text:
 17.3.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 80/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 9ης Φεβρουαρίου 2012 [αίτηση του Handelsgericht Wien (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Martin Luksan κατά Petrus van der Let
 (Υπόθεση C-277/10) (1)
 (Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως - Προσέγγιση των νομοθεσιών - Πνευματική ιδιοκτησία - Δικαίωμα του δημιουργού και συγγενικά δικαιώματα - Οδηγίες 93/83/ΕΟΚ, 2001/29/ΕΚ, 2006/115/ΕΚ και 2006/116/ΕΚ - Κατανομή των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως κινηματογραφικού έργου, κατόπιν της συνάψεως συμβάσεως, μεταξύ του σκηνοθέτη και του παραγωγού του κινηματογραφικού έργου - Εθνική κανονιστική ρύθμιση η οποία αναγνωρίζει τα δικαιώματα αυτά, αποκλειστικώς και αυτοδικαίως, στον παραγωγό του κινηματογραφικού έργου - Δυνατότητα παρεκκλίσεως από τον κανόνα αυτό με συμφωνία μεταξύ των μερών - Παρεπόμενα δικαιώματα αμοιβής)
 2012/C 80/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Handelsgericht Wien
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Martin Luksan
 κατά
 Petrus van der Let
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Handelsgericht Wien — Ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφοι 2, 5 και 6, καθώς και του άρθρου 4 της οδηγίας 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 1992, σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας (ΕΕ L 346, σ. 61), του άρθρου 2 της οδηγίας 93/83/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 1993, περί συντονισμού ορισμένων κανόνων όσον αφορά το δικαίωμα του δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα που εφαρμόζονται στις δορυφορικές ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις και την καλωδιακή αναμετάδοση (ΕΕ L 248, σ. 15), των άρθρων 2, 3 και 5, παράγραφος. 2, στοιχείο β', της οδηγίας 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2001, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας (ΕΕ L 167, σ. 10), καθώς και του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/116/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2006, για τη διάρκεια προστασίας του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας και ορισμένων συγγενικών δικαιωμάτων (ΕΕ L 372, σ. 12) — Κατανομή, μέσω συμβάσεως, των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως κινηματογραφικού έργου μεταξύ του δημιουργού και του παραγωγού του έργου — Εθνική νομοθεσία που παρέχει το σύνολο των δικαιωμάτων αυτών στον παραγωγό
 Διατακτικό
 1)
 Οι διατάξεις των άρθρων 1 και 2 της οδηγίας 93/83/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 1993, περί συντονισμού ορισμένων κανόνων όσον αφορά το δικαίωμα του δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα που εφαρμόζονται στις δορυφορικές ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις και την καλωδιακή αναμετάδοση, αφενός, και των άρθρων 2 και 3 της οδηγίας 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2001, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας, σε συνδυασμό με τα άρθρα 2 και 3 της οδηγίας 2006/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με το δικαίωμα εκμισθώσεως, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας, και του άρθρου 2 της οδηγίας 2006/116/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, για τη διάρκεια προστασίας του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας και ορισμένων συγγενικών δικαιωμάτων, αφετέρου, έχουν την έννοια ότι τα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως του κινηματογραφικού έργου, όπως αυτά της κύριας δίκης (δικαίωμα αναπαραγωγής, δικαίωμα της μεταδόσεως μέσω δορυφόρου και κάθε άλλο δικαίωμα της παρουσιάσεως στο κοινό, ιδίως το δικαίωμα διαθέσεως στο κοινό), ανήκουν αυτοδικαίως, άμεσα και πρωτογενώς, στον σκηνοθέτη. Συνεπώς, οι διατάξεις αυτές πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν εθνική νομοθεσία απονέμουσα, αυτοδικαίως και αποκλειστικώς, τα εν λόγω δικαιώματα εκμεταλλεύσεως στον παραγωγό του κινηματογραφικού αυτού έργου.
 2)
 Η νομοθεσία της Ένωσης έχει την έννοια ότι παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να θεσπίζουν τεκμήριο μεταβιβάσεως, προς όφελος του παραγωγού του κινηματογραφικού έργου, των δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως του κινηματογραφικού έργου, όπως αυτών της κύριας δίκης (δικαίωμα της μεταδόσεως μέσω δορυφόρου, δικαίωμα αναπαραγωγής και κάθε άλλο δικαίωμα της παρουσιάσεως στο κοινό, ιδίως το δικαίωμα διαθέσεως στο κοινό), αρκεί το τεκμήριο αυτό να μην είναι αμάχητο ώστε να αποκλείει τη δυνατότητα του σκηνοθέτη του εν λόγω έργου να συμφωνεί άλλως.
 3)
 Η νομοθεσία της Ένωσης έχει την έννοια ότι, με την ιδιότητα του δημιουργού του κινηματογραφικού έργου, ο σκηνοθέτης αυτού πρέπει να δικαιούται αυτοδικαίως, άμεσα και πρωτογενώς, της δίκαιης αποζημιώσεως του άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχείο β', της οδηγίας 2001/29 λόγω της εξαιρέσεως η οποία αποκαλείται «εξαίρεση της ιδιωτικής αντιγραφής».
 4)
 Η νομοθεσία της Ένωσης έχει την έννοια ότι δεν παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να θεσπίζουν τεκμήριο μεταβιβάσεως, προς όφελος του παραγωγού του κινηματογραφικού έργου, του δικαιώματος για δίκαιη αποζημίωση που ανήκει στον σκηνοθέτη του εν λόγω έργου, ανεξαρτήτως του αν το τεκμήριο αυτό είναι αμάχητο ή επιδέχεται παρεκκλίσεως.
 (1) ΕΕ C 246 της 11.9.2010.


text:
 22.12.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 25ης Οκτωβρίου 2007 (αίτηση του Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt, Βέλγιο, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Maria Geurts, Dennis Vogten κατά Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat
 (Υπόθεση C-464/05) (1)
 (Άρθρα 43 και 56 ΕΚ - Εθνική φορολογική ρύθμιση - Φόρος κληρονομίας - Οικογενειακή εταιρία - Απαλλαγή - Προϋποθέσεις - Απασχόληση ορισμένου αριθμού εργαζομένων σε περιφέρεια κράτους μέλους)
 (2007/C 315/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Maria Geurts, Dennis Vogten
 κατά
 Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Προδικαστική — Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt — Ερμηνεία των άρθρων 43 ΕΚ και 56 ΕΚ — Κληρονομία η οποία επήχθη εντός μιας περιφερείας ενός κράτους μέλους και η οποία περιλαμβάνει εταιρικά μερίδια σε οικογενειακή εταιρία άλλου κράτους μέλους και απαιτήσεις κατά της εταιρίας αυτής —Απαλλαγή από τον φόρο κληρονομίας αν η εν λόγω εταιρία απασχολούσε στην περιφέρεια αυτή τουλάχιστον πέντε μισθωτούς με πλήρες ωράριο κατά τα τρία έτη πριν από τον θάνατο του κληρονομουμένου
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Ελλείψει θεμιτού δικαιολογητικού λόγου, το άρθρο 43 ΕΚ απαγορεύει σχετική με τον φόρο κληρονομίας ρύθμιση κράτους μέλους, δυνάμει της οποίας η προβλεπόμενη όσον αφορά οικογενειακές επιχειρήσεις απαλλαγή από τον φόρο αυτόν δεν παρέχεται επί επιχειρήσεων οι οποίες, κατά τα τρία προ του θανάτου του κληρονομουμένου έτη, απασχολούσαν τουλάχιστον πέντε εργαζομένους σε άλλο κράτος μέλος, ενώ παρέχεται αν οι εργαζόμενοι απασχολούνταν σε περιφέρεια του πρώτου κράτους μέλους.
 (1) ΕΕ C 74 της 25.3.2006.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
20150731035616932015/C 270/306572013TC27020150817EL01ELINFO_JUDICIAL20150702242522Υπόθεση T-657/13: Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Ιουλίου 2015 — BH Stores κατά ΓΕΕΑ — Alex Toys (Alex) (Κοινοτικό σήμα — Διαδικασία ανακοπής — Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος ALEX — Εθνικό λεκτικό και εικονιστικό σήμα ALEX — Σχετικός λόγος απαραδέκτου — Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 — Παραδεκτό της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών — Υποχρέωση αιτιολογήσεως — Άρθρο 75 του κανονισμού 207/2009 — Έλλειψη ομοιότητας μεταξύ των προϊόντων και των υπηρεσιών που αφορούν τα αντιπαρατιθέμενα σήματα — Έλλειψη κινδύνου συγχύσεως)
 ---documentbreak--- C2702015EL2420120150702EL0030242252Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Ιουλίου 2015 — BH Stores κατά ΓΕΕΑ — Alex Toys (Alex)
 (Υπόθεση T-657/13) (
 1
 )
 «(Κοινοτικό σήμα — Διαδικασία ανακοπής — Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος ALEX — Εθνικό λεκτικό και εικονιστικό σήμα ALEX — Σχετικός λόγος απαραδέκτου — Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 — Παραδεκτό της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών — Υποχρέωση αιτιολογήσεως — Άρθρο 75 του κανονισμού 207/2009 — Έλλειψη ομοιότητας μεταξύ των προϊόντων και των υπηρεσιών που αφορούν τα αντιπαρατιθέμενα σήματα — Έλλειψη κινδύνου συγχύσεως)»2015/C 270/30Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: BH Stores BV (Curaçao, Αυτόνομο έδαφος των Κάτω Χωρών) (εκπρόσωποι: T. Dolde, δικηγόρος, και M. Hawkins, solicitor)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: L. Rampini)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Alex Toys LLC (Wilmington, Delaware, Ηνωμένες Πολιτείες), (εκπρόσωποι: G. Macías Bonilla, P. López Ronda, G. Marín Raigal και E. Armero, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 16ης Σεπτεμβρίου 2013 (υπόθεση R 1950/2012-2), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ των BH Stores BV και Alex Toys LLC.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την BH Stores BV στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των αναγκαίων εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Alex Toys LLC στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ).
 (
 1
 ) EE C 61 της 1.3.2014.


text:
 25.9.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 239/5
 Αίτηση του Consiglio di Stato (έκτο τμήμα), αποφαινόμενου υπό την ιδιότητά του ως δικαιοδοτικού οργάνου, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, υποβληθείσα με διάταξη της 6ης Απριλίου 2004 στο πλαίσιο της εκκρεμούς ενώπιόν του υποθέσεως μεταξύ ΑΤΙ ΕΑC srl Viaggi di Maio snc και EAC srl (ιδίω ονόματι), αφενός, και ACTV Venezia spa, Provincia di Venezia, Comune di Venezia και ATI La Linea spa CSSA, αφετέρου
 (Υπόθεση C-331/04)
 (2004/C 239/08)
 Με διάταξη της 6ης Απριλίου 2004, η οποία περιήλθε στη γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 29 Ιουλίου 2004, το Consiglio di Stato, αποφαινόμενο ως δικαιοδοτικό όργανο, υπέβαλε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ ΑΤΙ ΕΑC srl Viaggi di Maio snc και EAC srl (ιδίω ονόματι), αφενός, και ACTV Venezia spa, Provincia di Venezia, Comune di Venezia και ATI La Linea spa CSSA, αφετέρου, τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
 «Ερωτάται αν είναι θεμιτό να ερμηνεύεται η εν λόγω διάταξη (του άρθρου 34 της οδηγίας 93/38/ΕΚ) ως εμπεριέχουσα ελαστικό κανόνα επιτρέποντα στην αναθέτουσα αρχή, σε περίπτωση αναθέσεως συμβάσεως σύμφωνα με τη μέθοδο της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς, να καθορίζει τα κριτήρια κατά τρόπο γενικόλογο στην προκήρυξη ή στη συγγραφή υποχρεώσεων, παρέχοντας ακολούθως στην επιτροπή διεξαγωγής του διαγωνισμού τη δυνατότητα να εξειδικεύει ενδεχομένως ή/και να συμπληρώνει τα εν λόγω κριτήρια, όπου παρίσταται ανάγκη, ενώ η εν λόγω εξειδίκευση ή/και συμπλήρωση να λαμβάνουν χώρα πριν από το άνοιγμα των φακέλων που περιέχουν τις προσφορές και να μη καταλήγουν να καινοτομούν έναντι των προκαθορισμένων με την προκήρυξη κριτηρίων ή αν, αντιθέτως, ο εν λόγω κανόνας πρέπει να ερμηνεύεται αυστηρά ως επιβάλλων στην αναθέτουσα αρχή την υποχρέωση να προσδιορίζει αναλυτικώς τα κριτήρια αναθέσεως στην προκήρυξη ή στη συγγραφή υποχρεώσεων πριν από την προεπιλογή των υποψηφίων ή την πρόσκληση προς υποβολή προσφορών και ως αποκλείων η επιτροπή διεξαγωγής διαγωνισμού να δύναται υπό οποιονδήποτε τρόπο να παρεμβαίνει μεταγενέστερα εξειδικεύοντας ή/και συμπληρώνοντας τα εν λόγω κριτήρια ή δημιουργώντας υποκατηγορίες ή υπομόρια, εφόσον κάθε ένδειξη των κριτηρίων αναθέσεως πρέπει, για λόγους διαφανείας, να περιλαμβάνεται στην προκήρυξη ή στη συγγραφή υποχρεώσεων.
 Αν, υπό το φως του κοινοτικού δικαίου, παρίσταται εν τέλει νόμιμος ο παραδοσιακός ερμηνευτικός προσανατολισμός που διαμορφώθηκε με τη νομολογία του Consiglio di Stato και τείνει στη συμπληρωματική των κριτηρίων παρέμβαση της επιτροπής διεξαγωγής του διαγωνισμού πριν από το άνοιγμα των φακέλων.
 Αν είναι θεμιτό, υπό το φως του εν λόγω κανόνα ερμηνευομένου ελαστικώς εν όψει του επιρρήματος “ενδεχομένως”, η αναθέτουσα αρχή να χωρεί στη ρύθμιση του διαγωνισμού κατά τρόπο προβλέποντα, σε σχέση με κριτήριο αναθέσεως (εν προκειμένω λεπτομέρειες οργανώσεως και υποστηρίξεως) τη μοριοδότηση κατά την απόλυτη κρίση της αναθέτουσας αρχής, με γνώμονα δέσμη κριτηρίων, τη διαβάθμιση των οποίων δεν προβλέπει η προκήρυξη, οπότε, υπό την έννοια αυτή, το κριτήριο καθίσταται απροσδιόριστο, ή αν, εν πάση περιπτώσει, ο κανόνας επιβάλλει την υποχρέωση διαυγείας αξιώματος κατά τη διατύπωση των κριτηρίων, ασυμβίβαστη προς την έλλειψη διαβαθμίσεως αυτών με την προκήρυξη, και αν, σε περίπτωση νομιμότητας της διατάξεως, ως εκ της υποτιθέμενης ελαστικότητας του κανόνα και της μη δεσμευτικότητας της διαβαθμίσεως όλων των στοιχείων, έναντι αυτής, ελλείψει ρητής αναθέσεως εξουσιών στην επιτροπή διεξαγωγής του διαγωνισμού μέσω της προκηρύξεως, μπορεί να γίνει δεκτή η συμπληρωματική-εξειδικευτική παρέμβαση της επιτροπής (ως απόρροια απλώς και μόνο της αναγνωριζόμενης αυτοτελούς σημασίας και της σχετικής βαρύτητας που αναγνωρίζεται σε κάθε επί μέρους στοιχείο στο οποίο η προκήρυξη χορηγούσε συνολικά ως βαθμούς αξιολογήσεως κατ' ανώτατο όριο 25 μόρια) ή αν, αντιθέτως, επιβάλλεται η κατά γράμμα εφαρμογή της ρυθμίσεως του διαγωνισμού, μέσω της χορηγήσεως μορίων κατ' ενιαία αξιολόγηση των διαφόρων και περιπλόκων στοιχείων που περιέχει ο lex specialis.
 Αν, εν πάση περιπτώσει, υπό το φως της εν λόγω διατάξεως, είναι θεμιτό να αναγνωρίζεται εν γένει στην επιτροπή διεξαγωγής του διαγωνισμού, η οποία πρέπει να αξιολογεί τις προσφορές, ανεξαρτήτως των διατυπουμένων με την προκήρυξη λεπτομερειών, κατά τη διαδικασία συνάψεως μέσω της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς, αλλά αποκλειστικώς έναντι της περιπλοκότητας των προς αξιολόγηση στοιχείων, εξουσία αυτοπεριορισμού της εν γένει δράσεώς της, εξειδικεύοντας τις παραμέτρους εφαρμογής των προκαθορισμένων με την προκήρυξη κριτηρίων, και αν η εν λόγω εξουσία της επιτροπής διεξαγωγής του διαγωνισμού μπορεί να ασκηθεί με τη δημιουργία υποκατηγοριών, υπομορίων ή απλώς με την υπαγόρευση πιο συγκεκριμένων κριτηρίων εφαρμογής των αναφερομένων εν γένει με την προκήρυξη ή τη συγγραφή υποχρεώσεων κριτηρίων, πάντοτε εξυπακούεται πριν από το άνοιγμα των φακέλων.»


text:
 21.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 235/2
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Γερμανία) στις 26 Μαρτίου 2014 — TMK Europe GmbH κατά Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
 (Υπόθεση C-143/14)
 2014/C 235/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht Berlin-Brandenburg
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: TMK Europe GmbH
 Καθού: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
 Προδικαστικό ερώτημα
 Είναι ο κανονισμός (ΕΚ) 2320/97 (1) του Συμβουλίου, της 17ης Νοεμβρίου 1997, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων σωλήνων χωρίς συγκόλληση από σίδηρο ή μη κραματοποιημένο χάλυβα, καταγωγής Ουγγαρίας, Πολωνίας, Ρωσίας, Τσεχικής Δημοκρατίας, Ρουμανίας και Σλοβακικής Δημοκρατίας, για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1189/93 και για την [περάτωση] της διαδικασίας όσον αφορά τις εισαγωγές καταγωγής Δημοκρατίας της Κροατίας (ΕΕ 1997, L 322, σ. 1) ανίσχυρος, καθόσον η Επιτροπή δεν εκτίμησε δεόντως τις προϋποθέσεις περί διαπιστώσεως ζημίας που απορρέουν από το άρθρο 3, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 (2) του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 1996, L 56/1, σ. 1), δεχόμενη ότι υφίσταται τέτοια (ζημία), χωρίς να λάβει υπόψη συναφώς ότι, κατόπιν μη δημοσιευθείσας αποφάσεως της 25ης Νοεμβρίου 1994 (υπόθεση IV/35.304), η οποία εκδόθηκε βάσει, ιδίως, του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτου κανονισμού εφαρμογής των άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 25), η Επιτροπή διενήργησε έρευνα σχετικά με το ενδεχόμενο υπάρξεως αντίθετων προς τον ανταγωνισμό πρακτικών όσον αφορά τους σωλήνες από ανθρακοχάλυβα, οι οποίες θα μπορούσαν να συνιστούν παράβαση του άρθρου 53 της Συμφωνίας σχετικά με τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3) και του άρθρου 81 ΕΚ;
 (1) ΕΕ L 322, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 56, σ. 1.


text:
 2.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 330/14
 Προσφυγή της 3ης Αυγούστου 2017 — Fidesban κ.λπ. κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (SRB)
 (Υπόθεση T-484/17)
 (2017/C 330/18)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Fidesban, SA (Μαδρίτη, Ισπανία) και 69 άλλοι προσφεύγοντες (εκπρόσωπος: R. Pelayo Jiménez, δικηγόρος)
 Καθού: Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την από 7 Ιουνίου 2017 απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (SRB/EES/2017/08)·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα είναι παρόμοιοι προς τα όσα προβάλλονται στην υπόθεση T-478/17, Mutualidad General de la Abogacía κ.λπ. κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης.


text:
 22.2.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 68/12
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 17ης Δεκεμβρίου 2015 [αίτηση του Bundesfinanzof (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — X-Steuerberatungsgesellschaft κατά Finanzamt Hannover-Nord
 (Υπόθεση C-342/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων - Οδηγία 2005/36/ΕΚ - Άρθρο 5 - Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Οδηγία 2006/123/ΕΚ - Άρθρα 16 και 17, σημείο 6 - Άρθρο 56 ΣΛΕΕ - Εταιρία παροχής φορολογικών συμβουλών εγκατεστημένη σε κράτος μέλος και παρέχουσα υπηρεσίες σε άλλο κράτος μέλος - Εθνική διάταξη βάσει της οποίας απαιτείται η εγγραφή σε μητρώο και η αναγνώριση των εταιριών παροχής φορολογικών συμβουλών))
 (2016/C 068/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesfinanzof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 X-Steuerberatungsgesellschaft
 κατά
 Finanzamt Hannover-Nord
 Διατακτικό
 Το άρθρο 56 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους καθορίζουσα τις προϋποθέσεις προσβάσεως στη δραστηριότητα παροχής φορολογικών συμβουλών, η οποία περιορίζει την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών εταιρίας παροχής φορολογικών συμβουλών συσταθείσας σύμφωνα με τη νομοθεσία άλλου κράτους μέλους στο οποίο και είναι εγκατεστημένη, η οποία καταρτίζει, στο εν λόγω κράτος μέλος όπου η δραστηριότητα παροχής φορολογικών συμβουλών δεν είναι νομοθετικώς ρυθμισμένη, φορολογική δήλωση για αποδέκτη υπηρεσιών ευρισκόμενο στο πρώτο κράτος μέλος και την υποβάλλει στη φορολογική αρχή αυτού, χωρίς τα προσόντα τα οποία αποκτήθηκαν σε άλλα κράτη μέλη από τη συγκεκριμένη εταιρία ή από τα φυσικά πρόσωπα τα οποία προβαίνουν εξ ονόματός της στην κατ’ επάγγελμα παροχή φορολογικών συμβουλών να αναγνωρίζονται και να λαμβάνονται δεόντως υπόψη.
 (1) ΕΕ C 372 της 20.10.2014.


text:
C 289/22 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 29.11.2003
 3) Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά. ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 4) Το Κοινοβούλιο φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και το της 17ης Σεπτεμβρίου 2003
 ήμισυ των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα.
 στην υπόθεση T-233/02: Χάρης Αλεξανδράτος και Μαρία
 5) Η προσφεύγουσα φέρει το ήμιση των δικαστικών της Παναγιώτου κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (1)
 εξόδων.
 (Υπάλληλοι — Προσφυγή ακυρώσεως — Γενικός διαγω-
 νισμός — Απόφαση της εξεταστικής επιτροπής περί
 (1) ΕΕ C 219 της 14.9.2002. αποκλεισμού από τις προφορικές δοκιμασίες — Περιεχό-
 μενο της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως — Περιεχόμενο του
 δικαστικού ελέγχου — Τήρηση των κανόνων που διέπουν
 τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής)
 (2003/C 289/47)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 Στην υπόθεση T-233/02, Χάρης Αλεξανδράτος και Μαρία Πανα-
 της 18ης Σεπτεμβρίου 2003 γιώτου, κάτοικοι Βρυξελλών (Βέλγιο), εκπροσωπούμενοι από τον
 Χ. Ταγαρά, δικηγόρο, κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
 στην υπόθεση T-221/02, Giorgio Lebedef k.lp. κατά Επιτρο- (εκπρόσωποι: F. Anton και ∆. Ζαχαρίου), με αντικείμενο αίτημα
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1) ακυρώσεως της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του γενικού
 διαγωνισμού Συμβούλιο/A/393 (2000/C98 A/02) με την οποία
 οι προσφεύγοντες αποκλείστηκαν από τις προφορικές δοκιμασίες
 (Υπάλληλοι — Αποδοχές — Έξοδα ταξιδίου — Μέθοδος του εν λόγω διαγωνισμού, το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα),
 υπολογισμού) συγκείμενο από τη V. Tiili, πρόεδρο, και τους P. Mengozzi
 και Μ. Βηλαρά, δικαστές, γραμματέας: I. Νάτσινας, υπάλληλος
 διοικήσεως, εξέδωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2003, απόφαση με το
 (2003/C 289/46) ακόλουθο διατακτικό:
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) 1) Απορρίπτει την προσφυγή.
 2) Έκαστος διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 Στην υπόθεση T-221/02, Giorgio Lebedef, υπάλληλος της (1) ΕΕ C 233 της 28.9.2002.
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Senningenberg
 (Λουξεμβούργο), και 63 άλλοι υπάλληλοι, εκπροσωπούμενοι από
 τους G. Bouneou και F. Frabetti, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων
 στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (εκπρόσωποι: J. Currall και V. Joris), με αντικείμενο την ακύρωση
 της αποφάσεως της Επιτροπής περί τροποποιήσεως, από τα ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 έτη 1996 ή 1997, της μεθόδου που χρησιμοποιείται για τον
 υπολογισμό των ετήσιων εξόδων ταξιδίου με προορισμό την
 της 30ής Σεπτεμβρίου 2003
 Ελλάδα όσον αφορά το δρομολόγιο μέσω Brindisi καθώς και την
 ακύρωση των εκκαθαριστικών σημειωμάτων μισθοδοσίας των
 προσφευγόντων με τα οποία εφαρμόζεται η απόφαση αυτή, το στην υπόθεση T-302/02, Michael Kenny κατά ∆ικαστηρίου
 Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους K. Lenaerts, των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 πρόεδρο, και τους J. Azizi και M. Jaeger, δικαστές, γραμματέας:
 J. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 18 Σεπτεμβρίου (Υπάλληλοι — ∆ιορισμός — Εξουσία εκτιμήσεως της Α∆Α
 2003 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: — Συμφέρον της υπηρεσίας)
 (2003/C 289/48)
 1) Απορρίπτει την προσφυγή.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 (1) ΕΕ C 247 της 12.10.2002.
 Στην υπόθεση T-302/02, Michael Kenny, υπάλληλος του
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Roodt-sur-
 Syre (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενος από τους
 G. Vandersanden και L. Levi, δικηγόρους, κατά ∆ικαστηρίου


text:
Αριθ. C 74/8 1 EL | Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 25 . 3 . 95
 περι αποβλήτων, εφοσον δεν προβλεπεται για το θρυμμα των επιχειρήσεων δύο ή περισσότερων αποκτηθει
 τισμένο αυτό κατάλοιπο καμία μελλοντική επαναχρησι σών εταιρειών;
 μοποίηση ;
 2.5. Πρέπει η ανταλλαγή μετοχών, η οποία πραγματοποι
 i 1 ) ΕΕ αριθ. L 78 της 26. 3. 1991 , σ. 32. είται προς τον σκοπό οριζόντιας φορολογικής αντι
 (2) ΕΕ αριθ. L 377 της 31 . 12 . 1991 , σ. 20. σταθμίσεως ζημιών μεταξύ των συμμετεχουσών εται
 (3) ΕΕ αριθ. L 30 της 6. 2. 1993, σ. 1 . ρειών στο πλαίσιο μιας υποκείμενης σε φόρο ενότη
 τας κατά την έννοια του άρθρου 15 του Wet op de
 vennootschapsbelasting 1969, να συνιστά σε επαρκή
 βαθμό οικονομικώς βιώσιμο λόγο για τη διενέργεια
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που της ανταλλαγής αυτής κατά την έννοια του άρ
 υπέβαλε το Gerechtshof te Amsterdam με απόφαση της 26ης θρου 11 της οδηγίας;
 Ιανουαρίου 1995 στην υπόθεση A. Leur-Bloem κατά Inspec
 teur de Belastingdienst/Ondernemingen Amsterdam 2
 (Υπόθεση C-28/95)
 (95/C 74/12) Προσφυγή της Société commerciale des potasses et de l'azote
 και της Entreprise minière et chimique κατά της Επιτροπής
 Με απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 1995 , η οποία περιήλθε στη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 8 Φε
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων βρουαρίου 1995
 στις 6 Φεβρουαρίου 1995, το Gerechtshof te Amsterdam, στο (Υπόθεση C-30/95)
 πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ A. Leur-Bloem και Inspecteur
 de Belastingdienst/Ondernemingen Amsterdam 2 που εκκρε (95/C 74/13)
 μεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση
 προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτημάτων: H Société commerciale des potasses et de l'azote και η
 Entreprise minière et chimique άσκησαν ενώπιον του Δικα
 1 . Μπορούν να υποβληθούν στο Δικαστήριο ερωτήματα στηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 8 Φεβρουαρίου
 σχετικά με την ερμηνεία των διατάξεων και το περιεχόμε 1995 προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοι
 νο οδηγίας του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτή νοτήτων. Επί της προσφυγής, που έλαβε τον αριθμό υποθέ
 των και στην περίπτωση κατά την οποία η οδηγία δεν σεως Τ-88/94, το πρωτοδικείο εξέδωσε διάταξη με την οποία
 εφαρμόζεται άμεσα στη συγκεκριμένη κατάσταση, αλλά η αποφάσισε να μην εκδικάσει την υπόθεση και την παρέπεμψε
 συγκεκριμένη κατάσταση πρέπει, σύμφωνα με τον επιδιω στο Δικαστήριο προκειμένου το Δικαστήριο να αποφανθεί
 κόμενο από τον εθνικό νομοθέτη σκοπό, να κριθεί κατά επί της αιτήσεως ακυρώσεως.
 τον ίδιο τρόπο όπως εάν επρόκειτο για μια κατάσταση την
 οποία αφορά η οδηγία; Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα παρατέθη
 καν σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφη
 2. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο διατυπούμε μερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 103 της 11ης Απρι
 νο στο σημείο 1 ερώτημα: λίου 1994, σ. 13.
 2.1 . Μπορεί να θεωρηθεί ότι πρόκειται για ανταλλαγή
 μετοχών κατά την έννοια του άρθρου 2 στην αρχή
 και στο στοιχείο δ) της οδηγίας 90/434/ΕΟΚ του
 Συμβουλίου της 23ης Ιουλίου 1990 (στο εξής η Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 οδηγία), όταν η αποκτώσα εταιρεία κατά την έννοια υπέβαλε το tribunal de grande instance de Saint Nazaire με
 του στοιχείου ή του άρθρου αυτού δεν εκμεταλλεύε απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 1994 στην υπόθεση sàrl
 ται η ίδια μια επιχείρηση; Polypièces κατά Directeur des services fiscaux de Loire-
 2.2. Μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν υφίσταται ανταλλαγή Atlantique
 μετοχών κατά την προαναφερθείσα έννοια συνεπεία (Υπόθεση C-33/95)
 του γεγονότος ότι το ίδιο φυσικό πρόσωπο το οποίο (95/C 74/14)
 πριν από την ανταλλαγή ήταν o μοναδικός κάτοχος
 των εταιρικών μεριδίων και των αποκτηθεισών εται Με απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 1994, η οποία περιήλθε στη
 ρειών, είναι μετά την ανταλλαγή διευθυντής και Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 μοναδικός κάτοχος των εταιρικών μεριδίων της στις 13 Φεβρουαρίου 1995 , το tribunal de grande instance de
 αποκτώσας εταιρείας; Saint Nazaire, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ sàrl Polypiè
 2.3. Πρόκειται για ανταλλαγή μετοχών κατά την προα ces και Directeur des services fiscaux de Loire-Atlantique, που
 ναφερθείσα έννοια μόνον όταν με την ανταλλαγή εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση
 αυτή σκοπείται η από δημοσιονομική και οικονομική προδικαστικής αποφάσεως επί του εξής ερωτήματος:
 άποψη συνυπαγωγή σε μια ενότητα με διαρκή σκοπό
 της επιχειρήσεως της αποκτώσας εταιρείας και της Συνάδει το ισχύον σύστημα φορολογίας των αυτοκινήτων
 επιχειρήσεως μιας άλλης εταιρείας; οχημάτων, όπως αυτό προκύπτει από το άρθρο 1599 G του'
 code général des impôts, προς το άρθρο 95 της Συνθήκης της
 2.4. Πρόκειται για ανταλλαγή μετοχών κατά την προα Ρώμης, καθόσον προβλέπει την εφαρμογή μεγαλύτερου και
 ναφερθείσα έννοια μόνον όταν η ανταλλαγή αυτή αυξανόμενου συντελεστή προόδου , χωρίς να στηρίζεται σε
 σκοπεί στην από δημοσιονομική και οικονομική αντικειμενικό κριτήριο, για τις 4 φορολογικές κατηγορίες
 άποψη συνυπαγωγή σε μια ενότητα με διαρκή σκοπό άνω των 19 ίππων, οι οποίες αφορούν αποκλειστικά τα
 ---pagebreak--- 25 . 3 . 95 1 EL | Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 74/9
 εισαγόμενα απο άλλα κράτη μελη οχήματα, σε σχέση με τον Διαγραφή της υποθεσεως C-148/94 Π)
 συντελεστή που προβλέπεται για τις φορολογικές κατηγορίες (95/C 74/15)
 οχημάτων 12 έως 14 ίππων, οι οποίες περιλαμβάνουν τρεις
 φορολογήσιμες ιπποδυνάμεις, και για τις 4 φορολογικές
 κατηγορίες των 15 έως 18 ίππων, για τις οποίες η πρόοδος του Με διάταξη της 12ης Ιανουαρίου 1995 , o πρόεδρος του
 συντελεστή είναι σταθερή και οι οποίες αφορούν τα οχήματα Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη
 γαλλικής κατασκευής που μπορούν να θεωρηθούν ως προϊ διαγραφή της υποθέσεως C-148/94, Επιτροπή των Ευρωπαϊ
 όντα ομοειδή προς τα εισαγόμενα οχήματα που έχουν κών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας.
 ιπποδύναμη άνω των 19 ίππων;
 o ΕΕ αριθ. C 202 της 23. 7. 1994.
 ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ 2. Απορρίπτει, κατά τα λοιπά, την προσφυγή κατά το μέτρο
 της 24ης Ιανουαρίου 1995 που στηρίζεται στο άρθρο 175 της συνθήκης.
 στην υπόθεση Τ-74/92 Ladbroke Racing (Deutschland)
 GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') 3 . Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως όσον αφορά τη βάσει του
 άρθρου 173 της συνθήκης προσφυγή, στο βαθμό που
 (Ανταγωνισμός — Προσφυγή κατά παραλείψεως και προ αφορά το άρθρο 86 της συνθήκης.
 σφυγή ακυρώσεως — Αρθρα 85 και 86 της συνθήκης —
 Εξέταση καταγγελίας)
 4. Απορρίπτει ως απαράδεκτη την προσφυγή ακυρώσεως
 (95/C 74/16) στο βαθμό που αφορά το άρθρο 85 της συνθήκης.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) 5 . Απορρίπτει ως απαράδεκτα τα αιτήματα με τα οποία
 ζητείται από το Πρωτοδικείο να απευθύνει διαταγή στην
 Στην υπόθεση Τ-74/92, Ladbroke Racing (Deutschland) Επιτροπή.
 GmbH, με έδρα το Mainz (Γερμανία), εκποσωπουμένη από
 τους Jeremy Lever, QC, Christopher Vajda, barrister, του
 δικηγορικού συλλόγου Αγγλίας και Ουαλίας, και Stephen 6. H Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα
 Kon, solicitor, με αντίκλητους στο Λουξεμβούργο τους τρία τέταρτα των εξόδων της προσφεύγουσας.
 δικηγόρους Winandy και Err, 60, avenue Gaston Diderich,
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσω 1. H παρεμβαίνουσα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα.
 ποι: J. Currall και F. E. Gonzâlez-Diaz), υποστηριζομένης
 από την Deutscher Sportverlag Kurt Stoof GmbH & Co.,
 εκπροσωπουμένη από τους Klaus-Jurgen Michaeli και Ute ί 1) ΕΕ αριθ. C 294 της 10. 11 . 1992.
 Zinsmeister, δικηγόρους Βρυξελλών, με αντίκλητους στο
 Λουξεμβούργο τους δικηγόρους Bonn και Schmitt, 62,
 avenue Guillaume, που έχει ως αντικείμενο προσφυγή βάσει,
 αφενός, του άρθρου 175 τρίτο εδάφιο της συνθήκης ΕΚ, με
 την οποία ζητείται να αναγνωριστεί η παράλειψη της Επι
 τροπής να λάβει θέση έναντι της καταγγελίας της προσφεύ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 γουσας (IV/33.375 — Ladbroke GmbH/PMU-PMI-DSV) που
 βασίζεται στα άρθρα 85 και 86 της συνθήκης και, αφετέρου , της 24ης Ιανουαρίου 1995
 επικουρικά, του άρθρου 173 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία στην υπόθεση Τ-114/92, Bureau europeen des médias de
 ζητείται η ακύρωση της αποφάσεως με την οποία η Επιτροπή l'industrie musicale (BEMIM) κατά Επιτροπής των Ευρω
 απέρριψε σιωπηρά την καταγγελία αυτή, το πρωτοδικείο παϊκών Κοινοτήτων (] )
 (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους J. L. Cruz Vilaça, (A νταγωνισμός—Δικαιώματα δημιουργού—Κανονισμός
 πρόεδρο, και C. P. Briët, A. Καλογερόπουλο, D. P. M. αριθ. 17—Απόρριψη καταγγελίας— Υποχρεώσεις όσον
 Barrington και J. Biancarelli, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, αφορά την εξέταση των καταγγελιών—Κοινοτικό συμφέ
 εξέδωσε στις 24 Ιανουαρίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο ρον)
 διατακτικό:
 (95/C 74/17
 1 . H Επιτροπή παρέλειψε να λάβει θέση έναντι της καταγ
 γελίας της προσφεύγουσας (IV/33.375 — Ladbroke (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 GmbH/PMU-PMI-DSV) κατά παράβαση της συνθήκης
 ΕΚ, κατά το μέτρο που η καταγγελία αυτή στηριζόταν στο Στην υπόθεση Τ-114/92, Bureau européen des médias de
 άρθρο 86 της συνθήκης. l'industrie musicale (BEMIM), που εδρεύει στο Παρίσι,


text:
 18.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 167/4
 Προσφυγή της 4ης Μαΐου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-155/09)
 2009/C 167/07
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: R. Lyal, Δ. Τριανταφύλλου)
 Καθής: Ελληνική Δημοκρατία
 Αιτήματα
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία παραβαίνει τις υποχρεώσεις τις οποίες υπέχει δυνάμει των άρθρων 18,39 και 43 υπό το φως και του άρθρου 12 της συνθήκης ΕΚ (και δυνάμει των άρθρων 28, 31 και 4 της Συμφωνίας ΕΟΧ), καθόσον παρεμποδίζει την άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών που απορρέουν από τις διατάξεις αυτές,
 —
 χορηγώντας απαλλαγή από τον φόρο μεταβίβασης ακινήτων αποκλειστικά και μόνο στα πρόσωπα που κατοικούν ήδη μονίμως στην Ελλάδα, αλλ' όχι και στα πρόσωπα που έχουν την πρόθεση να εγκατασταθούν μελλοντικώς στη χώρα
 —
 χορηγώντας, υπό όρους, απαλλαγή από τον φόρο μεταβίβασης ακινήτων στην Ελλάδα μόνο σε 'Έλληνες υπηκόους κατά την αγορά πρώτης κατοικίας στην Ελλάδα κατά ρητή διάκριση εις βάρος των κατοίκων αλλοδαπής οι οποίοι δεν είναι 'Έλληνες υπήκοοι
 —
 να καταδικάσει Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η απαλλαγή από τον φόρο μεταβιβάσεως ωφελεί κυρίως τους 'Έλληνες πολίτες. Ο αποκλεισμός από την απαλλαγή των κοινοτικών υπηκόων που δεν διαμένουν ήδη στην Ελλάδα συνιστά διακριτική μεταχείριση συνδεόμενη με την εθνικότητα, η οποία δυσχεραίνει και παρεμποδίζει, έτσι, την αγορά πρώτης κατοικίας στη χώρα αυτή από πολίτες άλλων κρατών μελών. Το διακριτικό αυτό εμπόδιο επιβεβαιώνεται και ενισχύεται από τον ρητό περιορισμό της απαλλαγής στους Έλληνες πολίτες του εξωτερικού.
 Το μέτρο δεν είναι κατάλληλο να διευκολύνει την πρόσβαση των κατοίκων της χώρας στην ιδιοκτησία της κατοικίας τους, ελλείψει σχετικής υποχρεώσεως ως προς την χρήση του ακινήτου. Εξάλλου εμφανίζεται υπερβολικό, αφού η πραγματική διαμονή θα μπορούσε να ελεγχθεί μέσω δηλώσεων των αγοραστών, συνοδευόμενων από διάφορες εγγραφές σε μητρώα και ελέγχους.
 Ως προς τον ρητό περιορισμό της απαλλαγής στους 'Έλληνες του εξωτερικού, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τον σκοπό του επαναπατρισμού τους, αφού ο σκοπός αυτός προσκρούει στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας.


text:
 23.10.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 288/64
 Προσφυγή της 8ης Σεπτεμβρίου 2010 — Ισπανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-384/10)
 ()
 (2010/C 288/115)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγο: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: J. Rodríguez Cárcamo)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση C(2010) 4147 της Επιτροπής, της 30ής Ιουνίου 2010, καθόσον μειώνει τη χρηματοδοτική συνδρομή του Ταμείου Συνοχής στα ακόλουθα σχέδια: «Abastecimiento de agua a poblaciones ubicadas en la Cuenca Hidrográfica del Rio Guadiana: Comarca de Andévalo» (2000.ES.16.C.PE.133), «Saneaamiento y depuración en la Cuenca del Guadalquivir: Guadaira, Aljarafe y EE NN PP del Guadalquivir» (2000.ES.16.C.PE.066) και «Abastecimiento de agua a sistemas supramunicipales de las provincias de Granada y Málaga» (2002.ES.16.C.PE.061).
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Στο πλαίσιο του Ταμείου Συνοχής, η Επιτροπή αποφάσισε να χορηγήσει χρηματοδοτική συνδρομή σε διάφορα σχέδια: «Abastecimiento de agua a poblaciones ubicadas en la Cuenca Hidrográfica del Rio Guadiana: Comarca de Andévalo» (2000.ES.16.C.PE.133) [Απόφαση C(2001) 4113 της 18ης Δεκεμβρίου 2001], «Saneamiento y depuración en la Cuenca del Guadalquivir: Guadaira, Aljarafe y EE NN PP del Guadalquivir» (2000.ES.16.C.PE.066) [Απόφαση C(2000) 4316 της 29ης Δεκεμβρίου 2000] και «Abastecimiento de agua a sistemas supramunicipales de las provincias de Granada y Málaga» (2002.ES.16.C.PE.061) [Απόφαση C(2002) 4689 της 24ης Δεκεμβρίου 2002].
 Τα διάφορα σχέδια επρόκειτο να υλοποιηθούν μέσω διαφόρων συμβάσεων έργου.
 Η προσβαλλόμενη απόφαση μειώνει τη χρηματοδοτική συνδρομή που χορηγήθηκε αρχικά από το Ταμείο Συνοχής, μέσω αντίστοιχων δημοσιονομικών διορθώσεων.
 Προς στήριξη των αιτημάτων του, το προσφεύγον επικαλείται τους εξής λόγους:
 1)
 Παράβαση του άρθρου Η.2 του κανονισμού 1164/1994 (1) και συγκεκριμένα:
 —
 εφαρμογή δημοσιονομικής διορθώσεως λόγω παραβάσεως των περί δημοσίων συμβάσεων οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συμβάσεις που δεν μπορούσαν να υπαχθούν στο πεδίο εφαρμογής των οδηγιών αυτών και
 —
 εφαρμογή δημοσιονομικής διορθώσεως για ανύπαρκτη παράβαση της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένου ότι δεν υπήρξε αντικανονική κατάτμηση του αντικειμένου της συμβάσεως.
 2)
 Επικουρικώς, σχετικά με τα ανωτέρω, παράβαση του προμνησθέντος κανονισμού, καθόσον δεν υπήρξε παράβαση της οδηγίας 93/37ΕΟΚ περί συμβάσεων δημοσίων έργων όσον αφορά την πείρα ή τη μέση τιμή.
 3)
 Επίσης επικουρικώς, το προσφεύγον επικαλείται παραβιάσεις της αρχής της αναλογικότητας.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 1164/94 του Συμβουλίου, της 16ης Μαΐου 1994, για την ίδρυση του Ταμείου Συνοχής.


text:
 30.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/56
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Νοεμβρίου 2006 — Chetcuti κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-357/04) (1)
 («Υπάλληλοι - Εσωτερικός διαγωνισμός - Αποκλεισμός από τις εξετάσεις λόγω της ιδιότητας του επικουρικού υπαλλήλου»)
 (2006/C 326/120)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Marguerite Chetcuti (Zejtun, Μάλτα) (εκπρόσωπος: M.-A. Lucas, δικηγόρος)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: H. Tserepa-Lacombe και M. Velardo)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, της 22ας Ιουνίου 2004, με την οποία απορρίφθηκε η υποψηφιότητα της προσφεύγουσας, καθώς και των μεταγενέστερων πράξεων της διαδικασίας διαγωνισμού.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 (1) EE C 284 της 20.11.2004.


text:
 24.1.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 19/18
 Αίτηση αναιρέσεως του Município de Gondomar, που ασκήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2008 κατά της διατάξεως της 10ης Σεπτεμβρίου 2008, την οποία εξέδωσε το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τέταρτο τμήμα) στην υπόθεση T-324/06, Município de Gondomar κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-501/08 P)
 (2009/C 19/32)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείον: Município de Gondomar (εκπρόσωποι: J. L. da Cruz Vilaça και L. Pinto Monteiro, δικηγόροι)
 Έτερος διάδικος: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα
 —
 Να ακυρώσει τη διάταξη του Πρωτοδικείου και να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή κατά της Αποφάσεως της Επιτροπής C(2006) 3782, της 16ης Αυγούστου 2006, περί καταργήσεως της οικονομικής συνδρομής την οποία είχε παραχωρήσει το Ταμείο Συνοχής·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει τη διάταξη του Πρωτοδικείου και να παραπέμψει τη υπόθεση στο Πρωτοδικείο για να την εκδικάσει αυτό·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων και των του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με το άρθρο 69 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ή, επικουρικώς, να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα για να κριθούν αυτά με την απόφαση ή διάταξη με την οποία θα περατωθεί η διαδικασία.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1. Πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση της προϋποθέσεως της άμεσης διαθέσεως για ειδικό προορισμό και ελάττωμα ελλείψεως αιτιολογίας:
 Το Município de Gondomar θεωρεί ότι το πορτογαλικό νομικό πλαίσιο περιέχει ιδιομορφίες που θα έπρεπε να οδηγήσουν σε μια θέση διαφορετική από αυτήν που δέχτηκε το Πρωτοδικείο με την περί απαραδέκτου διάταξη την οποία εξέδωσε στο πλαίσιο της υποθέσεως T-324/06, η οποία πάσχει πλάνη περί το δίκαιο.
 Πράγματι, από την πορτογαλική κανονιστική ρύθμιση, και ειδικότερα από τα άρθρα 18 και 20 του Εκτελεστικού Κανονισμού του Ταμείου Συνοχής στην Πορτογαλία, ο οποίος κυρώθηκε με το άρθρο μόνον του Decreto-Lei 191/2000 της 16ης Αυγούστου 2000, προκύπτει ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία δεν διέθετε κανένα περιθώριο διακριτικής ευχέρειας για ν' αποφασίσει αν θα διατηρηθούν ή όχι οι συνδρομές τις οποίες χορηγεί το Ταμείο Συνοχής στο Município de Gondomar ως οργανισμό αρμόδιο για την εκτέλεση του σχεδίου· κατά συνέπεια, η απόφαση της Επιτροπής περί καταργήσεως της οικονομικής συνδρομής του Ταμείου Συνοχής έχει αυτόματο χαρακτήρα, διότι η ανωτέρω ρύθμιση δεν επιτρέπει την απαλλαγή των αρμοδίων για την εκτέλεση φορέων από την υποχρέωση επιστροφής των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών.
 Το Πρωτοδικείο, με την περί απαραδέκτου διάταξη την οποία εξέδωσε στην υπόθεση T-324/06, παρέλειψε να αναφερθεί στο ζήτημα αυτό, επειδή δε τούτο είναι ουσιώδες για την κρίση επί του παραδεκτού της προσφυγής, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, με άμεσες συνέπειες επί της ασκήσεως των εκ του άρθρου 230 ΕΚ αρμοδιοτήτων του.
 Η παράλειψη αυτή έχει ως περαιτέρω συνέπεια το ελάττωμα της ελλείψεως αιτιολογίας ή της ανεπαρκούς αιτιολογίας. Πράγματι, σύμφωνα με την κοινοτική θεωρία και νομολογία, υφίσταται γενική υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων τις οποίες εκδίδουν τα διοικητικά ή δικαστικά όργανα, ούτως ώστε να διευκολύνουν το έργο του δικαστικού ελέγχου του Δικαστηρίου.
 Η παράλειψη του Πρωτοδικείου να λάβει θέση επί των ιδιομορφιών της πορτογαλικής έννομης τάξεως στοιχειοθετεί το ελάττωμα της ελλείψεως αιτιολογίας, δυνάμενο να πλήξει βαρέως τα συμφέροντα της αναιρεσείουσας.
 2. Παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας
 Το Município de Gondomar ισχυρίζεται επίσης ότι αδυνατεί να ασκήσει το δικαίωμά του να τύχει αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, διότι δεν διαθέτει ένδικα βοηθήματα εσωτερικού δικαίου για ν' αμφισβητήσει την αίτηση επιστροφής της οικονομικής συνδρομής του Ταμείου Συνοχής, δεδομένου ότι η πράξη με την οποία κοινοποιήθηκε η απόφαση της Επιτροπής περί καταργήσεως της οικονομικής συνδρομής του Ταμείου Συνοχής δεν είναι δεκτική προσφυγής του εσωτερικού δικαίου.
 Η κοινοποίηση της αποφάσεως της Επιτροπής, ανεπίδεκτη προσφυγής του εσωτερικού δικαίου, έγινε μέσω του από 25 Σεπτεμβρίου 2006 εγγράφου του Τομεακού Διαχειριστικού φορέα του Υπουργείου Περιβάλλοντος για το Ταμείο Συνοχής, το οποίο απλώς «μετέφερε» την απόφαση της Επιτροπής, η οποία μόνη είχε εκτελεστό περιεχόμενο.
 Η αδυναμία διαθέσεως ενδίκων βοηθημάτων παραβιάζει την αρχή του δικαίου περί αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, όπως αυτή αναπτύσσεται με την πλέον πρόσφατη κοινοτική θεωρία και νομολογία.


text:
 2.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/44
 Προσφυγή της EDP-Energias de Portugal S.A. κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2005
 (Υπόθεση T-87/05)
 (2005/C 82/78)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Η EDP-Energias de Portugal, με έδρα τη Λισαβόνα (Πορτογαλία), εκπροσωπούμενη από τους C. Botelho Moniz, R. García-Gallardo, A. Weitbrecht και J. Ruiz Calzado, δικηγόρους, άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 25 Φεβρουαρίου 2005 προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 9ης Δεκεμβρίου 2004 στην υπόθεση υπ' αριθμ. COMP/M.3440 EDP/GNI/GDP, με την οποία κηρύχθηκε ασυμβίβαστη προς την κοινή αγορά η συγκέντρωση με την οποία η Energias de Portugal SA και η ENI Portugal Investment S.p.A. απέκτησαν από κοινού τον έλεγχο της Gás de Portugal SGPS S.A.·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της προσφεύγουσας.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή κήρυξε ασυμβίβαστη προς την κοινή αγορά τη συγκέντρωση με την οποία η προσφεύγουσα και η ENI Portugal Investment S.p.A. απέκτησαν από κοινού τον έλεγχο της Gás de Portugal SGPS S.A., εταιρίας της οποίας οι δραστηριότητες στον τομέα του φυσικού αερίου καλύπτουν όλα τα επίπεδα της αλυσίδας του εφοδιασμού και της διανομής στην Πορτογαλία.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει, κατ' αρχάς, ότι, κατά τη διεξαγωγή της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή, μη χορηγώντας στην προσφεύγουσα επαρκή πρόσβαση ως προς την έκβαση του ελέγχου αγοράς των προτεινόμενων από τους συμμετέχοντες στη συγκέντρωση δεσμεύσεων και παραλείποντας να προβεί, κατά την αξιολόγηση του ελέγχου αγοράς, σε μια αμερόληπτη και επιμελή εκτίμηση των προτεινόμενων δεσμεύσεων, παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως και υπέπεσε σε παράβαση ουσιώδους τύπου.
 Περαιτέρω, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέβη, επίσης, την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 253 ΕΚ να παράσχει επαρκή αιτιολογία για την απόφασή της, καθόσον στηρίχθηκε σε πληροφοριακά στοιχεία που θεωρούνται εμπιστευτικά και δεν γνωστοποιήθηκαν στην προσφεύγουσα.
 Επίσης, η προσφεύγουσα επικαλείται το γεγονός ότι η αγορά φυσικού αερίου της Πορτογαλίας χαρακτηρίζεται ως «αναδυόμενη», σύμφωνα με το άρθρο 28, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/55 (1), και τυγχάνει παρεκκλίσεως από την ως άνω οδηγία έως τον Απρίλιο του 2007. Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η Επιτροπή, εκτιμώντας τα αποτελέσματα της συγκεντρώσεως σε μια αγορά φυσικού αερίου που δεν είναι ανοικτή στον ανταγωνισμό, προσέβαλε το δικαίωμα της Πορτογαλικής Κυβερνήσεως να προβεί στην αναδιάρθρωση του τομέα του φυσικού αερίου κατά τη διάρκεια της περιόδου παρεκκλίσεως. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, σκοπεύοντας να εκτιμήσει τα αποτελέσματα της προτεινόμενης συγκεντρώσεως μετά τη λήξη της περιόδου παρεκκλίσεως, ορισμένα έτη αργότερα, εφάρμοσε εσφαλμένως το ουσιαστικό κριτήριο του άρθρου 2 του κανονισμού 4064/89 (2).
 Κατά την προσφεύγουσα, μια πρόσθετη παράβαση του ως άνω άρθρου καθώς και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως συνίσταται στην παράλειψη της Επιτροπής να εκτιμήσει αν η ενίσχυση της δεσπόζουσας θέσεως της προσφεύγουσας και της Gás de Portugal στις αγορές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου θα παρεμπόδιζε σε μεγάλο βαθμό τον ανταγωνισμό.
 Τέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 8, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 4064/89 με το να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, παρά τις δεσμεύσεις που πρότειναν οι συμμετέχοντες στη συγκέντρωση, η προτεινόμενη συγκέντρωση έπρεπε να κηρυχθεί ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά.
 (1) Οδηγία 2003/55/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2003, σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά φυσικού αερίου και την κατάργηση της οδηγίας 98/30/ΕΚ (ΕΕ L 176, σ. 57)
 (2) Κανονισμός (ΕΟΚ) 4064/89 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ L 257/90, σ. 13)


text:
 7.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/42
 Αναίρεση που άσκησε στις 6 Ιουλίου 2015 ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 29 Απριλίου 2015 στην υπόθεση T-217/11, Staelen κατά Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή
 (Υπόθεση C-337/15 P)
 (2015/C 294/54)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής (εκπρόσωπος: G. Grill)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Claire Staelen
 Αιτήματα
 Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
 Κυρίως:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T-217/11 (1) καθόσον καταλήγει στο συμπέρασμα ότι (α) ο Διαμεσολαβητής υπέπεσε πολλάκις σε παράνομη συμπεριφορά συνιστάμενη σε κατάφωρες παραβιάσεις του δικαίου της Ένωσης, (β) αποδείχθηκε η ύπαρξη ηθικής βλάβης και (γ) υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της διαπιστωθείσας από το Γενικό Δικαστήριο παράνομης συμπεριφοράς και της ηθικής βλάβης και (2) καθόσον υποχρεώνει τον Διαμεσολαβητή σε καταβολή αποζημιώσεως ύψους 7 000 ευρώ·
 —
 να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη εφόσον αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου·
 επικουρικώς,
 —
 να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου εφόσον αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, και
 —
 να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων κατά δίκαιο και ισότιμο τρόπο.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της αναιρέσεως ο Διαμεσολαβητής προβάλλει λόγους οι οποίοι αφορούν πολλαπλές περιπτώσεις νομικής πλάνης.
 Πρώτον, εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι μια απλή παραβίαση της αρχής της επιμέλειας αρκεί για τη στοιχειοθέτηση κατάφωρης παραβιάσεως. Ο Διαμεσολαβητής εκτιμά ότι η θέση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου δεν είναι σύμφωνη προς τη νομολογία περί εξωσυμβατικής ευθύνης, κατά την οποία πρέπει να αποδεικνύεται η κατάφωρη παραβίαση κανόνα δικαίου ο οποίος απονέμει δικαιώματα σε ιδιώτες, ενώ το αποφασιστικό κριτήριο βάσει του οποίου μπορεί να θεωρηθεί ότι η προϋπόθεση αυτή πληρούται είναι εκείνο της πρόδηλης και σοβαρής υπερβάσεως εκ μέρους του θεσμικού οργάνου των ορίων της διακριτικής ευχέρειάς του. Το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη τις ιδιαιτερότητες του θεσμού του Διαμεσολαβητή και, ειδικότερα, το γεγονός ότι ο Διαμεσολαβητής έχει ιδιαίτερα ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά τη διεξαγωγή των ερευνών.
 Δεύτερον, ο Διαμεσολαβητής αμφισβητεί περαιτέρω την ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου ως προς το ότι, όταν διεξάγει έρευνα και οσάκις θεσμικό όργανο του παρέχει εξηγήσεις οι οποίες θεωρούνται πειστικές, τούτο δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη του να διασφαλίσει ότι τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζονται οι εξηγήσεις αυτές επαληθεύονται, ιδίως όταν οι εν λόγω εξηγήσεις συνιστούν τη μόνη βάση για τη διαπίστωση της μη υπάρξεως κακοδιοικήσεως. Ο Διαμεσολαβητής εκτιμά συγκεκριμένα ότι τα θεσμικά όργανα οφείλουν να του παρέχουν ορθές πληροφορίες, οπότε είναι θεμιτό να στηρίζει τα συμπεράσματά του επί των πληροφοριών που του παρέχονται, στον βαθμό που δεν υφίστανται στοιχεία που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των παρασχεθεισών πληροφοριών. Από την άποψη αυτή, ο Διαμεσολαβητής υποστηρίζει ότι δεν υφίστατο κανένας λόγος ανησυχίας ως προς το ότι οι παρασχεθείσες πληροφορίες δεν αντιστοιχούσαν στα πραγματικά περιστατικά.
 Τρίτον, καίτοι ο Διαμεσολαβητής συμμερίζεται τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, ότι ορισμένες απαντήσεις του Διαμεσολαβητή διατυπώθηκαν πέραν της εύλογης προθεσμίας, ο Διαμεσολαβητής αμφισβητεί ότι η εν λόγω παραβίαση του δικαίου της Ένωσης που του καταλογίζεται μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κατάφωρη παραβίαση. Ως εκ τούτου, δεν στοιχειοθετείται εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης.
 Τέταρτον, ο Διαμεσολαβητής εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο παραλείποντας να επεξηγήσει τον λόγο για τον οποίο χαρακτήρισε την προσβολή της εμπιστοσύνης της C. Staelen στον θεσμό του Διαμεσολαβητή ως ηθική βλάβη.
 Τέλος, ο Διαμεσολαβητής αμφισβητεί την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς που του καταλογίζεται και της απώλειας της εμπιστοσύνης στον θεσμό του εκ μέρους της C. Staelen.


text:
 16.7.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 211/24
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 24ης Μαΐου 2011 — Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-176/09) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Οδηγία 92/43/ΕΟΚ - Dιατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας - Απόφαση 2009/95/ΕΚ - Κατάλογος τόπων κοινοτικής σημασίας για τη Μεσογειακή βιογεωγραφική περιοχή - Συμπερίληψη στον τόπο κοινοτικής σημασίας που αποκαλείται «Estrecho oriental» χωρικά ύδατα του Γιβραλτάρ και περιοχή ανοικτής θάλασσας - Μερική ακύρωση - Αδυναμία διαχωρισμού - Απαράδεκτο)
 2011/C 211/52
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ (εκπρόσωποι: D. Vaughan και M. Llamas, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: S. Boelaert και D. Recchia)
 Παρεμβαίνον προς στήριξη της προσφεύγουσας: Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: E. Jenkinson και S. Ossowski, επικουρούμενοι από D. Wyatt, QC, και M. Wood, barrister)
 Παρεμβαίνον προς στήριξη της καθής: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωποι: N. Díaz Abad και M. Muñoz Pérez)
 Αντικείμενο
 Αίτημα μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως 2009/95/ΕΚ της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με την έγκριση δεύτερου ενημερωμένου καταλόγου των τόπων κοινοτικής σημασίας για τη Μεσογειακή βιογεωγραφική περιοχή (ΕΕ 2009, L 43, σ. 393), κατ’ εφαρμογή της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ του Συμβουλίου, στο μέτρο κατά το οποίο η απόφαση αυτή εκτείνει τον τόπο που αποκαλείται «Estrecho Oriental» (ES6120032), σε χωρικά ύδατα του Γιβραλτάρ (τόσο εντός όσο και εκτός του τόπου UKGIB0002) και σε περιοχή ανοικτής θάλασσας.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει την Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ στα δικαστικά της έξοδα καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 3)
 Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας στα δικαστικά τους έξοδα.
 (1) EE C 153 της 4.7.2009.


text:
 1.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 156/38
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Απριλίου 2013 — Continental Bulldog Club Deutschland κατά ΓΕΕΑ (CONTINENTAL)
 (Υπόθεση T-383/10) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού κοινοτικού σήματος CONTINENTAL - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009)
 2013/C 156/68
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Continental Bulldog Club Deutschland eV (Βερολίνο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: αρχικώς, S. Vollmer, στη συνέχεια U. Rühl, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωποι: αρχικώς, S. Schäffner, στη συνέχεια D. Walicka)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 23ης Ιουνίου 2010 (R 300/2010-1), περί αιτήσεως καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου CONTINENTAL ως κοινοτικού σήματος
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει το Continental Bulldog Club Deutschland eV στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 301 της 6.11.2010.


text:
Αριθ. C 315/8 MEL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 25 . 11 . 95
 Tribunale civile e penale di Milano με τη διάταξη του περι ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 παραπομπής της 31ης Μαρτίου 1994. (έκτο τμήμα)
 n ΕΕ αριθ . C 161 της 11 . 6. 1994. της 19ης Οκτωβρίου 1995
 στην υπόθεση C-137/94 (αίτηση του High Court of Justice,
 Queen's Bench Division, Divisional Court για την έκδοση
 προδικαστικής αποφάσεως): The Queen κατά The Secretary
 of State for Health, ex parte: Cyril Richardson i1 )
 (« Ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών — Απαλλαγή απο
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ τα φαρμακευτικά τέλη — καθ' ύλη πεδίο εφαρμογής της
 (τέταρτο τμήμα) οδηγίας 79/7/ΕΟΚ — Σύνδεσμος με την ηλικία συνταξιοδο
 τήσεως — Διαχρονικά αποτελέσματα της αποφάσεως»)
 της 19ης Οκτωβρίου 1995
 (95/C 315/15 )
 στην υπόθεση C-128/94 (αίτηση εκδόσεως προδικαστικής
 αποφάσεως του Bundesverwaltungsgericht): Hans Hônig
 κατά Stadt Stockach (') (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 («Οδηγία 88/166/EOK — Ελάχιστες προδιαγραφές σχετικά
 με την προστασία των ωοπαραγωγών ορνίθων που εκτρέ (Προσωρινή μετάφραση · η οριστική μεταφραση θα δημο
 φονται σε κλωβοστοιχίες») σιευθεί στη «Σθλλογή της Νομολογίας»)
 (95/C 315/14)
 Στην υπόθεση C-137/94, που έχει ως αντικείμενο αίτηση του
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) High Court of Justice , Queen's Bench Division, Divisional
 Court (Ηνωμένο Βασίλειο), προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρ
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μεταφραση θα δημο μογήν του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας») ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του
 αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ The Queen και The Secretary
 of State for Health , ex parte: Cyril Richardson, η έκδοση
 Στην υπόθεση C-128/94, που είχε ως αντικείμενο αίτηση του προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της οδηγίας
 Bundesverwaltungsgericht προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμο 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1978 περί της
 γήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, με την οποία προοδευτικής εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
 ζητήθηκε, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλί
 του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Hans Honig και Stadt σεως (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/003 , σ. 160), το Δικαστήριο (έκτο
 Stockach η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την τμήμα), συγκείμενο από τους K. N. Κακούρη, πρόεδρο
 ερμηνεία του άρθρου 3 παράγραφος 1 στοιχείο α) του τμήματος, F. A. Schockweiler (εισηγητή), P. J. G. Kapteyn,
 παραρτήματος της οδηγίας 88/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της J. L. Murray και H. Ragnemalm, δικαστές, γενικός εισαγγε
 7ης Μαρτίου 1988 που αφορά την εκτέλεση της αποφάσεως λέας: M. B. Elmer, γραμματέας: L. Hewlett, υπάλληλος
 του Δικαστηρίου στην υπόθεση 131/86 (ακύρωση της οδηγίας διοικήσεως, εξέδωσε στις 19 Οκτωβρίου 1995 απόφαση με το
 86/1 13/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Μαρτίου 1986 για τον ακόλουθο διατακτικό :
 καθορισμό των ελάχιστων προδιαγραφών σχετικά με την
 προστασία των ωοπαραγωγών ορνίθων που εκτρέφονται σε
 κλωβοστοιχίες) (ΕΕ L 74, σ. 83, το Δικαστήριο (τέταρτο 1 . Το άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του
 τμήμα), συγκείμενο από τους K. N. Κακούρη, πρόεδρο Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1978 περί της προοδευ
 τμήματος, P. J. G. Kapteyn (εισηγητή) και J. L. Murray, τικής εφαρμογής της αρχής της ίσηςμεταχειρίσεωςμεταξύ
 δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Léger, γραμματέας: H. A. ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως,
 Riihl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 19 Οκτω έχει την έννοια ότι ένα σύστημα όπως αυτό που θεσπίζεται
 βρίου 1995 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: με το άρθρο 6 παράγραφος 1 της National Health Service
 (Charges for Drugs and Appliances) Régulations του 1989,
 το οποίο απαλλάσσει από τα φαρμακευτικά τέλη ορισμέ
 Το άρθρο 3, παράγραφος 1 στοιχείο a) του παραρτήματος νες κατηγορίες προσώπων, μεταξύ των οποίων ορισμένα
 της οδηγίας 88/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 7ης Μαρτίου ηλικιωμένα άτομα, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της
 1988 που αφορά την εκτέλεση της αποφάσεως του δικαστη οδηγίας.
 ρίου στην υπόθεση 131/86 (ακύρωση της οδηγίας 86/113/
 ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Μαρτίου 1986 για τον
 καθορισμό των ελάχιστων προδιαγραφών σχετικά με την 2. Το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο a) της προπαρατε
 προστασία των ωοπαραγωγών ορνίθων που εκτρέφονται σε θείσας οδηγίας 79/7/ΕΟΚ δεν επιτρέπει στο κράτος μέλος,
 κλωβοστοιχίες), έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει στα το οποίο, κατ' εφαρμογήν της διατάξεως αυτής, καθόρισε
 κράτη μέλη να θεσπίζουν, όσον αφορά το εμβαδόν του την ηλικία συνταξιοδοτήσεως των γυναικών στα 60 έτη
 δαπέδου των κλωβών που προορίζεται για τις ωοπαραγωγές και των ανδρών στα 65 έτη, να ορίζει επίσης ότι οι
 όρνιθες σε κλωβοστοιχίες, αυστηρότερες εθνικές προδιαγρα γυναίκες τυγχάνουν απαλλαγής από τα φαρμακευτικά
 φές. τέλη από την ηλικία των 60 ετών και οι άνδρες μόλις από
 την ηλικία των 65 ετών.
 Γ ) ΕΕαριθ . L 174 της 25. 6. 1994.
 3. Δεν συντρέχει λόγος να περιοριστούν τα διαχρονικά
 αποτελέσματα της παρούσας αποφάσεως, πράγμα που


text:
 26.11.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 296/29
 Προσφυγή της 12ης Σεπτεμβρίου 2005 — Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ
 (Υπόθεση T-346/05)
 (2005/C 296/64)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, ΗΠΑ) [Εκπρόσωπος: G. Kuipers, lawyer]
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την από 6ης Ιουλίου 2005 απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ (υπόθεση R 1188/2004-1), η οποία κοινοποιήθηκε στην P&G με επιστολή της 11ης Ιουλίου 2005, στο μέτρο που με την απόφαση αυτή κρίθηκε ότι το σήμα δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94, και
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Τρισδιάστατο σήμα με τη μορφή τετράγωνου λευκού πλακιδίου επί του οποίου υπάρχει το σχέδιο γαλάζιου άνθους με έξι πέταλα για προϊόντα υπαγόμενα στην κλάση 3 (λευκαντικά παρασκευάσματα και άλλες ουσίες για πλύσιμο· παρασκευάσματα για καθαρισμό, στίλβωση, αφαίρεση λίπους και απόξεση· σαπούνια)-αίτηση υπ' αριθ. 1 683 119
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως ως προς όλα τα προσδιοριζόμενα προϊόντα
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 40/94 του Συμβουλίου.


text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/74
 Προσφυγή της 9ης Νοεμβρίου 2012 — ΖΖ κατά REA
 (Υπόθεση F-135/12)
 2013/C 26/154
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ΖΖ (εκπρόσωποι: S. Rodrigues, A. Blot και A. Tymen, δικηγόροι)
 Καθού: REA
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αίτημα ακύρωσης της απόφασης να μην περιληφθεί η προσφεύγουσα στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού REA/2011/TA/PO/AD5.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2012, καθόσον η προσφεύγουσα δεν περιελήφθη με την απόφαση αυτή στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού REA/2011/TA/PO/AD5·
 —
 να ακυρώσει την απορριπτική απόφαση που εκδόθηκε στις 10 Αυγούστου 2012 επί της ένστασης της προσφεύγουσας, και
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.


text:
 1.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 180/61
 Προσφυγή της 8ης Ιουνίου 2009 — CLARO κατά ΓΕΕΑ — Telefónica (Claro)
 (Υπόθεση T-225/09)
 2009/C 180/113
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: CLARO, SA (εκπρόσωποι: E. Armijo Chávarri και A. Castán Pérez-Gómez, abogados)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Telefónica, SA (Μαδρίτη, Ισπανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του Γραφείου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, στην υπόθεση R 1079/2008-2, και να αναπέμψει την υπόθεση στο εν λόγω τμήμα προς εκδίκαση, καταδικάζοντας ρητώς το Γραφείο στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση κοινοτικού σήματος: BCP S/A, η οποία δραστηριοποιείται πλέον με την επωνυμία CLARO, S.A., προσφεύγουσα.
 Σήμα προς καταχώριση: Τρισδιάστατο σήμα που περιέχει το λεκτικό στοιχείο «CLARO» (αίτηση καταχωρίσεως αριθ. 5 229 241), για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9 και 38.
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Telefónica S.A.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Προγενέστερο λεκτικό κοινοτικό σήμα «CLARO» (αριθ. 2 017 341) για, μεταξύ άλλων, προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 9 και 38.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Δέχεται την ανακοπή.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη, διότι η προσφεύγουσα δεν κατέθεσε το προσήκον έγγραφο αιτιολογήσεως.
 Λόγοι ακυρώσεως: Κατά την προσφεύγουσα, η προσβαλλομένη απόφαση είναι αντίθετη προς την αρχή της λειτουργικής συνέχειας μεταξύ του τμήματος ανακοπών και του τμήματος προσφυγών. Κατά την άποψή της, ήταν προφανές ότι η προσφυγή έβαλε κατά του συνόλου της προσβαλλομένης αποφάσεως του τμήματος ανακοπών και ότι στηριζόταν στην εκ μέρους του εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009, για το κοινοτικό σήμα.


text:
 3.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 225/44
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 16ης Μαΐου 2013 — Volkswagen AG κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), Suzuki Motor Corp.
 (Υπόθεση C-260/12) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κοινοτικό σήμα - Λεκτικό σήμα Swift GTi - Ανακοπή του δικαιούχου του διεθνούς και του εθνικού λεκτικού σήματος GTI - Παραίτηση από την ανακοπή - Αίτηση αναιρέσεως η οποία κατέστη άνευ αντικειμένου - Κατάργηση της δίκης)
 2013/C 225/75
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Volkswagen AG (εκπρόσωπος: S. Risthaus, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: G. Schneider), Suzuki Motor Corp.
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 21ης Μαρτίου 2012, T-63/09, VOLKSWAGEN κατά ΓΕΕΑ — SUZUKI MOTOR (SWIFT GTi), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή κατά της αποφάσεως του δεύτερου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 9ης Δεκεμβρίου 2008 (υπόθεση R 749/2007-2), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ της Volkswagen AG και της Suzuki Motor Corp. — Λεκτικό σημείο SWIFT GTi — Κίνδυνος συγχύσεως με το λεκτικό σήμα GTI — Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 78, σ. 1)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τη Volkswagen AG στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
 (1) ΕΕ C 227 της 28.7.2012.


text:
C 226/18 EL Eπίσημη Eφημερίδα της Eνρωπαϊκής Ένωσης 20.9.2003
 (εκπρόσωποι: V. Di Bucci, R. Lyal και G. Rozet), με αντικείμενο Σ. Παπανικολάου, δικηγόρο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 την ακύρωση της αποφάσεως C(2003) 564 τελικό, της Κοινοτήτων, με αντικείμενο την αναστολή εκτελέσεως της από
 17ης Φεβρουαρίου 2003, για το καθεστώς ενισχύσεων που 18 Ιουνίου 2003 αποφάσεως της Επιτροπής, περί τερματισμού
 εφαρμόζει το Βασίλειο του Βελγίου υπέρ των κέντρων της τοποθετήσεως του προσφεύγοντος στην αντιπροσωπεία του
 συντονισμού που είναι εγκατεστημένα στο Βέλγιο, το οργάνου αυτού στο Ναϊρόμπι (Κένυα) με ισχύ από 15 Ιουλίου
 Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους 2003, o Πρόεδρος του Πρωτοδικείου εξέδωσε στις 3 Ιουλίου
 B. Vesterdorf, Πρόεδρο, J. Azizi, M. Jaeger, H. Legal και 2003 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 M. E. Martins Ribeiro, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε
 στις 16 Μαΐου 2003, διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1) Αναστέλλει την εκτέλεση της από 18 Ιουνίου 2003
 1) Το Πρωτοδικείο απεκδύεται της αρμοδιότητάς του επί της αποφάσεως της Επιτροπής περί τερματισμού της
 υποθέσεως Τ-140/03, Forum 187 κατά Επιτροπής, υπέρ του τοποθετήσεως του προσφεύγοντος στην αντιπροσωπεία του
 Δικαστηρίου, ούτως ώστε να μπορέσει να αποφανθεί το οργάνου αυτού στο Ναϊρόμπι (Κένυα) με ισχύ από
 Δικαστήριο επί του αιτήματος ακυρώσεως. 15 Ιουλίου 2003, μέχρι περατώσεως της παρούσας
 διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
 2) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 2) Επιφυλλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 158 της 5.7.2003.
 ΔΙAΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟEΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕIΟΥ
 Διαγραφή της υποθέσεως T-78/03 (1)
 της 3ης Ιουλίου 2003
 (2003/C 226/39)
 στην υπόθεση T-249/03 R, Y κατά Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Ασφαλιστική μέτρα — Υπάλληλος — Άρθρο 105, Με διάταξη της 26ης Ιουνίου 2003, o πρόεδρος του πέμπτου
 παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας) τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως T-78/03, Haladjian
 (2003/C 226/38) Frères κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Στην υπόθεση T-249/03 R, Y, υπάλληλος της Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενος από τον (1) ΕΕ C 112 της 10.5.2003.


text:
 31.8.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 252/51
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 4ης Ιουνίου 2013 — Marrone κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-89/12) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Διορισμός - Αρχή της ισοδυναμίας των σταδιοδρομιών - Κατάταξη σε βαθμό κατ’ εφαρμογήν νέων λιγότερο ευνοϊκών κανόνων - Αίτημα ανακατατάξεως - Εκπρόθεσμο - Νέα πραγματικά περιστατικά - Δεν συντρέχουν - Προδήλως απαράδεκτο)
 2013/C 252/95
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Stefania Marrone (Wezembeek-Oppem, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Rodrigues, A. Blot, και A. Tymen, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Berardis-Kayser και G. Berscheid)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής περί μη ανακατατάξεως της προσφεύγουσας σε βαθμό
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη.
 2)
 Η St. Marrone φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
 (1) ΕΕ C 331 της 27.10.12, σ. 33.


text:
3 . 6 . 95 1 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 137/9
 Προσφυγή της Hanseatische Industrie-Beteihgungen GmbH ρίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων C 222 της 18ης Αυγού
 κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που στου 1993 , σ . 10 .
 ασκήθηκε στις 28 Ιουνίου 1993
 (Υπόθεση C-62/95) (') ΕΕ αριθ. L 144 της 16. 6. 1993 , σ. 21 .
 ( 95/C 137/15 (2) ΕΕ αριθ. C 222 της 18. 8. 1993 , σ. 8.
 H προσφυγή της Hanseatische Industrie-Beteihgungen
 GmbH κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (υπόθεση C-335/93), η οποία είχε παραπεμφθεί στο Πρωτο
 δικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με διάταξη της 27ης Προσφυγή της Ιταλικής Δημοκρατίας κατά Επιτροπής των
 Σεπτεμβρίου 1993 , σύμφωνα με το άρθρο 4 της αποφάσεως Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 10 Μαρτίου
 93/350/Ευρατόμ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ του Συμβουλίου της 8ης 1995
 Ιουνίου 1993 για την τροποποίηση της αποφάσεως 88/
 591 /ΕΚΑΧ , ΕΟΚ, Ευρατόμ περί ιδρύσεως Πρωτοδικείου (Υπόθεση C-69/95)
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ('), με αριθμό υποθέσεως (95/C 137/ 17 )
 Τ-488/93 , κατέστη στις 8 Μαρτίου 1995 εκκρεμής ενώπιον του
 Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αφού το Πρω H Ιταλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τον Umberto
 τοδικείο εξέδωσε διάταξη με την οποία έκρινε εαυτό αναρ Leanza, επικουρούμενο από τον Oscar Fiumara, avvocato
 μόδιο για την εκδίκαση της υποθέσεως και την ανέπεμψε στο dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την
 Δικαστήριο , προκειμένου να καταστεί δυνατή η συνεκδίκασή Ιταλική Πρεσεβεία, rue Marie-Adélaïde, 5 , άσκησε ενώπιον
 της με την υπόθεση C-329/93 (2 ). του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 10 Μαρ
 τίου 1995 κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτή
 των .
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα παρατέθη
 καν σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημε
 ρίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αριθ . C 222 της 18ης H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 Αυγούστου 1993 , σ. 9.
 — να ακυρώσει την από 21 Δεκεμβρίου 1994 απόφαση της
 (') ΕΕ αριθ . L 144 της 16 . 6. 1993 , σ. 21 . Επιτροπής αριθ . C (94) 3308 τελικό περί εκκαθαρίσεως
 O ΕΕ αριθ . C 222 της 18. 8. 1993, σ. 8. των λογαριασμών των υποβληθέντων από τα κράτη μέλη
 για τις δαπάνες του οικονομικού έτους 1991 που χρημα
 τοδοτούνται από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προ
 σανατολισμού και Εγγυήσεων, τμήμα Εγγυήσεων, καθ ' ό
 μέρος απορρίπτει την αναδοχή από το ΕΓΤΠΕ ποσού
 103 161 493 560 ιταλικών λιρών κατά την εκκαθάριση των
 λογαριασμών τους οποίους υπέβαλε η Ιταλική Δημοκρα
 τία,
 Προσφυγή της Bremer Vulkan Verbund AG κατα της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 στις 1 Ιουλίου 1993
 (Υπόθεση C-63/95) Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 (95/C 137/16)
 Παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή των άρθρων 1 , 3 και 5
 του κανονισμού ( ΕΟΚ) αριθ. 729/70 του Συμβουλίου ('), του
 H προσφυγή της Bremer Vulkan Verbund AG κατα της άρθρου 8 του κανονισμού ( ΕΟΚ) αριθ . 1723/72 της Επιτρο
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (υπόθεση C-339/ πής (2) και των κανόνων του γαλακτοκομικού τομέα (άρθρο 4
 93 ), η οποία είχε παραπεμφθεί στο Πρωτοδικείο των Ευρω του κανονισμού (ΕΟΚ ) αριθ. 857/84 του Συμβουλίου (-*) με τις
 παϊκών Κοινοτήτων με διάταξη της 27ης Σεπτεμβρίου 1993 , διαδοχικές του τροποποιήσεις- κανονισμός ( ΕΟΚ) αριθ. 1
 σύμφωνα με το άρθρο 4 της αποφάσεως 93/350/Ευρατόμ, 1546/88 της Επιτροπής (4). Υπέρβαση εξουσίας — Έλλειψη
 ΕΚΑΧ , ΕΟΚ του Συμβουλίου της 8ης Ιουνίου 1993 για την αιτιολογίας: η Ιταλία συμμορφώθηκε πλήρως προς την
 τροποποίηση της αποφάσεως 88/591 /ΕΚΑΧ , ΕΟΚ, Ευρατόμ κοινοτική ρύθμιση όσον αφορά την εξαγορά των ποσοτήτων
 περί ιδρύσεως Πριοτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτή αναφοράς, ενώ ανέστειλε την αναδιανομή των ποσοτήτων
 των ('), με αριθμό υποθέσεως Τ-490/93 , κατέστη στις 8 Μαρ αυτών, σε πλήρη συμμόρφωση προς τους κοινοτικούς σκο
 τίου 1995 εκκρεμής ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊ πούς, λόγω της ιδιαιτέρας καταστάσεως με την οποία βρί
 κών Κοινοτήτων, αφού το Πρωτοδικείο εξέδωσε διάταξη με σκεται ακόμη αντιμέτωπη. Κατά το έτος 1991 , τότε δηλαδή
 την οποία έκρινε εαυτό αναρμόδιο για την εκδίκαση της ακριβώς που έληγε η προθεσμία αναδιανομής των εξαγο
 υποθέσεως και την ανέπεμψε στο Δικαστήριο, προκειμένου ραζομένων ποσοτήτων, την οποία η κοινοτική ρύθμιση όριζε
 να καταστεί δυνατή η συνεκδίκασή της με την υπόθεση για την 1η Ιουνίου 1991 , άρχισε να εμφαvίζεται σοβαρή
 C-329/93 (2). διάσταση μεταξύ της αληθούς γαλακτοπαραγωγής και της
 εθνικής εγγυημένης ποσότητας . Στη συνέχεια, όταν διαγρά
 φηκε με μεγαλύτερη σαφήνεια η σοβαρότητα του προβλήμα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα παρατέθη τος, η Ιταλία, τον Φεβρουάριο 1992, κατέστησε την κατάστα
 καν σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημε ση γνωστή στην Επιτροπή , προκαλώντας έτσι την έναρξη των
 ---pagebreak--- Αριθ. C 137/10 [ EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 3 . 6 . 95
 διαπραγματεύσεων για την αύξηση της συνολικής της ποσό Λογοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 τητας αναφοράς (αύξηση που , ως γνωστόν, χορηγήθηκε
 προσφάτως, με περιορισμένη αναδρομική ισχύ ). Τον Δεκέμ H αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν κανόνες
 βριο του 1992 , όταν το Συμβούλιο των Υπουργών Γεωργίας του ουσιαστικού δικαίου κατά την εφαρμογή του άρθρου 85
 της ΕΟΚ κατέληξε σε ένα πρώτο συμβιβασμό επί του (διατήρηση και στεγανοποίηση των διαφόρων εθνικών αγο
 αιτήματος της αυξήσεως της ιταλικής ποσοστώσεως, αποφα ρών λόγω της πολιτικής που εφαρμόζει η εταιρεία Parker για
 σίστηκε η χρηματοδότηση προγράμματος εγκαταλείψεως της τη διανομή των προϊόντων της· άνιση μεταχείριση της VIHO
 παραγωγής, προκειμένου να διευκολυνθεί η Ιταλία να μειώ σε σχέση με τις τιμές και τους όρους πωλήσεων).
 σει την εθνική της παραγωγή . Συνιστά πρωτοφανές σύμπτω
 μα σαφούς υπερβάσεως εξουσίας το ότι η Επιτροπή αποδο (') ΕΕ αριθ . C 54 της 4. 3 . 1994, σ. 15 .
 κιμάζει τώρα την Ιταλία διότι δεν ανακατένειμε τις ποσοσ
 τώσεις τι οποίες αγόρασε σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ)
 αριθ . 857/84, ενώ ταυτόχρονα το Συμβούλιο αποφάσιζε
 κοινοτική χρηματοδότηση υπέρ της μειώσεως της ιταλικής
 παραγωγής. Ενόψει της καταστάσεως , η ανακατανομή των
 164 000 τόνων που εξαγοράστηκαν κατά την έννοια του
 κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ . 857/84 0α οδηγούσε προφανώς σε Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 επιδείνωση της καταστάσεως. Γι' αυτό, η Ιταλία προτίμησε να κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις
 αναστείλει την ανακατανομή , η οποία τελούσε πλέον σε 20 Μαρτίου 1995
 αντίθεση προς τις πραγματικές κοινοτικές ανάγκες. (Υπόθεση C-82/95)
 (95/C 137/19 )
 (') ΕΕ αριθ . L 94 της 28. 4. 1970, σ. 13 ' ΕΕ ειδ. έκδ. 03/005 , σ. 93 .
 (: ) ΕΕ αριθ . L 186 της 16. 8. 1972 , σ. 1· ΕΕ ειδ. έκδ. 03/008,
 σ . 115 . H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 (■') ΕΕ αριθ . L 90 της 1 . 4 . 1984, σ. 13 . νη από τον Δημήτριο Γκουλούση , Νομικό Σύμβουλο της
 (4 ) ΕΕ αριθ . L 139 της 4. 6 . 1988. σ. 12 . Επιτροπής, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο
 Κρεμλή , μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της Επιτροπής, κτίριο
 Wagner, άσκησε , ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων στις 20 Μαρτίου 1995 προσφυγή κατά της
 Ελληνικής Δημοκρατίας.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 Αίτηση αναιρέσεως της VIHO Europe ΒV, η οποία υποβ
 λήθηκε στις 14 Μαρτίου 1995 κατά της αποφάσεως του 1 . Να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία παρέλειψε
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (πρώτο τμή να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της
 μα) της 12ης Ιανουαρίου 1995 στην υπόθεση Τ-102/92, VIHO συνθήκης ΕΟΚ, γιατί παρέλειψε να θεσπίσει και επικου
 Europe BV κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ρικώς να κοινοποιήσει στην Επιτροπή , μέσα στην προθεσ
 υποστηριζόμενης από την Parker Pen Ltd μία που είχε ταχθεί, τις αναγκαίες νομοθετικές , κανονισ
 (Υπόθεση C-73/95 P) τικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί
 ( 95/C 137/18) πλήρως προς την οδηγία 91 /3Θ8/ΕΟΚ του Συμβουλίου της
 10ης Ιουνίου 1991 (') σχετικά με την πρόληψη της χρησι
 μοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος για την
 H VIHO Europe BV, με έδρα το Μάαστριχτ (Κάτω Χώρες), νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
 εκπροσωπούμενη από τους δικηγόρους του δικηγορικού
 γραφείου Gleiss Lutz Hootz Hirsch und Partner της Στουτγ 2. Να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στη δικαστική
 άρδης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Marc δαπάνη .
 Loesch , 11 , rue Goethe , L- 1 637 Luxembourg, υπέβαλε στις
 14 Μαρτίου 1995 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (πρώτο τμήμα)
 της 12ης Ιανουαρίου 1995 στην υπόθεση Τ-102/92, VIHO Το άρθρο 16 της οδηγίας 91 /3Θ8/ΕΟΚ προβλέπει ότι τα κράτη
 Europe BV κατά Επιτροπής των Ευριοπαϊκών Κοινοτήτων, μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές
 υποστηριζομένης από την Parker Pen Ltd. και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την
 οδηγία πριν από την 1η Ιανουαρίου 1993 και ότι ενημερώνουν
 αμέσως την Επιτροπή .
 H αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 H Επιτροπή , μη έχοντας λάβει εκ μέρους της ελληνικής
 1 . αφού αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης κυβερνήσεως καμία κοινοποίηση μέτρων για την ενσωμάτω
 Ιανουαρίου 1995 στην υπόθεση Τ-102/92 ('), να ακυρώσει ση της ανωτέρω οδηγίας στην ελληνική έννομη τάξη,
 την απόφαση της Επιτροπής της 30ής Σεπτεμβρίου απηύθυνε , στις 12 Μαρτίου 1993 , προειδοποιητική επιστολή
 1992 , στην εν λόγω κυβέρνηση . Επειδή η ελληνική κυβέρνηση δεν
 απάντησε στην επιστολή αυτή, η Επιτροπή απηύθυνε στις
 2 , να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, 4 Ιουλίου 1994 αιτιολογημένη γνώμη , τάσσοντας στην ελλη
 περιλαμβανομένων και των εξόδων της παρεμβαίνουσας νική κυβέρνηση προθεσμία δύο μηνών προκειμένου να
 Parker Pen Ltd . συμμορφωθεί προς την οδηγία.


text:
 18.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 346/30
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Conseil d’État (Γαλλία) στις 27 Σεπτεμβρίου 2010 — Ministre de l’Intérieur, de l’Outre-mer et des Collectivités territoriales κατά Chambre de commerce et d’industrie (CCI) de l’Indre
 (Υπόθεση C-465/10)
 ()
 2010/C 346/50
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Conseil d'État
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer et des Collectivités territoriales
 Αναιρεσίβλητο: Chambre de commerce et d'industrie (CCI) de l'Indre
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Όσον αφορά την ύπαρξη νομικής βάσεως από την οποία να προκύπτει υποχρέωση ανακτήσεως της ενισχύσεως που χορηγήθηκε στο επιμελητήριο:
 Όταν αναθέτουσα αρχή η οποία έχει λάβει επιδοτήσεις στο πλαίσιο του ΕΤΠΑ δεν συμμορφώνεται με έναν ή περισσότερους κανόνες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων για την εκτέλεση του επιδοτούμενου προγράμματος, χωρίς να αμφισβητείται ότι το πρόγραμμα είναι επιλέξιμο για ενίσχυση από το εν λόγω ταμείο και ότι εκτελέστηκε, υπάρχει διάταξη του κοινοτικού δικαίου, και ιδίως των κανονισμών (ΕΟΚ) 2052/88 του Συμβουλίου της 24ης Ιουνίου 1988 (1) και (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1988 (2), στην οποία να μπορεί να θεμελιωθεί υποχρέωση ανακτήσεως των επιδοτήσεων; Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, η υποχρέωση αυτή ισχύει για οποιαδήποτε παράβαση των κανόνων συνάψεως δημοσίων συμβάσεων ή μόνον για ορισμένες παραβιάσεις και, στη δεύτερη περίπτωση, ποιες είναι αυτές;
 2)
 Σε περίπτωση έστω και εν μέρει καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, όσον αφορά τον τρόπο ανακτήσεως παρανόμως χορηγηθείσας ανακτήσεως:
 α)
 Συνιστά η παράβαση από αναθέτουσα αρχή, η οποία έχει λάβει ενίσχυση στο πλαίσιο του ΕΤΠΑ, ενός ή περισσότερων κανόνων σχετικών με τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων για την επιλογή του παρέχοντος στον οποίο ανατίθεται η εκτέλεση του επιδοτούμενου προγράμματος, παρατυπία κατά την έννοια του κανονισμού 2988/95 (3); Επηρεάζει το γεγονός ότι η αρμόδια εθνική αρχή δεν μπορούσε να αγνοεί, όταν αποφάσισε να χορηγήσει την ενίσχυση που είχε ζητηθεί στο πλαίσιο του ΕΤΠΑ, ότι ο δικαιούχος οικονομικός φορέας είχε ενεργήσει κατά παράβαση των κανόνων περί συνάψεως δημοσίων συμβάσεων για την πρόσληψη, πριν από τη χορήγηση της ενισχύσεως, του παρέχοντος στον οποίο ανατέθηκε η εκτέλεση του χρηματοδοτούμενου από την εθνική αρχή προγράμματος, τη διαπίστωση παρατυπίας κατά την έννοια του κανονισμού 2988/95;
 β)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 2 α) και εφόσον, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο (απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 2009, C-278/07 έως C-280/07, Hauptzollamt Hamburg-Jonas κατά Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co), η προθεσμία παραγραφής την οποία προβλέπει το άρθρο 3 του κανονισμού 2988/95 εφαρμόζεται σε διοικητικά μέτρα όπως αυτό της ανακτήσεως αχρεωστήτως καταβληθείσας σε οικονομικό φορέα ενισχύσεως λόγω παρατυπιών που διέπραξε ο οικονομικός φορέας:
 —
 είναι δυνατόν η προθεσμία παραγραφής να αρχίσει να τρέχει από την ημερομηνία καταβολής της ενισχύσεως στον δικαιούχο ή από την ημερομηνία χρησιμοποιήσεως από τον δικαιούχο της ληφθείσας επιδοτήσεως για την αμοιβή του παρέχοντος που προσλήφθηκε κατά παράβαση ενός ή περισσότερων κανόνων σχετικών με τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων;
 —
 πρέπει να θεωρηθεί ότι η εν λόγω προθεσμία διακόπτεται με τη διαβίβαση, από την αρμόδια εθνική αρχή στον δικαιούχο της επιδοτήσεως, εκθέσεως ελέγχου με την οποία διαπιστώνεται ότι δεν τηρήθηκαν οι κανόνες συνάψεως των δημοσίων συμβάσεων και συνιστάται στην εθνική αρχή να ζητήσει την επιστροφή των καταβληθέντων ποσών;
 —
 όταν κράτος μέλος κάνει χρήση της δυνατότητας που του παρέχει η παράγραφος 3 του άρθρου 3 του κανονισμού 2988/95 να εφαρμόσει μακρότερη προθεσμία παραγραφής, και ειδικότερα όταν, στη Γαλλία, εφαρμόζεται η προθεσμία του κοινού δικαίου την οποία προέβλεπε κατά τον χρόνο των επίδικων πραγματικών περιστατικών το άρθρο 2262 του αστικού κώδικα, σύμφωνα με το οποίο: «Όλες οι αγωγές, εμπράγματες και προσωπικές, παραγράφονται μετά την πάροδο τριάντα ετών [...]», πρέπει η συμβατότητα μιας τέτοιας προθεσμίας με το κοινοτικό δίκαιο, και ειδικότερα με την αρχή της αναλογικότητας, να εκτιμηθεί βάσει της μέγιστης προθεσμίας παραγραφής την οποία προβλέπει το εθνικό κείμενο που χρησιμεύει ως νομική βάση για το αίτημα ανακτήσεως, το οποίο προβάλλει η εθνική διοίκηση, ή βάσει της προθεσμίας που εφαρμόζεται πράγματι στη συγκεκριμένη περίπτωση;
 γ)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα 2 α), εμποδίζουν τα οικονομικά συμφέροντα της Κοινότητας την εφαρμογή από το δικαστήριο, για την καταβολή ενισχύσεως ανάλογης με την επίδικη εν προκειμένω, τους εθνικούς κανόνες που αφορούν την ανάκληση αποφάσεων από τις οποίες απορρέουν δικαιώματα, σύμφωνα με τους οποίους, εκτός από τις περιπτώσεις ανίσχυρου, εκδόσεως λόγω πλάνης ή αιτήματος του δικαιούχου, η διοίκηση μπορεί να ανακαλέσει ατομική απόφαση από την οποία απορρέουν δικαιώματα, εφόσον δεν είναι νόμιμη, μόνον εντός προθεσμίας τεσσάρων μηνών από την έκδοσή της, μολονότι η ατομική διοικητική απόφαση μπορεί, όταν μάλιστα αφορά την καταβολή ενισχύσεως, να συνοδεύεται από διαλυτικές αιρέσεις, η πλήρωση των οποίων επιτρέπει την ανάκτηση της ενισχύσεως χωρίς χρονικό περιορισμό; Διευκρινίζεται ότι το Conseil d’Etat έχει κρίνει ότι ο εθνικός αυτός κανόνας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η επίκλησή του είναι δυνατή μόνον από τον καλής πίστεως δικαιούχο ενισχύσεως η οποία καταβλήθηκε αχρεωστήτως κατ’ εφαρμογή κοινοτικής πράξεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 2052/88 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου 1988, για την αποστολή των διαρθρωτικών ταμείων, την αποτελεσματικότητά τους και τον συντονισμό των παρεμβάσεών τους μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των άλλων υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων (EE L 185, σ. 9).
 (2) Κανονισμός (ΕΟΚ) 4253/88 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1988, για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των λοιπών υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων (EE L 374, σ. 1).
 (3) Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (EE L 312, σ. 1).


text:
 1.8.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 279/8
 Διάταξη του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 12ης Μαΐου 2016 [αιτήσεις του Consiglio di Stato (Ιταλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Security Service Srl (C-692/15), Il Camaleonte Srl (C-693/15), Vigilanza Privata Turris Srl (C-694/15) κατά Ministero dell’Interno (C-692/15 και C-693/15), Questura di Napoli, Questura di Roma (C-692/15)
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-692/15 έως C-694/15) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Άρθρο 53, παράγραφος 2 - Ελευθερία εγκαταστάσεως και ελεύθερη παροχή υπηρεσιών - Αμιγώς εσωτερική κατάσταση - Πρόδηλη αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου))
 (2016/C 279/13)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Consiglio di Stato
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Security Service Srl (C-692/15), Il Camaleonte Srl (C-693/15), Vigilanza Privata Turris Srl (C-694/15)
 κατά
 Ministero dell’Interno (C-692/15 και C-693/15), Questura di Napoli, Questura di Roma (C-692/15)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι προδήλως αναρμόδιο να απαντήσει στα ερωτήματα τα οποία υπέβαλε το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας, Ιταλία), με αποφάσεις της 12ης Νοεμβρίου 2015.
 (1) ΕΕ C 106 της 21.3.2016.


text:
C 200/56 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 14.7.2001
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-58/00 (1) ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-25/00 (1)
 (2001/C 200/103) (2001/C 200/105)
 Με δια ́ταξη της 7ης Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́- Με δια ́ταξη της 15ης Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου
 σεως C-58/00: (αι ́τηση του Oberlandesgericht Innsbruck για των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́-
 την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Leopold Hein κατα ́ σεως C-25/00: (αι ́τηση της Commissione tributaria regionale di
 Pensionsversicherungsanstalt der Αrbeiter, Landesstelle Venezia για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Ufficio delle
 Salzburg. Entrate di Venezia 2 κατα ́ Ηοtel Plaza SpA.
 (1) ΕΕ C 135 της 13.5.2000. (1) ΕΕ C 102 της 8.4.2000.
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-247/00 (1)
 ∆ιαγραφη ́ της υποθε ́σεως C-375/00 (1)
 (2001/C 200/104)
 Με δια ́ταξη της 7ης Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου (2001/C 200/106)
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́-
 σεως C-247/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των κατα ́ Με δια ́ταξη της 18ης Μαι ̈́ου 2001 ο Προ ́εδρος του ∆ικαστηρι ́ου
 Πορτογαλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας. των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των αποφα ́σισε τη διαγραφη ́ της υποθε ́-
 σεως C-375/00: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των κατα ́
 Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας.
 (1) ΕΕ C 233 της 12.8.2000.
 (1) ΕΕ C 372 της 23.12.2000.


text:
 7.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/15
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Supremo Tribunal Administrativo (Πορτογαλία) στις 9 Απριλίου 2014 — Saudaçor — Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos de Saúde dos Açores, SA κατά Fazenda Pública
 (Υπόθεση C-174/14)
 2014/C 212/16
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Supremo Tribunal Administrativo
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: Saudaçor — Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos de Saúde dos Açores, S.A.
 Αναιρεσίβλητος: Fazenda Pública
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Μπορεί ο εθνικός δικαστής να ερμηνεύσει την έννοια του οργανισμού δημοσίου δικαίου, κατά το άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, λαμβάνοντας υπόψη την έννοια του οργανισμού δημοσίου δικαίου κατά το άρθρο 1, σημείο 9, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ (2) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004;
 2)
 Εμπίπτει στην έννοια του οργανισμού δημοσίου δικαίου ο οποίος ενεργεί ως δημόσια αρχή, κατά το άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, οντότητα συσταθείσα ως ανώνυμη εταιρεία, με αποκλειστικά δημόσια κεφάλαια και πλήρως ελεγχόμενη από την Αυτόνομη Περιφέρεια των Αζορών, σκοπός της οποίας είναι η άσκηση συμβουλευτικών και διαχειριστικών δραστηριοτήτων στον τομέα του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας, για την προαγωγή και τον εξορθολογισμό του, οι οποίες ασκούνται σε εκτέλεση προγραμματικών συμβάσεων συναπτόμενων με την Αυτόνομη Περιφέρεια των Αζόρων, και στην οποία έχει ανατεθεί η δημόσια εξουσία για λογαριασμό της Αυτόνομης Περιφέρειας στον εν λόγω τομέα, η οποία Αυτόνομη Περιφέρεια είναι αρχικά αρμόδια για την παροχή της δημόσιας υπηρεσίας υγείας;
 3)
 Μπορεί να θεωρηθεί, λαμβανομένων υπόψη των οριζομένων στην ως άνω οδηγία, ότι το αντάλλαγμα το οποίο λαμβάνει η εν λόγω εταιρεία, συνιστάμενο στη διάθεση των απαραίτητων οικονομικών πόρων για την εκτέλεση των προγραμματικών συμβάσεων, συνιστά αμοιβή για τις παρεχόμενες υπηρεσίες, ώστε η εταιρεία να μπορεί να θεωρηθεί υποκείμενη στον ΦΠΑ;
 4)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, πληροί η εν λόγω εταιρεία τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να επικαλεστεί τον κανόνα της απαλλαγής από τον φόρο, ο οποίος περιέχεται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006;
 (1) Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006 , σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ L 347, σ. 1).
 (2) Οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (ΕΕ L 134, σ. 114)


text:
 27.10.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 331/33
 Προσφυγή της 21ης Αυγούστου 2012 — ΖΖ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-89/12)
 (2012/C 331/62)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ΖΖ (εκπρόσωποι: S. Rodrigues, A. Blot και A. Tymen, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής περί μη ανακατάξεως της προσφεύγουσας σε βαθμό.
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την από 10 Μαΐου 2012 απόφαση του διευθυντή της Διευθύνσεως Δ της ΓΔ Ανθρώπινου Πόροι και Ασφάλεια, η οποία διαβιβάστηκε στην προσφεύγουσα με υπηρεσιακό σημείωμα της 11ης Μαΐου 2012 και με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση της προσφεύγουσας της 25ης Ιανουαρίου 2012·
 —
 εφόσον παρίσταται ανάγκη, να ακυρώσει την απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2011 περί απορρίψεως της από 29 Ιουνίου 2011 αιτήσεως της προσφεύγουσας·
 —
 να υποχρεώσει την καθής να λάβει τα αναγκαία διορθωτικά μέτρα προς αποκατάσταση της τηρήσεως, έναντι της προσφεύγουσας, της αρχής της ισοδυναμίας των σταδιοδρομιών·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.