text:
 5.1.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 3/1
 Ι
 ́ σεις)
 (Ανακοινω
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (C-52/98), μεταξυ ́ Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der
 Bauwirtschaft και Tecnamb-Tecnologia do Ambiente Lda
 (πε ́μπτο τμη ́μα) (C-53/98), μεταξυ ́ Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der
 Bauwirtschaft και Turiprata Construções Civil Lda (C-54/98),
 μεταξυ ́ Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der Bauwirtschaft
 της 25ης Οκτωβρι ́ου 2001 και Duarte dos Santos Sousa (C-68/98), μεταξυ ́ Urlaubs- und
 Lohnausgleichskasse der Bauwirtschaft και Santos & Kewitz
 στις συνεκδικαζο ́μενες υποθε ́σεις C-49/98, C-50/98, C-52/98 Construções Lda (C-69/98), μεταξυ ́ Portugaia Construções Lda
 ́εως C-54/98 και C-68/98 ́εως C-71/98 (αιτη ́σεις του και Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der Bauwirtschaft
 Αrbeitsgericht Wiesbaden για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς (C-70/98) και μεταξυ ́ Εngil Sociedade de Construção Cibil SA
 αποφα ́σεως): Finalarte Sociedade de Construção Civil Lda και Urlaubs- und Lohnausgleichskasse de Bauwirtschaft
 κατα ́ Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der Bauwirt- (C-71/98), η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την
 schaft, Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der Bauwirt- ερμηνει ́α των α ́ρθρων 48 και 59 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν
 schaft κατα ́ Αmilcar Oliveira Rocha κ.λπ., Portugaia τροποποιη ́σεως, α ́ρθρων 39 ΕΚ και 49 ΕΚ) και 60 της Συνθη ́κης
 Construções Lda κατα ́ Urlaubs- und Lohnausgleichskasse ΕΚ (νυν α ́ρθρου 50 ΕΚ) καθω ́ς και του α ́ρθρου 3, παρα ́γραφος 1,
 der Bauwirtschaft, Engil Sociedade de Construção Civil πρω ́το εδα ́φιο, δευ ́τερη περι ́πτωση, στοιχει ́ο β', της οδηγι ́ας
 SA κατα ́ Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινοβουλι ́ου και του Συμβουλι ́ου,
 Bauwirtschaft (1) της 16ης ∆εκεμβρι ́ου 1996, σχετικα ́ με την απο ́σπαση εργαζομε ́-
 νων στο πλαι ́σιο παροχη ́ς υπηρεσιω ́ν (ΕΕ L 18, σ. 1), το ∆ικαστη ́ριο
 ́θερη παροχη ́ υπηρεσιω ́ ν — Προσωρινη ́ απο ́σπαση (πε ́μπτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους P. Jann, προ ́εδρο τμη ́ματος,
 («Ελευ
 D. A. O. Edward (εισηγητη ́) και L. Sevón, δικαστε ́ς, γενικο ́ς
 εργαζομε ́νων για την εκτε ́λεση συμβα ́ σεως — 'Αδειες
 μετ' αποδοχω ́ ν και επι ́δομα αδει ́ας») εισαγγελε ́ας: J. Mischo, γραμματε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λλη-
 λος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 25 Οκτωβρι ́ου 2001 απο ́φαση με
 το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 (2002/C 3/01)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») 1) Τα ́αρθρα 59 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́-
 σεως, ́αρθρο 49 ΕΚ) και 60 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν ́αρθρο 50
 ΕΚ) δεν απαγορευ ́ουν σε κρα ́τος με ́λος να επιβα ́λλει σε
 επιχει ́ρηση εγκατεστημε ́νη εντο ́ς ́αλλου κρα ́τους με ́λους, η
 Στις συνεκδικαζο ́μενες υποθε ́σεις C-49/98, C-50/98, C-52/98 οποι ́α παρε ́χει υπηρεσι ́ες επι ́ του εδα ́φους του πρω ́ του
 ́εως C-54/98 και C-68/98 ́εως C-71/98, με αντικει ́μενο αιτη ́σεις κρα ́τους με ́λους, εθνικη ́ κανονιστικη ́ ρυ ́θμιση ́οπως αυτη ́
 του Αrbeitsgericht Wiesbaden (Γερμανι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, που απορρε ́ει απο ́ το ́αρθρο 1, παρα ́γραφος 3, πρω ́ τη
 κατ' εφαρμογη ́ς του α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν προ ́ταση, του Αrbeitnehmerentsendegesetz (νο ́μου σχετικα ́ με
 α ́ρθρου 234 ΕΚ), με τις οποι ́ες ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο των την απο ́σπαση εργαζομε ́νων), εξασφαλι ́ζοντας στους προς
 διαφορω ́ν που εκκρεμου ́ν ενω ́πιον του αιτου ́ντος δικαστηρι ́ου τον σκοπο ́ αυτο ́ αποσπασμε ́νους απο ́ την επιχει ́ρηση εργα-
 μεταξυ ́ Finalarte Sociedade de Construção Civil Lda και Urlaubs- ζομε ́νου δικαιω ́ ματα για δεν ́εχουν ουσιαστικα ́ συγκρι ́σιμη
 und Lohnausgleichskasse der Bauwirtschaft (C-49/98), μεταξυ ́ προστασι ́α δυνα ́μει της νομοθεσι ́ας του κρα ́τους με ́λους
 Urlaubs- und Lohnausgleichskasse der Bauwirstschaft και εγκαταστα ́σεως του εργοδο ́τη τους, ω ́ στε η εφαρμογη ́ της
 Αmilcar Oliveira Rocha (C-50/98), μεταξυ ́ Urlaubs- und εθνικη ́ς ρυθμι ́σεως του πρω ́ του κρα ́τους με ́λους να τους
 Lohnausgleichskasse der Bauwirtschaft και Tudor Stone Ltd παρε ́χει πραγματικο ́ πλεονε ́κτημα συμβα ́λλον σημαντικα ́
 ---pagebreak--- C 3/2 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 5.1.2002
 στην κοινωνικη ́ προστασι ́α τους, και, αφετε ́ρου, ́οτι η εφαρ- ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 μογη ́ της ρυθμι ́σεως αυτη ́ς του πρω ́ του κρα ́τους με ́λους
 ει ́ναι ανα ́λογη προς τον επιδιωκο ́μενο στο ́χο γενικου ́ συμφε ́-
 ροντος. (ε ́κτο τμη ́μα)
 2) α) Τα ́αρθρα 59 και 60 της Συνθη ́κης δεν απαγορευ ́ουν της 20η ́ς Σεπτεμβρι ́ου 2001
 η ρυ ́θμιση κρα ́τους με ́λους που προβλε ́πει δια ́ρκεια
 αδει ́ας μετ' αποδοχω ́ ν μεγαλυ ́τερη απο ́ εκει ́νη που
 προβλε ́πει η οδηγι ́α 93/104/ΕΚ του Συμβουλι ́ου, της στην υπο ́θεση C-263/98: Βασι ́λειο του Βελγι ́ου κατα ́ Επιτρο-
 23ης Νοεμβρι ́ου 1993, σχετικα ́ με ορισμε ́να στοιχει ́α πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των(1)
 της οργα ́νωσης του χρο ́νου εργασι ́ας, να επεκταθει ́
 στους εργαζομε ́νους που ει ́ναι αποσπασμε ́νοι στο εν
 λο ́γω κρα ́τος με ́λος απο ́ παρε ́χοντες υπηρεσι ́ες εγκα- («ΕΓΤΠΕ — Εκκαθα ́ ριση των λογαριασμω ́ ν — Οικονομικο ́
 τεστημε ́νους εντο ́ς ́αλλων κρατω ́ ν μελω ́ ν, κατα ́ τη ́ετος 1994 — Σιτηρα ́ και βο ́ειο κρε ́ας»)
 χρονικη ́ περι ́οδο της αποσπα ́σεως.
 (2002/C 3/02)
 β) Στο με ́τρο που αυτο ́ δικαιολογει ́ται απο ́ αντικειμενικε ́ς
 διαφορε ́ς μεταξυ ́ των εγκατεστημε ́νων στην Ομοσπον-
 διακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας επιχειρη ́σεων και (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́)
 εκει ́νων που ει ́ναι εγκατεστημε ́νες σε ́αλλα κρα ́τη
 με ́λη, τα ́αρθρα 59 και 60 της Συνθη ́κης δεν απαγο-
 ρευ ́ουν εθνικη ́ ρυ ́θμιση να παρε ́χει στις πρω ́ τες
 δικαι ́ωμα αποδο ́σεως απο ́ το ταμει ́ο των ποσω ́ ν που (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 καταβλη ́θηκαν για αποδοχε ́ς αδει ́ας και επι ́δομα αδει ́- στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 ας, ενω ́ δεν προβλε ́πει τε ́τοιο δικαι ́ωμα για τις δευ ́τε-
 ρες, αλλα ́ παρε ́χει, αντ' αυτου ́, στους αποσπασμε ́νους
 εργαζομε ́νους ́αμεση αξι ́ωση ́εναντι του ταμει ́ου.
 Στην υπο ́θεση C-263/98, Βασι ́λειο του Βελγι ́ου (εκπρο ́σωποι:
 γ) Στο αιτου ́ν δικαστη ́ριο απο ́κειται να καθορι ́σει, λαμβα ́- αρχικω ́ς J. Devadder και στη συνε ́χεια Α. Snoecx, επικουρου ́μενοι
 νοντας υπο ́ψη την αρχη ́ της αναλογικο ́τητας, τα ει ́δη απο ́ τον Η. Gilliams) κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 των στοιχει ́ων που οι γερμανικε ́ς αρχε ́ς μπορου ́ν (εκπρο ́σωπος: H. van Vliet), με αντικει ́μενο τη μερικη ́ ακυ ́ρωση
 νομι ́μως να απαιτου ́ν απο ́ τους εγκατεστημε ́νους εκτο ́ς της αποφα ́σεως 98/358/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της 26ης Μαι ̈́ου 1998,
 Γερμανι ́ας παρε ́χοντες υπηρεσι ́ες. Προς τον σκοπο ́ για την εκκαθα ́ριση των λογαριασμω ́ν των κρατω ́ ν μελω ́ν σχετικα ́
 αυτο ́, πρε ́πει το αιτου ́ν δικαστη ́ριο να εκτιμη ́σει αν με τις δαπα ́νες που χρηματοδοτου ́νται απο ́ το Ευρωπαϊκο ́ Γεωργικο ́
 αντικειμενικε ́ς διαφορε ́ς μεταξυ ́ της καταστα ́σεως των Ταμει ́ο Προσανατολισμου ́ και Εγγυη ́σεων (ΕΓΤΠΕ), τμη ́μα Εγγυη ́-
 εγκατεστημε ́νων στη Γερμανι ́α επιχειρη ́σεων και εκει ́- σεων, για το οικονομικο ́ ́ετος 1994 (EE L 163, σ. 28), καθο ́σον
 νης των επιχειρη ́σεων που ει ́ναι εγκατεστημε ́νες εκτο ́ς αυτη ́ αποκλει ́ει απο ́ την κοινοτικη ́ χρηματοδο ́τηση δαπα ́νες υ ́ψους
 Γερμανι ́ας καθιστου ́ν αντικειμενικω ́ ς αναγκαι ́α τα 382 208 436 βελγικω ́ν φρα ́γκων (BEF) που πραγματοποιη ́θηκαν
 επιπλε ́ον στοιχει ́α που απαιτου ́νται απο ́ τις τελευται ́ες. στο προσφευ ́γον κρα ́τος με ́λος στο πλαι ́σιο της προπληρωμη ́ς
 επιστροφω ́ν λο ́γω εξαγωγη ́ς, το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα),
 συγκει ́μενο απο ́ τους C. Gulmann, προ ́εδρο τμη ́ματος,
 3) Τα ́αρθρα 59 και 60 της Συνθη ́κης απαγορευ ́ουν την J-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken (εισηγη ́τρια) και
 εφαρμογη ́ του συστη ́ματος κρα ́τους με ́λους σχετικα ́ με τις J. N. Cunha Rodrigues, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: S. Alber,
 ́αδειες μετ' αποδοχω ́ ν σε ́ολες τις εγκατεστημε ́νες σε ́αλλα γραμματε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε
 κρα ́τη με ́λη επιχειρη ́σεις που παρε ́χουν στο ́εδαφος του στις 20 Σεπτεμβρι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 πρω ́ του κρα ́τους με ́λους υπηρεσι ́ες στον κατασκευαστικο ́
 τομε ́α, οσα ́κις οι εγκατεστημε ́νες στο πρω ́ το κρα ́τος με ́λος
 επιχειρη ́σεις, οι οποι ́ες μο ́νον ́ενα με ́ρος των δραστηριοτη ́των 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 τους ασκου ́ν στον εν λο ́γω τομε ́α, δεν υπα ́γονται ́ολες
 σ' αυτο ́ ́οσον αφορα ́ τους απασχολουμε ́νους στον τομε ́α
 αυτο ́ εργαζομε ́νους τους.
 2) Καταδικα ́ζει το Βασι ́λειο του Βελγι ́ου στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (1) EE C 137 της 2.5.1998· EE C 166 της 30.5.1998.
 (1) EE C 278 της 5.9.1998.


text:
 9.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 165/10
 Αναίρεση που άσκησε στις 5 Μαρτίου 2012 ο Bernhard Rintisch κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) στις 16 Δεκεμβρίου 2011 στην υπόθεση T-152/09: Bernhard Rintisch κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 (Υπόθεση C-122/12 P)
 2012/C 165/17
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Bernhard Rintisch (εκπρόσωπος: A. Dreyer, δικηγόρος)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), Valfleuri Pâtes alimentaires SA
 Αιτήματα του αναιρεσείοντος
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του έβδομου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2011 στην υπόθεση T-152/09·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο αναιρεσείων διατείνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί λόγω του ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 74, παράγραφος 2, του κανονισμού του Συμβουλίου (ΕΚ) 40/94 (1) [νυν άρθρο 76, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 (2)] και λόγω καταχρήσεως εξουσίας. Κατά τον αναιρεσείοντα, το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 74, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 κρίνοντας ότι το τμήμα προσφυγών ορθώς δεν έλαβε υπόψη του έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία προσκομισθέντα από τον αναιρεσείοντα. Το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως αποφάσισε ότι το τμήμα προσφυγών νομίμως αρνήθηκε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια μη δεχόμενο να λάβει υπόψη του τα προαναφερθέντα έγγραφα.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (EE L 11, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (EE L 78, σ. 1).

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 22.4.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 96/15
 Προσφυγή της 26ης Ιανουαρίου 2005 — Bundesverband deutscher Banken κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-36/06)
 (2006/C 96/30)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Bundesverband deutscher Banken e.V. (ένωση γερμανικών τραπεζών), με έδρα το Βερολίνο (Γερμανία) (εκπρόσωποι: H.-J. Niemeyer και K.-S. Scholz, Rechtsanwälte)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση C(2005)3232 τελικό της Επιτροπής, της 6ης Σεπτεμβρίου 2005, στην υπόθεση Ν 248/04 — Landesbank Hessen Thüringen, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα βάλλει κατά της αποφάσεως C(2005)3232 τελικό της Επιτροπής, της 6ης Σεπτεμβρίου 2005, με την οποία η Επιτροπή έκρινε ότι δεν συνιστά κρατική ενίσχυση η κοινοποιηθείσα μεταβίβαση στη Landesbank Hessen Thüringen (Helaba) του ενεργητικού του Hessischer Investitionsfonds ως αφανούς εισφοράς.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως.
 Πρώτον, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέβη την κατά το άρθρο 253 ΕΚ υποχρέωσή της αιτιολογήσεως.
 Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η καθής, θεωρώντας εύλογη τη συμφωνηθείσα αντιπαροχή για την εισφορά στη Helaba, παραβίασε την αρχή του ιδιώτη επενδυτή που ενεργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς και, ως εκ τούτου, παρέβη το άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
 Τρίτον, η προσφεύγουσα τονίζει ότι η καθής κακώς αφαίρεσε το κόστος αναχρηματοδοτήσεως που ανέκυψε λόγω της ελλείψεως ρευστότητας κατά την εισφορά στη Helaba. Επομένως, συντρέχει παραβίαση της αρχής του ιδιώτη επενδυτή που ενεργεί υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς και, ως εκ τούτου, παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ
 Τέλος, η προσφεύγουσα προβάλλει προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως λόγω της παραλείψεως της Επιτροπής να κινήσει επίσημη διαδικασία έρευνας για την εισφορά στη Helaba, σύμφωνα με το άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 (1).
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΚ


text:
1 . 11 . 97 I EL ι Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων C 331/23
 προσφεύγοντα, ενώ αυτός ήταν σαφώς προαγώγιμος, προσφεύγοντος. Θεωρεί συνεπώς ότι, ενόψει των αμφιβολιών
 παρατηρείται δε σημαντική καθυστέρηση στην εξέλιξη της που εξακολούθησαν να υφίστανται κατά το πέρας της έρευ
 σταδιοδρομίας του , χωρίς η ΑΔΑ να δικαιολογεί την καθυ νας, η ληφθείσα απόφαση είναι δυσανάλογη σε σχέση προς
 στέρηση αυτή. την επίμεμπτη συμπεριφορά του, λαμβανομένων ιδίως υπόψη
 των ελαΦρυντικών περιστάσεων που διαπίστωσε η πειθαρ
 χική αρχή.
 Προσφυγή του Benedetto D'Agostino κατά Ευρωπαϊκου
 Κοινοβουλίου, που ασκήθηκε στις 22 Αυγούστου 1997
 (Υπόθεση Τ-242/97) Προσφυγή των Catherine Metdepenningen κ.λπ. κατά
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε
 (97/C 331/46) στις 26 Αυγούστου 1997
 (Υπόθεση Τ-243/97)
 (Γλωσσά διαδικασίας: η γαλλική) (97/C 331/47)
 O Benedetto D'Agostino, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπού (Γλωσσά διαδικασίας: η γαλλική)
 μενος από τους Jean-Noël Louis, Thierry Demaseure και
 Ariane Tornel, δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων
 στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας Fiduciaire Οι Catherine Metdepenningen, Jerôme Poussielgue και Jur
 Myson Sàrl, 30, rue de Cessange, άσκησε στις 22 Αυγούστου gen Wettig, κάτοικοι Βρυξελλών, εκπροσωπούμενοι από τον
 1997, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοι Nicolas Lhoëst, δικηγόρο Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο
 νοτήτων, προσφυγή κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Λουξεμβούργο την Fiduciaire Myson Sàrl, 30, rue de Ces
 sange, άσκησαν ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, στις 26 Αυγούστου 1997, προσφυγή κατά Επι
 O προσφεύγων ζητεί απο το Πρωτοδικείο: τροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 — να ακυρώσει την απόφαση της 28ης Οκτωβρίου 1996 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 περί υποβιβασμού του προσφεύγοντος από το βαθμό C 1 ,
 τέταρτο κλιμάκιο, στο βαθμό C 5, πρώτο κλιμάκιο,
 — να ακυρώσει τις αποφάσεις της Επιτροπής, με τις οποίες
 απορρίφθηκαν οι αιτήσεις των τριών προσφευγόντων να
 — να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα. τους χορηγηθεί παράταση της συμβάσεώς τους εκτάκτου
 υπαλλήλου, μέχρι συμπληρώσεως πενταετίας,
 Λόγοι ακυρώσεως και κυρία επιχειρήματα
 — να κηρύξει παράνομη την απο 13 Νοεμβρίου 1996
 απόφαση της Επιτροπής, καθόσον περιορίζει όλες τις
 O προσφεύγων υποστηρίζει, πρώτον, ότι το καθού παρέβη συμβάσεις του άρθρου 2 στοιχείο α) του ΚΛΠ σε συμβά
 το άρθρο 7 παράγραφος 1 του παραρτήματος IX του Κα σεις ορισμένου χρόνου τριών ετών, με δυνατότητα παρα
 νονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, μη τάσεως κατά ένα έτος το πολύ ,
 τηρώντας εύλογη προθεσμία μεταξύ των διαφόρων πράξεων
 της πειθαρχικής διαδικασίας, χωρίς να προβάλλεται
 οποιαδήποτε δικαιολογία για τη διάρκεια της διαδικασίας. — να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών
 Επικαλείται, επιπλέον, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, εξόδων.
 καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε έγγραφα
 τα οποία δεν του κοινοποιήθηκαν.
 Λογοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 O προσφεύγων υποστηρίζει επίσης ότι η επίδικη απόφαση
 πάσχει από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και ανεπαρκή αιτιο Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα είναι εκείνα
 λογία, καθώς και ότι ελήφθη κατά παραβίαση της αρχής της που προβάλλονται στην υπόθεση Τ-185/97, Godts κατά Επι
 αναλογικότητας. Τονίζει, συγκεκριμένα, ότι η αμφισβητού τροπής (').
 μενη πειθαρχική κύρωση αποφασίστηκε βάσει απλών
 δηλώσεων οι οποίες δεν αποδείχθηκαν και, σε ορισμένες
 περιπτώσεις, αμφισβητήθηκαν ρητώς από τους ενδιαφερομέ 0 ) ΕΕ C 252 της 16. 8 . 1997 , σ. 37 .
 νους, και ότι οι πολυάριθμες αντιφάσεις του συνόλου του
 φακέλου δεν επιτρέπουν την απόδειξη του υποστατού των
 πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη κατά του


text:
 9.10.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 274/21
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Court of Appeal of England and Wales (Civil Division) στις 18 Αυγούστου 2010 — NS κατά Secretary of State for the Home Department
 (Υπόθεση C-411/10)
 ()
 2010/C 274/34
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Court of Appeal of England and Wales (Civil Division)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εφεσείων: NS.
 Εφεσίβλητος: Secretary of State for the Home Department
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους σκοπούς του άρθρου 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και/ή του άρθρου 51 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτη), απόφαση κράτους μέλους, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του κανονισμού 343/2003 (1) του Συμβουλίου (στο εξής: κανονισμού), σχετικά με την εξέταση αιτήσεως χορηγήσεως ασύλου η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά του βάσει των κριτηρίων του κεφαλαίου III του κανονισμού;
 Αν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι καταφατική:
 2)
 Τηρεί την υποχρέωσή του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στην έννομη τάξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένων των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται με τα άρθρα 1, 4, 18, 19, παράγραφος 2, και 47 του Χάρτη) κράτος μέλος το οποίο απελαύνει αιτούντα άσυλο στο κράτος μέλος που ορίζεται, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού, ως υπεύθυνο σύμφωνα με τα κριτήρια του κεφαλαίου ΙΙΙ του κανονισμού (στο εξής: υπεύθυνο κράτος μέλος), ανεξάρτητα από την κατάσταση που επικρατεί στο υπεύθυνο κράτος μέλος;
 3)
 Ειδικότερα, συμβιβάζεται με την υποχρέωση σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στην έννομη τάξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης το να θεωρείται ως αμάχητο τεκμήριο ότι το υπεύθυνο κράτος μέλος (i) σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα που αντλεί ο αιτών από το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και/ή (ii) τηρεί τις ελάχιστες προδιαγραφές που επιβάλλουν οι οδηγίες 2003/9/ΕΚ (2) (οδηγία περί υποδοχής), 2004/83/ΕΚ (3) (οδηγία περί αναγνωρίσεως) και/ή 2005/85/ΕΚ (4) (οδηγία περί διαδικασιών) (συνολικά αναφερόμενες ως «οδηγίες»);
 4)
 Επικουρικώς, υποχρεούται το κράτος μέλος, βάσει της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να κάνει χρήση της δυνατότητας που του παρέχει το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού, να εξετάζει αίτηση ασύλου και να καθίσταται συναφώς υπεύθυνο, σε περίπτωση που η μεταφορά του αιτούντος στο υπεύθυνο κράτος μέλος τον εκθέτει σε κίνδυνο προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, ειδικότερα δε των προβλεπομένων από τα 1, 4, 18, 19, παράγραφος 2, και/ή 47 του Χάρτη, και/ή σε κίνδυνο μη τηρήσεως ως προς αυτόν των ελάχιστων προδιαγραφών που προβλέπουν οι οδηγίες;
 5)
 Είναι η προστασία που παρέχεται δυνάμει των γενικών αρχών του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ειδικότερα, των δικαιωμάτων που προστατεύονται με τα άρθρα 1, 18 και 47 του Χάρτη σε πρόσωπο ως προς το οποίο έχει εφαρμογή ο κανονισμός ευρύτερη από την προστασία που παρέχει το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (στο εξής: ΕΣΔΑ);
 6)
 Συμβιβάζεται με τα δικαιώματα που προστατεύει το άρθρο 47 του Χάρτη διάταξη της εθνικής νομοθεσίας κατά την οποία τα δικαστήρια που αποφασίζουν αν ένα πρόσωπο μπορεί νομίμως να μεταφερθεί σε άλλο κράτος μέλος βάσει του κανονισμού πρέπει να δέχονται ότι στο κράτος μέλος αυτό δεν θα προσβληθούν τα δικαιώματα που αντλεί ο αιτών από τη Σύμβαση του 1951 και από το Πρωτόκολλο του 1967 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, λόγω μεταφοράς του σε άλλο κράτος;
 7)
 Δεδομένου ότι τα προηγούμενα ερωτήματα αφορούν υποχρεώσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, διαφοροποιείται η απάντηση στα ερωτήματα 2 έως 6, λαμβανομένου υπόψη του Πρωτοκόλλου (αριθ. 30) σχετικά με την εφαρμογή του Χάρτη στην Πολωνία και στο Ηνωμένο Βασίλειο;
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας (ΕΕ 2003 L 50, σ. 1)
 (2) Οδηγία 2003/9/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων άσυλο στα κράτη μέλη (ΕΕ 2003 L 31, σ. 18)
 (3) Οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ 2004 L 304, σ. 12)
 (4) Οδηγία 2005/85/ΕΚ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ 2005 L 326, σ. 13)


text:
 10.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 6/31
 Διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 14ης Νοεμβρίου 2008 — Sacem κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-422/08 R)
 (Ασφαλιστικά μέτρα - Απόφαση της Επιτροπής περί περατώσεως εναρμονισμένης πρακτικής στον τομέα της συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων - Αίτηση αναστολής εκτελέσεως - Απουσία επείγοντος)
 (2009/C 6/65)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique (Sacem) (Neuilly-sur-Seine, Γαλλία) (εκπρόσωπος: H. Calvet, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: F. Castillo de la Torre και É. Gippini Fournier)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, περί διαδικασίας εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση COMP/C2/38.698-CISAC).
 Διατακτικό
 Ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 2.
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.


text:
 17.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 409/24
 Διάταξη του Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 17ης Ιουλίου 2014 (αίτηση του Administrativen sad — Βάρνα — Βουλγαρία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Levent Redzheb Yumer κατά Direktor na Teritoriyalna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite — Varna
 (Υπόθεση C-505/13) (1)
 ((Φόρος εισοδήματος - Άρθρο 2 ΣΕΕ - Άρθρα 20 και 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Αρχές της ασφάλειας δικαίου, της αποτελεσματικότητας και της αναλογικότητας - Δικαίωμα μειώσεως του φόρου εισοδήματος των γεωργών - Εξαίρεση των φυσικών προσώπων που ασκούν τη δραστηριότητα του γεωργού - Εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης - Δεν συντρέχει - Πρόδηλη αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου))
 2014/C 409/35
 Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Administrativen sad — Varna
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Levent Redzheb Yumer
 κατά
 Direktor na Teritoriyalna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite — Varna
 Διατακτικό
 1)
 Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι προδήλως αναρμόδιο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Administrativen sad Varna (Βουλγαρία), με απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2013.
 2)
 Το πρώτο και το δεύτερο ερώτημα είναι προδήλως απαράδεκτα, καθόσον αφορούν την ερμηνεία του άρθρου 2 ΣΕΕ.
 (1) ΕΕ C 344 της 23.11.2013


text:
 21.11.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 282/47
 Διάταξη του Πρωτοδικείου της 5ης Οκτωβρίου 2009 — Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-2/08) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Κρατικές ενισχύσεις - Πράξη που δεν αφορά ατομικά την προσφεύγουσα - Απαράδεκτο)
 2009/C 282/90
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen (Düsseldorf, Γερμανία) (εκπρόσωποι: A. Rosenfeld και G.-B. Lehr, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: K. Gross και B. Martenczuk)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της προσφεύγουσας: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: M. Lumma και J. Möller)
 Αντικείμενο
 Αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως 2008/708/ΕΚ της Επιτροπής, της 23ης Οκτωβρίου 2007, σχετικά με την κρατική ενίσχυση C 34/06 (ex N 29/05 και ex CP 13/04), την οποία προτίθεται να χορηγήσει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας για την εγκατάσταση της επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης (DVB-T) στο ομόσπονδο κράτος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (ΕΕ 2008, L 236, σ. 10).
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Η Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 3)
 Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
 (1) ΕΕ C 64 της 8.3.2008.


text:
 14.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/22
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 2017 — Vankerckhoven-Kahmann κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-582/16) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Ανασύσταση της σταδιοδρομίας - Άρνηση προαγωγής - Διοργανική μετάταξη - Κατάταξη σε βαθμό - Αίτηση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ - Εύλογη προθεσμία - Απαράδεκτο))
 (2017/C 269/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Monique Vankerckhoven-Kahmann (Enghien, Βέλγιο) (εκπρόσωπος: N. Lhoëst, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς G. Berscheid και C. Berardis-Kayser, εν συνεχεία G. Berscheid και L. Radu Bouyon)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ με αίτημα την ακύρωση, αφενός, της αποφάσεως της Επιτροπής της 17ης Απριλίου 2015 περί αρνήσεως αναθεωρήσεως του βαθμού στον οποίο κατετάγη η προσφεύγουσα κατά τη μετάταξή της και, αφετέρου, της αποφάσεως της Επιτροπής της 9ης Νοεμβρίου 2015 περί απορρίψεως της από 17 Ιουλίου 2015 διοικητικής ενστάσεως της προσφεύγουσας.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Η Monique Vankerckhoven-Kahmann φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) EE C 145 της 25.4.2016 (υπόθεση αρχικώς πρωτοκολληθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αριθμό F-11/15 η οποία μεταφέρθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1.9.2016).


text:
9.9.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 259/13
 τας που προβλε ́πουν οι διατα ́ξεις του α ́ρθρου 11, παρα ́γρα- Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 φοι 2, 6, 7 και 11, καθω ́ς και εκει ́νες των α ́ρθρων 12, της Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας που ασκη ́θηκε στις 20 Ιουλι ́ου
 παρα ́γραφος 1, 29, παρα ́γραφος 3, 18, 27 και 30, παρα ́- 2000
 γραφος 4·
 (Υπο ́θεση C-285/00)
 2. να καταδικα ́σει το Βασι ́λειο της Ισπανι ́ας στα δικαστικα ́
 ́εξοδα. (2000/C 259/22)
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα τον Bernard Mongin, με ́λος της Νομικη ́ς Υπηρεσι ́ας, με αντι ́κλητο
 στο Λουξεμβου ́ργο τον C. Gómez de la Cruz, με ́λος της ́διας ι
 Η Επιτροπη ́ εκτιμα ́ ο ́τι η Sociedad Estatal de Infraestructuras y υπηρεσι ́ας, Centre Wagner, Kirchberg, α ́σκησε ενω ́πιον του
 Equipamientos Penitenciarios, SA (SIEPSA) ει ́ναι «οργανισμο ́ς ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις 20 Ιουλι ́ου 2000
 δημοσι ́ου δικαι ́ου» κατα ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 1, στοιχει ́ο β', της προσφυγη ́ κατα ́ της Γαλλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας.
 οδηγι ́ας 93/37/ΕΟΚ και ο ́τι, κατα ́ συνε ́πεια, ει ́ναι αναθε ́τουσα
 αρχη ́ στον βαθμο ́ που πληροι ́ τις τρεις προβλεπο ́μενες απο ́ το Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 α ́ρθρο αυτο ́ προϋποθε ́σεις. Η SIEPSA ιδρυ ́θηκε προς ικανοποι ́ηση
 ανα ́γκης γενικου ́ συμφε ́ροντος: η ́τοι της συμβολη ́ς στην εφαρμογη ́ 1. να αναγνωρι ́σει ο ́τι η Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη θεσπι ́ζοντας
 της σωφρονιστικη ́ς πολιτικη ́ς του κρα ́τους με ́σω της διαχειρι ́σεως ειδικε ́ς διατα ́ξεις σχετικα ́ με την αναγνω ́ ριση των διπλωμα ́των
 προγραμμα ́των και δρα ́σεων που προβλε ́πει το σχε ́διο αποσβε ́σεως που παρε ́χουν δικαι ́ωμα προσβα ́σεως στο επα ́γγελμα του
 χρεω ́ν και ιδρυ ́σεως σωφρονιστικω ́ν κε ́ντρων, το οποι ́ο ενε ́κρινε το ψυχολο ́γου, προς μεταφορα ́ της οδηγι ́ας 89/48/ΕΟΚ (1) στην
 υπουργικο ́ συμβου ́λιο. Το εν λο ́γω γενικο ́ συμφε ́ρον δεν ́εχει εσωτερικη ́ νομοθεσι ́α, ο ́σον αφορα ́ το εν λο ́γω επα ́γγελμα,
 εμπορικο ́ η ́ βιομηχανικο ́ χαρακτη ́ρα. Αν και η SIEPSA ασκει ́ παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ την εν λο ́γω οδηγι ́α·
 δραστηριο ́τητες εμπορικη ́ς φυ ́σεως, οι τελευται ́ες ει ́ναι απλω ́ς 2. να καταδικα ́σει τη Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 με ́σον εκπληρω ́σεως του ως α ́νω γενικου ́ συμφε ́ροντος μη βιομηχα-
 νικη ́ς η ́ εμπορικη ́ς φυ ́σεως (η εφαρμογη ́ της σωφρονιστικη ́ς
 πολιτικη ́ς του κρα ́τους). Ομοι ́ως, η ως α ́νω εταιρι ́α οφει ́λει, παρα ́ Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 τη φυ ́ση της ως εταιρι ́ας ιδιωτικου ́ δικαι ́ου, να τηρει ́ τις διατα ́ξεις
 της οδηγι ́ας ο ́ταν προ ́κειται για διαδικασι ́ες αναθε ́σεως εκ με ́ρους Στη Γαλλι ́α, το επα ́γγελμα του ψυχολο ́γου υπο ́κειται σε κανο-
 της συμβα ́σεων ́εργων. Υπο ́ τις περιστα ́σεις αυτε ́ς, η ́ προ ́σκληση νιστικο ́ πλαι ́σιο, ιδι ́ως ο ́σον αφορα ́ το δικαι ́ωμα χρη ́σεως επαγγελ-
 για την υποβολη ́ προσφορω ́ν θα ́επρεπε να κινηθει ́ στα πλαι ́σια της ματικου ́ τι ́τλου. Συνεπω ́ς, η Γαλλι ́α ο ́φειλε να λα ́βει τα απαιτου ́μενα
 τηρη ́σεως του συνο ́λου των διατα ́ξεων της οδηγι ́ας 93/37/ΕΟΚ, με ́τρα προκειμε ́νου να συμμορφωθει ́ με την οδηγι ́α 89/48/ΕΟΚ
 ειδικο ́τερα δε των προπαρατεθεισω ́ν με το αιτητικο ́ της Επιτροπη ́ς. και να ενημερω ́σει σχετικω ́ς την Επιτροπη ́.
 (1) Οδηγι ́α 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 14ης Ιουνι ́ου 1993, περι ́ (1) Οδηγι ́α του Συμβουλι ́ου, της 21ης ∆εκεμβρι ́ου 1988, σχετικα ́ με
 συντονισμου ́ των διαδικασιω ́ν για τη συ ́ναψη συμβα ́σεων δημοσιω ́ν ́ενα γενικο ́ συ ́στημα αναγνω ́ρισης των διπλωμα ́των τριτοβα ́θμιας
 ́εργων (ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σ. 54). εκπαι ́δευσης που πιστοποιου ́ν επαγγελματικη ́ εκπαι ́δευση ελα ́χιστης
 δια ́ρκειας τριω ́ν ετω ́ν, EE L 19 της 24.1.1989, σ. 16.


text:
 18.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 167/26
 Προσφυγή της 2ας Απριλίου 2009 — Visser — Fornt Raya κατά Europol
 (Υπόθεση F-35/09)
 2009/C 167/49
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Maria Teresa Visser — Fornt Raya (Χάγη, Κάτω Χώρες) (Εκπρόσωπος:: P. de Casparis)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Αστυνομίας (Europol)
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως της 12ης Ιουνίου 2008, με την οποία η καθής πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι δεν υπήρχε δυνατότητα να της προσφερθεί μόνιμη θέση, καθώς και της αποφάσεως της 7ης Ιανουαρίου 2009 με την οποία απορρίφθηκε η υποβληθείσα κατά της πρώτης αποφάσεως ένσταση
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της 12ης Ιουνίου 2008 με την οποία η καθής πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι δεν υπήρχε δυνατότητα να της προσφερθεί μόνιμη θέση, καθώς και την απόφαση της 7ης Ιανουαρίου 2009 επί της διοικητικής ενστάσεως με την οποία κρίθηκαν αβάσιμες οι αιτιάσεις που διατύπωσε η προσφεύγουσα κατά της αποφάσεως της 12ης Ιουνίου 2008,
 —
 να καταδικάσει την Europol στα δικαστικά έξοδα.


text:
 16.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 93/20
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, υποβληθείσα με απόφαση του Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) της 9ης Δεκεμβρίου 2004 επί της υποθέσεως Emsland-Stärke GmbH κατά Bezirksregierung Weser-Ems
 (Υπόθεση C-94/05)
 (2005/C 93/37)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Με απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2004, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 22 Φεβρουαρίου 2005, το Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) στο πλαίσιο της διαφοράς Emsland-Stärke GmbH κατά Bezirksregierung Weser-Ems, που εκκρεμεί ενώπιόν του, ζητεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των ακόλουθων ερωτημάτων:
 1.
 α)
 Έχει εφαρμογή το άρθρο 13, παράγραφος 4 σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 97/95, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1125/96, εάν σε σύμβαση, η οποία χαρακτηρίστηκε ως σύμβαση καλλιέργειας και αναγνωρίστηκε από την αρμόδια αρχή δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφοι 2 και 3 του κανονισμού, συμβαλλόμενος δεν είναι παραγωγός γεωμήλων, αλλά έμπορος ο οποίος προμηθεύεται τα γεώμηλα από τους παραγωγούς απ' ευθείας ή μέσω τρίτων;
 β)
 Προϋποθέτει το άρθρο 13, παράγραφος 4, του κανονισμού (EΚ) 97/95, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1125/96, ότι η αμυλοποιία έχει υπερβεί, με την παραλαβή των γεωμήλων, την επί μέρους ποσόστωσή της;
 2.
 α)
 Πληροί η περί κυρώσεων ρύθμιση του άρθρου 13, παράγραφος 4, του κανονισμού (EΚ) 97/95, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (EΚ) 1125/96, κατ' αντιδιαστολή προς αυτήν του άρθρου 13, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, τις επιβαλλόμενες από το κοινοτικό δίκαιο απαιτήσεις σαφήνειας;
 β)
 Απαιτείται, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η επιβολή της κυρώσεως του άρθρου 13, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 97/95, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1125/96, λαμβανομένης υπόψη της βαρύτητάς της, και σε περιπτώσεις όπως η προκειμένη; Σε περιπτώσεις όπως η προκειμένη, είναι η κύρωση κατάλληλη να διασφαλίσει την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Κοινότητας;
 3.
 Διεπράχθη εξ αμελείας, κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95, η παρατυπία που επισύρει κυρώσεις κατά το άρθρο 13, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 97/95, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1125/96, στην περίπτωση που η δημόσια αρχή χορήγησε την πριμοδότηση έχοντας πλήρη γνώση των πραγματικών περιστατικών;


text:
 29.9.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 295/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 19ης Ιουλίου 2012 [αίτηση του Naczelny Sąd Administracyjny (Πολωνία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Bawaria Motors sp. z o.o. κατά Minister Finansów
 (Υπόθεση C-160/11) (1)
 (Οδηγία 2006/112/ΕΚ - ΦΠΑ - Άρθρο 136 - Απαλλαγές - Άρθρα 313 έως 315 - Ειδικό καθεστώς φορολογήσεως του περιθωρίου κέρδους - Παράδοση μεταχειρισμένων αυτοκινήτων από υποκείμενο στον φόρο μεταπωλητή - Αυτοκίνητα παραδοθέντα προηγουμένως στον υποκείμενο στον φόρο μεταπωλητή, απαλλαγμένα από τον ΦΠΑ, εκ μέρους ενός άλλου υποκειμένου στον φόρο ο οποίος έτυχε μερικής εκπτώσεως του φόρου επί των εισροών)
 2012/C 295/18
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Αιτούν δικαστήριο
 Naczelny Sąd Administracyjny
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Bawaria Motors sp. z o.o.
 κατά
 Minister Finansów
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Naczelny Sąd Administracyjny (Πολωνία) — Ερμηνεία των άρθρων 136, 313, παράγραφος 1, 314 καθώς και 315 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1) — Ειδικό καθεστώς για υποκείμενους στον φόρο μεταπωλητές — Πώληση μεταχειρισμένων οχημάτων σε τελικούς καταναλωτές — Εφαρμογή του καθεστώτος του περιθωρίου κέρδους στην περίπτωση κατά την οποία ο μεταπωλητής αγόρασε το όχημα με φοροαπαλλαγή από πρόσωπο το οποίο εδικαιούτο μερικής εκπτώσεως του φόρου επί των εισροών
 Διατακτικό
 Τα άρθρα 313, παράγραφος 1, και 314 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, σε συνδυασμό με τα άρθρα 136 και 315 της οδηγίας αυτής, έχουν την έννοια ότι ένας υποκείμενος στον φόρο μεταπωλητής δεν εμπίπτει στο καθεστώς φορολογήσεως του περιθωρίου κέρδους οσάκις παραδίδει αυτοκίνητα θεωρούμενα ως μεταχειρισμένα αγαθά, υπό την έννοια του άρθρου 311, παράγραφος 1, σημείο 1, της εν λόγω οδηγίας, τα οποία απέκτησε προηγουμένως απαλλασσόμενος από τον ΦΠΑ από έναν άλλο υποκείμενο στον φόρο ο οποίος είχε δικαίωμα μερικής εκπτώσεως του εν λόγω φόρου που καταβλήθηκε σε προηγούμενο στάδιο επί της τιμής αγοράς των αυτοκινήτων αυτών.
 (1) ΕΕ C 204 της 9.7.2011.


text:
 4.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 300/27
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2004
 Υπόθεση C-412/04
 (2004/C 300/54)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Klaus Wiedner και Giuseppe Bambara, άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 24 Σεπτεμβρίου 2004 προσφυγή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, θεσπίζοντας τις διατάξεις των άρθρων 2, παράγραφος 1· 17, παράγραφος 12· 27, παράγραφος 2· 30, παράγραφος 6-bis· 37 ter και 37-quater, παράγραφος 1, του νόμου 109 της 11ης Φεβρουαρίου 1994, όπως τροποποιήθηκε τελευταία με το άρθρο 7 του νόμου 166 της 1ης Αυγούστου 2002· 2, παράγραφος 5, του νόμου 109/94, όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον νόμο 166/2002, σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των νόμων 1150 του 1942 και 10 του1977 με τις επακολουθήσασες τροποποιήσεις και συμπληρώσεις· 28, παράγραφοι 4, του νόμου 109/94, σε συνδυασμό προς το άρθρο188 του πδ 554 της 21ης Δεκεμβρίου1999 και 7 του προαναφερθέντος νόμου 166/2002, καθώς και του άρθρου 3, παράγραφος 3, του νδ 157 της 7ης Μαρτίου1995, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες 93/37/ΕΟΚ (1), 93/36/ΕΟΚ (2), 92/50/ΕΟΚ (3) και 93/38/ΕΟΚ (4), καθώς και από τα άρθρα 43 και 49 της Συνθήκης ΕΚ και τις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχείρισης που αποτελούν απόρροιά της·
 —
 να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, του νόμου 109/94 και το άρθρο 3, παράγραφος 3, του νδ 157 της 7ης Μαρτίου1995, υπάγοντας στο καθεστώς των συμβάσεων δημοσίων έργων στις οποίες το στοιχείο «έργο» προέχει μεν από οικονομική άποψη, έχει όμως επικουρικό χαρακτήρα έναντι άλλων παροχών, έχουν ως συνέπεια να θέτουν πολλούς διαγωνισμούς υπηρεσιών και προμηθειών εκτός πεδίου εφαρμογής της οικείας κοινοτικής ρύθμισης, που, αναλόγως της περιπτώσεως, είναι οι οδηγίες 92/50/ΕΟΚ και 93/36/ΕΟΚ.
 Δεδομένου δε ότι τα κατώτατα όρια εφαρμογής των οδηγιών αυτών είναι αισθητά κατώτερα εκείνων της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ, οι υπό κρίση διατάξεις έχουν ως αποτέλεσμα να επιτρέπουν, χωρίς τήρηση των διαδικασιών των οδηγιών 92/50/ΕΟΚ και 93/36/ΕΟΚ, την ανάθεση των μικτών διαγωνισμών, υπηρεσιών και έργων, προμηθειών και έργων, ή προμηθειών, έργων και υπηρεσιών, η αξία των οποίων ναι μεν υπερβαίνει τα κατώτατα όρια εφαρμογής των τελευταίων οδηγιών, υπολείπεται όμως της αξίας που προβλέπεται για τους διαγωνισμούς έργων κατά την οδηγία 93/37/ΕΟΚ, απλώς και μόνον διότι τα έργα, έστω και επικουρικού χαρακτήρα, έχουν προέχουσα οικονομική βαρύτητα. Υπ' αυτό το πρίσμα, η υπό κρίση διατάξεις συνιστούν παράβαση των προμνησθεισών οδηγιών 92/50/ΕΟΚ και 93/36/ΕΟΚ.
 Ρύθμιση περί των εκτελουμένων από ιδιώτες έργων που απαλλάσσονται από πολεοδομικά τέλη
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 5, του νόμου 109/94, κατά το μέτρο που αποκλείει την υποχρέωση προσφυγής στις διαδικασίες της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ στην περίπτωση κατά την οποία η σύμβαση μεταξύ του ιδιώτη και της διοικήσεως περιλαμβάνει πλείονα έργα, τα οποία, εξεταζόμενα ένα προς ένα, έχουν αξία κατώτερη του κατωτάτου ορίου εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας, αλλά το συνολικό ποσό των οποίων το υπερβαίνει, συνιστά, σε συνδυασμό πάντα προς τις διατάξεις των νόμων1150 της 1942 και 10 του1977 με τις επακολουθήσασες τροποποιήσεις και συμπληρώσεις, που επιτρέπουν την απευθείας ανάθεση των πολεοδομικών έργων στον κάτοχο οικοδομικής αδείας ή εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου, παράβαση της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ.
 Ρύθμιση περί αναθέσεως καταρτίσεως σχεδίου και διευθύνσεως έργων ποσού κατωτέρου των κοινοτικών κατωτέρων ορίων
 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι τα άρθρα 17 και 30 του νόμου 109/1994, που επιτρέπουν στις αναθέτουσες αρχές να αναθέτουν τις εν λόγω συμβάσεις βάσει σχέσεως εμπιστοσύνης, χωρίς την τήρηση κανενός τύπου δημοσιότητας, δεν μπορούν παρά να θεωρούνται αντίθετα προς την αρχή της διαφάνειας, απόρροια του άρθρου 49 της Συνθήκης ΕΚ. Εξ άλλου, η χρήση διαδικασίας ελέγχου της πείρας και της ικανότητας των παρεχόντων τις υπηρεσίες δεν αρκεί για να εξασφαλίσει την τήρηση της προαναφερθείσας αρχής της διαφάνειας, όταν δεν προβλέπονται παράλληλα κάποιες ελάχιστες μορφές δημοσιότητας που να καθιστούν δυνατό τον επί ίσοις όροις ανταγωνισμό μεταξύ όλων των επιχειρήσεων που θα μπορούσαν να ενδιαφέρονται να παράσχουν την υπηρεσία.
 Ρύθμιση περί αναθέσεως των υπηρεσιών διευθύνσεως των έργων
 Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι το άρθρο 27, παράγραφος 2, του νόμου 109/1994, κατά το μέτρο που επιτρέπει την απευθείας ανάθεση, χωρίς ανταγωνισμό, των συμβάσεων υπηρεσιών διευθύνσεως των έργων στον επαγγελματία που έχει αναλάβει την κατάρτιση του σχεδίου, συνιστά παράβαση, ανάλογα με την αξία των ανατιθεμένων υπηρεσιών και της εφαρμοστέας ρυθμίσεως, των οδηγιών 92/50/ΕΟΚ και 93/38/ΕΟΚ ή των άρθρων 43 και 49 της Συνθήκης ΕΚ.
 Ρύθμιση περί αναθέσεως των υπηρεσιών επιθεωρήσεως
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο προβλεπόμενος στο άρθρο 28 του νόμου 109/94 μηχανισμός, επιτρέποντας την απευθείας επιλογή επιθεωρητών εκ μέρους της αναθέτουσας αρχής εκτός των δικών της υπηρεσιών, χωρίς να προβλέπει ούτε τη δημοσίευση προκηρύξεως διαγωνισμού ούτε άλλες μορφές δημοσιότητας που να παρέχουν σε όλες τις δυνάμει ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις τη δυνατότητα να διαγωνιστούν για την ανάθεση των συμβάσεων με αντικείμενο τις υπηρεσίες επιθεωρήσεως, αντιβαίνει, ανάλογα με την αξία των εν λόγω υπηρεσιών και την εφαρμοστέα ρύθμιση, προς τις οδηγίες 92/50/ΕΟΚ και 93/38/ΕΟΚ ή τα άρθρα 43 και 49 της Συνθήκης ΕΚ.
 Ρύθμιση περί χρηματοδοτήσεως του σχεδίου
 Τα άρθρα 37 bis επ. του νόμου 109/94 ρυθμίζουν τον θεσμό της αποκαλούμενης «χρηματοδότησης του σχεδίου». Ο θεσμός αυτός σκοπό έχει να καθιστά δυνατή την εκτέλεση δημοσίων έργων βάσει προτάσεων υποβαλλομένων από πρόσωπα εκτός της διοικήσεως, που αποκαλούνται «επιχειρηματικοί φορείς», μέσω παραχωρήσεως έργου.
 Η Επιτροπή παρατηρεί ότι η προαναφερόμενη ρύθμιση που οργανώνει τον ανταγωνισμό για την παραχώρηση παρέχει στον «επιχειρηματικό φορέα» δύο πλεονεκτήματα έναντι όλων των άλλων δυνητικών ανταγωνιστών. Πρώτον, από διαδικαστική άποψη, ο «επιχειρηματικός φορέας» καλείται αυτεπαγγέλτως να μετάσχει στην διαδικασία διαπραγμάτευσης για την ανάθεση της παραχώρησης, ασχέτως οποιασδήποτε συγκρίσεως της προσφοράς του με εκείνες που έχουν υποβάλει όσοι συμμετείχαν στον προηγούμενο διαγωνισμό. Επομένως, και όταν ακόμη στον διαγωνισμό αυτό υποβλήθηκαν πάνω από δύο προσφορές καλύτερες από την αρχική πρόταση του «επιχειρηματικού φορέα», η διαδικασία με διαπραγμάτευση θα διεξαχθεί παρά ταύτα μόνο μεταξύ των δύο καλυτέρων υποβληθεισών προσφορών και του ίδιου του «επιχειρηματικού φορέα». Δεύτερον, από ουσιαστική άποψη, η υπέρ του «επιχειρηματικού φορέα» πρόβλεψη της δυνατότητας να τροποποιεί την προσφορά του κατά τη διάρκεια της διαδικασίας με διαπραγμάτευση, ώστε να την προσαρμόζει σε ό,τι θεωρεί πιο πρόσφορο η διοίκηση, αποτελεί, στην ουσία, εύνοια υπέρ αυτού, δικαίωμα προτιμήσεως κατά την ανάθεση της παραχωρήσεως.
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι η αναγνώριση των ανωτέρω πλεονεκτημάτων του «επιχειρηματικού φορέα» έναντι των δυνητικών παραχωρησιούχων αντιβαίνει προς την αρχή της ίσης μεταχείρισης.
 (1) ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σ. 54.
 (2) ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σ. 1.
 (3) ΕΕ L 209 της 24.7.1992, σ. 1.
 (4) ΕΕ L 199 της 9.8.1993, σ. 84.


text:
C 213/24 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 6.9.2003
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Ηuhtamaki Dourdan SA, που ασκήθηκε στις 23 Ιουλίου της Ιρλανδίας, που ασκήθηκε στις 24 Ιουλίου 2003
 2003
 (Υπόθεση C-322/03)
 (Υπόθεση C-315/03)
 (2003/C 213/45)
 (2003/C 213/44)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 την Ν. Yerrell, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε
 στις 24 Ιουλίου 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ιρλανδίας.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τον Ch. Giolitto, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 στις 23 Ιουλίου 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ηuhtamaki Dourdan SA. α) να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει
 όλες τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις
 που είναι απαραίτητες για την πλήρη συμμόρφωση προς την
 οδηγία 1999/63/ΕΚ του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο να καταδικάσει την 1999, σχετικά με τη συμφωνία για την οργάνωση του χρόνου
 καθής: εργασίας των ναυτικών, που σύναψαν η ένωση εφοπλιστών
 της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ECSA) και η ομοσπονδία των
 1. να καταβάλει στην προσφεύγουσα ποσό ύψους ενώσεων εργαζομένων στις μεταφορές, στην Ευρωπαϊκή
 162 342,42 ευρώ (εκατόν εξήντα δύο χιλιάδες τριακόσια Ένωση (FST) ( 1) ή παραλείποντας να διασφαλίσει ότι οι
 σαράντα δύο ευρώ και σαράντα δύο λεπτά), ήτοι κοινωνικοί εταίροι έλαβαν τα αναγκαία μέτρα μέσω συμφω-
 151 433,47 ευρώ κεφάλαιο και 10 808,95 ευρώ τόκοι νίας και/ή να ενημερώσει πλήρως την Επιτροπή, παρέβη τις
 υπερημερίας έως 6 Ιουνίου 2003· υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ· και
 β) να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.
 2. να καταβάλει 28,27 ευρώ (είκοσι οκτώ ευρώ και είκοσι επτά
 λεπτά) ημερησίως έναντι τόκων, με το ίδιο επιτόκιο, από
 6ης Ιουνίου 2003 και μέχρι τελικής εξοφλήσεως·
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 3. στα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης.
 Η προθεσμία για την μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο
 εξέπνευσε στις 30 Ιουνίου 2002.
 (1 ) ΕΕ L 167 της 2.7.1999, σ. 33.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Το αρμόδιο δικαστήριο εν προκειμένω είναι το ∆ικαστήριο των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων παρά το περιεχόμενο της ρήτρας διαι-
 τησίας, δεδομένου ότι η εν λόγω ρήτρα δεν μπορεί να έχει ως
 αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της κατανομής των Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 αρμοδιοτήτων μεταξύ του ∆ικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, της Γαλλικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 28 Ιουλίου
 όπως προβλέπεται από τη Συνθήκη. 2003
 (Υπόθεση C-331/03)
 Η καθής, αρνούμενη να προσκομίσει τα δικαιολογητικά εξόδων
 που της ζήτησε η Επιτροπή, παρέβη την υποχρέωσή της βάσει της (2003/C 213/46)
 συμβάσεως που συνήφθη κατ' εφαρμογή του ειδικού ερευνητικού
 και αναπτυξιακού προγράμματος στο πεδίο των βιομηχανικών
 τεχνολογιών και των τεχνολογιών υλικών και υποχρεούται να
 επιστρέψει το ποσό της προκαταβολής στην Επιτροπή. H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τον Μ. Κωνσταντινίδη και την F. Simonetti, με τόπο επιδόσεων
 στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 28 Ιουλίου 2003 ενώπιον του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 Γαλλικής ∆ημοκρατίας.


text:
 2.4.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 103/16
 Προσφυγή της 1ης Φεβρουαρίου 2011 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Δημοκρατίας της Πολωνίας
 (Υπόθεση C-46/11)
 2011/C 103/29
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: S. Petrova και K. Herrmann)
 Καθής: Δημοκρατία της Πολωνίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας μεταφέροντας πλημμελώς στην εθνική έννομη τάξη τις προϋποθέσεις προβλέψεως παρεκκλίσεων τις οποίες προβλέπει το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 1992, για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας (1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 —
 να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή προσάπτει στη Δημοκρατία της Πολωνίας ότι προέβη σε μη ορθή μεταφορά στην πολωνική νομοθεσία των όρων που διέπουν τις παρεκκλίσεις από τις απαγορεύσεις που συνδέονται με την προστασία των πτηνών και ζωικών ειδών, όπως αυτοί ορίζονται στο άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
 Πρώτον, σε δύο αποφάσεις του Υπουργού Περιβάλλοντος σε σχέση με τα προστατευόμενα είδη φυτών και ζώων σε άγρια κατάσταση, τα άρθρα 7, παράγραφος 1, και 8, αντίστοιχα, επιτρέπουν μια γενική εξαίρεση από τις απαγορεύσεις που εξυπηρετούν την προστασία των ειδών (όπως, για παράδειγμα, η απαγόρευση θανατώσεως ζώων, συλλήψεως, κ.λπ.) όσον αφορά τις δραστηριότητες που συνδέονται με την ορθολογική γεωργική, δασική ή αλιευτική δραστηριότητα. Το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, ωστόσο, δεν προβλέπει καμία δυνατότητα για μια τέτοια εξαίρεση.
 Δεύτερον, στο άρθρο 52, παράγραφος 2, στοιχείο 5, του νόμου για την προστασία της φύσεως, η δυνατότητα προβλέψεως παρεκκλίσεων από τις υποχρεώσεις που συνδέονται με την προστασία των ζωικών ειδών, για σκοπούς «πρόληψης σοβαρών ζημιών, ιδίως στον τομέα των γεωργικών ή δασικών εκμεταλλεύσεων ή στον τομέα της αλιείας», είναι ευρύτερη από την παρέκκλιση που προβλέπει το άρθρο 16, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
 Τρίτον, η προβλεπόμενη στο άρθρο 56, παράγραφος 4, στοιχείο 2, του νόμου για την προστασία της φύσεως δυνατότητα παρεκκλίσεως από τις απαγορεύσεις σχετικά με την προστασία των ειδών, σε περίπτωση που τούτο «απορέει από την ανάγκη περιορισμού σοβαρής οικονομικής βλάβης, ιδίως σε γεωργική εκμετάλλευση, σε εκμετάλλευση δασικών πόρων ή σε ιχθυοτροφείο», είναι ευρύτερη από αυτήν που προβλέπει το άρθρο 16, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας περί οικοτόπων.
 Τέταρτον, η υπουργική απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 2004, σχετικά με τα προστατευόμενα είδη ζώων που ζουν σε άγρια κατάσταση, επιτρέπει τη θανάτωση, τη σύλληψη κ.λπ. ενυδρίδων (Lutra lutra) που ζουν πλησίων λιμνών με ψάρια οι οποίες χαρακτηρίζονται ως περιοχές αναπαραγωγής, παρά το γεγονός ότι η ενυδρίδα είναι είδος χρήζον αυστηρής προστασίας σύμφωνα με τις διατάξεις του παραρτήματος IV της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
 (1) ΕΕ L 206, σ. 7.


text:
12 . 7 . 97 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 212/31
 Προσφυγή του Luis Manuel Chaves Fonsea Ferrão κατα του τμήματος και χορηγώντας μονο τρεις ημέρες για την υποβολή
 γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγο σχολίων, o πρόεδρος του γραφείου δεν τήρησε τους ουσιώ
 ράς, που ασκήθηκε στις 21 Μαΐου 1997 δεις τύπους που έπρεπε να τηρηθούν πριν θεσπιστεί το μέτρο
 αυτό .
 (Υπόθεση Τ-159/97)
 (97/C 212/61 ) Τέλος, η πρακτική αποτελεσματικότητα της βαλλόμενης
 αποφάσεως, από την οποία αποτελεσματικότητα εξαρτάται η
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) άσκηση των αρμοδιοτήτων που απονέμει το άρθρο 119
 παράγραφος 2 στοιχείο α) του ΚΚΣ, δεν δικαιολογήθηκε
 O Luis Manuel Chaves Fonsea Ferrão, κάτοικος Alicante
 όσον αφορά την ιεραρχική εξάρτηση των μελών από τους
 (Ισπανία), εκπροσωπούμενος από τον Roland Assa, δικηγό προέδρους των τμημάτων προσφυγών και αυτών από τον
 ρο Λουξεμβούργου , με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο αντιπρόεδρο για τις νομικές υποθέσεις του γραφείου, πράγμα
 το γραφείο του ανωτέρω δικηγόρου , 1 , rue Jean-Pierre που έχει ως αποτέλεσμα να φέρει η ανωτέρω απόφαση το
 Brasseur, άσκησε στις 21 Μαΐου 1997 ενώπιον του Πρωτοδι στίγμα της παραβάσεως ουσιώδους τύπου λόγω ελλείψεως
 κείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του αιτιολογίας.
 φραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγο
 ράς. (') ΕΕ αριθ . L 11 της 14. 1 . 1994, σ. 1 .
 O προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 — να ελέγξει, βάσει των άρθρων 179 της συνθήκης και 91
 παράγραφος 1 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσε
 ως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, τη Προσφυγή-αγωγή των Ολλανδικών Αντιλλών κατα της
 νομιμότητα της αποφάσεως ADM-97-3 του προέδρου του Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του Συμ
 γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγο βουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που ασκήθηκε στις
 26 Μαΐου 1997
 ράς , της 21ης Φεβρουαρίου 1997, και ειδικά του άρθρου 2
 της αποφάσεως αυτής, (Υπόθεση Τ-163/97)
 — να ακυρώσει την ανωτέρω απόφαση , και ειδικά το άρθρο (97/C 212/62)
 της 2 , στο μέτρο που καθιερώνει διττή σχέση ιεραρχικής
 εξαρτήσεως μεταξύ των μελών και των προέδρων των (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 τμημάτων προσφυγών και μεταξύ αυτών και του αντι
 προέδρου για τις νομικές υποθέσεις του γραφείου , Οι Ολλανδικές Αντίλλες, εκπροσωπούμενες απο τους P. V. F.
 Bos και M. M. Slotboom, δικηγόρους Ρόττερνταμ αντιστοί
 — να καταδικάσει το γραφείο εναρμονίσεως στο πλαίσιο της χως, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το γραφείο των
 εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υπο δικηγόρων Loesch και Wolter, 11 , rue Goethe, άσκησαν
 δείγματα) στα δικαστικά έξοδα. ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 26 Μαΐου 1997 προσφυγή-αγωγή κατά της Επιτροπής
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του Συμβουλίου της
 O προσφεύγων, μέλος του πρώτου τμήματος προσφυγών του Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
 γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς
 (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), βάλλει κατά της Το προσφεύγον-ενάγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 προαναφερθείσας αποφάσεως υποστηρίζοντας ότι η προβλε 1 , να ακυρώσει τον κανονισμό 764/97 της Επιτροπής, της
 πόμενη από το άρθρο 2 της βαλλομένης αποφάσεως ιεραρ 23ης Απριλίου 1997, για τη θέσπιση μέτρων διασφαλίσεως
 χική εξάρτηση των μελών των τμημάτων προσφυγών από τον για το ρύζι καταγωγής υπερπόντιων χωρών και εδαφών
 αντιπρόεδρο για τις νομικές υποθέσεις δεν συμβιβάζεται με (ΥΧΕ)(1)·
 το καθεστώς ανεξαρτησίας που προκύπτει για τα μέλη από το
 άρθρο 131 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ . 40/94 του Συμβουλίου , 2, να υποχρεώσει την Κοινότητα να καταβάλει αποζημίωση
 της 20ής Δεκεμβρίου 1993 , για το κοινοτικό σήμα (στο εξής: που θα καθορίσει κατά δίκαιη κρίση το Πρωτοδικείο,
 ΚΚΣ)('). H ανωτέρω σχέση εξαρτήσεως μεταξύ των μελών εντόκως από σήμερα (22 Μαΐου 1997) και μέχρι πλήρους
 και των προέδρων των τμημάτων προσφυγών και μεταξύ εξοφλήσεως·
 αυτών και του αντιπροέδρου για τις νομικές υποθέσεις
 επηρεάζει την απορρέουσα από την κατανομή των αρμοδιο 3 , να καταδικάσει την Επιτροπή , το Συμβούλιο, την Κοινό
 τήτων μεταξύ των διαφόρων κέντρων αποφάσεων του οργά τητα, αντιστοίχως, στα δικαστικά έξοδα.
 νου εσωτερική ισορροπία στο όργανο .
 Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήματα
 Κατά συνέπεια, η βαλλόμενη απόφαση φέρει το στίγμα της
 παραβάσεως του ΚΚΣ, ειδικά δε των άρθρων του 112 και 131 , Παράβαση της συνθήκης ή οποιασδήποτε ρυθμίσεως προς
 των κανόνων που θεσπίστηκαν σε εκτέλεσή του , καθώς και εκτέλεση της συνθήκης ή/και παραβίαση γενικών αρχών του
 των εφαρμοστέων εν προκειμένω γενικών αρχών του δικαί κοινοτικού δικαίου , ειδικότερα:
 ου .
 1 , κατάχρηση εξουσίας: η Επιτροπή χρησιμοποιεί τις δυνά
 Επί πλέον, το άρθρο 119 του ΚΚΣ δεν απονέμει στον πρόεδρο μει του άρθρου 109 της αποφάσεως για τις ΥΧΕ εξουσίες
 του γραφείου αρμοδιότητα να μεταβάλλει το καθεστώς των της προκειμένου να αποφύγει την εφαρμογή της προβλε
 μελών των τμημάτων προσφυγών κατά τρόπο αντίθετο προς πόμενης από την εν λόγω απόφαση διαδικασίας αναθεω
 την ανεξαρτησία και συλλογικότητά τους. Λαμβάνοντας τη ρήσεως ( άρθρο 240 της αποφάσεως για τις ΥΧΕ σε
 βαλλόμενη απόφαση χωρίς να διαβουλευθεί με τα μέλη του συνδιασμό με το άρθρο 136 της συνθήκης ΕΚ)·


text:
 23.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 262/8
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (δεύτερο τμήμα)
 της 7ης Σεπτεμβρίου 2004
 στην υπόθεση C-1/03 (αίτηση του Cour d'appel de Bruxelles για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Ποινική δίκη κατά Paul Van de Walle κ.λπ. και Texaco Belgium SA (1)
 («Περιβάλλον - Απόβλητα - Οδηγίες 75/442/ΕΟΚ και 91/156/ΕΟΚ - Έννοιες του “αποβλήτου”, “του παραγωγού αποβλήτων” και του “κατόχου αποβλήτων” - Έδαφος μολυσμένο από διαρρεύσαντα υγρά καύσιμα - Εκμετάλλευση πρατηρίου υγρών καυσίμων μιας πετρελαϊκής εταιρίας, υπό καθεστώς διαχειρίσεως»)
 (2004/C 262/16)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση C-1/03, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, την οποία υπέβαλε το Cour d'appel de Bruxelles (Βέλγιο), με απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 2002, που πρωτοκολλήθηκε στο Δικαστήριο στις 3 Ιανουαρίου 2003, στο πλαίσιο της εκκρεμούς ενώπιον του δικαστηρίου αυτού ποινικής δίκης κατά Paul Van de Walle, Daniel Laurent, Thierry Mersch και Texaco Belgium SA, παρισταμένη: Région de Bruxelles-Capitale, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα),συγκείμενο από τους C. W. A. Timmermans, πρόεδρο τμήματος, J.-P. Puissochet (εισηγητή), R. Schintgen, F. Macken και N. Colneric, δικαστές, γενική εισαγγελέας: J. Kokott, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Υγρά καύσιμα τα οποία διέρρευσαν ακουσίως και τα οποία προκάλεσαν μόλυνση του εδάφους και των υπογείων υδάτων αποτελούν απόβλητα, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α), της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί στερεών αποβλήτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991. Το ίδιο ισχύει και για το έδαφος που μολύνθηκε από υγρά καύσιμα, περιλαμβανομένου του εδάφους που δεν έχει εκσκαφεί. Σε περιπτώσεις όπως αυτή της διαφοράς της κύριας δίκης, η εταιρία πετρελαιοειδών που προμηθεύει το πρατήριο με υγρά καύσιμα μπορεί να θεωρηθεί ως κάτοχος αυτών των αποβλήτων, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ), της οδηγίας 75/442, μόνον εφόσον η διαρροή από τις αποθηκευτικές εγκαταστάσεις του πρατηρίου, η οποία δημιούργησε τα απόβλητα, οφείλεται στη συμπεριφορά αυτής της επιχειρήσεως.
 (1) ΕΕ C 44 της 22.2.2003.


text:
 C 245/14 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 1.9.2001
 — Παραβι ́αση της αρχη ́ς της ́σης
 ι μεταχειρι ́σεως: Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 Το Πρωτοδικει ́ο παραλει ́πει να συναγα ́γει ο ́λες τις λογικε ́ς α) Να διαπιστω ́σει ο ́τι η Πορτογαλικη ́ ∆ημοκρατι ́α,
 συνε ́πειες της αποφα ́σεως της εξεταστικη ́ς επιτροπη ́ς να
 ακυρω ́σει ορισμε ́νες ερωτη ́σεις και να μη λα ́βει υπο ́ψη τις — παραλει ́ποντας να λα ́βει τα απαραι ́τητα με ́τρα ω ́στε η
 απαντη ́σεις που δο ́θηκαν σ' αυτε ́ς. ποιο ́τητα των υδα ́των κολυμβη ́σεως να ανταποκρι ́νεται
 στις οριακε ́ς τιμε ́ς που ορι ́ζονται με την οδηγι ́α·
 — παραλει ́ποντας να προβει ́ σε συλλογη ́ δειγμα ́των με την
 ελα ́χιστη συχνο ́τητα που προβλε ́πεται στο παρα ́ρτημα
 της οδηγι ́ας·
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε με απο ́φαση της 28ης Ιουνι ́ου 2001 το Tribunal de — παραλει ́ποντας να καθορι ́σει ο ́λες τις περιοχε ́ς κολυμ-
 grande instance de Dinan στην υπο ́θεση Ministère public βη ́σεως στα εσωτερικα ́ υ ́δατα της Πορτογαλι ́ας,
 — Partie civile: Comité Région pêches maritimes κατα ́
 Αnnie Pansard, Gérard Bourret και Marc Kermarrec παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ την οδηγι ́α
 76/160/ΕΟΚ (1), ιδι ́ως απο ́ το α ́ρθρο 4, παρα ́γραφος 1, σε
 (Υπο ́θεση C-265/01) συνδυασμο ́ με το α ́ρθρο 3, το παρα ́ρτημα της οδηγι ́ας και το
 α ́ρθρο 1, παρα ́γραφος 2, καθω ́ς και απο ́ το α ́ρθρο 6,
 (2001/C 245/25) παρα ́γραφοι 1 και 2.
 Με απο ́φαση της 28ης Ιουνι ́ου 2001, η οποι ́α περιη ́λθε στη β) Να καταδικα ́σει την Πορτογαλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου στις 5 Ιουλι ́ου 2001, το Tribunal ́εξοδα.
 de grande instance de Dinan (Γαλλι ́α) ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ρια,
 στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως Ministère public — Partie civile:
 Comité Région pêches maritimes κατα ́ Αnnie Pansard, Gérard
 Bourret και Marc Kermarrec, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, την Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς ερωτημα ́των:
 — Μπορου ́ν τα ο ́στρακα Saint-Jacques που αλιευ ́ονται με πλοι ́α Παρα ́ την παρε ́κκλιση που χορηγη ́θηκε με το α ́ρθρο 395 και το
 νηολογημε ́να στη Γαλλι ́α (στο Saint-Brieuc και στο Saint- σημει ́ο ΙΙΙ-3 του Παραρτη ́ματος XXXVI των Πρα ́ξεων για την
 Μalo) εντο ́ς των υδα ́των του Jersey (Les Minquiers), βα ́σει Προσχω ́ρηση της Ισπανι ́ας και της Πορτογαλι ́ας στις Ευρωπαϊκε ́ς
 αδειω ́ν υποβρυ ́χιας αλιει ́ας που ́εχουν χορηγηθει ́ απο ́ τις Κοινο ́τητες, το ποσοστο ́ μη συμμορφω ́σεως με τις δεσμευτικε ́ς
 αρχε ́ς του Jersey, να θεωρηθου ́ν εισαγο ́μενα προϊο ́ντα, παρα ́ τιμε ́ς που ορι ́ζονται με την οδηγι ́α ει ́ναι, για την κολυμβητικη ́
 τη γαλλικη ́ νομοθεσι ́α που εφαρμο ́ζει στα προϊο ́ντα της περι ́οδο 2000, 7,8 % για τις παρα ́κτιες περιοχε ́ς κολυμβη ́σεως και
 αλιει ́ας το νομικο ́ καθεστω ́ς της σημαι ́ας του αλιευτικου ́ 31 % για τις περιοχε ́ς κολυμβη ́σεως στα εσωτερικα ́ υ ́δατα, το
 σκα ́φους; οποι ́ο ει ́ναι ακο ́μη χαμηλο ́τερο σε σχε ́ση με την περι ́οδο 1999.
 — Θι ́γουν οι διατα ́ξεις της Συνθη ́κης του Μα ́αστριχτ που
 απαγορευ ́ουν τα με ́τρα ισοδυνα ́μου αποτελε ́σματος προς Επιπλε ́ον, οι πορτογαλικε ́ς αρχε ́ς εξακολουθου ́ν να μην ́εχουν
 ποσοτικου ́ς περιορισμου ́ς των εισαγωγω ́ν το κυ ́ρος της καθορι ́σει ο ́λες τις περιοχε ́ς κολυμβη ́σεως στα εσωτερικα ́ υ ́δατα.
 [γαλλικη ́ς] υπουργικη ́ς αποφα ́σεως της 19ης Μαρτι ́ου 1980, Υπα ́ρχει μια απο ́κκλιση μεταξυ ́ του αριθμου ́ των καθορισμε ́νων
 που απαγορευ ́ει την εκφο ́ρτωση των οστρα ́κων Saint-Jacques περιοχω ́ν κολυμβη ́σεως στα εσωτερικα ́ υ ́δατα (26) και του αριθμου ́
 κατα ́ την περι ́οδο απαγορευ ́σεως της αλιει ́ας; των χαρακτηριζομε ́νων απο ́ τις πορτογαλικε ́ς αρχε ́ς ως «παραποτα ́-
 μιων ακτω ́ν», οι οποι ́ες ει ́ναι επιλε ́ξιμες για ενι ́σχυση απο ́ Κοινοτικα ́
 ταμει ́α (91).
 Παρα ́ το γεγονο ́ς ο ́τι η δειγματοληψι ́α στην Πορτογαλι ́α, το ́σο
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́ στις παρα ́κτιες περιοχε ́ς κολυμβη ́σεως, ο ́σο και στις περιοχε ́ς
 της Πορτογαλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας που ασκη ́θηκε στις κολυμβη ́σεως στα εσωτερικα ́ υ ́δατα, καλυ ́πτει το 100 %, το
 10 Ιουλι ́ου 2001 ποσοστο ́ αυτο ́ αφορα ́ μο ́νο τις καθορισμε ́νες περιοχε ́ς κολυμ-
 βη ́σεως. Ου ́τως, η Πορτογαλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη συμμορφου ́μενη
 με την υποχρε ́ωση περι ́ ελα ́χιστης συχνο ́τητας δειγματοληψι ́ας,
 (Υπο ́θεση C-272/01)
 επειδη ́ καθο ́ρισε ανεπαρκη ́ αριθμο ́ κολυμβητικω ́ν περιοχω ́ν στα
 εσωτερικα ́ υ ́δατα, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ το
 (2001/C 245/26) α ́ρθρο 6, παρα ́γραφοι 1 και 2, της οδηγι ́ας.
 Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 τους Teresa Figueira και Gregorio Valero Jordana, με το ́πο (1) Οδηγι ́α 76/160/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 8ης ∆εκεμβρι ́ου 1975,
 επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο το γραφει ́ο του Luis Escobar περι ́ της ποιο ́τητος των υδα ́των κολυμβη ́σεως, Επι ́σημη Εφημερι ́δα,
 Guerrero, Centre Wagner, Kirchberg, Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε Ελληνικη ́ ειδικη ́ ́εκδοση, Κεφα ́λαιο 15, το ́μος 1, σ. 108.
 στις 10 Ιουλι ́ου 2001 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Πορτογαλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας.


text:
Αριθ. C 210/8 MÊL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 20. 7 . 96
 νομικής βάσεως για την πράξη της 4ης Μαρτίου 1996, Προσφυγή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανί
 συνιστά παράβαση του ουσιώδους τύπου που προβλέπει ας κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που
 η διάταξη αυτή . Συγκεκριμένα: ασκήθηκε στις 29 Μαΐου 1996
 (Υπόθεση C-182/96)
 — η πράξη εκδόθηκε χωρίς πρόταση της Επιτροπής
 (εκδόθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας της Γαλλικής (96/C 210/17)
 Δημοκρατίας),
 H Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκπροσωπού
 — η πράξη εκδόθηκε χωρίς να προηγηθεί διαβούλευση μενη από τον Ernst Rôder, Ministerialrat, και την Sabine
 με το Κοινοβούλιο· το Κοινοβούλιο δεν ενημερώθηκε Maass, δόκιμη Regierungsràtin, αμφότεροι του Ομοσπονδια
 καν περί της πρωτοβουλίας, κού Υπουργείου Οικονομίας, D-53107 Βόννη.
 — εφόσον το Συμβούλιο βασίστηκε στο άρθρο Κ.3 της H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 συνθήκης ΕΕ, η απόφαση ελήφθη κατ' ανάγκην
 ομοφώνως, ενώ, βάσει του άρθρου 100 Γ της συνθήκης — να ακυρώσει την απόφαση [(Κ96) 841 τελικό] της Επι
 ΕΚ, η πράξη θα μπορούσε να εκδοθεί (από 1ης τροπής, της 13ης Μαρτίου 1996, σχετικά με την ενίσχυση
 Ιανουαρίου 1996), με την ειδική πλειοψηφία του φορολογικού χαρακτήρα στο πλαίσιο συστήματος απο
 άρθρου 100 Γ παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, σβέσεων υπέρ γερμανικών επιχειρήσεων και
 — εκδίδοντας την πράξη της 4ης Μαρτίου 1996 υπό τη — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 μορφή «κοινής δράσεως», το Συμβούλιο προκάλεσε
 παρανόηση ως προς την ακριβή νομική φύση της Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 πράξεως αυτής.
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα ταυτίζονται
 (') Κοινή δράση 96/197/ΔΕΥ (ΕΕ αριθ. L 63 της 13. 3. 1996, σ. 8). με εκείνα της υπόθεσης C-46/96 (1).
 (2) ΕΕ αριθ. L 164 της 14. 7 . 1995 , σ. 1 .
 O ΕΕ αριθ. C 108 της 13. 4. 1996, σ. 4.
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht με διάταξη της 21ης Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 Μαρτίου 1996 υπόθεση Georg Wilkens κατά Landwirt υπέβαλε το Tribunale di Genova — Sezione Ia Civile — με
 schaftskammer Hannover διάταξη της 9ης Μαΐου 1996 στην υπόθεση Icat Food Sri
 κατά Amministrazione delle Finanze
 (Υπόθεση C-181/96)
 (96/C 210/16) (Υπόθεση C-183/96)
 96/C 210/18)
 Με διάταξη της 21ης Μαρτίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Με διάταξη της 9ης Μάιου 1996, η οποία περιήλθε στη
 στις 29 Μαΐου 1996, το Bundesverwaltungsgericht — τρίτο Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
 τμήμα — στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Georg Wilkens στις 30 Μαΐου 1996, το Tribunale di Genova — Sezione P
 και Landwirtschaftskammer Hannover, που εκκρεμεί ενώπιον Civile —, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Icat Food Sri και
 του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής Amministrazione delle Finanze που εκκρεμεί ενώπιον του,
 αποφάσεως επί των ακόλουθων ερωτημάτων: ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφά
 σεως επί ερωτημάτων που είναι ταυτόσημα με εκείνα των
 συνεκδικαζομένων υποθέσεων C-47/95 χ.ίπ. Π).
 1 . Αποκλείει το άρθρο 3α παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο
 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 857/84, όπως τροποποιήθη
 κε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1639/91 (*), τη χορή 0 ) ΕΕ αριθ. C 119 της 13. 5. 1995, σ. 5.
 γηση προσωρινής ειδικής ποσότητας αναφοράς σε παρα
 γωγούς, από τους οποίους απαιτήθηκε να επιστρέψουν
 την πριμοδότηση μη εμπορίας ή μεταστροφής επειδή
 παρέβησαν την αναληφθείσα υποχρέωση;
 2. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, συμβιβάζεται η Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ρύθμιση αυτή με τις αρχές του κοινοτικού δικαίου της κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις
 προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της 31 Μαΐου 1996
 αναλογικότητας; (Υπόθεση C-184/96)
 (96/C 210/19)
 (') ΕΕ αριθ. L 150 της 15. 6. 1991 , σ. 35.
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τους Hendrik Van Lier και Jean-Francis Pasquier, με
 ---pagebreak--- 20. 7. 96 [JËL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 210/9
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gomez de la Cruz, μέλος αποκλειστούν απο τη μείωση οι επιπροσθέτως αποκτηθείσες
 της Νομικής Υπηρεσίας, άσκησε στις 31 Μαΐου 1996 ενώπιον από τον παραγωγό ποσότητες αναφοράς;
 του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
 κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας. (!) ΕΕ αριθ. L 405 της 31 . 12. 1992, σ. 1 .
 (2) ΕΕ ειδ. έκδ. 03/003, σ. 82.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: (3) ΕΕ αριθ. L 86 της 1 . 4. 1992, σ. 83.
 — να αναγνωρίσει ότι η Γαλλική Δημοκρατία, εκδίδοντας το
 διάταγμα αριθ . 93-999, της 9ης Αυγούστου 1993, περί των
 παρασκευασμάτων με βάση το φουά γκρα, χωρίς να λάβει
 υπόψη την εμπεριστατωμένη γνώμη και την αιτιολογημέ
 νη γνώμη της Επιτροπής ως προς την αμοιβαία αναγνώ Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ριση, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 30 κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας που ασκήθηκε στις
 της συνθήκης, 3 Ιουνίου 1996
 — να καταδικάσει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά (Υπόθεση C-187/96)
 έξοδα. (96/C 210/21 )
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από την Μαρία Πατακιά, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας
 Παράβαση του άρθρου 30 της συνθήκης ΕΚ: η Επιτροπή της Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos
 φρονεί ότι, μολονότι η καταστολή της απάτης συνιστά θεμιτό Gomez de la Cruz, επίσης μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της
 στόχο, είναι δυσανάλογη η εθνική ρύθμιση που εμποδίζει την Επιτροπής, κτίριο Wagner, Kirchberg, άσκησε ενώπιον του
 εμπορία, υπό τις ονομασίες που προβλέπει, προϊόντων μη Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 3 Ιουνίου
 πληρούντων τις προϋποθέσεις που καθορίζει. H Επιτροπή 1996, προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας.
 δέχεται ότι, ελλείψει αντίστοιχης ρυθμίσεως εντός των λοιπών
 κρατών μελών, η ρήτρα αμοιβαίας αναγνωρίσεως την οποία
 απαιτεί δεν έχει άμεσο αποτέλεσμα· εντούτοις, η Επιτροπή H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 την θεωρεί αναγκαία, ούτως ώστε να μην απαγορεύεται στο — να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, στο μέτρο
 μέλλον η εμπορία εντός της γαλλικής επικράτειας παρασκε
 υασμάτων με βάση το φουά γκρα που έχουν νομίμως που αποκλείει με κανονιστικές ρυθμίσεις ή διοικητική
 παραχθεί και διατεθεί στο εμπόριο εντός άλλου κράτους πρακτική τη λήψη υπόψη , για τη χορήγηση χρονοεπιδό
 μέλους. ματος και τη μισθολογική κατάταξη ενός εργαζομένου
 που απασχολείται σε ελληνική δημόσια υπηρεσία, της
 προηγούμενης υπηρεσίας του που πραγματοποιήθηκε σε
 δημόσια υπηρεσία άλλου κράτους μέλους της Κοινότη
 τας, εκ μόνου του λόγου ότι η προϋπηρεσία αυτή δεν
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που εκτελέσθηκε σε εθνική δημόσια υπηρεσία, παραβαίνει τις
 υποχρεώσεις που υπέχει εκ του κοινοτικού δικαίου και δη
 υπέβαλε το Bundesfinanzhof με διάταξη της 19ης Μαρτίου εκ των διατάξεων των άρθρων 5 και 48 της συνθήκης ΕΚ
 1996 στην υπόθεση Stefan Demand κατά Hauptzollamt
 Trier και του άρθρου 7 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ)
 αριθ . 1612/68 C),
 (Υπόθεση C-186/96)
 (96/C 210/20) — να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στη δικαστική
 δαπάνη .
 Με διάταξη της 19ης Μαρτίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 στις 3 Ιουνίου 1996, το Bundesfinanzhof — έβδομο τμήμα —,
 στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Stefan Demand και Hau Κατά την Επιτροπή, οι ανωτέρω ρυθμίσεις, μολονότι δεν
 ptzollamt Trier, που εκκρεμεί ενώπιον του, ζητεί από το περιέχουν ρητή διάκριση στηριζόμενη στην ιθαγένεια, ωστό
 Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του σο εισάγουν συγκεκαλυμένη διάκριση σε βάρος των υπηκόων
 ακόλουθου ερωτήματος: άλλων κρατών μελών της Κοινότητας. H κατ' εξαίρεση
 αναγνώριση, σε ορισμένες περιπτώσεις, της προϋπηρεσίας σε
 Συμβιβάζεται με την κοινοτική έννομη τάξη, ειδικότερα με αλλοδαπή δημόσια υπηρεσία επιβεβαιώνει τη μη αναγνώρισή
 την προστασία του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, την αρχή της σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Εξάλλου , η σύμφωνα με το
 της ίσης μεταχείρισης και την αρχή της προστασίας της κοινοτικό δίκαιο νομολογία του Αρείου Πάγου σχετικά με το
 δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, η κανονιστική ρύθμιση του θέμα αυτό, την οποία επικαλέστηκαν οι ελληνικές αρχές,
 άρθρου 4 παράγραφος 1 , σε συνδυασμό με το άρθρο 3 αποδεικνύει ότι οι εν λόγω ρυθμίσεις είναι ασαφείς και
 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3950/92 του δημιουργούν δικαστικές διαφορές.
 Συμβουλίου (*), διά της οποίας η αναστολή μέρους των
 χορηγηθεισών στους παραγωγούς ποσοτήτων αναφοράς, H Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι ρυθμίσεις αυτές είναι ικανές
 πραγματοποιούμενη βάσει του άρθρου 5γ παράγραφος 3 να αποτρέψουν έλληνες πολίτες να ασκήσουν το δικαίωμα
 στοιχείο ζ) του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 804/68 του Συμβου ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της Κοινότητας και προσθέτει
 λίου (2) , όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) ότι μολονότι τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα, ελλείψει εναρμο
 αριθ. 816/92 (3), άνευ αποζημιώσεως, μετατράπηκε σε διαρκή νίσεως, να καθορίζουν τους όρους αναγνωρίσεως της προϋ
 μείωση των ποσοτήτων αναφοράς, χωρίς τουλάχιστον να πηρεσίας στο δημόσιο τομέα, ωστόσο δεν μπορούν να


text:
 12.3.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 80/22
 Προσφυγή της 17ης Ιανουαρίου 2011 — El Corte Inglés κατά ΓΕΕΑ — BA&SH (ba&sh)
 (Υπόθεση T-23/11)
 2011/C 80/43
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: El Corte Inglés, SA (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωποι: M. López Camba και J. Rivas Zurdo, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: BA&SH SAS (Παρίσι, Γαλλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 7ης Οκτωβρίου 2010 στην υπόθεση R 94/2010-2,
 —
 να καταδικάσει το καθού και την αντίδικο ενώπιον του τμήματος προσφυγών στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Σήμα προς καταχώριση: Το εικονιστικό σήμα «ba&sh», για προϊόντα των κλάσεων 3, 14, 18 και 25 — Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. 5679758
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: υπ’ αριθ. 2211312, καταχωρισμένο στην Ισπανία, έγχρωμο εικονιστικό σήμα «BASS10» για προϊόντα της κλάσεως 3· υπ’ αριθ. 2140717, καταχωρισμένο στην Ισπανία, έγχρωμο εικονιστικό σήμα «BASS10» για προϊόντα της κλάσεως 18· υπ’ αριθ. 2140718, καταχωρισμένο στην Ισπανία, έγχρωμο εικονιστικό σήμα «BASS10» για προϊόντα της κλάσεως 25· υπ’ αριθ. 182223832, καταχωρισμένο στην Ισπανία, έγχρωμο εικονιστικό σήμα «BASS10» για προϊόντα της κλάσεως 14
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: εξ ολοκλήρου απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Η προσφεύγουσα φρονεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη στα άρθρα 42, παράγραφος 2, και 42, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, διότι το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε εσφαλμένως ότι δεν αποδείχθηκε η ουσιαστική χρήση του σήματος για τα συγκεκριμένα αγαθά. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, διότι υπάρχει κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των επίμαχων σημάτων λόγω της ομοιότητάς τους, τα δε οικεία προϊόντα είναι εν μέρει πανομοιότυπα και εν μέρει όμοια με τα καλυπτόμενα από τα προγενέστερα σήματα.


text:
23.1.1999 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 20/19
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä- dqavlxäm rtm soty soäjoty oi opoiäoi jasó sa pqobkepoä-
 bake so Bundesfinanzhof le diósang sgy 24gy Repselbqiäot lema apoä sgm rtälbarg ameäqvomsai leävqi sgy epidoärexy
 1998 rsgm tpoäherg Laszlo Bakcsi jasó Finanzamt Fürsten- sgy paqotärgy acxcgäy rsoä poroä sxm eijoriserróqxm
 feldbruck ejasolltqiäxm sqiajoriäxm ocdoämsa dtäo vikiódxm diajo-
 (Tpoäherg C-415/98) riäxm dejaojsxä (24 382 218) dqavlxäm, gäsoi em rtmoäkx so
 poroä sxm sqiamsaojsxä ejasolltqiäxm ejasoäm ocdoämsa
 (1999/C 20/30) dtäo vikiódxm diajoriäxm dejaojsxä (38 182 218) dqavlxäm
 jai epipkeäom soty moäliloty soäjoty tpeqgleqiäay jasó
 Le diósang sgy 24gy Repselbqiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe sgm ekkgmijgä moloheriäa apoä sgy epidoärexy rsgm emacoä-
 rsg Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgä- lemg sgy paqotärgy acxcgäy, jai sotäso leävqi okorveqotäy
 sxm rsiy 20 Moelbqiäot 1998, so Bundesfinanzhof (peälpso enoukgärexy sgy oueikgäy sgy, gä eärsx soty soäjoty le
 slgäla), rso pkaiärio sgy diauoqóy lesantä Laszlo Bakcsi jai bórg so episoäjio sgy Etqxpaøjgäy Sqópefay Epemdtäre-
 Finanzamt Fürstenfeldbruck pot ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä xm, dia sgm peqiäodo apoä sgy jasaheärexy sgy paqotärgy
 apoä so Dijarsgäqio sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy acxcgäy leävqi okorveqotäy enoukgärexy sgy oueikgäy ej
 epiä sxm engäy eqxsglósxm: leäqoty sgy emacoleämgy, ókkxy
 1. Lpoqeiä eämay epiveiqglasiäay ma emsónei eäma acahoä lei- Ç epijotqijxäy, ma jasadijarseiä g emacoälemg ma jasabókei
 jsgäy vqgärexy (pot vqgrilopoieiäsai soäro cia epiveiqgla- rsgm Episqopgä so poroä pot pqojtäpsei apoä som xy ómx
 sijotäy oäro jai cia lg epiveiqglasijotäy rjopotäy), jahÂ diajamomirloä, gäsoi emmeäa ejasolltäqia sesqajoäriey eme-
 okojkgqiäam rsgm asolijgä sot peqiotriäa, amenaqsgäsxy mgämsa ojsxä vikiódey pemsajoäriey pemgämsa liäa (9 498 551)
 sot bahlotä rsom opoiäo so vqgrilopoieiä cia epiveiqglasi- dqavleäy, jai soty epiä sot jtqiäot porotä (9 257 051 dqv)
 jotäy rjopotäy; oueikoälemoty soäjoty oi opoiäoi jasó sa pqobkepoälema
 apoä sgm rtälbarg ameäqvomsai leävqi sgy epidoärexy sgy
 2. Tpoäjeisai g ejpoiägrg emoäy acahotä, so opoiäo o ejpoixäm paqotärgy acxcgäy rso poroä sxm dejaserróqxm ejasol-
 eiäve acoqórei apoä idixäsg pqoy entpgqeäsgrg rjopxäm sgy ltqiäxm enajoriäxm raqómsa sqixäm vikiódxm jai eäni
 epiveiqgärexäy sot vxqiäy ma eävei dijaiäxla ejpsxärexy sot (14 643 006) dqavlxäm, gäsoi em rtmoäkx so poroä sxm eijo-
 jasabkgheämsoy UPA epiä sxm eirqoxäm, rtäluxma le sa riserróqxm ejasolltqiäxm ejasoäm raqómsa liäay vikió-
 óqhqa 2, rgleiäo 1, jai 11 A, paqócqauoy 1, rsoiveiäo a) dxm pemsajoriäxm pemgämsa epsó (24 141 557) dqavlxäm,
 sgy odgciäay 77/388/EOJ (1), en okojkgäqot rsom uoäqo jahxäy epiärgy jai soty pqobkepoälemoty apoä sgm ekkg-
 jtäjkot eqcarixäm; mijgä moloheriäa moäliloty soäjoty, apoä sgy epidoärexy sgy
 paqotärgy acxcgäy leävqi jai sgy okorveqotäy enoukgärexy
 (1) EE eid. eäjd. 09/001, r. 49. sgy oueikgäy sgy emacoleämgy, gä eärsx soty soäjoty le bórg
 so episoäjio sgy Etqxpaøjgäy Sqópefay Epemdtärexm, dia
 sgm peqiäodo apoä sgy jasaheärexy sgy paqotärgy acxcgäy
 leävqi sgy okorveqotäy enoukgärexy sgy oueikgäy ej leäqoty
 sgy emacoleämgy,
 Acxcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm jasó
 sgy esaiqeiäay ÛMeäa Emeqceiajgä Sevmokociäa EPEë pot Ç ma jasadijarseiä jai rsiy dtäo peqipsxäreiy g emacoälemg
 arjgähgje rsiy 20 Moelbqiäot 1998 rsgm pkgqxlgä sgy em ceämei dijarsijgäy dapómgy sgy Epi-
 sqopgäy, lesó sgy aloibgäy sxm pkgqenotriäxm sgy dijgcoä-
 (Tpoäherg C-416/98)
 qxm.
 (1999/C 20/31)
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 apoä soty Richard Wainwright, jtäqio molijoä rtälbotko, jai
 Olivier Couvert-Castera, dgloärio tpókkgko aporparleämo G emacoälemg esaiqeiäa eävei xy amsijeiälemo sg lekeäsg jai
 rsg Molijgä Tpgqeriäa sgy, epijotqotälemoty apoä siy Laqiäa jasarjetgä rtrsglósxm emakkajsijgäy emeäqceiay, jahxäy jai
 Lpqa, dijgcoäqo Bqtnekkxäm, jai Jtqiajgä Japotsfiädot, sg rtllesovgä sgy esaiqiäay re diacxmirlotäy sot Dgloriäot.
 dijgcoäqo Ahgmxäm, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som Car- So 1985, g Episqopgä rtmgäwe le sgm emacoälemg esaiqeiäa rtäl-
 los Gómez de la Cruz, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay sgy, barg, dtmólei sgy opoiäay g em koäcx esaiqeiäa ameäkabe, eämamsi
 Centre Wagner, Kirchberg, órjgre rsiy 20 Moelbqiäot 1998 joimosijgäy epidosgärexy, ma pqaclasopoigärei so rveädio
 emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm ÛMgäroy Jeäaë, amsijeiälemo sot opoiäot gäsam g ecjasórsarg
 acxcgä jasó sgy esaiqeiäay ÛMeäa Emeqceiajgä Sevmokociäa amelocemmgäsqiay re ekkgmijgä mgäro jai g epiä diesiäa epiädeing
 EPEë. sgy keisotqciäay sot rtrsgälasoy pqosotä atsoä paqadoheiä
 rsoty vqgärsey. Rso pkaiärio sgy rtlbórexy atsgäy, g Epi-
 G emócotra fgseiä apoä so Dijarsgäqio: sqopgä jaseäbake rsgm emacoälemg esaiqeiäa pqojasabokgä
 täwoty 13 800 000. Xrsoäro g emacoälemg dem pqoeäbg re jaliäa
 Ç ma jasadijarseiä g emacoälemg ma jasabókei rsgm Epi- emeäqceia cia sgm tkopoiägrg sot rvediäot. Jasoäpim atsotä, g
 sqopgä so rtämoko sgy vqglasodoäsgrgy pot eireäpqane Episqopgä tpamavxäqgre sgy rtlbórexy. G emacoälemg otdeä-
 apoä sgm Joimoäsgsa, ajtäqot hexqotleämot sot diajamomi- pose epeärsqewe so eirpqavheäm xy pqojasabokgä poroäm gä
 rlotä pot apedeävhg g Episqopgä, xy episetvheämsoy le eärsx so poroä pot pqojtäpsei apoä som em sxm lesantä episet-
 apasgkó leära, gäsoi ma jasadijarseiä g emacoälemg ma vheämsa diajamomirloä.
 jasabókei so rtmokijoä poroä sgy jtqiäay oueikgäy ej deja-
 sqixäm ejasolltqiäxm ojsajoriäxm vikiódxm (13 800 000)


text:
 11.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 7/35
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (τρίτο τμήμα) της 18ης Νοεμβρίου 2015 — FH κατά Κοινοβουλίου
 (Υπόθεση F-26/15) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Μόνιμοι υπάλληλοι - Αποδοχές - Αποζημίωση εγκαταστάσεως - Άρθρο 5, παράγραφος 2, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ - Τοποθέτηση σε νέο τόπο υπηρεσίας - Άρθρο 5, παράγραφος 4, τελευταία περίοδος, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ - Αποκλείεται η αποζημίωση εγκαταστάσεως στην περίπτωση κατά την οποία ο υπάλληλος που δικαιούται επιδόματος στέγης τοποθετείται στον τόπο όπου διαμένει η οικογένειά του - Ανάγκη εγκαταστάσεως του υπαλλήλου με την οικογένειά του στον τόπο υπηρεσίας - Χωρισμός εν τοις πράγμασι των συζύγων - Συνέπειες - Δεν εφαρμόζεται το άρθρο 5, παράγραφος 4, τελευταία περίοδος, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ))
 (2016/C 007/46)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: FH (εκπρόσωπος: M. Casado García-Hirschfeld, δικηγόρος)
 Καθού: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (εκπρόσωποι: O. Caisou-Rousseau και N. Chemai)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί απορρίψεως της αιτήσεως του προσφεύγοντος να του καταβληθεί η αποζημίωση εγκαταστάσεως, κατόπιν της μετακομίσεώς του από την Υεμένη στις Βρυξέλλες, όπου διαμένει η σύζυγός του, με την οποία έχει χωρίσει, καθώς και αίτημα να υποχρεωθεί το καθού να καταβάλει στον προσφεύγοντα την εν λόγω αποζημίωση εγκαταστάσεως προσαυξημένη με τόκους υπερημερίας.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση της 15ης Απριλίου 2014 με την οποία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε την αίτηση αποζημιώσεως εγκαταστάσεως η οποία υπεβλήθη από τον FH.
 2)
 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποχρεούται να καταβάλει στον FH, βάσει της αποζημιώσεως εγκαταστάσεως που του οφείλεται, ποσό αντιστοιχούν σε ένα μήνα των βασικών αποδοχών του· το ποσό αυτό αυξάνεται με τόκους υπερημερίας υπολογιζόμενους με το επιτόκιο που καθόριζε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως κατά την επίμαχη χρονική περίοδο, προσαυξημένο κατά δύο μονάδες, από τις 11 Φεβρουαρίου 2014 μέχρι την ημερομηνία πραγματικής καταβολής του.
 3)
 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρει τα δικαστικά έξοδά του και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο FH.
 (1) EE C 127 της 20.4.2015, σ. 44.