text:
C 71/28 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 13.3.1999
 vómotm sgy iädiay lesaveiqiärexy. Aueseäqot, o pqorbak- sqópg g pqoärbarg re oqirleäma eäccqaua sot Jeämsqot Emg-
 koälemoy jamomirloäy peqikalbómei rsoiveiäa rtmirsxämsa leqxärexy, Lekesxäm jai Amsakkacxäm cia heälasa Artäkot
 dtrlemgä diójqirg re rveärg le soty Irpamotäy paqacx- (JELA), g opoiäa fgsgähgje dtmólei sgy apouórexy
 cotäy ekaiokódot, euoärom jahoqiäfei cia sgm Irpamiäa 93/731/EJ sot Rtlbotkiäot, sgy 20gäy Dejelbqiäot 1993, rve-
 ecctgleämg ehmijgä poroäsgsa rauxäy jasxäseqg sgy paqa- sijó le sgm pqoärbarg sot joimotä rsa eäccqaua pot Rtlbot-
 cxcgäy sxm dtäo seketsaiäxm esxäm, jai sotäso emxä jahoqiä- kiäot. Pqoäjeisai cia sa ajoäkotha eäccqaua:
 fei, cia sgm peqiäpsxrg sgy Isakiäay, ecctgleämg ehmijgä
 poroäsgsa otrixdxäy lecaktäseqg sgy paqacxcgäy sgy a) ejheäreiy rvesijó le sgm joimgä enxseqijgä pokisijgä jai
 jasó sgm seketsaiäa peqiäodo elpoqiäay. Oloiäxy, o jamomi- sgm pokisijgä aruókeiay (JEPPA), amaktäreiy jai ejsi-
 rloäy eirócei dtrlemeiäy diajqiäreiy rvesijó le so ekai- lgäreiy cia sa eäsg 1994 eäxy jai 1998, oi opoiäey ejpomgähg-
 oäkado xy leroceiajoä pqoøoäm re rveärg le ókka, jaktpsoä- jam apoä so JELA gä rtmeqcariäa le so JELA jai auo-
 lema apoä siy oqcamxäreiy acoqxäm, etqxpaøjó pqoøoämsa. qotäram sgm jasórsarg sxm sqiäsxm vxqxäm gä sxm peqio-
 Seäkoy, g aposekotära amsijeiälemo sgy diauoqóy lesaq- vxäm apoä siy opoiäey jasócesai lecókoy aqihloäy asoälxm
 qtählirg dem bariäfesai otäse re joimó jqisgäqia otäse re pot fgsotäm órtko gä rsiy opoiäey sa ósola atsó eiävam
 oloioäloquey lehoädoty tpokocirlotä. sgm jasoijiäa sotyç
 Ç Paqabiäarg sgy aqvgäy sgy amakocijoäsgsay. Eidijxäy eui- b) jóhe eäjherg joimxäm aporsokxäm gä ejheäreiy pqoy so
 rsósai g pqorovgä rsgm jasóqcgrg sot jahersxäsoy ena- JELA apoä eäma gä peqirroäseqa jqósg leäkg, oärom auoqó
 cxcxäm, jasóqcgrg pot g pqoruetäcotra vaqajsgqiäfei siy aporsokeäy re sqiäsey vxäqey pot pqaclasopoigähgjam
 xy rtmirsxära pqodgäkxy dtramókoco leäsqo. apoä atsoä gä atsó sa jqósg leäkgç
 Seäkoy, g pqoruetäcotra Asociación pqobókkei pqorbokgä sot c) jasókoco, jasaqsirheämsa apoä so JELA gä re rtmeqca-
 dijaixälasoy idiojsgriäay jai paqabiäarg sgy aqvgäy sgy eketä- riäa le so JELA, sxm asoälxm-rtmdeärlxm pot elpkeäjo-
 heqgy órjgrgy oijomolijgäy dqarsgqioäsgsay. msai re tpoheäreiy artäkot auoqxärey jqósg leäkg, jahxäy
 jai jóhe lesacemeärseqg lesabokgä sot jasakoäcot atsotä.
 (1) EE C 210 sgy 20.7.1998, r. 32.
 O pqoruetäcxm tporsgqiäfei oäsi g óqmgrg sot Rtlbotkiäot ma
 episqeäwei sgm pqoärbarg rsa fgsgheämsa eäccqaua rtmirsó
 Ç paqóbarg sgy apouórexy 93/731/EJ sot Rtlbotkiäot
 jai eidijoäseqa sxm óqhqxm 4, paqócqauoy 1, jai 1,
 Pqorutcgä sot Aldo Kuijer jasó sot Rtlbotkiäot sgy Etqx- paqócqauoy 2, sgy apouórexy atsgäy,
 paøjgäy Emxärexy pot arjgähgje rsiy 4 Dejelbqiäot 1998
 (Tpoäherg T-188/98) Ç paqóbarg sgy tpovqexärexy aisiokocgärexy sgy apouó-
 (1999/C 71/53) rexy jai
 (Ckxärra diadijariäay: g acckijgä) Ç paqabiäarg sgy helekixädoty aqvgäy sot joimosijotä
 dijaiäot rtäluxma le sgm opoiäa rsoty Etqxpaiäoty pokiä-
 sey pqeäpei ma episqeäpesai g etqtäseqg jai pkgqeärseqg
 O Aldo Kuijer, ejpqorxpotälemoy apoä soty dijgcoäqoty dtmasgä pqoärbarg rsa eäccqaua sxm oqcómxm sgy Etqx-
 Onno W. Brouwer jai FreÂdeÂric P. Louis, le amsiäjkgso rso paøjgäy Emxärexy.
 Kotnelbotäqco som dijgcoäqo Marc Loesch, 11, rue Goethe,
 órjgre rsiy 4 Dejelbqiäot 1998 emxäpiom sot Pqxsodijeiäot
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó sot Rtlbot-
 kiäot sgy Etqxpaøjgäy Emxärexy.
 O pqoruetäcxm fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo: Pqorutcgä sgy Micro Leader Business (MLB) jasó sgy Epi-
 sqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pot arjgähgje rsiy
 Ç ma ajtqxärei sgm pqorbakkoälemg apoäuarg, le sgm opoiäa 15 Dejelbqiäot 1998
 so Rtlbotäkio aqmgähgje sgm pqoärbarg rsa eäccqaua sxm (Tpoäherg T-198/98)
 opoiäxm fgäsgre ma kóbei cmxärg o pqoruetäcxm,
 (1999/C 71/54)
 Ç ma jasadijórei so Rtlbotäkio rsa dijarsijó eänoda sot
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 pqoruetäcomsoy, jasÂ euaqlocgäm sot óqhqot 87 sot
 Jamomirlotä Diadijariäay sot Pqxsodijeiäot, jahxäy jai
 rsa dijarsijó eänoda sxm stvoäm paqelbaimoämsxm. G esaiqiäa Micro Leader Business (MLB), le eädqa sgm Aulnay
 sous Bois (Cakkiäa), ejpqorxpotälemg apoä som Silvestre Tan-
 deau de Marsac, dijgcoäqo Paqiriotä, le amsiäjkgso rso Kot-
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 nelbotäqco som Jean Brucher, 10, rue de Vianden, órjgre
 emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm,
 O pqoruetäcxm fgseiä sgm ajtäqxrg sgy apouórexy sot Rtl- rsiy 15 Dejelbqiäot 1998, pqorutcgä jasó sgy Episqopgäy sxm
 botkiäot sgy Etqxpaøjgäy Emxärexy le sgm opoiäa dem sot epe- Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.


text:
 8.1.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/19
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (πέμπτο τμήμα)
 της 18ης Νοεμβρίου 2004
 στην υπόθεση C-79/04: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2002/40/ΕΚ - Μη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο)
 (2005/C 6/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση C-79/04, με αντικείμενο προσφυγή του άρθρου 226 EK λόγω παραβάσεως, που ασκήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2004 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπροσωπούμενη από τους M. Patakia και B. Schima) κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (εκπροσωπούμενου από τον S. Schreiner), το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. Silva de Lapuerta, πρόεδρο τμήματος, C. Gulmann και J. Makarczyk (εισηγητή), δικαστές, γενικός εισαγγελέας P. Léger, γραμματέας R. Grass, εξέδωσε στις 18 Νοεμβρίου 2004 απόφαση της οποίας το διατακτικό έχει ως εξής:
 1)
 Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 2002/40/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Μαΐου 2002 περί εφαρμογής της οδηγίας 92/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου για την ένδειξη της κατανάλωσης ενέργειας των οικιακών ηλεκτρικών φούρνων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
 2)
 Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 85 της 3.4.2004.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
28.3.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 94/15
 Ç o aqih. 2 sgy amajoimxärexy amsiäjeisai pqoy so mijgäy aruakiärexy, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei
 óqhqo 73 B sgy rtmhgäjgy EJ jai pqoy sgm odgciäa 88/ apoä sa óqhqa 48 jai 52 sgy rtmhgäjgy EJ jai apoä so
 361/EOJ sot Rtlbotkiäot, jahoärom apaiseiä cia ejdoäreiy óqhqo 13 sot pqoamaueqheämsoy jamomirlotä,
 siäskxm akkodapxäm pirsxsijxäm idqtlósxm rsg ceqlamijgä
 acoqó sotkóvirsom diesgä dióqjeia sxm siäskxm jai atsoä Ç ma jasadijórei sg Cakkijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 siy jahirsó dtrveqeärseqey re rtäcjqirg le siy ejdoäreiy eänoda.
 ceqlamijxäm pirsxsijxäm idqtlósxm. Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 Amsiheäsxy pqoy sgm ópowg sgy Olorpomdiajgäy Jtbeq- G contribution pour le remboursement de la dette sociale
 mgärexy, peqioqirloiä sgy eketäheqgy jtjkouoqiäay sxm jeua- (eiruoqó cia sgm enoäukgrg sot joimxmijotä vqeäoty, rso engäy:
 kaiäxm jasó so rtärsgla sxm óqhqxm 73 B ep. jai so cqólla CRDS) herpiärsgje le so diósacla (ordonnance) 96-50 sgy
 sot óqhqot 109 E paqócqauoy 2 rsoiveiäo a) pqxäsg 24gy Iamotaqiäot 1996 jai so pqoøoäm sgy eiruoqóy jasabók-
 peqiäpsxrg, dem lpoqotäm re jaliäa peqiäpsxrg ma dijaioko- kesai rso Caisse d'amortissement de la dette sociale (saleiäo
 cotämsai le apaisgäreiy sgy molirlasijgäy pokisijgäy sxm aporbeärexy sot joimxmijotä vqeäoty), so opoiäo eävei rtrsaheiä
 jqasxäm lekxäm. Oi peqioqirloiä pot peqieävomsai rsgm ama- le so em koäcx diósacla. Jóhe utrijoä pqoärxpo pot hexqeiä-
 joiämxrg eiämai em pórg peqipsxärei dtramókocoi, dioäsi Ç sai oäsi jasoijeiä rsg Cakkiäa dtmólei sgy cakkijgäy uoqoko-
 oäpxy deiävmei so paqódeicla pokkxäm ókkxm jqasxäm lekxäm Ç cijgäy moloheriäay tpovqeotäsai ma jasabókkei sg CRDS,
 o eäkecvoy sgy molirlasijgäy jtjkouoqiäay lpoqeiä ma ciämesai idiäxy apoä sa pqoeqvoälema apoä sgm órjgrg dqarsgqioäsgsay
 jai vxqiäy leäsqa pot peqioqiäfotm sgm eketäheqg jtjkouoqiäa eirodgälasó sot gä ókka eirodgälasó sot. Epoleämxy, tpoäjei-
 jeuakaiäxm. msai rsg CRDS oi jasoijotämsey rsg Cakkiäa uoqokocotälemoi
 sxm opoiäxm sa eirodgälasa pqoeäqvomsai apoä sgm ójgrg
 Amsiheäsxy pqoy sgm ópowg sgy Olorpomdiajgäy Jtbeq-
 dqarsgqioäsgsay gä eävotm ókka amsÂ atsxäm eirodgälasa re
 mgärexy, le lia qtählirg, g opoiäa epibókkei loämo re gledapeäy
 sqópefey tpovqeäxrg ekóvirsot apohelasijotä cia oloko- ókko jqósoy leäkoy.
 ciajó dómeia pot ejdiädomsai apojkeirsijó rsgm gledapgä, Rjopoäy sgy CRDS eiämai ma rtlbókei rsg vqglasodoäsgrg sot
 hiäcomsai loämom erxseqijeäy pqaclasijeäy jasarsóreiyç epo- rtmoäkot sxm jkódxm sot cemijotä rtrsgälasoy joimxmijxäm
 leämxy, dem tuiärsasai apoä ópowg joimosijotä dijaiäot rvesijgä aruakiärexm rsg Cakkiäa jai epoleämxy pqoäjeisai cia eiruoqó
 dtrlemgäy diójqirg. joimxmijgäy aruakiärexy g opoiäa elpiäpsei rso pediäo euaq-
 locgäy sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/71.
 (1) Amajoiämxrg sgy ceqlamijgäy Bundesbank peqiä ejdoärexy siäskxm
 re ceqlamijó lóqja sgy 3gy Iotkiäot 1992. G epibokgä sgy CRDS rsa eirodgälasa apoä sgm órjgrg
 (2) Odgciäa 88/361/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 24gy Iotmiäot 1988, cia dqarsgqioäsgsay gä ókka amsÂ atsxäm eirodgälasa sxm pqo-
 sg heärg re euaqlocgä sot óqhqot 67 sgy rtmhgäjgy (EE L 178 sgy rxäpxm pot jasoijotäm rsg Cakkiäa, akkó eqcófomsai re ókko
 8.7.1998, r. 5). jqósoy leäkoy xy diartmoqiajoiä eqcafoälemoi, heäsei tpoä
 (3) EE Detäseqg odgciäa 89/646/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy aluirbgäsgrg som jamoäma sot emiaiäot sgy euaqlorseäay molo-
 15gy Dejelbqiäot 1989, cia so rtmsomirloä sxm molohesijxäm, heriäay, jahoärom g apobkeäpotra rsg vqglasodoäsgrg sxm
 jamomirsijxäm jai dioijgsijxäm diasónexm pot auoqotäm sgm
 amókgwg jai sgm órjgrg dqarsgqioäsgsay pirsxsijotä idqtälasoy
 rtrsglósxm joimxmijgäy aruakiärexy CRDS pkgässei eiro-
 jai sgm sqopopoiägrg sgy odgciäay 77/780/EOJ (EE L386 sgy dgälasa sa opoiäa eävotm gädg epibaqtmheiä le so rtämoko sxm
 30.12.1989, r. 1). joimxmijxäm eiruoqxäm rso jqósoy aparvokgärxy, loämo aqloä-
 dio jqósoy rsom soleäa sgy joimxmijgäy aruakiärexy rtäluxma
 le so óqhqo 13 sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/71.
 G epibokgä sgy CRDS re seäsoia eirodgälasa, epiä sxm opoiäxm
 Pqorutcgä pot órjgre, rsiy 12 Uebqotaqiäot 1998, g eävotm gädg eirpqavheiä joimxmijeäy eiruoqeäy rso jqósoy apa-
 Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm jasó Cakkijgäy rvokgärexy, dem rtlbibófesai pqoy som pqoamaueqheämsa
 Dglojqasiäay jamomirloä jai rtmirsó elpoädio rsgm órjgrg sxm hele-
 (Tpoäherg C-34/98) kixdxäm eketheqixäm pot ecctósai g rtmhgäjg rso pkaiärio sxm
 óqhqxm 48 jai 52 sgy rtmhgäjgy EJ.
 (98/C 94/31)
 (1) Jamomirloäy (EOJ) aqih. 1408/71 sot Rtlbotkiäot, sgy
 Rsiy 12 Uebqotaqiäot 1998, g Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm 14gy Iotmiäot 1971, peqiä euaqlocgäy sxm rtrsglósxm joimxmijgäy
 Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg apoä som Peter Hillenkamp, aruakiärexy rsoty lirhxsotäy jai siy oijoceämeieäy soty pot diaji-
 molijoä rtälbotko, jai sgm HeÂleÁne Michard, leäkoy sgy motämsai emsoäy sgy Joimoäsgsay (EE eid. eäjd. 05/001, r. 73).
 Molijgäy Tpgqeriäay, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som
 Carlos Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg, órjgre
 emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqo-
 rutcgä jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay. Diacqaugä sgy tpoheärexy C-72/97 (1)
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so (98/C 94/32)
 Dijarsgäqio:
 Le diósang sgy 18gy Moelbqiäot 1997, o Pqoäedqoy sot
 Ç ma amacmxqiärei oäsi g Cakkijgä Dglojqasiäa, epibókkomsay Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm apouórire sg
 sg CRDS rsa eirodgälasa apoä sgm órjgrg dqarsgqioäsg- diacqaugä sgy tpoheärexy C-72/97: Episqopgä sxm Etqx-
 say jai ókka eirodgälasa sxm lirhxsxäm eqcafoleämxm paøjxäm Joimosgäsxm jasó Barikeiäot sgy Irpamiäay.
 jai eketheäqxm epacceklasixäm oi opoiäoi jasoijotäm lem
 rsg Cakkiäa, akkó eqcófomsai re ókko jqósoy leäkoy, jai (1) EE C 108 sgy 5.4.1997.
 oi opoiäoi, dtmólei sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1408/
 71 (1), dem tpoäjeimsai rsg cakkijgä moloheriäa peqiä joimx-


text:
 15.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 25ης Απριλίου 2013 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου της Σουηδίας
 (Υπόθεση C-480/10) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Φορολογία - Οδηγία 2006/112/ΕΚ - Άρθρο 11 - Εθνική νομοθεσία η οποία παρέχει μόνο στις επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού και του ασφαλιστικού τομέα τη δυνατότητα σχηματισμού ομάδας προσώπων που επιτρέπεται να θεωρηθούν ως ενιαίος υποκείμενος στον ΦΠΑ)
 2013/C 171/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: R. Lyal και K. Simonsson)
 Καθού: Βασίλειο της Σουηδίας (εκπρόσωποι: A. Falk και J. Johannesson)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ του καθού: Ιρλανδία (εκπρόσωποι: D. O’Hagan, επικουρούμενος από τους G. Clohessy, SC, και N. Travers, BL), Δημοκρατία της Φινλανδίας (εκπρόσωπος: H. Leppo)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση του άρθρου 11 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1) — Εθνική νομοθεσία περιορίζουσα την εφαρμογή της κανονιστικής ρυθμίσεως περί των ομίλων ΦΠΑ μόνο στις επιχειρήσεις που ασκούν δραστηριότητα στον χρηματοοικονομικό τομέα
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Η Ιρλανδία και η Δημοκρατία της Φινλανδίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 (1) ΕΕ C 328 της 4.12.2010.


text:
 30.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/24
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 1ης Μαρτίου 2005
 στην υπόθεση T-185/03, Vincenzo Fusco κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα (ΓΕΕΑ) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού κοινοτικού σήματος ENZO FUSCO - Προγενέστερο λεκτικό κοινοτικό σήμα ANTONIO FUSCO - Κίνδυνος συγχύσεως - Ομοιότητα των σημείων - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94)
 (2005/C 106/54)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Στην υπόθεση T-185/03, Vincenzo Fusco, κάτοικος Sarmeola di Rubano (Ιταλία), εκπροσωπούμενος από τον B. Saguatti, δικηγόρο, κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (εκπρόσωποι: O. Montalto και P. Bullock), έτερος διάδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ και παρεμβαίνων ενώπιον του Πρωτοδικείου: Antonio Fusco International SA Lussemburgo, succursale di Lugano, με έδρα το Lugano (Ελβετία), εκπροσωπούμενη από τους Μ. Bosshard, S. Verea και K. Muraro, με αντικείμενο προσφυγή κατά της αποφάσεως του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 17ης Μαρτίου 2003 στην υπόθεση R 1023/2001-4, το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τον J. Pirrung, πρόεδρο, και τους A. W. H. Meij και N. J. Forwood, δικαστές, γραμματέας: B. Pastor, βοηθός γραμματέας, εξέδωσε την 1η Μαρτίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2
 Καταδικάζει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 184 της 2.8.2003.


text:
AqiØ. C 189/10 riL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 22 . 7 . 95
 Λογοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα 6. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στην τρίτη και
 πέμπτη ερώτηση, o χήρος που δεν παίρνει σύνταξη και
 — Παραγραφή του δικαιώματος ασκήσεως προσφυγής: το άλλες παροχές επιζώντος συζύγου βάσει της διατάξεως
 Πρωτοδικείο απέστη του κοινοτικού δικαίου κρίνοντας αυτής [άρθρου 9 παράγραφος 1 στοιχείο α) του νόμου
 ότι, παρ' όλον ότι η διοικητική απόφαση είχε κοινοποιηθεί 4491 /1966] δικαιούται σύνταξη και παροχές επιζώντος
 στις προσφεύγουσες, η προβλεπόμενη στο άρθρο 173 της υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπονται για τις χήρες;
 συνθήκης προθεσμία ασκήσεως προσφυγής δεν άρχισε να
 τρέχει έναντι των προσφευγουσών, παρά μόνον αφότου
 αυτές έλαβαν «επαρκή γνώση της αιτιολογίας της αποφά
 σεως της Επιτροπής».
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 — Παράβαση του κοινοτικού δικαίου : η Επιτροπή θεωρεί υπέβαλε το Tribunale di Genova — Sezione prima civile — με
 ότι η υποχρέωση η απορρέουσα από το άρθρο 6 του διάταξη της 30ης Μαρτίου 1995 στην υπόθεση Igino Mazzola
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2950/83 (! ) πρέπει να ερμηνεύε SpA κατά Ministero delle Finanze dello Stato
 ται εντός του συγκεκριμένου πλαισίου των πολλαπλών (Υπόθεση C-148/95)
 και κατ' ανάγκην στενών επαφών μεταξύ της Επιτροπής (95/C 189/18)
 και των πορτογαλικών αρχών.
 Με διάταξη της 30ής Μαρτίου 1995 , η οποία περιήλθε στη
 (') ΕΕ αριθ. L 289 της 22. 10. 1983, σ. 1 . γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 12 Μαΐου 1995, το Tribunale di Genova — Sezione prima
 civile —, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Igino Mazzola
 SpA και Ministero delle Finanze dello Stato, που εκκρεμεί
 ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα
 στικής αποφάσεως επί ερωτημάτων που είναι όμοια με τα
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υποβληθέντα στην υπόθεση C-92/95 (').
 υπέβαλε το διοικητικό εφετείο Αθηνών με απόφαση της
 30ης Μαρτίου 1995 στην υπόθεση Δημόσια Επιχείρηση (M EE oqiØ . C 137 TïK 3 . 6. 1995 .
 Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) κατά E. Εβρενόπουλου
 (Υπόθεση C-147/95)
 (95/C 189/17)
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 Με απόφαση της 30ής Μαρτίου 1995 , η οποία περιήλθε στη υπέβαλε το tribunal administratif d'Amiens (δεύτερο τμήμα)
 γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με απόφαση της 20ής Απριλίου 1995 στην υπόθεση Michel
 στις 12 Μαΐου 1995 , το διοικητικό εφετείο Αθηνών, στο Macon, Monique Macon, Philippe Macon, Jacqueline Sauv
 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκ rezy και Pascal Macon κατά Préfet de l'Aisne
 τρισμού (ΔΕΗ) και E. Εβρενόπουλου που εκκρεμεί ενώπιον (Υπόθεση C-152/95)
 του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής
 αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων: (95/C 189/19)
 1 . Το ασφαλιστικό σύστημα της ΔΕΗ, όπως αυτό περιγρά Με απόφαση της 20ής Απριλίου 1995 , η οποία περιήλθε στη
 φεται στη δεύτερη σκέψη της παρούσας αποφάσεως, είναι Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 επαγγελματικό ή νομικό; στις 15 Μαΐου 1995, το tribunal administratif d' Amiens
 (δεύτερο τμήμα), στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Michel
 2. Έχει εφαρμογή σ' αυτό, και ειδικότερα στις παροχές Maçon, Monique Maçon, Philippe Maçon, Jacqueline Sauv
 επιζόντων που προβλέπει, το άρθρο 119 της συνθήκης ΕΚ rezy και Pascal Maçon κατά Préfet de l'Aisne που εκκρεμεί
 ή η οδηγία 79/7/ΕΟΚ; ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα
 στικής αποφάσεως.
 3. H διάταξη του άρθρου 9 παράγραφος 1 εδάφιο α) του Το tribunal administratif d'Amiens (δεύτερο τμήμα) ζητεί
 νόμου 4491/1966 αντίκειται στο άρθρο 119 της συνθήκης από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί του ερωτήματος αν οι
 ΕΟΚ;
 διατάξεις του άρθρου 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 1637/
 91 (^ του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 1991 περί αποζημιώ
 4. H διατήρησή της επιτρέπεται από άλλη κοινοτική διάτα σεως της μείωσης των ποσοτήτων αναφοράς που αναφέρον
 §îi ;
 ται στο άρθρο 5γ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 804/68 και της
 5 . Εχει εφαρμογή στην κρινομένη περίπτωση το άρθρο 119 οριστικής εγκατάλειψης της γαλακτοπαραγωγής, πρέπει να
 της συνθήκης ΕΚ ενόψει του πρωτοκόλλου 2 της συνθή ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι απαγορεύουν τη χορήγηση
 κης ΕΚ και του ότι o εφεσίβλητος άσκησε μεν αρχική αποζημιώσεως λόγω οριστικής εγκαταλείψεως της γαλακτο
 προσφυγή πριν από τις 17 Μαΐου 1990, δηλαδή στις παραγωγής στον εκμεταλλευόμενο το αγρόκτημα, o οποίος,
 12 Ιουνίου 1989, η οποία όμως απορρίφθηκε με την αριθ. μολονότι δεν παράγει γάλα, διαθέτει, ωστόσο, κατά την
 8361 /1990 απόφαση του διοικητικού πρωτοδικείου Αθη ημερομηνία της υποβολής της αιτήσεως, γαλακτοκομικές
 νών, γιατί αυτός δεν είχε καταθέσει ένσταση (ενδικοφανή ποσότητες αναφοράς βάσει, ειδικότερα, αμέσων πωλή
 σεων .
 προσφυγή κατά της αποφάσεως του διευθυντή ασφαλί
 σεως προσωπικού και με την οποία απόφαση του χορη 0 ) ΕΕ αριθ. L 150 της 15 . 6. 1991 , σ. 30.
 γήθηκε τρίμηνη προθεσμία για την κατάθεση τέτοιας
 ενστάσεως;


text:
 16.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/13
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Employment Tribunal (Ηνωμένο Βασίλειο) στις 26 Νοεμβρίου 2012 — ZJR Lock κατά British Gas Trading Limited
 (Υπόθεση C-539/12)
 2013/C 46/25
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Employment Tribunal
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: ZJR Lock
 Εναγόμενη: British Gas Trading Limited
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Στην περίπτωση που:
 i)
 οι ετήσιες αποδοχές εργαζόμενου περιλαμβάνουν βασικό μισθό και προμήθεια η οποία καταβάλλεται βάσει όρου της συμβάσεως εργασίας·
 ii)
 η προμήθεια καθορίζεται βάσει των πραγματοποιούμενων πωλήσεων και των συμβάσεων που συνάπτει ο εργοδότης ως αποτέλεσμα της εργασίας του εργαζόμενου·
 iii)
 η προμήθεια καταβάλλεται εκ των υστέρων και το ποσό της για ορισμένη περίοδο αναφοράς κυμαίνεται ανάλογα με την αξία των πραγματοποιούμενων πωλήσεων και τις συμβάσεις που συνήφθησαν, καθώς και ανάλογα με τον χρόνο των πωλήσεων αυτών·
 iv)
 κατά το χρονικό διάστημα της ετήσιας άδειας, ο εργαζόμενος δεν παρέχει εργασία ως αποτέλεσμα της οποίας θα μπορούσε να τύχει της ανωτέρω προμήθειας και, ως εκ τούτου, δεν λαμβάνει προμήθεια όσον αφορά την περίοδο αυτή·
 v)
 κατά την περίοδο μισθοδοσίας που περιλαμβάνει χρονικό διάστημα ετήσιας άδειας, ο εργαζόμενος δικαιούται τον βασικό του μισθό ενώ συνεχίζεται η καταβολή σε αυτόν προμηθειών οι οποίες αφορούν προηγούμενο χρονικό διάστημα και
 vi)
 ο μέσος όρος του προερχόμενου από προμήθειες εισοδήματός του κατά τη διάρκεια του έτους είναι μικρότερος σε σχέση με εκείνον που θα προέκυπτε αν ο εργαζόμενος δεν είχε λάβει άδεια, επειδή, κατά τη διάρκεια της άδειας, δεν έχει παράσχει εργασία η οποία να του δίνει τη δυνατότητα λήψεως προμήθειας,
 επιβάλλει το άρθρο 7 της οδηγίας 93/104/ΕΚ (1), όπως αντικαταστάθηκε από την οδηγία 2003/88/ΕΚ (2), τη λήψη εκ μέρους του κράτους μέλους μέτρων προκειμένου να διασφαλιστεί ότι στον εργαζόμενο καταβάλλονται αποδοχές για τα χρονικά διαστήματα ετήσιας άδειάς του οι οποίες αντιστοιχούν στην προμήθεια που θα είχε αυτός κερδίσει κατά τον χρόνο αυτό της άδειας, αν δεν την είχε λάβει, καθώς και ο βασικός του μισθός;
 2)
 Σε ποιες αρχές στηρίζεται η απάντηση στο ερώτημα 1;
 3)
 Εάν η απάντηση στο ερώτημα 1.1 είναι καταφατική, ποιες είναι οι αρχές τις οποίες ενδεχομένως πρέπει να ακολουθούν τα κράτη μέλη για τον υπολογισμό του καταβλητέου στον εργαζόμενο ποσού το οποίο αντιστοιχεί στην προμήθεια την οποία αυτός θα κέρδιζε ή θα μπορούσε να έχει κερδίσει αν δεν είχε λάβει ετήσια άδεια;
 (1) Οδηγία 93/104/ΕΚ του Συμβουλίου της 23ης Νοεμβρίου 1993 σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, ΕΕ L 307, σ.18.
 (2) Οδηγία 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, ΕΕ L 299, σ.9.


text:
 20.3.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 86/14
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Πορτογαλία) στις 29 Δεκεμβρίου 2016 — Imofloresmira — Investimentos Imobiliários S.A. κατά Autoridade Tributária e Aduaneira
 (Υπόθεση C-672/16)
 (2017/C 086/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Imofloresmira — Investimentos Imobiliários S.A.
 Καθής: Autoridade Tributária e Aduaneira
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Στην περίπτωση που ένα ακίνητο, παρά το γεγονός ότι έχει παραμείνει κενό για χρονικό διάστημα δύο ή και πλέον ετών, διατίθεται στην αγορά, δηλαδή είναι διαθέσιμο στην αγορά για μίσθωση ή για παροχή υπηρεσιών ως office centre, και διαπιστώνεται ότι ο ιδιοκτήτης προτίθεται να το εκμισθώσει ως υποκείμενο στον ΦΠΑ και έχει καταβάλει τις αναγκαίες προσπάθειες για την υλοποίηση αυτής της προθέσεως, είναι σύμφωνη προς τα άρθρα 167, 168, 184, 185 και 187 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, η διαπίστωση ότι «δεν χρησιμοποιείται εν τοις πράγμασι για τους σκοπούς της επιχειρηματικής δραστηριότητας» ή ότι «δεν χρησιμοποιείται εν τοις πράγμασι σε φορολογητέες δραστηριότητες», στο πλαίσιο των διατάξεων του άρθρου 26, παράγραφος 1, του κώδικα ΦΠΑ και του άρθρου 10, παράγραφος 1, στοιχείο b, του Regime de Renúncia à Isenção do IVA σε πράξεις επί ακινήτων, που εγκρίθηκε με το νομοθετικό διάταγμα 21/2007, της 29ης Ιανουαρίου, στις προϊσχύσασες μορφές του, και κατά συνέπεια, η διαπίστωση ότι η αρχικά πραγματοποιηθείσα έκπτωση πρέπει να υποβληθεί σε διακανονισμό, λόγω του ότι ήταν ανώτερη από την έκπτωση, την οποία δικαιούταν να πραγματοποιήσει ο υποκείμενος στον φόρο;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, υπό το πρίσμα της ορθής ερμηνείας των άρθρων 137, 167, 168, 184, 185 και 187 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ [...], μπορεί να επιβληθεί εφάπαξ διακανονισμός για ολόκληρη την περίοδο διακανονισμού που εξακολουθεί να ισχύει, όπως ορίζεται στην πορτογαλική νομοθεσία, στο άρθρο 10, παράγραφος 1 b και c του Regime de Renúncia à Isenção do IVA σε πράξεις επί ακινήτων, που εγκρίθηκε με το νομοθετικό διάταγμα 21/2007, της 29ης Ιανουαρίου, στις προϊσχύσασες μορφές του, στην περίπτωση που το ακίνητο είναι κενό για περισσότερο από δύο έτη, αλλά εξακολουθεί να διατίθεται στην αγορά με σκοπό την εκμίσθωση (με δυνατότητα παραιτήσεως) ή την παροχή υπηρεσιών (φορολογητέα), και προβλέπεται ότι θα διατεθεί τα επόμενα έτη για φορολογητέες δραστηριότητες που παρέχουν δικαίωμα εκπτώσεως;
 3)
 Συνάδει προς τα άρθρα 137, 167, 168 και 184 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ [...], η διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο c, του Regime de Renúncia à Isenção do IVA, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, στοιχείο b, της ίδιας νομοθετικής ρυθμίσεως, που εγκρίθηκε με το νομοθετικό διάταγμα 21/2007, της 29ης Ιανουαρίου, η οποία δεν επιτρέπει στον υποκείμενο στον φόρο να παραιτηθεί από την απαλλαγή από τον ΦΠΑ, κατά τη σύναψη νέων μισθώσεων, αφότου έχει προβεί σε εφάπαξ διακανονισμό του ΦΠΑ, και η οποία υπονομεύει το καθεστώς επακόλουθης εκπτώσεως κατά τη διάρκεια της περιόδου διακανονισμού;
 (1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (EE 2006, L 347, σ. 1).


text:
 15.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 59/28
 Αναίρεση που άσκησε στις 2 Δεκεμβρίου 2015 ο Juha Tapio Silvan κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 22 Σεπτεμβρίου 2015 στην υπόθεση F-83/14, Silvan κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-698/15 P)
 (2016/C 059/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Juha Tapio Silvan (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: N. de Montigny και J.-N. Louis, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αποφασίσει:
 —
 ακυρώνει την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 22ας Σεπτεμβρίου 2015 στην υπόθεση F-83/14, (Tapio Silvan κατά Επιτροπής)·
 —
 αποφαινόμενο το ίδιο επί της διαφοράς,
 —
 να αποφασίσει:
 —
 ακυρώνει την απόφαση περί μη προαγωγής του αναιρεσείοντος·
 —
 καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αναιρέσεώς του, ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά το παραδεκτό των λόγων ακυρώσεως που προβλήθηκαν και των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίσθηκαν και έχει δύο σκέλη:
 —
 Το πρώτο σκέλος αφορά παράβαση των δικονομικών κανόνων και πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (ΔΔΔ), κρίνοντας απαράδεκτο τον λόγο ακυρώσεως που αφορά την παράλειψη συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων από την ΑΔΑ·
 —
 Το δεύτερο σκέλος αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ, παραλείποντας να εκτιμήσει τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε ο αναιρεσείων τα οποία αποδεικνύουν την παράλειψη συγκριτικής εξετάσεως από την ΑΔΑ σε όλα τα στάδια της διαδικασίας προαγωγής.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 45 και παράλειψη συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων και έχει δύο σκέλη:
 —
 Το πρώτο σκέλος αφορά, αφενός, πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ στο πλαίσιο της αναλύσεως των προσκομισθέντων στοιχείων και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισαν οι διάδικοι, έλλειψη πραγματικού δικαιοδοτικού ελέγχου, καθώς και έλλειψη αιτιολογίας και, αφετέρου, πλάνη εκτιμήσεως, έλλειψη αιτιολογίας, έλλειψη πραγματικού δικαιοδοτικού ελέγχου, καθώς και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων·
 —
 Το δεύτερο σκέλος αφορά, αφενός, πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των λόγων ακυρώσεως που προέβαλε ο αναιρεσείων, καθόσον το ΔΔΔ έκρινε ότι ο αναιρεσείων δεν προέβαλε ένσταση ελλείψεως νομιμότητας των γενικών εκτελεστικών διατάξεων (ΓΕΔ) C(2011) 8190 του άρθρου 45 του ΚΥΚ τις οποίες εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις 14 Νοεμβρίου 2011, όσον αφορά το ότι καμία συγκριτική εξέταση δεν προβλέφθηκε στο στάδιο της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για τις προαγωγές, και, αφετέρου, πλάνη εκτιμήσεως και παραμόρφωση των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων.
 3.
 Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αφορά πλάνη εκτιμήσεως στο πλαίσιο της αναλύσεως των προσόντων, και έχει δύο σκέλη:
 —
 Το πρώτο σκέλος αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το ΔΔΔ κατά την εκτίμηση του βάρους αποδείξεως·
 —
 Το δεύτερο σκέλος αφορά πλάνη εκτιμήσεως και παραμόρφωση των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων.


text:
C 358/22 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 21.11.98
 rlotä (EJ) aqih. 1361/98, tpoä sgm eämmoia oäsi g Isakiäa apoj- Pqorutcgä/acxcgä sxm Associazione Nazionale Bieticoltori,
 keiäesai apoä siy vaqajsgqifoälemey, jasó sgm eämmoia sot jamo- Consorzio Nazionale Bieticoltori jai Associazione Bieticoltori
 mirlotä (EOJ) aqih. 1785/81, gäsoi sot barijotä jamomirlotä Italiani jasó sot Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy Emxärexy,
 rsom soleäa sgy fóvaqgy, xy Ûekkeillasijeäyë fxämey sgy Joi- arjgheiära rsiy 23 Repselbqiäot 1998
 moäsgsay. Rso rgleiäo atsoä epibebaixämesai oäsi, tpoä so uxy (Tpoäherg T-153/98)
 sgy ratio jai sxm epidixjoleämxm le sgm jahieäqxrg sxm
 peqiueqeixäm rsoävxm, pqeäpei ma oqiäfesai xy Ûekkeillasijgäë (98/C 358/40)
 fxämg sgy Joimoäsgsay ejeiämg, oi amócjey sgy opoiäay jaktä- (Ckxärra diadijariäay: g isakijgä)
 psomsai jasÂ amócjg leärx eiracxcxäm fóvaqgy. Pkgm oälxy,
 oäpxy pqojtäpsei apoä sa oijomolijó rsoiveiäa pot auoqotäm Oi Associazione Nazionale Bieticoltori, Consorzio Nazionale
 siy isakijeäy eiracxceäy jai enacxceäy fóvaqgy sxm seketsaiäxm Bieticoltori jai Associazione Bieticoltori Italiani, ejpqorx-
 esxäm, rtlpeqikalbamoleämxm sxm pqogcgheämsxm sgy ejdoä- potälemoy apoä soty Massimo Moretto, Roberto Santoro jai
 rexy sxm pqorbakkoleämxm pqónexm, oi eiracxceäy pqog- Paola Giacovelli, dijgcoäqoty Bemesiäay, Pódotay jai Lpóqi
 cotämsai rglamsijó sxm enacxcxäm re loämilg bórg. èpesai amsiärsoiva, le soäpo epidoärexm so dijgcoqijoä cqaueiäo
 oäsi, oi pqorbakkoälemey pqóneiy, lg amacmxqiäfomsay xy Moretto sxm Bqtnekkxäm, 67, Avenue des Nerviens, órjgram
 peqiueäqeiey cia sgm peqiäodo elpoqiäay 1998/1999 oäkey siy rsiy 23 Repselbqiäot 1998 emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm
 fxämey setäskxm sgy Isakiäay, amsiäjeimsai rsoty epidixjoleä- Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä/acxcgä jasó sot
 moty apoä som barijoä jamomirloä rsoävoty jai eiämai ijameäy ma Rtlbotkiäot sgy Etqxpaøjgäy Emxärexy.
 heärotm re jiämdtmo sgm etäqthlg keisotqciäa sgy joimgäy
 oqcamxärexy sgy epiädijgy acoqóy. Oi pqoruetäcotrey/emócotrey fgsotäm apoä so Pqxsodijeiäo:
 Ç ma ajtqxärei, jasó sgm eämmoia sot óqhqot 173 sgy
 G pqoruetäcotra/emócotra epijakeiäsai epiärgy sgm paqa- Rtmhgäjgy EJ, so óqhqo 1 sot jamomirlotä (EJ)
 biäarg sxm aqvxäm sgy aruakeiäay dijaiäot jai sgy dijaioko- aqih. 1361/98 sot Rtlbotkiäot, sgy 26gy Iotmiäot 1998 (o
 cgleämgy elpirsortämgy. Jasó sgm ópowgä sgy, dem vxqeiä alui- opoiäoy jahoqiäfei, cia sgm peqiäodo elpoqiäay 1998/1999,
 bokiäa oäsi g pqoäbkewg sgy 1gy Atcotärsot xy gleqolgmiäay siy paqócxcey sileäy paqelbórexy sgy ketjgäy fóvaqgy,
 tpovqexsijotä jahoqirlotä sgy silgäy paqelbórexy cia sg sgm silgäy paqelbórexy sgy ajaseäqcarsgy fóvaqgy, siy
 ketjgä fóvaqg, oäpxy oqiäfei so óqhqo 3, paqócqauoy 4, sot ekóvirsey sileäy sxm setäskxm A jai sxm setäskxm B,
 jamomirlotä (EJ) aqih. 1785/81, episqeäpei rsoty emdiaueqo- jahxäy jai so poroä sgy epirsqougäy cia sgm amsirsóhlirg
 leämoty, jai jasó pqxäso koäco rsoty paqacxcotäy setäskxm, sxm enoädxm apohelasopoigärexy, jai o opoiäoy dglo-
 ma kóbotm cmxärg sgy ekóvirsgy silgäy g opoiäa soty ecctósai rietähgje rsgm Epiärglg Eugleqiäda, L 185 sgy 30.6.1998,
 cia sgm peqiäodo pot amsirsoiveiä rsg rpoqó soty. Enókkot, g r. 3, rso engäy: jamomirloäy (EJ) aqih. 1361/98), jai, auoä-
 pqoruetäcotra/emócotra paqasgqeiä oäsi, eävomsay ejdoheiä rom apaiseiäsai, so óqhqo 1, paqócqauoy 2, sot jamomi-
 loäkiy peqiä sa seäkg sot lgmoäy Iotmiäot sot 1998, oi pqorbak- rlotä (EJ) aqih. 1360/98 sot Rtlbotkiäot, sgy idiäay gle-
 koälemey pqóneiy paqócotm sa aposekeärlasó soty jasó sgm qolgmiäay (o opoiäoy jahoqiäfei, cia sgm peqiäodo elpoqiäay
 peqiäodo elpoqiäay 1998/1999, cia sgm opoiäa g rpoqó eiäve gädg 1998/1999, oqirleämey sileäy rsom soleäa sgy fóvaqgy jai
 kóbei vxäqa soty lgämey Uebqotóqio jai Lóqsio sot idiäot som amsipqorxpetsijoä poiosijoä stäpo sxm setäskxm, jai o
 eäsoty, cia de siy moäsiey peqioveäy gädg soty lgämey Moeälbqio- opoiäoy dglorietähgje rsgm Epiärglg Eugleqiäda, L 185
 Dejeälbqio sot 1997. èsri, g pqoruetäcotra/emócotra amsi- sgy 30.6.1998, r. 1, rso engäy: jamomirloäy (EJ) aqih. 1360/
 lesxäpife so emdevoälemo ma kóbei cmxärg sgy silgäy pxkgärexy 98)
 sxm setäskxm, amsijeileämot sxm rtlbórexm pqolgheiäay pot
 eiäve rtmówei, jai ma pkgqouoqgheiä oäsi dem iärvte pkeäom g Ç sgm jasabokgä apofglixärexy, jasó sa óqhqa 178 jai
 paqócxcg silgä, sg rsiclgä pot sgy gäsam pkeäom adtämaso ma 215, detäseqo edóuio, sgy Rtmhgäjgy EJ cia so rtämoko
 sqopopoigärei sa rveädia paqacxcgäy sgy. Òkkxrse, o bakkoä- sxm fglixäm pot tpeärsgram oi pqoruetäcotrey/emócotrey
 lemoy jamomirloäy pqorbókkei jai sg rtlpkgqxlasijgä aqvgä koäcx sxm pqorbakkoleämxm pqónexm, emsoäjxy jai le
 sgy dijaiokocgleämgy elpirsortämgy sxm setskopaqacxcxäm, molirlasijgä amapqoraqlocgä.
 dedoleämot oäsi oi seketsaiäoi eädidam helisxäy piärsg rsg rtma- Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 coälemg sqiajomsaesgä dióqjeia sgy ekóvirsgy ecctgleämgy
 silgäy cia sa paqacoälema rsgm Isakiäa setäska. Oi koäcoi jai sa jtäqia epiveiqgälasa eiämai pamoloioästpa le
 sa pqobkgheämsa rsgm tpoäherg S-152/98, Azienda Agricola
 ÛPonte S. Pietroë jasó Rtlbotkiäot.
 ìrom auoqó sgm paqabiäarg sgy aqvgäy sgy apacoqetärexy
 sxm diajqiärexm, sgm opoiäa epiärgy epijakeärhgje g pqoruetä-
 cotra/emócotra, epibebaixämesai oäsi, emoäwei sgy poqeiäay sxm
 eiracxcxäm-enacxcxäm fóvaqgy re oqirleämey vxäqey, oi opoiäey
 hexqgähgjam eäkkeillasijeäy apoä siy pqorbakkoälemey pqóneiy,
 jai rsgm Isakiäa, jasÂ otriäa rsaheqgäy cia so diórsgla apoä Pqorutcgä sxm esaiqixäm Asia Motor France j.kp. jasó sgy
 sgm peqiäodo 1990 eäxy 1997, rso pkaiärio atsoä eiämai ajasa- Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje
 moägsoy o apojkeirloäy sgy Isakiäay apoä som jasókoco sxm rsiy 23 Repselbqiäot 1998
 ekkeillasijxäm fxmxäm cia sgm peqioädo 1998/1999. (Tpoäherg T-154/98)
 (98/C 358/41)
 Seäkoy, g pqoruetäcotra/emócotra epijakeiäsai paqabiäarg
 sgy tpovqexärexy aisiokocgärexy. (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 Oi esaiqiäey Asia Motor France, le eädqa sg Livange (Kotnel-
 botäqco), JMC Automobiles, le eädqa sg Livange (Kotnel-


text:
 3.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 388/30
 Προσφυγή της 7ης Αυγούστου 2014 — ZZ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-76/14)
 2014/C 388/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ZZ (εκπρόσωποι: G. Suárez de Castro και M. Orman, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως περί μη εγγραφής του προσφεύγοντος στον κατάλογο επιτυχόντων του διαγωνισμού EPSO/AD/248/13.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να συμπεριλάβει τον προσφεύγοντα στον κατάλογο επιτυχόντων του εν λόγω κανονισμού, δεδομένου ότι υπάρχει ελεύθερη θέση στην κατάρτιση εφεδρικού πίνακα του διαγωνισμού EPSO/AD248/13 για την πρόσληψη διοικητικών υπαλλήλων στον τομέα 1 για την ασφάλεια των κτιρίων και ο Alfonso Lopez Cabeza έχει λάβει βαθμό 53,38, που είναι μεγαλύτερος του ελάχιστου βαθμού 51,01 που έχει καθορίσει η EPSO·
 —
 επικουρικώς, λαμβανομένων υπόψη των πλειόνων παρατυπιών που διαπιστώθηκαν κατά την βαθμολόγηση της δοκιμασίας δ', να ακυρώσει την βαθμολόγηση της δοκιμασίας αυτής και να κατατάξει εκ νέου τους υποψηφίους του διαγωνισμού σύμφωνα με τους λοιπούς βαθμούς με τους οποίους βαθμολογήθηκαν νομοτύπως.
 —
 στην περίπτωση ευδοκιμήσεως της προσφυγής, να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.


text:
28.3.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 94/33
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa 0186/B6, 87/0295/B2 jai 87/0296/B2, poroä apoä so opoiäo
 paqamoälxy rseqgähgje.
 G pqoruetäcotra, bekcijgä eämxrg vxqiäy jeqdorjopijoä
 rjopoä, g opoiäa gäsam oqcamxäsqia diauoäqxm diadovijxäm (1) Tpoäherg C-199/91, Foyer culturel du Sart-Tilman ASBL jasó
 ejpaidetsijxäm rvediäxm, ejheäsei oäsi so Bekcijoä Dgloärio tpeä- Episqopgäy (Rtkkocgä 1993, r. I-2689).
 bake rso Etqxpaøjoä Joimxmijoä Saleiäo, rso oämoló sot jai (2) EE L 289 sgy 22.10.1983, r. 1.
 cia kocaqiarloä sgy emócotray, oqirleämey aisgäreiy voqg-
 cgärexy oijomolijgäy rtmdqolgäy, oi opoiäey odgäcgram rsgm
 eäjdorg sxm apouórexm sgy Episqopgäy oärom auoqó eäni
 uajeäkoty tpÂ aqih. 84/3643/B6, 85/0077/B4, 85/0186/B6, 86/ Pqorutcgä sgy Wirtschaftsvereinigung Stahl j.kp. jasó
 074/B2, 87/0295/B2 jai 87/0296/B2, le siy opoiäey eäcimam de- Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje
 jseäy oi xy ómx aisgäreiy, jahxäy jai rsg voqgäcgrg pqojasa- rsiy 16 Iamotaqiäot 1998
 bokxäm. So Dejeälbqio sot 1988, oi bekcijeäy aqveäy pkgqouoä-
 qgram sgm Episqopgä peqiä sgy ktärexy sgy emócotray emxä- (Tpoäherg T-16/98)
 rexy, fgsxämsay sgy ma pacxärei jóhe rvesijgä pkgqxlgä jai (98/C 94/80)
 ma amaueäqei sa poró pot apeälemam ma voqgcghotäm cia so
 rtämoko sxm xy ómx uajeäkxm. Oi apouóreiy peqiä leixärexy (Ckxärra diadijariä ay: g ceqlamijgä)
 sgy vqglasodosijgäy rtmdqolgäy, siy opoiäey eäkabe sekijó g
 Episqopgä, aposeäkeram so amsijeiälemo pqorutcgäy emxäpiom G Wirtschaftsvereinigung Stahl, le eädqa so Mstärekmsoqu, g
 sot Dijarsgqiäot, so opoiäo, le apoäuarg sgy 25gy Laðot AG der Dillinger Hüttenwerke, le eädqa so Dillingen (Saar),
 1993 (1), deävhgje leqijxäy sa aisgälasa sgy emócotray. g EKO Stahl GmbH, leä eädqa so Eisenhüttelstadt, g Krupp
 Thyssen Nirosta GmbH, le eädqa so Bochum, g Thyssen
 G emócotra diaseiämesai oäsi g Episqopgä dem eäkabe ajoäla sa Krupp Stahl GmbH, le eädqa so Duisburg, g Preussag Stahl
 leäsqa pot peqikalbómei g ejseäkerg sgy em koäcx apouórexy AG, le eädqa so Salzgitter, g Stahlwerke Bremen GmbH, le
 jai oäsi g paqókeiwg atsgä aposekeiä sgm aisiäa sgy fgliäay pot eädqa sg Bqeälg, g Thyssen Stahl AG, le eädqa so Duisburg,
 diaseiämesai oäsi tpeärsg. ejpqorxpotälemey apoä som Jochim Sedemund, dijgcoäqo
 Beqokiämot, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som dijgcoäqo
 Aloyse May, 31, Grand Rue, órjgram rsiy 16 Iamotaqiäot
 Pqoy rsgäqing sxm aisglósxm sgy irvtqiäfesai idiäxy oäsi:
 1998, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 mosgäsxm, pqorutcgä jasó Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 Ç bórei sxm diasónexm pot iärvtam sgm peqiäodo tpobokgäy mosgäsxm.
 sxm aisgärexm voqgcgärexy vqglasodosijgäy rtmdqolgäy
 jai ejdoärexy sxm diadovijxäm apouórexm sgy Epi- Oi pqoruetäcotrey fgsotäm apoä so Pqxsodijeiäo:
 sqopgäy, lesantä 1984 jai 1987, g dioqcamxäsqia eämxrg,
 sgm aiäsgrg pqoy voqgäcgrg vqglasodosijgäy rtmdqolgäy Ç ma ajtqxärei sgm apoäuarg 98/4/EJAV sgy Episqopgäy,
 sgy opoiäay deävhgje g Episqopgä, dijaiotäsai pqojasa- sgy 26gy Moelbqiäot 1997, rvesijó le sg diadijariäa
 bokgäy jai, jasoäpim tpobokgäy detäseqgy aisgärexy, rtmo- euaqlocgäy sot óqhqot 65 sgy rtmhgäjgy EJAV (tpoä-
 detoälemgy apoä kepsoleqgä amauoqó, pot pirsopoieiäsai herg IV/36.069 Wirtschaftsvereinigung Stahl),
 apoä so oijeiäo jqósoy leäkoy, dijaiotäsai sgm jasabokgä
 Ç ma jasadijórei sgm Episqopgä rsa dijarsijó eänoda.
 sot tpokoiäpot,
 Koäcoi ajtqxärexy jai jtäqia epiveiqgälasa
 Ç oäsi so óqhqo 6 sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 2950/83 sot
 Rtlbotkiäot, sgy 17gy Ojsxbqiäot 1983, cia sgm euaqlocgä Le sgm pqorbakkoälemg apoäuarg apacoqetähgje apoä sgm
 sgy apouórexy 83/516/EOJ (2), oqiäfei siy pqoùpoheäreiy jahgäy g euaqlocgä sgy rtluxmiäay amsakkacgäy pkgqouoqixäm,
 amarsokgäy, leixärexy gä jasaqcgärexy sxm vqglasodo- pot joimopoigähgje apoä siy pqoruetäcotrey rsiy 28 Laðot
 sijxäm rtmdqolxäm sot saleiäot jai amafgsgärexy sxm pqo- 1997, koäcx paqabórexy sot óqhqot 65 sgy rtmhgäjgy
 jasabkgheämsxm porxäm, EJAV (1).
 Oi pqoruetäcotrey irvtqiäfomsai oäsi g jahgäy, le sgm emmoio-
 Ç oäsi g dioqcamxäsqia sxm xy ómx rvediäxm, oi aisgäreiy sgy kocijgä jai kocijgä artmeäpeia pot epeädeine jasó sgm eqlgmeiäa
 opoiäay eäcimam dejseäy jai g opoiäa eäkabe pqojasabokgä, sot óqhqot 65 paqócqauoy 1 sgy rtmhgäjgy EJAV, jamoämoy
 cia koäcoty molijgäy aruakeiäay dem lpoqeiä ma rseqgheiä peqiä epibokgäy pqorsiälot, g eqlgmeiäa sot opoiäot tpoäjeisai
 apoä so dijaiäxló sgy ma kóbei so tpoäkoipo paqó loämo rsgm aqvgä sgy eidijoäsgsay, paqabiäare sgm aqvgä sgy arua-
 sgqotleämxm sxm pqobkepoälemxm diadijarixäm jai keiäay dijaiäot. Detäseqom, pqeäpei ma pqorauheiä rsgm jahgäy
 paqabiäarg sxm aqvxäm sot bóqoty sgy apodeiänexy: rtcje-
 Ç oäsi, jasó leiäfoma koäco, apoä atsoä rtmócesai oäsi g dioq- jqileäma, jasó sg molokociäa, g jahgäy apakkórresai apoä sgm
 camxäsqia eävei dijaiäxla ma fgsgärei sgm eäjdorg apouó- tpovqeäxrg ma apodeiänei oäsi rtmsqeävei pqóclasi peqioqirloäy
 rexy sgy Episqopgäy rvesijó le sgm aiäsgrg jasabokgäy sot amsacxmirlotä loämom oäsam g rtluxmiäa eiäse aporjopeiä
 sot tpokoiäpot sgm opoiäa tpeäbake so jqósoy leäkoy rso rsom peqioqirloä sot amsacxmirlotä eiäse eiämai aueatsgäy amsiä-
 opoiäo edqetäei atsgä g dioqcamxäsqia eämxrg. hesg pqoy som amsacxmirloä. Emsotäsoiy, dem lpoqeiä ma ciämei
 koäcoy peqiä seäsoiot eiädoty rtluxmiäay oärom auoqó so em pqo-
 Sekeixämomsay, g emócotra diaseiämesai oäsi, ekkeiäwei jeileämx rtärsgla pkgqouoqixäm sgy acoqóy, dioäsi atsoä pqeä-
 moloästpxm odgcixäm sot Saleiäot oärom auoqó sa aisgälasó pei, apoä apoäwexy dijaiäot sot amsacxmirlotä, ma hexqgheiä
 sgy, lpoqeiä loämom ma jahoqiärei pqorxqimó sg fgliäa sgy rso eiäse oäsi eiämai otdeäseqo eiäse oäsi pqoócei lókirsa som amsacx-
 poroä pot amsirsoiveiä rso tpoäkoipo sxm vqglasodosijxäm mirloä. Apoä sgm pqorbakkoälemg apoäuarg keiäpei pamsekxäy
 rtmdqolxäm oi opoiäey auoqotäm soty uajeäkoty tpÂ aqih. 85/ amókocg eäqetma sxm pqaclasijxäm dedoleämxm.
 ---pagebreak--- C 94/34 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 28.3.98
 Sqiäsom, rsgm jahgäy pqeäpei ma jasakocirsotäm eruakleämey G pqoruetäcotra-emócotra (rso engäy: pqoruetäcotra) fgseiä
 ejsilgäreiy xy pqoy sg diauómeia sgy acoqóy. G jahgäy acmoä- apoä so Pqxsodijeiäo:
 gre lia amenóqsgsg cmxlodoäsgrg pot epirtmóuhgje rsgm
 aiäsgrg voqgcgärexy aqmgsijgäy pirsopoigärexy jai apodei- Ç ma ajtqxärei sgm apoäuarg pot peqikalbómesai rso apoä
 jmtäei oäsi pqoócesai o amsacxmirloäy le sgm peqaiseäqx epiä- 14 Ojsxbqiäot 1997 eäccqauo sot jahotä-emacoleämot (rso
 setng diauómeiay. Sotäso rtmirsó, jasó siy pqoruetäcotrey, engäy: jahotä), le sgm opoiäa apoqqiäuhgje g aiäsgrg sgy
 robaqoä jemoä rsgm eäqetma sxm pqaclasijxäm peqirsasijxäm, pqoruetäcotray ma sgy epirsqaueiä o joimosijoäy uoäqoy
 so opoiäo epgqeäare so aposeäkerla sgy apouórexy. pot eävei jasabókei cia sgm peqiäodo apoä 1gy Iamotaqiäot
 1989 eäxy 31 Repselbqiäot 1995,
 Seäsaqsom, jasó sgm ópowg sxm pqoruetcotrxäm g rtmhgäjg Ç euoärom vqeiófesai, ma amacmxqiärei oäsi g apoäuarg sot
 EJAV epidixäjei le so óqhqo 60 eäma rtärsgla pkgäqoty jahotä ma tpacócei re joimosijoä uoäqo soty paqeävomsey
 diauómeiay rsom soleäa sxm silxäm jai sxm oäqxm pxkgärexy. re atsoä tpgqeriäey free-lance (amenaqsgäsoty) dieqlgmeiäy
 Eóm atsoä irvtäei, jasó sgm ópowg sot Dijarsgqiäot, cia sg eiämai amiärvtqg gä sotkóvirsom dem lpoqeiä ma stävei epi-
 diauómeia rsgm acoqó rsom soleäa sxm silxäm, soäse pqeäpei jkgärexy eämamsi sgy pqoruetäcotray pqojeileämot ma
 rauxäy ma episqeäpesai g diauómeia rsgm acoqó oärom auoqó paqajqasgheiä, cia sgm peqiäodo apoä 1gy Iamotaqiäot 1989
 siy paqadoseäey poroäsgsey. eäxy 31 Repselbqiäot 1995, joimosijoäy uoäqoy epiä sxm
 eirodglósxm pot pqaclasopoiägre apoä siy dqarsgqioäsg-
 Peälpsom, rtmirsó robaqoä jemoä rsgm eäqetma sxm pqacla-
 seäy sgy xy free-lance dieqlgmeäa cia so jahotä,
 sijxäm peqirsasijxäm so cecomoäy oäsi g jahgäy dem eneäsare sa
 leqiädia acoqóy le sa leära pot diaheäsei rtmgähxy, oäpxy Ç euoärom vqeiófesai, ma amacmxqiärei oäsi so óqhqo 8 sgy
 atsó peqicqóuomsai rsgm amajoiämxrg sgy Episqopgäy Ûoärom rtluxmiäay le sgm AIIC (Diehmgä eämxrg dieqlgmeäxm
 auoqó som oqirloä sgy rvesijgäy acoqóyë (2). rtmedqiäxm) eiämai amiävtqo gä sotkóvirsom dem lpoqotäre
 ma stävei epijkgärexy eämamsi sgy pqoruetäcotray pqojei-
 èjsom, oi pqoruetäcotrey emsopiäfotm paqóbarg sot leämot ma paqajqasgheiä, cia sgm peqiäodo apoä 1gy Iamo-
 óqhqot 47 detäseqo edóuio sgy rtmhgäjgy EJAV, jahoärom g taqiäot 1989 eäxy 31 Repselbqiäot 1995, joimosijoäy uoäqoy
 jahgäy cmxrsopoiägre rsgm jtbeäqmgrg sxm Gmxleämxm Poki- epiä sxm eirodglósxm pot pqaclasopoiägre apoä siy
 seixäm sgy Aleqijgäy oäsi dem pqobókkei amsiqqgäreiy xy pqoy dqarsgqioäsgseäy sgy xy free-lance dieqlgmeäa cia so
 sgm amsakkacgä sot eqxsglasokociäot 2-72 EJAV. Auemoäy, jahotä,
 oi pqoruetäcotrey dem peqieäkabam rso peqievoälemo sgy joi-
 mopoigärexäy soty amsakkacgä sot eqxsglasokociäot atsotä Ç ma tpovqeäxrei so jahotä ma epirsqeäwei som joimosijoä
 jai, aueseäqot, sa elpoqijó apoäqqgsa sxm oijeiäxm epivei- uoäqo pot jasabkgähgje apoä sgm pqoruetäcotra jasó
 qgärexm ha pqeäpei, jasó sg molokociäa, ma pqorsasetäomsai re sgm peqiäodo apoä 1gy Iamotaqiäot 1989 eäxy 31 Repsel-
 lecókg eäjsarg bórei sgy cemijgäy aqvgäy pot ejuqófesai rsiy bqiäot 1995, o opoiäoy uoäqoy tpokociäfesai gädg apoä sgm
 diadijarsijeäy diasóneiy sot dijaiäot sot amsacxmirlotä, pqoruetäcotra re 17 309 Ecu, emsoäjxy le episoäjio 8 % gä
 pqócla so opoiäo rglaiämei epiärgy oäsi oi oijeiäey epiveiqgäreiy so irvtäom em pqojeileämx episoäjio,
 eäpqepe pqogcotleämxy ma emgleqxhotäm rvesijó le epaqjxäy
 aisiokocgleämg apoäuarg xärse jasÂ atsoäm som sqoäpo ma eiävam Ç epijotqijxäy:
 sgm etjaiqiäa ma fgsgärotm, pqim apoä sg diabiäbarg peqaiseäqx ma tpovqexärei so jahotä ma apojasarsgärei sgm pqonemg-
 sgy pkgqouoqiäay, dijarsijgä pqorsariäa. heiära rsgm pqoruetäcotra fgliäa, sgm opoiäa tpokociäfei
 gädg re 642 199 bekcijó uqócja, jahxäy jai sgm, oäpxy ha
 Seäkoy, g pqorbakkoleämg apoäuarg rtmirsó paqóbarg sgy pqordioqirheiä, fgliäa pot ha pqojkgheiä apoä siy rtmajoä-
 tpovqexärexy aisiokocgärexy sot óqhqot 15 sgy rtmhgäjgy kothey apaisgäreiy sgy bekcijgäy euoqiäay gä/jai oqca-
 EJAV, dioäsi dem peqikalbómei pqoäruoqg aisiokociäa xy mirlxäm joimxmijgäy aruakiärexy cia sgm peqiäodo apoä 1gy
 pqoy pkeiäoma fgsgälasa. Iamotaqiäot 1989 eäxy 31 Repselbqiäot 1995, jasó sgm
 opoiäa so jahotä paqajqasotäre joimosijoä uoäqo epiä sxm
 (1) EE L 1 sgy 3.1.1998, r. 10. apodovxäm sgy pqoruetäcotray,
 (2) EE C 372 sgy 9.12.1997, r. 5 rgleiäo 33 ep.
 Ç ma jasadijórei so jahotä rsa dijarsijó eänoda.
 Koäcoi ajtqxärexy Ç bórg sgy acxcgäy jai jtäqia epiveiq-
 gälasa
 Oi koäcoi ajtqxärexy Ç bórg sgy acxcgäy jai sa jtäqia epi-
 Pqorutcgä-acxcgä sgy F. jasó Etqxpaøjotä Joimobotkiäot,
 veiqgälasa satsiäfomsai le sgy tpoheärexy S-2/98.
 pot arjgähgje rsiy 14 Iamotaqiäot 1998
 (Tpoäherg T-17/98)
 (98/C 94/81)
 (Ckxärra diadijariä ay: g okkamdijgä) Pqorutcgä-acxcgä sot Peter Reichert jasó Etqxpaøjotä
 Joimobotkiäot, pot arjgähgje rsiy 19 Iamotaqiäot 1998
 G F., jósoijoy Bqtnekkxäm, ejpqorxpotälemg apoä som G. van (Tpoäherg T-18/98)
 der Wal, dijgcoäqo rso Hoge Raad der Nederlanden, Vócg,
 (98/C 94/82)
 jai sg L.Y.J.M. Parret, dijgcoäqo Bqtnekkxäm, le amsiäjkgso
 rso Kotnelbotäqco so dijgcoäqo A. May, Grand-rue 31, órj- (Ckxärra diadijariäay: g ceqlamijgä)
 gre rsiy 14 Iamotaqiäot 1998, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä-acxcgä jasó Etqxpaø- O Peter Reichert, jósoijoy Overijse (Beäkcio), ejpqorxpotä-
 jotä Joimobotkiäot. lemoy apoä som dqa Dieter Rogalla, dijgcoäqo Sprockhövel


text:
24.1.2004 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 21/23
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ- Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 βαλε το Ηοge Raad der Nederlanden με απόφαση της βαλε το Ηοge Raad der Nederlanden με απόφαση της
 21ης Νοεμβρίου 2003 στην υπόθεση Senior Engineering 21ης Νοεμβρίου 2003 στην υπόθεση Ιntermodal Transports
 Investments B.V κατά Staatssecretaris van Financiën B.V. κατά Staatssecretaris van Financiën
 (Υπόθεση C-495/03)
 (Υπόθεση C-494/03)
 (2004/C 21/42)
 (2004/C 21/41)
 Με απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2003, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 Με απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2003, η οποία περιήλθε στη 24 Νοεμβρίου 2003, το Ηοge Raad der Nederlanden στο
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Ιntermodal Transports B.V. και
 24 Νοεμβρίου 2003, το Ηοge Raad der Nederlanden στο πλαίσιο Staatssecretaris van Financiën που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί
 της διαφοράς μεταξύ Senior Engineering Investments B.V και από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των
 Staatssecretaris van Financiën που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί εξής ερωτημάτων:
 από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των
 εξής ερωτημάτων: 1. Πρέπει το εθνικό δικαστήριο να υποβάλει στο ∆ικαστήριο
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ερωτήματα για την ερμηνεία
 του Κοινού ∆ασμολογίου (1), όταν, σε ενώπιόν του διαφορά
 1. Αντιτίθεται το άρθρο 4, παράγραφος 2, αρχή και στοιχείο β',
 που αφορά κατάταξη ορισμένου εμπορεύματος στο Κοινό
 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ (1) της 17ης Ιουλίου 1969,
 ∆ασμολόγιο, ο ενδιαφερόμενος διάδικος επικαλείται την
 όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 85/303/ΕΟΚ (2) της
 άποψη μιας τελωνειακής αρχής, όπως αυτή εκφράζεται σε
 10ης Ιουνίου 1985, στο να επιβληθεί φόρος κεφαλαίου σε
 δεσμευτική δασμολογική πληροφορία για παρόμοιο
 μια εταιρία για μια απ' ευθείας άτυπη εισφορά κεφαλαίου
 εμπόρευμα η οποία έχει παρασχεθεί σε τρίτον, και το
 από τη μητρική της εταιρίας αυτής σε θυγατρική της εταιρίας
 δικαστήριο αυτό θεωρεί ότι η εν λόγω δεσμευτική δασμολο-
 αυτής, και αν ναι, ποιες περιστάσεις έχουν εν προκειμένω
 γική πληροφορία δεν συνάδει προς το Κοινό ∆ασμολόγιο;
 σημασία; Ειδικότερα, έχει σημασία αν από οικονομική άποψη
 πρέπει να θεωρηθεί ότι η εταιρία αυτή είναι εκείνος που στην
 πραγματικότητα ωφελήθηκε από αυτή την απ' ευθείας άτυπη 2. Έχει η κλάση 8709 του Κοινού ∆ασμολογίου την έννοια ότι
 εισφορά κεφαλαίου; οχήματα όπως τα επίδικα εμπίπτουν σ' αυτήν την κλάση;
 2. Απαγορεύει η αναγνωριζόμενη από το άρθρο 52 της Συνθή- (1) ΣΟ: κλάση της συνδυασμένης ονοματολογίας κατά την έννοια του
 κης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 43 ΕΚ) σε άρθρου 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της
 συνδυασμό με το άρθρο 58 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 48 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία
 ΕΚ) ελευθερία εγκαταστάσεως να ακολουθούν οι φορολογι- και για το Κοινό ∆ασμολόγιο, ΕΕ 1987, L 256.
 κές αρχές ενός κράτους μέλους την πολιτική να μην
 επιβάλλεται σε μια εταιρία φόρος κεφαλαίου για μια απ'
 ευθείας άτυπη εισφορά κεφαλαίου από τη μητρική της
 εταιρίας αυτής σε θυγατρική της εταιρίας αυτής, αρκεί η
 θυγατρική αυτή να είναι εγκατεστημένη σε αυτό το κράτος
 μέλος, και έχει εν προκειμένω σημασία — λαμβανομένου ως
 αφετηρία ότι, σε μια περίπτωση όπως η παρούσα, η οδηγία
 επιτρέπει να επιβληθεί φόρος κεφαλαίου τόσο στην εταιρία
 αυτή όσο και στη θυγατρική της — αν σε επίπεδο ομίλου Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 εταιριών δεν επιβλήθηκε μεγαλύτερος φόρος κεφαλαίου από της Γαλλικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 24 Νοεμ-
 εκείνον που θα επιβαλλόταν αν τόσο η εταιρία αυτή όσο και βρίου 2003
 η θυγατρική της ήσαν εγκατεστημένες στις Κάτω Χώρες;
 (Υπόθεση C-496/03)
 (1) Οδηγία 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί
 των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων
 (2004/C 21/43)
 κεφαλαίων. ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 20.
 (2) Οδηγία 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985, για
 την τροποποίηση της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ περί των εμμέσων φόρων
 των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων. ΕΕ L 156 της Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 15ης Ιουνίου 1985, σ. 23.
 τις C.-F. Durand και F. Simonetti, με τόπο επιδόσεων στο
 Λουξεμβούργο, άσκησε στις 24 Νοεμβρίου 2003 ενώπιον του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 Γαλλικής ∆ημοκρατίας.


text:
 13.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/39
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το High Court of Justice (Μεγάλη Βρετανία), Queen's Bench Division (Administrative Court) στις 11 Ιανουαρίου 2010 — Etimine SA κατά Secretary of State for Work and Pensions
 (Υπόθεση C-15/10)
 2010/C 63/62
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 High Court of Justice (Μεγάλη Βρετανία), Queen's Bench Division (Administrative Court)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Etimine SA
 Καθού: Secretary of State for Work and Pensions
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Είναι άκυρες οι επίμαχες ταξινομήσεις που προβλέπει η οδηγία 2008/58 (1) της Επιτροπής (30ής τροποποιήσεως) και/ή ο κανονισμός 790/2009 (2) της Επιτροπής (1ης τροποποιήσεως), για έναν ή περισσότερους από τους εξής λόγους:
 i)
 οι ταξινομήσεις περιελήφθησαν στην 30ή τροποποίηση κατά παράβαση ουσιώδους τύπου;
 ii)
 οι ταξινομήσεις περιελήφθησαν στην 30ή τροποποίηση κατά παράβαση της οδηγίας 67/548 (3) (στο εξής: οδηγία περί επικινδύνων ουσιών) και/ή κατόπιν προδήλων σφαλμάτων εκτιμήσεως, για τον λόγο ότι:
 α)
 η Επιτροπή δεν εφάρμοσε ή εφάρμοσε εσφαλμένως την αρχή «του συνήθους χειρισμού ή της συνήθους χρήσεως» του παραρτήματος VI της οδηγίας περί επικινδύνων ουσιών;
 β)
 η Επιτροπή εφάρμοσε παρανόμως τα κριτήρια αξιολογήσεως των κινδύνων;
 γ)
 η Επιτροπή δεν εφάρμοσε ή εφάρμοσε εσφαλμένως το κριτήριο του «προσήκοντος χαρακτήρα» κατά παράβαση του σημείου 4.2.3.3 του παραρτήματος VI της οδηγίας περί επικινδύνων ουσιών;
 δ)
 η Επιτροπή δεν έλαβε προσηκόντως υπόψη της ότι ήταν απαραίτητο να υπάρχουν επιδημιολογικά/σχετικά με ανθρώπους δεδομένα; και/ή
 ε)
 η Επιτροπή παρανόμως χρησιμοποίησε τα δεδομένα σχετικά με μία από τις ουσίες με βάση τα βορικά άλατα για την ταξινόμηση άλλων ουσιών οι οποίες έχουν βάση τα βορικά άλατα και/ή δεν αιτιολόγησε επαρκώς την αντίθετη προς το άρθρο 253 ΕΚ εν λόγω πρακτική;
 iii)
 Οι ταξινομήσεις περιελήφθησαν στην 30ή τροποποίηση κατ’ αντίθεση προς τη θεμελιώδη αρχή της αναλογικότητας του κοινοτικού δικαίου;
 2)
 Είναι άκυρες οι επίμαχες ταξινομήσεις της 1ης τροποποιήσεως των ουσιών οι οποίες έχουν βάση τα βορικά άλατα, εφόσον:
 i)
 η 1η τροποποίηση θεσπίστηκε εσφαλμένως με νομική βάση τη διαδικασία του άρθρου 53;
 ii)
 δεν εφαρμόστηκαν τα κριτήρια για νέα εναρμονισμένη ταξινόμηση δυνάμει του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) 1272/2008 (4) (κανονισμού περί ταξινομήσεως), και αντ’ αυτού εφαρμόστηκε εσφαλμένως το παράρτημα VII του κανονισμού περί ταξινομήσεως;
 (1) Οδηγία 2008/58/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Αυγούστου 2008, για τροποποίηση, με σκοπό την προσαρμογή της στην τεχνική πρόοδο, για 30ή φορά, της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση των επικινδύνων ουσιών (ΕΕ L 246, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 790/2009 της Επιτροπής, της 10ης Αυγούστου 2009, περί τροποποιήσεως, με σκοπό την προσαρμογή του στην τεχνική και επιστημονική πρόοδο, του κανονισμού (ΕΚ) 1272/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, για την ταξινόμηση, την επισήμανση και τη συσκευασία των ουσιών και των μειγμάτων (ΕΕ L 235, σ. 1).
 (3) Οδηγία 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1967, περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν στην ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση των επικινδύνων ουσιών (ΕΕ ειδ. έκδ. 13/001, σ. 34).
 (4) Κανονισμός (ΕΚ) 1272/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, για την ταξινόμηση, την επισήμανση και τη συσκευασία των ουσιών και των μειγμάτων, την τροποποίηση και την κατάργηση των οδηγιών 67/548/ΕΟΚ και 1999/45/ΕΚ και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 (ΕΕ L 353, σ. 1).


text:
 22.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/28
 Προσφυγή της 30ής Οκτωβρίου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατία της Πολωνίας
 (Υπόθεση C-435/08)
 (2008/C 301/43)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: K. Simonsson και M. Owsiany-Hornung)
 Καθής: Δημοκρατία της Πολωνίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας, αποκλείοντας, αφενός, τα σκάφη αναψυχής από το πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως του Υπουργού Υποδομών της 13ης Δεκεμβρίου 2002, περί ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, με την οποία μεταφέρθηκαν στο εθνικό δίκαιο ορισμένες διατάξεις της οδηγίας 2002/59/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 2002, για τη δημιουργία κοινοτικού συστήματος παρακολούθησης της κυκλοφορίας των πλοίων και ενημέρωσης και την κατάργηση της οδηγίας 93/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1), και θεσπίζοντας, αφετέρου, τις διατάξεις του άρθρου 3.3 της αποφάσεως του Υπουργού Υποδομών της 13ης Δεκεμβρίου 2002, περί της υποχρεώσεως εφοπλιστή να γνωστοποιεί τη μεταφορά επικίνδυνων ή ρυπογόνων εμπορευμάτων, με τις οποίες μεταφέρθηκαν στο εθνικό δίκαιο οι διατάξεις του άρθρου 13 της οδηγίας 2002/59 και οι οποίες επιτρέπουν στον εφοπλιστή πλοίου που αποπλέει από πολωνικό λιμένα χωρίς να είναι γνωστά, κατά τον απόπλου, ο λιμένας προορισμού ή το αγκυροβόλιο να κοινοποιεί τα σχετικά με το πλοίο και το φορτίο του στοιχεία (τα προβλεπόμενα στο παράρτημα Ι, σημείο 3, της οδηγίας) μόνον αφού καθοριστεί η πορεία του πλοίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2 και 13 της εν λόγω οδηγίας,
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2 και 13 της οδηγίας 2002/59/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 2002, για τη δημιουργία κοινοτικού συστήματος παρακολούθησης της κυκλοφορίας των πλοίων και ενημέρωσης και την κατάργηση της οδηγίας 93/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν μετέφερε ορθώς στο εθνικό δίκαιο το άρθρο 2 της οδηγίας 2002/59, κατά το οποίο «αλιευτικά πλοία, παραδοσιακά πλοία και σκάφη αναψυχής μήκους κάτω των 45 μέτρων» δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής.
 Το άρθρο 2, παράγραφος 1, περίπτωση 2, της αποφάσεως του Υπουργού Υποδομών της 13ης Δεκεμβρίου 2002, περί ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, με την οποία μεταφέρθηκαν στο εθνικό δίκαιο ορισμένες διατάξεις της εν λόγω οδηγίας, είναι αντίθετο στις διατάξεις αυτές, διότι αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας όλα τα σκάφη αναψυχής. Ο περιορισμός αυτός του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας συνιστά παράβαση του άρθρου 2 αυτής.
 Η Δημοκρατία της Πολωνίας παρέβη επίσης τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 13 της οδηγίας 2002/59. Κατά το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας o «εκμεταλλευόμενος, ο πράκτορας ή ο πλοίαρχος πλοίου, ανεξαρτήτως των διαστάσεών του, που μεταφέρει επικίνδυνα ή ρυπογόνα εμπορεύματα και αποπλέει από λιμένα κράτους μέλους, κοινοποιεί, το αργότερο κατά τον απόπλου, τις πληροφορίες που αναφέρονται στο παράρτημα I σημείο 3 στην αρμόδια αρχή που ορίζεται από το εν λόγω κράτος μέλος».
 Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως του Υπουργού Υποδομών της 13ης Δεκεμβρίου 2002, σχετικά με τη γνωστοποίηση, από τον εφοπλιστή, στοιχείων σχετικά με τη μεταφορά επικίνδυνων ή ρυπογόνων εμπορευμάτων, προβλέπει παρόμοια υποχρέωση. Εντούτοις, η παράγραφος 3 του άρθρου αυτού της υπουργικής αποφάσεως ορίζει: «εφόσον, κατά τον απόπλου, δεν είναι γνωστά ο λιμένας προορισμού ή το αγκυροβόλιο, τα σχετικά στοιχεία γνωστοποιούνται το αργότερο μετά τον καθορισμό της πορείας του πλοίου».
 Ωστόσο, η δυνατότητα αυτή δεν περιορίζεται μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση του άρθρου 13, παράγραφος 2, της οδηγίας (πλοίο προερχόμενο από λιμένα εκτός της Κοινότητας με προορισμό λιμένα κράτους μέλους ή με κατεύθυνση προς αγκυροβόλιο εντός των χωρικών υδάτων κράτους μέλους). Κατά την Επιτροπή, η παρέκκλιση αυτή όσον αφορά τον χρόνο κοινοποιήσεως των σχετικών στοιχείων είναι αντίθετη στο άρθρο 13 της οδηγίας.
 (1) ΕΕ L 208 σ. 10.


text:
 26.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/17
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 6ης Δεκεμβρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Σουηδίας
 (Υπόθεση C-258/07) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2004/18/ΕΚ - Διαδικασίες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών - Παράλειψη μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη εντός της ταχθείσας προθεσμίας)
 (2008/C 22/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: D. Kukovec και K. Nyberg)
 Καθού: Βασίλειο της Σουηδίας (εκπρόσωπος: A. Falk)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη θεσπίσεως, εντός της προβλεπομένης προθεσμίας, των αναγκαίων διατάξεων για τη συμμόρφωση προς την οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (ΕΕ L 134, σ. 114)
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Βασίλειο της Σουηδίας, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
 2)
 Καταδικάζει το Βασίλειο της Σουηδίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 183 της 4.8.2007.


text:
 27.4.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 123/24
 Προσφυγή της 13ης Μαρτίου 2013 — Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-145/13)
 2013/C 123/42
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance Co. Ltd (Zhejiang, Κίνα) (εκπρόσωποι: Β. Ακριτίδης και Y. Melin, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 263 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που γνωστοποιήθηκε με έγγραφο της 3ης Ιανουαρίου 2013, αριθ. H4/JN/Ref.t13.000011, με την οποία ενημερώνει την προσφεύγουσα ότι δεν θα εξετάσει το αίτημα της προσφεύγουσας να αναγνωριστεί ως επιχείρηση ασκούσα τις δραστηριότητές της σε οικονομία αγοράς, το οποίο υποβλήθηκε βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο β', του κανονισμού του Συμβουλίου 1225/2009, στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ που αφορά τις εισαγωγές φωτοβολταϊκών συστοιχιών κρυσταλλικού πυριτίου και βασικών συστατικών στοιχείων τους καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που κινήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2012 (AD 590)·
 —
 να δεχθεί την αδυναμία εφαρμογής, όσον αφορά την προσφεύγουσα στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής, δυνάμει του άρθρου 277 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του κανονισμού (ΕΕ) 1168/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ L 344, σ. 1)
 —
 και, κατά συνέπεια, να καταδικάσει την Επιτροπή και τους ενδεχόμενους παρεμβαίνοντες στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα επικαλείται έναν μόνο λόγο, όμοιο προς εκείνον που προβάλλεται στο πλαίσιο της υποθέσεως T-143/13, Zhejiang Heda Solar Technology κατά Επιτροπής.


text:
 30.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/64
 Προσφυγή της 17ης Νοεμβρίου 2006 — Δημοκρατία της Ουγγαρίας κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-310/06)
 (2006/C 326/137)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Δημοκρατία της Ουγγαρίας (εκπρόσωπος: J. Fazekas)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 Να παραπεμφθεί η υπόθεση στην ολομέλεια του Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τα άρθρα 14, παράγραφος 1, και 51, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
 —
 Να ακυρωθούν οι ακόλουθες διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) 1572/2006 της Επιτροπής, της 18ης Οκτωβρίου 2006, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 824/2000 περί των διαδικασιών ανάληψης σιτηρών από τους οργανισμούς παρέμβασης, καθώς και των αναλυτικών μεθόδων για τον καθορισμό της ποιότητας (1) (στο εξής: κανονισμός):
 —
 το άρθρο 1, αριθμός 1, καθό μέρος αναφέρεται στον αραβόσιτο·
 —
 το άρθρο 1, αριθμός 3 (με το οποίο τροποποιείται το άρθρο 9, στοιχείο β', του κανονισμού 824/2000), καθό μέρος αναφέρεται στον αραβόσιτο·
 —
 το τμήμα Ε του πίνακα που περιλαμβάνεται στον αριθμό 1 του παραρτήματος, όσον αφορά την τιμή του ειδικού βάρους για τον αραβόσιτο, και
 —
 ο πίνακας ΙΙΙ του αριθμού 2 του παραρτήματος, καθό μέρος αναφέρεται στον αραβόσιτο.
 —
 Να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί τη μερική ακύρωση του άρθρου 1 του κανονισμού 1572/2006 και του παραρτήματός του, ως παράνομων.
 Η προσφεύγουσα στηρίζει την προσφυγή της στους εξής λόγους ακυρώσεως:
 —
 Η Επιτροπή ενήργησε κατά τρόπο που αντιβαίνει προς τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των παραγωγών, εισάγοντας, κατά τη διάρκεια του οικονομικού έτους, την προϋπόθεση περί ειδικού βάρους του αραβοσίτου, καθώς και κατά παράβαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας, προβλέποντας υπερβολικά σύντομη προπαρασκευαστική περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας της δημοσιεύσεως και της ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος και μη λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη σταδιακής προσαρμογής.
 —
 Η Επιτροπή δεν ήταν αρμόδια να θεσπίσει την προϋπόθεση του ειδικού βάρους του αραβοσίτου.
 —
 Σε περίπτωση που θεωρηθεί ότι η Επιτροπή είχε την εξουσία να θεσπίσει την εν λόγω προϋπόθεση, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η καθής υπερέβη τα όρια της αρμοδιότητάς της, καθόσον, με το πρόσχημα της τροποποιήσεως των ποιοτικών παραμέτρων για την παρέμβαση, στην πράξη τροποποίησε ουσιωδώς το καθεστώς παρεμβάσεως όσον αφορά τον αραβόσιτο.
 —
 Ακόμη και αν ήθελε κριθεί ότι η Επιτροπή είχε την εξουσία να θεσπίσει την προϋπόθεση του ειδικού βάρους του αραβοσίτου, το εν λόγω όργανο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, καθόσον, κατά τη θέσπιση του κριτηρίου για τη μέση ποιότητα του αραβοσίτου, δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι ο αραβόσιτος που παράγεται στην Κοινότητα χρησιμοποιείται κυρίως ως ζωοτροφή.
 —
 Η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση επαρκούς αιτιολογήσεως των νομικών πράξεων που υπέχει από το άρθρο 253 ΕΚ.
 —
 Η Επιτροπή παρέβη τον εσωτερικό κανονισμό της επιτροπής διαχείρισης σιτηρών, καθόσον δεν τήρησε την προβλεπόμενη από τον κανονισμό αυτόν προθεσμία.
 (1) ΕΕ L 290, της 20.10.2006, σ. 29.


text:
C 21/8 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 24.1.2004
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (τρίτο τμήμα) (τρίτο τμήμα)
 της 27ης Νοεμβρίου 2003 της 27ης Νοεμβρίου 2003
 στην υπόθεση C-332/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 τήτων κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας στην υπόθεση C-66/03: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 και Βορείου Ιρλανδίας (1) τήτων κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας (1)
 («Παράβαση κράτους μέλους — Μη μεταφορά στο εσωτε- («Παράβαση κράτους μέλους — Μη μεταφορά οδηγίας
 ρικό δίκαιο της οδηγίας 1999/13/ΕΚ») στο εσωτερικό δίκαιο — Οδηγία 2000/39/ΕΚ»)
 (2004/C 21/13) (2004/C 21/14)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας») (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 Στην υπόθεση C-332/02, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωπος: X. Lewis) με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, Στην υπόθεση C-66/03, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου (εκπρόσωπος: N. Yerrell), με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,
 Ιρλανδίας (εκπρόσωπος: αρχικώς η P. Ormond και, στη συνέχεια, κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας (εκπρόσωποι: G. de Bergues και
 η C. Jackson, επικουρούμενη από την M. Demetriou), με C. Bergeot-Nunes), με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Γαλλική
 αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης ∆ημοκρατία, μη θεσπίζοντας και/ή μη γνωστοποιώντας στην
 Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, μη θεσπίζοντας τις νομοθετι- Επιτροπή τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις
 κές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία
 για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 1999/13/ΕΚ του 2000/39/ΕΚ της Επιτροπής, της 8ης Ιουνίου 2000, για θέσπιση
 Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 1999, για τον περιορισμό των πρώτου καταλόγου ενδεικτικών οριακών τιμών επαγγελματικής
 εκπομπών πτητικών οργανικών ενώσεων που οφείλονται στη έκθεσης κατ' εφαρμογή της οδηγίας 98/24/ΕΚ του Συμβουλίου
 χρήση οργανικών διαλυτών σε ορισμένες δραστηριότητες και για την προστασία της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων από
 εγκαταστάσεις (ΕΕ L 85, σ. 1), ή, τουλάχιστον, μη ενημερώνοντας κινδύνους οφειλόμενους σε χημικούς παράγοντες (ΕΕ L 142,
 την Επιτροπή για τα μέτρα αυτά, παρέβη τις υποχρεώσεις που σ. 47), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ, το
 υπέχει από το άρθρο 15 της οδηγίας αυτής, το ∆ικαστήριο (τρίτο ∆ικαστήριο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους Α. Rosas, πρόεδρο
 τμήμα), συγκείμενο από τους Α. Rosas (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, D. A. O. Edward (εισηγητή) και R. Schintgen, δικαστές,
 τμήματος, R. Schintgen και Ν. Colneric, δικαστές, γενικός γενικός εισαγγελέας: A. Tizzano, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε
 εισαγγελέας: L. A. Geelhoed γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις στις 27 Νοεμβρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 27 Νοεμβρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1) Η Γαλλική ∆ημοκρατία, μη θεσπίζοντας όλες τις νομοθετι-
 1) Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της κές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν
 Βόρειας Ιρλανδίας, μη θεσπίζοντας τις νομοθετικές, κανο- αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία
 νιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για 2000/39/ΕΚ της Επιτροπής, της 8ης Ιουνίου 2000, για
 συμμόρφωσή του προς την οδηγία 1999/13/ΕΚ του Συμ- θέσπιση πρώτου καταλόγου ενδεικτικών οριακών τιμών
 βουλίου, της 11ης Μαρτίου 1999, για τον περιορισμό των επαγγελματικής έκθεσης κατ' εφαρμογήν της οδηγίας
 εκπομπών πτητικών οργανικών ενώσεων που οφείλονται 98/24/ΕΚ του Συμβουλίου για την προστασία της υγείας
 στη χρήση οργανικών διαλυτών σε ορισμένες δραστηριότη- και ασφάλειας των εργαζομένων από κινδύνους οφειλόμε-
 τες και εγκαταστάσεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει νους σε χημικούς παράγοντες, παρέβη τις υποχρεώσεις που
 από το άρθρο 15 της εν λόγω οδηγίας. υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
 2) Καταδικάζει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας 2) Καταδικάζει τη Γαλλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 και της Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 274 της 9.11.2002. (1) ΕΕ C 70 της 22.3.2003.


text:
 8.4.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 86/1
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (τμήμα μείζονος συνθέσεως)
 της 25ης Οκτωβρίου 2005
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-465/02 και C-466/02: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Βασίλειο της Δανίας κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 ([Γεωργία - Γεωγραφικές ενδείξεις και ονομασίες προελεύσεως των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων - Ονομασία «φέτα» - Κανονισμός (ΕΚ) 1829/2002 - Κύρος])
 (2006/C 86/01)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική και η δανική
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-465/02 και C-466/02, με αντικείμενο προσφυγές ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ, ασκηθείσες στις 30 Δεκεμβρίου 2002, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωπος: W.-D. Plessing, επικουρούμενος από τον M. Loschelder), προσφεύγουσα στην υπόθεση C-465/02, Βασίλειο της Δανίας (εκπρόσωποι: J. Molde και J. Bering Liisberg), προσφεύγον στην υπόθεση C-466/02, υποστηριζόμενοι από: τη Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. de Bergues και A. Colomb), το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωπος: C. Jackson), κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: J. L. Iglesias Buhigues, H. C. Støvlbæk, A.–M. Rouchaud-Joët και S. Grünheid), υποστηριζόμενης από: την Ελληνική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: Β. Κοντόλαιμος και Ι.-Κ. Χαλκιάς), το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως), συγκείμενο από τους Β. Σκουρή, Πρόεδρο, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas και J. Malenovský, προέδρους τμήματος, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues (εισηγητή), J. Klučka, U. Lõhmus και E. Levits, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμματέας: K. Sztranc, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 25 Οκτωβρίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Απορρίπτει τις προσφυγές.
 2)
 Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα της υποθέσεως C-465/02 και το Βασίλειο της Δανίας στα δικαστικά έξοδα της υποθέσεως C 466/02.
 3)
 Η Ελληνική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 55 της 8.03.2003.


text:
 19.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 340/6
 Αναίρεση που άσκησαν στις 11 Αυγούστου 2011 η Total SA και η Elf Aquitaine SA κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 7 Ιουνίου 2011 στην υπόθεση T-206/06, Total και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-421/11 P)
 2011/C 340/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Total SA και Elf Aquitaine SA (εκπρόσωποι: E. Morgan de Rivery και A. Noël-Baron, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των αναιρεσειουσών
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 κυρίως:
 —
 να ακυρώσει, βάσει των άρθρων 256 ΣΛΕΕ και 56 του Πρωτοκόλλου 3 περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 2011, στην υπόθεση T-206/06, Total και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής·
 —
 να δεχθεί τα αιτήματα που είχαν προβάλει πρωτοδίκως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου·
 —
 συνεκδοχικώς, να ακυρώσει τα άρθρα 1, στοιχεία γ' και δ', 2, στοιχείο β', 3 και 4, της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 2098 τελικό, της 31ης Μαΐου 2006·
 —
 επικουρικώς: να αναπροσδιορίσει, βάσει του άρθρου 261 ΣΛΕΕ, τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν εις ολόκληρον και αλληλεγγύως στις εταιρίες Elf Aquitaine και Total με το άρθρο 2, στοιχείο β', της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 2098 τελικό, της 31ης Μαΐου 2006, στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, λόγω αντικειμενικών πλημμελειών στην αιτιολογία της αποφάσεως (ειδικότερα όσον αφορά την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου αντιμετώπιση του αποτρεπτικού παράγοντα) του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 2011, T-206/06, Total και Elf Aquitaine κατά Επιτροπής, και να μειώσει τα πρόστιμα αυτά εις ολόκληρον και αλληλεγγύως σε 75 562 500 ευρώ για την Elf Aquitaine, και 58 500 000 ευρώ για την Total·
 —
 έτι επικουρικότερον: να αναπροσδιορίσει, βάσει του άρθρου 261 ΣΛΕΕ, τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν εις ολόκληρον και αλληλεγγύως στην Elf Aquitaine και στην Total με το άρθρο 2, στοιχείο β' της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 2098 τελικό, της 31ης Μαΐου 2006, στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, λόγω αντικειμενικών πλημμελειών στην αιτιολογία της αποφάσεως, κατά το ποσοστό που το Δικαστήριο θα κρίνει κατάλληλο·
 —
 εντελώς επικουρικώς: να απαλλάξει την Elf Aquitaine και την Total από την πληρωμή των τόκων υπερημερίας που άρχισαν να τρέχουν από της αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 2098 τελικό, της 31ης Μαΐου 2006, και μέχρι την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως Arkema στην υπόθεση T-217/06·
 —
 εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν η Elf Aquitaine και η Total κατά την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της παρούσας αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν κυρίως έξι λόγους αναιρέσεως και έναν επικουρικώς.
 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Total SA και η Elf Aquitaine SA επικαλούνται παράβαση του άρθρου 5 ΣΕΕ εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, στο μέτρο που αυτό επιβεβαίωσε την εφαρμογή της αρχής της αυτόματης ευθύνης των μητρικών εταιριών, όπως εφαρμόστηκε εν προκειμένω από την Επιτροπή και δικαιολογήθηκε με την έννοια της επιχειρήσεως κατά το άρθρο 101 ΣΛΕΕ. Κατά την άποψή της, η πρακτική αυτή είναι ασυμβίβαστη με τις αρχές της κατανομής αρμοδιοτήτων και της επικουρικότητας (πρώτο σκέλος) καθώς και της αναλογικότητας (δεύτερο σκέλος).
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες επικαλούνται προδήλως εσφαλμένη ερμηνεία του εθνικού δικαίου και της έννοιας της επιχειρήσεως, στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε εσφαλμένα, μεταξύ άλλων, τη νομική αξία της αρχής της αυτονομίας του νομικού προσώπου.
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε ηθελημένα να αντλήσει συνέπειες από τον ποινικό χαρακτήρα των κυρώσεων στο δίκαιο του ανταγωνισμού και των νέων υποχρεώσεων που απορρέουν από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε καταχρηστικά και εσφαλμένα την έννοια της επιχειρήσεως κατά το δίκαιο της Ένωσης, παρακάμπτοντας το τεκμήριο αυτονομίας που διέπει το εθνικό δίκαιο των εταιριών καθώς και τον ποινικό χαρακτήρα των κυρώσεων στο δίκαιο του ανταγωνισμού. Επιπλέον, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε εξετάσει αυτεπαγγέλτως τον μη σύννομο χαρακτήρα της ισχύουσας διοικητικής διαδικασίας ενώπιον της Επιτροπής.
 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες επικαλούνται προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας λόγω εσφαλμένης ερμηνείας των αρχών της επιείκειας και της ισότητας των όπλων. Συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε την προσφυγή της Επιτροπής σε probatio diabolica και υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η ανεξαρτησία μιας θυγατρικής εταιρίας πρέπει να εκτιμάται εν γένει, σε σχέση με την κεφαλαιουχική σχέση της με τη μητρική εταιρία, ενώ θα έπρεπε να εκτιμάται σε σχέση με τη συμπεριφορά της οικείας εταιρίας σε συγκεκριμένη αγορά.
 Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες επικαλούνται παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως καθόσον το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε ταχέως την απόρριψη της επιχειρηματολογίας τους από την Επιτροπή, χωρίς οποιαδήποτε εξέταση των επιχειρημάτων που προέβαλε η Επιτροπή (πρώτο σκέλος). Επιπλέον, οι αναιρεσείουσες επικαλούνται νομικά σφάλματα όσον αφορά την υποχρέωση αιτιολογίας που βαρύνει την Επιτροπή (δεύτερο σκέλος) και προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υποκατέστησε με τη δική του αιτιολογία εκείνην της Επιτροπής (τρίτο σκέλος).
 Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες καταγγέλλουν παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, στο μέτρο που το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στις αναιρεσείουσες –μητρικές εταιρίες– είναι ανώτερο από το ποσό του προστίμου που επιβλήθηκε στην Arkema, θυγατρική εταιρία υπεύθυνη για την παράβαση.
 Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλείονα νομικά σφάλματα κατά την εφαρμογή πολλαπλασιαστικού συντελεστή τρία με σκοπό το αποτρεπτικό αποτέλεσμα του προστίμου. Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη έτσι τις κατευθυντήριες γραμμές του 1998 σχετικά με τον υπολογισμό των προστίμων (πρώτο σκέλος) καθώς και τον αδιαίρετο χαρακτήρα του βασικού ποσού του προστίμου (δεύτερο σκέλος).
 Με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ζητούν τη μείωση του ποσού των προστίμων που τους επιβλήθηκαν.
 Με τον ένατο και δέκατο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ζητούν την άρση της υποχρεώσεως καταβολής των τόκων υπερημερίας, οι οποίοι απαιτούνται από την Επιτροπή σε εκτέλεση της προσβαλλομένης αποφάσεως καθώς και της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.


text:
Αριθ . C 131/10 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26. 4 . 97
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα ται κατά πόσον το παράρτημα VI B σημείο 2, αποτελεί,
 αυτό καθαυτό, επαρκές έρεισμα προκειμένου ένας πολί
 της, o οποίος έχει κατοικία σε μία χώρα της ΕΕ (Ισπανία)
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι ανάλογα με τα και o οποίος κατά τη διάρκεια διακοπών σε άλλο κράτος
 προβαλλόμενα στην υπόθεση C-56/97 (2), η ταχθείσα με την της ΕΕ (Δανία) μεταβαίνει σε τρίτη χώρα της ΕΕ ( Αγ
 οδηγία προθεσμία εξέπνευσε στις 23 Ιουλίου 1993. γλία), όπου επέρχεται βλάβη της υγείας του , δικαιούται
 για τη βλάβη της υγείας που επήλθε στην άλλη αυτή χώρα
 (!) ΕΕ αριθ . L 228 της 17. 8. 1991 , σ. 70. της ΕΕ δωρεάν νοσοκομειακής περίθαλψης (Δανία), όταν
 (2) ΕΕ αριθ . C 108 της 5. 4. 1997, σ. 12. η νοσοκομειακή περίθαλψη διακόπτεται και o πολίτης
 επιστρέφει στη Δανία, όπου συνεχίζεται η νοσοκομειακή
 περίθαλψη. Λαμβάνεται ως δεδομένο ότι πρόκειται για
 συνεχή περίθαλψη .
 ( · ) ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001 , σ. 73 .
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 υπέβαλε με έγγραφο της 5ης Μαρτίου 1997 το Retten i Arhus
 στο πλαίσιο της υποθέσεως Elly Bach κατά Arhus
 Amtskommune
 (Υπόθεση C-97/97)
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 (97/C 131 /24) υπέβαλε το Oberlandesgericht Wien, με απόφαση της 28ης
 Φεβρουαρίου 1997, στην υπόθεση Verein zur Fôrderung des
 freien Wettbewerbs im Medienwesen κατά TV Spielfilm
 Με έγγραφο της 5ης Μαρτίου 1997 , το οποίο περιήλθε στη Verlag Gesellschaft mbH
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ,
 στις 7 Μαρτίου 1997 , το Retten i Arhus ζήτησε, στο πλαίσιο (Υπόθεση C-99/97)
 της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του μεταξύ Elly Bach και (97/C 131/25 )
 Ârhus Amtskommune, από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του
 ακόλουθου ερωτήματος: Με απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 1997 , η οποία περιήλθε
 στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τήτων, στις 7 Μαρτίου 1997, το Oberlandesgericht Wien, στο
 1 . Ερωτάται κατά πόσον, κατά την εφαρμογή του άρθρου 3 1 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Verein zur Fôrderung des freien
 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 (1 ) και του αντιστοί Wettbewerbs im Medienwesen και TV Spielfilm Verlag
 χου προς αυτό παραρτήματος VI B σημείο 2, πρέπει να Gesellschaft mbH, που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το
 γίνεται αυστηρή και γραμματική ερμηνεία, επίσης ως προς Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του
 την προβλεπόμενη από τη σχετική διάταξη προϋπόθεση ακόλουθου ερωτήματος:
 διαμονής, ή μπορεί η διατάξη αυτή να θεωρηθεί ότι έχει
 την έννοια ότι ένας πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 δικαιούται δωρεάν ιατρικής περιθάλψεως σε ένα κράτος Εχει το άρθρο 30 της συνθήκης ΕΚ την έννοια ότι αντιτίθεται
 μέλος, ακόμη και όταν η βλάβη της υγείας επήλθε σε άλλο στην εφαρμογή διατάξεων του κράτους μέλους A , οι οποίες
 κράτος μέλος, όπου και συντελέστηκε το πρώτο στάδιο απαγορεύουν σε εγκατεστημένη στο κράτος μέλος B επιχεί
 της ιατρικής περίθαλψης; ρηση να πωλεί το εκεί τακτικά εκδιδόμενο περιοδικό και στο
 κράτος μέλος A, όταν στο περιοδικό αυτό περιέχονται
 σταυρόλεξα ή παιχνίδια με δώρα, τα οποία νομίμως οργανώ
 Κατά την απάντηση πρέπει να ληφθεί ως δεδομένο ότι νονται στο κράτος μέλος B ;
 πρόκειται για συνεχή περίθαλψη η οποία διακόπτεται σε
 ένα κράτος μέλος και συνεχίζεται σε άλλο . Επομένως, δεν
 πρόκειται για μετέπειτα παρακολούθηση .
 2. Ερωτάται κατά πόσον o όρος «κατοικία» του άρθρου 31
 μπορεί, μέσω τελολογικής ερμηνείας, να καλύπτει συγχρό
 νως και μία χώρα της ΕΕ , στην οποία ένας πολίτης
 διαμένει νομίμως , βάσει των λοιπών νομοθετικών διατά Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ξεων της ΕΕ, μέχρι έξι μήνες ανά έτος σε ιδιόκτητη κατά του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, που
 εξοχική κατοικία. Επισημαίνεται ότι η διαμονή δεν έχει ασκήθηκε στις 7 Μαρτίου 1997
 βιοποριστικό χαρακτήρα και ότι o πολίτης δεν έχει (Υπόθεση C-100/97)
 δηλωθεί στο μητρώο πληθυσμού της χώρας αυτής. (97/C 131 /26)
 3 . Ανεξαρτήτως της επεκτάσεως του πεδίου εφαρμογής του H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 άρθρου 31 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 1408/71 , ερωτά νη από τον Gérard Berscheid , μέλος της Νομικής Υπηρεσίας ,


text:
27. 9. 97 1 EL [ Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων C 295/27
 Διαγραφή της υποθέσεως C-328/95 (') Διαγραφή της υποθέσεως C-64/97 (')
 (97/C 295/54) (97/C 295/55)
 Με διάταξη της 3ης Ιουλίου 1997, o πρόεδρος του πέμπτου
 τμήματος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Με διάταξη της 3ης Ιουλίου 1997, o Προεδρος του Δικαστη
 αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως C-328/95 : Επιτροπή ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας. της υποθέσεως C-64/97: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοι
 νοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας.
 (') ΕΕ C 333 της 9 . 12 . 1995 .
 (■) ΕΕ C 108 της 5. 4. 1997.


text:
 10.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 395/41
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Σεπτεμβρίου 2014 — CEWE Stiftung κατά ΓΕΕΑ (SMILECARD)
 (Υπόθεση T-484/12) (1)
 ([Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος SMILECARD - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2014/C 395/49)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: CEWE Stiftung & Co. KGaA, πρώην CeWe Color AG & Co. OHG (Oldenburg, Γερμανία) (εκπρόσωπος: U. Sander, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Pohlmann)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 3ης Σεπτεμβρίου 2012 (υπόθεση R 2279/2011-4), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου SMILECARD ως κοινοτικού σήματος.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Καταδικάζει την CEWE Stiftung & Co. KGaA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 26 της 26.1.2013.


text:
 5.6.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 148/21
 Αναίρεση που άσκησε στις 6 Απριλίου 2010 ο Karen Goncharov κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 21 Ιανουαρίου 2010 στην υπόθεση T-34/07, Karen Goncharov κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: DSB
 (Υπόθεση C-156/10 P)
 2010/C 148/32
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Karen Goncharov (εκπρόσωποι: A. Späth και G. N. Hasselblatt, δικηγόροι)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), DSB
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 1)
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Ιανουαρίου 2010 (υπόθεση T-34/07),
 2)
 να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 4ης Δεκεμβρίου 2006 (υπόθεση R 1330/2005-2) και
 3)
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, του Δικαστηρίου και του τμήματος προσφυγών, καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο αναιρεσείων.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 21ης Ιανουαρίου 2010 (T-34/07) πρέπει να αναιρεθεί, καθότι προσβάλλει την διάταξη περί αρνήσεως καταχωρίσεως εξαιτίας ύπαρξης σχετικών απόλυτων λόγων απαραδέκτου του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του Κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 1993 για το κοινοτικό σήμα (που αντικαταστάθηκε από τον Κανονισμό (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου της 26ης Φεβρουαρίου 2009 για το κοινοτικό σήμα).
 Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των γενικών αρχών περί εκτιμήσεως του κινδύνου συγχύσεως. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο δεν προέβη σε σφαιρική εκτίμηση των παραγόντων της παρούσας υποθέσεως, καθότι δεν έλαβε υπόψη ότι τα επίμαχα σήματα αποτελούνται από αρκτικόλεξα.
 Το Γενικό Δικαστήριο στήριξε τελικά την απόφασή του μόνον σε δίδαγμα της κοινής πείρας, κατά το οποίο ο καταναλωτής προσδίδει συνήθως μεγαλύτερη σημασία στο πρώτο τμήμα των λέξεων. Επομένως η διαφορά στη μορφή του γράμματος «W» στο αμφισβητούμενο σήμα δεν επαρκεί ούτως ώστε να αρθεί η οπτική και φωνητική ομοιότητα.
 Το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι τα αντιπαρατιθέμενα σήματα δεν συνιστούν λέξεις, αλλά αρκτικόλεξα. Από το σκεπτικό της αποφάσεως αποδεικνύεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν προέβη σε συνολική εξέταση του κινδύνου συγχύσεως, αλλά αντιθέτως βασίστηκε μόνον σε δίδαγμα της κοινής πείρας, το οποίο ουδόλως εφαρμόζεται στην υπό κρίση υπόθεση.
 Τουτέστιν, σε περίπτωση αρκτικόλεξων, ο καταναλωτής έχει την συνήθεια να εφιστά την προσοχή του σε κάθε μεμονωμένο γράμμα. Διδάγματα της κοινής πείρας περί λεκτικών σημάτων αποτελούμενων από λέξεις δεν μπορούν επομένως να εφαρμόζονται εξίσου σε λεκτικά σήματα που αποτελούνται από αρκτικόλεξα.


text:
 15.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/25
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 17ης Ιουλίου 2014 [αίτηση του Audiencia Provincial de Castellón (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García κατά Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
 (Υπόθεση C-169/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Οδηγία 93/13/ΕΟΚ - Άρθρο 7 - Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Άρθρο 47 - Συμβάσεις που συνάπτονται με καταναλωτές - Σύμβαση ενυπόθηκου δανείου - Καταχρηστικές ρήτρες - Διαδικασία εκτελέσεως ενυπόθηκης απαιτήσεως - Δικαίωμα προσφυγής))
 2014/C 315/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Audiencia Provincial de Castellón
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García
 κατά
 Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
 Διατακτικό
 Το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει την έννοια ότι αντίκειται προς αυτό σύστημα αναγκαστικής εκτελέσεως, όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη, το οποίο προβλέπει ότι η διαδικασία εκτελέσεως ενυπόθηκης απαιτήσεως δεν μπορεί να ανασταλεί από το δικαστήριο της ουσίας, εξυπακουομένου ότι το τελευταίο αυτό δικαστήριο μπορεί, με την οριστική απόφασή του, απλώς να επιδικάσει αποζημίωση προς αντιστάθμιση της ζημίας που υπέστη ο καταναλωτής, στο μέτρο που ο τελευταίος, ως καθού η κατάσχεση οφειλέτης, δεν έχει τη δυνατότητα να εφεσιβάλει την απόφαση με την οποία απορρίπτεται η ανακοπή του κατά της εν λόγω εκτελέσεως, ενώ ο επαγγελματίας, κατασχών δανειστής, μπορεί να ασκήσει το εν λόγω ένδικο μέσο κατά της αποφάσεως με την οποία διατάσσεται η κατάργηση της διαδικασίας ή η μη εφαρμογή καταχρηστικής ρήτρας.
 (1) ΕΕ C 175 της 10.6.2014.