text:
24.1.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 21/29
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-135/02 (1)
 Κατά την άποψη της Επιτροπής, διάφορες διατάξεις ορισμένων (2004/C 21/54)
 ομόσπονδων κρατών (Bundesländer) της Γερμανίας (οι οποίες
 ανταποκρίνονται στο ενιαίο, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, υπόδειγμα
 κανονιστικής πράξεως περί θερμάνσεως της 24.2.1995) αντιβαί- Με διάταξη της 30ής Σεπτεμβρίου 2003 ο Πρόεδρος του
 νουν προς την οδηγία 90/396/ΕΟΚ σχετικά με τις συσκευές ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 υγραερίου. Οι εν λόγω διατάξεις αφορούν: της υποθέσεως C-135/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ομοσπονδιακής ∆ημοκρατίας της Γερμανίας.
 — τους λέβητες αερίου με θερμική ισχύ άνω των 50 kW, οι
 οποίοι επιτρέπεται να εγκαθίστανται μόνο σε χωριστούς (1) EE C 131 της 1.6.2002.
 χώρους·
 — ορισμένους λέβητες υγραερίου, οι οποίοι πρέπει να είναι
 εφοδιασμένοι με διάταξη ασφαλείας που να εμποδίζει τη
 συγκέντρωση μονοξειδίου του άνθρακα εντός της ατμόσφαι-
 ρας του χώρου να υπερβεί τα 30 ppm, καθώς και ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-142/02 (1)
 — λέβητες υγραερίου, οι οποίοι πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με
 διάταξη παρεμποδίζουσα την παροχή αερίου υπό ορισμένες (2004/C 21/55)
 προϋποθέσεις.
 Με διάταξη της 15ης Σεπτεμβρίου 2003 ο Πρόεδρος του
 Τούτο έχει ως συνέπεια να παρεμποδίζεται η διάθεση στην αγορά, ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 εντός των οικείων ομόσπονδων κρατών (Ländern), συσκευών της υποθέσεως C-142/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 σύμφωνων προς την οδηγία, διότι, εντός των ομόσπονδων αυτών κατά Μεγάλου ∆ουκάτου του Λουξεμβούργου.
 κρατών, ζητήματα ήδη διεπόμενα από την οδηγία, όπως η
 εγκατάσταση των συσκευών μόνο σε ακατοίκητους χώρους, η
 προστασία από τη διαφυγή άκαυστου αερίου, τον κίνδυνο (1) ΕΕ C 131 της 1.6.2002.
 εκρήξεως κ.λπ., υπόκεινται σε πρόσθετη ρύθμιση με εθνικές
 διατάξεις.
 Η Ομοσπονδιακή ∆ημοκρατία της Γερμανίας φρονεί ότι τα κράτη
 μέλη, λαμβάνοντας υπόψη τη δημόσια ασφάλεια των ατόμων, ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-228/02 (1)
 την προστασία της ανθρώπινης ζωής και υγείας έναντι της
 διακινδυνεύσεως από τη χρήση εστιών πυρός, έχουν την αρμοδιό- (2004/C 21/56)
 τητα, προσφεύγοντας στο εθνικό οικοδομικό δίκαιο, να αυξήσουν
 αναλόγως τις απαιτήσεις ασφαλείας τέτοιων εστιών πυρός. Η
 Επιτροπή απορρίπτει την επιχειρηματολογία αυτή, προβάλλοντας Με διάταξη της 17ης Σεπτεμβρίου 2003 ο πρόεδρος του
 ότι η οδηγία — σύμφωνα με την έννοια της «νέας προσεγγίσεως»— δευτέρου τμήματος του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ρύθμισε εξαντλητικώς τα εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως C-228/02: Επιτροπή των
 ζητήματα, οπότε, εντός του πεδίου αυτού, δεν τίθεται πλέον Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου ∆ουκάτου του Λουξεμ-
 ζήτημα θεσπίσεως πρόσθετων εθνικών διάταξεων. βούργου.
 (1) ΕΕ L 196, σ. 15. (1) ΕΕ C 180 της 27.7.2002.
 ∆ιαγραφή των συνεκδικαζομένων υποθέσεων C-157/01 P και ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-229/02 (1)
 C-169/01 P (1)
 (2004/C 21/57)
 (2004/C 21/53)
 Με διάταξη της 18ης Σεπτεμβρίου 2003 ο Πρόεδρος του
 Με διάταξη της 17ης Ιουλίου 2003 ο Πρόεδρος του ∆ικαστηρίου ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή των συνεκδι- της υποθέσεως C-229/02 (αίτηση του Bundesvergabeamt για την
 καζομένων υποθέσεων C-157/01 P και C-169/01 P: Ομοσπονδι- έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Bietergemeinschaft debis/AC
 ακή ∆ημοκρατία της Γερμανίας κατά RAG Aktiengesellschaft και κ.λπ. κατά Ηauptverband der österreichischen
 UK Coal κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Sozialversicherungsträger.
 (1) ΕΕ C 200 της 14.7.2001. ΕΕ C 168 της 30.6.2001. (1) ΕΕ C 219 της 14.9.2002.


text:
C 261/16 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26.10.2002
 Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Προσφυγή του José Lloris Maeso κατά της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, o Πρόεδρος του Πρωτοδικείου εξέδωσε Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 29 Ιουνίου
 στις 14 Αυγούστου 2002 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό: 2002
 (Υπόθεση T-165/02)
 1) Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 (2002/C 261/31)
 2) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 Ο José Lloris Maeso, με τόπο επιδόσεων την Βαλένθια (Ισπανία),
 εκπροσωπούμενος από τον δικηγόρο Julián Bosch Abarca, άσκησε
 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις
 29 Ιουνίου 2002, προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων.
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕ∆ΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 — να ακυρώσει την απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του
 της 16ης Ιουλίου 2002 διαγωνισμού COM/A/10/01 (Derecho), της 2ας Μαΐου
 2002, και να γίνει δεκτός στην επόμενη φάση του εν λόγω
 διαγωνισμού.
 στην υπόθεση T-207/02 R, Nicoletta Falcone κατά Επιτρο-
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 («∆ιαδικασία ασφαλιστικών μέτρων — ∆ιαδικασία διαγω-
 νισμού — Προσωρινά μέτρα — Κατεπείγον — ∆εν υφίστα- Ο προσφεύγων στην υπό κρίση διαφορά βάλλει κατά της αποφά-
 ται») σεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού COM/A/10/01
 (Derecho), που του κοινοποιήθηκε με έγγραφο της 2ας Μαΐου
 2002, στο μέτρο που σε μία από τις προκριματικές δοκιμασίες
 (2002/C 261/30) του εν λόγω διαγωνισμού, συγκεκριμένα τη δοκιμασία a), έλαβε
 λιγότερες μονάδες από τις ελάχιστες που απαιτούνταν προκειμένου
 να δυνηθεί να προχωρήσει στην επόμενη φάση του εν λόγω
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική) διαγωνισμού.
 Πρός στήριξη των ισχυρισμών του, o προσφεύγων προβάλλει
 λάθος κατά τη διόρθωση της εν λόγω δοκιμασίας a).
 Στην υπόθεση T-207/02 R, Nicoletta Falcone, κάτοικος Φλω-
 ρεντίας (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο M.
 Condinanzi, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρό-
 σωποι: J. Currall και Α. Dal Ferro), που έχει ως αντικείμενο αίτηση
 περί λήψεως προσωρινού μέτρου συνιστάμενου στο να υποχρεώσει
 την Επιτροπή να καλέσει την αιτούσα να συμπληρώσει την πράξη Προσφυγή της Sunrider Corporation κατά του Γραφείου
 υποψηφιότητάς της για να της επιτραπεί η συμμετοχή στη δεύτερη Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς, που
 εξέταση του γενικού διαγωνισμού COM/A/10/01, στον τομέα του ασκήθηκε στις 14 Αυγούστου 2002
 δικαίου, που προβλέπεται για τις 19 Ιουλίου 2002, από την οποία
 αποκλείστηκε με την από 2 Μαΐου 2002 απόφαση της εξεταστικής (Υπόθεση Τ-242/02)
 επιτροπής, που την πληροφορούσε ότι δεν της επέτρεπε τη
 συμμετοχή στις γραπτές εξετάσεις του εν λόγω διαγωνισμού, o (2002/C 261/32)
 Πρόεδρος του Πρωτοδικείου εξέδωσε στις 16 Ιουλίου 2002
 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική)
 1) Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 Η εταιρεία Sunrider Corporation, με έδρα την Torrance,
 California (ΗΠΑ), εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους
 2) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα. Νικόλαο ∆οντά και Μαρία Μπρα, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ-
 βούργο, άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων στις 14 Αυγούστου 2002 προσφυγή κατά του
 Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 13.10.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/5
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Equality Tribunal (Ιρλανδία) στις 30 Ιουλίου 2012 — Ζ κατά A Government Department και the Board of Management of a Community School
 (Υπόθεση C-363/12)
 2012/C 311/06
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 The Equality Tribunal
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Καταγγέλλουσα: Ζ
 Καθών: A Government Department και the Board of Management of a Community School.
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχοντας υπόψη τις ακόλουθες διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
 i)
 άρθρο 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση,
 ii)
 άρθρα 8 και 157 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και/ή
 (iii)
 άρθρα 21, 23, 33 και 34 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
 έχει η οδηγία 2006/54/ΕΚ, και ειδικότερα τα άρθρα 4 και 14 αυτής, την έννοια ότι υφίσταται δυσμενής διάκριση λόγω φύλου οσάκις εργοδότης αρνείται να χορηγήσει άδεια μετ’ αποδοχών που αντιστοιχεί σε άδεια μητρότητας και/ή σε άδεια υιοθεσίας σε εργαζόμενη, το βιολογικό τέκνο της οποίας γεννήθηκε μέσω συμφωνίας παρένθετης μητρότητας, και η οποία έχει την ευθύνη για τη φροντίδα του βιολογικού της τέκνου από τη γέννησή του;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, είναι η οδηγία 2006/54/ΕΚ (1) συμβατή με τις ανωτέρω διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
 3)
 Έχοντας υπόψη τις ακόλουθες διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
 i)
 άρθρο 10 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και/ή
 ii)
 άρθρα 21, 26 και 34 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
 έχει η οδηγία 2000/78/ΕΚ (2), και ειδικότερα τα άρθρα 3, παράγραφος 1, και 5 αυτής, την έννοια ότι υφίσταται δυσμενής διάκριση λόγω αναπηρίας οσάκις εργοδότης αρνείται να χορηγήσει άδεια μετ’ αποδοχών που αντιστοιχεί σε άδεια μητρότητας και/ή σε άδεια υιοθεσίας σε εργαζόμενη, πάσχουσα από αναπηρία που καθιστά αδύνατη την κύηση, το βιολογικό τέκνο της οποίας γεννήθηκε μέσω συμφωνίας παρένθετης μητρότητας, και η οποία έχει την ευθύνη για τη φροντίδα του βιολογικού της τέκνου από τη γέννησή του;
 4)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο τρίτο ερώτημα, είναι η οδηγία 2000/78/ΕΚ συμβατή με τις ανωτέρω διατάξεις του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
 5)
 Χωρεί επίκληση της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία προκειμένου να ερμηνευθεί και/ή να τεθεί υπό αμφισβήτηση το κύρος της οδηγίας 2000/78/ΕΚ;
 6)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πέμπτο ερώτημα, είναι η οδηγία 2000/78/ΕΚ, και ειδικότερα τα άρθρα 3 και 5 αυτής, συμβατή με τα άρθρα 5, 6, 27, παράγραφος 1, στοιχείο β', και 28, παράγραφος 2, στοιχείο β', της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία;
 (1) Οδηγία 2006/54/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2006, για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης (αναδιατύπωση) (EE L 204, σ. 23)
 (2) Οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (EE L 303, σ. 16)


text:
 11.10.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 260/3
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 10ης Ιουλίου 2008 [αίτηση του Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Δημοκρατία της Πολωνίας) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Alicja Sosnowska κατά Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
 (Υπόθεση C-25/07) (1)
 (ΦΠΑ - Οδηγίες 67/227/ΕΟΚ και 77/388/ΕΟΚ - Εθνική νομοθετική ρύθμιση για την επιστροφή του πιστωτικού υπολοίπου ΦΠΑ - Αρχές της φορολογικής ουδετερότητας και της αναλογικότητας - Ειδικά μέτρα παρεκκλίσεως)
 (2008/C 260/04)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Alicja Sosnowska
 κατά
 Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Ερμηνεία του άρθρου 5, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, του άρθρου 2 της οδηγίας 67/227/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 11ης Απριλίου 1967, περί της εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 3), και των άρθρων 18, παράγραφος 4, και 27, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49) — Εθνική ρύθμιση για τον φόρο κύκλου εργασιών που προβλέπει, όσον αφορά την προθεσμία επιστροφής του υπερβάλλοντος φόρου, λιγότερο ευνοϊκούς όρους για τους φορολογούμενους που κάνουν έναρξη των φορολογητέων δραστηριοτήτων τους και καταχωρίζονται στα σχετικά μητρώα ως υπόχρεοι σε υποβολή δήλωσης ΦΠΑ για ενδοκοινοτικές συναλλαγές — Αρχές της ουδετερότητας του φόρου και της αναλογικότητας
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 18, παράγραφος 4, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2005/92/ΕΚ του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 2005, και η αρχή της αναλογικότητας απαγορεύουν εθνική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία προβλέπει ότι, προκειμένου να μπορούν να διεξαχθούν οι αναγκαίοι έλεγχοι για την αποτροπή του ενδεχομένου φοροαποφυγής ή φοροδιαφυγής, η προθεσμία που έχει στη διάθεσή της η εθνική φορολογική αρχή για να επιστρέψει το πιστωτικό υπόλοιπο του φόρου προστιθεμένης αξίας σε μια ορισμένη κατηγορία υποκειμένων στο φόρο παρατείνεται από 60 σε 180 ημέρες από της ημερομηνίας υποβολής της δηλώσεως φόρου προστιθεμένης αξίας, εκτός αν ο υποκείμενος στον φόρο που εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία έχει καταβάλει ασφάλεια ύψους 250 000 PLN.
 2)
 Διατάξεις όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν συνιστούν «ειδικά μέτρα παρεκκλίσεως» για την αποτροπή της φοροδιαφυγής ή της φοροαποφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 27, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας 77/388, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2005/92.
 (1) ΕΕ C 69 της 24.3.2008.


text:
 14.4.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 109/9
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Φεβρουαρίου 2012 — Grazer Wechselseitige Versicherung AG κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-282/08) (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Ενίσχυση χορηγηθείσα από τις αυστριακές αρχές στον όμιλο Grazer Wechselseitige (GRAWE) στο πλαίσιο της ιδιωτικοποιήσεως της Bank Burgenland - Απόφαση κηρύσσουσα την ενίσχυση ασύμβατη προς την κοινή αγορά και διατάσσουσα την ανάκτησή της - Κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς - Εφαρμογή στην περίπτωση που το Δημόσιο ενεργεί ως πωλητής - Καθορισμός της αγοραίας τιμής)
 2012/C 109/20
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Grazer Wechselseitige Versicherung AG (Graz, Αυστρία) (εκπρόσωπος: H. Wollmann, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς, V. Kreuschitz, N. Khan και K. Gross, στη συνέχεια, V. Kreuschitz, N. Khan και T. Maxian Rusche)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως 2008/719/ΕΚ της Επιτροπής, της 30ής Απριλίου 2008, σχετικά με την κρατική ενίσχυση C 56/06 (πρώην NN 77/06), χορηγηθείσα από την Αυστρία στο πλαίσιο της ιδιωτικοποιήσεως της Bank Burgenland (ΕΕ L 239, σ. 32).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Grazer Wechselseitige Versicherung AG στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 247 της 27.9.2008.


text:
 30.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 237/23
 Αγωγή του G κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 10 Αυγούστου 2006
 (Υπόθεση F-96/06)
 (2006/C 237/41)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Ενάγων: G (Port-Vendres, Γαλλία) [εκπρόσωποι: B. Cambier και L. Cambier, δικηγόροι]
 Εναγομένη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του ενάγοντος
 Ο ενάγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 Να κρίνει ότι η εναγομένη είναι υπεύθυνη για τα σφάλματα που διέπραξε σε βάρος του ενάγοντος·
 —
 Να υποχρεώσει την εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα και την οικογένειά του το προσωρινό ποσό των 1 581 801 ευρώ, που αντιστοιχεί στο ήμισυ της ζημίας που προκλήθηκε από όλα τα σφάλματα που διέπραξε η Επιτροπή, οι υπάλληλοί της, οι εντεταλμένοι της και/ή άλλοι οργανισμοί που εξαρτώνται από αυτή-, το δε άλλο ήμισυ πρέπει να διευκρινιστεί με τη βοήθεια εμπειρογνώμονα·
 —
 Να υποχρεώσει την εναγόμενη να καταβάλει τόκους 8 % επί του συνόλου των προαναφερθέντων ποσών, από τις 23 Νοεμβρίου 1999, ημερομηνία ολοκληρώσεως της πρώτης εκθέσεως εσωτερικής έρευνας που διεξήγαγε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία για την καταπολέμηση της απάτης (OLAF) και στην οποία εμφαίνονται οι πρώτες ενδείξεις μεροληψίας ως προς τον ενάγοντα, ή, επικουρικώς, από τις 29 Ιουνίου 2005, ημερομηνία κατά την οποία ο ενάγων άσκησε αγωγή αποζημιώσεως κατ' εφαρμογή του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ·
 —
 Να διοριστεί εμπειρογνώμων·
 —
 Να καταδικαστεί η εναγομένη στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αγωγής του, ο ενάγων προβάλλει οκτώ λόγους.
 Με τον πρώτο λόγο, ο ενάγων προσάπτει την Επιτροπή ότι τον τοποθέτησε στον πυρήνα της υποθέσεως «Berthelot» και τον θεώρησε ως τον κύριο υποκινητή της υποθέσεως αυτής, ενώ όλες αυτές οι κατηγορίες ήσαν ψευδείς και δεν υπήρχε η παραμικρή απόδειξη, βάσει της οποίας μπορούσαν να θεμελιωθούν τέτοιες κατηγορίες κατά του ενάγοντος. Επομένως, η Επιτροπή δεν τήρησε το καθήκον αρωγής και χρηστής διοικήσεως και παραβίασε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του ενάγοντος.
 Με τον δεύτερο λόγο, ο ενάγων προσάπτει στην Επιτροπή ότι έθιξε σοβαρώς τα δικαιώματά του άμυνας με όλες τις παραβάσεις και παραλείψεις των διοικητικών ερευνών σχετικά με την υπόθεση «Berthelot», οι οποίες δεν διεξήχθησαν αμερόληπτα.
 Με τον τρίτο λόγο, ο ενάγων προβάλλει την προσβολή του καθήκοντος τηρήσεως του απορρήτου, καθόσον, κατά τη διάρκεια του έτους 2000, η Επιτροπή επέτρεψε σε δημοσιογράφους να εισέλθουν στα γραφεία της OLAF και να λάβουν γνώση απορρήτων εγγράφων σχετικά με τον ενάγοντα, για να δημοσιοποιήσουν ορισμένα εξ αυτών σε τηλεοπτική εκπομπή.
 Με τον τέταρτο λόγο, ο ενάγων επικρίνει την απόφαση της Επιτροπής περί άρσεως της ετεροδικίας του.
 Με τον πέμπτο λόγο, ο ενάγων προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν τον μετέθεσε στη θέση του κυρίου συμβούλου στη γενική διεύθυνση «Έρευνα και τεχνολογική ανάπτυξη» προς το συμφέρον της υπηρεσίας ή κατ' εφαρμογή της πολιτικής κινητικότητας του οργάνου, αλλά ως συγκεκαλυμμένη πειθαρχική κύρωση.
 Με τον έκτο λόγο, σχετικά με τη διαδικασία αναγνωρίσεως της ασθενείας του ως επαγγελματικής (άρθρο 73 του ΚΥΚ), ο ενάγων προσβάλλει της αποφάσεις της Επιτροπής περί αποκλεισμού, εκ προοιμίου, της περιπτώσεως επαγγελματικού ατυχήματος και διαβιβάσεως του φακέλου του στην υπηρεσία ανακρίσεων και επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων (IDOC), ούτως ώστε η υπηρεσία αυτή να διεξαγάγει διοικητικές έρευνες για να καθορίσει την αιτία της ασθενείας του.
 Με τον έβδομο λόγο, ο ενάγων επικαλείται την ανεξαρτησία των διαδικασιών που διέπουν τα άρθρα 73 και 78 του ΚΥΚ και αμφισβητεί την απόφαση της επιτροπής αναπηρίας της Επιτροπής να αναστείλει τη λήψη οριστικής αποφάσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας που κινήθηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 78, παράγραφος 5, του ΚΥΚ, μέχρις ότου ληφθεί απόφαση βάσει του άρθρου 73 του ΚΥΚ.
 Με τον όγδοο λόγο, ο ενάγων επικρίνει το γεγονός ότι οι διοικητικές διώξεις κινήθηκαν — και εξακολούθησαν — εναντίον του, ενώ η βελγική αστυνομία, στο πλαίσιο της ποινικής διώξεώς του, έκρινε αβάσιμα τα πραγματικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκαν οι διοικητικές αυτές διώξεις.
 Ο ενάγων καταλήγει ότι τα προαναφερθέντα σφάλματα της Επιτροπής αποτελούν την αιτία της νευρικής καταθλίψεώς του που τον ανάγκασε να θέσει πρόωρα τέλος στην υπαλληλική σταδιοδρομία του. Το γεγονός αυτό προκάλεσε στον ίδιο και την οικογένειά του υλική ζημία και ηθική βλάβη.


text:
 24.5.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 128/35
 Προσφυγή της 31ης Μαρτίου 2008 — Sahlstedt κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-129/08)
 (2008/C 128/75)
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Markku Sahlstedt (Karkkila, Φινλανδία), Juha Kankkunen (Laukaa, Φινλανδία), Mikko Tanner (Vihti, Φινλανδία), Toini Tanner (Ελσίνκι, Φινλανδία), Liisa Tanner (Ελσίνκι, Φινλανδία), Eeva Jokinen (Ελσίνκι, Φινλανδία), Aili Oksanen (Ελσίνκι, Φινλανδία), Olli Tanner (Lohja, Φινλανδία), Leena Tanner (Ελσίνκι, Φινλανδία), Aila Puttonen (Ristiina, Φινλανδία), Risto Tanner (Espoo, Φινλανδία), Tom Järvinen (Espoo, Φινλανδία), Runo K. Kurko (Espoo, Φινλανδία), Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry (Ελσίνκι, Φινλανδία), Maataloustuottajain Keskusliiton Säätiö (Ελσίνκι, Φινλανδία) (εκπρόσωπος: K. Marttinen, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγόντων
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον αφορά όλες τις περιοχές SCI της Δημοκρατίας της Φινλανδίας τις οποίες αυτή απαριθμεί·
 —
 επικουρικώς, αν το Πρωτοδικείο κρίνει ότι τούτο δεν είναι δυνατόν, να ακυρώσει την ως άνω απόφαση καθόσον αφορά τις περιοχές SCI που παρατίθενται στο σημείο 6.2.2.7 του δικογράφου της προσφυγής·
 —
 περαιτέρω αιτήματα παροχής πληροφοριών και αποδείξεις:
 Αν το Πρωτοδικείο δεν αποφανθεί επί της προσφυγής δεχόμενο τα ως άνω κύρια αιτήματα των προσφευγόντων στηριζόμενο στα προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία, ζητείται από το Πρωτοδικείο:
 1.
 να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να γνωστοποιήσει στους προσφεύγοντες με μορφή ψηφιακού δíσκου CD-ROM τις προτάσεις της Φινλανδίας προς την Επιτροπή οι οποίες αφορούν τις περιοχές που καλύπτει η προσβαλλόμενη απόφαση, μαζί με όλες τις σχετικές πληροφορίες υπό την έννοια της εβδόμης αιτιολογικής σκέψεως της αποφάσεως·
 2.
 να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να γνωστοποιήσει στους προσφεύγοντες με μορφή ψηφιακού δíσκου CD-ROM τις επιστημονικής ή άλλης φύσεως πληροφορίες που διαθέτει, περί των οποίων γίνεται λόγος στην όγδοη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως σχετικά με όλες τις περιοχές της Φινλανδίας που αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση, και να παραδώσει σε έντυπη μορφή τους χάρτες και τα πληροφοριακά στοιχεία που απαριθμεί η ένατη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως·
 3.
 να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να γνωστοποιήσει στους προσφεύγοντες με μορφή ψηφιακού δíσκου CD-ROM το σύνολο των στοιχείων του αφορώντος τις περιοχές της Δημοκρατίας της Φινλανδίας φακέλου τα οποία αυτή συνέλεξε κατά το διάστημα της συνεργασίας περί της οποίας γίνεται λόγος στη δέκατη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως ή τα οποία περιήλθαν σε γνώση της Επιτροπής, καθώς και τους σχετικούς χάρτες σε έντυπη μορφή·
 4.
 να υποχρεώσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να γνωστοποιήσει στους προσφεύγοντες τη γνώμη της επιτροπής οικολογικών ενδιαιτημάτων περί της οποία γίνεται λόγος στην δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως.
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων των προσφευγόντων εντόκως.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Κατά την άποψη των προσφευγόντων, η απόφαση (1) της Επιτροπής αντιβαίνει προς το κοινοτικό δίκαιο, ιδίως προς τα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας περί οικοτόπων και προς το παράρτημα III αυτής, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 4. Την προσβολή του κοινοτικού δικαίου θεμελιώνουν οι ακόλουθοι κύριοι λόγοι:
 α)
 Η οδηγία περί οικοτόπων δεν καθιστά δυνατή την ακύρωση παλαιότερων αποφάσεων που αφορούν πίνακες τόπων κοινοτικής σημασίας («περιοχές SCI») μέσω της εκδόσεως νέων αποφάσεων, με τον τρόπο και για τους λόγους που εκτίθενται. Οι διαδικαστικές διατάξεις της οδηγίας περί οικοτόπων είναι δεσμευτικές και για την Επιτροπή. Κάθε άλλη διαφορετική ερμηνεία οδηγεί σε ανασφάλεια δικαίου όσον αφορά τα εθνικά μέτρα περί μεταφοράς της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη και τους κυρίους των σχετικών εκτάσεων.
 β)
 Κατά το άρθρο 3 της οδηγίας περί οικοτόπων, το δίκτυο Natura 2000 είναι ένα ενιαίο («συνεκτικό») ευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο ειδικών ζωνών, που πρέπει να διασφαλίζει τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων με τον τρόπο που προβλέπει η οδηγία. Ο ενιαίος χαρακτήρας του δικτύου εξασφαλίζεται και το επιθυμητό επίπεδο διατηρήσεως επιτυγχάνεται καθόσον το άρθρο 4 της οδηγίας περί επιλογής των σχετικών τόπων και το παράρτημα III αυτής είναι διατάξεις που δεσμεύουν τόσο τα κράτη μέλη όσο και την Επιτροπή, έχοντας το χαρακτήρα λεπτομερών τεχνικών κανόνων ουσίας. Είναι αδύνατη η επιλογή των εν λόγω τόπων ως περιοχών SCI χωρίς την τήρηση των εφαρμοστέων κανόνων σε κάθε στάδιο. Λαμβανομένου υπόψη του ευνοϊκού επιπέδου διατηρήσεως που προσδιορίστηκε ως εύλογος σκοπός, οι σχετικές περιοχές πρέπει να επιλέγονται σε κάθε κράτος μέλος σύμφωνα με ενιαία κριτήρια περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 4 και στο παράρτημα III της οδηγίας περί οικοτόπων.
 γ)
 Το πρώτο στάδιο του παραρτήματος III (στο πλαίσιο του κράτους μέλους) και το δεύτερο στάδιο του παραρτήματος III (που αφορά την Επιτροπή) συνθέτουν ένα σύνολο αποτελούμενο από πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα. Η απόφαση περί τόπων κοινοτικής σημασίας που λαμβάνεται στο δεύτερο στάδιο της διαδικασίας δεν είναι σύμφωνη προς την οδηγία περί οικοτόπων αν η υποβληθείσα στο πλαίσιο του πρώτου σταδίου πρόταση δεν πληροί τις προϋποθέσεις της οδηγίας.
 δ)
 Κατά τη σύνταξη της προτάσεως της Δημοκρατίας της Φινλανδίας περί του χαρακτηρισμού της αρκτικής βιογεωγραφικής περιοχής ως περιφέρειας SCI δεν τηρήθηκε ούτε το άρθρο 4 της οδηγίας περί οικοτόπων αλλ' ούτε και οι σχετικές με το πρώτο στάδιο διατάξεις του παραρτήματος III αυτής. Επειδή η πρόταση της Δημοκρατίας της Φινλανδίας έγινε δεκτή ως είχε όσον αφορά όλες τις σχετικές περιοχές με απόφαση της Επιτροπής, η απόφασή της αυτή που αφορά τις περιοχές SCI είναι επίσης αντίθετη προς την οδηγία για τον λόγο αυτόν και μόνον.
 (1) Απόφαση 2008/24/ΕΚ της Επιτροπής, της 12ης Νοεμβρίου 2007, βάσει της οποίας εγκρίνεται, σύμφωνα με την οδηγία 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, ένας πρώτος ενημερωμένος κατάλογος των τόπων κοινοτικής σημασίας για την αρκτική βιογεωγραφική περιοχή (ΕΕ L 12 σ. 118).


text:
 27.10.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 380/24
 Αναίρεση που άσκησαν στις 17 Νοεμβρίου 2014 οι Robert Klar και Francisco Fernandez Fernandez κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 16 Ιουλίου 2014 στην υπόθεση F-114/13, Klar και Fernandez Fernandez κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-665/14 P)
 2014/C 380/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείοντες: Robert Klar (Grevenmacher, Λουξμεβούργο) και Francisco Fernandez Fernandez (Steinsel, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωπος: Α. Salerno, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των αναιρεσειόντων
 Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει τη διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 16ης Ιουλίου 2014·
 —
 να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης προς έκδοση αποφάσεως επί της ουσίας·
 —
 να υποχρεωθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν έναν μόνον λόγο αναιρέσεως αντλούμενο από το γεγονός ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης πεπλανημένως έκρινε ότι η προσφυγή ήταν προδήλως απαράδεκτη, ελλείψει νομότυπης προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, στον βαθμό που το σημείωμα της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής του Οκτωβρίου 2012 δεν αποτελούσε, ούτε από απόψεως διατυπώσεώς του ούτε από απόψεως του πλαισίου εντός του οποίου εντασσόταν ούτε από απόψεως τύπου, βλαπτική πράξη η κοινοποίηση της οποίας θα είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη της προθεσμίας για την υποβολή ενστάσεως.


text:
 1.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 156/37
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Απριλίου 2013 — CISAC κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-442/08) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Δικαιώματα του δημιουργού σχετικά με τη δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων μέσω διαδικτύου, δορυφόρου ή καλωδιακής αναμεταδόσεως - Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Κατανομή της γεωγραφικής αγοράς - Διμερείς συμβάσεις μεταξύ εθνικών εταιριών συλλογικής διαχειρίσεως - Εναρμονισμένη πρακτική που αποκλείει τη δυνατότητα χορηγήσεως αδειών πολλαπλής εδαφικής ισχύος και πολλαπλών ρεπερτορίων - Απόδειξη - Τεκμήριο αθωότητας)
 2013/C 156/64
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Γαλλία) (εκπρόσωποι: J.-F. Bellis και K. Van Hove, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Castillo de la Torre και A. Biolan)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της προσφεύγουσας: European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Ελβετία) (εκπρόσωποι: D. Waelbroeck, δικηγόρος, και D. Slater, solicitor)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/C2/38.698 — CISAC).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει το άρθρο 3 της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/C2/38.698 — CISAC), κατά το μέτρο που αφορά την International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC).
 2)
 Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 82 της 4.4.2009.


text:
30.10.1999 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 314/7
 ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ 2. Κατα ́ τα λοιπα ́, απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 3. Κα ́θε δια ́δικος φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 της 16ης Σεπτεμβρι ́ου 1999
 (1) ΕΕ C 26 της 25.1.97.
 στην υπο ́θεση Τ-182/96, Partex — Companhia Portuguesa
 de Serviços, SA, κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 τη ́των(1)
 (Κοινωνικη ́ πολιτικη ́ — Ευρωπαϊκο ́ Κοινονικο ́ Ταμει ́ο —
 Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Μει ́ωση της χρηματοδοτικη ́ς ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 συνδρομη ́ς — Πραγματικη ́ και λογιστικη ́ πιστοποι ́ηση
 — Κατα ́ χρο ́νον αρμοδιο ́τητα του οικει ́ου κρα ́τους — της 29ης Σεπτεμβρι ́ου 1999
 Αιτιολο ́γηση — ∆ικαιω ́ ματα α ́ μυνας — Κατα ́ χρηση
 δικαιω ́ ματος — ∆ικαιολογημε ́νη εμπιστοσυ ́νη — Προστα-
 σι ́α κεκτημε ́νων δικαιωμα ́ των — Κατα ́ χρηση εξουσι ́ας) στην υπο ́θεση Τ-126/97, Sonasa — Sociedade Nacional de
 Segurança, Ld.a, κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 τη ́των(1)
 (1999/C 314/16)
 (Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Ευρωπαϊκο ́ Κοινωνικο ́ Ταμει ́ο
 — Μει ́ωση χρηματοδοτικη ́ς συνδρομη ́ς — ∆ικαιολο-
 γημε ́νη εμπιστοσυ ́νη — Ασφα ́λεια δικαι ́ου — Χρηστη ́
 διοι ́κηση — 'Ελλειψη αιτιολογι ́ας)
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η πορτογαλικη ́)
 (Γλω
 (1999/C 314/17)
 Στην υπο ́θεση Τ-182/96, Partex — Companhia Portuguesa de
 Serviços, SA, με ́εδρα τη Λισαβο ́να, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η πορτογαλικη ́)
 Rui Chancerelle de Machete, Pedro Machete και Miguel Pena
 Machete, δικηγο ́ρους Λισαβο ́νας, με αντι ́κλητο στο Λουξεμ- Στην υπο ́θεση Τ-126/97, Sonasa — Sociedade Nacional de
 βου ́ργο τον δικηγο ́ρο Louis Schiltz, 2, rue du Fort Rheinsheim, Segurança, Ld.a, με ́εδρα την Λισσαβω ́να, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: Maria τον Nuno Morais Sarmento, δικηγο ́ρο Λισσαβω ́νας, με αντι ́κλητο
 Teresa Figueira και Knut Simonsson), που ει ́χε ως αντικει ́μενο στο Λουξεμβου ́ργο τον δικηγο ́ρο Victor Gillen, 13, rue
 αι ́τηση ακυρω ́σεως της αποφα ́σεως C (96) 1184 της Επιτροπη ́ς, Aldringen, κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́-
 της 14ης Αυγου ́στου 1996, περι ́ μειω ́σεως της συνδρομη ́ς του σωποι: Maria Teresa Figueira και Knut Simonsson), με αντικει ́-
 Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου που χορηγη ́θηκε στο πλαι ́σιο μενο αι ́τημα ακυρω ́σεως της αποφα ́σεως C (96)3451 της Επιτρο-
 του σχεδι ́ου 880412/93, το Πρωτοδικει ́ο (τρι ́το τμη ́μα), πη ́ς, της 16ης ∆εκεμβρι ́ου 1996, σχετικα ́ με μει ́ωση χρηματοδοτι-
 συγκει ́μενο απο ́ τους M. Jaeger, Προ ́εδρο, και K. Lenaerts και κη ́ς συνδρομη ́ς χορηγηθει ́σας στην προσφευ ́γουσα απο ́ το Ευρω-
 J. Azizi, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: J. Palacio González, υπα ́λληλος παϊκο ́ Κοινωνικο ́ Ταμει ́ο, το Πρωτοδικει ́ο (τε ́ταρτο τμη ́μα),
 διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 16 Σεπτεμβρι ́ου 1999 απο ́φαση με το συγκει ́μενο απο ́ τους R. M. Moura Ramos, Προ ́εδρο, V. Tiili και
 ακο ́λουθο διατακτικο ́: P. Mengozzi, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: A. Mair, κυ ́ριος υπα ́λληλος
 διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 29 Σεπτεμβρι ́ου 1999 απο ́φαση με το
 ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1. Ακυρω ́ νει την απο ́φαση C (96) 1184 της Επιτροπη ́ς, της
 14ης Αυγου ́στου 1996, περι ́ μειω ́ σεως της συνδρομη ́ς του 1. Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου που χορηγη ́θηκε στο πλαι ́-
 σιο του σχεδι ́ου 880412/93, στον βαθμο ́ που επιβα ́λλει
 μει ́ωση των ποσω ́ ν που ζη ́τησε η προσφευ ́γουσα με την 2. Καταδικα ́ζει την προσφευ ́γουσα στο συ ́νολο των δικαστικω ́ν
 αι ́τηση ́ της πληρωμη ́ς του υπολοι ́που για τα υποκεφα ́λαια εξο ́δων.
 14.2.6, 14.2.7, 14.3.1, στοιχει ́ο β', 14.3.1, στοιχει ́ο γ',
 14.3.7, 14.3.8 και 14.3.15 του τμη ́ματος του σχεδι ́ου που
 αφορα ́ την Tintas Robbialac SA και 14.2.8, 14.3.1, στοιχει ́ο (1) EE C 199 της 28.6.97.
 β', 14.3.1, στοιχει ́ο γ', 14.3.7 και 14.3.11 του τμη ́ματος
 του σχεδι ́ου που αφορα ́ την Sapec — Produits et engrais
 chimiques du Portugal SA.


text:
 7.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 2ας Ιουλίου 2015 [αίτηση του Vrhovno sodišče (Σλοβενία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — NLB Leasing d.o.o. κατά Republika Slovenija
 (Υπόθεση C-209/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - ΦΠΑ - Οδηγία 2006/112/ΕΚ - Παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών - Χρηματοδοτική μίσθωση - Επιστροφή ακινήτου που αποτελεί αντικείμενο χρηματοδοτικής μισθώσεως στον εκμισθωτή - Έννοια της «ακυρώσεως, καταγγελίας, λύσεως, ολικής ή μερικής μη καταβολής» - Δικαίωμα του εκμισθωτή στη μείωση της βάσεως επιβολής του φόρου - Διπλή φορολόγηση - Διαφορετικές παροχές - Αρχή της φορολογικής ουδετερότητας))
 (2015/C 294/13)
 Γλώσσα διαδικασίας: η σλοβενική
 Αιτούν δικαστήριο
 Vrhovno sodišče
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 NLB Leasing d.o.o.
 κατά
 Republika Slovenija
 Διατακτικό
 1)
 Τα άρθρα 2, παράγραφος 1, 14 και 24, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, έχουν την έννοια ότι, στην περίπτωση συμβάσεως χρηματοδοτικής μισθώσεως αφορώσας ακίνητο η οποία προβλέπει είτε τη μεταβίβαση της κυριότητας στον μισθωτή κατά τη λήξη της συμβάσεως είτε τη θέση στη διάθεση του μισθωτή των ουσιωδών γνωρισμάτων της κυριότητας του ακινήτου αυτού, κατά τρόπον ώστε στον εν λόγω μισθωτή να μεταβιβάζεται, ιδίως, η πλειονότητα των πλεονεκτημάτων και των κινδύνων που ενέχει το δικαίωμα της κυριότητας επί του εν λόγω ακινήτου, το δε αναπροσαρμοσμένο ποσό των δόσεων να συμπίπτει στην πράξη με την αγοραία αξία του αγαθού, η πράξη που προκύπτει από μια τέτοια σύμβαση πρέπει να εξομοιώνεται προς πράξη αποκτήσεως επενδυτικού αγαθού.
 2)
 Το άρθρο 90, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/112 έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει σε υποκείμενο στον φόρο να μειώσει τη βάση επιβολής του φόρου του όταν έχει πράγματι λάβει το σύνολο των καταβολών της αντιπαροχής για την παροχή του ή όταν, χωρίς η σύμβαση να έχει λυθεί ή ακυρωθεί, ο αποδέκτης αυτής της παροχής δεν οφείλει πλέον στον υποκείμενο στον φόρο το συμφωνηθέν τίμημα.
 3)
 Η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας έχει την έννοια ότι δεν εμποδίζει να αποτελέσουν αντικείμενο χωριστής φορολογήσεως από πλευράς φόρου προστιθέμενης αξίας, αφενός, μια παροχή χρηματοδοτικής μισθώσεως αφορώσας ακίνητα και, αφετέρου, η πώληση αυτών των ακινήτων σε τρίτον (στη σύμβαση χρηματοδοτικής μισθώσεως), στον βαθμό που οι πράξεις αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν ως συνθέτουσες ενιαία παροχή, πράγμα το οποίο εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει.
 (1) ΕΕ C 202 της 30.6.2014.


text:
 26.2.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/28
 Προσφυγή της 16ης Δεκεμβρίου 2010 — Fabryka Łożysk Tocznych Kraśnik κατά ΓΕΕΑ — Impexmetal (FŁT 1)
 (Υπόθεση T-571/10)
 2011/C 63/54
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Kraśnik, Πολωνία) (εκπρόσωπος: J. Sieklucki, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Impexmetal S.A. (Βαρσοβία, Πολωνία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει εξ ολοκλήρου την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ) της 6ης Οκτωβρίου 2010, στην υπόθεση R 1387/2009-1,
 —
 να καταδικάσει το καθού και την IMPEXMETAL S.A. στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων εκείνων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα ενώπιον του τμήματος προσφυγών και του τμήματος ανακοπών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: η προσφεύγουσα.
 Σήμα προς καταχώριση: το εικονιστικό σήμα «FŁT-1» (αίτηση καταχωρίσεως 5026372) για προϊόντα της κλάσεως 7.
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: IMPEXMETAL S.A.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: το κοινοτικό εικονιστικό σήμα «FŁT» και το εθνικό λεκτικό σήμα «FŁT» για προϊόντα της κλάσεως 7.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Μερική αποδοχή της ανακοπής και απόρριψη της καταχωρίσεως του σήματος για ορισμένα προϊόντα της κλάσεως 7.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής κατά της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών.
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 (1), λόγω εσφαλμένης εκτιμήσεως της ομοιότητας μεταξύ των αντιπαρατιθεμένων σημείων, παράβλεψη του γεγονότος ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση ανήκει προ πολλού στην προσφεύγουσα, για την οποία συνιστά ιστορικό διακριτικό σήμα, όπως επίσης παράβλεψη της μακρόχρονης και αρμονικής συνυπάρξεως του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση και των αντιταχθέντων κατά τη διαδικασία ανακοπής σημάτων.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1).


text:
 14.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 15ης Φεβρουαρίου 2007 [αίτηση του Hof van beroep te Brussel (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — BVBA Management, Training en Consultancy κατά Benelux-Merkenbureau
 (Υπόθεση C-239/05) (1)
 (Σήματα - Οδηγία 89/104/ΕΟΚ - Αίτηση καταχωρίσεως σήματος για σύνολο προϊόντων και υπηρεσιών - Εξέταση του σημείου από την αρμόδια αρχή - Συνυπολογισμός όλων των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων - Αρμοδιότητα του εθνικού δικαστηρίου ενώπιον του οποίου ασκήθηκε προσφυγή)
 (2007/C 82/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hof van beroep te Brussel
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 BVBA Management, Training en Consultancy
 κατά
 Benelux-Merkenbureau
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Hof van Beroep te Brussel — Ερμηνεία του άρθρου 3 της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (EE L 40, σ. 1) — Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος «The Kitchen Company »— Εξέταση του σημείου από την αρμόδια αρχή — Συνεκτίμηση όλων των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων — Απόφαση Koninklijke KPN Nederland
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Η πρώτη οδηγία 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια:
 —
 ότι η αρμόδια αρχή, όταν αρνείται την καταχώριση ενός σήματος, οφείλει να παραθέσει στην απόφασή της το συμπέρασμά της για κάθε ένα από τα προϊόντα και κάθε μία από τις υπηρεσίες που αφορά η αίτηση καταχωρίσεως, ανεξάρτητα από τον τρόπο που διατυπώθηκε η αίτηση αυτή. Ωστόσο, όταν ο ίδιος λόγος απαραδέκτου της καταχωρίσεως αντιτάσσεται για μια κατηγορία ή ομάδα προϊόντων ή υπηρεσιών, η αρμόδια αρχή δύναται να περιοριστεί σε συνολική αιτιολογία για όλα τα σχετικά προϊόντα ή όλες τις σχετικές υπηρεσίες·
 —
 ότι δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία εμποδίζει το δικαστήριο, που εκδικάζει προσφυγή κατά αποφάσεως της αρμόδιας αρχής, να αποφανθεί επί του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος χωριστά για κάθε ένα από τα προϊόντα και κάθε μία από τις υπηρεσίες που αφορά η αίτηση καταχωρίσεως, όταν ούτε η απόφαση ούτε η αίτηση αυτή αναφέρονται σε κατηγορίες προϊόντων ή υπηρεσιών ή χωριστά σε προϊόντα ή υπηρεσίες·
 —
 ότι δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία εμποδίζει το δικαστήριο, που εκδικάζει προσφυγή κατά αποφάσεως της αρμόδιας αρχής, να λάβει υπόψη πραγματικά περιστατικά και περιστάσεις μεταγενέστερα της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως αυτής.
 (1) ΕΕ C 217 της 3.9.2005.


text:
 11.8.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 243/9
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunale di Napoli (Ιταλία) στις 11 Ιουνίου 2012 — Oreste Della Rocca κατά Poste Italiane SpA
 (Υπόθεση C-290/12)
 2012/C 243/17
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale di Napoli
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: Oreste Della Rocca
 Εναγόμενη: Poste Italiane SpA
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Αφορά η οδηγία 1999/70/ΕΚ και ειδικότερα η ρήτρα 2, λαμβανομένου υπόψη και του αποσπάσματος της σκέψεως 36 της διατάξεως του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 2010, C-386/09, Briot, και τη σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου μεταξύ προσωρινώς απασχολουμένου και εταιρείας προσωρινής απασχολήσεως ή μεταξύ προσωρινώς απασχολουμένου και χρήστη και, κατά συνέπεια, διέπει η οδηγία 1999/70/ΕΚ (1) τις εν λόγω σχέσεις;
 2)
 Πληροί τις προϋποθέσεις της ρήτρας 5, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 1999/70/ΕΚ, ελλείψει άλλων περιοριστικών μέτρων, διάταξη που επιτρέπει τη σύναψη συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου με εταιρεία προσωρινής απασχολήσεως και την ανανέωσή της, όταν συντρέχουν λόγοι τεχνικής, παραγωγικής ή οργανωτικής φύσεως που δεν αφορούν την εταιρεία προσωρινής απασχολήσεως και τη συγκεκριμένη σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου, αλλά για γενικούς δικαιολογητικούς λόγους αφορώντες τον χρήστη, χωρίς σύνδεση με τη συγκεκριμένη σχέση εργασίας, ή συνιστά η εν λόγω διάταξη καταστρατήγηση της οδηγίας; Είναι απαραίτητο οι αντικειμενικοί λόγοι που αναφέρονται στη ρήτρα 5, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 1999/70/ΕΚ να αποκρυσταλλώνονται σε έγγραφο και να άπτονται της συγκεκριμένης σχέσεως εργασίας ορισμένου χρόνου και της ανανεώσεώς της, ούτως ώστε η παραπομπή σε γενικούς λόγους αντικειμενικής φύσεως που δικαιολογούν τη σύναψη της συμβάσεως διαθέσεως προσωρινώς απασχολουμένων να μην πληροί τις απαιτήσεις που τάσσει η διάταξη του στοιχείου α' της ρήτρας 5;
 3)
 Απαγορεύει η ρήτρα 5 της οδηγίας 1999/70/ΕΚ την επίρριψη των συνεπειών καταχρήσεως σε τρίτο, και εν προκειμένω στον χρήστη;
 (1) ΕΕ L 175, σ. 43.


text:
 14.10.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 249/5
 Προσφυγή της 17ης Αυγούστου 2006 της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 6ης Ιουνίου 2006 στην υπόθεση T-10/02, Girardot κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-348/06 P)
 (2006/C 249/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: D. Martin, F. Clotuche-Duvieusart)
 Αντίδικος στην αναιρετική διαδικασία: Marie-Claude Girardot
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Ιουνίου 2006 στην υπόθεση T-10/02·
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στην M.-C. Girardot το ποσό των 23.917,4 ευρώ·
 —
 να αποφανθεί ότι οι διάδικοι φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα, που αφορούν την παρούσα διαδικασία καθώς και τη διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προβάλλει, προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, έναν μόνο λόγο αναιρέσεως, αντλούμενο από την παράβαση του άρθρου 236 ΕΚ και των προϋποθέσεων θεμελιώσεως ευθύνης της Κοινότητας. Η αναιρεσείουσα προσάπτει ουσιαστικώς στο Πρωτοδικείο ότι παραμόρφωσε την έννοια της απώλειας μιας «δυνατότητας» καταλήψεως θέσεως καθιστώντας την ισοδύναμη με την «βεβαιότητα» καταλήψεως μιας τέτοιας θέσεως, μη λαμβάνοντας υπόψη το περιθώριο εκτιμήσεως που κατά παράδοση διαθέτει η Επιτροπή στον τομέα των προσλήψεων — και επιλέγοντας, κατά συνέπεια, πεπλανημένη μέθοδο υπολογισμού του ποσού που οφείλει να καταβάλει η Επιτροπή προς αντιστάθμιση της απώλειας μιας δυνατότητας προσλήψεως, οφειλόμενης σε παράνομη απόφαση αυτού του οργάνου. Πράγματι, αποζημίωση μπορεί να χορηγηθεί μόνο για μια πραγματική και βεβαία ζημία. Εν προκειμένω, όμως, η μόνη πραγματική και βεβαία για την ενδιαφερόμενη ζημία είναι η προκύπτουσα από τη μη εξέταση της υποψηφιότητάς της εκ μέρους της Επιτροπής και όχι η προκύπτουσα από την υποτιθέμενη απώλεια μιας αμοιβής.
 Η Επιτροπή υπογραμμίζει επίσης, ότι το κριτήριο της απώλειας της αμοιβής που έλαβε υπόψη του το Πρωτοδικείο προκειμένου να υπολογίσει την προς αποκατάσταση ζημία είναι και αυτό αβέβαιο, διότι αν η ενδιαφερόμενη απασχολήθηκε, κατά τη διάρκεια της κρίσιμης περιόδου, σε θέση εργασίας εκτός των κοινοτικών οργάνων, λαμβάνουσα καλύτερη αμοιβή από εκείνη που θα ελάμβανε από την Επιτροπή, δεν υφίσταται καμία ζημία προς αποκατάσταση. Συνεπώς, η μέθοδος που επέλεξε το Πρωτοδικείο μπορεί, επίσης, να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία δυσμενών διακρίσεων μεταξύ υποψηφίων για την κατάληψη της ίδιας θέσεως, αναλόγως του αν αυτοί απασχολούνται ή μη σε θέση εργασίας καλύτερα αμειβόμενη από εκείνη για την οποία είχαν δυνατότητα να προσληφθούν.


text:
15.5.1999 EL ∂ÈãÛËÌË ∂ÊËÌÂÚÈã‰· ÙˆÓ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎã̂ Ó ∫ÔÈÓÔÙËãÙˆÓ C 136/1
 I
 (∞Ó·ÎÔÈÓã̂ ÛÂÈ ̃)
 ¢π∫∞TM∆∏ƒπ√
 ¢π∫∞TM∆∏ƒπ√
 ∞¶√o∞TM∏ ∆√À ¢π∫∞TM∆∏ƒπ√À Î·È ÙÔ ̆ μ·ÛÈÏÂÈãÔ ̆ ÙÔ ̆ a·ÚÔãÎÔ ̆, Ô ̆ ̆ÂÁÚ·ãÊË ÛÙÔ ƒ·Ì·ãÙ ÛÙÈ ̃
 27 ∞ÚÈÏÈãÔ ̆ 1976 Î·È ÂÁÎÚÈãıËÎÂ Â’ ÔÓÔãÌ·ÙÈ ÙË ̃ ∫ÔÈÓÔãÙËÙ· ̃ ÌÂ
 ÙÔÓ Î·ÓÔÓÈÛÌÔã (∂√∫) ·ÚÈı. 2211/78 ÙÔ ̆ TM ̆Ì‚Ô ̆ÏÈãÔ ̆ (∂∂ L 294
 ÙË ̃ 27.9.1978, Û. 1), ÙÔ ¢ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ, Û ̆ÁÎÂÈãÌÂÓÔ ·Ôã ÙÔ ̆ ̃ G. C.
 ÙË ̃ 2· ̃ a·ÚÙÈãÔ ̆ 1999 Rodrı́guez Iglesias, ¶ÚÔãÂ‰ÚÔ, P. J. G. Kapteyn, J.-P. Puissochet, G.
 Hirsch Î·È P. Jann, ÚÔÂã‰ÚÔ ̆ ̃ ÙÌËãÌ·ÙÔ ̃, G. F. Mancini, J. C.
 Moitinho de Almeida, C. Gulmann, D. A. O. Edward, H. Ragnemalm,
 L. Sevón, M. Wathelet Î·È R. Schintgen (ÂÈÛËÁËÙËã), ‰ÈÎ·ÛÙÂã ̃, ÁÂÓÈÎÔã ̃
 ÛÙËÓ ̆ÔãıÂÛË C-416/96 [·ÈãÙËÛË ÙÔ ̆ Immigration Adjudicator ÁÈ· ÂÈÛ·ÁÁÂÏÂã· ̃: P. Léger, ÁÚ·ÌÌ·ÙÂã· ̃: D. Louterman-Hubeau, Îã̆ ÚÈ·
 ÙËÓ ÂãÎ‰ÔÛË ÚÔ‰ÈÎ·ÛÙÈÎËã ̃ ·ÔÊ·ãÛÂˆ ̃(1)]: Nour Eddline El-Yassini ̆·ãÏÏËÏÔ ̃ ‰ÈÔÈÎËãÛÂˆ ̃, ÂÍÂã‰ˆÛÂ ÛÙÈ ̃ 2 a·ÚÙÈãÔ ̆ 1999 ·ÔãÊ·ÛË ÌÂ
 Î·Ù·ã Secretary of State for the Home Department ÙÔ ·ÎÔãÏÔ ̆ıÔ ‰È·Ù·ÎÙÈÎÔã:
 (ã∂ÓÓÔÈ· ÙÔ ̆ «ÂıÓÈÎÔã̆ ‰ÈÎ·ÛÙËÚÈãÔ ̆» Î·Ù·ã ÙÔ ·ãÚıÚÔ 177 ÙË ̃ Û ̆ÓıËã- ∆Ô ·ãÚıÚÔ 40 Úã̂ ÙÔ Â‰·ãÊÈÔ ÙË ̃ TM ̆ÌÊˆÓÈã· ̃ TM ̆ÓÂÚÁ·ÛÈã· ̃ ÌÂÙ·Íã̆
 ÎË ̃ — TM ̆ÌÊˆÓÈã· Û ̆ÓÂÚÁ·ÛÈã· ̃ ∂√∫-a·ÚÔãÎÔ ̆ — ã∞ÚıÚÔ 40, Úã̂ ÙÔ ÙË ̃ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎËã ̃ √ÈÎÔÓÔÌÈÎËã ̃ ∫ÔÈÓÔãÙËÙ· ̃ Î·È ÙÔ ̆ μ·ÛÈÏÂÈãÔ ̆ ÙÔ ̆
 Â‰·ãÊÈÔ — ∞Ú ̄Ëã ÙË ̃ ··ÁÔÚÂã̆ÛÂˆ ̃ ÙˆÓ ‰È·ÎÚÈãÛÂˆÓ ÔãÛÔÓ ·ÊÔÚ·ã a·ÚÔãÎÔ ̆, Ë ÔÔÈã· ̆ÔÁÚ·ãÊËÎÂ ÛÙÔ ƒ·Ì·ãÙ ÛÙÈ ̃ 27 ∞ÚÈÏÈãÔ ̆ 1976
 ÙÔ ̆ ̃ ÔãÚÔ ̆ ̃ ÂÚÁ·ÛÈã· ̃ Î·È ·ÌÔÈ‚Ëã ̃ — ã∞ÌÂÛÔ ·ÔÙÂãÏÂÛÌ· — ¶ÂÚÈÂ- Î·È ÂÁÎÚÈãıËÎÂ ·Ôã ÙËÓ ∫ÔÈÓÔãÙËÙ· ÌÂ ÙÔÓ Î·ÓÔÓÈÛÌÔã (∂√∫) ·ÚÈı.
 ̄ÔãÌÂÓÔ — ã∞ÚÓËÛË ·Ú·Ù·ãÛÂˆ ̃ ÈÛ ̄ã̆Ô ̃ ÙË ̃ ·‰ÂÈã· ̃ ·Ú·ÌÔÓËã ̃ 2211/78 ÙÔ ̆ TM ̆Ì‚Ô ̆ÏÈãÔ ̆, ÚÂãÂÈ Ó· ÂÚÌËÓÂ ̆ıÂÈã ̆Ôã ÙËÓ ÂãÓÓÔÈ· ÔãÙÈ
 ıÂãÙÔ ̆Û· ÙÂãÚÌ· ÛÙËÓ ··Û ̄ÔãÏËÛË a·ÚÔÎÈÓÔã̆ ÂÚÁ· ̇ÔÌÂãÓÔ ̆ ÂÓÙÔã ̃ ‰ÂÓ ··ÁÔÚÂã̆ ÂÈ, Î·Ù’ ·Ú ̄ËãÓ, ÛÙÔ ÎÚ·ãÙÔ ̃ ̆Ô‰Ô ̄Ëã ̃ Ó· ·ÚÓËıÂÈã Ó·
 ÎÚ·ãÙÔ ̆ ̃ ÌÂãÏÔ ̆ ̃) ·Ú·ÙÂÈãÓÂÈ ÙËÓ ÈÛ ̄ã̆ ÙË ̃ ·ã‰ÂÈ· ̃ ·Ú·ÌÔÓËã ̃ a·ÚÔÎÈÓÔã̆ ̆ËÎÔãÔ ̆,
 ÛÙÔÓ ÔÔÈãÔ ÂÂÙÚ·ãË Ó· ÂÈÛÂãÏıÂÈ ÛÙÔ Âã‰·ÊÔã ̃ ÙÔ ̆ Î·È Ó· ·ÛÎËãÛÂÈ
 ÂÎÂÈã ÂãÌÌÈÛıË ‰Ú·ÛÙËÚÈÔãÙËÙ·, ÁÈ· ÔãÛÔ ̄ÚÔãÓÔ Ô ÂÓ‰È·ÊÂÚÔãÌÂÓÔ ̃
 Î·ÙÂã ̄ÂÈ ÙËÓ ÂÓ ÏÔãÁˆ ıÂãÛË ÂÚÁ·ÛÈã· ̃, ÂÊÔãÛÔÓ Ô ·Ú ̄ÈÎÔã ̃ ÏÔãÁÔ ̃
 (1999/C 136/01) ÁÈ· ÙËÓ ·ÚÔ ̄Ëã ÙÔ ̆ ‰ÈÎ·Èã̂ Ì·ÙÔã ̃ ÙÔ ̆ ·Ú·ÌÔÓËã ̃ Âã ̄ÂÈ ·ã̆ ÛÂÈ Ó·
 ̆ÊÈãÛÙ·Ù·È Î·Ù·ã ÙÔÓ ̄ÚÔãÓÔ ÏËãÍÂˆ ̃ ÙË ̃ ÈÛ ̄ã̆ Ô ̃ ·ã‰ÂÈ·ã ̃ ÙÔ ̆ ·Ú·ÌÔ-
 ÓËã ̃.
 (°Ïã̂ ÛÛ· ‰È·‰ÈÎ·ÛÈã· ̃: Ë ·ÁÁÏÈÎËã) ∆Ô ·ÓÙÈãıÂÙÔ ı· Û ̆ÓÂã‚·ÈÓÂ ÌÔãÓÔÓ Â·ãÓ Ë ·ãÚÓËÛË · ̆ÙËã ÂÈã ̄Â ˆ ̃
 ·ÔÙÂãÏÂÛÌ· ÙË ‰È·Îã̆ ‚Â ̆ÛË, ̄ˆÚÈã ̃ Ó· Û ̆ÓÙÚÂã ̄Ô ̆Ó ÏÔãÁÔÈ ÚÔÛÙ·ÛÈã· ̃
 ıÂÌÈÙÔã̆ Û ̆ÌÊÂãÚÔÓÙÔ ̃ ÙÔ ̆ ÎÚ·ãÙÔ ̆ ̃, Ôãˆ ̃ ÏÔãÁÔÈ ‰ËÌÔÛÈã· ̃ Ù·ãÍÂˆ ̃,
 ‰ËÌÔÛÈã· ̃ ·ÛÊ·ÏÂÈã· ̃ Î·È ‰ËÌÔÛÈã· ̃ ̆ÁÂÈã· ̃, ÙÔ ̆ ‰ÈÎ·Èã̂ Ì·ÙÔ ̃ ÁÈ·
 Ú·ÁÌ·ÙÈÎËã ·ãÛÎËÛË ÙË ̃ ÂÚÁ·ÛÈã· ̃ Ô ̆ Âã ̄ÂÈ ÚÔÛÊÂÚıÂÈã ÛÙÔÓ ÂÓ‰È·-
 (¶ÚÔÛˆÚÈÓËã ÌÂÙ·ãÊÚ·ÛËØ Ë ÔÚÈÛÙÈÎËã ÌÂÙ·ãÊÚ·ÛË ı· ‰ËÌÔÛÈÂ ̆ıÂÈã ÛÙË ÊÂÚÔãÌÂÓÔ, ÂÓÙÔã ̃ · ̆ÙÔã̆ ÙÔ ̆ ÎÚ·ãÙÔ ̆ ̃, ÌÂãÛˆ ÓÔÌÈãÌˆ ̃ ̄ÔÚËÁËıÂÈãÛ· ̃
 «TM ̆ÏÏÔÁËã ÙË ̃ ¡ÔÌÔÏÔÁÈã· ̃ ÙÔ ̆ ¢ÈÎ·ÛÙËÚÈãÔ ̆») ·Ôã ÙÈ ̃ ·ÚÌÔã‰ÈÂ ̃ ÂıÓÈÎÂã ̃ ·Ú ̄Âã ̃ ·‰ÂÈã· ̃ ÂÚÁ·ÛÈã· ̃ ÁÈ· ÂÚÈãÔ‰Ô
 ̆ÂÚ‚·ÈãÓÔ ̆Û· · ̆ÙËãÓ ÙË ̃ ·‰ÂÈã· ̃ ·Ú·ÌÔÓËã ̃. TMÙÔ ÂıÓÈÎÔã ‰ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ
 ÂÓ·ÔãÎÂÈÙ·È Ó· ÂÎÙÈÌËãÛÂÈ ·Ó Û ̆Ì‚·ÈãÓÂÈ Î·ãÙÈ ÙÂãÙÔÈÔ.
 TMÙËÓ ̆ÔãıÂÛË C-416/96, ÌÂ ·ÓÙÈÎÂÈãÌÂÓÔ ·ÈãÙËÛË ÙÔ ̆ Immigration
 Adjudicator (∏ÓˆÌÂãÓÔ μ·ÛÈãÏÂÈÔ) ÚÔ ̃ ÙÔ ¢ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ, Î·Ù’ ÂÊ·ÚÌÔ-
 ÁËãÓ ÙÔ ̆ ·ãÚıÚÔ ̆ 177 ÙË ̃ Û ̆ÓıËãÎË ̃ ∂∫, ÌÂ ÙËÓ ÔÔÈã· ̇ËÙËãıËÎÂ, (1) ∂∂ C 74 ÙË ̃ 8.3.1997.
 ÛÙÔ Ï·ÈãÛÈÔ ÙË ̃ ‰È·ÊÔÚ·ã ̃ Ô ̆ ÂÎÎÚÂÌÂÈã ÂÓã̂ ÈÔÓ ÙÔ ̆ ÂıÓÈÎÔã̆
 ‰ÈÎ·ÛÙËÚÈãÔ ̆ ÌÂÙ·Íã̆ Nour Eddline El-Yassini Î·È Secretary of State
 for the Home Department, Ë ÂãÎ‰ÔÛË ÚÔ‰ÈÎ·ÛÙÈÎËã ̃ ·ÔÊ·ãÛÂˆ ̃ ˆ ̃
 ÚÔ ̃ ÙËÓ ÂÚÌËÓÂÈã· ÙÔ ̆ ·ãÚıÚÔ ̆ 40 Úã̂ ÙÔ Â‰·ãÊÈÔ ÙË ̃ TM ̆ÌÊˆÓÈã· ̃
 TM ̆ÓÂÚÁ·ÛÈã· ̃ ÌÂÙ·Íã̆ ÙË ̃ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎËã ̃ √ÈÎÔÓÔÌÈÎËã ̃ ∫ÔÈÓÔãÙËÙ· ̃


text:
 9.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 371/3
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 16ης Σεπτεμβρίου 2015 [αίτηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Κύπρος) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Alpha Bank Cyprus Ltd κατά Dau Si Senh κ.λπ.
 (Υπόθεση C-519/13) (1)
 ([Προδικαστική παραπομπή - Δικαστική συνεργασία σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις - Επίδοση και κοινοποίηση δικαστικών και εξώδικων πράξεων - Κανονισμός (ΕΚ) 1393/2007 - Άρθρο 8 - Άρνηση παραλαβής της πράξεως - Παράλειψη μεταφράσεως ενός εκ των διαβιβαζόμενων εγγράφων - Παράλειψη χρήσεως του τυποποιημένου εντύπου του παραρτήματος ΙI του εν λόγω κανονισμού - Συνέπειες])
 (2015/C 371/04)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Ανώτατο Δικαστήριο Κύπρου
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Alpha Bank Cyprus Ltd
 κατά
 Dau Si Senh, Alpha Panareti Public Ltd, Susan Towson, Stewart Cresswell, Gillian Cresswell, Julie Gaskell, Peter Gaskell, Richard Wernham, Tracy Wernham, Joanne Zorani, Richard Simpson
 Διατακτικό
 Ο κανονισμός (ΕΚ) 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Νοεμβρίου 2007, περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις («επίδοση ή κοινοποίηση πράξεων») και κατάργησης του κανονισμού (ΕΚ) 1348/2000 του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι:
 —
 η υπηρεσία παραλαβής υποχρεούται σε κάθε περίπτωση και χωρίς να διαθέτει συναφώς περιθώριο εκτιμήσεως να γνωστοποιεί στον παραλήπτη πράξεως ότι έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την παραλαβή της πράξεως αυτής, χρησιμοποιώντας συστηματικά προς τούτο το τυποποιημένο έντυπο του παραρτήματος II του εν λόγω κανονισμού, και ότι
 —
 η εκ μέρους της υπηρεσίας παραλαβής επίδοση ή κοινοποίηση πράξεως στον παραλήπτη της χωρίς επισύναψη του τυποποιημένου εντύπου του παραρτήματος II του κανονισμού 1393/2007 δεν συνιστά λόγο ακυρότητας της διαδικασίας, η παράλειψη δε αυτή μπορεί να θεραπευθεί κατά τις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού.
 (1) ΕΕ C 377 της 21.12.2013.


text:
 15.6.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 198/50
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (τρίτο τμήμα) της 30ής Απριλίου 2015 — Maraoud κατά ΕΥΕΔ
 (Υπόθεση F-71/14) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό της ΕΥΕΔ - Συμβασιούχος υπάλληλος - Αποστολή σε τρίτο κράτος - Ατύχημα που συνέβη κατά την άσκηση των καθηκόντων του - Αποζημίωση συνθηκών διαβιώσεως - Υπόλοιπο αδείας - Κάλυψη εξόδων ιατρικής περιθάλψεως - Μη τήρηση της προ της ασκήσεως προσφυγής διαδικασίας - Προδήλως απαράδεκτο))
 (2015/C 198/68)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Hayet Maraoud (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: L. F. de Castro Fernandez και J.-L. Gillain, δικηγόροι)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) (εκπρόσωποι: S. Marquardt και M. Silva)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί παύσεως καταβολής της αποζημιώσεως συνθηκών διαβιώσεως (ΑΣΔ), της συμπληρωματικής αποζημιώσεως (ΣΑ), λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών διαβιώσεως στον τόπο υπηρεσίας της προσφεύγουσας-ενάγουσας, και ημερήσιας αποζημιώσεως (ΗΑ), αίτημα πληρωμής 49 ημερών μη ληφθείσας αδείας του έτους 2012 και αίτημα αποζημιώσεως λόγω μη παροχής αρωγής και λόγω εγκαταλείψεως κατόπιν του εργατικού ατυχήματος που υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή ως προδήλως απαράδεκτη.
 2.
 Η Hayet Maraoud φέρει τα έξοδά της, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης.
 (1) ΕΕ C 388 της 3.11.2014, σ. 29.


text:
 5.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 135/49
 Προσφυγή της 10ης Φεβρουαρίου 2014 — Export Development Bank of Iran κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-89/14)
 2014/C 135/63
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Export Development Bank of Iran (Τεχεράνη, Ιράν) (εκπρόσωπος: J.-M. Thouvenin, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 1154/2013 του Συμβουλίου, της 15ης Νοεμβρίου 2013, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να ακυρώσει την απόφαση 2013/661/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 15ης Νοεμβρίου 2013, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να κηρύξει μη εφαρμοστέο έναντι αυτής τον κανονισμό (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 2012·
 —
 να κηρύξει μη εφαρμοστέα έναντι αυτής την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό και την απόφαση που μνημονεύονται στις δύο πρώτες περιπτώσεις των παρόντων αιτημάτων από τις 20 Ιανουαρίου 2014·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει εννέα λόγους, οκτώ από τους οποίους είναι ουσιαστικά ταυτόσημοι ή παρόμοιοι με τους προβαλλόμενους στο πλαίσιο της υποθέσεως T-65/14, Bank Refah Kargaran κατά Συμβουλίου.
 Η προσφεύγουσα επικαλείται έναν επιπλέον λόγο, στηριζόμενο σε παραβίαση των αρχών της ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων.


text:
 11.5.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 155/24
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Μαρτίου 2015 — Sea Handling κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-456/13) (1)
 ([Πρόσβαση στα έγγραφα - Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 - Έγγραφα σχετικά με διαδικασία ελέγχου κρατικών ενισχύσεων - Άρνηση παροχής προσβάσεως - Εξαίρεση σχετική με την προστασία των σκοπών επιθεωρήσεως, έρευνας και οικονομικού ελέγχου - Εξαίρεση σχετική με την προστασία των εμπορικών συμφερόντων τρίτου - Υποχρέωση συγκεκριμένης και εξατομικευμένης εξετάσεως - Υπέρτερο δημόσιο συμφέρον - Μερική πρόσβαση])
 (2015/C 155/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Ιταλία) (εκπρόσωποι: B. Nascimbene και M. Merola, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς μεν D. Grespan και C. Zadra, εν συνεχεία δε D. Grespan και F. Clotuche-Duvieusart)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 2013, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της Sea Handling να της παρασχεθεί πρόσβαση σε έγγραφα σχετικά με διαδικασία ελέγχου κρατικών ενισχύσεων.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Η Sea Handling SpA φέρει τα έξοδά της, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
 (1) EE C 298 της 12.10.2013.


text:
 23.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 55/12
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 15ης Ιανουαρίου 2013 — BSH κατά ΓΕΕΑ (ecoDoor)
 (Υπόθεση T-625/11) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχώρισης του λεκτικού σήματος ecoDoor ως κοινοτικού σήματος - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2013/C 55/20
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Μόναχο, Γερμανία) (εκπρόσωπος: S. Biagosch, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: D. Walicka)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 22ας Σεπτεμβρίου 2011 (υπόθεση R 340/2011-1), σχετικά με αίτηση καταχώρισης του λεκτικού σημείου ecoDoor ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 32 της 4.2.2012.


text:
C 118/18 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 21.4.2001
 Αιτη ́σεις για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 υπε ́βαλε το Tribunale di Brescia, με διατα ́ξεις της 20η ́ς
 Ιανουαρι ́ου 2001, στις υποθε ́σεις 1) Agricola Torriani Sas, — να ακυρω ́σει την απο ́ 15.11.2000 απο ́φαση της Επιτροπη ́ς
 2) Finanziaria Immobiliare Perugino SpA και 3) San Marco C(2000) 3565 τελ., σχετικα ́ με κρατικη ́ ενι ́σχυση την οποι ́α
 SpA κατα ́ Ministero delle Finanze η Ιταλι ́α ει ́χε την προ ́θεση να χορηγη ́σει στην εταιρι ́α Solar
 Tech Srl, στον βαθμο ́ που δεν αναγνωρι ́στηκε ως εφαρμοστε ́α
 (Υποθε ́σεις C-88/01, C-89/01 e C-90/01) η αυ ́ξηση κατα ́ 15 % ESL (1) της χορηγου ́μενης ενισχυ ́σεως,
 που προβλε ́πεται για τις μικρε ́ς και μεσαι ́ες επιχειρη ́σεις
 (2001/C 118/28) (ΜΜΕ), και να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́
 ́εξοδα.
 Με διατα ́ξεις της οι οποι ́ες περιη ́λθαν στη Γραμματει ́α του
 ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 21 Φεβρουαρι ́ου
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 2001, το Tribunale di Brescia, στο πλαι ́σιο των διαφορω ́ν που
 εκκρεμου ́ν ενω ́πιο ́ν του μεταξυ ́ αφενο ́ς μεν 1) Agricola Torriani
 Sas, 2) Finanziaria Immobiliare Perugino SpA και 3) San Marco Η Ιταλικη ́ Κυβε ́ρνηση υποστηρι ́ζει ο ́τι η Επιτροπη ́, βασι ́ζοντας την
 SpA κατα ́ Ministero delle Finanze, αφετε ́ρου δε Ministero delle απο ́φαση ́ της να μην αναγνωρι ́σει την προβλεφθει ́σα αυ ́ξηση στην
 Finanze, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς ́εννοια των μικρω ́ν και μεσαι ́ων επιχειρη ́σεων (ΜΜΕ) που δεν
 αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των: λαμβα ́νει αποκλειστικα ́ υπο ́ψη τις προϋποθε ́σεις που αναφε ́ρονται
 στη ρυ ́θμιση σχετικα ́ με τις ενισχυ ́σεις της ΜΜΕ, παρε ́βη τις
 1. Ερωτα ́ται αν συμφωνει ́ προς το κοινοτικο ́ δι ́καιο, και ειδι- διατα ́ξεις της ρυθμι ́σεως αυτη ́ς, που θεωρου ́νται δεσμευτικε ́ς κατα ́
 κο ́τερα προς την οδηγι ́α 69/335/ΕΟΚ (1) του Συμβουλι ́ου, τη νομολογι ́α του ∆ικαστηρι ́ου.
 της 17ης Ιουλι ́ου 1969, α ́ρθρα 10 και 12, η κατα ́ το
 α ́ρθρο 11, παρα ́γραφος 1, του ιταλικου ́ νο ́μου 448 της Η Ιταλικη ́ Κυβε ́ρνηση υποστηρι ́ζει επι ́σης ο ́τι η εφαρμογη ́ της
 23ης ∆εκεμβρι ́ου 1998 (GURI αριθ. 302 της 29ης ∆εκεμ- κανονιστικη ́ς ρυθμι ́σεως που γι ́νεται με την προσβαλλο ́μενη
 βρι ́ου 1998, supplemento ordinario) προ ́βλεψη, συ ́μφωνα απο ́φαση αντιβαι ́νει προς τις αρχε ́ς της δικαιολογημε ́νης εμπιστο-
 με την οποι ́α οφει ́λεται, ετησι ́ως και κατ' αποκοπη ́ν, ανταπο- συ ́νης και της ασφαλει ́ας δικαι ́ου.
 δοτικο ́ τε ́λος υπε ́ρ του ∆ημοσι ́ου για την καταχω ́ριση «των
 λοιπω ́ν εταιρικω ́ν πρα ́ξεων» για ́εκαστο των ετω ́ν 1985 ́εως
 1992, τε ́λος υ ́ψους 750 000 λιρω ́ν για τις μετοχικε ́ς (1) ESL = ανω ́τατο ο ́ριο των διευκολυ ́νσεων σε ισοδυ ́ναμο μικτη ́ς
 εταιρι ́ες και τις ετερο ́ρρυθμες μετοχικε ́ς εταιρι ́ες, και υ ́φους επιχορηγη ́σεως που χορηγει ́ται ανα ́λογα με το με ́γεθος της επιχει-
 400 000 λιρω ́ν για τις εταιρι ́ες περιορισμε ́νης ευθυ ́νης. ρη ́σεως και της θε ́σεως της παραγωγικη ́ς μονα ́δας.
 2. Ερωτα ́ται αν συμφωνει ́ προς το κοινοτικο ́ δι ́καιο η προ ́βλεψη
 του α ́ρθρου 11, παρα ́γραφος 3, του προαναφερθε ́ντος νο ́μου
 448/98, συ ́μφωνα με την οποι ́α οι το ́κοι επι ́των επιστρεπτε ́ων
 ποσω ́ν που ει ́χαν καταβληθει ́ αχρεωστη ́τως κατα ́ την
 παρα ́γραφο 1 υπολογι ́ζονται βα ́σει του νομι ́μου επιτοκι ́ου
 που ́σχυε
 ι κατα ́ τον χρο ́νο που τε ́θηκε σε εφαρμογη ́ ο νο ́μος
 (2,5 % ετησι ́ως) και ο ́χι συ ́μφωνα με τη δια ́ταξη του α ́ρθρου 5 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 το οποι ́ο αναπε ́μπει στο α ́ρθρο 1 του νο ́μου 29 της βαλε το Verwaltungsgerichtshof, με δια ́ταξη της 29ης
 26ης Ιανουαρι ́ου 1961, ο ́πως τροποποιη ́θηκε μεταγε- Ιανουαρι ́ου 2001, στο πλαι ́σιο προσφυγη ́ς που α ́σκησαν οι
 νε ́στερα. 1. Gottfried Linhart και 2. Hans Biffl
 (1) ΕΕ ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 20. (Υπο ́θεση C-99/01)
 (2001/C 118/30)
 Με δια ́ταξη της 29ης Iανουαρι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου στις 28 Φεβρουαρι ́ου 2001, το
 Προσφυγη ́ της Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας κατα ́ της Επιτροπη ́ς Verwaltungsgerichtshof, στο πλαι ́σιο προσφυγη ́ς που α ́σκησαν οι
 των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε την 21η Φεβρου- 1. Gottfried Linhart και 2. Hans Biffl, η οποι ́α εκκρεμει ́
 αρι ́ου 2001 ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των:
 (Υπο ́θεση C-91/01) 1. Αντιβαι ́νει στα α ́ρθρα 28 και 30 ΕΚ, στην οδηγι ́α
 76/768/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου της 27ης Ιουλι ́ου 1976(1)
 (2001/C 118/29) περι ́ προσεγγι ́σεως των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν των
 αναφερομε ́νων στα καλλυντικα ́ προϊο ́ντα ο ́πως τροποποιη ́-
 Η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τον Umberto θηκε με την οδηγι ́α 88/667/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου της
 Leanza, επικουρου ́μενο απο ́ τον Danilo Del Gaizo, avvocato 21ης ∆εκεμβρι ́ου 1988 (2) και με την οδηγι ́α 93/35/ΕΟΚ
 dello Stato, α ́σκησε την 21η Φεβρουαρι ́ου 2001 ενω ́πιον του του Συμβουλι ́ου της 14ης Ιουνι ́ου 1993(3) (στο εξη ́ς:
 ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της οδηγι ́α 76/768) ιδι ́ως στο α ́ρθρο της 6, παρα ́γραφος 3,
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. καθω ́ς και στην οδηγι ́α 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου


text:
 30.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/40
 Προσφυγή του Jean Dehon κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ασκήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2005
 (Υπόθεση Τ-95/05)
 (2005/C 106/81)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Ο Jean Dehon, κάτοικος Hagen (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενος από τους Sébastien Orlando, M. Xavier Martin, Albert Coolen, Jean-Noël Louis και Etienne Marchal, δικηγόρους, άσκησε στις 14 Φεβρουαρίου 2005 προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 29ης Απριλίου 2004 περί διορισμού άλλου προσώπου στη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου του γαλλικού μεταφραστικού τμήματος,
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Ο προσφεύγων στην παρούσα υπόθεση προσβάλλει την απόφαση της ΑΔΑ να μην επιλέξει την υποψηφιότητά του για τη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου του γαλλικού μεταφραστικού τμήματος. Ο επιλεγείς υποψήφιος διορίστηκε κατόπιν δημοσιεύσεως προκηρύξεως εσωτερικού διαγωνισμού για θέση LA/3 (προκήρυξη κενής θέσεως 9192).
 Προς στήριξη των αιτημάτων του, ο προσφεύγων προβάλλει παράβαση του άρθρου 233 της Συνθήκης ΕΚ, παράβαση του άρθρου 29, παράγραφος 1, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως και παραβίαση της αρχής της μη παρακωλύσεως της σταδιοδρομίας, καθώς και της αρχής της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
 Ειδικότερα, υποστηρίζει συναφώς τα εξής:
 —
 Ο επίδικος διορισμός πραγματοποιήθηκε χωρίς να έχει εξεταστεί προηγουμένως η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος.
 —
 Δεν τηρήθηκε η σειρά προτεραιότητας μεταξύ των διαφόρων διαδικασιών για την πλήρωση κενών θέσεων, όπως προβλέπεται από το άρθρο 29 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως.
 —
 Η παράλειψη εκδόσεως αποφάσεως σχετικής με την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος κατά τη διαδικασία προαγωγής/μεταθέσεως καθίσταται ακόμη σοβαρότερη στο μέτρο που η εν λόγω διαδικασία για την πλήρωση της ως άνω κενής θέσεως έχει ήδη ακυρωθεί με απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2000 (υπόθεση Τ-261/99, Dehon κατά Κοινοβουλίου). Ωστόσο, η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής προϋποθέτει την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την επέλευση των γεγονότων που κρίθηκαν μη νόμιμα από τον δικαστή.


text:
 15.1.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 13/27
 Προσφυγή της 11ης Οκτωβρίου 2010 — Γαλλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-488/10)
 ()
 2011/C 13/53
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: E. Belliard, G. de Bergues και N. Rouam)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει στο σύνολό της την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής C(2010) 5229, της 28ης Ιουλίου 2010, περί μειώσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) δυνάμει του ενιαίου εγγράφου προγραμματισμού του στόχου 1 σχετικά με κοινοτική διαρθρωτική παρέμβαση στην περιοχή της Μαρτινίκας στη Γαλλία. Η απόφαση αυτή καταργεί το σύνολο της χρηματοδοτικής συμμετοχής του ΕΤΠΑ για την οικονομική ενίσχυση του έργου «Village de vacances Club Méditerranée-Les Boucaniers», ύψους 12 460 000 ευρώ.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων (1), καθόσον έκρινε ότι οι συμβάσεις που συνάφθηκαν για την ανακαίνιση και την επέκταση του «Club Méditerranée-Les Boucaniers» συνιστούσαν συμβάσεις έργων που επιδοτήθηκαν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50 % από τις αναθέτουσες αρχές. Συγκεκριμένα, οι συμβάσεις αυτές επιδοτήθηκαν σε ποσοστό που αντιστοιχούσε σε μόλις 29,92 % του κόστους του έργου. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις που παρασχέθηκαν στους εταίρους ιδιωτικών εταιριών, λόγω των επενδύσεών τους στο έργο, δεν συνιστούν επιδότηση κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, που περιλαμβάνει δύο σκέλη, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ, καθόσον έκρινε ότι οι συμβάσεις για την ανακαίνιση και την επέκταση του «Club Méditerranée-Les Boucaniers» αφορούσαν οικοδομικές εργασίες για αθλητικές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις αναψυχής και σχόλης, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.
 Αφενός, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη τη γενική ονοματολογία των οικονομικών δραστηριοτήτων στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (NACE), που θεσπίστηκε με τον κανονισμό 3037/90 (2), στην οποία παραπέμπει το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ Η ονοματολογία αυτή διακρίνει, αφενός, τις δραστηριότητες παροχής καταλύματος και εστιάσεως, και, αφετέρου, τις ψυχαγωγικές, πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες.
 Αφετέρου, η προσφεύγουσα φρονεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ αφορά συμβάσεις οι οποίες λόγω της φύσεώς τους συνδέονται με τις παραδοσιακές ανάγκες των αναθετουσών αρχών και, επομένως, αφορά αθλητικές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις αναψυχής και σχόλης που είναι ανοικτές σε όλους, και όχι εγκαταστάσεις οι οποίες απευθύνονται σε ιδιωτική πελατεία.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παραβίασε την υποχρέωση αιτιολογήσεως που προβλέπει το άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθόσον δεν εξέθεσε κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τους λόγους για τους οποίους οι εργασίες ανακαίνισης και επέκτασης του «Club Méditerranée-Les Boucaniers» αφορούσαν οικοδομικές εργασίες για αθλητικές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις αναψυχής και σχόλης, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ.
 Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον επέβαλε διόρθωση σε ποσοστό 100 % της επιδοτήσεως του ΕΤΠΑ, ενώ οι εργασίες για αθλητικές εγκαταστάσεις και εγκαταστάσεις σχόλης αντιπροσώπευαν κάτι λιγότερο από το 10 % του έργου.
 (1) ΕΕ L 199, σ. 54
 (2) Κανονισμός (ΕΟΚ) 3037/90 του Συμβουλίου, της 9ης Οκτωβρίου 1990, για τη στατιστική ονοματολογία των οικονομικών δραστηριοτήτων στην Κοινότητα (ΕΕ L 293, σ. 1)


text:
 12.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 8/8
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Court of Appeal (Civil Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 5 Νοεμβρίου 2007 — L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie κατά Bellure NV, Malaika Investments Ltd, (trading as «Honey pot cosmetic & Perfumery Sales»), Starion International Ltd
 (Υπόθεση C-487/07)
 (2008/C 8/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Court of Appeal (Civil Division)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσες: L'Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie
 Καθών: Bellure NV, Malaika Investments Ltd, trading as «Honey pot cosmetic & Perfumery Sales»), Starion International Ltd
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Οσάκις ένας έμπορος, σε διαφήμιση των αγαθών ή των υπηρεσιών του, χρησιμοποιεί καταχωρισμένο εμπορικό σήμα ανήκον σε ανταγωνιστή του με σκοπό τη σύγκριση των χαρακτηριστικών (και ειδικότερα της οσμής) των προϊόντων που εμπορεύεται με τα χαρακτηριστικά (και συγκεκριμένα την οσμή) των προϊόντων που εμπορεύεται ο ανταγωνιστής με το σήμα αυτό, σε τρόπο ώστε δεν προκαλεί σύγχυση ούτε βλάπτει τη βασική λειτουργία του σήματος ως ενδεικτική της προέλευσης, εμπίπτει η χρήση αυτή στο σημείο α' ή β' του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/104;
 2)
 Οσάκις ένας έμπορος, κατά την άσκηση της εμπορίας του, χρησιμοποιεί (ιδίως σε συγκριτικό κατάλογο) ένα φημισμένο εμπορικό σήμα προκειμένου να περιγράψει χαρακτηριστικό του δικού του προϊόντος (συγκεκριμένα την οσμή του) κατά τρόπο ώστε:
 (α)
 δεν δημιουργεί κανένα κίνδυνο συγχύσεως· και
 (β)
 δεν επηρεάζει την πώληση των προϊόντων που πωλούνται με το φημισμένο εμπορικό σήμα· και
 (γ)
 δεν βλάπτει τη βασική λειτουργία του καταχωρημένου εμπορικού σήματος ως εγγύηση προελεύσεως ούτε θίγει τη φήμη του σήματος είτε δυσφημώντας ή υποτιμώντας το είτε κατά άλλο τρόπο· και
 (δ)
 παίζει σημαντικό ρόλο στην προώθηση του προϊόντος του εμπόρου,
 εμπίπτει η περίπτωση αυτή στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α' της οδηγίας 89/104;
 3)
 Στο πλαίσιο του άρθρου 3, στοιχείο α' (ζ') της οδηγίας περί παραπλανητικής διαφήμισης (84/450), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία για τη συγκριτική διαφήμιση (97/55), ποια είναι η έννοια της φράσης «επιφέρει αθέμιτο όφελος» και, συγκεκριμένα, οσάκις ένας έμπορος συγκρίνει σε συγκριτικό κατάλογο το προϊόν του με το προϊόν πουδιατίθεται στο εμπόριο με φημισμένο εμπορικό σήμα αντλεί κατά τούτο αθέμιτο όφελος από τη φήμη του εν λόγω σήματος;
 4)
 Στο πλαίσιο του άρθρου 3α' (η') της εν λόγω οδηγίας ποια είναι η έννοια της φράσης «παρουσιάζει ένα αγαθό ή μια υπηρεσία ως απομίμηση ή αντίγραφο» και συγκεκριμένα καλύπτει η φράση αυτή την περίπτωση που ένας έμπορος, χωρίς να προξενεί σύγχυση ή παραπλάνηση απλώς επισημαίνει αληθώς ότι το προϊόν του έχει μείζον χαρακτηριστικό (οσμή) όμοιο με το χαρακτηριστικό ενός γνωστού προϊόντος που προστατεύεται από εμπορικό σήμα;
 5)
 Οσάκις ένας έμπορος χρησιμοποιεί σημείο παρόμοιο με καταχωρημένο εμπορικό σήμα που χαίρει ορισμένης φήμης, το δε σημείο αυτό δεν δημιουργεί σύγχυση με το εμπορικό σήμα, κατά τρόπο ώστε:
 (α)
 η βασική λειτουργία του καταχωρημένου εμπορικού σήματος της εγγύησης προέλευσης δεν βλάπτεται ούτε κινδυνεύει·
 (β)
 δεν υπάρχει δυσφήμηση ούτε υποτίμηση του καταχωρημένου εμπορικού σήματος ούτε τέτοιος κίνδυνος·
 (γ)
 δεν θίγονται οι πωλήσεις του κυρίου του σήματος· και
 (δ)
 ο κύριος του σήματος δεν χάνει τα θετικά αποτελέσματα της προώθησης συντήρησης ή βελτίωσης του σήματός του·
 (ε)
 ο έμπορος όμως αντλεί εμπορικό όφελος από τη χρήση του σημείου λόγω της ομοιότητάς του με το καταχωρημένο σήμα.
 Συνιστά η χρήση αυτή αποκόμιση «αθέμιτου οφέλους» από τη φήμη του καταχωρημένου σήματος κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 2 της οδηγίας περί σημάτων;


text:
 16.1.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 14/17
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 10ης Νοεμβρίου 2016 [αίτηση του Rechtbank Amsterdam (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως εκδοθέντος κατά του Halil Ibrahim Özçelik
 (Υπόθεση C-453/16 PPU) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Επείγουσα προδικαστική διαδικασία - Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις - Ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως - Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ - Έννοια «εντάλματος συλλήψεως» - Αυτοτελής έννοια του δικαίου της Ένωσης - Εθνικό ένταλμα συλλήψεως εκδοθέν από αστυνομική υπηρεσία και επικυρωθέν από εισαγγελέα με σκοπό την άσκηση ποινικών διώξεων))
 (2017/C 014/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Rechtbank Amsterdam
 Καθού το ένταλμα
 Halil Ibrahim Özçelik
 Διατακτικό
 Κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, συνιστά «δικαστική απόφαση», κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, η επικύρωση, όπως αυτή της υποθέσεως της κύριας δίκης, από την εισαγγελική αρχή, εθνικού εντάλματος συλλήψεως εκδοθέντος σε προγενέστερο χρόνο από αστυνομική υπηρεσία, με σκοπό την άσκηση ποινικών διώξεων.
 (1) ΕΕ C 383 της 17.10.2016.


text:
 14.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 145/23
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 31ης Μαρτίου 2011 — Ελλάδα κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-214/07) (1)
 (ΕΓΤΠΕ - Τμήμα «Εγγυήσεων» - Δαπάνες εξαιρούμενες από την κοινοτική χρηματοδότηση - Αροτραίες καλλιέργειες - Ειδικά μέτρα αφορώντα ορισμένα γεωργικά προϊόντα προς όφελος των μικρών νήσων του Αιγαίου πελάγους)
 2011/C 145/36
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ελληνική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: Β. Κοντόλαιμος και Ι. Χαλκιάς)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: Ε. Τσερέπα-Lacombe, επικουρούμενη από τον Ν. Κορογιαννάκη, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως 2007/243/ΕΚ της Επιτροπής, της 18ης Απριλίου 2007, σχετικά με τον αποκλεισμό από την κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα «Εγγυήσεων» (ΕΕ L 106, σ. 55).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 199 της 25.8.2007.


text:
 15.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/52
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Ιουλίου 2014 — Cofresco Frischhalteprodukte κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-223/13) (1)
 ((«Προσφυγή ακυρώσεως - Περιβάλλον - Οδηγία 94/62/ΕΚ - Συσκευασίες και απορρίμματα συσκευασίας - Οδηγία 2013/2/ΕΕ - Ρόλοι, σωλήνες και κύλινδροι που περιβάλλονται από περιελιγμένο ελαστικό υλικό - Προσφεύγοντες που δεν επηρεάζονται άμεσα από την προσβαλλόμενη πράξη - Απαράδεκτο»))
 2014/C 315/87
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG (Minden, Γερμανία) (εκπρόσωπος: H. Weil, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: A. Alcover San Pedro και J.-F. Brakeland)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της οδηγίας 2013/2/ΕΕ της Επιτροπής, της 7ης Φεβρουαρίου 2013, για την τροποποίηση του παραρτήματος I της οδηγίας 94/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας (ΕΕ L 37, σ. 10), καθόσον η Επιτροπή περιλαμβάνει τους ρόλους, τους σωλήνες και τους κυλίνδρους που περιβάλλονται από περιελιγμένο ελαστικό υλικό, εκτός από τα προϊόντα εκείνα που αποτελούν μέρη μηχανών παραγωγής και δεν χρησιμοποιούνται για την παρουσίαση προϊόντος ως μονάδας πώλησης, στον κατάλογο των παραδειγμάτων προϊόντων που παρατίθενται προς επεξήγηση της εφαρμογής των κριτηρίων τα οποία διευκρινίζουν την έννοια της «συσκευασίας».
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει την Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG στα δικαστικά της έξοδα, καθώς και στα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) ΕΕ C 171 της 15.6.2013.


text:
 20.6.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 141/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 2ας Απριλίου 2009 — France Télécom SA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-202/07 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως - Αγορά των υπηρεσιών υψηλής ταχύτητας προσβάσεως στο Διαδίκτυο - Επιθετική πολιτική τιμών - Κάλυψη της ζημίας - Δικαίωμα ευθυγραμμίσεως με τις τιμές των ανταγωνιστών)
 2009/C 141/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: France Télécom SA (εκπρόσωποι: J. Philippe, H. Calvet, O.W. Brouwer, T. Janssens, avocats)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: E. Gippini Fournier)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (πέμπτο πενταμελές τμήμα) της 30ής Ιανουαρίου 2007, France Télécom κατά Επιτροπής (T-340/03), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της France Télécom κατά της αποφάσεως της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2003, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 82 ΕΚ (υπόθεση COMP/38.233-Wanadoo Interactive) — Αγορά των υπηρεσιών υψηλής ταχύτητας προσβάσεως στο διαδίκτυο (ADSL) — Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως — Έννοια των όρων επιθετική πολιτική τιμών, ευθυγράμμιση με τις τιμές των ανταγωνιστών και κάλυψη της ζημίας
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τη France Télécom SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 170 της 21.7.2007.


text:
 20.6.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 141/41
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Μαΐου 2009 — ars Parfum Creation & Consulting κατά ΓΕΕΑ (Σχήμα φιάλης για άρωμα)
 (Υπόθεση T-104/08) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως τρισδιάστατου κοινοτικού σήματος - Σχήμα φιάλης για άρωμα - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', άρθρο 73 και άρθρο 74, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94)
 2009/C 141/84
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ars Parfum Creation & Consulting GmbH (Κολωνία, Γερμανία) (εκπρόσωποι: A. Späth και G. Hasselblatt, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: R. Pethke)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 8ης Νοεμβρίου 2007 (υπόθεση R 1656/2006-1), για την καταχώριση ως κοινοτικού σήματος ενός τρισδιάστατου σημείου που έχει σχήμα φιάλης για άρωμα.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Καταδικάζει την ars Parfum Creation & Consulting GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 107 της 26.4.2008.


text:
 30.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 202/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 8ης Μαΐου 2014 [αίτηση του Grondwettelijk Hof (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Pelckmans Turnhout NV κατά Walter Van Gastel Balen NV κ.λπ.
 (Υπόθεση C-483/12) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αρχές της ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων - Εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης - Πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης - Έλλειψη - Αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου))
 2014/C 202/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Grondwettelijk Hof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Pelckmans Turnhout NV
 κατά
 Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV, Walter Van Gastel Schoten NV
 παρισταμένου του: Ministerraad
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Grondwettelijk Hof (Βέλγιο) — Ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 3, ΣΕΕ, των άρθρων 34, 35, 36, 56 και 57 ΣΛΕΕ και των άρθρων 15, 16, 20 και 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης — Εθνική κανονιστική ρύθμιση που επιβάλλει το κλείσιμο των καταστημάτων λιανικής πωλήσεως μία ημέρα την εβδομάδα — Εξαιρέσεις προβλεπόμενες για τα καταστήματα που βρίσκονται σε ορισμένους τόπους ή πωλούν ορισμένα εμπορεύματα
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αναρμόδιο να αποφανθεί επί του προδικαστικού ερωτήματος που υπέβαλε το Grondwettelijk Hof (Βέλγιο).
 (1) ΕΕ C 26 της 26.1.2013.


text:
 2.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 28ης Σεπτεμβρίου 2006 (αίτηση του Audiencia Provincial de Malaga για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — ποινική διαδικασία κατά G. Francesco Gasparini, Jose Ma L.A. Gasparini, G. Costa Bozzo, Juan de Lucchi Calcagno, Francesco Mario Gasparini, José A. Hormiga Marrero, Sindicatura Quiebra
 (Υπόθεση C-467/04) (1)
 (Σύμβαση εφαρμογής της Συμφωνίας Σένγκεν - Άρθρο 54 - Αρχή ne bis in idem - Πεδίο εφαρμογής - Αθώωση των κατηγορουμένων λόγω παραγραφής του εγκλήματος)
 (2006/C 294/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Audiencia Provincial de Malaga (Ισπανία)
 Διάδικοι στην ποινική δίκη ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου
 G. Francesco Gasparini, Jose Ma L.A. Gasparini, G. Costa Bozzo, Juan de Lucchi Calcagno, Francesco Mario Gasparini, José A. Hormiga Marrero, Sindicatura Quiebra
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Ερμηνεία του άρθρου 54 της συμβάσεως εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν, της 14ης Ιουνίου 1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας, σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα (ΕΕ L 239, σ. 19) — Αρχή ne bis in idem — Πεδίο εφαρμογής — Ερμηνεία του άρθρου 24 ΕΚ — Πεδίο εφαρμογής
 Διατακτικό
 1)
 Η αρχή ne bis in idem, την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 54 της συμβάσεως εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν, της 14ης Ιουνίου 1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας, σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα, η οποία υπογράφηκε στο Σένγκεν στις 19 Ιουνίου 1990, έχει εφαρμογή στην περίπτωση αμετάκλητης αποφάσεως συμβαλλομένου κράτους που εκδόθηκε μετά την άσκηση ποινικής διώξεως και με την οποία κατηγορούμενος απαλλάχθηκε λόγω παραγραφής του αδικήματος για το οποίο κινήθηκε η ποινική δίωξη.
 2)
 Η εν λόγω αρχή δεν έχει εφαρμογή σε άλλα πρόσωπα πέραν αυτών για τα οποία έχει εκδοθεί αμετάκλητη δικαστική απόφαση σε συμβαλλόμενο κράτος.
 3)
 Το ποινικό δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους δεν μπορεί να κρίνει ότι ένα εμπόρευμα τελεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στο έδαφος του κράτους αυτού εκ μόνου του λόγου ότι το ποινικό δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους έχει διαπιστώσει, σε σχέση με το ίδιο αυτό εμπόρευμα, ότι το αδίκημα της λαθρεμπορίας έχει παραγραφεί.
 4)
 Η διάθεση στην αγορά άλλου κράτους μέλους, μετά την εισαγωγή στο κράτος μέλος που απάλλαξε τους κατηγορουμένους λόγω παραγραφής, συνιστά πράξη δυνάμενη να αποτελέσει μέρος των «ίδιων πραγματικών περιστατικών» κατά την έννοια του ως άνω άρθρου 54.
 (1) ΕΕ C 6 της 8.1.2005.


text:
 25.6.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 186/10
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 18ης Μαρτίου 2011 [αίτηση του Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — David Montoya Medina κατά Fondo de Garantia Salarial, Universidad de Alicante
 (Υπόθεση C-273/10) (1)
 (Άρθρο 104, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας - Κοινωνική πολιτική - Οδηγία 1999/70/ΕΚ - Ρήτρα 4 της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου - Συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου στον δημόσιο τομέα - Δικαίωμα επιδόματος τριετίας - Αρχή της μη διακρίσεως)
 2011/C 186/16
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 David Montoya Medina
 κατά
 Fondo de Garantia Salarial, Universidad de Alicante
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana — Ερμηνεία του παραρτήματος, ρήτρα 4, σημείο 4, της οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP (ΕΕ L 175, σ. 43) — Συμβάσεις εργασίας εκπαιδευτικού-ερευνητή συναφθείσες με δημόσια πανεπιστήμια — Αποκλείονται από τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου ορισμένα επιδόματα
 Διατακτικό
 Η ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου, συναφθείσας στις 18 Μαρτίου 1999, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα της οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία-πλαίσιο CES, UNICE και CEEP για την εργασία ορισμένου χρόνου, έχει την έννοια ότι απαγορεύει εθνική ρύθμιση η οποία επιφυλάσσει, πέραν κάθε αντικειμενικής αιτιολογίας, το δικαίωμα επιδόματος αρχαιότητας μόνον στους επίκουρους καθηγητές ορισμένου χρόνου, ενώ, όσον αφορά την καταβολή του επιδόματος αυτού, οι εν λόγω δύο κατηγορίες εργαζομένων βρίσκονται σε παρεμφερείς καταστάσεις.
 (1) ΕΕ C 221 της 14.8.2010.


text:
 28.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 95/28
 Αναίρεση που άσκησαν στις 27 Φεβρουαρίου 2007 η Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), η Fédération nationale bovine (FNB), η Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL) και οι Jeunes Agriculteurs (JA) κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πρώτο τμήμα) στις 13 Δεκεμβρίου 2006 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-217/03 και Τ-245/03, FNCBV κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-110/07 P)
 (2007/C 95/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA) (Eθνική ομοσπονδία συνδικάτων ιδιοκτητών γεωργικών εκμεταλλεύσεων), Fédération nationale bovine (FNB) (Εθνική ομοσπονδία κτηνοτρόφων βοοειδών), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL) (Εθνική ομοσπονδία γαλακτοπαραγωγών), Jeunes Agriculteurs (JA) (Νέοι Αγρότες) (εκπρόσωποι: V. Ledoux και B. Néouze, avocats)
 Αντίδικοι κατ' αναίρεση: Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV) (Εθνική ομοσπονδία συνεταιριστικής εκμετάλλευσης κτηνών και κρέατος), Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Γαλλική Δημοκρατία
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος/της αναιρεσείουσας
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Δεκεμβρίου 2006·
 —
 να αποφανθεί ότι δεν πρέπει να επιβληθούν πρόστιμα στις αναιρεσείουσες ομοσπονδίες
 —
 επικουρικά, να μειώσει το ύψος των εν λόγω προστίμων·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα για τα ασφαλιστικά μέτρα, τη διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου και τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι αναιρεσείουσες προβάλλουν τέσσερις λόγους προς στήριξη της αιτήσεώς τους αναιρέσεως. Με τον πρώτο λόγο, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο εκτίμησε εσφαλμένα τα αποδεικτικά μέσα που του προσκομίσθηκαν καθώς παρέλειψε να λάβει υπόψη του δύο ουσιώδη στοιχεία που αποδεικνύουν τη μη παράταση της συμφωνίας της 24ης Οκτωβρίου 2001 πέρα από τις 30 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Με τον δεύτερο λόγο, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν προσέβαλε τα δικαιώματα υπερασπίσεως μη υποδεικνύοντας, στην κοινοποίηση των αιτιάσεων, ότι θα υπολόγιζε το ύψος των προστίμων με βάση τον συνολικό κύκλο εργασιών των μελών των αναιρεσειουσών ομοσπονδιών, δεν έλαβε υπόψη του το κοινοτικό δίκαιο και την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου. Με τον τρίτο λόγο, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν παράβαση του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17/62, κατά το μέτρο που το Πρωτοδικείο, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα επιβαλλόμενα στις αναιρεσείουσες ομοσπονδίες πρόστιμα δεν υπερβαίνουν το ανώτατο όριο, που προβλέπεται από το άρθρο αυτό, του 10 % του κύκλου εργασιών, έλαβε υπόψη του τον συνολικό κύκλο εργασιών των μελών των ομοσπονδιών αυτών χωρίς να πληρούνται, συναφώς, οι συγκεκριμένες και αντικειμενικές προϋποθέσεις που τίθενται από τη νομολογία. Τέλος, με τον τέταρτο λόγο, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται παράβαση της αρχής «non bis in idem »καθώς και της αρχής της αναλογικότητας, καθώς το Πρωτοδικείο επέβαλε, σε κάθε μία ομοσπονδία, διαφορετικό πρόστιμο λαμβάνοντας υπόψη τον συνολικό κύκλο εργασιών των κοινών μελών τους. Σύμφωνα με τις αναιρεσείουσες, έπρεπε, εν προκειμένω, να επιβληθεί πρόστιμο σε μία μόνο ομοσπονδία, λαμβανομένης υπόψη της συνολικής οικονομικής ισχύος των κοινών μελών των αναιρεσειουσών ομοσπονδιών.


text:
 15.1.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 13/14
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 18ης Νοεμβρίου 2010 [αίτηση του Oberster Gerichtshof (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Pensionsversicherungsanstalt κατά Christine Kleist
 (Υπόθεση C-356/09) (1)
 (Κοινωνική πολιτική - Ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης - Οδηγία 76/207/ΕΟΚ - Άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ' - Εθνική νομοθεσία διευκολύνουσα την καταγγελία των συμβάσεων εργασίας των εργαζομένων που έχουν αποκτήσει δικαίωμα συντάξεως - Σκοπός της προωθήσεως της απασχόλησης των νέων εργαζομένων - Εθνική νομοθεσία ορίζουσα ως ηλικία συνταξιοδοτήσεως το 60ό έτος για τις γυναίκες και το 65ο έτος για τους άνδρες)
 2011/C 13/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Pensionsversicherungsanstalt
 κατά
 Christine Kleist
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Oberster Gerichtshof — Ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, όσον αφορά την πρόσβαση σε απασχόληση, την επαγγελματική εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες εργασίας (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/002, σ. 70), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/73/ΕΚ — Εθνική νομοθεσία που καθορίζει την ηλικία συνταξιοδοτήσεως στα 60 έτη για τις γυναίκες και στα 65 έτη για τους άνδρες και διευκολύνει την απόλυση των υπαλλήλων που έχουν συμπληρώσει την ηλικία αυτή — Απόλυση εργαζομένης που έχει συμπληρώσει το 60ό έτος της ηλικίας της και έχει αποκτήσει δικαίωμα συντάξεως, στην οποία προβαίνει εργοδότης του δημόσιου τομέα με σκοπό να συμβάλει στην απασχόληση των νέων
 Διατακτικό
 Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, όσον αφορά την πρόσβαση σε απασχόληση, την επαγγελματική εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες εργασίας, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2002/73/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002, έχει την έννοια ότι εθνική ρύθμιση η οποία, προκειμένου να προωθήσει την πρόσβαση στην απασχόληση νέων εργαζομένων, επιτρέπει σε εργοδότη να καταγγείλει τις συμβάσεις εργασίας εργαζομένων που απέκτησαν δικαίωμα συντάξεως γήρατος, όταν η σύνταξη αυτή παρέχεται στις γυναίκες πέντε έτη νωρίτερα από την ηλικία που καθορίστηκε για τους άνδρες, συνιστά άμεση διάκριση λόγω φύλου, απαγορευόμενη από την εν λόγω οδηγία.
 (1) ΕΕ C 282 της 21.11.2009.