — NK Rosneft κ.λπ. κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-715/14)
 (2014/C 431/64)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: NK Rosneft OAO (Μόσχα, Ρωσία)· RN-Shelf-Arctic OOO (Μόσχα)· RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Yuzhniy Sakhalin, Ρωσία)· RN-Exploration OOO (Μόσχα)· και Tagulskoe OOO (Krasnoyarsk, Ρωσία) (εκπρόσωπος: T. Beazley, QC)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', γ, και δ', και 3, και το παράρτημα III της αποφάσεως 2014/512/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 31ης Ιουλίου 2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 2014/659/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 8ης Σεπτεμβρίου 2014·
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 3, 3 β, 4, παράγραφοι 3 και 4, το παράρτημα ΙΙ, το άρθρο 5, παράγραφοι 2, στοιχεία β', γ', δ', και 3, το παράρτημα VI, και το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΕ) 833/2014 του Συμβουλίου, της 31ης Ιουλίου 2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 960/2014 του Συμβουλίου, της 8ης Σεπτεμβρίου 2014·
 —
 επιπροσθέτως ή επικουρικώς, να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΕ) 833/2014 του Συμβουλίου και την απόφαση 2014/512/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, καθόσον έχουν εφαρμογή ως προς τις προσφεύγουσες·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής οι προσφεύγουσες προβάλλουν εννέα λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι το Συμβούλιο δεν παρέσχε επαρκείς λόγους που να καταστούν δυνατή την πλήρη εξέταση τόσο της ουσιαστικής όσο και της τυπικής νομιμότητας των διατάξεων, των οποίων την ακύρωση ζητείται (τα «σχετικά μέτρα»), καθώς επίσης ότι προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των προσφευγουσών και το δικαίωμά τους σε αποτελεσματική ένδικη προστασία αναφορικά με τα σχετικά μέτρα.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το Συμβούλιο δεν προσκόμισε στοιχεία τα οποία να δικαιολογούν ή να μπορούσαν να δικαιολογήσουν θεμιτό ή νόμιμο σκοπό των σχετικών μέτρων.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι τα σχετικά μέτρα συνιστούν παράβαση των διεθνών νομικών υποχρεώσεων που υπέχει η ΕΕ βάσει της Συμφωνίας εταιρικής σχέσης και συνεργασίας με τη Ρωσία και/ή βάσει της ΓΣΔΕ.
 4.
 Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από αναρμοδιότητα του Συμβουλίου για την έκδοση των σχετικών μέτρων, ή από τον παράνομο χαρακτήρα των μέτρων αυτών, καθότι δεν υφίσταται ή δεν προβάλλεται λογικός σύνδεσμός μεταξύ του σκοπού που επιδιώκει η απόφαση 2014/512/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου και των μέσων για την επίτευξή του.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι ο κανονισμός (ΕΕ) 833/2014 του Συμβουλίου δεν προβαίνει σε ορθή εφαρμογή των διατάξεων της αποφάσεως 2014/512/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, καθόσον το Συμβούλιο δεν ήταν αρμόδιο για την έκδοσή του ή, εάν ήταν αρμόδιο, δεν μπορούσε να εκδώσει νομίμως το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΕ) 833/2014 του Συμβουλίου, καθότι εκ πρώτης όψεως (τουλάχιστον) αντιβαίνει προς τη διάταξη της αποφάσεως 2014/512/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου που συνιστά τη βάση του, τουτέστιν το άρθρο 4.
 6.
 Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το Συμβούλιο ήταν αναρμόδιο ή δεν μπορούσε να εκδώσει νομίμως σχετικά μέτρα επειδή παραβιάζουν τη θεμελιώδη αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των αυθαιρεσιών.
 7.
 Με τον έβδομο λόγο ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι το Συμβούλιο ήταν αναρμόδιο ή δεν μπορούσε να εκδώσει νομίμως σχετικά μέτρα επειδή δεν είναι, ή δεν έχουν αποδειχθεί, αναλογικά προς τον σκοπό που επιδιώκει η απόφαση 2014/512/ΚΕΠΠΑ. Περαιτέρω, συνεπεία της ελλείψεως αναλογικότητας, οι διατάξεις, πρώτον, θίγουν τις νομοθετικές αρμοδιότητες της Ένωσης στο πλαίσιο της ΚΕΠ και, δεύτερον, συνιστούν ανεπίτρεπτη προσβολή των περιουσιακών δικαιωμάτων των προσφευγουσών και/ή της ελευθερίας τους να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα.
 8.
 Ο όγδοος λόγο ακυρώσεως αντλείται από το ότι, λαμβανομένων ιδίως υπόψη της παντελούς απουσίας δικαιολογήσεως για τα σχετικά μέτρα και τη φύση τους, τουλάχιστον ένα τμήμα της επίμαχης διατάξεως εξυπηρετεί ενδεχομένως άλλον σκοπό από τον παρατιθέμενο ενώ, επιπλέον, υπήρξε κατάχρηση των εξουσιών που απονέμει η απόφαση 2014/512/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου.
 9.
 Με τον ένατο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παραβίαση της συνταγματικά κατοχυρωμένης ασφάλειας δικαίου, μεταξύ άλλων εξαιτίας της ασάφειας των βασικών όρων στα σχετικά μέτρα.


text:
 12.8.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 190/35
 Προσφυγή/αγωγή της 16ης Μαΐου 2006 — Balázs Dániel Simon κατά Δικαστηρίου και Επιτροπής
 (Υπόθεση F-58/06)
 (2006/C 190/65)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Balázs Dániel Simon (Bρυξέλλες, Βέλγιο) [εκπρόσωπος: György Magyar, δικηγόρος]
 Καθών-εναγόμενοι: Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: Marc Schauss) και Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει εξ ολοκλήρου την από 21 Ιουλίου 2005 απόφαση της Αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής του Δικαστηρίου περί απορρίψεως της αιτήσεως μεταθέσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος, την από 27 Σεπτεμβρίου 2005 απόφαση περί κυρώσεως της προαναφερθείσας αποφάσεως και την από 15 Φεβρουαρίου 2006 απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος κατά των προγενέστερων αποφάσεων, καθώς και την απόφαση της 3ης Οκτωβρίου περί απορρίψεως του διορισμού του προσφεύγοντος-ενάγοντος και την απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2006 περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος κατά της αποφάσεως αυτής·
 —
 να υποχρεωθούν οι καθών-εναγόμενοι να αποκαταστήσουν τη ζημία που υπέστη ο προσφεύγων-ενάγων από τις προς ακύρωση αποφάσεις και
 —
 να καταδικαστούν οι καθών-εναγόμενοι στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων-ενάγων, υπάλληλος σήμερα της Επιτροπής, εισήλθε στις 16 Ιουλίου 2004, κατόπιν της επιτυχίας του στον διαγωνισμό EPSO/LA/12/03, στην υπηρεσία του Δικαστηρίου ως γλωσσομαθής νομικός με βαθμό Α*7. Αφού υπέβαλε την υποψηφιότητά του για την πλήρωση κενής θέσεως εργασίας στην Επιτροπή, ζήτησε, τον Μάιο του 2005, τη μετάθεσή του. Τα Δικαστήριο απέρριψε την αίτησή του. Ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε εκ νέου υποψηφιότητα στην Επιτροπή μετά την εκ μέρους της προκήρυξη κενής θέσεως. Μολονότι η Επιτροπή επέλεξε τον προσφεύγοντα-ενάγοντα για την εν λόγω θέση εργασίας, δεν έλαβε τα αναγκαία για τη μετάθεσή του μέτρα. Στη συνέχεια, αφού ο προσφεύγων-ενάγων έπαυσε να ασκεί τα καθήκοντά του στο Δικαστήριο, η Επιτροπή τον προσέλαβε, ως επιτυχόντα στον διαγωνισμό EPSO/A/4/03, στον βαθμό Α*5 με ισχύ από τις 2 Μαρτίου 2005.
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί την ακύρωση των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου 2005, της 27ης Σεπτεμβρίου 2005, της 3ης Οκτωβρίου 2005 και της 16ης Φεβρουαρίου 2006, επικαλούμενος ελλιπή αιτιολογία, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και κατάχρηση εξουσίας. Προς στήριξη του αιτήματός του περί ακυρώσεως των αποφάσεων αυτών, επικαλείται επίσης παράβαση του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 723/2004 και παραβίαση των αρχών της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της απαγορεύσεως των διακρίσεων. Το αίτημα ακυρώσεως της από 15 Φεβρουαρίου 2006 αποφάσεως του Δικαστηρίου στηρίζεται σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/42
 ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΈΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 30ής Απριλίου 2004
 στην υπόθεση Τ-439/03 R, Ulrike Eppe κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1)
 (Ασφαλιστικά μέτρα - Διαδικασία διαγωνισμού - Αίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων - Παραδεκτό)
 (2004/C 118/93)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στην υπόθεση Τ-439/03 R, Ulrike Eppe, κάτοικος Αννοβέρου (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο D. Rogalla, κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι: J. de Wachter και N. Lorenz), με κύριο αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως της διαδικασίας του διαγωνισμού EUR/A/167/02, καθώς και επαναλήψεως της διαδικασίας με συμμετοχή της προσφεύγουσας, και, επικουρικά, αίτημα να απαγορευθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να καταρτίσει πίνακα επιτυχόντων και να προβεί σε προσλήψεις με βάση τα αποτελέσματα του διαγωνισμού αυτού, ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 30 Απριλίου 2004 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1.
 Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 2.
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 94 της 17.4.2004.


text:
 10.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 56/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 25ης Ιανουαρίου 2007 (αίτηση του High Court of Justice (Chancery Division) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Carol Marilyn Robins, John Burnett κατά Secretary of State for Work and Pensions
 (Υπόθεση C-278/05) (1)
 (Προστασία των μισθωτών εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη - Οδηγία 80/987/ΕΟΚ - Μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο - Άρθρο 8 - Συστήματα επαγγελματικής ή διεπαγγελματικής επικουρικής πρόνοιας - Παροχές γήρατος - Προστασία των κεκτημένων δικαιωμάτων - Έκταση της προστασίας - Ευθύνη κράτους μέλους λόγω εσφαλμένης μεταφοράς οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο - Προϋποθέσεις)
 (2007/C 56/09)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 High Court of Justice (Chancery Division)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Carol Marilyn Robins, John Burnett
 κατά
 Secretary of State for Work and Pensions
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — High Court of Justice (Chancery Division) — Ερμηνεία του άρθρου 8 της οδηγίας 80/987/EOK του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη (EE ειδ. έκδ. 05/004, σ. 35) — Έκταση της υποχρεώσεως προστασίας των κεκτημένων δικαιωμάτων ή των δικαιωμάτων προσδοκίας των εργαζομένων όσον αφορά τις παροχές γήρατος
 Διατακτικό της αποφάσεως
 1)
 Το άρθρο 8 της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη, έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη και ανεπάρκειας των πόρων των επαγγελματικών ή διεπαγγελματικών συστημάτων επικουρικής πρόνοιας, η χρηματοδότηση των κεκτημένων δικαιωμάτων για παροχές γήρατος δεν πρέπει υποχρεωτικώς να διασφαλίζεται από τα ίδια τα κράτη μέλη ούτε πρέπει να είναι πλήρης.
 2)
 Το άρθρο 8 της οδηγίας 80/987 απαγορεύει σύστημα προστασίας όπως αυτό για το οποίο πρόκειται στη διαφορά της κύριας δίκης.
 3)
 Σε περίπτωση μη ορθής μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 8 της οδηγίας 80/987, η ευθύνη του οικείου κράτους μέλους εξαρτάται από τη διαπίστωση πρόδηλης και σοβαρής υπέρβασης, εκ μέρους του εν λόγω κράτους, των ορίων που επιβάλλονται στη διακριτική του ευχέρεια.
 (1) ΕΕ C 243 της 1.10.2005.


text:
3.7.1999 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 188/15
 αφορα ́ τις δαπα ́νες του τμη ́ματος Εγγυη ́σεων του Ευρωπαϊκου ́ 2) Καταλαμβα ́νονται οι κατονομαζο ́μενες στο α ́ρθρο 4, παρα ́γρα-
 Γεωργικου ́ Ταμει ́ου Προσανατολισμου ́ και Εγγυη ́σεων, τμη ́μα φος 3, της οδηγι ́ας 69/335/ΕΟΚ πρα ́ξεις απο ́ την απαγο ́ρευση
 Εγγυη ́σεων, για το 1995 (1) καθο ́σον, συ ́μφωνα με το α ́ρθρο 2, του α ́ρθρου 10 αυτη ́ς, ω ́στε να απαγορευ ́εται η λο ́γω αυτω ́ν
 ποσο ́ 833 895,82 γερμανικω ́ν μα ́ρκων (DM) λο ́γω «υπερβα ́- ει ́σπραξη ο ́χι μο ́νον φο ́ρου εισφορα ́ς κεφαλαι ́ου, αλλα ́ και
 σεως των προθεσμιω ́ν πληρωμη ́ς» δεν αναλαμβα ́νεται απο ́ το κα ́θε α ́λλης μορφη ́ς επιβαρυ ́νσεως, και ειδικο ́τερα υπο ́ μορφη ́
 ΕΓΤΠΕ αλλα ́ καταλογι ́ζεται στην Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α τε ́λους και ο ́χι φο ́ρου;
 της Γερμανι ́ας.
 3) 'Εχουν οι διατα ́ξεις των α ́ρθρων 10 και 12, παρα ́γραφος 1,
 • να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́ ́εξοδα. στοιχει ́ο ε', της ́διας
 ι οδηγι ́ας την ́εννοια ο ́τι δεν επιτρε ́πουν τα
 οφειλο ́μενα για την (υποχρεωτικη ́ κατα ́ νο ́μον) καταχω ́ριση
 αυξη ́σεων κεφαλαι ́ου στο εθνικο ́ μητρω ́ο νομικω ́ν προσω ́πων
 Λο ́γοι της προσφυγη ́ς και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα τε ́λη να μεταβα ́λλονται σε συνα ́ρτηση προς το υ ́ψος των εν
 λο ́γω αυξη ́σεων;
 — Ελλει ́πουσα νομικη ́ βα ́ση για τον καταλογισμο ́ ποσου ́
 2 237 238,60 DM στη θε ́ση του προϋπολογισμου ́
 Β01-2122-007 αντι ́ του ποσου ́ του 1 403 342,78 DM που 4) Μπορου ́ν οι μεταβλητε ́ς αυτε ́ς να θεωρου ́νται, περαιτε ́ρω, ως
 προε ́κυψε λαμβανομε ́νου υπο ́ψη ενο ́ς υπολοι ́που αποθε ́ματος συνα ́ρτηση του κο ́στους της παρεχομε ́νης υπηρεσι ́ας;
 απο ́ το 1994 υ ́ψους 2 447 802,54 DM και ενο ́ς επιπλε ́ον
 ορθου ́ υπολογισμου ́ των γερμανικω ́ν αρχω ́ν. Η Επιτροπη ́ δεν 5) Περικλει ́ει το κο ́στος αυτο ́ τις αποδοχε ́ς των δημοσι ́ων
 εξετι ́μησε η ́ δεν εξετι ́μησε ορθω ́ς για την εκκαθα ́ριση των υπαλλη ́λων και λοιπω ́ν υπευθυ ́νων, μικροδαπα ́νες που δεν
 λογαριασμω ́ν 1995 τη ρυ ́θμιση αποθεματικου ́ που προκυ ́πτει χρεω ́νονται και το κλα ́σμα των γενικω ́ν εξο ́δων (μισθω ́ματα
 απο ́ το ́εγγραφο εργασι ́ας της VT/458/93 — Rev. 4 της εγκαταστα ́σεων, υλικου ́ πληροφορικη ́ς και επικοινωνιω ́ν,
 30.9.1994. ηλεκτρισμου ́, νερου ́ κ.ο.κ.) που αναλογει ́ στις πρα ́ξεις καταχω-
 ρι ́σεως;
 — Venire contra factum proprium, προστασι ́α της δικαιολο-
 γημε ́νης εμπιστοσυ ́νης: η Επιτροπη ́ περιπι ́πτει σε αντι ́φαση με 6) Επιτρε ́πεται, εν ο ́ψει των παραπα ́νω διατα ́ξεων της οδηγι ́ας, να
 την ́δια
 ι της τη συμπεριφορα ́ σε σχε ́ση με την εκκαθα ́ριση των θεωρηθου ́ν οι παραπα ́νω μεταβλητε ́ς σε συνα ́ρτηση με την
 λογαριασμω ́ν για το οικονομικο ́ ́ετος 1994, ο ́που αυτη ́ αυ ́ξηση του κεφαλαι ́ου ως ́εκφραση εναρμονισθε ́ντων δικαιω-
 αναγνω ́ρισε ́ενα κατ' αρχα ́ς αμφισβητου ́μενο ποσο ́ ως εμπρο- μα ́των και, ως εκ του ́του, επιτρεπομε ́νες;
 θε ́σμως αποπληρωθε ́ν. Το μη χρησιμοποιηθε ́ν υπο ́λοιπο ποσο ́
 αποθε ́ματος που προκυ ́πτει απο ́ αυτο ́ δεν μπορει ́ αυτη ́ κατα ́
 την εκκαθα ́ριση του 1995 να μη το λα ́βει υπο ́ψη της. 7) Επιτρε ́πεται, εν ο ́ψει των ́διων ι διατα ́ξεων της οδηγι ́ας, να
 υπερβαι ́νουν τα τε ́λη το κο ́στος της παρεχομε ́νης υπηρεσι ́ας;
 — Παρα ́βαση της υποχρεω ́σεως αιτιολογι ́ας συ ́μφωνα με το Σε περι ́πτωση καταφατικη ́ς απαντη ́σεως, σε ποιο βαθμο ́; Εα ́ν
 α ́ρθρο 190 της Συνθη ́κης ΕΚ. τυχο ́ν η υπε ́ρβαση ει ́ναι κατα ́φωρη και αδικαιολο ́γητη, μπορει ́
 το υ ́ψος των τελω ́ν να μειωθει ́ κατα ́ δικαι ́α κρι ́ση;
 (1) Απο ́φαση 1999/187/ΕΚ, ΕΕ L 61, της 10.3.1999, σ. 37.
 (1) Οδηγι ́α 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 17ης Ιουλι ́ου 1969, περι ́
 των εμμε ́σων φο ́ρων των επιβαλλομε ́νων επι ́ των συγκεντρω ́σεων
 κεφαλαι ́ων (ΕΕ ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 20).
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Supremo Tribunal Administrativo, 2a Secção, με
 απο ́φαση της 17ης Μαρτι ́ου 1999 στην υπο ́θεση IGI —
 Investimentos Imobiliários, SA, κατα ́ Fazenda Pública
 (Υπο ́θεση C-134/99) Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Bundessozialgericht με δια ́ταξη της 24ης Φεβρουα-
 ρι ́ου 1999 στην υπο ́θεση Ursula Elsen κατα ́ Bundesver-
 (1999/C 188/34) sicherungsanstalt für Angestellte
 Με απο ́φαση της 17ης Μαρτι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις (Υπο ́θεση C-135/99)
 19 Απριλι ́ου 1999, το Supremo Tribunal Administrativo,
 2a Secção, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς μεταξυ ́ IGI — Investimentos (1999/C 188/35)
 Imobiliários, SA, και Fazenda Pública, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του,
 ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως
 επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των: Με δια ́ταξη της 24ης Φεβρουαρι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 1) Μπορει ́ ́ενας ιδιω ́της να επικαλεστει ́ τα α ́ρθρα 10 και 12 της 19 Απριλι ́ου 1999, το Bundessozialgericht, στο πλαι ́σιο της
 οδηγι ́ας 69/335/ΕΟΚ (1) του Συμβουλι ́ου στις σχε ́σεις του με διαφορα ́ς μεταξυ ́ Ursula Elsen και Bundesversicherungsanstalt
 το κρα ́τος, ́εστω και αν αυτο ́ δεν ́εχει μεταφε ́ρει την εν λο ́γω für Angestellte που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́απο ́ το ∆ικαστη ́ριο
 οδηγι ́α στην εσωτερικη ́ του ́εννομη τα ́ξη; την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς ερωτη ́ματος:


text:
 11.3.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 60/54
 Προσφυγή της 22ας Δεκεμβρίου 2005 — Borbély κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-126/05)
 (2006/C 60/101)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Andrea Borbély (Βρυξέλλες, Βέλγιο) [Εκπρόσωπος: R. Stötzel, δικηγόρος]
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας:
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής της 30ής Σεπτεμβρίου 2005, κατά το μέτρο που η Επιτροπή αρνείται να της χορηγήσει την ημερήσια αποζημίωση που προβλέπεται στο άρθρο 10, παράγραφος 1, του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως (ΚΥΚ) και την αποζημίωση πρώτης εγκαταστάσεως που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, εδάφιο 1, του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, και να της αποδώσει τις δαπάνες μεταβάσεως στον τόπο διορισμού της, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο α', του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως.
 —
 να υποχρεώσει την καθής να καταβάλει στην προσφεύγουσα την ημερήσια αποζημίωση και την αποζημίωση πρώτης εγκαταστάσεως και να της αποδώσει τις δαπάνες μεταβάσεως στον τόπο διορισμού της, με τόκους υπερημερίας υπολογιζόμενους από το χρονικό σημείο κατά το οποίο τα ποσά αυτά κατέστησαν απαιτητά σύμφωνα με το παράρτημα VII του ΚΥΚ.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα, πρώην υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία, αποσπάστηκε για τις ανάγκες της διπλωματικής υπηρεσίας στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ουγγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις Βρυξέλλες για χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών και, εν συνεχεία, διορίστηκε δόκιμος υπάλληλος της Επιτροπής και τοποθετήθηκε στις Βρυξέλλες.
 Τον Μάρτιο του 2005 υπέβαλε αίτηση για τη χορήγηση ημερήσιας αποζημιώσεως και αποζημιώσεως πρώτης εγκαταστάσεως και για απόδοση δαπανών μεταβάσεως στον τόπο διορισμού. Η Επιτροπή απέρριψε την εν λόγω αίτηση.
 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, παρά την απόσπασή της, εξακολουθούσε να αμείβεται από τον Ούγγρο εργοδότη της και ότι διατηρούσε την κατοικία της και τα οικονομικά συμφέροντά της στην Ουγγαρία. Επιπλέον, στις Βρυξέλλες συνήθως διέμενε σε επιπλωμένο διαμέρισμα μισθωμένο από τον εργοδότη της.
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, κατά πάγια νομολογία (1), ο υπάλληλος δικαιούται τις ως άνω αποζημιώσεις και απόδοση δαπανών σε περίπτωση κατά την οποία τόπος διορισμού θεωρείται ο τόπος στον οποίον κατοικούσε αμέσως πριν την απόσπασή του.
 (1) Υπόθεση T-137/95, Mozzaglia κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. IA-619, II-01657.


text:
 22.9.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 287/18
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Landgericht Saarbrücken (Γερμανία) στις 26 Ιουνίου 2012 — Spedition Welter GmbH κατά Avanssur S.A.
 (Υπόθεση C-306/12)
 2012/C 287/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landgericht Saarbrücken
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγουσα και εκκαλούσα: Spedition Welter GmbH
 Εναγομένη και εφεσίβλητη: Avanssur S.A..
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 21, παράγραφος 5, της οδηγίας 2009/103/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009, σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής (1) την έννοια ότι ο αντιπρόσωπος για τον διακανονισμό των ζημιών διαθέτει επίσης την εξουσία αντικλήτου της ασφαλιστικής επιχειρήσεως, με αποτέλεσμα, στην αγωγή αποζημιώσεως λόγω ατυχήματος που ασκεί ο παθών κατά της ασφαλιστικής επιχειρήσεως, η επίδοση που γίνεται προς τον προαναφερθέντα αντιπρόσωπο για τον διακανονισμό των ζημιών να λογίζεται ως δικαστική επίδοση προς την ασφαλιστική επιχείρηση;
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα:
 2)
 Έχει το άρθρο 21, παράγραφος 5, της οδηγίας 2009/103/ΕΚ άμεση εφαρμογή υπό την έννοια ότι ο παθών μπορεί να επικαλεσθεί τη διάταξη αυτή ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου με συνέπεια το εθνικό δικαστήριο να οφείλει να δεχθεί ότι η επίδοση προς την ασφαλιστική επιχείρηση διενεργήθηκε εγκύρως, στην περίπτωση κατά την οποία η επίδοση έγινε στον αντιπρόσωπο για τον διακανονισμό των ζημιών υπό την ιδιότητά του «ως αντιπροσώπου» της ασφαλιστικής επιχειρήσεως, χωρίς όμως αυτός να έχει διοριστεί αντίκλητος βάσει δικαιοπραξίας ή να πρόκειται για περίπτωση ως προς την οποία το εθνικό δίκαιο προβλέπει τον διορισμό αντικλήτου εκ του νόμου, έστω και αν η επίδοση πληροί κατά τα λοιπά όλες τις προϋποθέσεις που τάσσει το εθνικό δίκαιο;
 (1) ΕΕ L 263, σ. 11.


text:
 10.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 395/43
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Σεπτεμβρίου 2014 — Grazyte κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-86/13 P) (1)
 ([Αίτηση αναιρέσεως - Υπαλληλική υπόθεση - Έκτακτοι υπάλληλοι - Αποδοχές - Επίδομα αποδημίας - Προϋπόθεση προβλεπόμενη στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο β', του παραρτήματος VII του ΚΥΚ - Δεκαετής περίοδος αναφοράς - Υπηρεσία σε διεθνή οργανισμό])
 (2014/C 395/52)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Diana Grazyte (Utena, Λιθουανία) (εκπρόσωπος: R. Guarino, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς V. Joris, στη συνέχεια J. Currall και G. Gattinara, επικουρούμενοι από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρίτο τμήμα) της 5ης Δεκεμβρίου 2012, Grazyte κατά Επιτροπής (F-76/11, EU:F:2012:173).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Η Diana Grazyte φέρει τα έξοδά της, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
 (1) ΕΕ C 101 της 6.4.2013.


text:
 30.1.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 24/3
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 19ης Νοεμβρίου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Φινλανδίας
 (Υπόθεση C-118/07) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Άρθρο 307, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ - Παράλειψη θεσπίσεως πρόσφορων μέτρων για την άρση των ασυμβιβάστων μεταξύ των διμερών συμφωνιών που συνήφθησαν με τρίτες χώρες πριν από την προσχώρηση του κράτους μέλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης EK - Διμερείς συμφωνίες που συνήψε η Δημοκρατία της Φινλανδίας με τη Ρωσική Ομοσπονδία, τη Δημοκρατία της Λευκορωσίας, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, τη Μαλαισία, τη Δημοκρατική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σρι Λάνκα και τη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν σε θέματα επενδύσεων)
 2010/C 24/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Huttunen, H. Støvlbæk και B. Martenczuk)
 Καθής: Δημοκρατία της Φινλανδίας (εκπρόσωπος: J. Heliskoski)
 Παρεμβαίνουσες υπέρ της προσφεύγουσας: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: M. Lumma και C. Blaschke), Δημοκρατία της Ουγγαρίας (εκπρόσωπος: J. Fazekas), Δημοκρατία της Λιθουανίας (εκπρόσωπος: D. Kriaučiūnas), Δημοκρατία της Αυστρίας (εκπρόσωπος: C. Pesendorfer)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση του άρθρου 307, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ — Μη λήψη των πρόσφορων μέτρων, προκειμένου να αρθεί κάθε ασυμβίβαστο με τη Συνθήκη που αφορά τις διατάξεις περί μεταφοράς χρηματικών ποσών οι οποίες περιλαμβάνονται στις διμερείς επενδυτικές συμφωνίες που έχει συνάψει η Δημοκρατία της Φινλανδίας με τη Ρωσική Ομοσπονδία, τη Λευκορωσία, την Κίνα, τη Μαλαισία, τη Σρι Λάνκα και το Ουζμπεκιστάν
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Παραλείποντας να λάβει τα πρόσφορα μέτρα για την άρση των ασυμβιβάστων με τη Συνθήκη διατάξεων περί μεταφοράς κεφαλαίων που περιλαμβάνουν οι διμερείς συμφωνίες επενδύσεων με αντικείμενο την προώθηση και την αμοιβαία προστασία των επενδύσεων, που συνήψε η Δημοκρατία της Φινλανδίας με, αντιστοίχως, την πρώην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών την οποία διαδέχθηκε η Ρωσική Ομοσπονδία (συμφωνία υπογραφείσα στις 8 Φεβρουαρίου 1989), τη Δημοκρατία της Λευκορωσίας (συμφωνία υπογραφείσα στις 28 Οκτωβρίου 1992), τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (συμφωνία υπογραφείσα στις 4 Σεπτεμβρίου 1984), τη Μαλαισία (συμφωνία υπογραφείσα στις 15 Απριλίου 1985), τη Δημοκρατική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σρι Λάνκα (συμφωνία υπογραφείσα στις 27 Απριλίου 1985) και τη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν (συμφωνία υπογραφείσα στην 1 Οκτωβρίου 1992, SopS 74/1993), η Δημοκρατία της Φινλανδίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 307, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.
 2)
 Καταδικάζει τη Δημοκρατία της Φιλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Δημοκρατία της Λιθουανίας, η Δημοκρατία της Ουγγαρίας και η Δημοκρατία της Αυστρίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 (1) ΕΕ C 95 της 28.4.2007


text:
 18.9.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 309/20
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) στις 23 Μαΐου 2017 — Bashar Ibrahim κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-297/17)
 (2017/C 309/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Bashar Ibrahim
 Αναιρεσίβλητη: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Αποκλείει η μεταβατική διάταξη του άρθρου 52, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/32/ΕΕ (1) την εφαρμογή εθνικής ρυθμίσεως που προβλέπει ότι αίτηση διεθνούς προστασίας, η οποία υποβάλλεται ενώ άλλο κράτος μέλος έχει ήδη χορηγήσει επικουρική προστασία, είναι απαράδεκτη, δυνάμει της διευρυμένης εξουσιοδοτήσεως που παρέχει το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 2013/32/ΕΕ εν αντιθέσει προς την αντίστοιχη προγενέστερη διάταξη του δικαίου της Ένωσης, στον βαθμό που η εθνική ρύθμιση εφαρμόζεται και για αιτήσεις οι οποίες υποβλήθηκαν πριν από την 20ή Ιουλίου 2015 ελλείψει εθνικού μεταβατικού καθεστώτος;
 Επιτρέπει η μεταβατική διάταξη του άρθρου 52, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/32/ΕΕ στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν αναδρομικώς τη διευρυμένη εξουσιοδότηση που παρέχει το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 2013/32/ΕΕ, με αποτέλεσμα να θεωρούνται ως απαράδεκτες και οι αιτήσεις ασύλου οι οποίες είχαν υποβληθεί πριν από την εφαρμογή της διευρυμένης εξουσιοδοτήσεως σε εθνικό επίπεδο, αλλά δεν είχαν κριθεί οριστικά κατά τον χρόνο της εν λόγω εφαρμογής;
 2)
 Παρέχει το άρθρο 33 της οδηγίας 2013/32/ΕΕ δικαίωμα επιλογής στα κράτη μέλη σχετικά με το αν θα πρέπει να απορρίψουν ως απαράδεκτη αίτηση ασύλου λόγω της ευθύνης άλλου κράτους μέλους για την εξέταση της αιτήσεως (κανονισμός Δουβλίνου) ή δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 2013/32/ΕΕ;
 3)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα: απαγορεύει το δίκαιο της Ένωσης σε κράτος μέλος να απορρίψει, κατ’ εφαρμογή της εξουσιοδοτήσεως που παρέχει το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 2013/32/ΕΕ, ως απαράδεκτη μια αίτηση διεθνούς προστασίας λόγω της χορηγήσεως επικουρικής προστασίας σε άλλο κράτος μέλος, εάν
 α)
 ο αιτών επιδιώκει την περαιτέρω ενίσχυση (διά της χορηγήσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα) της επικουρικής προστασίας που του χορηγήθηκε σε άλλο κράτος μέλος στο οποίο υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν συστημικές ελλείψεις στη διαδικασία ασύλου, ή
 β)
 η διαμορφωθείσα κατάσταση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ιδίως οι συνθήκες διαβιώσεως για τους δικαιούχους επικουρικής προστασίας, στο άλλο κράτος μέλος που έχει χορηγήσει ήδη επικουρική προστασία στον αιτούντα,
 —
 αντιβαίνει στο άρθρο 4 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο άρθρο 3 της ΕΣΔΑ, ή
 —
 δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτουν τα άρθρα 20 επ. της οδηγίας 2011/95/ΕΕ, μολονότι δεν αντιβαίνει στο άρθρο 4 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και στο άρθρο 3 της ΕΣΔΑ;
 4)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 3β: ισχύει τούτο ακόμη και όταν οι δικαιούχοι επικουρικής προστασίας δεν λαμβάνουν ή λαμβάνουν αισθητά περιορισμένες παροχές προς εξασφάλιση της βασικής διαβιώσεως σε σύγκριση με άλλα κράτη μέλη, αλλά η μεταχείρισή τους δεν διαφέρει από εκείνη που επιφυλάσσεται στους υπηκόους του συγκεκριμένου κράτους μέλους;
 5)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα:
 α)
 Εφαρμόζεται ο κανονισμός Δουβλίνο III στο πλαίσιο διαδικασίας χορηγήσεως διεθνούς προστασίας, εάν η αίτηση ασύλου έχει υποβληθεί μεν πριν από την 1η Ιανουαρίου 2014, αλλά το αίτημα εκ νέου αναλήψεως υποβλήθηκε μετά την 1η Ιανουαρίου 2014 και ο αιτών είχε τύχει ήδη επικουρικής προστασίας σε προγενέστερο χρόνο (τον Φεβρουάριο του 2013) στο κράτος μέλος στο οποίο απευθύνθηκε το αίτημα εκ νέου αναλήψεως;
 β)
 Απορρέει από τις διατάξεις του κανονιστικού πλαισίου του Δουβλίνου μια –σιωπηρή– μετάθεση της ευθύνης στο κράτος μέλος που ζητεί την εκ νέου ανάληψη αιτούντος, όταν το κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται το αίτημα εκ νέου αναλήψεως απορρίπτει το εν λόγω αίτημα που υποβλήθηκε εμπρόθεσμα βάσει των διατάξεων του κανονιστικού πλαισίου του Δουβλίνου και επικαλείται αντ’ αυτού μια διακρατική συμφωνία επανεισδοχής;
 (1) Οδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (EE L 180, σ. 60).


text:
 7.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 102/45
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (1o τμήμα) της 25ης Φεβρουαρίου 2014 — García Domínguez κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-155/12) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Διαγωνισμός - Προκήρυξη του διαγωνισμού EPSO/AD/215/11 - Μη εγγραφή στον εφεδρικό πίνακα προσλήψεων - Αιτιολόγηση μιας αποφάσεως με την οποία απορρίπτεται υποψηφιότητα - Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως - Σύγκρουση συμφερόντων))
 2014/C 102/66
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Luis García Domínguez (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Rodrigues και A. Tymen, δικηγόροι)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. Eggers και G. Gattinara)
 Αντικείμενο
 Αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως να μην περιληφθεί ο προσφεύγων-ενάγων στον εφεδρικό πίνακα προσλήψεων του διαγωνισμού EPSO/AD/215/11
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή ως προδήλως στερούμενη παντελώς νομικής βάσεως.
 2.
 Ο L. García Domínguez φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) ΕΕ C 63 της 2.3.2013, σ. 26.


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/7
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Fővárosi Bíróság (Βουδαπέστη, Ουγγαρία) στις 11 Ιουλίου 2011 — Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Kamel Ismail Hazem κατά Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
 (Υπόθεση C-364/11)
 2011/C 347/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Fővárosi Bíróság
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες:Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Kamel Ismail Hazem
 Καθής: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ (1),
 1)
 Έχουν τα απορρέοντα από την οδηγία ευεργετήματα την έννοια της αναγνωρίσεως του καθεστώτος πρόσφυγα ή, ανάλογα με την επιλογή του κράτους μέλους, της χορηγήσεως μιας εκ των δύο μορφών προστασίας που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας (καθεστώς πρόσφυγα και χορήγηση της επικουρικής προστασίας) ή δεν έχουν, ενδεχομένως, την έννοια της αυτοδίκαιης αναγνωρίσεως καμίας απ’ αυτές τις μορφές προστασίας, αλλά συνεπάγονται απλώς και μόνον τη διαπίστωση ότι ο ενδιαφερόμενος εμπίπτει στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής της οδηγίας;
 2)
 Υποδηλώνει η παύση της προστασίας ή συνδρομής του οργάνου τη διαμονή εκτός της ζώνης επιχειρήσεων του οργάνου, την παύση των δραστηριοτήτων του οργάνου, την απώλεια της δυνατότητας του οργάνου αυτού να παρέχει προστασία ή συνδρομή ή, ενδεχομένως, αντικειμενικό κώλυμα εξαιτίας του οποίου το πρόσωπο που έχει δικαίωμα στην προστασία ή συνδρομή δεν μπορεί να κάνει χρήση αυτών;
 (1) Οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ L 304, σ. 12).


text:
 30.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/32
 Προσφυγή της εταιρίας Aytan's Manufacturing Company (UK) Limited κατά του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), που ασκήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2005
 (Υπόθεση T-67/05)
 (2005/C 106/68)
 Γλώσσα της πρoσφυγής: η αγγλική
 Η εταιρία Aytan's Manufacturing Company (UK) Limited, με έδρα το Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο), εκπροσωπούμενη από τον S. Malynicz, Barrister, και τον M. J. Gilbert, Solicitor, άσκησε στις 15 Φεβρουαρίου 2005 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ).
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών ήταν η Criminal Clothing Limited, που εδρεύει στο Poole (Ηνωμένο Βασίλειο).
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 8ης Δεκεμβρίου 2004, στην υπόθεση R 309/2004-1,
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ και τους λοιπούς διαδίκους στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Αιτούσα την καταχώριση κοινοτικού σήματος:
 Criminal Clothing Limited
 Σήμα προς καταχώριση:
 Λεκτικό σήμα CRIMINAL για προϊόντα των κλάσεων 3, 9 και 25 (είδη ενδύσεως κ.λπ.) — Αριθ. αιτήσεως 1676 220
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου:
 Η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί σήματος ή σημείου:
 Το εθνικό σήμα CRIMINAL DAMAGE για προϊόντα της κλάσης 25 (είδη ενδύσεως κ.λπ.)
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών:
 Απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών:
 Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως:
 Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (1)
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 τoυ Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για τo κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 11, σ. 1).


text:
 9.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 325/8
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesgerichtshof (Γερμανία) στις 27 Ιουνίου 2013 — Ποινική διαδικασία κατά Markus D.
 (Υπόθεση C-358/13)
 2013/C 325/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesgerichtshof
 Ποινική διαδικασία ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά
 Markus D.
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', της οδηγίας 2001/83/ΕΚ της 6ης Νοεμβρίου 2001 (1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2004/27/ΕΚ της 31ης Μαρτίου 2004 (2), την έννοια, ότι ουσία ή συνδυασμός ουσιών κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, δυνάμενη να τροποποιήσει μόνο, ήτοι όχι να αποκαταστήσει ή να διορθώσει τις φυσιολογικές λειτουργίες στον άνθρωπο, θεωρείται φάρμακο τότε μόνο, όταν είναι θεραπευτικά ωφέλιμη ή, πάντως, έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση των φυσιολογικών λειτουργιών μόνο προς το θετικότερο; Κατά συνέπεια, ουσίες ή συνδυασμοί ουσιών, οι οποίες καταναλώνονται μόνο λόγω της ψυχοτρόπου δράσεώς τους, καθόσον προκαλούν μέθη, όντας, πάντως, επικίνδυνες για την υγεία, δεν εμπίπτουν στον ορισμό του φαρμάκου κατά την έννοια της οδηγίας;
 (1) Οδηγία 2001/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Νοεμβρίου 2001, περί κοινοτικού κώδικος για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση (ΕΕ L 311, σ. 67).
 (2) Οδηγία 2004/27/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/83/ΕΚ (ΕΕ L 136, σ. 34).


text:
 4.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 10ης Φεβρουαρίου 2009 [αίτηση του House of Lords (Ηνωμένο Βασίλειο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Allianz SpA, πρώην Riunione Adriatica di Sicurtà SpA, Generali Assicurazioni Generali SpA κατά West Tankers Inc.
 (Υπόθεση C-185/07) (1)
 (Αναγνώριση και εκτέλεση αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων - Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 - Πεδίο εφαρμογής - Αρμοδιότητα δικαστηρίου κράτους μέλους να εκδώσει διαταγή απαγορεύουσα σε ένα εκ των μερών να κινήσει ή να συνεχίσει διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτους μέλους, επειδή η διαδικασία αυτή είναι αντίθετη προς συμφωνία διαιτησίας - Σύμβαση της Νέας Υόρκης)
 (2009/C 82/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 House of Lords
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Allianz SpA, πρώην Riunione Adriatica di Sicurtà SpA, Generali Assicurazioni Generali SpA
 κατά
 West Tankers Inc.
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — House of Lords — Ερμηνεία του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001 L 12, σ. 1) — Εξουσία του δικαστηρίου κράτους μέλους να διατάσσει ένα πρόσωπο να μην κινήσει ή να μη συνεχίσει δικαστική διαδικασία εντός άλλου κράτους μέλους, με το αιτιολογικό ότι σε αμφότερες τις περιπτώσεις παραβιάζεται συμφωνία περί διαιτησίας
 Διατακτικό
 H έκδοση, από δικαστήριο κράτους μέλους, διαταγής απαγορεύουσας σε ένα πρόσωπο να κινήσει ή να συνεχίσει διαδικασία ενώπιον των δικαστηρίων άλλου κράτους μέλους, επειδή μια τέτοια διαδικασία αντιβαίνει προς συμφωνία διαιτησίας, είναι ασύμβατη με τον κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
 (1) ΕΕ C 155 της 7.7.2007.


text:
29.6.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 156/33
 εφαρμο ́ζονται και στην α ́λλη υπο ́θεση. Ως εκ του ́του, οι λο ́γοι Η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση περιε ́χει, κατα ́ την προσφευ ́γουσα,
 ακυρω ́σεως και τα επιχειρη ́ματα που προβα ́λλει η προσφευ ́γουσα ορισμε ́να σφα ́λματα εκτιμη ́σεως και νομικα ́ σφα ́λματα. Πρω ́τον, η
 ει ́ναι ́διοι
 ι με εκει ́νους που προβλη ́θησαν στην υπο ́θεση Τ-100/02, Επιτροπη ́ υπε ́πεσε σε σφα ́λμα καταλη ́γοντας στο συμπε ́ρασμα
 καθω ́ς και με εκει ́νους που προβλη ́θηκαν στην υπο ́θεση Τ-99/02. ο ́τι ο εφοδιασμο ́ς μιας απο ́ τις εγκαταστα ́σεις παραγωγη ́ς της
 προσφευ ́γουσας με κουμε ́νιο δεν συνιστα ́ χωριστη ́ οικονομικη ́
 αγορα ́. ∆ευ ́τερον, η Επιτροπη ́ παρε ́λειψε να εξετα ́σει αν επρο ́κειτο
 (1) Με τη συγκε ́ντρωση που αποτελει ́ αντικει ́μενο εξετα ́σεως εκ με ́ρους να δημιουργηθει ́ δεσπο ́ζουσα θε ́ση στην εν λο ́γω αγορα ́ και δεν
 της Επιτροπη ́ς στην εν λο ́γω υπο ́θεση, η Deutsche Shell επρο ́κειτο να
 κατε ́ληξε στο συμπε ́ρασμα ο ́τι ει ́χε δημιουργηθει ́δεσπο ́ζουσα θε ́ση.
 αποκτη ́σει αποκλειστικο ́ ́ελεγχο της επιχειρη ́σεως DEA Mineraloel. Η
 προσφευ ́γουσα της παρου ́σας υποθε ́σεως βα ́λλει επι ́σης κατα ́ της Επικουρικω ́ς, η Επιτροπη ́ παρε ́λειψε, κατα ́ την προσφευ ́γουσα, να
 αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς στην υπο ́θεση COMP/M. 2389-Shell/DEA ορι ́σει μια ευρυ ́τερη σχετικη ́ αγορα ́ για την πω ́ληση κουμενι ́ου και
 στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως T-100/02. δεν εξε ́τασε τη δημιουργι ́α δεσπο ́ζουσας θε ́σεως στην εν λο ́γω
 αγορα ́.
 Η προσφευ ́γουσα προβα ́λλει επι ́σης ́εναν λο ́γο ακυρω ́σεως που
 αντλει ́ται απο ́ την παρα ́βαση ουσιω ́δους τυ ́που, την κατα ́χρηση
 Προσφυγη ́ της Ιneos Phenol GmbH & Co. KG κατα ́ της εξουσι ́ας και την παραβι ́αση της αρχη ́ς της χρηστη ́ς διοικη ́σεως.
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις Κατα ́ την προσφευ ́γουσα, η Επιτροπη ́ ο ́φειλε να ζητη ́σει πληροφο-
 5 Απριλι ́ου 2002 ριακα ́ στοιχει ́α απο ́ τρι ́τους ο ́σον αφορα ́ την πω ́ληση κουμενι ́ου εκ
 με ́ρους των εταιριω ́ν BP και Veba Oel.
 (Υπο ́θεση Τ-103/02)
 (2002/C 156/62)
 Τε ́λος, η προσφευ ́γουσα ισχυρι ́ζεται ο ́τι η προσβαλλο ́μενη
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́) απο ́φαση πα ́σχει απο ́ ́ελλειψη αιτιολογι ́ας, καθο ́σον η Επιτροπη ́
 παρε ́λειψε να εξετα ́σει τον εκ με ́ρους των εταιριω ́ν BP και Veba
 Oel εφοδιασμο ́ με κουμε ́νιο για εμπορικη ́ χρη ́ση και παρε ́λειψε να
 αντιμετωπι ́σει τα ζητη ́ματα που τι ́θενται με την παρου ́σα προσφυγη ́.
 Η εταιρι ́α Ιneos Phenol GmbH & Co. KG, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 τους Julian Ellison, Mark Clough QC και Matthew Hall του
 δικηγορικου ́ γραφει ́ου Αshurst Morris Crisp, Βρυξε ́λλες (Βε ́λγιο),
 α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 στις 5 Απριλι ́ου 2002 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 — να ακυρω ́σει, δυνα ́μει του α ́ρθρου 230 της Συνθη ́κης ΕΚ,
 την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς στην υπο ́θεση COMP/M.2533-
 BP/E.ON καθ' ο ́ με ́τρο αφορα ́ σιωπηρω ́ς τον εφοδιασμο ́ με
 Προσφυγη ́ της εταιρι ́ας SFT Gondrand Frères κατα ́ της
 κουμε ́νιο·
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα. 8 Απριλι ́ου 2002
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα (Υπο ́θεση Τ-104/02)
 Η προσφευ ́γουσα ει ́ναι σημαντικο ́ς αγοραστη ́ς ενο ́ς πετροχημικου ́
 προϊο ́ντος που αποκαλει ́ται κουμε ́νιο και το οποι ́ο παρασκευα ́ζουν (2002/C 156/63)
 οι εταιρι ́ες BP και Veba Oel AG.
 Η προσφευ ́γουσα βα ́λλει κατα ́ της αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς με (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 την οποι ́α κηρυ ́σσεται, υπο ́ ορισμε ́νες προϋποθε ́σεις, συμβατη ́ με
 την κοινη ́ αγορα ́ και με τη Συμφωνι ́α ΕΟΧ μια συγκε ́ντρωση, στο
 πλαι ́σιο της οποι ́ας η BP, μαζι ́ με την Ε.ON, επρο ́κειτο να
 αποκτη ́σουν απο ́ κοινου ́ τον ́ελεγχο της Veba Oel. Οι λο ́γοι στους
 οποι ́ους στηρι ́ζεται η παρου ́σα προσφυγη ́ αφορου ́ν την παρα ́λειψη
 της Επιτροπη ́ς να λα ́βει υπο ́ψη, στην εν λο ́γω απο ́φαση, τα Η εταιρι ́α SFT Gondrand Frères, με ́εδρα το Παρι ́σι, εκπροσωπου ́-
 προβλη ́ματα ανταγωνισμου ́ που δημιουργει ́ η συγκε ́ντρωση των μενη απο ́ τη Mireille Famchon, δικηγο ́ρο, α ́σκησε στις 8 Απριλι ́ου
 εταιριω ́ν BP και Veba Oel, ο ́σον αφορα ́ τον εκ με ́ρους των εταιριω ́ν 2002 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 αυτω ́ν εφοδιασμο ́ με κουμε ́νιο για εμπορικη ́ χρη ́ση. προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.


text:
αριθ . C 119/12 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 13 . 5 . 95
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ 2. Να καταδικάσει τα εναγόμενα όργανα στα δικαστικά
 της 23riç Φεβροαρίου 1995 έξοδα.
 στην υπόθεση Τ-490/93: Bremer Vulkan Verbund AG κατα Βάση της αγωγής και κύρια επιχειρήματα
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 (Παραπομπή υποθέσεως στο Δικαστήριο) H βάση της αγωγής και τα κύρια επιχειρήματα ομοιάζουν με
 τη βάση της αγωγής και τα κύρια επιχειρήματα της υποθέ
 (95/C 119/29) σεως Τ-20/94.
 (διαδικασίας: i] yeρμανική)
 Στην υπόθεση Τ-490/93 , Bremer Vulkan Verbund AG, εται
 ρεία γερμανικού δικαίου , με έδρα τη Βρέμη (Γερμανία), Αγωγή του Ernst-Reinhard Konrad κατα του Συμβουλίου
 εκπροσωπούμενη από τον Hans-Jürgen Rabe, δικηγόρο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 Αμβούργου και Βρυξελλών, με αντικλήτους στο Λουξεμ κών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1995
 βούργο τους δικηγόρους Turk και Prum, 13 B , avenue
 (γπόθεοη T-9/95)
 Guillaume, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωποι: B. Smulders και J. Grunwald), που είχε ως (95/C 119/31 )
 αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 93/412/ΕΟΚ της
 Επιτροπής, της 6ης Απριλίου 1993, σχετικά με ενίσχυση της (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 Γερμανικής Κυβερνήσεως στη Hibeg και της Hibeg, μέσω της
 Krupp GmbH, στην Bremer Vulkan AG, για να διευκολυνθεί O Ernst-Reinhard Konrad, κάτοικος Löllbach (Ομοσπονδια
 η πώληση της Krupp Atlas Elektronik GmbH από την Krupp κή Δημοκρατία της Γερμανίας), εκπροσωπούμενος από τους
 GmbH στην Bremer Vulkan AG (2), το Πρωτοδικείο (τέταρ δικηγόρους Bernd Meisterernst, Mechtild Düsing, Dietrich
 το πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Manstetten, δρα Frank Schulze και δρα Winfried Haneklaus,
 Πρόεδρο, R. Schintgen, C. P. Briët, R. García-Valdecasas και Μύνστερ , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τους δικηγόρους
 C. W. Bellamy, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις Dupong & Associés, 14a, rue des Bains, άσκησε ενώπιον του
 23 Φεβρουαρίου 1995 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό: Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 23 Ιανουα
 ρίου 1995 αγωγή κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής
 1 . Το Πρωτοδικείο απεκδύεται της αρμοδιότητάς τον επί Ενώσεως και της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 της υποθέσεως Τ-490/93, Bremer Vulkan Verbund AG των .
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προκει
 μένου το Δικαστήριο να αποφανθεί επί των αιτημάτων O ενάγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 ακυρώσεως.
 1 . Να υποχρεώσει τα εναγόμενα όργανα ως εις ολόκληρον
 οφειλέτες να του καταβάλουν αποζημίωση SLOM-III- για
 2. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα. το χρονικό διάστημα από 1 Ιουλίου 1984 έως και 29 Μαρ
 τίου 1989, ύψους 83 670,155 γερμανικών μάρκων καθώς
 0) ΕΕ αριθ. C 222 της 18. 8. 1993. .
 (2) ΕΕ αριθ. L 185 της 28. 7. 1993, σ. 43. και τόκους προς 8% για το χρονικό διάστημα από
 19 Μαΐου 1992, και να καταδικάσει τα εναγόμενα όργανα
 ως εις ολόκληρον οφειλέτες στα δικαστικά έξοδα.
 2. Να συνεκδικάσει την παρούσα αγωγή με την ήδη εκκρε
 μούσα αγωγή στην υπόθεση Hülseberg κ.λπ. κατά του
 Αγωγή της Ursula Schottler κατα του Συμβουλίου της Συμβουλίου και Επιτροπής των ΕΚ, Τ-77/93, και να
 Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών αναστείλει ομοίως τη διαδικασία.
 Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1995
 (γπόθεοη T-4/95) Βάση της αγωγής και κύρια επιχειρήματα
 (95/C 119/30) H βάση της αγωγής και τα κύρια επιχειρήματα ομοιάζουν
 προς τη βάση της αγωγής και τα κύρια επιχειρήματα της
 (Γλώσσα διαδικασίας: η yeρμανική) υποθέσεως Τ-20/94.
 H Ursula Schottler, κάτοικος Orsfeld (Ομοσπονδιακή Δημο
 κρατία της Γερμανίας), εκπροσωπούμενη από τον Matthias
 H. Frasçois, δικηγόρο Bitburg, του δικηγορικού γραφείου
 Frasçois, Neuhaus & Kollegen, με αντίκλητο στο Λουξεμ Προσφυγή της International Express Carriers Conférence
 βούργο τη δικηγόρο Annick Wurth, 100, boulevard de la (IECC) κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Petrusse, άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ που ασκήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1995
 κών Κοινοτήτων στις 13 Ιανουαρίου 1995 προσφυγή κατά (Υπόθεση T-28/95)
 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Επιτρο
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. 95IC 119/32)
 H ενάγουσα ζητεί από το . Πρωτοδικείο: (διαδικασίας: ri αγγλική)
 I. Να της επιδικάσει αποζημίωση για το χρονικό διάστημα H International Express Carriers Conférence, με έδρα την
 κατά το οποίο εξαναγκάστηκε να μην ασκεί εμπορία. Ελβετία, 9 rue de la Terrassière, CH-1207 Genève, exjtQoaco


text:
 1.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 38/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 26ης Νοεμβρίου 2015 [αίτηση του Oberster Gerichtshof (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Verein für Konsumenteninformation κατά A1 Telekom Austria AG
 (Υπόθεση C-326/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Οδηγία 2002/22/ΕΚ - Δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών - Δικαιώματα των χρηστών - Δικαίωμα των συνδρομητών να καταγγέλλουν τη σύμβασή τους χωρίς κυρώσεις - Τροποποίηση των τιμολογίων προκύπτουσα από τους όρους της συμβάσεως - Αύξηση των τιμολογίων σε περίπτωση αυξήσεως της τιμής καταναλωτή))
 (2016/C 038/08)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Verein für Konsumenteninformation
 κατά
 A1 Telekom Austria AG
 Διατακτικό
 Το άρθρο 20, παράγραφος 2, της οδηγίας 2002/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την καθολική υπηρεσία και τα δικαιώματα των χρηστών όσον αφορά δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία καθολικής υπηρεσίας), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2009, έχει την έννοια ότι τροποποίηση των τιμολογίων παροχής υπηρεσιών σχετικών με δίκτυα ή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, η οποία επέρχεται κατ’ εφαρμογήν ρήτρας τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των τιμολογίων, περιλαμβανόμενης στους γενικούς όρους συναλλαγών που εφαρμόζει επιχείρηση παροχής των εν λόγω υπηρεσιών, καθόσον η ρήτρα αυτή προβλέπει ότι η αναπροσαρμογή γίνεται βάσει αντικειμενικού δείκτη τιμών καταναλωτή, θεσπισθέντος από δημόσιο οργανισμό, δεν συνιστά «τροποποίηση των συμβατικών όρων», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, η οποία παρέχει στον συνδρομητή το δικαίωμα καταγγελίας της συμβάσεώς του χωρίς κυρώσεις.
 (1) ΕΕ C 339 της 29.9.2014.


text:
 12.1.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 7/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δέκατο τμήμα) της 6ης Νοεμβρίου 2014 [αίτηση του Corte suprema di cassazione (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Agenzia delle Dogane, Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane κατά ADL American Dataline Srl
 (Υπόθεση C-546/13) (1)
 ([Προδικαστική παραπομπή - Κανονισμός (ΕΟΚ) 2658/87 - Κοινό δασμολόγιο - Δασμολογική κατάταξη - Συνδυασμένη Ονοματολογία - Κλάσεις 8471 και 8518 - Ηχεία τα οποία αναπαράγουν τον ήχο διά της μετατροπής ηλεκτρομαγνητικού σήματος σε ηχητικά κύματα, συνδέονται αποκλειστικώς με υπολογιστή και διατίθενται στο εμπόριο μεμονωμένα])
 (2015/C 007/13)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Corte suprema di cassazione
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Agenzia delle Dogane, Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane
 κατά
 ADL American Dataline Srl
 Διατακτικό
 Η Συνδυασμένη Ονοματολογία που περιλαμβάνεται στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο, όπως τροποποιήθηκε διαδοχικώς με τον κανονισμό (ΕΚ) 2388/2000 της Επιτροπής, της 13ης Οκτωβρίου 2000, τον κανονισμό (ΕΚ) 2031/2001 της Επιτροπής, της 6ης Αυγούστου 2001, τον κανονισμό (ΕΚ) 1832/2002 της Επιτροπής, της 1ης Αυγούστου 2002, και τον κανονισμό (ΕΚ) 1789/2003 της Επιτροπής, της 11ης Σεπτεμβρίου 2003, έχει την έννοια ότι προϊόντα, όπως τα επίμαχα στην κύρια δίκη, τα οποία συνδέονται με ηλεκτρονικό υπολογιστή που είναι εφοδιασμένος με λειτουργικό σύστημα «MAC OS 9» ή με μεταγενέστερο σύστημα πρέπει να κατατάσσονται ως μεγάφωνα στη διάκριση 8518 22 90 της ονοματολογίας αυτής.
 (1) ΕΕ C 377 της 21.12.2013.


text:
 28.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 320/21
 Αίτηση προδικαστικής απόφασης την οποία υπέβαλε το Bundesarbeitsgericht (Γερμανία) στις 31 Ιουλίου 2015 — Nils-Johannes Kratzer κατά R+V Allgemeine Versicherung AG
 (Υπόθεση C-423/15)
 (2015/C 320/29)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesarbeitsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων/αναιρεσείων: Nils-Johannes Kratzer
 Εναγόμενη/αναιρεσίβλητη: R+V Allgemeine Versicherung AG.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχουν το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (1), και το άρθρο 14, παράγραφος 14, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 2006/54/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2006, για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης (αναδιατύπωση) (2), την έννοια ότι επιζητεί «πρόσβαση στη μισθωτή εργασία ή στο ελεύθερο επάγγελμα» ακόμη και αυτός από την αίτηση εργασίας του οποίου προκύπτει ότι σκοπός του δεν είναι να προσληφθεί και να εργαστεί, αλλά να αποκτήσει την ιδιότητα του αιτούντος εργασία, ώστε να μπορεί να αξιώσει την καταβολή αποζημίωσης;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο πρώτο ερώτημα:
 Μπορεί η περίπτωση κατά την οποία η ιδιότητα του αιτούντος εργασία αποκτήθηκε όχι με σκοπό την πρόσληψη και απασχόληση του αιτούντος, αλλά την προβολή αξιώσεων για αποζημίωση, να χαρακτηριστεί, κατά το δίκαιο της Ένωσης, ως κατάχρηση δικαιώματος;
 (1) ΕΕ L 303, σ. 16.
 (2) ΕΕ L 204, σ. 23.


text:
 8.12.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 379/25
 Προσφυγή της 28ης Σεπτεμβρίου 2012 — Deutsche Rockwool Mineralwoll κατά ΓΕΕΑ — Ceramicas del Foix (Rock & Rock)
 (Υπόθεση T-436/12)
 2012/C 379/43
 Γλώσσα στην οποία ασκήθηκε η προσφυγή: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Γερμανία) (εκπρόσωπος: J. Krenzel, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Ceramicas del Foix, SA (Barcelona, Ισπανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 10ης Ιουλίου 2012 στην υπόθεση R 495/2011-2· και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα του οποίου ζητείται να κηρυχθεί η ακυρότητα: Το εικονιστικό σήμα «Rock & Rock», για προϊόντα των κλάσεων 2, 19 και 27 — Καταχωρισμένο υπ’ αριθ. 3468774 κοινοτικό σήμα
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αιτούσα την κήρυξη της ακυρότητας του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Αιτιολογία της αιτήσεως κηρύξεως της ακυρότητας: η αίτηση κηρύξεως της ακυρότητας στηρίχθηκε στους σχετικούς λόγους απαραδέκτου του άρθρου 53, παράγραφος 1, στοιχείο α’, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β’, του κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου. Η προσφεύγουσα επικαλέσθηκε τα εξής προγενέστερα δικαιώματα: το γερμανικό λεκτικό σήμα «Rock», το οποίο καταχωρίσθηκε με αριθ. 30229274 για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 1, 6, 7, 8, 17, 19, 37 και 42· το γερμανικό λεκτικό σήμα «MASTERROCK», το οποίο καταχωρίσθηκε με αριθ. 30212141 για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 17, 19 και 37· το γερμανικό λεκτικό σήμα «FIXROCK», το οποίο καταχωρίσθηκε με αριθ. 39920622 για προϊόντα των κλάσεων 6, 17 και 19· το γερμανικό λεκτικό σήμα «FLEXIROCK», το οποίο καταχωρίσθηκε με αριθ. 2078534 για προϊόντα της κλάσεως 19· το γερμανικό λεκτικό σήμα «COVERROCK» το οποίο καταχωρίσθηκε με αριθ. 39732094, για προϊόντα των κλάσεων 17 και 19· το γερμανικό λεκτικό σήμα «CEILROCK», το οποίο καταχωρίσθηκε με αριθ. 30306452 για προϊόντα των κλάσεων 6, 17 και 19
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: Απόρριψη της αιτήσεως ακυρώσεως
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 του Συμβουλίου.


text:
 4.5.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 146/9
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 28ης Ιανουαρίου 2015 [αίτηση του Juzgado Mercantil de Barcelona (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — διαδικασία κινηθείσα από το Gimnasio Deportivo San Andrés SL, που τελεί υπό εκκαθάριση
 (Υπόθεση C-688/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Μεταβίβαση επιχειρήσεως - Διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων - Ερμηνεία της οδηγίας 2001/23/ΕΚ - Μεταβιβάζων ο οποίος υπόκειται σε διαδικασία αφερεγγυότητας - Εγγύηση ότι ο διάδοχος δεν θα υπεισέλθει σε ορισμένες οφειλές της μεταβιβασθείσας επιχειρήσεως))
 (2015/C 146/14)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Juzgado Mercantil de Barcelona
 Διάδικος στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Gimnasio Deportivo San Andrés SL, που τελεί υπό εκκαθάριση
 παρισταμένων των: Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Fondo de Garantía Salarial
 Διατακτικό
 Η οδηγία 2001/23/ΕΚ του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2001, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, σχετικά με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων ή επιχειρήσεων, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι:
 —
 σε περίπτωση που, στο πλαίσιο μεταβιβάσεως επιχειρήσεως, ο μεταβιβάζων υπόκειται σε διαδικασία αφερεγγυότητας η οποία διεξάγεται υπό την εποπτεία αρμόδιας δημόσιας αρχής και το οικείο κράτος μέλος έχει επιλέξει να κάνει χρήση της διατάξεως του άρθρου 5, παράγραφος 2, της ως άνω οδηγίας, η οδηγία αυτή δεν εμποδίζει το ως άνω κράτος μέλος να προβλέψει ή να επιτρέψει τη μη περιέλευση στον διάδοχο των βαρών που προκύπτουν για τον μεταβιβάζοντα, κατά την ημερομηνία της μεταβιβάσεως ή της ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας, από τις συμβάσεις εργασίας ή τις εργασιακές σχέσεις, περιλαμβανομένων των βαρών εκείνων που συνδέονται με το εκ του νόμου σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει προστασία των εργαζομένων τουλάχιστον ισοδύναμη προς εκείνη που θεσπίζεται από την οδηγία 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη, χωρίς πάντως το ως άνω κράτος μέλος να εμποδίζεται να προβλέψει ότι ο διάδοχος πρέπει να φέρει τα βάρη αυτά ακόμη και σε περίπτωση αφερεγγυότητας του μεταβιβάζοντος·
 —
 υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου της 3, παράγραφος 4, στοιχείο β', η εν λόγω οδηγία δεν θεσπίζει υποχρεώσεις όσον αφορά τα βάρη που φέρει ο μεταβιβάζων και τα οποία απέρρευσαν από συμβάσεις εργασίας ή εργασιακές σχέσεις που λύθηκαν πριν την ημερομηνία της μεταβιβάσεως, αλλά δεν αντιτίθεται στο να επιτρέπεται από τη νομοθεσία των κρατών μελών η μεταφορά τέτοιων βαρών στον διάδοχο.
 (1) ΕΕ C 78 της 15.3.2014, σ. 4.


text:
 30.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 223/28
 Προσφυγή της 24ης Ιουνίου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-275/08)
 (2008/C 223/44)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: G. Wilms και D. Kukovec)
 Καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τo άρθρο 6, σε συνδυασμό με το άρθρο 9, της οδηγίας 93/36/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993 (1), καθόσον η Datenzentrale Baden-Württemberg (Υπηρεσία Κεντρικής Επεξεργασίας Δεδομένων της Βάδης-Βυρτεμβέργης) συνήψε δημόσια σύμβαση για την προμήθεια και τη συντήρηση ενός λογισμικού χωρίς να προκηρύξει ευρωπαϊκό διαγωνισμό,
 —
 να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι η σύναψη μεταξύ της Datenzentrale Baden-Württemberg και του Anstalt für Kommunale Datenverarbeitung in Bayern (AKDB) σύμβασης για την προμήθεια ενός λογισμικού που χρησιμοποιείται για την ταξινόμηση των οχημάτων με κινητήρα. Η επίδικη απόφαση επιλογής του αντισυμβαλλόμενου ελήφθη, κατά την Επιτροπή, κατόπιν διαδικασίας με διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν αποκλειστικά και μόνο με το AKDB, χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού για τη σύναψη της σύμβασης.
 Κατά την Επιτροπή, το γεγονός ότι για τη σύναψη της σύμβασης έχει ήδη κινηθεί στη Γερμανία διαδικασία προσφυγής, κατά την έννοια της οδηγίας 89/665/ΕΟΚ, δεν έχει καμία σημασία για τη διαπίστωση παράβασης της Συνθήκης, διότι υπάρχουν ριζικές και ουσιαστικές διαφορές μεταξύ της διαδικασίας προσφυγής ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και της διαδικασίας παράβασης της Συνθήκης του άρθρου 226 ΕΚ, τόσο από την άποψη των σκοπών τους όσο και σε σχέση με τους διαδίκους και τη διεξαγωγή της διαδικασίας.
 Η επίδικη σύμβαση αποτελεί σύμβαση δημόσιων προμηθειών, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α', της οδηγίας 93/36. Η αξία της σύμβασης ανέρχεται, όπως διαπίστωσε η Επιτροπή, σε 1 περίπου εκατομμύριο ευρώ, υπερβαίνει δηλαδή κατά πολύ το όριο που θέτει η οδηγία. Η Datenzentrale είναι νομικό πρόσωπο δημόσιου δικαίου, το οποίο ιδρύθηκε για την εξυπηρέτηση του ειδικού σκοπού γενικού συμφέροντος που συνίσταται στον συντονισμό και στη βελτίωση της ηλεκτρονικής επεξεργασίας δεδομένων στη δημόσια διοίκηση. Επιπλέον, ο φορέας αυτός ελέγχεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το ομόσπονδο κράτος της Βάδης-Βυρτεμβέργης, το οποίο ορίζει περισσότερα από τα μισά μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Επομένως, η Datenzentrale αποτελεί αναθέτουσα αρχή, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β', της οδηγίας 93/36, η οποία είναι υποχρεωμένη να τηρεί, κατά τη σύναψη δημόσιων συμβάσεων εντός του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας, τις διαδικασίες που προβλέπει η οδηγία. Το γεγονός ότι τόσο η Datenzentrale όσο και το AKDB αποτελούν νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου δεν έχει καμία σημασία για τη δυνατότητα εφαρμογής της οδηγίας 93/36.
 Καθόσον γνωρίζει η Επιτροπή, δεν υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη σύναψη της σύμβασης κατ' ανάθεση, π.χ. κατόπιν διαδικασίας διαπραγμάτευση και χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού. Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η διαδικασία με διαπραγμάτευση πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση και να εφαρμόζεται μόνο «σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων». Το βάρος απόδειξης της συνδρομής εξαιρετικών περιστάσεων έχει το κράτος μέλος που τις επικαλείται. Επειδή όμως η καθής δεν εκπλήρωσε εν προκειμένω αυτή την υποχρέωση απόδειξης, η Επιτροπή κατέληξε αναγκαστικά στο συμπέρασμα ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έχει παραβεί, λόγω της σύναψης της επίδικης σύμβασης χωρίς προκήρυξη διαδικασίας ευρωπαϊκού διαγωνισμού, το άρθρο 6, σε συνδυασμό με το άρθρο 9, της οδηγίας 93/36/ΕΟΚ, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων προμηθειών.
 (1) ΕΕ L 199, σ. 1.