text:
5.1.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 3/35
 Η προσφευ ́γουσα-ενα ́γουσα (στο εξη ́ς: προσφευ ́γουσα) ζητει ́ απο ́ αποφα ́σεως ΥΧΕ. Επιπλε ́ον, η Επιτροπη ́ παρε ́λειψε να αποδει ́ξει την
 το Πρωτοδικει ́ο: υ ́παρξη αιτιω ́δους συνδε ́σμου μεταξυ ́ των προβλημα ́των αυτω ́ν και
 της επιδεινω ́σεως της καταστα ́σεως ενο ́ς οικονομικου ́ τομε ́α στην
 Κοινο ́τητα. Η προσφευ ́γουσα προβα ́λλει περαιτε ́ρω ο ́τι η εισαγωγη ́
 1) να ακυρω ́σει τον κανονισμο ́ 1476/2001· ζα ́χαρης και μειγμα ́των ζα ́χαρης/κακα ́ο απο ́ τις ΥΧΕ δεν ́εχει
 επι ́πτωση στα προβλη ́ματα αυτα ́.
 2) να ορι ́σει ο ́τι η Κοινο ́τητα ει ́ναι υπευ ́θυνη για τη ζημι ́α που η
 προσφευ ́γουσα υπε ́στη απο ́ το γεγονο ́ς ο ́τι απο ́ τις 19 Ιουλι ́ου Στη συνε ́χεια, η προσφευ ́γουσα ισχυρι ́ζεται ο ́τι παραβια ́στηκε η
 2001 η εισαγωγη ́ των προϊο ́ντων που αφορα ́ ο κανονισμο ́ς αρχη ́ της αναλογικο ́τητας και ο ́τι δεν τηρη ́θηκαν τα α ́ρθρα 3 ΕΚ
 1476/2001 εμποδι ́ζεται η ́ περιορι ́ζεται συνεπει ́α του κανο- και 182 ΕΚ ́εως 184 ΕΚ. Συγκεκριμε ́να, ο προσβαλλο ́μενος
 νισμου ́ αυτου ́, καθω ́ς και να ορι ́σει ο ́τι οι δια ́δικοι θα κανονισμο ́ς δεν λαμβα ́νει υπο ́ψη την προνομιακη ́ θε ́ση που τα
 πρε ́πει να συμφωνη ́σουν για την ́εκταση της ζημι ́ας της α ́ρθρα αυτα ́ χορηγου ́ν στις ΥΧΕ.
 προσφευ ́γουσας και ο ́τι, αν δεν συμφωνη ́σουν επι ́ του
 ζητη ́ματος αυτου ́, η δι ́κη θα συνεχιστει ́ εντο ́ς της προθεσμι ́ας
 Τε ́λος, η προσφευ ́γουσα διατει ́νεται ο ́τι η Επιτροπη ́ ενη ́ργησε κατα ́
 που θα τα ́ξει το Πρωτοδικει ́ο για να καθοριστει ́ η ́εκταση της
 κατα ́χρηση εξουσι ́ας και ο ́τι ο προσβαλλο ́μενος κανονισμο ́ς
 ζημι ́ας, η ́ τουλα ́χιστον να υποχρεω ́σει την Κοινο ́τητα να
 στερει ́ται αιτιολογι ́ας.
 καταβα ́λει μια προσωρινω ́ς υπολογισμε ́νη αποζημι ́ωση που
 θα προσδιοριστει ́αργο ́τερα, η ́ επικουρικο ́τερα, να υποχρεω ́σει
 την Κοινο ́τητα να καταβα ́λει την αποζημι ́ωση που το Πρωτο- (1) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1476/2001 της Επιτροπη ́ς, της 18ης Ιουλι ́ου 2001,
 δικει ́ο θα καθορι ́σει κατα ́ δι ́καιη κρι ́ση, πλε ́ον το ́κων προς για την τροποποι ́ηση του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1325/2001 σχετικα ́ με τα
 8 % ετησι ́ως απο ́ την ημερομηνι ́α ασκη ́σεως της προσφυγη ́ς- με ́τρα διασφαλι ́σεως ο ́σον αφορα ́ τις εισαγωγε ́ς απο ́ τις υπερπο ́ντιες
 αγωγη ́ς με ́χρι την ολοσχερη ́ εξο ́φληση· χω ́ρες και εδα ́φη μειγμα ́των ζα ́χαρης και κακα ́ο με σω
 ́ ρευση καταγωγω ́ν
 ΑΚΕ/ΥΧΕ για την περι ́οδο απο ́ την 1η Ιουλι ́ου 2001 ́εως την
 1η ∆εκεμβρι ́ου 2001 (ΕΕ L 195 της 19.7.2001, σ. 29).
 3) να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα. (2) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1325/2001 της Επιτροπη ́ς, της 29ης Ιουνι ́ου 2001,
 για τη συνε ́χιση της εφαρμογη ́ς των με ́τρων διασφαλι ́σεως ο ́σον αφορα ́
 τις εισαγωγε ́ς, απο ́ τις υπερπο ́ντιες χω ́ρες και εδα ́φη, προϊο ́ντων του
 τομε ́α της ζα ́χαρης με σω ́ρευση καταγωγω ́ν ΕΚ/ΥΧΕ για την περι ́οδο
 απο ́ την 1η Ιουλι ́ου ́εως την 1η ∆εκεμβρι ́ου 2001 (ΕΕ L 177 της
 30.6.2001, σ. 57).
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Η προσφευ ́γουσα παρα ́γει στην Αruba ζα ́χαρη και μει ́γματα
 ζα ́χαρης/κακα ́ο. Η Αruba ανη ́κει στις υπερπο ́ντιες χω ́ρες και εδα ́φη
 (ΥΧΕ). Η ζα ́χαρη και τα μει ́γματα ζα ́χαρης/κακα ́ο που παρα ́γονται Προσφυγη ́ της SONY Computer Entertainment Europe
 απο ́ την προσφευ ́γουσα λαμβα ́νουν, συνεπει ́α της σωρευ ́σεως Limited κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των,
 καταγωγω ́ν ΕΚ/ΥΧΕ και ΑΚΕ/ΥΧΕ, καταγωγη ́ ΥΧΕ και μπορου ́ν να που ασκη ́θηκε στις 3 Οκτωβρι ́ου 2001
 εισαχθου ́ν στην ΕΚ χωρι ́ς δασμου ́ς.
 (Υπο ́θεση T-243/01)
 (2002/C 3/61)
 'Ομως, με τον κανονισμο ́ 1476/2001 (1), ο οποι ́ος τροποποι ́ησε
 τον κανονισμο ́ 1325/2001 (2), καθιερω ́θηκε για τα μει ́γματα
 ζα ́χαρης/κακα ́ο ποσο ́στωση 6 684 το ́νων ζα ́χαρης για την περι ́οδο (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 απο ́ τις 19 Ιουλι ́ου ́εως την 1η ∆εκεμβρι ́ου 2001.
 Η SONY Computer Entertainment Europe Limited, εκπροσω-
 που ́μενη απο ́ τον Philippe de Baere του δικηγορικου ́ γραφει ́ου
 Η προσφευ ́γουσα στηρι ́ζεται προπα ́ντων στην ́ελλειψη νομιμο ́τητας Van Bael & Bellis, Βρυξε ́λλες (Βε ́λγιο), με το ́πο επιδο ́σεων στο
 του κανονισμου ́ 1325/2001, τον οποι ́ο προσε ́βαλε με χωριστη ́ Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊ-
 προσφυγη ́ στην υπο ́θεση Τ-211/01. κω ́ν Κοινοτη ́των στις 3 Οκτωβρι ́ου 2001 προσφυγη ́ κατα ́ της
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 Η προσφευ ́γουσα ισχυρι ́ζεται προς στη ́ριξη της τωρινη ́ς προσφυ- Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 γη ́ς-αγωγη ́ς της ο ́τι ο προσβαλλο ́μενος κανονισμο ́ς παραβαι ́νει το
 α ́ρθρο 109 της αποφα ́σεως ΥΧΕ. Κατα ́ την προσφευ ́γουσα, η — να ακυρω ́σει τον κανονισμο ́ (ΕΚ) 1400/2001 (1), καθο ́σον
 Επιτροπη ́, για να θεσπι ́σει το σχετικο ́ με ́τρο διασφαλι ́σεως, στηρι ́χ- κατατα ́σσει την κονσο ́λα παιχνιδιω ́ν Playstation 2 στον
 θηκε σε ανακριβη ́ πραγματικα ́ περιστατικα ́. 'Ετσι, οι σοβαρε ́ς κωδικο ́ ΣΟ 9504 10 00 και το συνοδευτικο ́ CD-ROM στον
 διαταρα ́ξεις η ́ δυσκολι ́ες σε ́ενα τομε ́α οικονομικη ́ς δραστηριο ́τητας κωδικο ́ ΣΟ 8524 39 90·
 στην Ευρωπαϊκη ́ Κοινο ́τητα τις οποι ́ες επικαλει ́ται η Επιτροπη ́ δεν
 ει ́ναι διαταρα ́ξεις η ́ δυσκολι ́ες υπο ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 109 της — να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 ---pagebreak--- C 3/36 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 5.1.2002
 Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 Η προσφευ ́γουσα, εταιρι ́α αγγλικου ́ δικαι ́ου, ει ́ναι η μοναδικη ́ — να ακυρω ́σει την απο ́φαση της εξεταστικη ́ς επιτροπη ́ς του
 εισαγωγε ́ας των μοντε ́λων SCPH-30003 και SCPH-30004 της διαγωνισμου ́ ΡΕ/90/Α με την οποι ́α δεν ́εγινε δεκτη ́ η
 κονσο ́λας παιχνιδιω ́ν Playstation 2 Computer Entertainmen συμμετοχη ́ του στον εν λο ́γω διαγωνισμο ́.
 System. Η προσφευ ́γουσα κατει ́χε επι ́σης τη δεσμευτικη ́ δασμολο-
 γικη ́ πληροφορι ́α με αριθμο ́ GB 105614503, βα ́σει της οποι ́ας το
 εμπο ́ρευμα ει ́χε καταταχθει ́ στον κωδικο ́ ΣΟ 8471 49 90, με ́χρι
 που ανακλη ́θηκε λο ́γω της εκδο ́σεως του προσβαλλο ́μενου κανο- Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 νισμου ́.
 Ο προσφευ ́γων, ο οποι ́ος ει ́ναι κα ́τοχος του ισπανικου ́ τι ́τλου
 Η προσφευ ́γουσα υποστηρι ́ζει ο ́τι η προσβαλλο ́μενη πρα ́ξη δεν τεχνικου ́-μηχανικου ́ (Ingeniero Técnico), υπε ́βαλε την υποψηφιο ́-
 συνιστα ́ πρα ́γματι κανονισμο ́, αλλα ́ απο ́φαση που απευθυ ́νεται τητα ́ του στον γενικο ́ διαγωνισμο ́ ΡΕ/90/Α για την κατα ́ρτιση
 σ' αυτη ́. Μο ́νον το εμπο ́ρευμα που εισα ́γει η προσφευ ́γουσα εφεδρικου ́ πι ́νακα για μελλοντικε ́ς προσλη ́ψεις ισπανοφω ́νων βοη-
 εμπι ́πτει επακριβω ́ς στην ειδικη ́ περιγραφη ́ του προσβαλλο ́μενου θω ́ν υπαλλη ́λων διοικη ́σεως βαθμου ́ Α8 (1). Με επιστολη ́ της
 κανονισμου ́. 27ης Ιουνι ́ου 2001, ο προ ́εδρος της εξεταστικη ́ς επιτροπη ́ς τον
 πληροφο ́ρησε ο ́τι δεν ει ́χε γι ́νει δεκτο ́ς να συμμετα ́σχει στον
 Η προσφευ ́γουσα ισχυρι ́ζεται ο ́τι η εν λο ́γω κονσο ́λα παιχνιδιω ́ν διαγωνισμο ́ λο ́γω του ο ́τι δεν ει ́χε πολυ ́ καλη ́ γνω ́ση δυ ́ο γλωσσω ́ν
 πρε ́πει να καταταχθει ́ στην κλα ́ση 8471. Το εμπο ́ρευμα πληροι ́ τα της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως και του ο ́τι δεν ει ́χε ολοκληρω ́σει πλη ́ρεις
 τε ́σσερα κριτη ́ρια που προβλε ́πει η σημει ́ωση 5α) του κεφαλαι ́ου 84 πανεπιστημιακε ́ς σπουδε ́ς πιστοποιου ́μενες απο ́ σχετικο ́ τι ́τλο. Ο
 του Κοινου ́ ∆ασμολογι ́ου. Κατατα ́σσοντας το εμπο ́ρευμα στον προσφευ ́γων βα ́λλει κατα ́ της αποφα ́σεως αυτη ́ς και προβα ́λλει
 κωδικο ́ ΣΟ 9504 10 00, η προσβαλλο ́μενη πρα ́ξη συνιστα ́ παρα ́- ́ελλειψη νομιμο ́τητας το ́σο της προκηρυ ́ξεως του διαγωνισμου ́ ο ́σο
 βαση του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 2658/87 (2) και του κειμε ́νου των και του οδηγου ́ για τους υποψηφι ́ους στους διοργανικου ́ς
 επεξηγηματικω ́ν σημειω ́σεων του εναρμονισμε ́νου συστη ́ματος (β) διαγωνισμου ́ς (2), καθο ́σον προβλε ́πουν ως προϋπο ́θεση συμμε-
 για την κλα ́ση 9504. Επιπλε ́ον, συνιστα ́ εσφαλμε ́νη εφαρμογη ́ τοχη ́ς στον διαγωνισμο ́ την κατοχη ́ ισπανικου ́ πτυχι ́ου και δεν
 της διατα ́ξεως του γενικου ́ κανο ́να 3β) για την ερμηνει ́α της δε ́χονται τον τι ́τλο που απονε ́μεται μετα ́ τη συμπλη ́ρωση τριετω ́ν
 συνδυασμε ́νης ονοματολογι ́ας, καθο ́τι καθο ́ρισε τον ουσιω ́δη πανεπιστημιακω ́ν σπουδω ́ν, ο ́πως αυτε ́ς του τεχνικου ́-μηχανικου ́.
 χαρακτη ́ρα του εμπορευ ́ματος μο ́νο βα ́σει των λειτουργιω ́ν της
 κονσο ́λας παιχνιδιω ́ν και ο ́χι βα ́σει των υλικω ́ν η ́ των συστατικω ́ν
 που πρε ́πει να καθορι ́ζουν τις λειτουργι ́ες αυτε ́ς. Τε ́λος, η Οι ισχυρισμοι ́και τα επιχειρη ́ματα συμπι ́πτουν με τους ισχυρισμου ́ς
 προσβαλλο ́μενη απο ́φαση συνιστα ́ παρα ́βαση του α ́ρθρου 253 της και τα επιχειρη ́ματα στην υπο ́θεση Τ-208/00 (3).
 Συνθη ́κης ΕΚ.
 (1) ΕΕ C 162 A της 10.6.00, σ. 10.
 (1) Κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1400/2001 της Επιτροπη ́ς, της 10ης Ιουλι ́ου 2001, (2) ΕΕ C 162 A της 10.6.00, σ. 1.
 για την κατα ́ταξη εμπορευμα ́των στη συνδυασμε ́νη ονοματολογι ́α (ΕΕ (3) ΕΕ C 316 της 4.11.00, σ. 26.
 L 189, σ. 5).
 (2) Κανονισμο ́ς (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλι ́ου της 23ης Ιουλι ́ου 1987
 για τη δασμολογικη ́ και στατιστικη ́ ονοματολογι ́α και το κοινο ́
 δασμολο ́γιο (ΕΕ L 256, σ. 1).
 Προσφυγη ́ς της Dresdner Bank AG κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις 10 Οκτωβρι ́ου
 Προσφυγη ́ του Marc Boixader Rivas κατα ́ του Ευρωπαϊκου ́ 2001
 Κοινοβουλι ́ου και του Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως
 που ασκη ́θηκε στις 9 Οκτωβρι ́ου 2001
 (Υπο ́θεση T-250/01)
 (Υπο ́θεση Τ-249/01)
 (2002/C 3/63)
 (2002/C 3/62)
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Γλω
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ισπανικη ́)
 (Γλω
 Ο Marc Boixader Rivas, κα ́τοικος Fuenlabrada (Μαδρι ́τη, Ισπα- Η Dresdner Bank AG, με ́εδρα τη Φρανκφου ́ρτη επι ́ του Μα ́ιν,
 νι ́α), εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον δικηγο ́ρο Diego López Garrido, εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους Rechtsanwälte M. Hirsch και W.
 α ́σκησε στις 9 Οκτωβρι ́ου 2001 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου Bοsch, α ́σκησε στις 10 Οκτωβρι ́ου 2001 ενω ́πιον του Πρωτοδι-
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ του Ευρωπαϊκου ́ κει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς
 Κοινοβουλι ́ου και του Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως. των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των


text:
 8.5.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 144/25
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Corte suprema di cassazione (Ιταλία) στις 6 Φεβρουαρίου 2017 — Oftalma Hospital Srl κατά C.I.O.V. — Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte
 (Υπόθεση C-65/17)
 (2017/C 144/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Corte suprema di cassazione
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: Oftalma Hospital Srl
 Αναιρεσίβλητες: C.I.O.V. — Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 9 της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992 (1), το οποίο ορίζει ότι οι συμβάσεις που έχουν ως αντικείμενο υπηρεσίες που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΒ συνάπτονται σύμφωνα με τα άρθρα 14 και 16, την έννοια ότι επί των εν λόγω συμβάσεων εξακολουθούν σε κάθε περίπτωση να τυγχάνουν εφαρμογής οι αρχές της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας, της διαφάνειας και της μη διακριτικής μεταχειρίσεως, οι οποίες καθιερώνονται με τα άρθρα 43, 49 και 86 [ΕΚ];
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως επί του πρώτου ερωτήματος, το άρθρο 27 της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ, το οποίο ορίζει ότι, σε περίπτωση αναθέσεως μέσω διαδικασίας με διαπραγμάτευση, οι υποψήφιοι που γίνονται δεκτοί για διαπραγμάτευση δεν μπορεί να είναι λιγότεροι από τρεις, εφόσον υπάρχει επαρκής αριθμός κατάλληλων υποψηφίων, τυγχάνει εφαρμογής ομοίως επί των συμβάσεων που έχουν ως αντικείμενο υπηρεσίες που απαριθμούνται στο παράρτημα IB της οδηγίας;
 3)
 Αποκλείει το άρθρο 27 της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ, το οποίο ορίζει ότι, σε περίπτωση αναθέσεως μέσω διαδικασίας με διαπραγμάτευση, οι υποψήφιοι που γίνονται δεκτοί για διαπραγμάτευση δεν μπορεί να είναι λιγότεροι από τρεις, εφόσον υπάρχει επαρκής αριθμός κατάλληλων υποψηφίων, την εφαρμογή εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως η οποία, προκειμένου για τις δημόσιες συμβάσεις που συνήφθησαν προ της εκδόσεως της οδηγίας 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004 (2), και έχουν ως αντικείμενο υπηρεσίες που απαριθμούνται στο παράρτημα IB της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ, δεν εγγυάται το άνοιγμα στον ανταγωνισμό σε περίπτωση προσφυγής στη διαδικασία με διαπραγμάτευση;
 (1) Οδηγία 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για το συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών (ΕΕ L 209, σ. 1).
 (2) Οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (ΕΕ L 134, σ. 114).

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 25.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 12ης Ιουνίου 2014 [αίτηση του Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Κάτω Χώρες) — Granton Advertising BV κατά Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag
 (Υπόθεση C-461/12) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Έκτη οδηγία ΦΠΑ - Απαλλαγές - Άρθρο 13, Β, στοιχείο δ', σημεία 3 και 5 - Έννοια «λοιποί τίτλοι» και «λοιπά αξιόγραφα» - Σύστημα προωθήσεως των πωλήσεων - Εκπτωτική κάρτα - Βάση επιβολής του φόρου))
 2014/C 282/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Granton Advertising BV
 κατά
 Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag
 Διατακτικό
 Το άρθρο 13, Β, στοιχείο δ', της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, έχει την έννοια ότι η πώληση εκπτωτικής κάρτας όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη δεν συνιστά πράξη σχετική με «λοιπούς τίτλους» ή με «λοιπά αξιόγραφα» κατά την έννοια, αντιστοίχως, των σημείων 5 και 3 της διατάξεως αυτής, που αφορά ορισμένες πράξεις τις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να απαλλάσσουν από τον φόρο προστιθέμενης αξίας.
 (1) ΕΕ C 9 της 12.1.2013.


text:
C 84/6 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 6.4.2002
 α) Μια παροχη ́ ́οπως η προβλεπο ́μενη απο ́ τον εκδοθε ́ντα το α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς
 1985 österreichische Bundesgesetz über die Gewährung von που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του δικαστηρι ́ου αυτου ́ μεταξυ ́, αφενο ́ς, Carl
 Vorschüssen auf den Unterhalt von Kindern (Unterhaltsvor- Kühne GmbH & Co. KG, Rich. Hengstenberg GmbH & Co.
 schussgesetz) (αυστριακο ́ ομοσπονδιακο ́ νο ́μο περι ́της προκα- και Εrnst Nowka GmbH & Co. KG και, αφετε ́ρου, Jütro
 ταβαλλομε ́νης διατροφη ́ς για τη συντη ́ρηση τε ́κνων) προκα- Konservenfabrik GmbH & Co. KG, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς
 ταβολη ́ διατροφη ́ς αποτελει ́ οικογενειακη ́ παροχη ́ υπο ́ την αποφα ́σεως ως προς το κυ ́ρος του κανονισμου ́ (ΕΚ) 590/1999 της
 ́εννοια του ́αρθρου 4, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο η', του Επιτροπη ́ς, της 18ης Μαρτι ́ου 1999, για τη συμπλη ́ρωση του
 κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλι ́ου, της παραρτη ́ματος του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1107/96 της Επιτροπη ́ς,
 14ης Ιουνι ́ου 1971, περι ́ εφαρμογη ́ς των συστημα ́των σχετικα ́ με την καταχω ́ ριση των γεωγραφικω ́ν ενδει ́ξεων και
 κοινωνικη ́ς ασφαλι ́σεως στους μισθωτου ́ς, στους μη μισ- των ονομασιω ́ν προε ́λευσης συ ́μφωνα με τη διαδικασι ́α που
 θωτου ́ς και στα με ́λη των οικογενειω ́ ν τους που διακινου ́νται προβλε ́πεται στο α ́ρθρο 17 του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 2081/92 (ΕΕ
 εντο ́ς της Κοινο ́τητας, ́οπως τροποποιη ́θηκε και ενημε- L 74, σ. 8), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους
 ρω ́ θηκε με τον κανονισμο ́ (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλι ́ου, Ν. Colneric, προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος, προεδρευ ́ουσα
 της 2ας ∆εκεμβρι ́ου 1996. του ́εκτου τμη ́ματος, C. Gulmann (εισηγητη ́), J.-P. Puissochet,
 R. Schintgen και Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας:
 β) 'Ατομο του οποι ́ου ο ́ενας απο ́ τους γονει ́ς ει ́ναι εργαζο ́μενος F. G. Jacobs, γραμματε ́ας: L. Hewlett, υπα ́λληλος διοικη ́σεως,
 ́η ́ανεργος εμπι ́πτει στο προσωπικο ́ πεδι ́ο εφαρμογη ́ς του εξε ́δωσε στις 6 ∆εκεμβρι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 κανονισμου ́ 1408/71, ́οπως τροποποιη ́θηκε, ως με ́λος της διατακτικο ́:
 οικογενει ́ας εργαζομε ́νου υπο ́ την ́εννοια του ́αρθρου 2,
 παρα ́γραφος 1, του ́διου
 ι κανονισμου ́, ενο ́ψει του ́αρθρου 1, Απο ́ την εξε ́ταση του υποβληθε ́ντος ερωτη ́ματος δεν προε ́κυψε
 στοιχει ́ο στ', σημει ́ο i, του κανονισμου ́ αυτου ́. κανε ́να στοιχει ́ο ικανο ́ να επηρεα ́σει το κυ ́ρος του κανονισμου ́
 γ) Τα ́αρθρα 73 και 74 του κανονισμου ́ 1408/71 ́εχουν την (ΕΚ) 590/1999 της Επιτροπη ́ς, της 18ης Μαρτι ́ου 1999, για τη
 ́εννοια ́οτι ́ενα ανη ́λικο τε ́κνο, το οποι ́ο συγκατοικει ́ με τον συμπλη ́ρωση του παραρτη ́ματος του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1107/96
 γονε ́α που ́εχει την επιμε ́λεια ́ του εντο ́ς κρα ́τους με ́λους της Επιτροπη ́ς, σχετικα ́ με την καταχω ́ ριση των γεωγραφικω ́ν
 διαφορετικου ́ απο ́ το κρα ́τος με ́λος που χορηγει ́ τις οικει ́ες ενδει ́ξεων και των ονομασιω ́ ν προε ́λευσης συ ́μφωνα με τη διαδι-
 παροχε ́ς και του οποι ́ου ο ́ετερος γονε ́ας υποχρεου ́ται ́εναντι ́ κασι ́α που προβλε ́πεται στο ́αρθρο 17 του κανονισμου ́ (ΕΟΚ)
 του σε καταβολη ́ διατροφη ́ς και εργα ́ζεται ́η ει ́ναι ́ανεργος 2081/92, καθο ́σον με αυτο ́ν καταχωρι ́ζεται η ονομασι ́α
 εντο ́ς του κρα ́τους με ́λους που χορηγει ́τις παροχε ́ς, δικαιου ́- «Spreewälder Gurken».
 ται να λα ́βει οικογενειακη ́ παροχη ́ ́οπως η προβλεπο ́μενη
 απο ́ τον Unterhaltsvorschussgesetz προκαταβολη ́ διατροφη ́ς. (1) EE C 281 της 2.10.1999.
 (1) ΕΕ C 265 της 18.9.1999.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ε ́κτο τμη ́μα)
 (ε ́κτο τμη ́μα) της 27ης Νοεμβρι ́ου 2001
 της 6ης ∆εκεμβρι ́ου 2001 στην υπο ́θεση C-270/99 P: Z κατα ́ Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβου-
 λι ́ου (1)
 στην υπο ́θεση C-269/99 (αι ́τηση του Landgericht Hamburg
 για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Carl Kühne
 («Αι ́τηση αναιρε ́σεως — Υπα ́λληλοι — Πειθαρχικη ́ διαδι-
 GmbH & Co. KG, Rich. Hengstenberg GmbH & Co., Ernst
 κασι ́α — Υπε ́ρβαση των προθεσμιω ́ ν του α ́ρθρου 7 του
 Nowka GmbH & Co. KG κατα ́ Jütro Konservenfabrik
 παραρτη ́ματος IX του Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́-
 GmbH & Co. KG (1)
 σεως των υπαλλη ́λων των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη
 ́των»)
 («Γεωργικα ́ προϊο ́ντα και τρο ́φιμα — Γεωγραφικε ́ς
 ενδει ́ξεις και ονομασι ́ες προελευ ́σεως — Απλοποιημε ́νη (2002/C 84/11)
 διαδικασι ́α καταχωρι ́σεως — Προστασι ́α της ονομασι ́ας
 “Spreewälder Gurken”») (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (2002/C 84/10) (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ Στην υπο ́θεση C-270/99 P, Z, μο ́νιμος υπα ́λληλος του Ευρωπαϊ-
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») κου ́ Κοινοβουλι ́ου, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν (Βε ́λγιο), εκπροσωπου ́με-
 νος απο ́ τον J.-N. Louis, avocat, με αντικει ́μενο αι ́τηση αναιρε ́σεως
 κατα ́ της αποφα ́σεως που εξε ́δωσε στις 4 Μαι ̈́ου 1999 το
 Στην υπο ́θεση C-269/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Landgericht Πρωτοδικει ́ο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (πρω ́το τμη ́μα) στην
 Hamburg (Γερμανι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του υπο ́θεση T-242/97, Z κατα ́ Κοινοβουλι ́ου, (Συλλογη ́ Υπ.Υπ.


text:
 8.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 303/35
 Προσφυγή της 11ης Ιουνίου 2014 — ClientEarth κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-425/14)
 2014/C 303/44
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ClientEarth (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: O. Brouwer, F. Heringa και J. Wolfhagen, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της καθής με την οποία αρνήθηκε στην προσφεύγουσα την πρόσβαση στα έγγραφα που είχε ζητήσει, δυνάμει του Κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής, η οποία της κοινοποιήθηκε την Απριλίου 2014 σε επιστολή με αριθμό πρωτοκόλλου SG.B.4/LR/rc sg.dsg2.b.4(2014) 1029188·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας βάσει του άρθρου 87 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων των εξόδων τυχόν παρεμβαινόντων.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα προσφυγή η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής περί αρνήσεως της προσβάσεως στην Έκθεση Αξιολογήσεως Συνεπειών της Επιτροπής και στη γνωμοδότηση της Επιτροπής Αξιολογήσεως Συνεπειών σχετικά με την αναθεώρηση του νομικού πλαισίου της ΕΕ επί περιβαλλοντικών επιθεωρήσεων και εποπτείας σε εθνικό επίπεδο και σε επίπεδο ΕΕ.
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους οι οποίοι, κατ’ ουσίαν, είναι ίδιοι ή παρόμοιοι με τους λόγους που προβλήθηκαν στην υπόθεση T-424/14, ClientEarth κατά Επιτροπής.


text:
 29.1.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 30/62
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (μονομελούς) της 14ης Δεκεμβρίου 2010 — Marcuccio κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-1/10) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Κοινωνική ασφάλιση - Ασφάλιση υγείας - Αιτήσεις επιστροφής ιατρικών εξόδων - Δεν υφίσταται βλαπτική πράξη - Απαράδεκτο - Ελλιπής αιτιολογία)
 2011/C 30/121
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Luigi Marcuccio (Tricase, Lecce) (εκπρόσωπος: G. Cipressa, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: M. J. Currall και C. Berardis-Kayser, επικουρούμενοι από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε αίτηση του προσφεύγοντος για επιστροφή σε ποσοστό 100 % ορισμένων ιατρικών εξόδων.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει τις σιωπηρές αποφάσεις με τις οποίες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε τα από 25 Δεκεμβρίου 2008 αιτήματα του L. Marcuccio, για επιστροφή των ορισμένων ιατρικών εξόδων με τον κανονικό συντελεστή.
 2)
 Απορρίπτει τα λοιπά αιτήματα της προσφυγής.
 3)
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) EE C 63 της 13.3.2010, σ. 52.


text:
 13.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/9
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 14ης Ιανουαρίου 2010 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Τσεχικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-343/08) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2003/41/ΕΚ - Δραστηριότητες και εποπτεία των επαγγελματικών συνταξιοδοτικών φορέων - Παράλειψη μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη ολόκληρης της οδηγίας εντός της ταχθείσας προθεσμίας - Απουσία επαγγελματικών συνταξιοδοτικών φορέων εγκατεστημένων εντός της εθνικής επικράτειας - Αρμοδιότητα των κρατών μελών να οργανώνουν τα εθνικά συνταξιοδοτικά συστήματα)
 2010/C 63/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η τσεχική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: M. Šimerdová και N. Yerrell)
 Καθής: Τσεχική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: M. Smolek)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη εμπρόθεσμης θεσπίσεως των αναγκαίων διατάξεων προς συμμόρφωση με την οδηγία 2003/41/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003, για τις δραστηριότητες και την εποπτεία των ιδρυμάτων που προσφέρουν υπηρεσίες επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών (ΕΕ L 235, σ. 10)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Παραλείποντας να θεσπίσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς τα άρθρα 8, 9, 13, 15 έως 18 και 20, παράγραφοι 2 έως 4, της οδηγίας 2003/41/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003, για τις δραστηριότητες και την εποπτεία των ιδρυμάτων που προσφέρουν υπηρεσίες επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών, η Τσεχική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία και ιδίως από το άρθρο της 22, παράγραφος 1.
 2)
 Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
 3)
 Καταδικάζει την Τσεχική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 272 της 25.10.2008.


text:
 1.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 156/37
 Απόφαση Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Απριλίου 2013 — Stim κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-451/08) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Δικαιώματα του δημιουργού σχετικά με τη δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων μέσω διαδικτύου, δορυφόρου ή καλωδιακής αναμεταδόσεως - Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Κατανομή της γεωγραφικής αγοράς - Διμερείς συμβάσεις μεταξύ εθνικών εταιριών συλλογικής διαχείρισης - Εναρμονισμένη πρακτική που αποκλείει τη δυνατότητα χορηγήσεως αδειών πολλαπλής εδαφικής ισχύος και πολλαπλών ρεπερτορίων - Άρθρο 151, παράγραφος 4, ΕΚ - Πολιτισμική πολυμορφία)
 2013/C 156/65
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim) (Στοκχόλμη, Σουηδία) (εκπρόσωποι: C. Thomas, solicitor, και N. Pourbaix, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Castillo de la Torre και V. Bottka)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή με αίτημα τη μερική ακύρωση της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/C2/38.698 — CISAC).
 Διατακτικό
 1)
 Η προσφυγή απορρίπτεται.
 2)
 Η Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim) καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 313 της 6.12.2008.


text:
 19.5.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 117/27
 Προσφυγή που ασκήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2005 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά της Δημοκρατίας της Ισλανδίας
 (Υπόθεση E-2/05)
 (2005/C 117/08)
 Προσφυγή κατά της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, ασκηθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ στις 10 Φεβρουαρίου 2005 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τους Niels Fenger και Bjørnar Alterskjær, Rue Belliard 35, B-1040 Brussels.
 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο πρέπει:
 1.
 Να δηλώσει ότι με τη μη κατάργηση και ανάκτηση εντός της ταχθείσας προθεσμίας της ενίσχυσης που χορηγήθηκε στο πλαίσιο φορολογικών καθεστώτων που κηρύχθηκαν ασυμβίβαστα με τη συμφωνία ΕΟΧ με την απόφαση αριθ. 21/04/COL, της 25ης Φεβρουαρίου 2004, η Δημοκρατία της Ισλανδίας παρέβη τις υποχρεώσεις της βάσει των άρθρων 2, 3 και 4 της εν λόγω απόφασης· και
 2.
 Να διατάξει τη Δημοκρατία της Ισλανδίας να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα.
 Νομικά και πραγματικά περιστατικά και νομική θεμελίωση:
 —
 Το Μάρτιο του 1999, η Ισλανδία εξέδωσε το νόμο αριθ. 31/1999 για τις διεθνείς εμπορικές εταιρείες χωρίς να προβεί σε κοινοποίηση προς την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ· βλέπε άρθρο 1, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας περί εποπτείας και Δικαστηρίου.
 —
 Στις 25 Φεβρουαρίου 2004, η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ εξέδωσε την απόφαση αριθ. 21/04/COL, διαπιστώνοντας ότι τα φορολογικά μέτρα του νόμου συνιστούσαν κρατική ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 61, παράγραφος 1, της συμφωνίας ΕΟΧ, ότι η ενίσχυση ήταν παράνομη για διαδικαστικούς λόγους ελλείψει κοινοποίησης, καθώς και ασυμβίβαστη με τη συμφωνία ΕΟΧ.
 —
 Με την εφαρμογή του άρθρου 14 του μέρους II του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας περί εποπτείας και Δικαστηρίου, η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ενίσχυση θα πρέπει να ανακτηθεί από τους δικαιούχους αρχής γενομένης από το οικονομικό έτος 1999.
 —
 Η Δημοκρατία της Ισλανδίας δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση αριθ. 21/04/COL εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Έτσι, η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ παρέπεμψε το θέμα στο Δικαστήριο ΕΖΕΣ σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του μέρους I, του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας περί εποπτείας και Δικαστηρίου.


text:
C 83/14 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 5.4.2003
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 της Ιταλικής ∆ημοκρατίας που ασκήθηκε στις 14 Φεβρουα- βαλε το Ηοge Raad der Nederlanden με απόφαση της
 ρίου 2003 14ης Φεβρουαρίου 2003 στην υπόθεση Staatssecretaris van
 Financiën και D. Lipjes
 (Υπόθεση C-67/03) (Υπόθεση C-68/03)
 (2003/C 83/25)
 (2003/C 83/24)
 Με απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2003, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 17 Φεβρουαρίου 2003, το Ηοge Raad der Nederlanden, στο
 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Staatssecretaris van Financiën και
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 D. Lipjes που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το ∆ικαστήριο την
 τον Αntonio Aresu, άσκησε ενώπιον του ∆ικαστηρίου των
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων:
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 14 Φεβρουαρίου 2003, προσφυγή
 κατά της Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 1) Πρέπει το άρθρο 28β, Ε, παράγραφος 3, της έκτης οδηγίας (1)
 να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η διάταξη αυτή αφορά
 μόνον υπηρεσίες μεσαζόντων όπου ο λήπτης της υπηρεσίας
 είναι υποκείμενος στον φόρο υπό την έννοια της οδηγίας ή
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο: μη υποκείμενο στον φόρο νομικό πρόσωπο υπό την έννοια
 του άρθρου 28α της οδηγίας;
 — να διαπιστώσει ότι η Ιταλική ∆ημοκρατία, παραλείποντας
 2) Αν όχι, πρέπει τότε το άρθρο 28β, Ε, παράγραφος 3, πρώτη
 να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές
 περίοδος, της έκτης οδηγίας να νοηθεί υπό την έννοια ότι η
 διατάξεις που απαιτούνται για τη συμμόρφωση προς την
 διάταξη αυτή σημαίνει ότι, αν υπάρξει διαμεσολάβηση μεταξύ
 οδηγία 2000/39/ΕΚ της Επιτροπής ( 1), της 8ης Ιουνίου
 δύο ιδιωτών για την αγοραπωλησία ενσωμάτου αντικειμένου,
 2000, για θέσπιση πρώτου καταλόγου ενδεικτικών οριακών
 o τόπος της διαμεσολαβήσεως πρέπει να συνδεθεί με τον
 τιμών επαγγελματικής έκθεσης κατ' εφαρμογή της οδηγίας
 τόπο της συναλλαγής ως εάν η συναλλαγή αυτή αποτελούσε
 98/24/ΕΚ του Συμβουλίου ( 2), για την προστασία της υγείας
 μια από έναν υποκείμενο στον φόρο παράδοση ή υπηρεσία
 και ασφάλειας των εργαζομένων από κινδύνους οφειλόμενους
 υπό την έννοια του άρθρου 8 της έκτης οδηγίας;
 σε χημικούς παράγοντες, ή, εν πάση περιπτώσει, μη κοινο-
 ποιώντας τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη τις
 υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, της (1 ) Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 1977
 οδηγίας αυτής· περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών
 με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθε-
 μένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (EE ειδ. έκδ. 09/001,
 — να καταδικάσει την Ιταλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα. σ. 49).
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 βαλε το Corte d’appello di Venezia με διάταξη της
 6ης Νοεμβρίου 2002 στην υπόθεση Caseificio Cooperativo
 Το άρθρο 249 ΕΚ, κατά το οποίο η οδηγία δεσμεύει κάθε κράτος di Cornedo Soc. Coop. arl. κατά Ministero delle Finanze
 μέλος στο οποίο απευθύνεται όσον αφορά το επιδιωκόμενο
 αποτέλεσμα, συνεπάγεται την υποχρέωση των κρατών μελών να
 (Υπόθεση C-69/03)
 τηρούν τις προθεσμίες μεταφοράς που προβλέπουν οι οδηγίες. Η
 προθεσμία εν προκειμένω έληξε στις 31 ∆εκεμβρίου 2001, χωρίς
 η Ιταλική ∆ημοκρατία να έχει θεσπίσει τις αναγκαίες διατάξεις για (2003/C 83/26)
 να συμμορφωθεί προς την προαναφερθείσα οδηγία.
 Με διάταξη της 6ης Νοεμβρίου 2002, η οποία περιήλθε στη
 ( 1) ΕΕ L 142, της 16.6.2000, σ. 47. Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 ( 2) ΕΕ L 131, της 5.5.1998, σ. 11. 17 Φεβρουαρίου 2003, το Corte d’appello di Venezia στο
 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Caseificio Cooperativo di Cornedo
 Soc. Coop. arl. και Ministero delle Finanze που εκκρεμεί
 ενώπιόν του, ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής
 αποφάσεως επί του εξής ερωτήματος:


text:
 21.2.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 44/24
 Διάταξη του Δικαστηρίου της 13ης Νοεμβρίου 2008 — Giuseppe Gargani κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση C-25/08 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Προσφυγή του προέδρου της επιτροπής νομικών υποθέσεων του Κοινοβουλίου κατά της «ενέργειας» του Προέδρου του Κοινοβουλίου που οδήγησε στην κατάθεση παρατηρήσεων εξ ονόματος του Κοινοβουλίου σε υπόθεση του Δικαστηρίου με αντικείμενο αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως - Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής)
 (2009/C 44/40)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Giuseppe Gargani (εκπρόσωπος: W. Rothley, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εκπρόσωποι: J. Schoo και H. Krück)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα), της 21ης Νοεμβρίου 2007, στην υπόθεση T-94/06, Gargani κατά Κοινοβουλίου, με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε ως προδήλως απαράδεκτη την προσφυγή που ασκήθηκε από τον πρόεδρο της επιτροπής νομικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και η οποία είχε ως αντικείμενο τη διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα της αποφάσεως του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να κατατεθούν γραπτές παρατηρήσεις του Κοινοβουλίου, σύμφωνα με το άρθρο 23, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο προδικαστικής υποθέσεως, αποφάσεως η οποία ελήφθη παρά την αντίθετη γνώμη της επιτροπής νομικών υποθέσεων και με την οποία κρίθηκε ότι δεν απαιτείται να τεθεί το ζήτημα στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τον G. Gargani στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 79 της 29.3.2008.


text:
 2.9.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/33
 Προσφυγή της 3ης Ιουλίου 2006 — Ayuntamiento de Madrid και Madrid Calle 30 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση T-177/06)
 (2006/C 212/60)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Ayuntamiento de Madrid και Madrid Calle 30 SA (Μαδρίτη) (εκπρόσωποι: J. L. Buendía Sierra και R. González-Gallarza Granizo)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των προσφευγόντων
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρωθεί η ταξινόμηση, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Eurostat), της Madrid Calle 30 στον τομέα «δημόσιος τομέας», σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών 1995» (ΕΣΟΛ 95) που περιλαμβάνεται στο Παράρτημα A του κανονισμού 2223/96 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 1996, περί του ευρωπαϊκού συστήματος εθνικών και περιφερειακών λογαριασμών της Κοινότητας (Eurostat), στις 24 Απριλίου 2006, όσον αφορά τα στοιχεία του 2005 για το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου σχετικά με τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη ΕΚ,
 —
 να καταδικαστεί η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την παρούσα προσφυγή ζητείται η ακύρωση της ταξινομήσεως, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Eurostat), της Madrid Calle 30 S.A. στον γενικό τομέα «δημόσιος τομέας», σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών 1995» (ΕΣΟΛ 95) που περιλαμβάνεται στο Παράρτημα A του κανονισμού 2223/96 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 1996, περί του ευρωπαϊκού συστήματος εθνικών και περιφερειακών λογαριασμών της Κοινότητας (1). Κατά τις προσφεύγουσες, η εν λόγω ταξινόμηση προκύπτει από τους λογαριασμούς που δημοσιεύθηκαν από την Επιτροπή (Eurostat), στις 24 Απριλίου 2006, σχετικά με τα στοιχεία του 2005 για το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου σχετικά με τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη ΕΚ.
 Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Madrid Calle 30 είναι ανώνυμη εταιρία με μετόχους το Ayuntamiento de Madrid [Δήμο της Μαδρίτης] και μια κοινοπραξία ιδιωτών, αποτελούμενη από τρεις κατασκευαστικές εταιρίες και εταιρίες παροχής υπηρεσιών, η οποία επελέγη μετά από προκήρυξη δημόσιου διαγωνισμού και πληροί αυστηρά κριτήρια όσον αφορά τις τιμές της αγοράς.
 Προς στήριξη των ισχυρισμών τους οι προσφεύγουσες επικαλούνται τα εξής:
 —
 Παράβαση πολλών από τους κανόνες που διέπουν το ΕΣΟΛ 95 και που σχετίζονται με την ταξινόμηση των θεσμικών μονάδων στον «δημόσιο τομέα» ή στον τομέα «μη χρηματοδοτικές εταιρίες».
 —
 Παραβίαση των γενικών αρχών της αιτιολογήσεως των διοικητικών πράξεων και του δικαιώματος ακροάσεως.
 (1) ΕΕ L 310, σ. 1.


text:
 3.7.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 179/22
 Προσφυγή της 30ής Απριλίου 2010 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 (Υπόθεση C-206/10)
 2010/C 179/37
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωπος: V. Kreuschitz)
 Καθής: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει, ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εξαρτώντας, δυνάμει της νομοθεσίας των ομόσπονδων κρατιδίων, τη χορήγηση παροχών προς τυφλούς και αναπήρους, καθώς και σε κωφούς, (επίδομα ή τυφλότητας ή επίδομα κρατιδίου λόγω τυφλότητας, οικονομική ενίσχυση τυφλότητας ή οικονομική ενίσχυση κρατιδίου λόγω τυφλότητας, επίδομα ειδικής φροντίδας και ενίσχυση για τυφλούς και κωφούς, επίδομα τυφλών και κωφών κ.ο.κ.), αναφορικά με άτομα υπαγόμενα στην αρμοδιότητα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από την προϋπόθεση να έχουν οι δικαιούχοι την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή τους στο συγκεκριμένο κρατίδιο, παρέβη, βάσει εθνικής νομοθεσίας, τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1968 περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας (1) και από το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο α', σε συνδυασμό με τον τίτλο ΙΙΙ, κεφάλαιο Ι, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1971 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας (2),
 —
 να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι το ασυμβίβαστο προς τους κανονισμούς (ΕΟΚ) 1408/71 και (ΕΟΚ) 1612/68 των νομοθεσιών των γερμανικών κρατιδίων, οι οποίες εξαρτούν τη χορήγηση παροχών σε τυφλούς και αναπήρους από την προϋπόθεση να έχουν οι δικαιούχοι την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή τους στο συγκεκριμένο κρατίδιο
 Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 αποβλέπει, στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας, στο συντονισμό των εθνικών διατάξεων κοινωνικής ασφάλισης σύμφωνα με τους σκοπούς του άρθρου 42 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 48 ΣΛΕΕ). Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2β, του κανονισμού, αυτός δεν εφαρμόζεται στις διατάξεις της νομοθεσίας κράτους μέλους σχετικά με τις αποκαλούμενες ειδικές παροχές χωρίς συνεισφορά, που αναφέρονται στο τμήμα ΙΙΙ του παραρτήματος ΙΙ, των οποίων η εφαρμογή περιορίζεται σε ένα μέρος του εδάφους του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Οι επίμαχες γερμανικές παροχές κατατάσσονται ως ειδικές παροχές στο τμήμα ΙΙΙ του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού.
 Ανεξαρτήτως τούτου, η Επιτροπή φρονεί ότι η απλή κατάταξη παροχής στον κατάλογο του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 δεν επαρκεί, ούτως ώστε να αφαιρεθεί από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού μία παροχή ως «ειδική παροχή χωρίς συνεισφορά». Το άρθρο 4, παράγραφος 2β του κανονισμού πρέπει, ως ρύθμιση εισάγουσα εξαίρεση, να ερμηνεύεται στενά: μπορεί να ισχύει μόνον για εκείνες τις παροχές, οι οποίες πληρούν σωρευτικώς τις προϋποθέσεις που απαριθμούνται στη διάταξη. Περιλαμβάνονται επομένως μόνον παροχές, οι οποίες είναι τόσο ειδικές παροχές, όσο και παροχές χωρίς συνεισφορά, αναφέρονται στο τμήμα ΙΙΙ του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού και εισάγονται μέσω νομοθεσιών, των οποίων η εφαρμογή περιορίζεται σε ένα μέρος του εδάφους ενός κράτους μέλους.
 Οι επίμαχες παροχές δυνάμει της νομοθεσίας των ομόσπονδων κρατιδίων δεν πληρούν όμως όλες αυτές τις προϋποθέσεις: ειδικότερα, δεν πρέπει, για τους ακόλουθους λόγους, να χαρακτηρισθούν ως «ειδικές παροχές χωρίς συνεισφορά», αλλά ως «παροχές ασθενείας».
 Αφενός, οι επίμαχες παροχές των κρατιδίων χορηγούνται βάσει μιας από τον νόμο καθοριζομένης καταστάσεως, χωρίς έλεγχο των προσωπικών αναγκών. Χρησιμεύουν ως αντιστάθμισμα για τις πρόσθετες δαπάνες που σχετίζονται με την αναπηρία και αποβλέπουν στη βελτίωση της κατάστασης της υγείας και των συνθηκών διαβίωσης των ατόμων με αναπηρίες. Ως εκ τούτου, αποσκοπούν, ουσιαστικά, να συμπληρώσουν τις παροχές ασθένειας. Το γεγονός ότι τα δυνάμει της ομοσπονδιακής νομοθεσίας χορηγούμενα επιδόματα ειδικής μέριμνας συνυπολογίζονται στις παροχές των κρατιδίων για τυφλούς και αναπήρους, αποδεικνύει επιπλέον, ότι αμφότερες οι παροχές καλύπτουν τον ίδιο κίνδυνο –ήτοι τον κίνδυνο πρόσθετων δαπανών που σχετίζονται με την ασθένεια– και δεν πρόκειται περί «συμπληρωματικής, αναπληρωματικής ή επικουρικής κάλυψης έναντι των κινδύνων».
 Αφετέρου, η κατάταξη μίας συγκεκριμένης παροχής βάσει της εσωτερικής νομοθεσίας κράτους μέλους δεν καθορίζει κατά πόσο η παροχή αυτή πρέπει να θεωρείται ως παροχή κοινωνικής ασφάλισης, κατά την έννοια του κανονισμού 1408/71.
 Επιπλέον, από ουσιαστικής απόψεως, η συγκεκριμένη νομοθεσία των κρατιδίων δεν συνιστά πρόσθετο πλεονέκτημα, το οποίο ισχύει σε περιφερειακή μόνον κλίμακα. Αντιθέτως, η παροχή αυτή εντάσσεται στο σύστημα κάλυψης του κινδύνου πρόσθετων δαπανών σε περίπτωση ασθένειας, το οποίο εγκαθιδρύθηκε σε ολόκληρη τη Γερμανία και, μέσω της αμοιβαίας αναγνώρισης, συνδέεται στενά με το ομοσπονδιακό δίκαιο.
 Εκ των ανωτέρω προκύπτει, ότι οι επίμαχες παροχές των κρατιδίων πρέπει να χαρακτηρισθούν ως παροχές ασθενείας και όχι ως ειδικές παροχές. Η κατάταξη των παροχών αυτών στο τμήμα ΙΙΙ του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 είναι επομένως απαράδεκτη, καθότι οι εν λόγω παροχές εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού.
 Η προϋπόθεση κατοικίας που επιβάλλει η γερμανική νομοθεσία προσκρούει επίσης στον κανονισμό (ΕΟΚ) 1612/68, καθότι παρακωλύει τη λήψη των παροχών αυτών εκ μέρους των μεθοριακών εργαζομένων και των μελών της οικογένειάς τους.
 Το Δικαστήριο ρητώς επιβεβαίωσε ότι κράτος μέλος δεν μπορεί να εξαρτά τη χορήγηση κοινωνικού πλεονεκτήματος από την προϋπόθεση ότι ο δικαιούχος του έχει την κατοικία του στο έδαφος αυτού του κράτους. Το συμπέρασμα αυτό του Δικαστηρίου ισχύει για όλα τα κοινωνικά πλεονεκτήματα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68.
 Η έννοια του «κοινωνικού πλεονεκτήματος» είναι πολύ ευρεία: περιλαμβάνει όχι μόνον τα πλεονεκτήματα, που συνδέονται με σύμβαση εργασίας, αλλά όλα τα πλεονεκτήματα, τα οποία κράτος μέλος παρέχει στους πολίτες του και επομένως και στους εργαζόμενους. Κατά την άποψη της Επιτροπής, το γεγονός ότι η χορήγηση των επίμαχων παροχών δεν εξαρτάται ούτε από την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας, ούτε από τα οικονομικά μέσα του ενδιαφερόμενου ή της οικογένειάς του και, επομένως, πραγματοποιείται μόνον βάσει του κριτηρίου της κατοικίας στο συγκεκριμένο κρατίδιο, δεν δικαιολογεί τον μη συνυπολογισμό των συνεπειών εις βάρος των εργαζομένων, οι οποίοι εργάζονται στη Γερμανία και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος. Επομένως, ουδείς επαρκής λόγος συντρέχει, ούτως ώστε να μην καταταγούν οι παροχές αυτές στα κοινωνικά πλεονεκτήματα, κατά την έννοια του κανονισμού 1612/68.
 Οι απασχολούμενοι στη Γερμανία μεθοριακοί εργαζόμενοι και τα μέλη της οικογένειάς τους πρέπει επομένως να δικαιούνται τις παροχές, που κατά τη νομοθεσία των κρατιδίων χορηγούνται στους αναπήρους και του τυφλούς, ακόμα και εάν δεν κατοικούν στο εν λόγω κράτος μέλος. Η προϋπόθεση να έχουν την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή τους στο συγκεκριμένο κρατίδιο προσκρούει επομένως στον κανονισμό 1612/68.
 (1) ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001 σ. 33
 (2) ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001 σ. 73


text:
 13.4.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/41
 Προσφυγή της 20ής Φεβρουαρίου 2015 — Facchinello κατά ΓΕΕΑ — Olimpia Splendid (Synthesis)
 (Υπόθεση T-81/15)
 (2015/C 118/53)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Danila Facchinello (Molinella, Iταλία) (εκπρόσωπος: F. Torlontano, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Olimpia Splendid SpA (Gualtieri, Ιταλία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Δικαιούχος του επίδικου σήματος: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Εικονιστικό κοινοτικό σήμα το οποίο περιέχει το λεκτικό στοιχείο «Synthesis» — Κοινοτικό σήμα αριθ. 2 8 71 069
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία για την κήρυξη εκπτώσεως
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 21ης Νοεμβρίου 2014, στην υπόθεση R 2169/2013-1
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 21ης Νοεμβρίου 2014 και, ως εκ τούτου, να κρίνει ότι η δικαιούχος δεν έχει κηρυχθεί έκπτωτη των δικαιωμάτων της επί του κοινοτικού σήματος Synthesis, όσον αφορά προϊόντα της κλάσεως 11 (κλιματιστικά)·
 —
 επιπλέον, να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα.
 Προβαλλόμενος λόγος
 —
 Παράβαση του άρθρου 51, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, καθόσον το πρώτο τμήμα προσφυγών κήρυξε την έκπτωση από τα δικαιώματα επί του κοινοτικού σήματος, αποφαινόμενο ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η δικαιούχος δεν αποδεικνύουν ουσιαστική χρήση του σήματος αυτού.


text:
 26.5.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 159/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 3ης Απριλίου 2014 [αίτηση του Oberlandesgericht München (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Irmengard Weber κατά Mechthilde Weber
 (Υπόθεση C-438/12) (1)
 ((Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις - Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 - Άρθρο 22, σημείο 1 - Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία - Διαφορές σχετικές με εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων - Φύση του δικαιώματος προαίρεσης - Άρθρο 27, παράγραφος 1 - Εκκρεμοδικία - Έννοια των αγωγών που έχουν ασκηθεί μεταξύ των ίδιων διαδίκων και έχουν το ίδιο αντικείμενο - Σχέση μεταξύ των άρθρων 22, σημείο 1, και 27, παράγραφος 1 - Άρθρο 28, παράγραφος 1 - Συνάφεια - Κριτήρια εκτίμησης ενόψει αναστολής της διαδικασίας))
 2014/C 159/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberlandesgericht München
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Irmengard Weber
 κατά
 Mechthilde Weber
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Oberlandesgericht München — Ερμηνεία των άρθρων 22, σημείο 1, 27, 28 και 35, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ L 12, σ. 1) — Εκκρεμοδικία — Αγωγές με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία που έχουν ασκηθεί μεταξύ των ίδιων διαδίκων ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικών κρατών μελών — Ερμηνεία των όρων «ίδιο αντικείμενο και ίδια αιτία» και «ίδιοι διάδικοι» — Περίπτωση στην οποία η πρώτη αγωγή έχει ασκηθεί από τρίτο πρόσωπο κατά δύο διαδίκων και η δεύτερη έχει ασκηθεί από τον ένα από τους εν λόγω διαδίκους κατά του άλλου
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 22, σημείο 1, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι ανήκει στην κατηγορία των διαφορών που αφορούν «υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων», κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η αγωγή με την οποία ζητείται, όπως συμβαίνει με την αγωγή που έχει ασκηθεί εν προκειμένω ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτους μέλους, να αναγνωριστεί ότι είναι ανίσχυρη η άσκηση ενός δικαιώματος προαίρεσης το οποίο βαρύνει ορισμένο ακίνητο και παράγει αποτελέσματα έναντι πάντων.
 2)
 Το άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονισμού 44/2001 έχει την έννοια ότι το δικαστήριο που επιλήφθηκε δεύτερο της διαφοράς είναι υποχρεωμένο, πριν αναστείλει τη διαδικασία κατ’ εφαρμογή της διάταξης αυτής, να ελέγξει κατά πόσον, λόγω της μη τήρησης του κανόνα για την αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία που προβλέπει το άρθρο 22, σημείο 1, του εν λόγω κανονισμού, η απόφαση που ενδέχεται να εκδώσει επί της ουσίας το δικαστήριο που επιλήφθηκε πρώτο της διαφοράς δεν θα αναγνωριστεί στα άλλα κράτη μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 35, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού.
 (1) ΕΕ C 379 της 8.12.2012.


text:
 20.7.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 236/16
 Απόφαση του Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 4ης Ιουνίου 2015 [αίτηση του Bundesgerichtshof (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. κατά Teekanne GmbH & Co. KG
 (Υπόθεση C-195/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Οδηγία 2000/13/ΕΚ - Επισήμανση και παρουσίαση των τροφίμων - Άρθρα 2, παράγραφος 1, στοιχείο α', σημείο i, και 3, παράγραφος 1, σημείο 2 - Επισήμανση που μπορεί να οδηγήσει σε πλάνη τον αγοραστή ως προς τη σύνθεση των τροφίμων - Κατάλογος των συστατικών - Χρήση της μνείας «ταξίδι με σμέουρο και βανίλια» και απεικονίσεων σμέουρων και λουλουδιών βανίλιας στη συσκευασία αφεψήματος φρούτων που δεν περιέχει τα συστατικά αυτά))
 (2015/C 236/22)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
 κατά
 Teekanne GmbH & Co. KG
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 2, παράγραφος 1, στοιχείο α', σημείο i, και 3, παράγραφος 1, σημείο 2, της οδηγίας 2000/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαρτίου 2000, για προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση, την παρουσίαση και τη διαφήμιση των τροφίμων, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 596/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 2009, έχουν την έννοια ότι αντιβαίνει στις διατάξεις αυτές το γεγονός ότι η επισήμανση ενός τροφίμου και ο συγκεκριμένος τρόπος της επισήμανσης αυτής δημιουργούν, μέσω της εμφάνισης, της περιγραφής ή της εικονογραφημένης παράστασης ενός συγκεκριμένου συστατικού, την εντύπωση ότι το εν λόγω τρόφιμο περιέχει το συστατικό αυτό, μολονότι δεν το περιέχει στην πραγματικότητα, πράγμα όμως που προκύπτει μόνο από τον κατάλογο των συστατικών που αναγράφεται επί της συσκευασίας του τροφίμου αυτού.
 (1) ΕΕ C 245 της 28.7.2014.


text:
 30.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/39
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Conseil d'État (Βέλγιο) στις 6 Νοεμβρίου 2006 — Varec SA κατά Βελγικού Δημοσίου
 (Υπόθεση C-450/06)
 (2006/C 326/82)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Conseil d'État (Βέλγιο)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Varec SA
 Καθού: Βελγικό Δημόσιο
 Παρεμβαίνουσα: Diehl Remscheid GmbH & Co
 Προδικαστικό ερώτημα
 Πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/665/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων περί της εφαρμογής των διαδικασιών προσφυγής στον τομέα της σύναψης συμβάσεων κρατικών προμηθειών και δημοσίων έργων (1), σε συνδυασμό με το άρθρο 15, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/36/ΕΟΚ, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων προμηθειών (2) και με το άρθρο 6 της οδηγίας 2004/18/ΕΚ, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (3), υπό την έννοια ότι η αρμόδια για τις προσφυγές του εν λόγω άρθρου αρχή πρέπει να εγγυάται την εμπιστευτικότητα και το δικαίωμα για σεβασμό των επιχειρηματικών απορρήτων που περιέχονται στους φακέλους τους οποίους τις διαβιβάζουν οι διάδικοι, συμπεριλαμβανομένης της αναθέτουσας αρχής, χωρίς να εμποδίζεται η ίδια να λαμβάνει γνώση αυτών των πληροφοριών και να τις συνεκτιμά;
 (1) ΕΕ L 395 της 30.12.1989, σ. 33.
 (2) ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σ. 1.
 (3) ΕΕ L 134 της 30.4.2004, σ. 114.


text:
 15.2.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 45/30
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 19ης Δεκεμβρίου 2013 — da Silva Tenreiro κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-634/11 P) (1)
 (Αναίρεση - Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Πρόσληψη - Προκήρυξη κενής θέσεως - Διορισμός στη θέση διευθυντή της Διευθύνσεως E “Δικαιοσύνη” της Γενικής Διευθύνσεως “Δικαιοσύνη, ελευθερία και ασφάλεια” της Επιτροπής - Απόρριψη της υποψηφιότητας του αναιρεσείοντος - Διορισμός άλλου υποψηφίου - Αίτηση αναιρέσεως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη)
 2014/C 45/49
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Mario Paulo da Silva Tenreiro (Kraainem, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal και D. Abreu Caldas, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. Eggers και L. Baquero Cruz)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δεύτερο τμήμα) της 29ης Σεπτεμβρίου 2011, da Silva Tenreiro κατά Επιτροπής (F-72/10, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή).
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Ο M.P. da Silva Tenreiro φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
 (1) EE C 32 της 4.2.2012.


text:
 18.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 49/8
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 21ης Δεκεμβρίου 2011 [αιτήσεις του Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Ηνωμένο Βασίλειο) και του High Court of Ireland (Ιρλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — N. S. (C-411/10) κατά Secretary of State for the Home Department, και M. E. (C-493/10), A. S. M., M. T., K. P., E. H. κατά Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-411/10 και C-493/10) (1)
 (Δίκαιο της Ένωσης - Αρχές - Θεμελιώδη δικαιώματα - Εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης - Απαγόρευση της απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχειρίσεως - Κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου - Κανονισμός (ΕΚ) 343/2003 - Έννοια του όρου «ασφαλείς χώρες» - Μεταφορά του αιτούντος άσυλο προς το υπεύθυνο κράτος μέλος - Υποχρέωση - Μαχητό τεκμήριο περί του ότι αυτό το κράτος μέλος σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα)
 2012/C 49/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούντα δικαστήρια
 Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 N. S. (C-411/10), M. E., A. S. M., M. T., K. P., E. H. (C-493/10)
 κατά
 Secretary of State for the Home Department (C-411/10), Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform (C-493/10)
 Παρισταμένων των: Amnesty International Ltd and the AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (UK) (C-411/10), United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) (UK) (C-411/10), Equality and Human Rights Commission (EHRC) (C-411/10), Amnesty International Ltd and the AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (IRL) (C-493/10), United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) (IRL) (C-493/10)
 Αντικείμενο
 (C-411/10)
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Court of Appeal (England & Wales) — (Ηνωμένο Βασίλειο) — Ερμηνεία των άρθρων 3, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και των διατάξεων του κεφαλαίου ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΚ) 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας (ΕΕ L 50, σ. 1) — Ερμηνεία των κανόνων περί ελάχιστων προδιαγραφών υποδοχής των αιτούντων άσυλο, κατά τις διατάξεις των οδηγιών του Συμβουλίου 2003/9/ΕΚ, της 27ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων άσυλο στα κράτη μέλη (ΕΕ L 31, σ. 18), 2004/83/ΕΚ, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ L 304, σ. 12) και 2005/85/ΕΚ, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ L 326, σ. 13) — Διαδικασία προσδορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους για την εξέταση αιτήσεως ασύλου υποβληθείσας από Αφγανό υπήκοο — Κίνδυνος προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του σε περίπτωση αναδοχής της υποθέσεως από το κράτος μέλος που ήταν προηγουμένως υπεύθυνο — Φύση και περιεχόμενο της προστασίας που παρέχεται σε αιτούντα άσυλο βάσει των διατάξεων του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών
 (C-493/10)
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — High Court of Ireland — Ερμηνεία των άρθρων 3, παράγραφος 2, και 18 του κανονισμού (ΕΚ) 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας (ΕΕ L 50, σ. 1) — Διαδικασία προσδορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους για την εξέταση αιτήσεων ασύλου που υποβλήθηκαν από υπηκόους πλειόνων τρίτων χωρών (Αφγανιστάν, Ιράν και Αλγερίας) — Υποχρέωση κράτους μέλους να αναλάβει την ευθύνη για την εξέταση αιτήσεως ασύλου, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 343/2003, σε περίπτωση κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του αιτούντος και/ή μη εφαρμογής των ελάχιστων προδιαγραφών και απαιτήσεων που θέτουν οι οδηγίες 2003/9/ΕΚ, 2004/83/ΕΚ και 2005/85/ΕΚ εκ μέρους του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αιτήσεως βάσει των κριτηρίων του εν λόγω κανονισμού
 Διατακτικό
 1)
 Η απόφαση την οποία λαμβάνει κράτος μέλος βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας, σχετικά με το αν θα εξετάσει ή όχι αίτηση χορηγήσεως ασύλου, για την οποία το κράτος μέλος αυτό δεν είναι υπεύθυνο βάσει των κριτηρίων του κεφαλαίου III του κανονισμού αυτού, συνιστά εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 6 ΣΛΕΕ και/ή του άρθρου 51 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 2)
 Το δίκαιο της Ένωσης δεν επιτρέπει την εφαρμογή αμάχητου τεκμηρίου περί του ότι το κράτος μέλος το οποίο ορίζεται ως υπεύθυνο βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 343/2003 σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Το άρθρο 4 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει την έννοια ότι απόκειται στα κράτη μέλη, περιλαμβανομένων και των εθνικών δικαστηρίων, να μη μεταφέρουν αιτούντα άσυλο προς το «υπεύθυνο κράτος μέλος», κατά την έννοια του κανονισμού 343/2003, οσάκις είναι αδύνατο να αγνοούν ότι οι συστημικές πλημμέλειες όσον αφορά τη διαδικασία χορηγήσεως ασύλου και τις συνθήκες υποδοχής των αιτούντων άσυλο στο κράτος μέλος αυτό αποτελούν σοβαρούς και αποδεδειγμένους λόγους που να πείθουν ότι ο αιτών θα διατρέξει ουσιαστικό κίνδυνο να υποστεί απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
 Με την επιφύλαξη της δυνατότητας του κράτους μέλους που πρέπει να προβεί στη μεταφορά να εξετάσει το ίδιο την αίτηση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού 343/2003, η αδυναμία μεταφοράς αιτούντος προς άλλο κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οσάκις το κράτος αυτό προσδιορίζεται ως το υπεύθυνο κράτος μέλος βάσει των κριτηρίων του κεφαλαίου III του εν λόγω κανονισμού, υποχρεώνει το κράτος μέλος που όφειλε να προβεί στη μεταφορά αυτή να συνεχίσει την εξέταση των κριτηρίων του ως άνω κεφαλαίου για να διακριβώσει αν κάποιο από τα επόμενα κριτήρια καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό άλλου κράτους μέλους ως υπεύθυνου για την εξέταση της αιτήσεως ασύλου.
 Πάντως, το κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται ο αιτών άσυλο πρέπει να μεριμνά ώστε να μην επιδεινώσει κατάσταση τυχόν προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων αυτού του αιτούντος ακολουθώντας διαδικασία προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους μη εύλογης χρονικής διάρκειας. Εφόσον παρίσταται ανάγκη, οφείλει να εξετάσει το ίδιο την αίτηση σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 3, παράγραφος 2, του κανονισμού 343/2003.
 3)
 Από τα άρθρα 1, 18 και 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι δυνατόν να συναχθεί διαφορετική απάντηση.
 4)
 Καθόσον τα προηγούμενα ερωτήματα αφορούν υποχρεώσεις που υπέχει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, η απάντηση στα ερωτήματα 2 έως 6 τα οποία υποβλήθηκαν στην υπόθεση C-411/10 δεν διαφοροποιείται σε περίπτωση κατά την οποία ληφθεί υπόψη το Πρωτόκολλο (αριθ. 30), περί της εφαρμογής του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Δημοκρατία της Πολωνίας και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
 (1) ΕΕ C 274 της 9.10.2010
 ΕΕ C 13 της 15.1.2011


text:
 26.6.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 202/25
 Προσφυγή της 20ής Απριλίου 2017 — Campine and Campine Recycling κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-240/17)
 (2017/C 202/41)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Campine NV (Beerse, Βέλγιο) και Campine Recycling NV (Beerse) (εκπρόσωποι: C. Verdonck, S. De Cock και Q. Silvestre, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή τους·
 —
 να ακυρώσει τα άρθρα 1 και 2 της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 8ης Φεβρουαρίου 2017 [C(2017) 900 τελικό] σχετικά με διαδικασία δυνάμει του άρθρου 101 ΣΛΕΕ (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), καθόσον με αυτήν κρίθηκε ότι οι προσφεύγουσες παρέβησαν το άρθρο 101 ΣΛΕΕ·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον με αυτό επιβάλλεται πρόστιμο ύψους 8 158 000,00 ευρώ στις προσφεύγουσες, και να μειώσει το ύψος του προστίμου λαμβανομένων υπόψη των επιχειρημάτων που προβάλλονται με την προσφυγή·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν τέσσερις λόγους.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο, οι προσφεύγουσες προβάλλουν σειρά διαδικαστικών παρατυπιών, μεταξύ των οποίων παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως όσον αφορά τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου και ιδίως την ανάγκη αναπροσαρμογής βάσει του σημείου 37 των κατευθυντήριων γραμμών για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων (1) και όσον αφορά το ποσοστό της εφαρμοσθείσας αυξήσεως. Επίσης, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι η Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματά τους άμυνας, το δικαίωμά τους ακροάσεως και παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως καθόσον δεν κατέστησε σαφή την πρόθεσή της να προβεί σε αύξηση δυνάμει του σημείου 37 των κατευθυντήριων γραμμών για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων στην κοινοποίηση των αιτιάσεων ή σε τυχόν συμπληρωματική κοινοποίηση των αιτιάσεων. Επίσης, οι προσφεύγουσες προβάλλουν παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και παραβίαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου, της ίσης μεταχειρίσεως και της αναλογικότητας, διότι η Επιτροπή αύξησε το ποσόν του προστίμου που επιβλήθηκε στις προσφεύγουσες κατά 10 % βασιζόμενη στο σημείο 37 των κατευθυντήριων γραμμών για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων και εφάρμοσε την εν λόγω ενιαία αύξηση σε όλες τις επιχειρήσεις που συμμετείχαν στην φερόμενη παράβαση, χωρίς να λάβει υπόψη ότι η ατομική συμμετοχή των προσφευγουσών σε αυτήν διέφερε σημαντικά από εκείνη των λοιπών εμπλεκομένων επιχειρήσεων.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο, οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι εσφαλμένη καθόσον δεν θεμελίωσε αρκούντως ότι οι προσφεύγουσες παρέβησαν το άρθρο 101 ΣΛΕΕ. Οι προσφεύγουσες προβάλλουν αφενός, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση βαρύνεται με πλάνη εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων και, αφετέρου, ότι τα αποδεικτικά στοιχεία δεν επαρκούν για να τεκμηριώσουν το συμπέρασμα ότι οι προσφεύγουσες μετείχαν στην παράβαση που διαπιστώθηκε στο άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται, επικουρικώς, στην περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι οι προσφεύγουσες ενεπλάκησαν σε οποιαδήποτε συμφωνία ή πρακτική αντικείμενη στο άρθρο 101, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, ότι υφίσταται παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003 (2) και των κατευθυντήριων γραμμών για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων λόγω πλάνης εκτιμήσεως της βαρύτητας και της διάρκειας της παραβάσεως, καθώς και των ελαφρυντικών περιστάσεων, και, περαιτέρω, παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων κατά τον υπολογισμό του βασικού ποσού του προστίμου.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται, επικουρικώς ότι, στην περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο δεν ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κάνοντας δεκτές τις αιτιάσεις περί διαδικαστικών παρατυπιών που διατυπώνονται στο πλαίσιο του πρώτου λόγου, οι εν λόγω διαδικαστικές παρατυπίες πρέπει τουλάχιστον να οδηγήσουν σε ακύρωση της αυξήσεως του ποσού που επιβλήθηκε βάσει του σημείου 37 των κατευθυντήριων γραμμών για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων.
 (1) Κατευθυντήριες γραμμές για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων που επιβάλλονται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 23 παράγραφος 2 σημείο α) του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 (ΕΕ 2006, C 210, σ. 2).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της Συνθήκης (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1).


text:
 24.2.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 42/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 11ης Ιανουαρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-269/05) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4055/86 - Θαλάσσιες μεταφορές - Λιμενικά τέλη επιβατηγών και φορτηγών πλοίων - Λιμενικά τέλη οχημάτων που μεταφέρονται με οχηματαγωγά πλοία - Δυσμενής διάκριση)
 (2007/C 42/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Γ. Ζαββός και K. Simonsson)
 Καθής: Ελληνική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: Ε. Σκανδάλου)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση του άρθρου 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4055/86 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την εφαρμογή της αρχής της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών (ΕΕ L 378, σ. 1) — Λιμενικά τέλη που επιβάλλονται σε επιβατηγά ή φορτηγά πλοία — Επιβολή τέλους χαμηλότερου ύψους σε πλοία που εκτελούν μεταφορές μεταξύ λιμένων στο εσωτερικό της χώρας — Λιμενικά τέλη που επιβάλλονται σε οχήματα μεταφερόμενα από οχηματαγωγά — Τέλος που δεν επιβάλλεται σε οχήματα μεταφερόμενα μεταξύ λιμένων στο εσωτερικό της χώρας
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ελληνική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ:
 —
 τα λιμενικά τέλη που επιβάλλονται σε επιβατηγά πλοία (συμπεριλαμβανομένων και των κρουαζιεροπλοίων) ή σε φορτηγά πλοία κατά την προσόρμιση, την παραβολή και την αγκυροβόληση των πλοίων στους λιμένες του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, εφαρμόζοντας χαμηλότερο ύψος τελών όταν οι μεταφορές εκτελούνται μεταξύ δύο λιμένων στο εσωτερικό της χώρας, σε σύγκριση με τις περιπτώσεις που οι μεταφορές έχουν προορισμό το εξωτερικό,
 —
 τα λιμενικά τέλη υπέρ των λιμενικών ταμείων των Οργανισμών Λιμένος ΑΕ που συστάθηκαν με τον νόμο 2932/2001 και των λιμένων του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, με τα οποία επιβαρύνονται τα οχήματα κατά την επιβίβασή τους σε πορθμεία που πραγματοποιούν διεθνείς διασυνδέσεις, ενώ δεν εισπράττονται ανάλογα τέλη για τις διασυνδέσεις μεταξύ των ελληνικών λιμένων,
 —
 το δικαίωμα των δήμων και κοινοτήτων στην περιφέρεια των οποίων λειτουργούν λιμένες να επιβάλλουν τέλη στα οχήματα τα οποία επιβιβάζονται σε οχηματαγωγά πλοία με προορισμό λιμένες στο εξωτερικό,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 4055/86 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την εφαρμογή της αρχής της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών μεταξύ κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών.
 2)
 Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 (1) JO C 229 du 17.9.2005.


text:
 13.10.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/12
 Προσφυγή της 6ης Αυγούστου 2012 — Aleris κατά ΓΕΕΑ — Carefusion 303 (ALARIS)
 (Υπόθεση T-353/12)
 2012/C 311/15
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Aleris Holding AB (Stockolm, Sweden) (εκπρόσωποι:A. Kylhammar και K.Westerberg, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Carefusion 303, Inc (San Diego, ΗΠΑ)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 11ης Μαΐου του 2012 (υπόθεση R 334/2011-5), καθώς και το δεύτερο μέρος της ακυρωτικής απόφασης, και να εκδώσει απόφαση σύμφωνη με το αίτημα της προσφεύγουσας, και
 —
 να καταδικάσει το καθού, ως ηττηθέν, στο σύνολο των δικαστικών εξόδων των διαδικασιών ενώπιον του τμήματος ακυρώσεως, του τμήματος προσφυγών και του Γενικού Δικαστηρίου.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα ως προς το οποίο ζητείται η έκπτωση του δικαιούχου εκ των δικαιωμάτων του: Το λεκτικό σήμα «ALARIS», για αγαθά και υπηρεσίες των κλάσεων 10, 37 και 42 — Κοινοτικό σήμα με αριθ. καταχώρισης 571521
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αιτούσα την έκπτωση του δικαιούχου του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: Μερική μόνον ανάκληση του κοινοτικού σήματος
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι ισχυρισμοί: Παραβίαση θεμελιωδών αρχών που πρέπει να εφαρμόζονται στις διαδικασίες ανάκλησης λόγω μη χρήσης. Παράβαση των άρθρων 15 και 9 του κανονισμού του Συμβουλίου 207/2009


text:
 7.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 256/27
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 31ης Μαΐου 2017 — MS κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-17/16) (1)
 ((Αγωγή αποζημιώσεως - Απόφαση της Επιτροπής περί καταγγελίας «συμφωνητικού συμμετοχής στην Team Europe» - Συμβατική ευθύνη - Απουσία ρήτρας διαιτησίας - Προδήλως απαράδεκτο))
 (2017/C 256/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Ενάγων: MS (εκπρόσωποι: αρχικώς L. Levi και M. Vandenbussche, εν συνεχεία L. Levi, δικηγόροι)
 Εναγομένη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: I. Martínez del Peral, C. Ehrbar και A. C. Simon)
 Αντικείμενο
 Αγωγή δυνάμει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί η Επιτροπή να αποκαταστήσει τη ζημία που προκάλεσε στον ενάγοντα με την απόφαση της 10ης Απριλίου 2013, με την οποία αυτή έθεσε τέρμα στη συνεργασία του ενάγοντος με το δίκτυο ομιλητών Team Europe.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αγωγή.
 2)
 Καταδικάζει τον MS στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 326 της 5.9.2016.


text:
 31.7.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 209/2
 Εξακολούθηση της δραστηριότητας του Γενικού Δικαστηρίου μεταξύ 1ης και 13ης Σεπτεμβρίου 2010
 2010/C 209/02
 Κατά τη συνεδρίαση της 8ης Ιουνίου 2010, η Ολομέλεια του Γενικού Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι, λόγω των δικαστικών διακοπών, η ορκωμοσία ενώπιον του Δικαστηρίου των νέων μελών του Γενικού Δικαστηρίου θα λάβει χώρα μετά τη λήξη των ως άνω διακοπών και ότι, ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο 5, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, μέχρι να αναλάβουν καθήκοντα τα νέα μέλη του Γενικού Δικαστηρίου:
 —
 η προεδρία του Γενικού Δικαστηρίου θα ασκείται από τον Πρόεδρο M. Jaeger·
 —
 η προεδρία των πενταμελών τμημάτων θα ασκείται από τους προέδρους τμήματος J. Azizi, A. Meij, Μ. Βηλαρά και N-J. Forwood, από την πρόεδρο τμήματος M.-E. Martins Ribeiro, από τον πρόεδρο τμήματος O. Czúcz και από τις προέδρους τμήματος I. Wiszniewska-Białecka και I. Pelikánová·
 —
 η απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2007 σχετικά με την οργάνωση του Πρωτοδικείου και τη σύνθεση του τμήματος μείζονος συνθέσεως (ΕΕ C 269, σ. 40), η απόφαση της 16ης Ιουνίου 2009 σχετικά με τα κριτήρια της αναθέσεως των υποθέσεων στα τμήματα και τη σύνθεση του τμήματος αναιρέσεων (ΕΕ C 153, σ. 2), η απόφαση της 7ης Οκτωβρίου 2009 σχετικά με την τοποθέτηση των δικαστών στα τμήματα (ΕΕ C 267, σ. 6) και η απόφαση της 12ης Μαΐου 2010 σχετικά με τον ορισμό του δικαστή που αντικαθιστά τον Πρόεδρο του Γενικού Δικαστηρίου στα καθήκοντα δικαστή ασφαλιστικών μέτρων (ΕΕ C 148, σ. 1) θα εξακολουθήσουν να ισχύουν.


text:
 30.5.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 191/29
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Απριλίου 2016 — Choice κατά EUIPO (Choice chocolate & ice cream)
 (Υπόθεση T-361/15) (1)
 ([Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Choice chocolate & ice cream - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009])
 (2016/C 191/37)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Choice sp. z o.o. (Legnica, Πολωνία) (εκπρόσωπος: T. Mielke, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωπος: D. Walicka)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του πέμπτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 30ής Απριλίου 2015 (υπόθεση R 2221/2014-5), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του εικονιστικού σημείου Choice chocolate & ice cream ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Choice sp. z o.o. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 294 της 7.9.2015.


text:
Αριθ . C 208/20 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 12 . 8 . 95
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ τις αιτήσεις επιστροφής των δασμών αντινταμπινγκ που
 της 14ης Ιουνίου 1995 έχουν εισπραχθεί για τις εισαγωγές ορισμένων συσκευών
 αναπαραγωγής του ήχου με σύστημα οπτικής ανάγνωσης με
 στην υπόθεση Τ-61/92: Henri de Compte κατα Ευρωπαϊκού ακτίνες λέιζερ καταγωγής Ιαπωνίας (Amroh BV, PIA HiFi,
 Κοινοβουλίου (') MPI Electronic) (2), το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), συγκείμε
 (Υπάλληλοι — Προσφυγή ακυρώσεως — Απόφαση του νο από τους J. Biancarelli, Πρόεδρο, C. P. Briët και W.
 Προέδρου του Κοινοβουλίου περί χορηγήσεως απαλλαγής Bellamy, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 27 Ιου
 στους υπολόγους με επιφυλάξεις — Αναστολή της ρευστό νίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 ποιήσεως του πιστωτικού υπολοίπου τον εγγυητικού λογα
 ριασμού τον υπολόγου) 1 ) Απορρίπτει την προσφυγή.
 (95/C 208/41 )
 2) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (') ΕΕ αριθ . C 282 της 20. 10. 1993 .
 (2 ) ΕΕ αριθ. L 150 της 22. 6. 1993 , σ. 44.
 Στην υπόθεση Τ-61 /92 , Henri de Compte , πρώην υπάλληλος
 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , κάτοικος Châtel-Saint-Ger
 main (Γαλλία), εκπροσωπούμενος από τους Edmond Lebrun
 και Eric Boigelot, δικηγόρους Βρυξελλών , με αντίκλητο στο
 Λουξεμβούργο τον Louis Schiltz, 2 , rue du Fort Rheinsheim,
 κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι: François ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 Vainker και Denis Waelbroeck), που έχει ως αντικείμενο
 αφενός μεν την ακύρωση της αποφάσεως του Προέδρου του της 27ης Ιουνίου 1995
 Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1991 περί στην υπόθεση Τ-186/94, Guérin automobiles κατα Επιτροπής
 χορηγήσεως απαλλαγής στους υπολόγους για το οικονομικό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 έτος 1 982, καθόσον περιλαμβάνει επιφύλαξη και διατηρεί την (Ανταγωνισμός — Καταγγελία — Γνωστοποίηση δυνάμει
 αναστολή της ρευστοποιήσεως του πιστωτικού υπολοίπου του άρθρον 6 τον κανονισμού αριθ. 99/63/ΕΟΚ — Προ
 του εγγυητικού λογαριασμού που είχε ανοιχθεί στο όνομα σφυγή κατά παραλείψεως — Προσφυγή ακυρώσεως)
 του προσφεύγοντος, αφετέρου δε την υποχρέωση του Κοινο
 (95/C 208/43 )
 βουλίου να ρευστοποιήσει το πιστωτικό αυτό υπόλοιπο,
 πλέον τόκων υπερημερίας, το Πρωτοδικείο ( δεύτερο τμήμα),
 συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, πρόεδρο, και D. P. M. (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Barrington και A. Saggio, δικαστές , γραμματέας: B. Pastor,
 εξέδωσε στις 14 Ιουνίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο Στην υπόθεση Τ-186/94, Guérin automobiles, με εδρα την
 διατακτικό : Alençon ( Γαλλία), εκπροσωπουμένη από τον Jean-Claude
 Fourgoux, δικηγόρο Παρισιού και Βρυξελλών, με αντίκλητο
 1 ) Απορρίπτει την προσφυγή. στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Pierrot Schiltz, 4, rue Béatrix
 de Bourbon, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 2 ) Κάθε διάδικος θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα. (εκπρόσωποι: Francisco Enrique Gonzâlez-Diaz και Géraud
 de Bergues), που είχε ως αντικείμενο την αναγνώριση ,
 (') ΕΕ αριθ . C 258 της 7 . 10 . 1992 . δυνάμει του άρθρου 175 της συνθήκης ΕΚ, του ότι η
 Επιτροπή παρέλειψε να απευθύνει στην προσφεύγουσα
 απόφαση επί της καταγγελίας που της είχε υποβάλει βάσει
 του άρθρου 3 παράγραφος 2 του κανονισμού αριθ . 17 του
 Συμβουλίου της 6ης Φεβρουαρίου 1962 , πρώτου κανονισμού
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της συνθήκης, και, επικου
 ρικώς , την ακύρωση των εγγράφων της Επιτροπής της 21ης
 της 27ης Ιουνίου 1995 Ιανουαρίου 1993 και της 4ης Φεβρουαρίου 1994, το Πρωτο
 στην υπόθεση Τ-169/94, PIA HiFi Vertriebs GmbH κατα δικείο (τρίτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους J.
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') Biancarelli, Πρόεδρο , R. Schintgen , C. P. Briët, C. W. Bellamy
 και J. Azizi, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις
 (Δασμοί αντιντάμπινγκ — Αίτημα ακυρώσεως αποφάσεως 27 Ιουνίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 σχετικά με αιτήσεις επιστροφής δασμών)
 (95/C 208/42) 1 ) Καταργείται η δίκη σε σχέση με το αίτημα της προσφυγής
 το οποίο στηρίζεται στο άρθρο 1 75 της συνθήκης.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 2 ) Απορρίπτει τα λοιπά αιτήματα της προσφυγής ως απα
 Στην υπόθεση Τ-169/94, PIA HiFi Vertriebs GmbH , με εδρα ράδεκτα.
 το Weiterstadt (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον F.
 Michael Boemke , δικηγόρο Αμβούργου , με αντίκλητο στο 3 ) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λουξεμβούργο το δικηγόρο Marc Loesch , 11 , rue Goethe ,
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσω (') ΕΕ αριθ . C 188 της 9. 7 . 1994 .
 ποι: Eric White και Claus-Michael Happe , στη συνέχεια Jörn (2) ΕΕ ειδ . έκδ . 08/001 , σ. 204 .
 Sack ) που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως
 93/363/ΕΟΚ της Επιτροπής της 9ης Ιουνίου 1993 σχετικά με


text:
 21.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 311/31
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Centrale Raad van Beroep (Κάτω Χώρες) στις 8 Ιουλίου 2015 — J. Klinkenberg κατά Minister van Infrastructuur en Milieu
 (Υπόθεση C-343/15)
 (2015/C 311/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Centrale Raad van Beroep
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλών: J. Klinkenberg
 Εφεσίβλητος: Minister van Infrastructuur en Milieu
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 1 της οδηγίας 1999/63/ΕΚ (1) και η ρήτρα 1, παράγραφος 1, του παραρτήματός της «Ευρωπαϊκή Συμφωνία για την οργάνωση του χρόνου εργασίας των ναυτικών» να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η εν λόγω οδηγία και η εν λόγω συμφωνία έχουν εφαρμογή σε δημόσιο υπάλληλο ο οποίος παρέχει εργασία στην υπηρεσία της ολλανδικής εθνικής ναυτιλιακής εταιρίας και ο οποίος αποτελεί μέλος του πληρώματος πλοίου με το οποίο διενεργούνται επιθεωρήσεις της αλιείας;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, πρέπει το άρθρο 2 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ (2), το άρθρο 1, παράγραφος 3, και το άρθρο 2, αρχή και σημεία 1 και 2, της οδηγίας 93/104/ΕΚ (3) και το άρθρο 1, παράγραφος 3, καθώς και το άρθρο 2, αρχή και σημεία 1 και 2, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η οδηγία 93/104/ΕΚ και η οδηγία 2003/88/ΕΚ (4) έχουν εφαρμογή επί του προαναφερθέντος στο πρώτο ερώτημα δημοσίου υπαλλήλου;
 3)
 Πρέπει τα άρθρα 3, 5 και 6 της οδηγίας 93/104/ΕΚ και τα άρθρα 3, 5 και 6 της οδηγίας 2003/88/ΕΚ να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους βάσει της οποίας θεωρούνται ως περίοδος αναπαύσεως οι ώρες κατά τις οποίες, κατά τη διάρκεια του πλου, ο προαναφερθείς στο πρώτο ερώτημα δημόσιος υπάλληλος δεν παρέχει εργασία αλλά πρέπει να είναι διαθέσιμος να παράσχει εργασία κατόπιν κλήσεως για την αντιμετώπιση προβλημάτων στο μηχανοστάσιο;
 4)
 Πρέπει τα άρθρα 3, 5 και 6 της οδηγίας 93/104/ΕΚ και τα άρθρα 3, 5 και 6 της οδηγίας 2003/88/ΕΚ να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους βάσει της οποίας θεωρούνται ως περίοδος αναπαύσεως οι ώρες κατά τις οποίες, κατά τη διάρκεια του πλου, ο προαναφερθείς στο πρώτο ερώτημα δημόσιος υπάλληλος δεν παρέχει εργασία αλλά οφείλει να παράσχει εργασία κατόπιν εντολής του πλοιάρχου για λόγους σχετικούς με την άμεση ασφάλεια του πλοίου, των προσώπων επί του πλοίου, του φορτίου ή του περιβάλλοντος, ή για την παροχή βοήθειας σε άλλα πλοία ή πρόσωπα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα;
 (1) Οδηγία 1999/63/ΕΚ του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία για την οργάνωση του χρόνου εργασίας των ναυτικών, που σύναψαν η ένωση εφοπλιστών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ECSA) και η ομοσπονδία των ενώσεων εργαζομένων στις μεταφορές, στην Ευρωπαϊκή Ένωση (FST) — Παράρτημα: Ευρωπαϊκή συμφωνία για την οργάνωση του χρόνου εργασίας των ναυτικών (ΕΕ L 167, σ. 33).
 (2) Οδηγία 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την εφαρμογή μέτρων για την προώθηση της βελτίωσης της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων κατά την εργασία (ΕΕ L 183, σ. 1).
 (3) Οδηγία 93/104/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1993, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (ΕΕ L 307, σ. 18).
 (4) Οδηγία 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (ΕΕ L 299, σ. 9).


text:
7.12.2002 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 305/17
 να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του ανθρώπου και χωρίς να 2002 στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Αssociation Comité
 χρησιμοποιούνται διαδικασίες ή μέθοδοι που ενδέχεται να βλά- économique régional agricole fruits et légumes de Bretagne
 ψουν το περιβάλλον, ιδίως δε χωρίς να δημιουργείται κίνδυνος για (CERAFEL) και François Faou et GAEC de Kerlidou, που
 το νερό, τον αέρα ή το έδαφος, ούτε για την πανίδα και τη εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση
 χλωρίδα, χωρίς να προκαλούνται ενοχλήσεις από τον θόρυβο ή τις προδικαστικής αποφάσεως. Το cour d’appel de Caen ζητεί από το
 οσμές και χωρίς να βλάπτονται οι τοποθεσίες και τα τοπία που ∆ικαστήριο να αποφανθεί επί του εξής ερωτήματος:
 παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
 Μπορεί ένα κράτος μέλος, χωρίς να παραβιάζει την αρχή της
 απαγορεύσεως των διακρίσεων, να εφαρμόζει τις διατάξεις του
 Εν προκειμένω, η Ιταλική ∆ημοκρατία δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα άρθρου 15β, παράγραφοι 1 και 8, του κανονισμού του Συμβου-
 ώστε να εξασφαλίσει ότι τα απόβλητα που εναποτίθενται στον λίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 18ης Μαΐου 1972 (1),
 σκουπιδότοπο της Via Granciara στο Castelliri αξιοποιούνται ή καθιστώντας ορισμένους κανόνες παραγωγής και εμπορίας υποχρε-
 διατίθενται χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του ανθρώπου και ωτικούς για τους παραγωγούς που είναι εγκατεστημένοι εντός του
 χωρίς να χρησιμοποιούνται διαδικασίες ή μέθοδοι ικανές να πεδίου εδαφικής αρμοδιότητας μιας οικονομικής επιτροπής και
 βλάψουν το περιβάλλον. Κατά συνέπεια, η Ιταλική ∆ημοκρατία δεν είναι μέλη της επιτροπής αυτής, επιβάλλοντάς τους να
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4 της οδηγίας. καταβάλλουν εν όλω ή εν μέρει τις εισφορές που καταβάλλουν οι
 παραγωγοί που είναι μέλη, αδιακρίτως του αν οι παραγωγοί μη
 μέλη μετέχουν ή όχι σε νομοθετικώς ρυθμιζόμενο σύστημα
 Επιπλέον, το άρθρο 8 της οδηγίας διευκρινίζει ότι τα κράτη παραγωγής, το οποίο, όπως το σύστημα βιολογικής παραγωγής,
 μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα προκειμένου κάθε κάτοχος καθιστά τη δράση της οικονομικής επιτροπής άνευ ενδιαφέροντος
 αποβλήτων να τα παραδίδει σε ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα συλλογής ή μόνον περιπτωσιακού και περιορισμένου ενδιαφέροντος ως προς
 ή σε επιχείρηση που πραγματοποιεί τις εργασίες που προβλέπονται τους παραγωγούς αυτούς;
 στα παραρτήματα II Α ή ΙΙ Β της οδηγίας ή να εξασφαλίζει ο ίδιος
 την αξιοποίηση ή τη διάθεσή τους σύμφωνα με τις διατάξεις της
 οδηγίας. Συναφώς, οι ιδιοκτήτες και οι έχοντες τη διαχείριση των (1 ) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1035/72 του Συμβουλίου, της 18ης Μαΐου 1972,
 σκουπιδοτότων θεωρούνται κάτοχοι υπό την έννοια του άρθρου 8. περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των οπωροκηπευτικών
 (EE ειδ. έκδ. 03/007, σ. 250).
 Εν προκειμένω, η Ιταλική ∆ημοκρατία δεν θέσπισε να αναγκαία
 μέτρα προκειμένου ο κάτοχος των αποβλήτων που εναποτίθενται
 στον σκουπιδότοπο του Castelliri (Frosinone) να τα παραδώσει
 σε ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα συλλογής ή σε επιχείρηση που
 πραγματοποιεί τις εργασίες που προβλέπονται στα παραρτήματα II
 Α και ΙΙ Β της οδηγίας. Κατά συνέπεια, η Ιταλική ∆ημοκρατία
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8 της οδηγίας. Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Ιταλικής ∆ημοκρατίας που ασκήθηκε στις 24 Οκτωβρίου
 2002
 ( 1) ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 86.
 ( 2) ΕΕ L 78 της 26.3.1991, σ. 32.
 (Υπόθεση C-383/02)
 (2002/C 305/32)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ- τους Μηνά Κωνσταντινίδη και Roberto Amorosi, άσκησε στις
 βαλε το cour d’appel de Caen, κοινή συνεδρίαση τμημάτων, 24 Οκτωβρίου 2002 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 στις 17 Οκτωβρίου 2002 στην υπόθεση Αssociation Comité
 économique régional agricole fruits et légumes de
 Bretagne (CERAFEL) κατά François Faou et GAEC de
 Kerlidou Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 1. να αναγνωρίσει ότι, μη λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα για
 (Υπόθεση C-381/02) να εξασφαλίσει ότι τα στερεά απόβλητα που εναποτίθενται
 στους σκουπιδοτόπους του Rodano (Μιλάνο) αξιοποιούνται
 ή διατίθενται χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του
 (2002/C 305/31) ανθρώπου και χωρίς να χρησιμοποιούνται διαδικασίες ή
 μέθοδοι ικανές να βλάψουν το περιβάλλον, καθώς και μη
 λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα ώστε o κάτοχος των
 αποβλήτων που εναποτίθενται στους σκουπιδοτόπους του
 Αίτηση του cour d’appel de Caen, κοινή συνεδρίαση τμημάτων, Rodano (Μιλάνο) να τα παραδίδει σε ιδιωτικό ή δημόσιο
 της 17ης Οκτωβρίου 2002, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του φορέα συλλογής αποβλήτων ή σε επιχείρηση που πραγματο-
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 23 Οκτωβρίου ποιεί τις εργασίες που αναφέρονται στα παραρτήματα II Α ή
 ---pagebreak--- C 305/18 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 7.12.2002
 II Β της οδηγίας ή να εξασφαλίζει o ίδιος την αξιοποίηση ή ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-246/99 (1)
 τη διάθεσή τους, η Ιταλική ∆ημοκρατία παρέβη τις υποχρεώ-
 σεις που υπέχει από τα άρθρα 4 και 8 της οδηγίας
 75/442/ΕΟΚ ( 1) περί των στερεών αποβλήτων, όπως τροπο- (2002/C 305/33)
 ποιήθηκε από την οδηγία 91/156/ΕΟΚ (2)·
 2. να καταδικάσει την Ιταλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Με διάταξη της 11ης Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 της υποθέσεως C-246/99: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Βασιλείου της ∆ανίας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 (1 ) ΕΕ C 246 της 28.8.1999.
 Το άρθρο 4, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας προβλέπει ότι τα κράτη
 μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν ότι η
 διάθεση ή η αξιοποίηση των αποβλήτων πραγματοποιείται χωρίς
 να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του ανθρώπου και χωρίς να
 χρησιμοποιούνται διαδικασίες ή μέθοδοι που ενδέχεται να βλά-
 ψουν το περιβάλλον, ιδίως δε χωρίς να δημιουργείται κίνδυνος για
 το νερό, τον αέρα ή το έδαφος, ούτε για την πανίδα και τη
 χλωρίδα, χωρίς να προκαλούνται ενοχλήσεις από τον θόρυβο ή τις ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-434/00 (1)
 οσμές και χωρίς να βλάπτονται οι τοποθεσίες και τα τοπία που
 παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
 (2002/C 305/34)
 Εν προκειμένω, η Ιταλική ∆ημοκρατία δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα
 ώστε να εξασφαλίσει ότι τα απόβλητα που εναποτίθενται στον
 σκουπιδότοπο του Rodano αξιοποιούνται ή διατίθενται χωρίς Με διάταξη της 24ης Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του
 να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του ανθρώπου και χωρίς να ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 χρησιμοποιούνται διαδικασίες ή μέθοδοι ικανές να βλάψουν το της υποθέσεως C-434/00 (αίτηση του Ηοge Raad der
 περιβάλλον. Κατά συνέπεια, η Ιταλική ∆ημοκρατία παρέβη τις Nederlanden για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως):
 υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4 της οδηγίας. G. Cuomo.
 (1 ) EE C 28 της 27.1.2001.
 Επιπλέον, το άρθρο 8 της οδηγίας διευκρινίζει ότι τα κράτη
 μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα προκειμένου κάθε κάτοχος
 αποβλήτων να τα παραδίδει σε ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα συλλογής
 ή σε επιχείρηση που πραγματοποιεί τις εργασίες που προβλέπονται
 στα παραρτήματα II Α ή II Β της οδηγίας ή να εξασφαλίζει o ίδιος
 την αξιοποίηση ή τη διάθεσή τους σύμφωνα με τις διατάξεις της
 οδηγίας. Συναφώς, οι ιδιοκτήτες και οι έχοντες τη διαχείριση των
 σκουπιδοτότων θεωρούνται κάτοχοι υπό την έννοια του άρθρου 8.
 ∆ιαγραφή της υποθέσεως C-120/01 (1)
 Εν προκειμένω, η Ιταλική ∆ημοκρατία δεν θέσπισε να αναγκαία (2002/C 305/35)
 μέτρα προκειμένου o κάτοχος των αποβλήτων που εναποτίθενται
 στον σκουπιδότοπο του Rodano να τα παραδώσει σε ιδιωτικό ή
 δημόσιο φορέα συλλογής ή σε επιχείρηση που πραγματοποιεί τις
 εργασίες που προβλέπονται στα παραρτήματα II Α και II Β
 της οδηγίας. Κατά συνέπεια, η Ιταλική ∆ημοκρατία παρέβη τις Με διάταξη της 9ης Σεπτεμβρίου 2002, o Πρόεδρος του
 υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 8 της οδηγίας. ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 της υποθέσεως C-120/01: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κατά Ιρλανδίας.
 ( 1) ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 86.
 ( 2) ΕΕ L 78 της 26.3.1991, σ. 32.
 (1 ) ΕΕ C 150 της 19.5.2001.