text:
10.5.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 112/33
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: — Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ακόμη ότι η τελευταία δόση
 της κρατικής ενίσχυσης που είχε εγκριθεί με την απόφαση
 — να ακυρώσει, ολικά ή μερικά, σύμφωνα με τα άρθρα 230- 1999/332/ΕΚ δεν καταβλήθηκε ποτέ στην προσφεύγουσα εν
 231 της Συνθήκης ΕΚ, την Απόφαση της Επιτροπής της γνώσει και με την έγκριση της καθής, και το γεγονός αυτό
 11ης ∆εκεμβρίου 2002 (C(2002) 4831 τελικό) για κρατική αποτελεί τροποποίηση του προγράμματος αναδιάρθωσης,
 ενίσχυση που χορήγησε η Ελλάδα στην προσφεύγουσα στην οποία συμφώνησε και η καθής. Με βάση τον ισχυρισμό
 αυτό η προσφεύγουσα επικαλείται παράβαση της αρχής των
 — να καταδικασθεί η καθής στη δικαστική δαπάνη. έννομων προσδοκιών και παράβαση ουσιώδους όρου της
 διαδικασίας από την καθής που επικαλείται τώρα παραβίαση
 του αρχικού προγράμματος, το οποίο όμως και με τη
 δική της έγκριση δεν ολοκληρώθηκε. Επικαλείται επίσης
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα παραβίαση της αρχής ne bis in idem ισχυριζόμενη ότι η μη
 καταβολή της τελευταίας δόσης της κρατικής ενίσχυσης
 αποτελεί κύρωση από την πλευρά της καθής που έτσι
 Η προσφεύγουσα είναι εταιρία αερομεταφορών με έδρα δραστηριο- εξάντλησε το δικαίωμα της επιβολής κυρώσεων χωρίς να
 τήτων την Ελλάδα. Με την προσβαλλόμενη απόφαση η καθής μπορεί να επανέλθει.
 κήρυξε ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά, κατά την έννοια του
 άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ ορισμένες ενισχύσεις αναδιάρθρω-
 σης που είχαν χορηγηθεί από την Ελλάδα στην προσφεύγουσα με
 τη διαπίστωση ότι δεν τηρούνται πλέον οι όροι υπό τους οποίους
 είχε χορηγηθεί με την Απόφαση της προσφεύγουσας 1999/332/ΕΚ
 η αρχική έγκριση των ενισχύσεων αυτών. H καθής κήρυξε επίσης
 με την ίδια προσβαλλόμενη απόφαση ασυμβίβαστη με την κοινή
 αγορά τη νέα κρατική ενίσχυση που έθεσε σε εφαρμογή η Ελλάδα
 υπέρ της προσφεύγουσας με τη μορφή ανοχής στη διαιωνιζόμενη
 μη καταβολή από την προσφεύγουσα των εισφορών κοινωνικής
 ασφάλισης, του φόρου προστιθεμένης αξίας, του τέλους που
 είναι γνωστό ως «Σπατόσημο» και τελών και μισθωμάτων προς Προσφυγή της εταιρίας Tοkai Carbon Cο. Ltd. κατά της
 αερολιμένες που βάρυναν την προσφεύγουσα. Η καθής υποχρέωσε Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις
 την Ελλάδα να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να ανακτήσει από 3 Μαρτίου 2003
 την προσφεύγουσα τις ενισχύσεις για τις οποίες έγινε λόγος
 παραπάνω.
 (Υπόθεση Τ-71/03)
 Προς υποστήριξη της προσφυγής της η προσφεύγουσα επικαλείται:
 — πρόδηλα σφάλματα εκτίμησης και αξιολόγησης, παραβάσεις (2003/C 112/65)
 της υποχρέωσης αιτιολογίας, νομικά σφάλματα, παραβιάσεις
 των κανόνων για το βάρος απόδειξης και παραβιάσεις του
 δικαιώματος ακρόασης από την πλευρά της καθής σε ό,τι (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 αφορά τα συμπεράσματα της καθής ότι η Ελλάδα απέτυχε να
 συμμορφωθεί με ορισμένες από τις δεσμεύσεις που είχε
 αναλάβει και αναφέρονται στις Αποφάσεις 1999/332/ΕΚ και
 94/696/ΕΚ. Η προσφεύγουσα επικαλείται επίσης ότι υπήρξε
 παράβαση ή εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 87, παράγρα-
 φος 3 γ, της Συνθήκης ΕΚ, με την έννοια ότι η καθής απέτυχε
 Η εταιρία Tοkai Carbon Co. Ltd., με έδρο το Τόκιο (Ιαπωνία),
 να εξετάσει επαρκώς ή σωστά εάν η ενίσχυση που εγκρίθηκε εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Gerwin Νan Gerνen και
 το 1998 μπορούσε να θεωρηθεί ότι συμβιβάζεται με το Thοmas Franchοο, άσκησε στις 3 Μαρτίου 2003 ενώπιον του
 άρθρο αυτό.
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 — πρόδηλα σφάλματα εκτίμησης και αξιολόγησης, παραβάσεις
 της υποχρέωσης αιτιολογίας, νομικά σφάλματα, παραβιάσεις
 των κανόνων για το βάρος απόδειξης παραβιάσεις του
 δικαιώματος ακρόασης και παραβίαση της αρχής της ασφά- Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 λειας δικαίου από την πλευρά της καθής σε ό,τι αφορά τις
 διαπιστώσεις της καθής σχετικά με τη νέα ενίσχυση που
 φέρεται ότι χορήγησε η Ελλάδα στην καθής με τη μορφή — να ακυρώσει το άρθρο 3 της αποφάσεως C(2002) 5083
 ανοχής μη πληρωμής τελών φόρων και μισθωμάτων, όπως τελικό, της 17ης ∆εκεμβρίου 2002, στην υπόθεση CΟMP/
 αναφέρθηκε παραπάνω E-2/37.667 — ειδικός γραφίτης, καθόσον με αυτό της
 επιβλήθηκε πρόστιμο 6,97 εκατομ. ευρώ, ή, επικουρικά, να
 — Κατάχρηση εξουσίας από την καθής επειδή, κατά τους μειώσει σημαντικά το πρόστιμο αυτό, και
 ισχυρισμούς της προσφεύγουσας το κίνητρο της προσβαλλό-
 μενης απόφασης είναι η επιθυμία να δοθεί η «χαριστική βολή»
 στην προσφεύγουσα ή έστω να αποδυναμωθεί αυτή. — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 ---pagebreak--- C 112/34 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.5.2003
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα Προσφυγή της εταιρίας Tοyο Tansο Cο. Ltd. κατά της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις
 3 Μαρτίου 2003
 Η υπό κρίση προσφυγή στρέφεται κατά της από 17 ∆εκεμβρίου (Υπόθεση Τ-72/03)
 2002 αποφάσεως της Επιτροπής, σχετικά με διαδικασία βάσει του
 άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας (2003/C 112/66)
 για τον Ευρωπαϊκό Χώρο, στην υπόθεση CΟMP/E-2/37.667 —
 ειδικός γραφίτης, με την οποία η Επιτροπή συνεπέρανε ότι
 ορισμένες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και η Tοkai, παρέβησαν (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 το δίκαιο περί ανταγωνισμού βάσει της Συνθήκης ΕΚ και της
 Συμφωνίας ΕΟΧ με καθορισμό τιμών, ανταλλαγή εμπορικών
 πληροφοριών, προσδιορισμό εμπορικών όρων και κατανομή
 αγορών, πελατών στην αγορά του ισοστατικού γραφίτη. Η εταιρία Tοyο Tansο Cο. Ltd., με έδρα την Οsaka Ιαπωνίας,
 εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους Jean-Françοis Bellis και
 Stephanie Reinart, άσκησε στις 3 Μαρτίου 2003 ενώπιον του
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η προσφεύγουσα, η οποία είναι μια ιαπωνική επιχείρηση που
 παράγει προϊόντα άνθρακα, δεν αμφισβητεί τα πραγματικά περιστα-
 τικά σχετικά με τη συμμετοχή της στην παράβαση, ζητεί όμως την Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 ακύρωση του προστίμου ή, τουλάχιστον, τη σημαντική μείωσή
 του.
 — να μειώσει σημαντικά το ύψος του προστίμου που της
 επιβλήθηκε·
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Προς στήριξη του αιτήματός της προβάλλει τους ακόλουθους
 ισχυρισμούς:
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 — η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 253 ΕΚ, τις αρχές της
 αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως και την αρχή
 nοn bis in idem, ενώ υπερέβη τα όρια των αρμοδιοτήτων Η προσφεύγουσα είναι μια μικρή ιαπωνική εταιρία που ειδικεύεται
 της, διότι δεν έλαβε καθόλου υπόψη τις πωλήσεις εντός στην παραγωγή ειδικού γραφίτη. Με την απόφαση της Επιτροπής
 του ΕΟΧ και το σχετικό μερίδιο της αγοράς κατά τον της 17ης ∆εκεμβρίου 2002, στην υπόθεση CΟMP/E-2/37.667
 προσδιορισμό των επιπτώσεων των ενεργειών κάθε εμπλε- — ειδικός γραφίτης, το εν λόγω κοινοτικό όργανο διαπίστωσε ότι
 κόμενης επιχειρήσεως και τον καθορισμό του προστίμου. Στο η εταιρία αυτή μετείχε με επτά άλλες εταιρίες σε παράβαση του
 σημείο αυτό υπογραμμίζει ότι, ως ιαπωνική εταιρία, η άρθρου 81, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 53,
 προσφεύγουσα είχε ανέκαθεν πιο περιορισμένη ανάμειξη στην παράγραφος 1, της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Χώρο, σχετικά
 αγορά του ΕΟΧ, δεδομένου ότι η ουσιαστική αγορά στην με τον ισοστατικό γραφίτη. Η προσφεύγουσα ζητεί τη μείωση του
 οποία αναπτύσσει τη δραστηριότητά της είναι η Ασία και η προστίμου που της επιβλήθηκε με το άρθρο 3 της αποφάσεως
 Άπω Ανατολή. αυτής.
 — Η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, ερμη- Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η Επιτροπή προσέβαλε τα
 νεύοντας εσφαλμένα το μέγεθος της σχετικής αγοράς, καθό- δικαιώματα άμυνάς της, καθώς και ορισμένες αρχές του κοινοτικού
 σον, μολονότι από τα ίδια τα στοιχεία στα οποία στήριξε την δικαίου, όπως την αρχή της αναλογικότητας, της ίσης μεταχει-
 προσβαλλόμενη απόφασή της προκύπτει ότι το μερίδιο της ρίσεως και της ασφαλείας δικαίου.
 αγοράς που κατέχει η Tοkai Carbοn Cο. Ltd. είναι κάτω του
 10 %, η εταιρία αυτή κατατάχθηκε στην κατηγορία των
 επιχειρήσεων με μερίδιο αγοράς μεταξύ 10 % και 20 %. Κατά την ως άνω εταιρία, η Επιτροπή κακώς έλαβε ως βάση για
 τον υπολογισμό του προστίμου μόνο τον κύκλο εργασιών σε
 διεθνές επίπεδο και το μερίδιο της αγοράς που κατείχε η
 προσφεύγουσα. Η προσφεύγουσα φρονεί ότι η Επιτροπή προσέ-
 — Η Επιτροπή εφάρμοσε εσφαλμένα την Ανακοίνωση περί βαλε τα δικαιώματα άμυνάς της, καθόσον η ανακοίνωση των
 επιεικείας αρνούμενη να δεχθεί μείωση του προστίμου βάσει αιτιάσεων ανέφερε ότι το καρτέλ εκτός του Ευρωπαϊκού Οικονομι-
 του τμήματος Γ, καθώς η προσφεύγουσα ήταν η πρώτη που κού Χώρου δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητά της και καθόσον δεν
 υπέβαλε αποφασιστικής σημασίας στοιχεία σχετικά με τις διευκρίνισε τη σημασία την οποία το ως άνω κοινοτικό όργανο
 περιόδους κατά τις οποίες η εταιρία UCAR Internatiοnal επρόκειτο να αποδώσει στον κύκλο εργασιών σε διεθνές επίπεδο
 Inc. δεν μετείχε στο καρτέλ. και στο μερίδιο της αγοράς προκειμένου να καθορίσει τη βάση
 του προστίμου. Κατά την προσφεύγουσα, η παράβαση δεν είχε
 διεθνή διάσταση, ενώ η Επιτροπή υπερέβη τις αρμοδιότητές της
 στηριζόμενη στον παράγοντα αυτό για να καθορίσει τη βάση για
 τον υπολογισμό του προστίμου.


text:
 9.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/22
 Προσφυγή των Robert Benkö κ.λπ. κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 21 Μαρτίου 2005
 (Υπόθεση C-122/05)
 (2005/C 171/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Οι Robert Benkö κ.λπ., Kohfidisch (Αυστρία), Nikolaus Draskovich, Güssing (Αυστρία), Alexander Freiherr von Kottwitz-Erdödy, Kohfidisch (Αυστρία), Peter Masser, Schwanberg (Αυστρία), Alfred Prinz von und zu Liechtenstein, Deutschlandsberg (Αυστρία), Marenzi Privatstiftung, Ebergassing (Αυστρία), Marktgemeinde Götzendorf an der Leitha (Αυστρία), Gemeinde Ebergassing (Αυστρία), Ernst Harrach, Bruck an der Leitha (Αυστρία), Schlossgut Schönbühel-Aggstein AG, Vaduz, Heinrich Rüdiger Fürst Starhemberg'sche Familienstiftung, Vaduz, εκπροσωπούμενοι από τον δικηγόρο M. Schaffgotsch, άσκησαν στις 21 Μαρτίου 2005, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 1.
 να ακυρώσει στο σύνολό της την προσβαλλόμενη απόφαση της Επιτροπής,
 σε περίπτωση δε που δεν γίνει δεκτό αυτό το αίτημα, επικουρικώς,
 2.
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά όλους τους αυστριακούς τόπους κοινοτικής σημασίας (κωδικός AT του παραρτήματος I της προσβαλλομένης αποφάσεως),
 σε περίπτωση δε κατά την οποία το αίτημα αυτό δεν γίνει δεκτό, έτι επικουρικότερον,
 3.
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον περιλαμβάνει στον κατάλογο που προβλέπει τους τόπους AT 1114813, AT 2242000, AT 1220000, AT 1205A00, AT 3122000 και AT 3120000,
 σε περίπτωση δε κατά την οποία το αίτημα αυτό δεν γίνει δεκτό, έτι έτι επικουρικότερον,
 4.
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον στο παράρτημα I αυτής περιλαμβάνονται οι εις αυτό κατονομαζόμενοι τόποι ως τόποι κοινοτικής σημασίας για τους οικοτόπους και τα είδη που έχουν βαθμό αντιπροσωπευτικότητας και συνολικής αξιολογήσεως Β, Γ και Δ (επικουρικώς Γ και Δ, και έτι επικουρικότερον, μόνον Δ) σύμφωνα με τα τυποποιημένα έντυπα στοιχείων των κρατών μελών, όσον αφορά
 α)
 το σύνολο των τόπων στους οποίους αναφέρεται (στο παράρτημα I) η προσβαλλόμενη απόφαση, επικουρικώς
 β)
 όλους τους αυστριακούς τόπους (κωδικός AT του παραρτήματος I), έτι επικουρικότερον
 γ)
 απλώς τους τόπους AT 1114813, AT 2242000, AT 1220000, AT 1205A00, AT 3122000 και AT 3120000,
 5.
 εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Κατά την απόφαση της Επιτροπής Ε (2004) 4031 της 7ης Δεκεμβρίου 2004, εκδοθείσα σύμφωνα με την οδηγία 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1), με την οποία θεσπίστηκε ο κατάλογος των τόπων κοινοτικής σημασίας για την ηπειρωτική βιογεωγραφική περιοχή (2), εμπίπτουν εκτάσεις ιδιοκτησίας των προσφευγόντων στο σύστημα προστασίας που προβλέπει η εν λόγω οδηγία.
 Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν βασίστηκε στην προαπαιτούμενη στάθμιση των υπέρτερων δημοσίων συμφερόντων και των θιγομένων δικαιωμάτων των πολιτών και των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως.
 Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντιβαίνει προς την οδηγία 92/43/ΕΟΚ, καθότι δεν εκτιμήθηκαν ορθώς οι απαιτούμενες δαπάνες, το δε προβλεπόμενο από το άρθρο 8 της οδηγίας πλαίσιο δράσεως δεν απετέλεσε αντικείμενο μελέτης ή δεν μελετήθηκε επαρκώς.
 Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η απαιτούμενη κατά την οδηγία 92/43/ΕΟΚ συνοχή των τομέων προστασίας δεν μπορεί να διασφαλιστεί στην Αυστρία λόγω της κατανομής των αρμοδιοτήτων, η οποία έχει ως συνέπεια τα όρια των προστατευομένων τομέων να συμπίπτουν, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, με τα όρια των ομοσπόνδων κρατών, πράγμα το οποίο, κατά την άποψη των προσφευγόντων, αντιβαίνει προς το κοινοτικό δίκαιο, αλλά και προς τις επιταγές της αποτελεσματικής προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
 Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν, επίσης, ότι η Επιτροπή παρέλειψε να επισημάνει για ποια είδη και οικοτόπους έχουν πράγματι σημασία, σε κοινοτικό επίπεδο, τόποι που χαρακτηρίζονται ως κοινοτικής σημασίας.
 Τέλος, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι, όσον αφορά τους τόπους που ενδιαφέρουν τους προσφεύγοντες, το περιεχόμενο της αποφάσεως στηρίζεται σε εσφαλμένες βάσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα να χαρακτηριστούν εσφαλμένως οι τόποι αυτοί ως τόποι κοινοτικής σημασίας για ορισμένα είδη και οικοτόπους.
 (1) Οδηγία 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1992, για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας (ΕΕ L 206, σ. 7).
 (2) ΕΕ L 382, σ. 1.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 15.6.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 198/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 14ης Απριλίου 2015 — Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-409/13) (1)
 ((Προσφυγή ακυρώσεως - Μακροοικονομική χρηματοδοτική συνδρομή προς τρίτες χώρες - Απόφαση της Επιτροπής περί αποσύρσεως προτάσεως κανονισμού-πλαισίου - Άρθρα 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ και 17 ΣΕΕ - Άρθρο 293 ΣΛΕΕ - Αρχή της κατανομής αρμοδιοτήτων - Αρχή της θεσμικής ισορροπίας - Αρχή της ειλικρινούς συνεργασίας - Άρθρο 296 ΣΛΕΕ - Υποχρέωση αιτιολογήσεως))
 (2015/C 198/05)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: G. Maganza, A. de Gregorio Merino και I. Gurov)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. Smulders, P. Van Nuffel και M. Clausen)
 Παρεμβαίνοντα υπέρ του προσφεύγοντος: Τσεχική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: M. Smolek, J. Vláčil και J. Škeřík), Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, (εκπρόσωπος: T. Henze), Βασίλειο της Ισπανίας, (εκπρόσωπος: M. Sampol Pucurul), Γαλλική Δημοκρατία, (εκπρόσωποι: G. de Bergues και D. Colas, καθώς και από την N. Rouam), Ιταλική Δημοκρατία, (εκπρόσωποι: G. Palmieri, επικουρούμενη από τον P. Gentili, avvocato dello Stato), Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: M. Bulterman, B. Koopman και J. Langer), Σλοβακική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: B. Ricziová), Δημοκρατία της Φινλανδίας, (εκπρόσωπος: H. Leppo), Βασίλειο της Σουηδίας (εκπρόσωποι: U. Persson και A. Falk), Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, (εκπρόσωποι: V. Kaye, επικουρούμενη από τον R. Palmer, barrister)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 3)
 Η Τσεχική Δημοκρατία, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, το Βασίλειο της Ισπανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, η Ιταλική Δημοκρατία, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, η Σλοβακική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας, καθώς και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
 (1) ΕΕ C 274 της 21.9.2013.


text:
 5.10.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 328/24
 Προσφυγή της 4ης Αυγούστου 2015 — Amrita κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-439/15)
 (2015/C 328/23)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Soc. coop. Amrita arl (Scorrano, Ιταλία), Cesi Marta (Alliste, Ιταλία), Comune Agricola Lunella — Soc. Mutua Coop Agricola (Galatone, Ιταλία), Mustich Loredana Faustina (Lequile, Ιταλία), Rollo Olga (Lecce, Ιταλία), Borrello Claudia (Salve, Ιταλία), Società agricola Merico Maria Rosa di Consiglia, Marta e Vito Lisi (Miggiano, Ιταλία), Marzo Luigi (Specchia, Ιταλία), Azienda Agricola Piccapane di Pellegrino Giuseppe (Castrignano del Capo, Ιταλία), Azienda Agricola Le Lame di Russo Antonello e Russo Gianluigi Ss (Cutrofiano, Ιταλία), Lanzieri Ivana (Ugento, Ιταλία), Stendardo Giovanni (Presicce, Ιταλία), Stasi Anna Maria (Castrignano del Capo, Ιταλία), Azienda Agricola Crie di Miggiano Gianluigi (Muro Leccese, Ιταλία), Castriota Maria Grazia (Galatone, Ιταλία), Gabrieli Tommasi Emanuele (Calimera, Ιταλία), Azienda Agricola di Canioni Fiorella (Melendugno, Ιταλία), Azienda Agricola Spirdo Ss agricola (Ruffano, Ιταλία), Coppola Silvia (Guagnano, Ιταλία), Fondazione le Costantine (Uggiano la Chiesa, Ιταλία), Impresa Agricola Stefania Stamerra (Lecce, Ιταλία), Azienda Agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco (Trepuzzi, Ιταλία), Cooperativa Sociale Terrarossa (Tricase, Ιταλία), Vaglio Irene (Tricase, Ιταλία), Simone Cosimo Antonio (Morciano di Leuca, Ιταλία), Azienda Agrituristica «Gli Ulivi» di Baglivo Cesaria (Tricase, Ιταλία), Preite Osvaldo (Taurisano, Ιταλία), Masseria Alti Pareti Società Agricola arl (Maglie, Ιταλία), Società Agricola Li Matonni Sas di Sammarco Ascanio & C. (Erchie, Ιταλία) (εκπρόσωποι: L. Paccione και V. Stamerra, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να ακυρώσει την εκτελεστική απόφαση 2015/789 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 18ης Μαΐου 2015, σχετικά με μέτρα για την πρόληψη της εισαγωγής και της εξάπλωσης στην Ένωση του οργανισμού Xylella fastidiosa (Wells et al.), η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ L 125 της 21ης Μαΐου 2015, σ. 36) αφού απορρίψει, εφόσον είναι αναγκαίο, την εφαρμογή της οδηγίας 200/29/ΕΚ του Συμβουλίου, της 8ης Μαΐου 2000 (ΕΕ L 169 της 10ης Ιουλίου 2000, σ. 1). Με όλες τις εκ του νόμου συνέπειες, και δη όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Η στην υπό κρίση υπόθεση προσβαλλόμενη απόφαση είναι όμοια με την απόφαση που αποτέλεσε αντικείμενο των υποθέσεων T-436/15, Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi e Negro κατά Επιτροπής, και T-437/15, Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe κ.λπ. κατά Επιτροπής.
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν δεκαέξι λόγους.
 1.
 Πρώτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της οδηγίας 2000/29 λόγω παραβάσεως του άρθρου 48 ΣΕΕ σε συνδυασμό με το άρθρο 3 ΣΛΕΕ και το άρθρο 5 ΣΕΕ, έλλειψη αρμοδιότητας και παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας.
 —
 Υποστηρίζεται συναφώς ότι η οδηγία απονέμει στην Ένωση αποκλειστική αρμοδιότητα μη αναγνωριζόμενη από τις Συνθήκες.
 2.
 Δεύτερος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της οδηγίας 2000/29 λόγω ελλείψεως αρμοδιότητας και παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ σε συνδυασμό με παραβίαση των αρχών της καλόπιστης συνεργασίας και της επικουρικότητας.
 —
 Υποστηρίζεται συναφώς ότι η οδηγία απονέμει στην Επιτροπή μη αναγνωριζόμενη από τις Συνθήκες εξουσία περί καταργήσεως των μέτρων που λαμβάνουν τα κράτη μέλη στον τομέα της ρυθμίσεως των φυτοϋγειονομικών απαιτήσεων για τα φυτά.
 3.
 Τρίτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως της Επιτροπής 2015/789 λόγω μη νομιμότητας της προαναφερθείσας οδηγίας 2000/29 στην οποία η απόφαση αυτή στηρίζεται, όπως προκύπτει από τα σημεία 1 και 2.
 4.
 Τέταρτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του άρθρου 6 ΣΕΕ σε συνδυασμό με παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, προστασία η οποία είχε προηγουμένως παρασχεθεί στους προσφεύγοντες από τα ιταλικά διοικητικά δικαστήρια.
 5.
 Πέμπτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ σε συνδυασμό με παραβίαση των αρχών της καλόπιστης συνεργασίας και της επικουρικότητας, λαμβανομένης υπόψη της παντελούς ελλείψεως αιτιολογίας όσον αφορά το κρίσιμο στοιχείο της ενδεχόμενης ανεπάρκειας των δράσεων καταπολεμήσεως του βακτηρίου Xylella fastidiosa εκ μέρους του κράτους μέλους.
 6.
 Έκτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ, σε συνδυασμό με παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας και της προφυλάξεως.
 —
 Υποστηρίζεται συναφώς ότι το κανονιστικό περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι υπερβολικό έναντι των τεθέντων σκοπών.
 7.
 Έβδομος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως της Επιτροπής 2015/789 λόγω παραβάσεως του προτύπου ISPM αριθ. 9 σε συνδυασμό με το άρθρο 5 ΣΕΕ και το Πρωτόκολλο αριθ. 2 (ΣΛΕΕ) για την εφαρμογή των αρχών της αναλογικότητας και της προφυλάξεως.
 8.
 Όγδοος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 κατά το μέρος που, κατά παράβαση του άρθρου 5 ΣΕΕ και παραβιάζοντας την αρχή της αναλογικότητας την οποία αυτό κατοχυρώνει, ορίζει όλη την επαρχία Lecce ως «προσβεβλημένη ζώνη» και μια περιοχή τουλάχιστον 10 χλμ. στο βόρειο τμήμα της επαρχίας ως «ζώνη ασφαλείας». Το προσβαλλόμενο μέτρο πάσχει περαιτέρω από παράβαση ουσιώδους τύπου λόγω ελλιπούς εξετάσεως και ελλιπούς αιτιολογίας, ενώ πάσχει και από εσφαλμένες και αδικαιολόγητες παραδοχές.
 9.
 Ένατος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ και αναρμοδιότητας, δεδομένου ότι το ιταλικό κράτος είχε τη δυνατότητα να καθορίσει και οριοθετήσει την τυχόν προσβεβλημένη ζώνη.
 10.
 Δέκατος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ και αναρμοδιότητας κατά το μέρος που απαγορεύει τη φύτευση φυτών-ξενιστών στην «προσβεβλημένη ζώνη», καθώς και λόγω παραβάσεως του άρθρου 1 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, με αποτέλεσμα το προσβαλλόμενο μέτρο να καταλήγει σε μη προβλεπόμενο περιορισμό των εμπραγμάτων δικαιωμάτων των προσφευγόντων επί των στην κατοχή τους γεωργικών γαιών.
 11.
 Ενδέκατος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως των άρθρων 11 και 191 ΣΛΕΕ, παραβιάσεως της αρχής της προφυλάξεως και παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ σε συνδυασμό με την κοινοτική οδηγία 2001/42, καθόσον το μέτρο εκριζώσεως των μολυσμένων και υγιών φυτών σε ακτίνα 100 μέτρων, παραλλήλως με την απαίτηση για υποχρεωτικές φυτοϋγειονομικές αγωγές για την εξάλειψη του εντόμου-διαβιβαστή, προξενεί περιβαλλοντικές ζημίες και αλλοίωση του χαρακτήρα του φυσικού περιβάλλοντος του Salento ελλείψει στρατηγικής περιβαλλοντικής εκτιμήσεως και εξετάσεως των κινδύνων για το περιβάλλον και την υγεία του ανθρώπου.
 12.
 Δωδέκατος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως των άρθρων 11 και 191 ΣΛΕΕ και της κοινοτικής οδηγίας 43/1992, καθόσον τα εκδοθέντα μέτρα δεν λαμβάνουν υπόψη τους κινδύνους τους οποίους συνεπάγονται οι εκριζώσεις, η εξάλειψη και τα φυτοφάρμακα σε περιοχές προστατευόμενες από το δίκαιο της Ένωσης δεδομένου ότι αυτές κατατάσσονται ως ειδικές ζώνες προστασίας, φυσικά πάρκα και τόποι κοινοτικού ενδιαφέροντος.
 13.
 Δέκατος τρίτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβιάσεως της Ευρωπαϊκής συμβάσεως για το Φυσικό Τοπίο, η οποία υπογράφηκε στη Φλωρεντία στις 20.10.2000 και λόγω παραβάσεως των άρθρων 191 και 11 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με την κοινοτική οδηγία 43/1992.
 —
 Υποστηρίζεται συναφώς ότι οι εν λόγω προβλέψεις της Ένωσης επιβάλλουν την αφαίρεση όλων των ειδών ελαιόδεντρων παράλληλα με την υποχρέωση χορηγήσεως χημικών φυτοφαρμάκων, η χρήση των οποίων απαγορεύεται στις βιολογικές αγροκαλλιέργειες, γεγονός το οποίο συνεπάγεται την εξαφάνιση των εκμεταλλεύσεων των προσφευγόντων οι οποίοι εδώ και πολλά έτη εργάζονται στον τομέα βιολογικής καλλιέργειας ελαιοδέντρων.
 14.
 Δέκατος τέταρτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουαρίου 2002, αριθ. 178, καθώς και των άρθρων 11 και 191 ΣΛΕΕ, όπως επίσης και σε συνδυασμό με την οδηγία (ΕΚ) 2009/128, και λόγω παραβιάσεως των αρχών της αναλογικότητας και του ουσιώδους τύπου.
 —
 Υποστηρίζεται συναφώς ότι η απόφαση της ΕΕ υποχρεώνει τους προσφεύγοντες να χορηγούν χημικές ουσίες, μη επιτρεπόμενες στις βιολογικές αγροκαλλιέργειες, και να εκριζώνουν τα φυτά ακόμη και σε περίπτωση απλώς υπόνοιας μολύνσεως. Τα μέτρα αυτά είναι αντίθετα προς τα στοιχεία των επιστημονικών γνωμοδοτήσεων της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων, πέραν του ότι στηρίζονται στην παραδοχή ότι υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ταχείας ξηράνσεως του ελαιόδεντρου και του βακτηρίου Xylella, η οποία όμως δεν έχει αποδειχθεί έως σήμερα.
 15.
 Δέκατος πέμπτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 καθόσον η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αντί να εκδώσει προληπτικά μέτρα διαχειρίσεως του κινδύνου τα οποία είναι αναγκαία για την εγγύηση του υψηλού επιπέδου προστασίας της υγείας, επέλεξε μια αμιγώς θεωρητική προσέγγιση του κινδύνου την οποία το Δικαστήριο αποκλείει ρητώς.
 16.
 Δέκατος έκτος λόγος, ο οποίος αφορά μη νομιμότητα της αποφάσεως 2015/789 λόγω παραβάσεως του άρθρου 5 ΣΕΕ, παραβάσεως ουσιώδους τύπου και παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας.
 —
 Υποστηρίζεται συναφώς ότι η χρήση φυτοφαρμάκων και το μέτρο της εξαλείψεως, που έχουν κριθεί από την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας των Τροφίμων ως μέθοδοι αναποτελεσματικές και μη αειφόρες, δεν είναι αναγκαίες για την επίτευξη του σκοπού τον οποίο επιδιώκει η ρύθμιση της ΕΕ με την οδηγία 2000/29/ΕΚ, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτό την αρχή της αναλογικότητας.


text:
5.12.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 378/21
 Seäkoy, g ADA tpeäpere re pqoädgko ruókla ejsilgärexy sgäreiy 24 eäxy 28. Dtäo kepsó pqim apoä so seäkoy sgy dojila-
 jahoärom dem eäjqime rjoäpilo ma pqoacócei so rtmsoloäseqo riäay, oi episgqgseäy dieämeilam rsoty emdiaueqoälemoty tpo-
 sgm pqoruetäcotra, emoäwei sgy kepsgäy heärexäy sgy, pqoy so wguiäoty uxsostpiäa sgy rekiäday sot eqxsglasokociäot
 rtlueäqom sgy tpgqeriäay. pot eäkeipe, pkgqouoqxämsay soty oäsi soty voqgceiäsai
 rtlpkgqxlasijgä pqoherliäa cia ma apamsgärotm. PaqÂ oäka
 atsó, g pkgqouoqiäa atsgä diawetärsgje euoärom rso seäkoy sgy
 dojilariäay, oäpxy pqobkepoäsam rsiy odgciäey pqoy soty
 tpowguiäoty, o tpetähtmoy sgy dienacxcgäy sgy dojilariäay
 epeäbake rsoty emdiaueqoälemoty tpowguiäoty ma rsala-
 sgärotm jai rtcjeämsqxre sa cqapsó soty.
 Pqorutcgä sot Yvan Torre j.kp. jasó sgy Episqopgäy sxm
 Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pot arjgähgje rsiy 2 Ojsx-
 bqiäot 1998 Rtäluxma le soty pqoruetäcomsey, oi paqastpiäey atseäy jasó
 sg dienacxcgä sgy dojilariäay a) mohetäotm sa aposekeärlasó
 (Tpoäherg T-159/98)
 sgy jai hiäcotm sgm apoäuarg sgy enesarsijgäy episqopgäy.
 (98/C 378/38) Epipkeäom, oi pqoruetäcomsey pqobókkotm oäsi eäcime paqa-
 biäarg sxm odgcixäm pqoy soty tpowguiäoty, jahxäy jai sxm
 aqvxäm sgy iärgy lesaveiqiärexy jai sgy vqgrsgäy dioijgärexy.
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä)
 Seäkoy, oi pqoruetäcomsey epirglaiämotm oäsi jasó paqabiäarg
 O Yvan Torre, g Donatella Ineichen jai o Alessandro Caval- sgy tpovqexärexy aisiokociäay, oi pqorbakkoälemey apouóreiy
 laro, jósoijoi Bqtnekkxäm, ejpqorxpotälemoi apoä soty Marc- peqieävotm xy loämg aisiokociäa sg bahlokociäa pot eäkabam
 Albert Lucas, dijgcoäqo Kieäcgy, le soäpo epidoärexm rso Kot- rsiy dojilariäey a) eäxy d), jahxäy jai lmeiäa sot
 nelbotäqco sg Fiduciaire Myson SARL, 30, rue de Cessange, rgleiäot VII.A.1 sgy pqojgqtänexy sot diacxmirlotä pot
 órjgram rsiy 2 Ojsxbqiäot 1998, emxäpiom sot Pqxsodijeiäot oäqife oäsi oi tpowgäuioi pqeäpei ma kóbotm sg bórg pot apai-
 sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä jasó sgy Epi- seiäsai cia sg dojilariäa a) xärse ma dioqhxhotäm oi
 sqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm. dojilariäey e) jai rs).
 Oi pqoruetäcomsey fgsotäm apoä so Pqxsodijeiäo:
 Ç ma ajtqxärei siy apouóreiy sgy enesarsijgäy episqopgäy
 sot diacxmirlotä EUR/A/123 le siy opoiäey bahlokocgähg-
 jam amepaqjxäy rsg dojilariäa a) sot em koäcx diacxmi- Pqorutcgä sgy NV Firma LeÂon Van Parys jai sgy NV Pacific
 rlotä jai, jasó rtmeäpeia, dem eäcimam dejsoiä rsiy Fruit Company jasó sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm
 dojilariäey e) jai rs), pot soty joimopoigähgjam le Joimosgäsxm pot arjgähgje rsiy 2 Ojsxbqiäot 1998
 tpgqeriajó rgleixälasa sgy 2ay Iotkiäot 1998 sgy Anne (Tpoäherg T-160/98)
 D'Haen-Bertier, en omoälasoy sot pqoeädqot sgy enesa-
 rsijgäy episqopgäy, (98/C 378/39)
 (Ckxärra diadijariä ay: g okkamdijgä)
 Ç ma ajtqxärei siy apouóreiy sgy enesarsijgäy episqopgäy
 sot diacxmirlotä EUR/A/123 pot hiäcomsai apoä sgm
 paqamoliäa sxm pqorbakkoleämxm apouórexm, G NV Firma LeÂon Van Parys jai g NV Pacific Fruit Com-
 pany, esaiqeiäey pot edqetäotm rsgm Albeäqra (Beäkcio), ej-
 pqorxpotälemey apoä soty L. Van Den Hende jai J. Holmens,
 Ç epijotqijxäy xy pqoy so seketsaiäo rgleiäo, ma amarseiäkei
 dijgcoäqoty Cómdgy, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som
 sg diadijariäa pkgqxärexy sxm heärexm pot auoqó o
 dijgcoäqo M. Loesch, sot cqaueiäot Loesch & Wolter, 11, rue
 diacxmirloäy EUR/A/123 leävqiy oäsot dioqcamxheiä meäa
 Goethe, órjgram rsiy 2 Ojsxbqiäot 1998 emxäpiom sot
 dojilariäa a) jai dienavheiä tpoä jamomijeäy rtmhgäjey cia
 Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm pqorutcgä jasó
 oäkoty soty isakoäuxmoty tpowguiäoty pot eäcimam dejsoiä
 sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.
 rso diacxmirloä, jai g Episqopgä rtmacócei siy jasó
 moälo rtmeäpeiey apoä sa aposekeärlasa sgy dojilariäay
 atsgäy. O pqoruetäcotrey fgsotäm apoä so Pqxsodijeiäo:
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa 1. ma ajtqxärei sgm apoäuarg pot g Episqopgä eäkabe lesantä
 sgy 12gy Laqsiäot jai sgy 5gy Atcotärsot 1998, le sgm
 opoiäa apouórire, cia som jahoqirloä sgy poroäsgsay
 O pqoruetäcomsey, oi opoiäoi eiämai isakoäuxmoi, tpeäbakam lpamamxäm pot oi pqoruetäcotrey ha lpoqotäm ma eiró-
 tpowguioäsgsa rsom diacxmirloä EUR/A/123 jai epeäkenam cotm apoä sqiäsey vxäqey rso pkaiärio sgy darlokocijgäy
 som soleäa sgy dgloriomolijgäy diaveiqiärexy. Jasó sg dióq- pororsxärexy pot g EJ ómoine cia so 1998, ma leixärei
 jeia sgy dojilariäay, eämay apoä soty tpowguiäoty, o opoiäoy siy poroäsgsey eiracoleämxm lpamamxäm pot oi pqoruetäcot-
 leseiäve sgy dojilariäay rsgm isakijgä ckxärra, tpeädeine rso rey amajoiämxram cia so eäsoy amauoqóy 1996ç
 pqorxpijoä sgy lomóday ÛPqorkgäweiyë pot episgqotäre sg
 dojilariäa oäsi eäkeipe liäa rekiäda apoä so eqxsglasokoäcio sgy
 dojilariäay a), rtcjejqileäma g rekiäda pot peqieiäve siy eqx- 2. ma jasadijórei sgm jahgäy rsa dijarsijó eänoda.
 ---pagebreak--- C 378/22 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 5.12.98
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa O pqoruetäcxm fgseiä apoä so Pqxsodijeiäo:
 Oi pqoruetäcotrey, eiracxceiäy lpamamxäm apoä sqiäsey vxäqey, Ç ma ajtqxärei sgm apoäuarg sgy 18gy Iamotaqiäot 1988
 rsqeäuomsai jasó sgy apouórexy sgy Episqopgäy ma lg kóbei peqiä epibokgäy sgy poimgäy sot tpobibarlotä apoä som
 tpoäwg, jasó som tpokocirloä sgy poroäsgsay lpamamxäm pot bahloä A3 rsom bahloä A7,
 oi pqoruetäcotrey ha lpoqeärotm ma eiracócotm so 1998,
 leäqoy sgy poroäsgsay eiracoleämxm lpamamxäm pot oi pqo-
 ruetäcotrey amajoiämxram cia so eäsoy amauoqóy 1996. Ç ma jasadijórei so Etqxpaøjoä Joimobotäkio rsgm jasa-
 bokgä sxm enoädxm sgy paqotäray diadijariäay jai oäkxm
 sxm diadijarixäm pot auoqotäm sgm apoäuarg atsgä,
 Fgsotäm sgm ajtäqxrg sgy apouórexy cia soty engäy koäcoty:
 Ç ma tpovqexärei so Etqxpaøjoä Joimobotäkio:
 Ç paqóbarg sot óqhqot 6, detäseqo edóuio, sot jamomi-
 rlotä (EOJ) 1442/93: g Episqopgä dem cmxrsopoiägre rsiy
 pqoruetäcotrey pqim apoä sgm 1g Moelbqiäot 1997 sgm Ç ma epirsqeäwei so ecctgsijoä jeuókaio sot emdiaueqo-
 poroäsgsa lpamamxäm pot voqgcgähgje rÂ atseäy cia so leämot,
 1998,
 Ç ma epirsqeäwei sg diauoqó apodovxäm lesantä sot
 Ç paqóbarg sot óqhqot 190 sgy Rtmhgäjgy EJ: g pqo- bahlotä A3 jai sot bahlotä A7, jahxäy jai sg
 rbakkoälemg apoäuarg dem eiämai aisiokocgleämg, diauoqó rtmsónexy,
 Ç ma apojasarsgärei sgm ghijgä bkóbg.
 Ç pqorbokgä sxm diadijarsijxäm dijaixlósxm sxm pqo-
 ruetcotrxäm:
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 Ç pqorbokgä sot dijaixälasoy óltmay, sot dijaixälasoy
 ajqoórexy jai sot dijaixälasoy pqorbórexy rsom
 uójeko: dem episqópgje rsiy pqoruetäcotrey g pqoä- O pqoruetäcxm ejheäsei oäsi, jasó sg dióqjeia diäjgy pot jiä-
 rbarg rsom uójekoç g Episqopgä jajxäy epeäqqiwe mgre so Joimobotäkio jasó sgy aruakirsijgäy esaiqeiäay la
 rsiy pqoruetäcotrey so bóqoy apodeiänexy rvesijó le Royale Belge emxäpiom sot Tribunal d'arrondissement sot
 so eiädoy sxm pirsopoigsijxäm pot vqgrilopoiotäm oi Kotnelbotäqcot, cia sgm jasabokgä emoäy ueqoleämot saliajotä
 pekósey soty cia som ejsekxmirloä sxm lpamamxämç g ekkeiällasoy, o ejpqoärxpoy sot Joimobotkiäot dgäkxre oäsi o
 Episqopgä paqacmxäqire sgm apodeijsijgä irvtä sxm pqoruetäcxm dem gäsam tpetähtmoy cia sgm apxäkeia dijaio-
 rtlbasijxäm derletärexm pot eävotm amakóbei oi kocgsijxäm Ç aisiäarg, pot rtmirsó sgm jtäqia bórg sgy pei-
 pekósey sxm pqoruetcotrxäm, haqvijgäy jtqxärexy pot sot epibkgähgje rsiy 18 Iamotaqiäot
 1988 Ç akkó cia sgm apxäkeia vqglósxm.
 Ç paqóbarg sot óqhqot 2 sot jamomirlotä 1 peqiä
 jahoqirlotä sot ckxrrijotä jahersxäsoy sgy Etqx- O pqoruetäcxm tporsgqiäfei oäsi g dgäkxrg atsgä amsirsoiveiä
 paøjgäy Oijomolijgäy Joimoäsgsay, re amójkgrg sgy jtäqiay jasgcoqiäay pot odgäcgre rsgm pqoa-
 maueqheiära peihaqvijgä jtäqxrg ej leäqoty sgy aqvgäy g opoiäa
 sgm epeäbake. Rtmepxäy, o pqoruetäcxm jqiämei oäsi g jtäqxrg
 Ç lg sgäqgrg sgy episacgäy sgy vqgrsgäy dioijgärexy jai
 atsgä pqeäpei ma ajtqxheiä.
 paqóbarg sgy aqvgäy sgy apacoqetärexy sxm athaiqe-
 rixäm.
 Pqorutcgä sot Giuseppe Carraro jasó Episqopgäy sxm
 Pqorutcgä sot Henri de Compte jasó sot Etqxpaøjotä Joi- Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 12 Ojsx-
 mobotkiäot pot arjgähgje rsiy 5 Ojsxbqiäot 1998 bqiäot 1998
 (Tpoäherg T-161/98) ä
 (Tpoherg T-164/98)
 (98/C 378/40) (98/C 378/41)
 (Ckxärra diadijariäay: g cakkijgä) (Ckxärra diadijariäay: g isakijgä)
 O Henri de Compte, jósoijoy Gravelotte (Cakkiäa), ejpqorx- O Giuseppe Carraro, ejpqorxpotälemoy apoä som dijgcoäqo
 potälemoy apoä som Henri Ferretti, dijgcoäqo Thionville, le Giuseppe Marchesini, dijgcoäqo Vicenza, le amsiäjkgso rso
 soäpo epidoärexm rso Kotnelbotäqco so dijgcoqijoä cqaueiäo Kotnelbotäqco som dijgcoäqo Ernest Arendt, rue Mathias
 sot AndreÂ Lutgen, 1, rue J. P. Brasseur, órjgre rsiy 5 Ojsx- Hardt, órjgre emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm
 bqiäot 1998 emxäpiom sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joi- Joimosgäsxm rsiy 12 Ojsxbqiäot 1998 pqorutcgä jasó sgy
 mosgäsxm pqorutcgä jasó sot Etqxpaøjotä Joimobotkiäot. Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.


text:
 18.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 16/17
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Judecătoria Satu Mare (Ρουμανία) στις 12 Οκτωβρίου 2015 — Pavel Dumitraș και Mioara κατά BRD Groupe Société Générale — sucursala Satu Mare
 (Υπόθεση C-534/15)
 (2016/C 016/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Judecătoria Satu Mare
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγοντες: Pavel Dumitraș και Mioara Dumitraș
 Εναγόμενη: BRD Groupe Société Générale — sucursala Satu Mare
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 2, στοιχείο β', της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ (1), όσον αφορά τον ορισμό του «καταναλωτή», την έννοια ότι περιλαμβάνονται στον ορισμό αυτό ή ότι, αντιθέτως, αποκλείονται από αυτόν τα φυσικά πρόσωπα που έχουν υπογράψει με την ιδιότητα του εγγυητή πρόσθετες πράξεις ή παρεπόμενες συμβάσεις (συμβάσεις εγγυήσεως ή συμβάσεις ενυπόθηκης εγγυήσεως) όσον αφορά σύμβαση πιστώσεως που έχει συνάψει εμπορική εταιρία για την άσκηση της δραστηριότητάς της, σε περιπτώσεις κατά τις οποίες αυτά τα φυσικά πρόσωπα δεν έχουν καμία σχέση με τη δραστηριότητα της εν λόγω εμπορικής εταιρίας και ενήργησαν με σκοπό ξένο προς την επαγγελματική δραστηριότητά τους, λαμβανομένου υπόψη ότι οι ενάγοντες, φυσικά πρόσωπα, είχαν αρχικώς συμβληθεί ως εγγυητές υπέρ της πρωτοφειλέτριας εταιρίας, νομικού προσώπου του οποίου διαχειριστής ήταν ο ενάγων, με σύμβαση πιστώσεως που είχε συναφθεί με την εναγόμενη πιστώτρια αλλά τροποποιήθηκε στη συνέχεια, και λαμβανομένου υπόψη ότι η αρχική πρωτοφειλέτρια, της οποίας διαχειριστής ήταν ο ενάγων, με συμφωνία της εναγόμενης πιστώτριας μεταβίβασε την απαίτηση, με ανανέωση της συμβάσεως, προς άλλο νομικό πρόσωπο, του οποίου ούτε ο ενάγων ούτε η ενάγουσα είναι διαχειριστές, αλλά ανέλαβαν, ως ενυπόθηκοι εγγυητές, υπέρ της νέας πρωτοφειλέτριας εταιρίας, νομικού προσώπου, την υποχρέωση που με ανανέωση της συμβάσεως μεταβιβάστηκε σε αυτή τη νέα πρωτοφειλέτρια;
 2)
 Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ την έννοια ότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής μόνον οι συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ εμπόρων και καταναλωτών και έχουν ως αντικείμενο την πώληση αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών ή ότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας και οι παρεπόμενες συμβάσεως πιστώσεως συμβάσεις (συμβάσεις εγγυήσεως ή ενυπόθηκες εγγυήσεις) στις οποίες η δανειολήπτρια είναι εμπορική εταιρία και οι οποίες συνάπτονται από φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν καμία σχέση με τη δραστηριότητα της εν λόγω εμπορικής εταιρίας και ενήργησαν με σκοπό ξένο προς την επαγγελματική δραστηριότητά τους, λαμβανομένου υπόψη ότι οι ενάγοντες, φυσικά πρόσωπα, είχαν αρχικώς συμβληθεί ως εγγυητές υπέρ της πρωτοφειλέτριας εταιρίας, νομικού προσώπου του οποίου διαχειριστής ήταν ο ενάγων, με σύμβαση πιστώσεως που είχε συναφθεί με την εναγόμενη πιστώτρια αλλά τροποποιήθηκε στη συνέχεια, και λαμβανομένου υπόψη ότι η αρχική πρωτοφειλέτρια, της οποίας διαχειριστής ήταν ο ενάγων, με συμφωνία της εναγόμενης πιστώτριας μεταβίβασε την απαίτηση, με ανανέωση της συμβάσεως, προς άλλο νομικό πρόσωπο, του οποίου ούτε ο ενάγων ούτε η ενάγουσα είναι διαχειριστές, αλλά ανέλαβαν, ως ενυπόθηκοι εγγυητές, υπέρ της νέας πρωτοφειλέτριας εταιρίας, νομικού προσώπου, την υποχρέωση που με ανανέωση της συμβάσεως μεταβιβάστηκε σε αυτή τη νέα πρωτοφειλέτρια;
 (1) Οδηγία 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές (EE L 95, σ. 29).


text:
 12.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 331/20
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Σεπτεμβρίου 2011 — Regione Puglia κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-84/10) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - ΕΤΠΑ - Απόφαση περί μειώσεως χρηματοδοτικής συνδρομής - Περιφερειακή αρχή - Η προσβαλλόμενη πράξη δεν αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά - Απαράδεκτο)
 2011/C 331/39
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Regione Puglia (Μπάρι, Ιταλία) (εκπρόσωποι: F. Brunelli και A. Aloia, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Cattabriga και A. Steiblytė)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως C(2009) 10350 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 2009, περί μειώσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ), η οποία είχε χορηγηθεί σύμφωνα με την απόφαση C(2000) 2349 της Επιτροπής, της 8ης Αυγούστου 2000, περί εγκρίσεως του επιχειρησιακού προγράμματος POR Puglia, για τη χρονική περίοδο 2000-2006, στο πλαίσιο του στόχου 1.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Η Regione Puglia φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
 (1) EE C 113 της 1.5.2010.


text:
 29.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 78/34
 Προσφυγή της 18ης Ιανουαρίου 2016 — De Masi κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-11/16)
 (2016/C 078/47)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Fabio De Masi (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: Prof. A. Fischer-Lescano)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 9 Δεκεμβρίου 2015 απόφαση της καθής με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση για παροχή πρόσβασης στα έγγραφα της ομάδας «Code of Conduct»·
 —
 να ακυρώσει την από 9 Νοεμβρίου 2015 απόφαση της καθής περί περιορισμένης πρόσβασης στα έγγραφα της ομάδας «Code of Conduct»·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα, βάσει του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, καθώς και στα έξοδα όσων ενδεχομένως παρέμβουν στη διαδικασία.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει τέσσερις λόγους, εκ των οποίων δύο αφορούν την απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2015 και δύο την απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2015.
 —
 Ως προς την απόφαση της Επιτροπής της 9ης Δεκεμβρίου 2015
 1.
 Πρώτος λόγος: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 (1)
 Ο προσφεύγων προβάλλει ότι η απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2015 προσβάλλει το δικαίωμα σε προσήκουσα απόφαση επί της επιβεβαιωτικής αίτησης, το οποίο κατοχυρώνεται στην προμνησθείσα διάταξη
 2.
 Δεύτερος λόγος: Παράβαση του άρθρου 15, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001
 Ο προσφεύγων προβάλλει, επίσης, ότι η μη παροχή πλήρους πρόσβασης στα έγγραφα τα οποία κατήρτισε η καθής σχετικά με την συσταθείσα από το Συμβούλιο ομάδα «Κώδικας δεοντολογίας» (φορολόγηση επιχειρήσεων), προσβάλλει, επιπλέον, το δικαίωμα ελέγχου των εν λόγω εγγράφων, το οποίο κατοχυρώνεται στις προμνησθείσες διατάξεις.
 —
 Ως προς την απόφαση της Επιτροπής της 9ης Νοεμβρίου 2015
 3.
 Τρίτος λόγος: Παράβαση του άρθρου 230, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 2, ΣΕΕ, σε συνδυασμό με την υποχρέωση ενημέρωσης.
 Στο πλαίσιο αυτό, ο προσφεύγων προβάλλει ότι, ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δικαιούται, βάσει του πρωτογενούς δικαίου, πλήρη πρόσβαση στα έγγραφα, στο μέτρο που αυτά είναι αναγκαία για την άσκηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
 4.
 Τέταρτος λόγος: Παράβαση της διοργανικής συμφωνίας-πλαίσιο για τη σχέση μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 Τέλος, ο προσφεύγων προβάλλει ότι η απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2015 αντιβαίνει επίσης στην προμνησθείσα διοργανική συμφωνία-πλαίσιο, κατά την εφαρμογή της οποίας πρέπει να τηρείται η Ratio του άρθρου 230 ΣΛΕΕ: όσο το δυνατόν ευρύτερη πρόσβαση στα έγγραφα.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145, σ. 43).


text:
 10.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/20
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Νοεμβρίου 2008 — Ιταλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-185/05) (1)
 (Γλωσσικό καθεστώς - Λεπτομέρειες εφαρμογής στον τομέα των προσλήψεων στην υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως - Προσφυγή ακυρώσεως που στηρίζεται στο άρθρο 230 ΕΚ - Προσφυγή ασκούμενη από κράτος μέλος, αφενός, κατά αποφάσεως της Επιτροπής να δημοσιεύει τις ανακοινώσεις κενής θέσεως για θέσεις ανωτέρων στελεχών στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά και, αφετέρου, κατά ανακοινώσεως κενής θέσεως της Επιτροπής δημοσιευθείσας στις εν λόγω τρεις γλώσσες, προς πλήρωση της θέσεως του γενικού διευθυντή του OLAF - Παραδεκτό - Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής - Πράξεις δεκτικές προσφυγής - Αιτιολογία - Άρθρα 12 ΕΚ, 230 ΕΚ και 290 ΕΚ - Κανονισμός 1 - Άρθρα 1δ και 27 του ΚΥΚ - Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων)
 (2009/C 6/40)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: I. Braguglia και M. Fiorilli, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: L. Cimaglia και P. Aalto)
 Παρεμβαίνοντες προς στήριξη των αιτημάτων της προσφεύγουσας: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: F. Díez Moreno, abogado del Estado) και Δημοκρατία της Λεττονίας (εκπρόσωποι: αρχικώς E. Balode-Buraka, στη συνέχεια L. Ostrovska)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως, αφενός, της αποφάσεως που έλαβε η Επιτροπή κατά τη 1678η συνεδρίασή της, της 10ης Νοεμβρίου 2004, κατά την οποία οι δημοσιεύσεις προς το κοινό στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως των ανακοινώσεων κενής θέσεως για θέσεις ανωτέρων στελεχών θα πραγματοποιούνται στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά, κατά τη διάρκεια περιόδου λήγουσας, καταρχήν, την 1η Ιανουαρίου 2007 και, αφετέρου, της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/2005/335 για τη θέση γενικού διευθυντή (βαθμού A* 15/ A* 16) της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολεμήσεως της Απάτης (OLAF), που δημοσίευσε η Επιτροπή στις 9 Φεβρουαρίου 2005 (ΕΕ C 34 A, σ. 3).
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση που έλαβε η Επιτροπή κατά τη 1678η συνεδρίασή της, της 10ης Νοεμβρίου 2004, σύμφωνα με την οποία οι δημοσιεύσεις προς το κοινό στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως των ανακοινώσεων κενής θέσεως για θέσεις ανωτέρων στελεχών πραγματοποιούνται στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά, κατά τη διάρκεια περιόδου που επρόκειτο να λήξει την 1η Ιανουαρίου 2007.
 2)
 Ακυρώνει την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/2005/335 για τη θέση γενικού διευθυντή (βαθμού A* 15/A* 16) της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολεμήσεως της Απάτης (OLAF), την οποία δημοσίευσε η Επιτροπή στις 9 Φεβρουαρίου 2005 (ΕΕ C 34 A, σ. 3).
 3)
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 155 της 25.6.2005.


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/40
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις 15 Μαρτίου 2004
 (Υπόθεση C-139/04)
 (2004/C 106/70)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Valero Jordana και Roberto Amorosi, άσκησε στις 15 Μαρτίου 2004, ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, έχοντας κοινοποιήσει μόνο μερικώς στην Επιτροπή τις μεθόδους που χρησιμοποίησε για την προκαταρκτική εκτίμηση της ποιότητας του αέρα στην οποία αναφέρεται το άρθρο 3, όσον αφορά τις ουσίες που καλύπτει η οδηγία 1999/30/ΕΚ (1), και έχοντας μεν αποστείλει, αλλά μετά τις 30 Σεπτεμβρίου 2002, το προβλεπόμενο με την οδηγία 2001/839/ΕΚ (2) ερωτηματολόγιο, οπότε παρέσχε μερικά μόνον από τα στοιχεία σχετικά με το 2001 ως προς τις ουσίες που καλύπτει η οδηγία 1999/30/ΕΚ, όπως προβλέπει το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο α, περιπτώσεις i) και ii), και παράγραφος 1, στοιχείο β, της οδηγίας 1996/62/ΕΚ (3), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει, αντιστοίχως, από το άρθρο 11 της οδηγίας 1996/62/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας και με την οδηγία 1999/30/ΕΚ, και τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 11 της οδηγίας 1996/62/ΕΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας, με την οδηγία 1999/30/ΕΚ και με το άρθρο 1 της αποφάσεως 2001/839/ΕΚ·
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Αρμόδιες για τη διαχείριση των πληροφοριακών στοιχείων που διαβιβάζει η Ιταλία είναι οι Περιφέρειες και διαπιστώνεται ότι ορισμένες από αυτές παρέβησαν τις υποχρεώσεις που αναφέρονται στην αιτιολογημένη γνώμη. Εντούτοις, μέχρι σήμερα η Επιτροπή δεν έχει ακόμη λάβει στοιχεία σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την προκαταρκτική εκτίμηση της ποιότητας του αέρα, στην οποία αναφέρεται το άρθρο 5 της οδηγίας 96/62/ΕΚ, ως προς τις ουσίες που καλύπτει η οδηγία 1999/30/ΕΚ, για τις ακόλουθες Περιφέρειες: Αβρούζια, Βασιλικάτα, Καλαβρία, Καμπανία, Εμιλία Ρομανία, Friuli-Venezia Giulia, Λάτσιο, Μολίσε, Απουλία, Σαρδηνία, Σικελία, Αυτόνομη περιφέρεια Μπολτσάνο, Ούμπρια, Βένετο. Επιπλέον, δεν υπάρχουν τα ερωτηματολόγια σχετικά με το έτος 2001 ως προς τις ουσίες που καλύπτει η οδηγία 99/30/ΕΚ, υπό την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο α, περιπτώσεις i) και ii), και παράγραφος 1, στοιχείο β, της οδηγίας 96/62/ΕΚ, για τις ακόλουθες Περιφέρειες: Αβρούζια, Βασιλικάτα, Καλαβρία, Καμπανία, Friuli-Venezia Giulia, Μολίσε, Απουλία, Σαρδηνία, Σικελία, Αυτόνομη περιφέρεια Μπολτσάνο και Ούμπρια.
 (1) ΕΕ L 163 της 29/06/1999, σ. 41
 (2) ΕΕ L 319 της 04/12/2001, σ. 45
 (3) ΕΕ L 296 της 21/11/1996, σ. 55


text:
 21.9.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/4
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Naczelny Sąd Administracyjny (Πολωνία) στις 25 Ιουνίου 2013 — Minister Finansów κατά Oil Trading Poland Sp. z o.o. w Szczecinie
 (Υπόθεση C-349/13)
 2013/C 274/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Naczelny Sąd Administracyjny
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Minister Finansów
 Αναιρεσίβλητη: Oil Trading Poland sp. z o.o. w Szczecinie
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχουν το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης (1), καθώς και το αντίστοιχο, ισχύον επί του παρόντος, άρθρο 1, παράγραφος 3, [πρώτο εδάφιο] στοιχείο α', και [δεύτερο] εδάφιο, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το γενικό καθεστώς των ειδικών φόρων κατανάλωσης και για την κατάργηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ (2), την έννοια ότι δεν απαγορεύουν σε κράτος μέλος να επιβάλει ειδικό φόρο καταναλώσεως σε λιπαντικά έλαια των κωδικών 2710 19 71 έως 2710 19 99 της ΣΟ, που προορίζονται για άλλους σκοπούς εκτός της χρήσεως ως καύσιμα κινητήρων ή καύσιμα θερμάνσεως, βάσει των κανόνων περί επιβολής εναρμονισμένου ειδικού φόρου καταναλώσεως για τη χρήση ενεργειακών προϊόντων;
 (1) EE L 76, σ. 1.
 (2) EE L 9, σ. 12.


text:
 27.8.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 252/48
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 15ης Μαρτίου 2011 — Strack κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-120/07) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Μεταφορά ημερών ετήσιας άδειας - Άρθρο 4 του παραρτήματος V του ΚΥΚ - Υπηρεσιακοί λόγοι - Άρθρο 73 του ΚΥΚ - Οδηγία 2003/88/ΕΚ - Δικαίωμα ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών - Άδεια ασθενείας)
 2011/C 252/102
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Guido Strack (Κολωνία, Γερμανία) (εκπρόσωπος: H. Tettenborn, δικηγόρος)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Currall και B. Eggers)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση διαφόρων αποφάσεων της Επιτροπής που αφορούσαν αίτημα μεταφοράς των ημερών μη ληφθείσας κανονικής άδειας του έτους 2004 στο επόμενο έτος 2005 πέραν του ανωτάτου ορίου των δώδεκα ημερών. Καταβολή από την Επιτροπή χρηματικής αποζημιώσεως για 26,5 ημέρες μη ληφθείσας ετήσιας άδειας για την οποία δεν καταβλήθηκε αποζημίωση πλέον τόκων με επιτόκιο 2 % ετησίως
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση της 15ης Μαρτίου 2007 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα του G. Strack περί μεταφοράς του υπολοίπου των ημερών κανονικής άδειας του έτους 2004.
 2)
 Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή-αγωγή.
 3)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο G. Strack.
 (1) EE C 315 της 22.12.2007, σ. 50.


text:
20. 12. 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων C 387/19
 κάτοικος Sterrebeek (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη απο τους ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 Jean-Noël Louis, Thierry Demaseure και Ariane Tornel, δικη της 7ης Νοεμβρίου 1997
 γόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο
 τα γραφεία της εταιρείας fiduciaire Myson Sari, 30, rue de στην υπόθεση Τ-218/95: Azienda Agricola «Le Canne» Sri
 Cessange, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 (εκπρόσωποι: Gianluigi Valsesia και αρχικώς Ana Maria (Γεωργία — Αλιεία — Υδατοκαλλιέργεια και διευθέτηση
 Alves Vieira και στη συνέχεια Florence Clotuche), με αντικεί των προστατευομένων θαλασσίων ζωνών — Κοινοτική
 μενο την ακύρωση της αποφάσεως της εξεταστικής επι χρηματοδοτική συνδρομή — Κήρυξη ορισμένων δαπανών
 τροπής του διαγωνισμού COM/A/955 της 26ης Μαρτίου 1996 ως μη επιλεξίμων — Προσφυγή ακυρώσεως — Αγωγή
 να μην επιτρέψει στην προσφεύγουσα να συμμετάσχει στην αποζημιώσεως)
 προφορική διαδικασία του διαγωνισμού και, εφόσον χρειάζε
 ται, την ακύρωση της αρχικής αποφάσεως που έλαβε η πιο (97/C 387/35)
 πάνω εξεταστική επιτροπή στις 16 Φεβρουαρίου 1996, το
 Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους C. W. (Γλωσσά διαδικασίας: η ιταλική)
 Bellamy, Πρόεδρο, A. Καλογερόπουλο και P. Lindh, δικα
 στές, γραμματέας: A. Mair, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε Στην υπόθεση Τ-218/95, Azienda Agricola «Le Canne» Sri, με
 στις 6 Νοεμβρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: έδρα το Porto Viro (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους Giu
 lio Schiller, Giuseppe Carraro, Francesca Mazzonetto, δικηγό
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή. ρους Πάδουας, και Guy Arendt, δικηγόρο Λουξεμβούργου,
 με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον τελευταίο αυτό δικη
 2. H Επιτροπή φέρει, εκτός από τα δικά της δικαστικά γόρο, 62, avenue Guillaume, κατά Επιτροπής των Ευρω
 έξοδα, το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων της προ παϊκών Κοινοτήτων, (εκπρόσωποι: Eugenio de March και
 σφεύγουσας. Hubertus Van Vliet), με αντικείμενο, αφενός, προσφυγή
 ακυρώσεως κατά της εκ μέρους της Επιτροπής μειώσεως
 (') ΕΕ C 233 της 10. 8. 1996. μιας αρχικώς χορηγηθείσας κοινοτικής χρηματοδοτικής
 συνδρομής και, αφετέρου, αίτημα αποκαταστάσεως της
 ζημίας την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα ισχυρίζεται ότι
 υπέστη λόγω της μειώσεως αυτής, το Πρωτοδικείο (τρίτο
 τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, C. P.
 Briët και A. Potocki, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio Gonza
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ lez, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 7 Νοεμβρίου 1997
 της 6ης Νοεμβρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 στην υπόθεση Τ-101/96: Maria Elisabeth Wolf κατά Επι 1 . Απορρίπτει την προσφνγή-αγωγή.
 τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 (Υπάλληλοι — Γενικός διαγωνισμός — Αποκλεισμός από το 2. Καταδικάζει την προσφεύγουσα-ενάγουσα στα δικα
 διαγωνισμό — Απαιτούμενη επαγγελματική πείρα) στικά έξοδα.
 (97/C 387/34)
 (' ΕΕ C 77 της 16. 3 . 1996.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Στην υπόθεση Τ-101/96, Maria Elisabeth Wolf, επικουρικος
 υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
 εκπροσωπούμενη από τους Jean-Noël Louis, Thierry Dema
 seure και Ariane Tornel , δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επι ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 δόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας fidu της 7ης Νοεμβρίου 1997
 ciaire Myson Sari, 30, rue de Cessange, κατά Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Julian Currall και στην υπόθεση Τ-84/96: Cipeke — Comércio e Industrie de
 Bertrand Wägenbaur), με αντικείμενο την ακύρωση της Papel, Ld..a, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού οινοτήτων (')
 COM/A/95 να αποκλείσει την προσφεύγουσα-ενάγουσα από (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο — Απόφαση μειώσεως
 το διαγωνισμό αυτό, καθώς και τη χρηματική ικανοποίηση χρηματοδοτικής συνδρομής — Υποχρέωση αιτιολογήσεως)
 της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα-ενάγουσα θεωρεί
 ότι υπέστη από την απόφαση αυτή, το Πρωτοδικείο (δεύτερο (97/C 387/36)
 τμήμα), συγκείμενο από τους C. W. Bellamy, Πρόεδρο, A.
 Καλογερόπουλο και M. Jaeger, δικαστές, γραμματέας: A. (Γλωσσά διαδικασίας: η πορτογαλική)
 Mair, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 6 Νοεμβρίου 1997
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: Στην υπόθεση Τ-84/96, Cipeke — Comércio e Indûstria de
 Papel, Ld.?, με έδρα τη Λισαβόνα, εκπροσωπούμενη από τον
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή. Miguel Ferrão Castelo Branco και στη συνέχεια από τον Joâo
 Caniço Gomes, δικηγόρους Λισαβόνας, με τόπο επιδόσεων
 2. Οι διάδικοι φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο François Brouxel,
 6, rue Zithe, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (') ΕΕ C 233 της 10. 8. 1996. (εκπρόσωποι: Maria Teresa Figueira και Knut Simonsson), με
 αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως PT-C (95 )
 543 της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 1995 , για τη μείωση
 ---pagebreak--- c 387/20 IEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων 20. 12. 97
 χρηματοδοτικής συνδρομής, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, C. P. Briët και της 30ής Σεπτεμβρίου 1997
 A. Potocki, δικαστές, γραμματέας: B. Pastor, κύρια υπάλ
 ληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 7 Νοεμβρίου 1997 απόφαση στην υπόθεση Τ-122/96: Federazione nazionale del commercio
 με το ακόλουθο διατακτικό: oleario (Federolio) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοι
 νοτήτων 0)
 [Γεωργία — Κοινή οργάνωση των αγορών — Ελαιόλαδο —
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή. Ενίσχυση στην κατανάλωση — Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 887/
 96 — Προσφυγή ακυρώσεως — Ένωση επιχειρηματιών —
 Απαράδεκτο]
 2. Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα,
 περιλαμβανομένων και των εξόδων της διαδικασίας (97/C 387/38)
 λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.
 (Γλωσσά διαδικασίας: η ιταλική)
 (') ΕΕ C 233 της 10. 8. 1996.
 Στην υπόθεση Τ-122/96, Federazione nazionale del commercio
 oleario (Federolio), με έδρα τη Ρώμη, εκπροσωπούμενη από
 τη Livia Magrone Furlotti, δικηγόρο Ρώμης, με τόπο επιδό
 σεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο του δικηγό
 ρου Marc Loesch, 11 , rue Goethe, κατά Επιτροπής των
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Eugenio de March
 και Paolo Ziotti), με αντικείμενο προσφυγή μερικής ακυρώ
 της 30ής Σεπτεμβρίου 1997 σεως του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 887/96 της Επιτροπής (2),
 της 15ης Μαΐου 1996, για τροποποίηση του κανονισμού
 στην υπόθεση Τ-151/95: Instituto Europeu de Formação (ΕΟΚ) αριθ. 2677/85 (3) για τον καθορισμό των λεπτομερειών
 Profissional Ld...a (INEF) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών εφαρμογής του καθεστώτος ενίσχυσης στην κατανάλωση για
 Κοινοτήτων (') το ελαιόλαδο, το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο
 (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο — Μείωση χρηματοδοτικής από τους R. García-Valdecasas, Πρόεδρο, J. Azizi και M. Jae
 συνδρομής — Προσφυγή ακυρώσεως — Προθεσμία — Απα ger, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 30 Σεπτεμ
 ράδεκτο) βρίου 1997 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 (97/C 387/37)
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική) 2. Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
 (') ΕΕ C 370 της 7 . 12 . 1996.
 Στην υπόθεση Τ-151 /95, Instituto Europeu de Formação Pro (2) ΕΕ L 119 της 16 . 5 . 1996, σ. 16 .
 fissional Ld.a. (INEF), με έδρα το Porto (Πορτογαλία), που C) ΕΕ L 254 της 25 . 9. 1985 , σ. 5 .
 εκροσωπείται από τον Bolota Belchior, δικηγόρο της Vila
 Nova de Gaia, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο
 Jacques Schroeder, 6, rue Heinrich Heine, κατά Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικά Anna
 Maria Alves Vieira και Günter Wilms και εν συνεχεία Maria
 Teresa Figueira και Knut Simonsson) με αντικείμενο προ
 σφυγή ακυρώσεως της από 2 Δεκεμβρίου 1991 αποφάσεως Προσφυγή της ενώσεως GAL Penisola Sorrentina κατά
 της Επιτροπής, περί μειώσεως της συνδρομής που χορήγησε Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε
 το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο στο πρόγραμμα 881005 Ρ1 , στις 2 Οκτωβρίου 1997
 για ενέργειες επαγγελματικής καταρτίσεως που πραγματο (Υπόθεση Τ-263/97)
 ποίησε στην Πορτογαλία η προσφεύγουσα, το Πρωτοδικείο
 (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους C. W. Bellamy, , (97/C 387/39)
 Πρόεδρο, A. Καλογερόπουλο και M. Jaeger, δικαστές, γραμ
 ματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 30 Σεπτεμβρίου 1997 διάταξη (Γλωσσά διαδικασίας: η ιταλική)
 με το ακόλουθο διατακτικό:
 H ένωση GAL Penisola Sorrentina, εκπροσωπούμενη από
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. τους Gian Luca Lemmo και Vincenzo Mormile, του δικηγορι
 κού συλλόγου Νεαπόλεως, με τόπο επιδόσεων στη διεύθυνση
 via del Parco Margherita 31 , Napoli, άσκησε, στις 2 Οκτω
 2. Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα. βρίου 1997, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρω
 παϊκών Κοινοτήτων.
 (· ) ΕΕ C 268 της 14. 10. 1995 .
 H προσφεύγουσα ζητεί απο το Πρωτοδικείο: να ακυρώσει'
 την από 15 Μαΐου 1997 απόφαση C(97) 1261 της Επιτροπής.


text:
C 180/24 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 27.7.2002
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕ∆ΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 29ης Απριλι ́ου 2002
 της 18ης Απριλι ́ου 2002
 στην υπο ́θεση Τ-300/01 R, Carlo De Nicola κατα ́ Ευρωπαϊ-
 κη ́ς Τρα ́πεζας Επενδυ ́σεων
 στην υπο ́θεση Τ-238/00, International and European Public (∆ιαδικασι ́α ασφαλιστικω ́ ν με ́τρων — Αναστολη ́ εκτε-
 Services Organisation (IPSO) και Union of Staff of the λε ́σεως — Επει ́γον — ∆εν υφι ́σταται)
 European Central Bank (USE) κατα ́ Ευρωπαϊκη ́ς Κεντρικη ́ς
 Τρα ́πεζας (1) (2002/C 180/42)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 («Ευρωπαϊκη ́ Κεντρικη ́ Τρα ́ πεζα — 'Αρνηση τροποποιη ́-
 σεως των ́ορων απασχολη ́σεως και των κανο ́νων επι ́
 Στην υπο ́θεση Τ-300/01 R, Carlo De Nicola , κα ́τοικος Ρω ́μης,
 θεμα ́ των προσωπικου ́ — Συνδικαλιστικε ́ς οργανω ́ σεις —
 εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον L. Isola, δικηγο ́ρο, κατα ́ της Ευρωπαϊ-
 Προσφυγη ́ ακυρω ́ σεως — Απαρα ́δεκτο»)
 κη ́ς Τρα ́πεζας Επενδυ ́σεων (εκπρο ́σωποι: C. Gómez de la Cruz και
 C. Camilli), που ει ́χε ως αντικει ́μενο αι ́τηση για αναστολη ́ της
 αποφα ́σεως της Ευρωπαϊκη ́ς Τρα ́πεζας Επενδυ ́σεων περι ́απολυ ́σεως
 (2002/C 180/41) του προσφευ ́γοντος, o Προ ́εδρος του Πρωτοδικει ́ου εξε ́δωσε στις
 29 Απριλι ́ου 2002 δια ́ταξη με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 1) Απορρι ́πτει την αι ́τηση ασφαλιστικω ́ ν με ́τρων.
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 2) Επιφυλα ́σσεται ως προς τα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 Στην υπο ́θεση Τ-238/00, International and European Public
 Προσφυγη ́ της Deutche Sisi-Werke GmbH & Co. Betriebs
 Services Organisation (IPSO), με ́εδρα τη Φρανκφου ́ρτη επι ́ του
 KG κατα ́ του Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της Εσωτε-
 του Μα ́ιν (Γερμανι ́α), και Union of Staff of the European
 ρικη ́ς Αγορα ́ς (εμπορικα ́ ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα),
 Central Bank (USE), με ́εδρα τη Φρανκφου ́ρτη επι ́ του Μα ́ιν,
 που ασκη ́θηκε στις 8 Μαι ̈́ου 2002
 εκπροσωπου ́μενες απο ́ τους T. Raab-Rhein, M. Roth, C. Roth και
 B. Karthaus, δικηγο ́ρους, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο,
 κατα ́ Ευρωπαϊκη ́ς Κεντρικη ́ς Τρα ́πεζας (εκπρο ́σωποι: (Υπο ́θεση T-146/02)
 J. M. Fernández Martı́n, J. Sánchez Santiago, και B. Wägenbaur),
 με αντικει ́μενο προσφυγη ́ ακυρω ́σεως κατα ́ της αποφα ́σεως του (2002/C 180/43)
 αντιπροε ́δρου της Ευρωπαϊκη ́ς Κεντρικη ́ς Τρα ́πεζας της
 7ης Ιουλι ́ου 2000 με την οποι ́α αρνη ́θηκε να ικανοποιη ́σει (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 τα αιτη ́ματα των προσφευγουσω ́ν για τροποποι ́ηση ορισμε ́νων
 διατα ́ξεων των ο ́ρων απασχολη ́σεως του προσωπικου ́ της Ευρωπαϊ-
 κη ́ς Κεντρικη ́ς Τρα ́πεζας και των κανο ́νων επι ́ θεμα ́των προσωπικου ́ Η Deutsche Sisi-Werke GmbH & Co. Betriebs KG, που εδρευ ́ει
 της εν λο ́γω τρα ́πεζας, το Πρωτοδικει ́ο (τε ́ταρτο τμη ́μα), στο Εppelheim (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους δικηγο ́ρους
 συγκει ́μενο απο ́ τους Μ. Βηλαρα ́, Προ ́εδρο, τη V. Tiili και τον Η. H. Eichmann, G. Barth, U. Blumenröder C. Niklas-Falter
 P. Mengozzi, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: H. Jung, εξε ́δωσε στις M. Kindeldey, K. Brandt, A. Franke, U. Stephani, B. Allekotte,
 18 Απριλι ́ου 2002 δια ́ταξη με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: E. Pfrang, K. Lochner και B. Ertle, α ́σκησε στις 8 Μαι ̈́ου 2002
 ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των προσφυγη ́
 κατα ́ του Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της Εσωτερικη ́ς
 Αγορα ́ς (εμπορικα ́ ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα).
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́ ως απαρα ́δεκτη.
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 2) Οι προσφευ ́γουσες φε ́ρουν τα δικα ́ τους δικαστικα ́ ́εξοδα — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του δευτε ́ρου τμη ́ματος προσφυ-
 καθω ́ ς και αυτα ́ της καθη ́ς. γω ́ν του Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της Εσωτερικη ́ς
 Αγορα ́ς (εμπορικα ́ ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα) της
 28.2.2002 που εκδο ́θηκε επι ́ της υποθε ́σεως R724/1999-2
 σχετικα ́ με την υπ' αριθ. 573 725 αι ́τηση καταχωρι ́σεως
 (1) ΕΕ C 335 της 25.11.00. κοινοτικου ́ ση ́ματος, στον βαθμο ́ που η απο ́φαση αυτη ́
 αφορα ́ προϊο ́ντα της κατηγορι ́ας 32 κατα ́ την ́εννοια του
 ∆ιακανονισμου ́ της Νι ́καιας τα οποι ́α αντιστοιχου ́ν στην
 ακο ́λουθη περιγραφη ́: ποτα ́ με βα ́ση φρου ́τα και χυμοι ́
 φρου ́των


text:
 24.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/5
 Προσφυγή της 11ης Ιανουαρίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου του Βελγίου
 (Υπόθεση C-3/07)
 (2007/C 69/08)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Κοντού-Durande και R. Troosters)
 Καθού: Βασίλειο του Βελγίου
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2003/110/ΕΚ του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2003, όσον αφορά τη συνδρομή κατά τη διέλευση σε περίπτωση απομάκρυνσης διά της αεροπορικής οδού (1), και, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να τις κοινοποιήσει στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από εν λόγω οδηγία·
 —
 να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας 2003/110/ΕΚ στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 5 Δεκεμβρίου 2005.
 (1) ΕΕ L 321 της 6.12.2003, σ. 26.


text:
 29.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 339/25
 Προσφυγή της 28ης Ιουλίου 2014 — BrandGroup κατά ΓΕΕΑ — Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele (SPEZOOMIX)
 (Υπόθεση T-557/14)
 2014/C 339/30
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: BrandGroup GmbH (Bechtsrieth, Γερμανία) (εκπρόσωπος: T. Raible, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG (Augsburg, Γερμανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), της 15ης Μαΐου 2014, στην υπόθεση R 941/2013-1,
 —
 να καταδικάσει το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) και την Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: το λεκτικό σήμα «SPEZOOMIX» για προϊόντα των κλάσεων 32 και 33 — Αίτηση καταχωρίσεως υπ’ αριθ. 9 9 13 617
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: το διεθνές και το κοινοτικό λεκτικό σήμα «Spezi», το διεθνές και το κοινοτικό εικονιστικό σήμα που περιέχουν το λεκτικό στοιχείο «Spezi», καθώς και εθνικό λεκτικό σήμα «Ein Spezi muß dabei sein» για προϊόντα της κλάσεως 32
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών και απόρριψη συνολικώς της καταχωρίσεως του σήματος
 Προβαλλόμενοι λόγοι: παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', και του άρθρου 78, παράγραφος 5, του κανονισμού 207/2009


text:
 14.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 27ης Φεβρουαρίου 2014 [αίτηση του Cour de cassation (Γαλλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Cartier parfums — lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA κατά Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport
 (Υπόθεση C-1/13) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις - Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 - Άρθρο 27, παράγραφος 2 - Εκκρεμοδικία - Άρθρο 24 - Παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας - Διαπίστωση της διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο της υποθέσεως λόγω του ότι οι διάδικοι παρέστησαν χωρίς να προβάλουν ένσταση περί ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας ή λόγω της εκδόσεως αμετάκλητης αποφάσεως))
 2014/C 112/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour de cassation
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Cartier parfums — lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA
 κατά
 Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Cour de cassation (Γαλλία) — Ερμηνεία του άρθρου 27, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001, L 12, σ. 1) — Εκκρεμοδικία — Διαπίστωση της διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο της υποθέσεως, είτε λόγω της μη αμφισβητήσεως της διεθνούς δικαιοδοσίας του εκ μέρους των διαδίκων είτε λόγω της εκδόσεως από το δικαστήριο αυτό αποφάσεως που κατέστη αμετάκλητη για οποιονδήποτε λόγο
 Διατακτικό
 Το άρθρο 27, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι, με την επιφύλαξη της περιπτώσεως, κατά την οποία το δικαστήριο που επελήφθη δεύτερο της υποθέσεως διαθέτει αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία δυνάμει του κανονισμού αυτού, πρέπει να γίνεται δεκτό ότι η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο της υποθέσεως έχει διαπιστωθεί, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, εφόσον το δικαστήριο αυτό δεν έχει απεκδυθεί της διεθνούς δικαιοδοσίας του αυτεπαγγέλτως και εφόσον κανείς διάδικος δεν έχει αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία αυτή πριν ή έως το χρονικό σημείο της ενέργειας με την οποία ο εναγόμενος λαμβάνει θέση επί της υποθέσεως και η οποία λογίζεται από το εθνικό δικονομικό δίκαιο ως η πρώτη πράξη άμυνας ενώπιον του δικαστηρίου αυτού.
 (1) ΕΕ C 63 της 2.3.2013.


text:
 5.9.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/7
 Αναίρεση που άσκησαν στις 19 Νοεμβρίου 2015 οι Eugenia Mocek, Jadwiga Wenta, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 30 Σεπτεμβρίου 2015 στην υπόθεση T-364/13: Eugenia Mocek, Jadwiga Wenta, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna κατά EUIPO
 (Υπόθεση C-619/15 P)
 (2016/C 326/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Eugenia Mocek, Jadwiga Wenta, KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna (εκπρόσωπος: B. Szczepaniak, radca prawny)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Με διάταξη της 21ης Ιουνίου 2016, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) έκρινε απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως.


text:
 9.6.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 129/9
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Ισπανία) στις 2 Απριλίου 2007 — Club Náutico de Gran Canaria κατά Comunidad Autónoma de Canarias
 (Υπόθεση C-186/07)
 (2007/C 129/14)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Superior de Justicia de Canarias
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγον: Club Náutico de Gran Canaria
 Καθής: Comunidad Autónoma de Canarias
 Προδικαστικό ερώτημα
 Να αποφανθεί το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επί των συνεπειών που έχει η απόφασή του της 7ης Μαΐου 1998 (1) στο άρθρο 10.1.13 του νόμου 20/91 της 7ης Ιουνίου, περί τροποποιήσεως των φορολογικών πτυχών του οικονομικού και φορολογικού νομοθετικού καθεστώτος των Καναρίων νήσων.
 (1) Υπόθεση C-124/96, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή Νομολογίας 1998, σ. Ι-2501.


text:
 10.9.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/19
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) στις 24 Μαρτίου 2011 — Jörg-Detlef Müller κατά Bundesrepublik Deutschland
 (Υπόθεση C-143/11)
 2011/C 269/35
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Jörg-Detlef Müller
 Αναιρεσίβλητη: Bundesrepublik Deutschland
 Προδικαστικό ερώτημα
 Εφαρμόζεται η οδηγία 2000/78/ΕΚ, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, ως προς τις εθνικές διατάξεις οι οποίες ρυθμίζουν τη συμμετοχή, υπό τη μορφή χορηγήσεως επιδόματος, του Δημοσίου στην κάλυψη των ιατρικών εξόδων των δημοσίων υπαλλήλων;


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 6ης Οκτωβρίου 2011 [αίτηση του Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Astrid Preissl KEG κατά Landeshauptmann von Wien
 (Υπόθεση C-381/10) (1)
 (Βιομηχανική πολιτική - Υγιεινή των τροφίμων - Κανονισμός (ΕΚ) 852/2004 - Εγκατάσταση νιπτήρα στο αποχωρητήριο επιχειρήσεως που εμπορεύεται τρόφιμα)
 2011/C 347/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Unabhängiger Verwaltungssenat Wien
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Astrid Preissl KEG
 κατά
 Landeshauptmann von Wien
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Ερμηνεία του παραρτήματος ΙΙ, κεφαλαίου Ι, σημείου 4, του κανονισμού (ΕΚ) 852/2004 2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για την υγιεινή των τροφίμων (ΕΕ L 139, σ. 1) και ειδικότερα του όρου Handwaschbecken (νιπτήρας προοριζόμενος ειδικά για το πλύσιμο των χεριών), που περιέχεται στη γερμανική γλωσσική έκδοση της εν λόγω διατάξεως — Διοικητική απόφαση κράτους μέλους που διατάσσει την εγκατάσταση στο αποχωρητήριο καφενείου νιπτήρα εφοδιασμένου με συσκευή για το πλύσιμο και το υγιεινό στέγνωμα των χεριών
 Διατακτικό
 Το παράρτημα II, κεφάλαιο I, σημείο 4, του κανονισμού (ΕΚ) 852/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για την υγιεινή των τροφίμων, έχει την έννοια ότι η διάταξη αυτή δεν συνεπάγεται ότι ένας νιπτήρας, υπό την έννοια αυτής, πρέπει να προορίζεται αποκλειστικώς για το πλύσιμο των χεριών και ότι η χρήση της βρύσης, καθώς και της συσκευής για το στέγνωμα των χεριών πρέπει να είναι δυνατή χωρίς να απαιτείται η αφή τους.
 (1) ΕΕ C 274 της 9.10.2010.


text:
 28.1.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/1
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (πρώτο τμήμα)
 της 27ης Οκτωβρίου 2005
 στην υπόθεση C-41/04 (αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Levob Verzekeringn BV και OV Bank NV κατά Staatssecretaris van Financiën (1)
 (Έκτη οδηγία περί ΦΠΑ - Άρθρα 2, 5, 6 και 9 - Μεταβίβαση λογισμικού εγγεγραμμένου σε υλικό φορέα - Μεταγενέστερη προσαρμογή του λογισμικού στις ειδικές ανάγκες εκείνου που το απέκτησε - Ενιαία φορολογητέα πράξη - Παροχή υπηρεσιών - Τόπος της παροχής υπηρεσιών)
 (2006/C 22/02)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Στην υπόθεση C-41/04, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, υποβληθείσα από το Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) με απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2004, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Φεβρουαρίου 2004, στο πλαίσιο της δίκης Levob Verzekeringen BV και OV Bank NV κατά Staatssecretaris van Financiën, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann, πρόεδρο τμήματος, K. Schiemann (εισηγητή), N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues και E. Levits, δικαστές, γενική εισαγγελέας: J. Kokott, γραμματέας: K. Sztranc, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 27 Οκτωβρίου 2005 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Το άρθρο 2, σημείο 1, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, όταν δύο ή περισσότερα στοιχεία που ένας υποκείμενος στον φόρο παρέσχε σε έναν καταναλωτή, όπου ως καταναλωτής νοείται ο μέσος καταναλωτής, συνδέονται τόσο στενά μεταξύ τους ώστε αντικειμενικά να αποτελούν, σε οικονομικό επίπεδο, ένα όλον του οποίου η διάσπαση θα ήταν τεχνητή, το σύνολο των στοιχείων αυτών αποτελεί ενιαία παροχή όσον αφορά τον φόρο προστιθεμένης αξίας.
 2)
 Τούτο συμβαίνει όταν πρόκειται για μια πράξη με την οποία ένας υποκείμενος στον φόρο χορηγεί σε έναν καταναλωτή τυποποιημένο λογισμικό που προηγουμένως είχε αναπτυχθεί, τεθεί στο εμπόριο και εγγραφεί σε υλικό φορέα και μετά προσαρμόζει το λογισμικό αυτό στις ειδικές ανάγκες εκείνου που το απέκτησε, έστω και με την καταβολή χωριστών τιμών.
 3)
 Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας 77/388 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι μια ενιαία παροχή, όπως εκείνη την οποία αφορά το σημείο 2 του παρόντος διατακτικού, πρέπει να χαρακτηριστεί ως «παροχή υπηρεσιών» όταν προκύπτει ότι η σχετική προσαρμογή δεν είναι ήσσων ή παρεπόμενη αλλά αντιθέτως έχει κυρίαρχο χαρακτήρα· τούτο συμβαίνει ιδίως όταν, λαμβανομένων υπόψη στοιχείων όπως η έκτασή της, το κόστος της ή η διάρκειά της, η προσαρμογή αυτή είναι αποφασιστικής σημασίας για να καταστεί δυνατή η χρήση του λογισμικού σύμφωνα με την παραγγελία εκείνου που το απέκτησε.
 4)
 Το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', τρίτη περίπτωση, της έκτης οδηγίας 77/388 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι έχει εφαρμογή επί μιας ενιαίας παροχής υπηρεσιών, όπως εκείνη την οποία αφορά το σημείο 3 του παρόντος διατακτικού, που χορηγήθηκε σε πρόσωπο το οποίο υπόκειται στον φόρο και είναι εγκατεστημένο εντός της Κοινότητας αλλά εκτός της χώρας εκείνου ο οποίος παρέσχε τις υπηρεσίες.
 (1) EE C 94 του 17.04.2004.


text:
 5.12.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 297/18
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Amtsgericht Bonn (Γερμανία) στις 9 Σεπτεμβρίου 2009 — Pfleiderer AG κατά Bundeskartellamt
 (Υπόθεση C-360/09)
 2009/C 297/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Amtsgericht Bonn
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Pfleiderer AG
 Καθού: Bundeskartellamt
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Έχουν οι περί συμπράξεων διατάξεις του κοινοτικού δικαίου –ιδίως τα άρθρα 11 και 12 του κανονισμού 1/2003, καθώς και το άρθρο 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', ΕΚ (1) την έννοια ότι οι ζημιωθέντες από μια σύμπραξη, προκειμένου να προβάλουν αξιώσεις αστικού δικαίου, δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αιτήσεις υπαγωγής σε καθεστώς επιεικείας, καθώς και σε πληροφοριακά στοιχεία και έγγραφα που παρασχέθηκαν εν προκειμένω εκουσίως από αιτούντες την υπαγωγή τους σε καθεστώς επιεικείας και τα οποία είχε λάβει, σύμφωνα με ένα πρόγραμμα επιεικείας, μια αρμόδια για τον ανταγωνισμό αρχή κράτους μέλους στο πλαίσιο μιας σκοπούσας (επίσης) στην εφαρμογή του άρθρου 81 ΕΚ διαδικασίας επιβολής προστίμου;
 (1) EE L 1, σ. 1.


text:
2. 9. 95 1 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 229/17
 Αίτηση αναιρέσεως που υπέβαλε στις 12 Ιουλίου 1995 η Διαγραφή των συνεκδικασθεισών υποθέσεων C-74/93 και
 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της αποφά C-75/93 ί1 )
 σεως που εξέδωσε στις 2 Μαΐου 1995 το Πρωτοδικείο των (95/C 229/37)
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τρίτο πενταμελές τμήμα) στις
 συνεδικασθείσες υποθέσεις Τ-163/94, ΝΤΝ Corporation κατά
 Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και Τ-165/94, Koyo Με διάταξη της 29ης Ιουνίου 1995 , o πρόεδρος του πέμπτου
 Seiko Co. Ltd κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης τμήματος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 αποφάσισε τη διαγραφή των συνεκδικασθεισών υποθέσεων
 (Υπόθεση C-245/95 P) C-74/93 και C-75/93: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (95/C 229/35) κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσς, υποστηριζομέ
 νου από το Βασίλειο της Ισπανίας, τη Γαλλική Δημοκρατία,
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών,
 το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε της Γερμανίας.
 νη από τους Eric White και Nicholas Khan, με αντίκλητο στο
 Λουξεμβούργο τον Carlos Gômez de la Cruz, Centre Wagner, (') ΕΕ αριθ. C 112 της 22. 4. 1993.
 Kirchberg, άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων, στις 12 Ιουλίου 1995 , αναίρεση κατά της
 αποφάσεως που εξέδωσε στις 2 Μαΐου 1995 το Πρωτοδικείο
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τρίτο πενταμελές τμήμα) στις
 συνεκδικασθείσες υποθέσεις Τ-163/94, ΝΤΝ Corporation
 κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και Τ-165/94, Διαγραφή της υποθέσεως C-442/93 (] )
 Koyo Seiko Co. Ltd κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης. (95/C 229/38)
 H αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο: Με διάταξη της 10ης Μάιου 1995 , o Πρόεδρος του Δικαστη
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 — να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου , της υποθέσεως C-442/93 [αίτηση του Juzgado Central de lο
 Pénal de la Audiencia Nacional (Μαδρίτη , Ισπανία) για την
 — να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο, έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]: Ποινική δίκη κατά
 Rafaël Martin Calvo Martinicorena .
 — να καταδικάσει στα δικαστικά έξοδα τις εταιρείες που
 είχαν ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου .
 (1) ΕΕ αριθ. C 1 της 4. 1 . 1994.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 H Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου
 ενέχει νομικά σφάλματα, επειδή :
 i) έγινε δεκτό ότι o κανονισμός που τροποποιεί τους Διαγραφή της υποθέσεως C-208/94 (')
 υπάρχοντες δασμούς αντιντάμπινγκ κατόπιν επανεξετά
 σεως που διενεργείται βάσει των άρθρων 14 και 15 του 95/C 229/39)
 βασικού κανονισμού πρέπει να αποδεικνύει την ύπαρξη
 ζημίας, υπό την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 1 του Με διάταξη της 19ης Μάιου 1995 , o Πρόεδρος του Δικαστη
 βασικού κανονισμού - ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 της υποθέσεως C-208/94: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 ή , επικουρικά, η απόφαση του Πρωτοδικείου ενέχει τήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας.
 περαιτέρω νομικά σφάλματα, επειδή
 ii) έγινε δεκτό ότι η παράβαση του άρθρου 7 παράγραφος 9 ( · ) ΕΕ αριθ. C 254 της 10. 9. 1994.
 στοιχείο α) του βασικού κανονισμού επέσυρε κατ' ανά
 γκη την ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού .
 Διαγραφή της υποθέσεως C-270/94 (')
 Διαγραφή της υποθέσεως C-367/92 (') 95/C 229/40)
 (95/C 229/36)
 Με διάταξη της 18ης Μάιου 1995 , o Πρόεδρος του Δικαστη
 Με διάταξη της 30ής Ιουνίου 1995 , o Προεδρος του Δικα ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή
 στηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη δια της υποθέσεως C-270/94: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 γραφή της υποθέσεως C-367/92: Γαλλική Δημοκρατία κατά τήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 0 ) ΕΕ αριθ. C 316 της 12. 11 . 1994.
 (1) ΕΕ αριθ . C 288 της 5. 11 . 1992.


text:
 16.3.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 89/23
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Ιανουαρίου 2015 — Argo Development and Manufacturing κατά ΓΕΕΑ — Clapbanner (Διαφημιστικά είδη)
 (Υπόθεση T-41/14) (1)
 ([Κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα - Διαδικασία κηρύξεως της ακυρότητας - Καταχωρισμένο κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα διαφημιστικού είδους - Προγενέστερα κοινοτικά σχέδια ή υποδείγματα - Λόγοι ακυρότητας - Νεωτερισμός - Ατομικός χαρακτήρας - Ενημερωμένος χρήστης - Βαθμός ελευθερίας του δημιουργού - Διαφορετική συνολική εντύπωση - Άρθρα 4, 5, 6 και άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002])
 (2015/C 089/26)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Argo Development and Manufacturing Ltd (Ra’anana, Ισραήλ) (εκπρόσωπος: B. Brisset, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: αρχικά A. Pohlmann, στη συνέχεια S. Hanne)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ: Clapbanner Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τρίτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 22ας Οκτωβρίου 2013 (υπόθεση R 981/2012-3), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως της ακυρότητας μεταξύ Argo Development and Manufacturing Ltd και Clapbanner Ltd.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την Argo Development and Manufacturing Ltd στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 129 της 28.4.2014.