text:
 9.2.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 37/4
 Αναίρεση που άσκησε στις 19 Νοεμβρίου 2007 η S.A.BA.R. SpA κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα) στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 στην υπόθεση T-176/07, S.A.BA.R. SpA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-501/07 P)
 (2008/C 37/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: S.A.BA.R. SpA (εκπρόσωποι: E. Coffrini και F. Tesauro, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει ή/και να μεταρρυθμίσει εν όλω την απόφαση του Πρωτοδικείου που αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με κάθε απόφαση που το Δικαστήριο θεωρεί ενδεδειγμένη·
 —
 να δεχθεί τα αιτήματα που υποβλήθηκαν με την ασκηθείσα ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την απόφαση της Επιτροπής της 5ης Ιουνίου 2002 (1), η οποία αφορά «κρατική ενίσχυση σχετικά με φορολογικές απαλλαγές και προνομιακά δάνεια υπέρ επιχειρήσεων κοινής ωφελείας με πλειοψηφική συμμετοχή του Δημοσίου», κρίθηκε ότι συνιστά κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά το καθεστώς φοροαπαλλαγών που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 70, του νόμου 549/1995 και το άρθρο 66, παράγραφος 14, του νομοθετικού διατάγματος 331/1993, όπως έχει τροποποιηθεί, υπέρ των ανωνύμων εταιριών στις οποίες το Δημόσιο συμμετέχει κατά πλειοψηφία και οι οποίες ασκούν λειτουργίες κοινής ωφελείας σε τοπικό επίπεδο. Η απόφαση της Επιτροπής δεν αφορούσε συγκεκριμένες εταιρίες, αλλά η ισχύς της εκτεινόταν στις εταιρίες που συστάθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 22 του νόμου 241/1990 και στο κεφάλαιο των οποίων συμμετέχει κατά πλειοψηφία το Δημόσιο. Επομένως, η εν λόγω απόφαση δεν κοινοποιήθηκε σε καμία εταιρία (ούτε στην αναιρεσείουσα) καθόσον δεν είχε ατομικά καθορισμένους αποδέκτες. Με το νομοθετικό διάταγμα 10 της 15ης Φεβρουαρίου 2007, το Ιταλικό Δημόσιο εκτέλεσε την προαναφερθείσα απόφαση αναθέτοντας το έργο της ανακτήσεως στις υπηρεσίες εισπράξεως εσόδων. Κατά συνέπεια, η Agenzia delle Entrate di Guastalla (υπηρεσία εισπράξεως εσόδων της πόλεως Guastalla) κοινοποίησε, στις 20 Μαρτίου 2007, στην αναιρεσείουσα εταιρία τις ανακοινώσεις-εντάλματα πληρωμής υπ' αριθ. 3796 της 15.3.2007 για ποσό του οποίου το κεφάλαιο ανέρχεται σε 1 912 128,47 ευρώ, πλέον τόκων ύψους 2 192 225 ευρώ, υπ' αριθ. 3799 της 1.3.2007 για ποσό του οποίου το κεφάλαιο ανέρχεται σε 815 406,94 ευρώ, πλέον τόκων ύψους 783 529 ευρώ και υπ' αριθ. 3800 της 15.3.2007 για ποσό του οποίου το κεφάλαιο ανέρχεται σε 439 549,29 ευρώ, πλέον τόκων ύψους 712 588 ευρώ.
 Ωστόσο, η αναιρεσείουσα δεν είναι εταιρία στο κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει κατά πλειοψηφία το Δημόσιο, αλλά εταιρία στο κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει αποκλειστικά και μόνον το Δημόσιο και, ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατό να αφορούν την αναιρεσείουσα εταιρία «οι θεωρήσεις της Επιτροπής και η απόφασή της».
 Στην αναιρεσείουσα εταιρία έχει ανατεθεί «ενδοϋπηρεσιακά» η παροχή υπηρεσιών κοινής ωφελείας σε τοπικό επίπεδο για τους οκτώ δήμους που είναι εταίροι, δεδομένου ότι η εν λόγω εταιρία συστάθηκε ειδικώς προς τον σκοπό αυτό, σύμφωνα με τους λεπτομερείς κανόνες που προβλέπει ο νόμος.
 Η ίδια εταιρία διαχειρίζεται τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας υπό καθεστώς ιδιωτικοοικονομικής δραστηριότητας, κατ' ουσίαν σε τοπικό πεδίο, χωρίς να μπορεί να επηρεάσει τον ελεύθερο ανταγωνισμό, που δεν είναι δυνατό να υπάρξει δεδομένου ότι δεν υφίσταται αγορά.
 Μια εταιρία στο κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει αποκλειστικά το Δημόσιο συνιστά απλώς και μόνον έμμεσο όργανο των δήμων που είναι εταίροι και οι οποίοι αποτελούν τους πραγματικούς αποδέκτες της φορολογικής ενισχύσεως κατά της οποίας βάλλει η Επιτροπή.
 Επομένως, για αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους, η χορηγηθείσα στην αναιρεσείουσα φοροαπαλλαγή δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ως μη οφειλόμενη κρατική ενίσχυση αντίθετη προς τα προβλεπόμενα στο άρθρο 87 της Συνθήκης.
 Για τους ανωτέρω συνοπτικά αναφερθέντες λόγους, ασκήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή κατά της προαναφερθείσας αποφάσεως της Επιτροπής, που έδωσε λαβή για την υπόθεση T-176/07, η οποία ανατέθηκε στο τέταρτο τμήμα και επί της οποίας το Πρωτοδικείο εξέδωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 διάταξη απαραδέκτου με το σκεπτικό ότι δεν τηρήθηκε η προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 230, πέμπτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ, κατά το οποίο η προσφυγή ακυρώσεως έπρεπε να ασκηθεί εντός προθεσμίας δύο μηνών, υπολογιζομένων, κατά περίπτωση, από τη δημοσίευση της προσβαλλομένης πράξεως, την κοινοποίησή της στον προσφεύγοντα ή, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως, σύμφωνα με το άρθρο 102, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
 Η αναιρεσείουσα θεωρεί ότι η ως άνω συλλογιστική είναι αβάσιμη υπό το πρίσμα τόσο των αποφάσεων της 17ης Σεπτεμβρίου 1980 (730/79) (2), της 14ης Νοεμβρίου 1984 (323/82) (3) και της 12ης Δεκεμβρίου 1996 (T-358/94) (4) όσο και, προπάντων, της αποφάσεως του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 23ης Φεβρουαρίου 2006 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-346/03 και C-529/03 (5) και, ως εκ τούτου, με την υποβληθείσα αίτηση αναιρέσεως ζητεί να αναιρεθεί η διάταξη του Πρωτοδικείου.
 Πράγματι, η προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου ασκήθηκε μόλις η αναιρεσείουσα εταιρία έλαβε γνώση του ότι συγκαταλέγεται μεταξύ των αποδεκτών της αποφάσεως της Επιτροπής, ήτοι όταν έλαβε κοινοποίηση των ενταλμάτων πληρωμής που εξέδωσε η υπηρεσία εισπράξεως εσόδων.
 Εν συνεχεία, η αναιρεσείουσα προβάλλει έτερο λόγο αναιρέσεως της διατάξεως του Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τον οποίο η διάταξη αυτή βαρύνεται με εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 225 της Συνθήκης.
 Πράγματι, το αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής πρέπει να θεωρηθεί ότι συνδέεται στενά με το σύμφυτο αίτημα περί μη υπαγωγής της αναιρεσείουσας στην εν λόγω απόφαση αυτή καθ' εαυτή και, ως εκ τούτου, η αναιρεσείουσα ζητεί τη μεταρρύθμιση της πρωτόδικης διατάξεως, υπό το πρίσμα, επίσης, της διαπιστωθείσας καθ' ύλην αναρμοδιότητας, από το ίδιο δικαιοδοτικό όργανο.
 (1) EE 2003, L 77, σ. 21.
 (2) Philip Morris Holland BV κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1980-III, σ. 13).
 (3) SA Intermills κατά Επιτροπής (Συλλογή 1984, σ. 3809).
 (4) Compagnie Nationale Air France κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. II-2109).
 (5) Giuseppe Ageni κ.λπ. κατά Regione Autonoma della Sardegna (Συλλογή 2006, σ. I-1875).


text:
 20.7.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 236/33
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Ιουνίου 2015 — Pensa Pharma κατά ΓΕΕΑ– Ferring και Farmaceutisk Laboratorium Ferring (PENSA PHARMA και pensa)
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-544/12 και Τ-546/12) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία αναγνωρίσεως της ακυρότητας - Λεκτικό κοινοτικό σήμα PENSA PHARMA και εικονιστικό κοινοτικό σήμα pensa - Προγενέστερα λεκτικό εθνικό σήμα και λεκτικό σήμα Μπενελούξ PENTASA - Ρητή συναίνεση για την καταχώριση του κοινοτικού σήματος πριν την υποβολή της αιτήσεως αναγνωρίσεως της ακυρότητας - Άρθρο 53, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου - Κίνδυνος συγχύσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009 και άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού 207/2009])
 (2015/C 236/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Pensa Pharma, SA (Βαλένθια, Ισπανία) (εκπρόσωποι: M. Esteve Sanz, M. González Gordon και R. Kunze, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: Π. Γερουλάκος και J. Crespo Carrillo)
 Αντίδικοι ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Ferring BV (Hoofddorp, Κάτω Χώρες) και Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S (Κοπεγχάγη, Δανία) (εκπρόσωποι: αρχικά I. Fowler, solicitor, A. Renck, V. von Bomhard και D. Slopek, δικηγόροι, στη συνέχεια I. Fowler, A. Renck, V. von Bomhard και J. Fuhrmann, δικηγόρος, και τέλος I. Fowler και J. Fuhrmann)
 Αντικείμενο
 Δύο προσφυγές κατά των αποφάσεων του πέμπτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 1ης Οκτωβρίου 2012 (υποθέσεις R 1883/2011-5 και R 1884/2011-5), σχετικά με διαδικασία αναγνωρίσεως της ακυρότητας μεταξύ, αφενός, Ferring BV και Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S και, αφετέρου, Pensa Pharma, SA.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει τις προσφυγές.
 2)
 Καταδικάζει την Pensa Pharma, SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 55 της 23.2.2013.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 10.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/21
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Μαΐου 2017 — Mühlbauer Technology κατά EUIPO (Magicrown)
 (Υπόθεση T-218/16) (1)
 ([Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Magicrown - Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 207/2009])
 (2017/C 221/28)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Mühlbauer Technology GmbH (Αμβούργο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: M. Zintler και A. Stolz, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο διανοητικής ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωπος: S. Hanne)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 7ης Μαρτίου 2016 (υπόθεση R 1213/2015-4), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος Magicrown ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Mühlbauer Technology GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 232 της 27.6.2016.


text:
C 7/4 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 11.1.2003
 1) Τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ αντίκεινται σε εθνική νομοθεσία, της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου
 όπως η επίμαχη στο πλαίσιο της κύριας δίκης, η οποία, μεταξύ Cofidis SA και Jean-Louis Fredout, η έκδοση προδικαστι-
 σε περίπτωση μεταβιβάσεως επί ζημία μετοχών εταιριών, κής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ
 αποκλείει τον μεταβιβάζοντα από το ευεργέτημα της αναβο- του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις κατα-
 λής της καταβολής του φόρου επί των υπεραξιών που χρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές
 πραγματοποιούνται επί των μετοχών αυτών, οσάκις η μετα- (ΕΕ L 95, σ. 29), το ∆ικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από
 βίβαση πραγματοποιείται προς αλλοδαπό νομικό πρόσωπο τους M. Wathelet, πρόεδρο τμήματος, C. W. A. Timmermanns,
 στο οποίο ο μεταβιβάζων κατέχει, άμεσα ή έμμεσα, συμμε- D. A. O. Edward, A. La Pergola και P. Jann (εισηγητή), δικαστές,
 τοχή — υπό τον όρο ωστόσο ότι η συμμετοχή αυτή μπορεί γενικός εισαγγελέας: A. Tizzano, γραμματέας: L. Hewlett, υπάλ-
 να του παράσχει τη δυνατότητα να ασκεί αναμφισβήτητη ληλος διοικήσεως, εξέδωσε την 21η Νοεμβρίου 2002, απόφαση
 επιρροή στις αποφάσεις αυτού του αλλοδαπού νομικού με το ακόλουθο διατακτικό:
 προσώπου και να καθορίζει τις δραστηριότητές του —, ή
 προς σουηδική ανώνυμη εταιρία, η οποία είναι θυγατρική
 Η οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993,
 ενός τέτοιου αλλοδαπού νομικού προσώπου.
 σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που
 2) Τα άρθρα 56 ΕΚ και 58 ΕΚ αντίκεινται σε εθνική νομοθεσία, συνάπτονται με καταναλωτές, αποκλείει εσωτερική κανονιστική
 όπως η επίμαχη στο πλαίσιο της κύριας δίκης, η οποία, ρύθμιση η οποία, στο πλαίσιο αγωγής ασκουμένης από επαγγελ-
 σε περίπτωση μεταβιβάσεως επί ζημία μετοχών εταιριών, ματία κατά καταναλωτή και θεμελιουμένης σε σύμβαση συνα-
 αποκλείει τον μεταβιβάζοντα από το ευεργέτημα της αναβο- φθείσα μεταξύ τους, απαγορεύει στον εθνικό δικαστή, μετά
 λής της καταβολής του φόρου επί των υπεραξιών που την πάροδο της προθεσμίας παραγραφής, να λαμβάνει υπόψη,
 πραγματοποιούνται επί των μετοχών αυτών, οσάκις η μετα- αυτεπαγγέλτως ή κατόπιν ενστάσεως του καταναλωτή, τον κατα-
 βίβαση πραγματοποιείται προς αλλοδαπό νομικό πρόσωπο χρηστικό χαρακτήρα ρήτρας της εν λόγω συμβάσεως.
 στο οποίο ο μεταβιβάζων κατέχει, άμεσα ή έμμεσα, συμμε-
 τοχή η οποία δεν μπορεί να του παράσχει τη δυνατότητα
 (1 ) ΕΕ C 61 της 24.2.2001.
 να ασκεί αναμφισβήτητη επιρροή στις αποφάσεις αυτού
 του αλλοδαπού νομικού προσώπου και να καθορίζει τις
 δραστηριότητές του.
 ( 1) EE C 45 της 10.2.2001.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (έκτο τμήμα)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 της 21ης Νοεμβρίου 2002
 (πέμπτο τμήμα)
 της 21ης Νοεμβρίου 2002 στην υπόθεση C-23/01 (αίτηση του Ηοf van Beroep te
 Brussel για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Robelco
 στην υπόθεση C-473/00 (αίτηση του tribunal d’instance de NV κατά Robeco Groep NV ( 1)
 Vienne για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Cofidis
 SA κατά Jean-Louis Fredout (1) («Οδηγία 89/104/ΕΟΚ — Άρθρο 5, παράγραφος 5 —
 ∆ιατάξεις περί της προστασίας από τη χρήση ενός σημείου
 («Οδηγία 93/13/ΕΟΚ — Καταχρηστικές ρήτρες σε συμβά- για σκοπούς άλλους από εκείνον της διακρίσεως των
 σεις που συνάπτονται με καταναλωτές — Αγωγή προϊόντων ή των υπηρεσιών — Έκταση της προστασίας
 ασκηθείσα από επαγγελματία — ∆ιάταξη του εσωτερικού — Σημεία εμφανίζοντα ομοιότητα με το σήμα»)
 δικαίου απαγορεύουσα στον εθνικό δικαστή, μετά την
 πάροδο της προθεσμίας παραγραφής, να λαμβάνει υπόψη,
 αυτεπαγγέλτως ή κατόπιν ενστάσεως προβληθείσας από (2003/C 7/07)
 καταναλωτή, τον καταχρηστικό χαρακτήρα ρήτρας»)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 (2003/C 7/06)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 Στην υπόθεση C-23/01, με αντικείμενο αίτηση του Ηοf van
 Beroep te Brussel (Βέλγιο) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν
 Στην υπόθεση C-473/00, με αντικείμενο αίτηση του tribunal του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της
 d’instance de Vienne (Γαλλία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρ- διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
 μογήν του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο Robelco NV και Robeco Groep NV, η έκδοση προδικαστικής
 ---pagebreak--- 11.1.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 7/5
 αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 5, λείας ή δημοσίας υγείας (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 16), το
 της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της ∆ικαστήριο, συγκείμενο από τους G. C. Rodríguez Iglesias,
 21ης ∆εκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των Πρόεδρο, J.-P. Puissochet, M. Wathelet και R. Schintgen,
 κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ. 1), το ∆ικαστήριο προέδρους τμήματος, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La
 (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. Schintgen, πρόεδρο Pergola, P. Jann (εισηγητή), Β. Σκουρή, F. Macken, N. Colneric,
 του δευτέρου τμήματος, προεδρεύοντα του έκτου τμήματος, S. von Bahr και J. N. Cunha Rodrigues, δικαστές, γενικός
 Β. Σκουρή, F. Macken (εισηγήτρια), N. Colneric και J. N. Cunha εισαγγελέας: A. Tizzano, γραμματέας: M.-F. Contet, υπάλληλος
 Rodrigues, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo διοικήσεως, εξέδωσε στις 26 Νοεμβρίου 2002, απόφαση με το
 Colomer, γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, ακόλουθο διατακτικό:
 εξέδωσε την 21η Νοεμβρίου 2002, απόφαση με το ακόλουθο
 διατακτικό: ∆εν αντίκειται ούτε προς το άρθρο 48 της Συνθήκης ΕΚ (νυν,
 κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 39 ΕΚ) ούτε προς τις διατάξεις
 Το άρθρο 5, παράγραφος 5, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του παραγώγου δικαίου, με τις οποίες πραγματώνεται η ελευθε-
 του Συμβουλίου, της 21ης ∆εκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση ρία κυκλοφορίας των εργαζομένων, να αποφασίσει ένα κράτος
 των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, έχει την μέλος, έναντι ενός διακινούμενου εργαζομένου υπηκόου άλλου
 έννοια ότι ένα κράτος μέλος μπορεί, εφόσον το επιθυμεί και υπό κράτους μέλους, τη λήψη διοικητικού χαρακτήρα αστυνομικών
 τους όρους που το ίδιο θέτει, να προστατεύσει ένα σήμα από μέτρων περιοριζόντων το δικαίωμα διαμονής αυτού σε τμήμα
 τη χρήση ενός σημείου η οποία γίνεται για σκοπούς άλλους από του εθνικού εδάφους, και τούτο υπό την προϋπόθεση
 εκείνον της διακρίσεως των προϊόντων ή των υπηρεσιών, όταν
 η χωρίς νόμιμη αιτία χρήση του σημείου αυτού οδηγεί σε — ότι κάτι τέτοιο δικαιολογείται από λόγους δημοσίας τάξεως
 αδικαιολόγητη άντληση οφέλους από τον διακριτικό χαρακτήρα ή δημοσίας ασφαλείας ερειδόμενους στην ατομική συμπερι-
 ή τη φήμη του σήματος ή τους προξενεί βλάβη. φορά του,
 — ότι, ελλείψει τέτοιας δυνατότητας, οι λόγοι αυτοί μπορούν
 ( 1) ΕΕ C 79 της 10.3.2001. να οδηγήσουν, λόγω της σοβαρότητάς τους, μόνο σε ένα
 μέτρο απαγορεύσεως διαμονής ή απομακρύνσεως από
 ολόκληρη την εθνική επικράτεια
 — και ότι η συμπεριφορά που το οικείο κράτος μέλος σκοπεί
 να παρεμποδίσει παρέχει τη δυνατότητα, όταν κάτι τέτοιο
 προέρχεται από τους δικούς του υπηκόους, κατασταλτικών
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ή άλλων πραγματικών και αποτελεσματικών μέτρων
 σκοπούντων στην καταστολή της συμπεριφοράς αυτής.
 της 26ης Νοεμβρίου 2002
 (1 ) ΕΕ C 108 της 7.4.2001.
 στην υπόθεση C-100/01 (αίτηση του Conseil d’État για την
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Ministre de l’Intérieur
 κατά Αitor Oteiza Olazabal ( 1)
 («Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων —Περιορισμοί —
 ∆ημόσια τάξη — Αστυνομικά μέτρα περιορίζοντα σε ένα ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 τμήμα του εθνικού εδάφους το δικαίωμα διαμονής υπηκόου
 άλλου κράτους μέλους») (έκτο τμήμα)
 (2003/C 7/08) της 26ης Νοεμβρίου 2002
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) στην υπόθεση C-202/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 τήτων κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας (1)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») («Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 79/409/ΕΟΚ —
 ∆ιατήρηση των άγριων πτηνών — Ταξινόμηση σε ζώνες
 ειδικής προστασίας — Πεδιάδα Maures»)
 Στην υπόθεση C-100/01, με αντικείμενο αίτηση του Conseil (2003/C 7/09)
 d’État (Γαλλία) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του
 άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της διαφοράς
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Ministre
 de l’Intérieur και Αitor Oteiza Olazabal, η έκδοση προδικαστικής
 αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 6, 8 Α και 48 της (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρα 12 ΕΚ, 18 ΕΚ στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 και 39 ΕΚ) καθώς και της οδηγίας 64/221/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
 της 25ης Φεβρουαρίου 1964, περί του συντονισμού των ειδικών
 μέτρων για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία Στην υπόθεση C-202/01, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 δικαιολογούνται για λόγους δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφα- (εκπρόσωποι: G. Valero Jordana και J. Adda) κατά Γαλλικής


text:
 30.1.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 24/45
 Προσφυγή της 8ης Δεκεμβρίου 2009 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-508/09)
 2010/C 24/78
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Zadra και D. Recchia)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 —
 να αναγνωριστεί ότι, δεδομένου ότι η περιφέρεια της Σαρδηνίας θέσπισε και εφάρμοσε μια νομοθεσία σχετικά με την έγκριση παρεκκλίσεων από το καθεστώς προστασίας των άγριων πτηνών, η οποία δεν τηρεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ (1), η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 9 της οδηγίας 79/409·
 —
 να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή φρονεί ότι η νομοθεσία που θέσπισε η περιφέρεια της Σαρδηνίας δεν είναι σύμφωνη προς τις διατάξεις του άρθρου 9 της οδηγίας 79/409.
 Ο περιφερειακός νόμος 2, της 13ης Φεβρουαρίου 2004, που ρυθμίζει την κατ’ εξαίρεση θήρευση, και τα διατάγματα 3/V του 2004 και 8/IV του 2006 που εκδόθηκαν δυνάμει του νόμου αυτού, δεν τηρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 της οδηγίας, καθόσον
 —
 η γνώμη της επιστημονικής επιτροπής ζητείται σε ορισμένες περιπτώσεις και, αν είναι αρνητική, δεν τηρείται ή ορισμένες φορές δεν ζητείται καθόλου·
 —
 δεν υφίσταται επαρκής αιτιολογία (όσον αφορά τις απαιτήσεις προστασίας μέσω της κατ’ εξαίρεση θήρευσης, τις εξεταζόμενες εναλλακτικές λύσεις και τα πιθανώς αναμενόμενα αποτελέσματα)·
 —
 δεν υφίσταται κατάλληλο σύστημα ελέγχου που να επιτρέπει την εξακρίβωση της τηρήσεως των προϋποθέσεων από τις οποίες εξαρτάται η παρέκκλιση και την έγκαιρη ανάληψη ενεργειών·
 —
 οι προϋποθέσεις του άρθρού 9, παράγραφος 2, της οδηγίας δεν επιβάλλονται από τον νόμο και, κατά συνέπεια, δεν μνημονεύονται στα κατά παρέκκλιση μέτρα.
 Ο περιφερειακός νόμος 2, της 13ης Φεβρουαρίου 2004, τροποποιήθηκε με τον περιφερειακό νόμο 4, της 11ης Μαΐου 2006. Παρά τις τροποποιήσεις αυτές, ο περιφερειακός νόμος 2, της 13ης Φεβρουαρίου 2004, καθώς και το διάταγμα 2225/DecA/3, της 30ής Ιανουαρίου 2009, που εκδόθηκε δυνάμει του νόμου αυτού, δεν τηρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 της οδηγίας, καθόσον
 —
 το γεγονός της προβλέψεως της διαβουλεύσεως με την επιστημονική επιτροπή δεν εμποδίζει την έκδοση κατ’ εξαίρεση πράξεων που είναι ελλιπείς από την άποψη της αιτιολογίας και της δικαιολογήσεως, καθώς και την έκδοση κατ’ εξαίρεση πράξεων χωρίς καν τη γνώμη της επιστημονικής επιτροπής·
 —
 ο περιφερειακός νόμος 2/2004, όπως τροποποιήθηκε, εξακολουθεί να μην προβλέπει ότι οι επιμέρους παρεκκλίσεις πρέπει να μνημονεύουν τις προϋποθέσεις του άρθρου 9, παράγραφος 2, της οδηγίας 79/409 (το διάταγμα 2225 έχει πράγματι ελλείψεις και από την άποψη αυτή).
 (1) Οδηγία 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 2ας Απριλίου 1979, περί τής διατηρήσεως των αγρίων πτηνών (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001 σ. 202).


text:
 3.6.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 131/32
 Προσφυγή της 21ης Μαρτίου 2006 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Φινλανδίας
 (Υπόθεση C-154/06)
 (2006/C 131/59)
 Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Μ. Κωνσταντινίδης και K. Nyberg)
 Καθής: Δημοκρατία της Φινλανδίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Δημοκρατία της Φινλανδίας, όσον αφορά την επαρχία Åland, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για να συμμορφωθεί προς την οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, 2003/108/ΕΚ της 8ης Δεκεμβρίου 2003 (1), για τροποποίηση της οδηγίας 2002/96/ΕΚ σχετικά με τα απόβλητα ειδών ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (ΑΗΗΕ), ή, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να κοινοποιήσει στην Επιτροπή τις διατάξεις αυτές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την ως άνω οδηγία,
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Φινλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 13 Αυγούστου 2004.
 (1) ΕΕ L 345, σ. 106.


text:
 11.9.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 300/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 19ης Ιουλίου 2017 [αίτηση του Corte suprema di cassazione (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Aberecrombie & Fitch Italia Srl κατά Antonino Bordonaro
 (Υπόθεση C-143/16) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Κοινωνική πολιτική - Οδηγία 2000/78/ΕΚ - Ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία - Άρθρο 2, παράγραφος 1 - Άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α' - Άρθρο 6, παράγραφος 1 - Διάκριση λόγω ηλικίας - Σύμβαση διαλείπουσας απασχολήσεως συναπτόμενη με πρόσωπα ηλικίας κάτω των 25 ετών - Αυτοδίκαιη λύση με τη συμπλήρωση του 25ου έτους της ηλικίας του εργαζομένου))
 (2017/C 300/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Corte suprema di cassazione
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Aberecrombie & Fitch Italia Srl
 κατά
 Antonino Bordonaro
 Διατακτικό
 Το άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και το άρθρο 2, παράγραφος 1, το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', και το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε διάταξη, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία επιτρέπει στον εργοδότη να συνάψει σύμβαση διαλείπουσας απασχολήσεως με εργαζόμενο ηλικίας κάτω των 25 ετών, ανεξαρτήτως της φύσεως της προς παροχή εργασίας, και να απολύσει τον εργαζόμενο όταν αυτός συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας του, εφόσον η διάταξη αυτή επιδιώκει την επίτευξη θεμιτού σκοπού της πολιτικής στον τομέα της απασχολήσεως και της αγοράς εργασίας και τα προβλεπόμενα για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέσα είναι πρόσφορα και αναγκαία.
 (1) ΕΕ C 200 της 6.6.2016.


text:
 23.2.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 51/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 18ης Δεκεμβρίου 2007 — Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 (Υπόθεση C-137/05) (1)
 (Κανονισμός (ΕΚ) 2252/2004 - Διαβατήρια και ταξιδιωτικά έγγραφα εκδοθέντα από τα κράτη μέλη - Πρότυπα για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τα βιομετρικά στοιχεία - Κύρος)
 (2008/C 51/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγoν: Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: C. Jackson και C. Gibbs, επικουρούμενες από τον A. Dashwood, barrister)
 Παρεμβαίνουσες υπέρ του προσφεύγοντος: Ιρλανδία (εκπρόσωποι: D. O'Hagan, επικουρούμενος από τους A. Collins, SC, και P. McGarry, BL), Σλοβακική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: R. Procházka, J. Čorba και B. Ricziová)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: J. Schutte, R. Szostak και G. Giglio)
 Παρεμβαίνοντες υπέρ του καθού: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: J. Rodríguez Cárcamo), Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωπος: H. G. Sevenster), Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: C. O'Reilly)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 2252/2004 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με την καθιέρωση προτύπων για τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και τη χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια και τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κρατών μελών (ΕΕ L 385, σ. 1)
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Το Βασίλειο της Ισπανίας, η Ιρλανδία, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, η Σλοβακική Δημοκρατία καθώς και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 (1) ΕΕ C 132 της 28.5.2005.


text:
 10.7.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 179/2
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τέταρτο τμήμα)
 της 27ης Μαΐου 2004
 στην υπόθεση C-68/03 [αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]: Staatssecretaris van Financiën κατά D. Lipjes (1)
 (Έκτη οδηγία ΦΠΑ - Άρθρο 28β, Ε, παράγραφος 3 - Υπηρεσίες διαμεσολαβήσεως - Τόπος εκτελέσεως της παροχής)
 (2004/C 179/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Στην υπόθεση C-68/03, με αντικείμενο αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 234 ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Staatssecretaris van Financiën και D. Lipjes, η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 28β της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (EE ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 91/680/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1991, για τη συμπλήρωση του κοινού συστήματος φόρου προστιθέμενης αξίας και την τροποποίηση, ενόψει της κατάργησης των φορολογικών συνόρων, της οδηγίας 77/388/EOK (ΕΕ L 376, σ. 1), το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann (εισηγητή), πρόεδρο του τμήματος, A. Rosas, A. La Pergola, R. Silva de Lapuerta και K. Lenaerts, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 27 Μαΐου 2004 απόφαση με το εξής διατακτικό:
 1.
 Το άρθρο 28β, Ε, παράγραφος 3, της έκτης οδηγίας 77/388/EOK του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 91/680/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1991, για τη συμπλήρωση του κοινού συστήματος φόρου προστιθεμένης αξίας και την τροποποίηση, ενόψει της κατάργησης των φορολογικών συνόρων, της οδηγίας 77/388/EOK, δεν έχει την έννοια ότι αφορά αποκλειστικά τις υπηρεσίες διαμεσολαβήσεως που παρέχονται σε πρόσωπα υποκείμενα στον φόρο προστιθεμένης αξίας ή σε νομικά πρόσωπα μη υποκείμενα σε αυτόν.
 2.
 Εφόσον μία πράξη διαμεσολαβήσεως εμπίπτει στο άρθρο 28β, Ε, παράγραφος 3, της έκτης οδηγίας 77/388/EOK, όπως έχει μετά την τροποποίησή της, είναι αναγκαίο ο προσδιορισμός του τόπου των πράξεων ως προς τις οποίες έγινε η διαμεσολάβηση, να γίνεται βάσει των διατάξεων του άρθρου 28β, Α και Β, της ίδιας οδηγίας.
 (1) ΕΕ C 83 της 5.4.2003.


text:
 2.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 197/29
 Προσφυγή της 9ης Ιουνίου 2008 — Ισπανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-206/08)
 (2008/C 197/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: F. Díez Moreno)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 8ης Απριλίου 2008 (2008/321/ΕΚ), σχετικά με την εξαίρεση από την κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του ΕΓΤΠΕ και του ΕΓΤΕ, καθόσον περιλαμβάνει διορθώσεις που θίγουν το Βασίλειο της Ισπανίας, κατόπιν δύο ερευνών σχετικά με το δυναμικό της αμπελοοινικής παραγωγής (VT/VI/2002/14 και VT/VI/2006/09), για συνολικό ποσό 54 949 195,80 ευρώ, λόγω επιβολής διόρθωσης με συντελεστή 10 % επί του συνόλου των δαπανών που δηλώθηκαν στο πλαίσιο των σχετικών ενισχύσεων·
 —
 να καταδικάσει το καθού όργανο στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι εξαιρέσεις από την κοινοτική χρηματοδότηση που θίγουν την Ισπανία στην παρούσα διαφορά προέρχονται από δύο έρευνες σχετικά με το δυναμικό της αμπελοοινικής παραγωγής (VT/VI/2002/14 και VT/VI/2006/09), λαμβάνουν δε ως βάση υπολογισμού της δημοσιονομικής διόρθωσης τις δαπάνες που δήλωσε η Ισπανία στο πλαίσιο όλων των μέτρων ενίσχυσης που μπορούσαν να εφαρμοστούν στα προϊόντα παρανόμων αμπελοτεμαχίων κατά τα δημοσιονομικά έτη 2003 και 2004, για συνολικό ποσό 54 949 195,80 ευρώ (διορθωση 10 % επί όλων των δαπανών που δηλώθηκαν στο πλαίσιο αυτών των ενισχύσεων, λόγω αδυναμιών στον έλεγχο της απαγόρευσης κάθε φύτευσης αμπέλων).
 Το Βασίλειο της Ισπανίας δεν δέχεται την προτεινόμενη δημοσιονομική διόρθωση, θεωρώντας τη αδικαιολόγητη και δυσανάλογη, για τους ακόλουθους λόγους:
 —
 μη αιτιολόγηση της προτεινόμενης διόρθωσης·
 —
 ορθή εφαρμογή, εκ μέρους των ισπανικών οργανισμών, των ελέγχων για τον εντοπισμό των παρανόμων φυτεύσεων κατά τα οικονομικά έτη 2003 και 2004·
 —
 μη τήρηση, εκ μέρους των υπηρεσιών της Επιτροπής, των προβλεπομένων διαδικασιών για την εκκαθάριση των λογαριασμών·
 —
 μη προσήκουσα χρήση των αποτελεσμάτων της έρευνας που πραγματοποίηθηκε το 2002·
 —
 απόρριψη της κατ' αναλογία εφαρμογής της προτεινόμενης διόρθωσης στις Αυτόνομες Περιφέρειες που δεν ελέγχθηκαν·
 —
 απουσία τεχνικών επιχειρημάτων προς στήριξη του προτεινόμενου ποσοστού διόρθωσης: τα διάφορα ρυθμιστικά μέτρα εισάγουν δυσμενείς διακρίσεις.


text:
 19.12.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 475/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 18ης Οκτωβρίου 2016 [αίτηση του Bundesarbeitsgericht (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Republik Griechenland κατά Γρηγορίου Νικηφορίδη
 (Υπόθεση C-135/15) (1)
 ([Προδικαστική παραπομπή - Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις - Εφαρμοστέο δίκαιο στη σύμβαση εργασίας - Κανονισμός (ΕΚ) 593/2008 - Άρθρο 28 - Πεδίο εφαρμογής ratione temporis - Άρθρο 9 - Έννοια των «διατάξεων άμεσης εφαρμογής» - Εφαρμογή διατάξεων άμεσης εφαρμογής άλλων κρατών μελών πλην του κράτους του forum - Νομοθεσία κράτους μέλους περί μείωσης αποδοχών των εργαζομένων του δημοσίου τομέα εξαιτίας δημοσιονομικής κρίσης - Καθήκον καλόπιστης συνεργασίας])
 (2016/C 475/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesarbeitsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Republik Griechenland
 κατά
 Γρηγορίου Νικηφορίδη
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 28 του κανονισμού (ΕΚ) 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι), έχει την έννοια ότι συμβατική σχέση εργασίας γεννηθείσα πριν από τις 17 Δεκεμβρίου 2009 εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού μόνον εφόσον η σχέση αυτή έχει τροποποιηθεί σε τέτοια έκταση, κατόπιν αμοιβαίας συναίνεσης των αντισυμβαλλομένων εκδηλωθείσας κατά ή μετά την ημερομηνία αυτή, ώστε να πρέπει να θεωρηθεί ότι η αρχική σύμβαση αντικαταστάθηκε με νέα, συναφθείσα κατά ή μετά την εν λόγω ημερομηνία, πράγμα που απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να καθορίσει.
 2)
 Το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 593/2008 έχει την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα του δικαστή του forum να εφαρμόζει, ως νομικούς κανόνες, άλλες διατάξεις άμεσης εφαρμογής πλην εκείνων του κράτους του forum ή του κράτους στο οποίο πρέπει να εκπληρωθούν ή έχουν εκπληρωθεί οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύμβαση, αλλά δεν απαγορεύει την εκ μέρους του εν λόγω δικαστή συνεκτίμηση, ως πραγματικό στοιχείο, τέτοιων άλλων διατάξεων άμεσης εφαρμογής, εφόσον τούτο προβλέπεται από ουσιαστικό κανόνα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στη σύμβαση δυνάμει των διατάξεων του ίδιου κανονισμού. Την ερμηνεία αυτή δεν αναιρεί η επίκληση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ.
 (1) ΕΕ C 198 της 15.6.2015.


text:
28 . 10. 95 MEL Επίσημη Εφημεριδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 286/13
 ter, του Δικηγορικού Συλλόγου Αγγλίας και Ουαλίας, και πινέλων για χρωματισμα, επίχριση και βερνίκωμα και παρό
 Stephen Kon, solicitor, με αντικλήτους στο Λουξεμβούργο μοιων ψηκτρών και πινέλων, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατί
 τους δικηγόρους Winandy και Err, 60, avenue Gaston Dide ας της Κίνας, και για την οριστική είσπραξη του προσωρινού
 rich , κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρό δασμού αντιντάμπινγκ που επιβάλλεται στις εισαγωγές
 σωποι: Francisco Enrique Gonzalez Diaz και Richard Lyal), αυτές, o οποίος κηρύχθηκε ανίσχυρος με την απόφαση του
 υποστηριζομένης από τη Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου 1991 , C-16/90, Nölle
 Edwige Belliard , Catherine de Salins και Jean-Marc Belor (Συλλογή 1991 , σ. 1-5163 ), το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμε
 gey), που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως λές τμήμα), συγκείμενο από τους J. L. Cruz Vilaça, Πρόεδρο,
 της Επιτροπής της 29ης Ιουλίου 1993 περί απορρίψεως D. P. M. Barrington, H. Kirschner, A. Καλογερόπουλο και την
 καταγγελίας υποβληθείσας βάσει των άρθρων 85 και 86 της V. Tiili , δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 18 Σε
 συνθήκης ΕΟΚ, καθώς και την άμεση επανεξέταση της πτεμβρίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 καταγγελίας ( IV/33.374), το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές
 τμήμα), συγκείμενο από τον J. L. Cruz Vilaça, Πρόεδρο, και 1 . Απορρίπτει την αγωγή.
 από τους A. Saggio, H. Kirschner, A. Καλογερόπουλο και την
 V. Tiili , δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 18 Σε 2. Καταδικάζει την ενάγουσα οτα δικαστικά έξοδα.
 πτεμβρίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: (') ΕΕ αριθ. C 222 της 18. 8. 1993.
 1 . Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής που περιλαμβά
 νεται στο έγγραφο της 29ης Ιουλίου 1993 περί απορρίψε
 ως της από 24 Νοεμβρίου 1 989 καταγγελίας της προσφεύ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 γουσας (IV/33. 374) .
 της 18ης Σεπτεμβρίου 1995
 2. Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά. στην υπόθεση Τ-168/94, Blackspur κατα Συμβουλίου της
 Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 3 . Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, πλην Κοινοτήτων (')
 των εξόδων της παρεμβαίνουσας, τα οποία φέρει η (Αγωγή αποζημιώσεως — Εξωσνμβατική ευθύνη της Κοι
 παρεμβαίνουσα. νότητας — Αιτιώδης σύνδεσμος — Δασμοί αντιντάμπινγκ
 — Βασικός κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2423/88)
 ( · ) ΕΕ αριθ . C 319 της 26. 11 . 1993. (95/C 286/32
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 Στην υπόθεση Τ-168/94, Blackspur DIY Ltd, με εδρα το
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ Unsworth, Bury (Ηνωμένο Βασίλειο), Steven Kellar, J. M. A.
 Glancy και Ronald Cohen, κάτοικοι Μάντσεστερ (Ηνωμένο
 της 18ης Σεπτεμβρίου 1995 Βασίλειο), εκπροσωπούμενοι από τον K. P. E. Lasok, barris
 στην υπόθεση Τ-167/94, Detlef Nölle κατά Συμβουλίου της ter, του Δικηγορικού Συλλόγου Αγγλίας και . Ουαλίας, και
 Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών από τον Charles Khan, solicitor, με αντίκλητο στο Λουξεμ
 Κοινοτήτων (') βούργο τη δικηγόρο Maria Dennewald , 12, avenue de la Porte
 (Αγωγή αποζημιώσεως λόγω εξωσνμβατικής ευθύνης — Neuve, κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρό
 Παραδεκτό — Βασικός κανονισμός αντιντάμπινγκ (ΕΟΚ) σωποι: Jorge Monteiro, Hans-Jürgen Rabe και Georg Ber
 αριθ. 2423/88 — Παραβίαση — Κανονισμός αντιντάμπινγκ risch) και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρό
 (ΕΟΚ) αριθ. 725/89 — Ανίσχυρο — Ευθύνη εκ νομοθετικών σωπος: Eric White), που είχε ως αντικείμενο αγωγή αποζη
 πράξεων — Αρχή αρωγής — Δικαιώματα άμυνας — Κατά μιώσεως ασκηθείσα κατ' εφαρμογήν των άρθρων 178 και 215
 φωρη παραβίαση) δεύτερο εδάφιο της συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται να
 υποχρεωθούν το Συμβούλιο και η Επιτροπή να αποκατα
 (95/C 286/31 ) στήσουν τη ζημία που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν οι ενάγο
 ντες εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων των οργάνων αυτών
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) στο πλαίσιο της επιβολής δασμού αντιντάμπινγκ επί των
 εισαγωγών ορισμένων ψηκτρών και πινέλων για ζωγραφική
 Στην υπόθεση Τ-167/94, Detlef Nölle, υπο την εμπορική καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το Πρωτοδικείο
 επωνυμία «Eugen Nölle», κάτοικος Remscheid (Γερμανία), (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους J. L. Cruz
 εκπροσωπούμενος από τον Frank Montag και τον Hans- Vilaça, Πρόεδρο, D. P. M. Barrington, H. Kirschner, A.
 Joachim Prieß, δικηγόρους, Βρυξέλλες, κατά Συμβουλίου της Καλογερόπουλο και την V. Tiili, δικαστές, γραμματέας:
 Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: Jorge Monteiro, Jürgen H. Jung, εξέδωσε στις 18 Σεπτεμβρίου 1995 απόφαση με το
 Huber, Hans-Jürgen Rabe και Georg Berrisch) και Επιτροπής ακόλουθο διατακτικό :
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Eric White και
 Michael Happe), που είχε ως αντικείμενο αγωγή , ασκηθείσα I. Απορρίπτει την αγωγή αποζημιώσεως.
 δυνάμει των άρθρων 178 και 215 δεύτερο εδάφιο της 2. Οι ενάγοντες καταδικάζονται εις ολόκληρον στα δικα
 συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται η αποκατάσταση της στικά έξοδα.
 ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη η ενάγουσα επιχείρηση
 λόγω της εκδόσεως του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 725/89 του (!) ΕΕ αριθ. C 277 της 15 . 10. 1993.
 Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 1989 για την επιβολή οριστι
 κού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ψηκτρών και


text:
 7.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 200/13
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 24ης Μαΐου 2012 — JBF RAK κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-555/10) (1)
 (Επιδοτήσεις - Εισαγωγές ορισμένων τύπων τερεφθαλικού πολυαιθυλενίου καταγωγής Ιράν, Πακιστάν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων - Οριστικός αντισταθμιστικός δασμός και οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού - Άρθρο 11, παράγραφος 8, άρθρο 15, παράγραφος 1, και άρθρο 30, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 597/2009 - Αρχή της χρηστής διοικήσεως)
 2012/C 200/26
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: JBF RAK LLC (Ras Al Khaimah, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) (εκπρόσωπος: B. Servais, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: B. Driessen, επικουρούμενος από τον G. Berrisch, δικηγόρο και τον N. Chesaites, barrister)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ του καθού: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: H. van Vliet, M. França και G. Luengo)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 857/2010 του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 2010, για την επιβολή οριστικού αντισταθμιστικού δασμού και για την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων τύπων τερεφθαλικού πολυαιθυλενίου καταγωγής Ιράν, Πακιστάν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΕΕ L 254, σ. 10).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Η JBF RAK LLC θα φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 3)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
 (1) EE C 30 της 29.01.2011.


text:
 3.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 226/25
 Προσφυγή της 13ης Ιουνίου 2013 — Vita Phone κατά ΓΕΕΑ (LIFEDATA)
 (Υπόθεση T-318/13)
 (2013/C 226/34)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Vita Phone GmbH (Mannheim, Γερμανία) (εκπρόσωποι: P. Ruess και A. Doepner-Thiele, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 26ης Μαρτίου 2013 στην υπόθεση R 1072/2012-1·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «LIFEDATA» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 10 και 44 — αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. 10 525 053
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι:
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού 207/2009


text:
 7.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 256/16
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Riigikohus (Εσθονία) στις 2 Ιουνίου 2017 — Starman Aktsiaselts κατά Tarbijakaitseamet
 (Υπόθεση C-332/17)
 (2017/C 256/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η εσθονική
 Αιτούν δικαστήριο
 Riigikohus
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Starman Aktsiaselts
 Καθής: Tarbijakaitseamet
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 21 της οδηγίας 2011/83/ΕΕ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2011, την έννοια ότι ο πάροχος δύναται να θέτει στη διάθεση των καταναλωτών έναν αριθμό τηλεφώνου για τον οποίον ισχύει υψηλότερη τιμή χρεώσεως από την κανονική, εφόσον ο πάροχος προσφέρει στους καταναλωτές, για τους σκοπούς της επικοινωνίας μαζί του σε συνάρτηση με συναφθείσα σύμβαση, κατά τρόπο εύληπτο και ευδιάκριτο, εκτός από τον αριθμό τηλεφώνου που παρέχεται έναντι υψηλότερης τιμής χρεώσεως, επίσης έναν αριθμό σταθερού τηλεφώνου έναντι της κανονικής τιμής χρεώσεως;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Έχει το άρθρο 21 της οδηγίας 2011/83/ΕΕ την έννοια ότι δεν επιτρέπει κατάσταση στην οποία ο καταναλωτής ο οποίος χρησιμοποιεί οικειοθελώς έναν αριθμό τηλεφώνου που παρέχεται έναντι αυξημένης τιμής χρεώσεως προκειμένου να επικοινωνήσει με τον πάροχο σε συνάρτηση με συναφθείσα σύμβαση, μολονότι ο πάροχος έχει θέσει στη διάθεσή του, κατά τρόπο εύληπτο και ευδιάκριτο, έναν αριθμό τηλεφώνου που παρέχεται έναντι της κανονικής τιμής χρεώσεως, οφείλει να καταβάλει στον πάροχο την αυξημένη τιμή χρεώσεως για τη σχετική επικοινωνία;
 3)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Απορρέει από τον θεσπιζόμενο με το άρθρο 21 της οδηγίας 2011/83 περιορισμό υποχρέωση του παρόχου να ενημερώνει, στο πλαίσιο κάθε αναφοράς σε τετραψήφιο αριθμό, ταυτοχρόνως σχετικά με την ύπαρξη επίσης ενός αριθμού σταθερού τηλεφώνου που παρέχεται έναντι της κανονικής τιμής χρεώσεως καθώς και σχετικά με τις διαφορές ως προς την τιμή χρεώσεως;
 (1) Οδηγία 2011/83/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2011, σχετικά με τα δικαιώματα των καταναλωτών, την τροποποίηση της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και την κατάργηση της οδηγίας 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 97/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (EE 2011, L 304, σ. 64).


text:
 9.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/27
 Προσφυγή του Dag Johansson κ.λπ. κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 14 Απριλίου 2005
 (Υπόθεση T-160/05)
 (2005/C 171/44)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Ο Dag Johansson, κάτοικος Βρυξελλών και τρεις άλλοι υπάλληλοι, εκπροσωπούμενοι από τους Sébastien Orlandi, Xavier Martin, Albert Coolen, Jean-Noël Louis και Etienne Marchal, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησαν στις 14 Απριλίου 2005 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις διορισμού των προσφευγόντων ως υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στο μέτρο που καθορίζουν τον βαθμό προσλήψεώς τους κατ' εφαρμογήν του άρθρου 12 του παραρτήματος ΧΙΙΙ του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι πανομοιότυπα με τα προβαλλόμενα στην υπόθεση Τ-130/05 και παρόμοια με τα προβαλλόμενα στην υπόθεση Τ-58/05.


text:
 15.5.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 151/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 15ης Μαρτίου 2017 [αίτηση του College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Tele2 (Netherlands) BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV κατά Autoriteit Consument en Markt (ACM)
 (Υπόθεση C-536/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών - Οδηγία 2002/22/ΕΚ - Άρθρο 25, παράγραφος 2 - Υπηρεσίες πληροφοριών καταλόγου και καταλόγου συνδρομητών - Οδηγία 2002/58/ΕΚ - Άρθρο 12 - Κατάλογοι συνδρομητών - Διάθεση προσωπικών δεδομένων των συνδρομητών, στο πλαίσιο της παροχής διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών πληροφοριών καταλόγου και καταλόγων συνδρομητών - Συγκατάθεση του συνδρομητή - Διαφορετική μεταχείριση ανάλογα με το κράτος μέλος εντός του οποίου παρέχονται οι διαθέσιμες στο κοινό τηλεφωνικές υπηρεσίες πληροφοριών καταλόγου και οι κατάλογοι συνδρομητών - Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων))
 (2017/C 151/12)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 College van Beroep voor het Bedrijfsleven
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Tele2 (Netherlands) BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV
 κατά
 Autoriteit Consument en Markt (ACM)
 παρισταμένης της: European Directory Assistance NV
 Διατακτικό
 1)
 Ως «αίτημα» κατά το άρθρο 25, παράγραφος 2, της οδηγίας 2002/22/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την καθολική υπηρεσία και τα δικαιώματα των χρηστών όσον αφορά δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία καθολικής υπηρεσίας), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2009, νοείται επίσης και το αίτημα επιχειρήσεως, εγκατεστημένης σε διαφορετικό κράτος μέλος από εκείνο όπου είναι εγκατεστημένες οι επιχειρήσεις που χορηγούν αριθμούς τηλεφώνου σε συνδρομητές, η οποία ζητεί τις σχετικές πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους οι ως άνω επιχειρήσεις, στο πλαίσιο της παροχής διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών πληροφοριών καταλόγου και υπηρεσιών καταλόγου συνδρομητών στο ως άνω κράτος μέλος και/ή σε άλλα κράτη μέλη.
 2)
 Το άρθρο 25, παράγραφος 2, της οδηγίας 2002/22, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/136, έχει την έννοια ότι επιχείρηση που χορηγεί τηλεφωνικούς αριθμούς σε συνδρομητές και υποχρεούται, δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας, να λάβει τη συγκατάθεση των συνδρομητών αυτών όσον αφορά τη χρήση των δεδομένων που τους αφορούν για την παροχή υπηρεσιών πληροφοριών καταλόγου και καταλόγου συνδρομητών δεν επιτρέπεται να διατυπώνει το αίτημα για την παροχή συγκαταθέσεως κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι εν λόγω συνδρομητές να παρέχουν τη συγκατάθεσή τους για την ως άνω χρήση χωριστά για κάθε κράτος μέλος στο οποίο οι επιχειρήσεις που ενδέχεται να ζητήσουν τις κατά την ως άνω διάταξη πληροφορίες παρέχουν τις υπηρεσίες αυτές.
 (1) ΕΕ C 27 της 25.1.2016.


text:
 16.3.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 79/22
 Προσφυγή της 7ης Ιανουαρίου 2013 — Ronja κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-3/13)
 2013/C 79/39
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ronja s.r.o. (Znojmo, Δημοκρατία της Τσεχίας) (εκπρόσωπος: E. Engin-Deniz, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να διεξαγάγει συζήτηση επ' ακροατηρίου,
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής στη διαδικασία Gestdem 2012/3329 και να παράσχει πλήρη πρόσβαση στα έγγραφα,
 —
 να διαπιστώσει παράβαση της Επιτροπής καθόσον δεν κίνησε διαδικασία παραβάσεως κράτους μέλους κατά της Δημοκρατίας της Αυστρίας για παράβαση του άρθρου 13 της οδηγίας 2001/37/ΕΚ (1) και του άρθρου 34 ΣΛΕΕ λόγω του άρθρου § 7a του αυστριακού νόμου περί καπνού,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και στα έξοδα εκπροσωπήσεως.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
 1)
 Παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 (2)
 Ως προς τούτο, η προσφεύγουσα προβάλλει, ουσιαστικώς, ότι η Επιτροπή δεν παρέσχε πλήρη πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα (αλληλογραφία μεταξύ της Δημοκρατίας της Αυστρίας και της Επιτροπής σε σχέση με την υπ’ αριθ. 2008/4340 καταγγελία λόγω υποτιθέμενης μη συμφωνίας του αυστριακού νόμου περί καπνού προς την οδηγία 2001/37) βασιζόμενη κυρίως στα επιχειρήματα των αυστριακών αρχών των οποίων το περιεχόμενο δεν εξέτασε. Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, δεν ήταν ωστόσο η πρόσβαση στα έγγραφα, αλλά η άρνηση παροχής προσβάσεως που επέδρασε αρνητικώς στη διαδικασία ευθύνης του δημοσίου, την οποία αυτή κίνησε ενώπιον του Αυστριακού Συνταγματικού Δικαστηρίου. Προσθέτει ότι η εξαίρεση που εισάγει το άρθρο 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση του κανονισμού 1049/2001 απαιτεί, αντιθέτως, την παροχή προσβάσεως στα επίμαχα έγραφα.
 2)
 Μη κίνηση διαδικασίας παραβάσεως κράτους μέλους κατά της Δημοκρατίας της Αυστρίας για παράβαση του άρθρου 13 της οδηγίας 2001/37/ΕΚ και του άρθρου 34 ΣΛΕΕ λόγω του άρθρου § 7a του αυστριακού νόμου περί καπνού.
 Στο πλαίσιο αυτό, η προσφεύγουσα προβάλλει, μεταξύ άλλων, ότι αν είχε κινηθεί διαδικασία λόγω παραβάσεως κράτους μέλους, το Αυστριακό Συνταγματικό Δικαστήριο δεν θα είχε καταλήξει, στην απόφασή του για την αξίωση αποζημιώσεως της προσφεύγουσας εξ αστικής ευθύνης του Δημοσίου, στο συμπέρασμα ότι η οδηγία 2001/37 απονέμει δικαιώματα όχι σε επιχειρήσεις, αλλά μόνον σε καταναλωτές.
 (1) Οδηγία 2001/37/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Ιουνίου 2001 για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παραγωγή, την παρουσίαση και την πώληση των προϊόντων καπνού (ΕΕ L 194, σ. 26).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 30ής Μαΐου 2001 για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145, σ. 43).


text:
 2.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/18
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 6ης Δεκεμβρίου 2012 — Spa Monopole κατά ΓΕΕΑ — Royal Mediterranea (THAI SPA)
 (Υπόθεση T-664/11) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Περιορισμός των υπηρεσιών που αναφέρει η αίτηση καταχωρίσεως - Κατάργηση της δίκης)
 2013/C 32/28
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: L. de Brouwer, E. Cornu και É. De Gryse, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Folliard-Monguiral)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Royal Mediterranea, SA (Μαδρίτη, Ισπανία)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 20ής Οκτωβρίου 2011 (υπόθεση R 1976/2010-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SN/NV, και Royal Mediterranea, SA.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Καταργείται η δίκη επί της παρούσας προσφυγής.
 2)
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) ΕΕ C 65 της 3.3.2012.


text:
 27.8.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 252/50
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (τρίτο τμήμα) της 11ης Μαΐου 2011 — J κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-53/09) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Κοινωνική ασφάλιση - Ασφάλιση κατά ατυχημάτων και επαγγελματικών νόσων - Άρθρο 73 του ΚΥΚ - Άρνηση αναγνωρίσεως της επαγγελματικής προελεύσεως μιας νόσου - Υποχρέωση διεξαγωγής της διαδικασίας εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος)
 2011/C 252/106
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: J (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis και É. Marchal, δικηγόροι)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: D. Martin και J. Baquero Cruz)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση της αποφάσεως περί απορρίψεως της αιτήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας να αναγνωρισθεί ως επαγγελματική ασθένεια η ασθένεια από την οποία πάσχει, καθώς και της αποφάσεως να επιβαρυνθεί η προσφεύγουσα-ενάγουσα με τα ιατρικά έξοδα και την αμοιβή του ιατρού που όρισε η ίδια, καθώς και με το ήμισυ των παρεπόμενων ιατρικών εξόδων και της αμοιβής του τρίτου ιατρού της ιατρικής επιτροπής.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταβάλει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το ποσό του ενός ευρώ ως αποζημίωση.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, πλην των εξόδων της, το ένα τέταρτο των δικαστικών εξόδων της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
 4)
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα φέρει τα τρία τέταρτα των δικαστικών της εξόδων.
 (1) EE C 180 της 01/08/2009, σ. 64.


text:
 18.11.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 281/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα ) της 7ης Σεπτεμβρίου 2006 — Βασίλειο της Ισπανίας κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 (Υπόθεση C-310/04) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Γεωργία - Κεφάλαιο 10α του τίτλου IV του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003, προστεθέν με το άρθρο 1, σημείο 20, του κανονισμού (ΕΚ) 864/2004 - Τροποποίηση του συστήματος ενισχύσεως για το βαμβάκι - Προϋπόθεση κατά την οποία η εδαφική έκταση πρέπει να διατηρηθεί τουλάχιστον μέχρι το άνοιγμα της κάψας - Συμβιβαστό προς το πρωτόκολλο αριθ. 4 για το βαμβάκι, το οποίο έχει προσαρτηθεί στην πράξη προσχωρήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες - Έννοια της ενισχύσεως στην παραγωγή - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Κατάχρηση εξουσίας - Γενικές αρχές της αναλογικότητας και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης)
 (2006/C 281/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: Muñoz Pérez)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: M. Balta και F. Florindo Gijón)
 Υποστηριζόμενο από την: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Nolin και S. Pardo Quintillán)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Ακύρωση του άρθρου 10 α του τίτλου IV του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003 του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2003, που θεσπίστηκε με τον κανονισμό 864/2004 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003 για τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στήριξης στα πλαίσια της κοινής γεωργικής πολιτικής και για τη θέσπιση ορισμένων καθεστώτων στήριξης για τους γεωργούς, και για την προσαρμογή του λόγω της προσχώρησης της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Εσθονίας, της Κύπρου, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Ουγγαρίας, της Μάλτας, της Πολωνίας, της Σλοβενίας και της Σλοβακίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ L 161, σ. 48) — Τροποποίηση του καθεστώτος στηρίξεως προς τον κλάδο των βαμβακοπαραγωγών — Διαχωρισμός των ενισχύσεων προς τους παραγωγούς σε δύο σκέλη (εφάπαξ πληρωμή και ενίσχυση συνδεόμενη με τη βαμβακοκαλλιέργεια)
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει το κεφάλαιο 10α του τίτλου IV του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003 του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2003, για τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στήριξης στα πλαίσια της κοινής γεωργικής πολιτικής και για τη θέσπιση ορισμένων καθεστώτων στήριξης για τους γεωργούς και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) 2019/93, (ΕΚ) 1452/2001, (ΕΚ) 1453/2001, (ΕΚ) 1454/2001, (ΕΚ) 1868/94, (ΕΚ) 1251/1999, (ΕΚ) 1254/1999, (ΕΚ) 1673/2000, (ΕΟΚ) 2358/71 και (ΕΚ) 2529/2001, προστεθέν με το άρθρο 1, σημείο 20, του κανονισμού (ΕΚ) 864/2004 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004.
 2)
 Αναστέλλει τα αποτελέσματα της εν λόγω ακυρώσεως μέχρι την έκδοση, εντός ευλόγου χρόνου, νέου κανονισμού.
 3)
 Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 228 της 11.9.2004.


text:
 8.1.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/13
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (πρώτο τμήμα)
 της 11ης Νοεμβρίου 2004
 στην υπόθεση C-171/03 (αίτηση του College van Beroep voor het bedrijfsleven για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Maatschap Toeters, M. C. Verberk κατά Productschap Vee en Vlees (1)
 (Βόειο κρέας - Πριμοδότηση για την πρόωρη διάθεση μόσχων στην αγορά - Προθεσμία υποβολής της αιτήσεως πριμοδοτήσεως - Τρόπος υπολογισμού της προθεσμίας - Κύρος του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3886/92)
 (2005/C 6/23)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Στην υπόθεση C-171/03, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, την οποία υπέβαλε το College van Beroep voor het bedrijfsleven (Κάτω Χώρες), με απόφαση της 13ης Απριλίου 2003 που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Απριλίου 2003, στο πλαίσιο της δίκης Maatschap Toeters, M. C. Verberk, δραστηριοποιούμενη υπό την εμπορική επωνυμία «Verberk-Voeten», κατά Productschap Vee en Vlees, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann, πρόεδρο τμήματος, A. Rosas (εισηγητή) και R. Silva de Lapuerta, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: M. Poiares Maduro, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 11 Νοεμβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1
 α)
 Το άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο γ), του κανονισμού (ΕΟΚ, Eυρατόμ) 1182/71 του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 1971, περί καθορισμού των κανόνων που εφαρμόζονται στις προθεσμίες, ημερομηνίες και διορίες, έχει την έννοια ότι η προσδιοριζόμενη κατά εβδομάδες προθεσμία, όπως είναι η προβλεπόμενη στο άρθρο 50α του κανονισμού ΕΟΚ 3886/92 της Επιτροπής, της 23ης Δεκεμβρίου 1992, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής όσον αφορά τα καθεστώτα επιδοτήσεων που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 805/68 του Συμβουλίου για την κοινή οργάνωση αγοράς στον τομέα του βοείου κρέατος και την κατάργηση των κανονισμών (ΕΟΚ) 1244/82 και (ΕΟΚ) 714/89, όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2311/96 της Επιτροπής, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, λήγει με την παρέλευση της τελευταίας ώρας της ημέρας της τελευταίας εβδομάδας που φέρει την ίδια ονομασία με την ημέρα κατά την οποία έλαβε χώρα η σφαγή.
 β)
 Όταν εφαρμόζει το άρθρο 50α του κανονισμού 3886/92, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να προσδιορίζει τον χρόνο υποβολής αιτήσεως πριμοδοτήσεως σύμφωνα με τους εθνικούς δικονομικούς κανόνες που ισχύουν στην εσωτερική έννομη τάξη του επί εθνικών προθεσμιών που είναι παρεμφερείς σε θέματα αιτήσεων.
 γ)
 Το άρθρο 50α του κανονισμού 3886/92 έχει την έννοια ότι αίτηση πριμοδοτήσεως μπορεί να εκληφθεί ως «υποβληθείσα» εμπροθέσμως μόνον οσάκις περιέρχεται στην αρμόδια αρχή πριν από τη λήξη της προθεσμίας.
 2)
 Η εξέταση του υποβληθέντος ερωτήματος δεν έφερε στο φως κανένα στοιχείο ικανό να θίξει το κύρος του άρθρου 50α, παράγραφος 1, του κανονισμού 3886/92 στον βαθμό που αποκλείει πλήρως τον αιτούμενο από το πλεονέκτημα της πριμοδοτήσεως σε περίπτωση υπερβάσεως της προθεσμίας υποβολής της αιτήσεως, ανεξάρτητα από τη φύση και τη σπουδαιότητα της εν λόγω υπερβάσεως της προθεσμίας.
 (1) ΕΕ C 146 της 21.6.2003.


text:
 3.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 225/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 16ης Μαΐου 2013 [αίτηση του Landgericht Düsseldorf (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Melzer κατά MF Global UK Ltd
 (Υπόθεση C-228/11) (1)
 (Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις - Ειδικές δωσιδικίες ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας - Διασυνοριακή συμμετοχή περισσοτέρων προσώπων στην ίδια παράνομη πράξη - Δυνατότητα καθορισμού της κατά τόπο αρμοδιότητας με βάση τον τόπο όπου τελέσθηκε ζημιογόνος πράξη από άλλο πρόσωπο πλην του εναγομένου («wechselseitige Handlungsortzurechnung»))
 2013/C 225/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Landgericht Düsseldorf
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Melzer
 κατά
 MF Global UK Ltd
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Landgericht Düsseldorf — Ερμηνεία του άρθρου 5, σημείο 3, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001, L 12, σ. 1) — Ειδικές δωσιδικίες ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας — Προσδιορισμός της κατά τόπο αρμοδιότητας για την εκδίκαση αγωγής αποζημιώσεως σε περίπτωση διασυνοριακής συμμετοχής περισσοτέρων προσώπων στην ίδια παράνομη πράξη — Δυνατότητα καθορισμού της εν λόγω αρμοδιότητας με βάση τον τόπο όπου τελέσθηκε ζημιογόνος πράξη από άλλο πρόσωπο πλην του εναγομένου
 Διατακτικό
 Το άρθρο 5, σημείο 3, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει την απονομή διεθνούς δικαιοδοσίας, βάσει του τόπου επελεύσεως του ζημιογόνου γεγονότος που καταλογίζεται σε έναν από τους φερόμενους ως υπαίτιους της ζημίας ο οποίος όμως δεν αποτελεί διάδικο της διαφοράς, ως προς έτερο φερόμενο υπαίτιο της ίδιας ζημίας ο οποίος δεν ενήργησε εντός της κατά τόπον αρμοδιότητας του επιληφθέντος δικαστηρίου.
 (1) ΕΕ C 211 της 16.7.2011.


text:
C 259/8 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 9.9.2000
 Μπορει ́ κρα ́τος με ́λος να εκλα ́βει ως απαλλασσο ́μενη απο ́ το Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 φο ́ρο (κατα ́ το α ́ρθρο 13, με ́ρος Β', στοιχει ́ο β', της οδηγι ́ας της Ελληνικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας, που ασκη ́θηκε στις 6 Ιουλι ́ου
 77/388/ΕΟΚ (1), χωρι ́ς ο ́μως δυνατο ́τητα παραιτη ́σεως απο ́ την 2000
 απαλλαγη ́ εκ του φο ́ρου) την εξομοιου ́μενη κατα ́ το α ́ρθρο 6,
 παρ. 2, στοιχει ́ο α', της οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ προς παροχη ́ υπηρε-
 σιω ́ν εξ επαχθου ́ς αιτι ́ας ιδιο ́χρηση κατοικι ́ας ευρισκο ́μενης σε (Υπο ́θεση C-272/00)
 κτι ́ριο επιχειρη ́σεως, το οποι ́ο στο συ ́νολο ́ του κατε ́χει η επιχει ́ρηση,
 ω ́στε να αποκλει ́εται, κατα ́ συνε ́πεια, η κατα ́ το α ́ρθρο 17, (2000/C 259/14)
 παρ. 2, στοιχει ́ο α', της οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ ́εκπτωση του
 προκαταβληθε ́ντος στο πλαι ́σιο της κατασκευη ́ς του κτιρι ́ου φο ́ρου
 προστιθεμε ́νης αξι ́ας; Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των εκπροσωπου ́μενη απο ́ τη
 Μαρι ́α Πατακια ́, με ́λος της Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας της Επιτροπη ́ς, και
 τον Frank Benyon, νομικο ́ συ ́μβουλο της ́διας ι υπηρεσι ́ας, με
 (1) ΕΕ, ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 49. αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον Carlos Gómez de la Cruz,
 με ́λος επι ́σης της νομικη ́ς της υπηρεσι ́ας, κτι ́ριο Wagner,
 Kirchberg, α ́σκησε στις 6 Ιουλι ́ου 2000 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Ελληνικη ́ς
 ∆ημοκρατι ́ας.
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Hof van Beroep te Antwerpen με απο ́φαση της 1. να αναγνωρι ́σει ο ́τι η Ελληνικη ́ ∆ημοκρατι ́α, εφο ́σον το α ́ρθρο
 27ης Ιουνι ́ου 2000 στην υπο ́θεση Gemeente Steenbergen 40 του νο ́μου αριθ. 2065/92 προβλε ́πει ο ́τι οι πτη ́σεις απο ́
 (NL) κατα ́ Baten Luc την Ελλα ́δα απο ́στασης α ́νω των 750 χμ. υπο ́κεινται σε
 υψηλο ́τερο φο ́ρο απο ́ εκει ́νο των πτη ́σεων απο ́στασης κα ́τω
 των 750 χμ., παρε ́λειψε να συμμορφωθει ́ προς τις υποχρεω ́-
 (Υπο ́θεση C-271/00) σεις της με βα ́ση τις διατα ́ξεις του α ́ρθρου 49 ΕΚ (πρω ́ην
 α ́ρθρου 59 της Συνθη ́κης) και τις διατα ́ξεις του α ́ρθρου 3,
 (2000/C 259/13) παρ. 1 του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) αριθ. 2408/92 του Συμβου-
 λι ́ου (1).
 Με απο ́φαση της 27ης Ιουνι ́ου 2000, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 2. να καταδικαστει ́ η Ελληνικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 ́εξοδα.
 5 Ιουλι ́ου 2000, το Hof van Beroep te Antwerpen, στο πλαι ́σιο
 της διαφορα ́ς μεταξυ ́ Gemeente Steenbergen (NL) και Baten Luc
 που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των: Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 1. Αποτελει ́ η διαφορα ́ σχετικα ́ με αγωγη ́ που ́ενας δη ́μος
 α ́σκησε βα ́σει του ολλανδικου ́ νο ́μου Algemene Το ελληνικο ́ νομοθε ́τημα ει ́ναι ασυ ́μβατο με την αρχη ́ της
 Bijstandswet στραφει ́ς αναγωγικω ́ς κατα ́ ενο ́ς υπο ́χρεου ελευ ́θερης παροχη ́ς υπηρεσιω ́ν που προβλε ́πεται στη συνθη ́κη ΕΚ,
 διατροφη ́ς υπο ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 93 του Algemene ο ́πως επι ́σης ει ́ναι ασυ ́μβατο με τους κανο ́νες του κανονισμου ́
 Bijstandswet αστικη ́ υπο ́θεση υπο ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 1, (ΕΟΚ) 2408/92 του Συμβουλι ́ου για την προ ́σβαση των κοινο-
 πρω ́το εδα ́φιο, της 27ης Σεπτεμβρι ́ου 1968 για τη διεθνη ́ τικω ́ν αερομεταφορε ́ων στα ενδοκοινοτικα ́ αεροπορικα ́ δρομολο ́για
 δικαιοδοσι ́α και την εκτε ́λεση αποφα ́σεων σε αστικε ́ς και και με την α ́σκηση του δικαιω ́ματος της ελευ ́θερης διακι ́νησης
 εμπορικε ́ς υποθε ́σεις, οπο ́τε η δικαστικη ́ απο ́φαση που εντο ́ς της επικρα ́τειας των κρατω ́ν μελω ́ν που παρε ́χεται στους
 εκδο ́θηκε στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς αυτη ́ς εμπι ́πτει στο πεδι ́ο πολι ́τες της Ευρωπαϊκη ́ς 'Ενωσης με βα ́ση το α ́ρθρο 8 α της
 εφαρμογη ́ς της πιο πα ́νω Συμβα ́σεως; συνθη ́κης (νυν α ́ρθρο 18 ΕΚ). Στην επιστολη ́ δηλω ́νεται ο ́τι η
 ελευθερι ́α παροχη ́ς υπηρεσιω ́ν που προβλε ́πεται στο α ́ρθρο 3,
 2. Αποτελει ́ η διαφορα ́ σχετικα ́ με αγωγη ́ που ́ενας δη ́μος παρα ́γραφος 1, του κανονισμου ́ 2408/92 πρε ́πει να ερμηνευ ́εται
 α ́σκησε βα ́σει του ολλανδικου ́ νο ́μου Algemene σε α ́μεση συ ́νδεση με τις γενικε ́ς αρχε ́ς της ελευ ́θερης παροχη ́ς
 Bijstandswet στραφει ́ς αναγωγικω ́ς κατα ́ ενο ́ς υπο ́χρεου υπηρεσιω ́ν και τε ́λος αναφε ́ρεται ο ́τι υπα ́ρχει παρα ́βαση του
 διατροφη ́ς υπο ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 93 του Algemene κανονισμου ́ εφο ́σον τα αεροπορικα ́ δρομολο ́για μεταξυ ́ κρατω ́ν
 Bijstandswet υπο ́θεση κοινωνικη ́ς ασφαλι ́σεως υπο ́ την μελω ́ν τυγχα ́νουν λιγο ́τερο ευνοϊκη ́ς μεταχει ́ρισης, ιδι ́ως στη
 ́εννοια του α ́ρθρου 1, δευ ́τερο εδα ́φιο, σημει ́ο 3, της Συμβα ́- φορολο ́γηση ́ τους, απο ́ τα συγκρι ́σιμα αεροπορικα ́ δρομολο ́για
 σεως της 27ης Σεπτεμβρι ́ου 1968 για τη διεθνη ́ δικαιοδοσι ́α στο ́διο
 ι κρα ́τος με ́λος.
 και την εκτε ́λεση αποφα ́σεων σε αστικε ́ς και εμπορικε ́ς
 υποθε ́σεις, οπο ́τε η δικαστικη ́ απο ́φαση που εκδο ́θηκε στο
 πλαι ́σιο της διαφορα ́ς αυτη ́ς δεν εμπι ́πτει στο πεδι ́ο εφαρμο- (1) EE L 240 της 24.8.92, σ. 8-14.
 γη ́ς της πιο πα ́νω Συμβα ́σεως;


text:
 25.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 27/46
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 2015 — Établissement Amra κατά ΓΕΕΑ (KJ KANGOO JUMPS XR)
 (Υπόθεση T-390/14) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος KJ Kangoo Jumps XR - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 207/2009])
 (2016/C 027/57)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Établissement Amra (Vaduz, Λιχτενστάιν) (εκπρόσωπος: S. Rizzo, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: J. Crespo Carrillo)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 10ης Μαρτίου 2014 (υπόθεση R 1511/2013-2), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του τρισδιάστατου σήματος «θέσης» KJ Kangoo Jumps XR ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Établissement Amra στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 315 της 15.9.2014.


text:
 C 6/12 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 8.1.2000
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́- 1β) Στην περι ́πτωση αρνητικη ́ς απαντη ́σεως στο ερω ́τημα 1α:
 βαλε το Bundesfinanzhof με δια ́ταξη της 5ης Αυγου ́στου Αποτελει ́ η ́δια
 ι κατα ́ταξη στο πλαι ́σιο της συλλογικη ́ς συμβα ́-
 1999 στην υπο ́θεση Bertelsmann AG κατα ́ Finanzamt σεως, στην αναφερομε ́νη στο ερω ́τημα 1α περι ́πτωση, ́ενδειξη
 Wiedenbrück για το ο ́τι υφι ́σταται ́διαι εργασι ́α η ́ εργασι ́α στην οποι ́α
 αποδι ́δεται ́ση
 ι αξι ́α κατα ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 119 (νυν
 α ́ρθρου 141) της Συνθη ́κης και της οδηγι ́ας 75/117/ΕΟΚ, η
 (Υπο ́θεση C-380/99)
 οποι ́α ́εχει ως αποτε ́λεσμα ο ́τι ο εργοδο ́της οφει ́λει να αποδει ́ξει
 ο ́τι η δραστηριο ́τητα διαφε ́ρει;
 (2000/C 6/22)
 1γ) Μπορει ́ ο εργοδο ́της, για να δικαιολογη ́σει τη διαφορετικη ́
 Με δια ́ταξη της 5ης Αυγου ́στου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη αμοιβη ́, να επικαλεστει ́ περιστα ́σεις οι οποι ́ες δεν ́εχουν ληφθει ́
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις υπο ́ψη στις συλλογικε ́ς συμβα ́σεις;
 8 Οκτωβρι ́ου 1999, το Bundesfinanzhof, στο πλαι ́σιο της διαφο-
 ρα ́ς μεταξυ ́ Bertelsmann AG και Finanzamt Wiedenbrück που 1δ) Στην περι ́πτωση καταφατικη ́ς απαντη ́σεως στο ερω ́τημα 1α
 εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση η ́ 1β: ισχυ ́ει αυτο ́ επι ́σης ο ́ταν η κατα ́ταξη στην ομα ́δα
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς ερωτη ́ματος: δραστηριοτη ́των στη συλλογικη ́ συ ́μβαση στηρι ́ζεται σε μι ́α
 πολυ ́ γενικη ́ περιγραφη ́;
 Περιλαμβα ́νει η βα ́ση επιβολη ́ς του φο ́ρου για την παρα ́δοση του 2α) Στηρι ́ζονται το α ́ρθρο 119 (νυν α ́ρθρο 141 ΕΚ) της Συνθη ́κης
 δω ́ρου που αποστε ́λλεται στον λη ́πτη για το ο ́τι προση ́λκυσε νε ́ο και η οδηγι ́α 75/117/ΕΟΚ σε μι ́α τουλα ́χιστον το ́σον ενιαι ́α
 πελα ́τη, κατα ́ το α ́ρθρο 11, Α, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο α', της ́εννοια του εργαζομε ́νου ω ́στε η υποχρε ́ωση του εργαζομε ́νου
 ́εκτης οδηγι ́ας (77/388/ΕΟΚ) (1) του Συμβουλι ́ου, της 17ης Μαι ̈́ου συ ́μφωνα με τη συ ́μβαση εργασι ́ας να μην ακολουθει ́ μο ́νο
 1977, περι ́ εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν των γενικω ́ς καθορισθε ́ντα στα ́νταρ, αλλα ́ να πρε ́πει ταυτο ́χρονα να
 σχετικω ́ν με τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ν, εκτο ́ς απο ́ το τι ́μημα λαμβα ́νεται επι ́σης υπο ́ψη η ατομικη ́ προσωπικη ́ ικανο ́τητα
 που καταβλη ́θηκε για την αγορα ́ του δω ́ρου, τα ́εξοδα αποστολη ́ς; αποδο ́σεως του εργαζομε ́νου;
 (1) ΕΕ ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 49.
 2β) 'Εχουν το α ́ρθρο 119 (νυν α ́ρθρο 141) της Συνθη ́κης ΕΚ και
 το α ́ρθρο 1 της οδηγι ́ας 75/117/ΕΟΚ την ́εννοια ο ́τι μπορει ́
 να δικαιολογηθει ́ αντικειμενικη ́ θεμελι ́ωση για τον καθορισμο ́
 διαφορετικη ́ς αμοιβη ́ς και με περιστα ́σεις που μπορου ́ν το
 πρω ́τον εκ των υστε ́ρων να αποδειχθου ́ν, ιδι ́ως με την επιτυχι ́α
 της εργασι ́ας συγκεκριμε ́νου εργαζομε ́νου;
 (1) ΕΕ ειδ. ́εκδ. 05/002, σ. 42.
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Oberlandesgericht Wien (Αυστρι ́α) με δια ́ταξη της
 15ης Ιουνι ́ου 1999 στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς ∆ρ Susanna
 Brunnhofer κατα ́ Bank der österreichischen Postsparkasse
 Aktiengesellschaft
 (Υπο ́θεση C-381/99)
 Αι ́τηση αναιρε ́σεως που ασκη ́θηκε στις 8 Οκτωβρι ́ου 1999
 απο ́ την εταιρι ́α The Procter & Gamble Company κατα ́ της
 (2000/C 6/23) αποφα ́σεως που εξε ́δωσε στις 8 Ιουλι ́ου 1999 το δευ ́τερο
 τμη ́μα του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των στην
 Με δια ́ταξη της 15ης Ιουνι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη υπο ́θεση Τ-163/98, The Procter & Gamble Company κατα ́
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου στις 8 Οκτωβρι ́ου 1999, το Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς
 Oberlandesgericht Wien (Αυστρι ́α) ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο των (ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα)
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς ∆ρ Susanna
 Brunnhofer κατα ́ Bank der österreichischen Postsparkasse (Υπο ́θεση C-383/99 P)
 Aktiengesellschaft, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, την ́εκδοση προδι-
 καστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των:
 (2000/C 6/24)
 1α) Αρκει ́, κατα ́ την εξε ́ταση του ερωτη ́ματος αν υφι ́σταται «ο ́μοια
 εργασι ́α» η ́ «ο ́μοια θε ́ση εργασι ́ας» κατα ́ την ́εννοια του α ́ρθρου Η εταιρι ́α The Procter & Gamble Company, εκπροσωπου ́μενη
 119 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου 141 ΕΚ) η ́ αν υπα ́ρχει ́δια ι απο ́ τον Thierry van Innis, δικηγο ́ρο Βρυξελλω ́ν, με αντι ́κλητο
 εργασι ́α η ́ εργασι ́α στην οποι ́α αποδι ́δεται ́ση ι αξι ́α κατα ́ την στο Λουξεμβου ́ργο τη δικηγο ́ρο Katia Manhaeve, 56-58, rue
 ́εννοια της οδηγι ́ας 75/117/ΕΟΚ (1), σε συνδυασμο ́ με την Charles Martel, α ́σκησε, στις 8 Οκτωβρι ́ου 1999, ενω ́πιον του
 βα ́σει ατομικη ́ς συμβα ́σεως συμφωνι ́α για επιδο ́ματα επιπλε ́ον ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, αναι ́ρεση κατα ́ της
 των καθορισθεισω ́ν με συλλογικη ́ συ ́μβαση αμοιβω ́ν, να ληφθει ́ αποφα ́σεως που εξε ́δωσε στις 8 Ιουλι ́ου 1999 το δευ ́τερο τμη ́μα
 υπο ́ψη το αν οι δυ ́ο συγκρινο ́μενοι εργαζο ́μενοι κατατα ́σσονται του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στην υπο ́θεση The
 στην ́δια
 ι ομα ́δα δραστηριοτη ́των στο πλαι ́σιο της συλλογικη ́ς Procter & Gamble Company κατα ́ Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο
 συμβα ́σεως; πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς (ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα).


text:
 7.3.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 66/30
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2012 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά της Ισλανδίας
 (Υπόθεση E-13/12)
 2013/C 66/10
 Στις 30 Νοεμβρίου 2012 ασκήθηκε προσφυγή κατά της Ισλανδίας ενώπιον του Δικαστηρίου ΕΖΕΣ από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τους Xavier Lewis και Μαρία Μουστακαλή, ενεργούντες ως αντιπρόσωποι, Rue Belliard 35, 1040 Brussels, Belgium.
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ ζητά από το Δικαστήριο ΕΖΕΣ:
 1)
 Να δηλώσει ότι η Ισλανδία, μη έχοντας θεσπίσει ή κοινοποιήσει στην Εποπτεύουσα Αρχή εμπροθέσμως τα αναγκαία μέτρα που αναφέρονται στο σημείο 10 του μέρους 7.1 του κεφαλαίου Ι του παραρτήματος Ι της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (Οδηγία 90/167/ΕΟΚ της 26ης Μαρτίου 1990 για τον καθορισμό των όρων παρασκευής, διάθεσης στην αγορά και χρήσης των φαρμακούχων ζωοτροφών στην Κοινότητα), όπως προσαρμόστηκε στη συμφωνία από το πρωτόκολλο 1 της συμφωνίας αυτής, παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της βάσει του νόμου και σύμφωνα με το άρθρο 7 της συμφωνίας ΕΟΧ·και
 2)
 να διατάξει την Ισλανδία να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα.
 Νομικά και πραγματικά περιστατικά και νομική θεμελίωση:
 —
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστηρίζει ότι απαιτείται από την Ισλανδία βάσει του άρθρου 15 της Οδηγίας 90/167/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης Μαρτίου 1990 (η Οδηγία), και του άρθρου 7 της συμφωνίας ΕΟΧ, να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή της Οδηγίας και να ενημερώσει την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ για τα μέτρα που ελήφθησαν.
 —
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστηρίζει ότι δεν έχει λάβει τις πληροφορίες αυτές από την Ισλανδική Κυβέρνηση, ούτε έχει στη διάθεσή της άλλες πληροφορίες από τις οποίες τεκμαίρεται ότι τα μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της Οδηγίας έχουν ληφθεί.
 —
 Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστηρίζει ότι η Ισλανδία παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της βάσει του άρθρου 15 της Οδηγίας και του άρθρου 7 της συμφωνίας ΕΟΧ, μη έχοντας θεσπίσει ή κοινοποιήσει στην Αρχή τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή της Οδηγίας εντός της ταχθείσας προθεσμίας.


text:
 18.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 49/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 21ης Δεκεμβρίου 2011 [αίτηση του Finanzgericht Düsseldorf (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Haltergemeinschaft LBL GbR κατά Hauptzollamt Düsseldorf
 (Υπόθεση C-250/10) (1)
 (Οδηγία 2003/96/ΕΚ - Φορολογία των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας - Άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο β' - Απαλλαγή που προβλέπεται για τα ενεργειακά προϊόντα που παρέχονται για να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμα για τις αεροπορικές μεταφορές - Καύσιμα που διέθεσε ο εκναυλωτής αεροπλάνου, τα οποία χρησιμοποίησαν οι ναυλωτές τούτου για τις πτήσεις τους, εκτός αυτών που πραγματοποιήθηκαν για την έναντι αμοιβής παροχή υπηρεσιών εναέριας μεταφοράς)
 2012/C 49/10
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht Düsseldorf
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Haltergemeinschaft LBL GbR
 κατά
 Hauptzollamt Düsseldorf
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Finanzgericht Düsseldorf — Ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας (EE L 283, σ. 51) — Περιεχόμενο της απαλλαγής που προβλέπεται για τα ενεργειακά προϊόντα που παρέχονται για να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμα για τις αεροπορικές μεταφορές — Απαλλαγή των καυσίμων που διέθεσαν ο εκμισθωτής ή ναυλωτής αεροπλάνου, ο οποίος δεν είναι αεροπορική εταιρία, και τα οποία χρησιμοποίησαν οι μισθωτές του αεροπλάνου για τις πτήσεις τους για εμπορικούς σκοπούς
 Διατακτικό
 Το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 2003/96/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με την αναδιάρθρωση του κοινοτικού πλαισίου φορολογίας των ενεργειακών προϊόντων και της ηλεκτρικής ενέργειας, έχει την έννοια ότι η απαλλαγή από τον φόρο επί των ενεργειακών προϊόντων που διατίθενται για να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμα για τις αεροπορικές μεταφορές εκτός των ιδιωτικών πτήσεων αναψυχής, που προβλέπεται στην εν λόγω διάταξη, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε επιχείρηση όπως αυτή για την οποία πρόκειται στο πλαίσιο της κύριας δίκης, οσάκις αυτή μισθώνει ή ναυλώνει αεροσκάφος που της ανήκει, μαζί με τα καύσιμα, σε επιχειρήσεις των οποίων οι δραστηριότητες εναέριας μεταφοράς δεν εξυπηρετούν ευθέως την παροχή υπηρεσιών εναέριας μεταφοράς έναντι αμοιβής από τις εν λόγω επιχειρήσεις.
 (1) ΕΕ C 226 της 30.7.2011.


text:
 16.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 184/47
 Προσφυγή της 20ής Απριλίου 2014 — ZZ κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση F-37/14)
 2014/C 184/79
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ZZ (εκπρόσωπος: Casado García-Hirschfeld, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως του Κοινοβουλίου περί μη μεταφοράς στο 2013 16 ημερών αδείας που δεν ελήφθησαν το 2012, μετά τη μακράς διάρκειας αναρρωτική άδεια του προσφεύγοντος λόγω σοβαράς ασθένειας.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση περί μη μεταφοράς στο 2013 των ημερών αδείας του 2012 του προσφεύγοντος, πέραν του ορίου των δώδεκα ημερών·
 —
 καθόσον απαιτείται, να ακυρώσει την από 21 Ιανουαρίου 2014 απόφαση του Γενικού Γραμματέα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, περί απορρίψεως της από 4 Οκτωβρίου 2013 ενστάσεως του προσφεύγοντος·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.


text:
 26.2.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 22ας Δεκεμβρίου 2010 [αίτηση του Arbeidshof te Brussel (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Omalet NV κατά Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
 (Υπόθεση C-245/09) (1)
 (Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Άρθρο 49 ΕΚ - Εργολάβος εγκατεστημένος σε κράτος μέλος - Συμβαλλόμενοι που απευθύνθηκαν σε αντισυμβαλλόμενους εγκατεστημένους στο ίδιο κράτος μέλος - Αμιγώς εσωτερική κατάσταση - Απαράδεκτο της αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως)
 2011/C 63/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Arbeidshof te Brussel
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Omalet NV
 κατά
 Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Arbeidshof te Brussel — Ερμηνεία του άρθρου 49 ΕΚ — Κοινωνική νομοθεσία — Εγκατεστημένος στο Βέλγιο εργολάβος ο οποίος απευθύνεται σε αντισυμβαλλόμενους που είναι εγκατεστημένοι στο ίδιο κράτος μέλος χωρίς να έχουν καταχωριστεί από τις εθνικές αρχές — Εφαρμογή ή όχι του άρθρου 49 ΕΚ
 Διατακτικό
 Η υποβληθείσα από το arbeidshof te Brussel (Βέλγιο) με απόφαση της 25ης Ιουνίου 2009 αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως είναι απαράδεκτη.
 (1) ΕΕ C 220 της 12.9.2009.


text:
C 135/20 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 7.6.2003
 στις 10 Απριλίου 2003 προσφυγή ενώπιον του ∆ικαστηρίου των από τα άρθρα 10 και 249 ΕΚ και το άρθρο 4, παράγραφος 1,
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Γαλλικής ∆ημοκρατίας. στοιχείο β', της οδηγίας 89/655/ΕΚ (1) του Συμβουλίου της
 30ής Νοεμβρίου 1989, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία
 95/63/ΕΚ (2) της 5ης ∆εκεμβρίου 1995, σχετικά με τις
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το ∆ικαστήριο: ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας για τη χρησι-
 μοποίηση εξοπλισμού από τους εργαζομένους κατά την
 — να αναγνωρίσει ότι η Γαλλική ∆ημοκρατία, επιτρέποντας την εργασία τους,
 ονομασία «or» (χρυσός) μόνο για τα τεχνουργήματα με
 περιεκτικότητα σε χρυσό 750/000, ενώ αυτά με περιεκτι-
 2. να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά
 κότητα 375 ή 585/000 φέρουν την ονομασία «alliage έξοδα.
 or» (κράματα χρυσού), η Γαλλική ∆ημοκρατία παρέβη τις
 υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 της Συνθήκης ΕΚ,
 — να καταδικάσει τη Γαλλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα Στην πρώτη περίοδο της παραγράφου 1 της μόνης μεταβατικής
 του διατάξεως, το βασιλικό διάταγμα έταξε προθεσμία δώδεκα
 μηνών από της ενάρξεως της ισχύος του για την προσαρμογή του
 Η επίδικη νομοθεσία απαγορεύει την εμπορία υπό την ονομασία εξοπλισμού, o οποίος εχρησιμοποιείτο ήδη στις επιχειρήσεις, στις
 «or» των τεχνουργημάτων που περιέχουν χρυσό σε ποσοστό 585 προδιαγραφές του παραρτήματός του I (το οποίο αντιστοιχεί στο
 ή 375 επί τοις χιλίοις, τα οποία μπορεί να έχουν την ονομασία παράρτημα I της οδηγίας). ∆εδομένου ότι το βασιλικό διάταγμα
 αυτή στο κράτος μέλος προελεύσεώς τους, και καθιστά έτσι άρχισε να ισχύει στις 27 Αυγούστου 1997, με την εν λόγω
 δυσχερέστερη την εμπορία των τεχνουργημάτων αυτών. προθεσμία χορηγήθηκε στους Ισπανούς επιχειρηματίες μεταβατική
 περίοδος πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη στο άρθρο 4,
 παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας.
 Η απαγόρευση αυτή δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την
 προστασία των καταναλωτών και την εντιμότητα στις εμπορικές
 συναλλαγές, αφού η επισήμανση αρκεί για τον σκοπό αυτό.
 Στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη περίοδο της παραγράφου 1 της
 μόνης μεταβατικής διατάξεως ορίζεται ότι, όταν, σε ορισμένους
 τομείς, για συγκεκριμένους αντικειμενικούς λόγους, o εξοπλισμός
 δεν μπορεί να προσαρμοστεί εντός της προθεσμίας των δώδεκα
 μηνών, η επιθεώρηση εργασίας, κατόπιν αιτιολογημένης αιτήσεως
 των πλέον αντιπροσωπευτικών επιχειρηματικών ενώσεων του κλά-
 δου και προηγούμενης γνωμοδοτήσεως των πλέον αντιπροσωπευτι-
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά κών συνδικαλιστικών οργανώσεων του ίδιου κλάδου, μπορεί να
 του Βασιλείου της Ισπανίας, που ασκήθηκε στις 11 Απριλίου επιτρέπει κατ' εξαίρεση ένα σχέδιο προσαρμογής του εργασιακού
 2003 εξοπλισμού προς το παράρτημα I του βασιλικού διατάγματος (το
 οποίο αντιστοιχεί στο παράρτημα I της οδηγίας) διάρκειας το πολύ
 (Υπόθεση C-168/03) πέντε ετών, λαμβανομένων υπόψη της σοβαρότητας και των
 συνεπειών της αντικειμενικής προβαλλόμενης καταστάσεως. Η
 αίτηση εγκρίσεως ενός τέτοιου σχεδίου έπρεπε να υποβληθεί,
 (2003/C 135/30) σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, εντός προθεσμίας το πολύ εννέα
 μηνών από της θέσεως σε ισχύ του βασιλικού διατάγματος
 (δηλαδή, το αργότερο στις 27 Ιουνίου 1998) και η αρμόδια
 επιθεώρηση εργασίας έπρεπε να λάβει τη σχετική απόφαση εντός
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από των επομένων τριών μηνών.
 την Ιsabel Martínez del Peral, μέλος της Νομικής της Υπηρεσίας,
 με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 11 Απριλίου
 2003 προσφυγή ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Η Επιτροπή φρονεί ότι η πρόσθετη αυτή περίοδος προσαρμογής
 Κοινοτήτων κατά του Βασιλείου της Ισπανίας.
 είναι ασυμβίβαστη με την υποχρέωση που επιβάλλει το άρθρο 4,
 παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας και είναι εντελώς
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο: αδικαιολόγητη.
 1. να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, περιλαμβά-
 νοντας στην παράγραφο 1 της μόνης μεταβατικής διατάξεως (1 ) σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας για τη
 του βασιλικού διατάγματος 1215/1997 της 18ης Ιουλίου χρησιμοποίηση εξοπλισμού από τους εργαζομένους κατά την εργασία
 τους (δεύτερη ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16
 1997, με το οποίο θεσπίζονται οι ελάχιστες προδιαγραφές
 παράγραφος 1 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ) (ΕΕ L 393 της 30.12.1989,
 ασφάλειας και υγείας για τη χρησιμοποίηση εξοπλισμού από σ. 13).
 τους εργαζόμενους, μία πρόσθετη περίοδο προσαρμογής για (2 ) του Συμβουλίου ΕΕ L 335 της 30.12.1995, σ. 28.
 τον εξοπλισμό που έχει ήδη τεθεί στη διάθεση των εργαζομέ-
 νων στην επιχείρηση και/ή στο κατάστημα πριν από τις
 27 Αυγούστου 1998, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει


text:
 29.10.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 319/20
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 1ης Σεπτεμβρίου 2011 — Elosta κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-102/09) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής - Εκπρόθεσμο - Απουσία ανωτέρας βίας - Απουσία συγγνωστής πλάνης - Απαράδεκτο)
 2011/C 319/41
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Parties
 Προσφεύγων: Abdelrazag Elosta (Pinner, Middlesex, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: E. Grieves, barrister, A. McMurdie, solicitor)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: E. Paasivirta και M. Κωνσταντινίδης)
 Παρεμβαίνον υπέρ της καθής: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: R. Szostak, G. Étienne, M.-M. Ιωσηφίδης και E. Finnegan)
 Αντικείμενο
 Αίτημα περί ακυρώσεως του κανονισμού 1330/2008 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 2008, που τροποποιεί για 103η φορά τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 881/2002 του Συμβουλίου για την επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν (ΕΕ L 345, σ. 60), καθόσον η πράξη αυτή αφορά τον προσφεύγοντα.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει τον Abdelrazag Elosta στα δικαστικά του έξοδα και στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 3)
 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 13 της 15.1.2011.


text:
 3.12.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 355/20
 Προσφυγή της 23ης Σεπτεμβρίου 2011 — Γερμανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-500/11)
 2011/C 355/37
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: δικηγόροι T. Henze και K. Petersen)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής Κ(2011) 4922 τελικό, της 13ης Ιουλίου 2011, στο πλαίσιο της διαδικασίας ενισχύσεως N 438/2010 K(2011), καθόσον με αυτήν διαπιστώνεται ότι το συνολικό πρόγραμμα δανεισμού ήσσονος σημασίας εμπίπτει στον κανονισμό (ΕΚ) 1998/2006 της Επιτροπής, της 15ης Δεκεμβρίου 2006, για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης στις ενισχύσεις ήσσονος σημασίας,
 —
 επικουρικώς να ακυρώσει όλη την απόφαση,
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφυγή βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτροπής για το πρόγραμμα δανεισμού ήσσονος σημασίας WACHSTUM για διαβαθμισμένες επιχειρήσεις στο Sachsen-Anhalt, καθόσον διαπιστώνεται με αυτήν ότι το συνολικό πρόγραμμα δανεισμού ήσσονος σημασίας εμπίπτει στον κανονισμό (ΕΚ) 1998/2006 (1).
 Η άποψη της Επιτροπής ότι πρέπει, για τον μόνο λόγο ότι τα δάνεια χορηγούνται από ειδικό πιστωτικό ίδρυμα, να ληφθεί ως βάση ότι αυτά δεν χορηγούνται υπό τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς και πρέπει, επομένως, να πληρούνται οι προϋποθέσεις του κανονισμού 1998/2006, αμφισβητείται με την προσφυγή.
 Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους.
 1)
 Πρώτος λόγος προσφυγής: παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με τα άρθρα 1 και 2 του κανονισμού 1998/2006 λόγω της εσφαλμένης αποδοχής ή του απλού ισχυρισμού περί υπάρξεως πλεονεκτήματος
 Η διαπίστωση της Επιτροπής ότι το μέτρο εμπίπτει στον κανονισμό 1998/2006 δεν ευσταθεί από ουσιαστικής απόψεως. Οι αποδέκτες του δανειοδοτικού προγράμματος δεν έτυχαν κανενός πλεονεκτήματος υπό την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, έτσι ώστε το δανειοδοτικό πρόγραμμα στις κύριες περιπτώσεις εφαρμογής του, ήδη γι’ αυτό, δεν πρέπει να θεωρείται ως ενίσχυση.
 —
 Η Επιτροπή δεν έπρεπε λόγω του γεγονότος και μόνον ότι τα δάνεια χορηγούνται από ειδικό πιστωτικό φορέα να συμπεράνει ότι υπάρχει πλεονέκτημα. Ειδικά στην περίπτωση δανείων, σημασία έχουν οι όροι του δανείου. Για να εκτιμηθεί αν χορηγείται πλεονέκτημα, αποφασιστική σημασία έχουν το απαιτούμενο επιτόκιο, η πραγματική διασφάλιση του δανείου καθώς και η συνολική κατάσταση της επιχειρήσεως, η οποία λαμβάνει το δάνειο. Πρέπει να εξακριβώνεται, αν ιδιωτικός επενδυτής θα είχε χορηγήσει παρόμοιο δάνειο με το συμφωνηθέν επιτόκιο και τις δοθείσες ασφάλειες.
 —
 Σύμφωνα με την έως τώρα πρακτική της Επιτροπής όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων, οι δείκτες αυτοί συγκεκριμενοποιούνται στην περίπτωση των δανείων ήσσονος σημασίας μέσω της καλουμένης μεθόδου του Brandenburg, βάσει της ανακοινώσεως της Επιτροπής για τον συντελεστή αναφοράς, κατά τέτοιο τρόπο ώστε δεν υφίσταται ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Η Επιτροπή απομακρύνεται ξαφνικά από αυτή την πρακτική λήψεως αποφάσεων και λαμβάνει μόνον υπόψη την ιδιότητα του πιστωτικού ιδρύματος, το οποίο χορηγεί το δάνειο. Αυτή όμως είναι εντελώς απρόσφορη ως δείκτης, δεδομένου ότι και τα ειδικά πιστωτικά ιδρύματα μπορούν να δραστηριοποιούνται υπό τους όρους της αγοράς.
 2)
 Δεύτερος λόγος προσφυγής: παράβαση της προς αιτιολόγηση υποχρεώσεως κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ
 Η προσφεύγουσα προβάλλει επιπλέον παράβαση της προς αιτιολόγηση υποχρεώσεως κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ, διότι η Επιτροπή αρκέστηκε σε γενικές εικασίες και συμπεράσματα χωρίς εντούτοις να εξηγήσει γιατί οι όροι του δανείου δεν είναι οι συνήθεις όροι της αγοράς και γιατί αυτή ξαφνικά απέκλινε από την έως τώρα πρακτική της κατά τη λήψη αποφάσεων.
 3)
 Τρίτος λόγος προσφυγής: παραβίαση της αρχής της έννομης ακροάσεως κατά τις διάφορες εκδηλώσεις της
 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα προβάλλει παραβίαση της αρχής της νόμιμης ακροάσεως κατά τις διάφορες εκδηλώσεις της, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν συζήτησε με την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση την αλλαγή της θέσεώς της πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1998/2006 της Επιτροπής, της 15ης Δεκεμβρίου 2006, για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης στις ενισχύσεις ήσσονος σημασίας (ΕΕ L 379 σ. 5).