text:
2. 9. 95 I EL 1 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 229/11
 ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ άρθρου 12 παράγραφος 1 στοιχείο ε) της οδηγίας 69/
 της 11ης Ιουλίου 1995 335/ΕΟΚ (*) της 17ης Ιουλίου 1969 περί των εμμέσων φόρων
 των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, ή
 στην υπόθεση C-266/94: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο μπορεί κάθε κράτος μέλος να αποφασίζει ελεύθερα τι πρέπει
 τήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας (') να θεωρείται ως «αντιπαροχή για συγκεκριμένη υπηρε
 (Παράβαση κράτουςμέλους — Οδηγία 92/44/ΕΟΚ — Αιτιο σία»;
 λογημένη γνώμη — Παράλειψη εξετάσεως των παρατηρή
 σεων που διατύπωσε το κράτος ως απάντηση στην όχληση — Ερώτημα 2:
 Απαράδεκτο)
 (95/C 229/20 Μπορεί η βάση υπολογισμού φόρων, που επιβάλλονται από
 κράτος μέλος κατ' επίκληση του άρθρου 12 παράγραφος 1
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική) στοιχείο ε) της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ για την καταχώριση
 ιδρύσεως ανώνυμης εταιρείας ή εταιρείας περιορισμένης
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο ευθύνης ή της αυξήσεως του κεφαλαίου της, να περιλαμβάνει
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου») τις ακόλουθες δαπάνες ή ορισμένες από αυτές:
 Στην υπόθεση C-266/94, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο — καταβολή μισθών ή εισφορές συντάξεως για τους υπαλ
 τήτων (εκπρόσωπος: Blanca Rodriguez Galindo) κατά Βασι λήλους οι οποίοι δεν συμπράττουν στη διαδικασία της
 λείου της Ισπανίας (εκπρόσωποι: Albert José Navarro Gon καταχωρίσεως, όπως το διοικητικό προσωπικό της αρμό
 zalez και Miguel Bravo-Ferrer Delgado, abogado del Estado), διας για την καταχώριση αρχής ή το προσωπικό της
 που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της αρμόδιας για την καταχώριση αρχής ή άλλων αρχών, που
 Ισπανίας, μη θεσπίζοντας όλα τα αναγκαία μέτρα για να ασχολείται με νομοπαρασκευαστικές εργασίες που αφο
 συμμορφωθεί προς την οδηγία 92/44/ΕΟΚ του Συμβουλίου ρούν τομείς του δικαίου των εταιριών,
 της 5ης Ιουνίου 1992 σχετικά με την εφαρμογή της παροχής — δαπάνες που συνεπάγεται η καταχώριση άλλων εταιρι
 ανοικτού δικτύου στις μισθωμένες γραμμές (2), παρέβη τις κών πράξεων για τις οποίες το κράτος μέλος έχει ορίσει ότι
 υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή , το Δικαστήριο, δεν πρέπει να καταβάλλεται συγκεκριμένη αντιπαροχή,
 συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, F. A.
 Schockweiler, P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, P. Jann, προέ — δαπάνες για την εκτέλεση άλλων καθηκόντων πλην της
 δρους τμήματος, G. F. Mancini, K. N. Κακούρη, J. C. καταχωρίσεως τα οποία υπέχει η αρμόδια για την κατα
 Moitinho de Almeida, J. L. Murray, D. A. O. Edward χώριση αρχή κατ' εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας
 (εισηγητή), J.-P. Puissochet, G. Hirsch και H. Ragnemalm, και συναφούς προς αυτήν νομοθεσίας, όπως η εποπτεία
 δικαστές, γενικός εισαγγελέας: M. B. Elmer, γραμματέας: επί της λογιστικής διαχειρίσεως εταιρειών και o έλεγχος
 R. Grass, εξέδωσε, στις 11 Ιουλίου 1995 , διάταξη με το των λογιστικών βιβλίων εταιρειών,
 ακόλουθο διατακτικό :
 — πλασματική απόδοση κεφαλαίου και απόσβεση όλων των
 1 ) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη. δαπανών επενδύσεως που η αρμόδια για τις καταχωρίσεις
 αρχή θεωρεί ότι αφορούν τους τομείς που διέπονται από
 2) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. το εταιρικό ή άλλο συναφές δίκαιο,
 (!) ΕΕ αριθ . C 304 της 20. 10. 1994. — δαπάνες υπηρεσιακών ταξιδιών που δεν έχουν σχέση με
 (2) ΕΕ αριθ . L 165 της 19 . 6. 1992, σ. 27 . τις συγκεκριμένες εργασίες καταχωρίσεως,
 — δαπάνες που αφορούν την εκ μέρους της αρμόδιας για τις
 καταχωρίσεις αρχής παροχή πληροφοριών και υποδείξε
 ων προς το κοινό που δεν έχουν σχέση με τις συγκεκρι
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που μένες εργασίες καταχωρίσεως, όπως διαλέξεις, σύνταξη
 υπέβαλε το Østre Landsret με απόφαση της 8ης Ιουνίου 1995 άρθρων και ενημερωτικών φυλλαδίων, και διοργάνωση
 στην υπόθεση Fantask A/S κ.λπ. κατά Industriministeriet συναντήσεων με επαγγελματικούς οργανισμούς και άλ
 (Erhvervsministeriet) λους οικονομικούς ομίλους.
 (Υπόθεση C-188/95)
 Ερώτημα 3:
 (95/C 229/21 )
 α) Έχει το άρθρο 12 παράγραφος 1 στοιχείο ε) της οδηγίας
 Με απόφαση της 8ης Ιουνίου 1995 , η οποία περιήλθε στη 69/335/ΕΟΚ την έννοια ότι κράτος μέλος δεν μπορεί να
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καθορίζει τυποποιημένα τέλη με διατάξεις που ισχύουν
 στις 15 Ιουνίου 1995, το 0stre Landsret, στο πλαίσιο της χρονικώς απεριορίστως;
 διαφοράς μεταξύ Fantask A/S κ.λπ. και Industriministeriet
 (Erhvervsministeriet) που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το β) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, το κράτος μέλος
 Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των υποχρεούται να προσαρμόζει κάθε έτος ή εντός άλλων
 ακόλουθων ερωτημάτων: ορισμένων ορίων τους συντελεστές των τελών;
 Ερώτημα 1 : γ) Έχει σημασία για την απάντηση στο ερώτημα το αν τα
 τέλη καθορίζονται ανάλογα με το κατά ποσόν μέγεθος
 Εμποδίζει το κοινοτικό δίκαιο τα κράτη μέλη να προβαίνουν της αυξήσεως κεφαλαίου που δηλώνεται για καταχώρι
 στον καθορισμό της έννοιας του «ανταποδοτικού φόρου » του ση ;
 ---pagebreak--- Αριθ. C 229/12 (_EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 2. 9. 95
 Ερώτημα 4: Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 υπέβαλε 20 Finanzgericht Hamburg με διάταξη της 7ης Ιου
 Έχει το άρθρο 12 παράγραφος 1 στοιχείο ε), σε συνδυασμό με νίου 1995 στην υπόθεση Firma A. Moksel AG κατά
 το άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ, την Hauptzollamt Hamburg Jonas
 έννοια ότι το ποσό που εισπράττεται ως αντιπαροχή για
 συγκεκριμένη υπηρεσία, όπως π.χ. καταχώριση ιδρύσεως (Υπόθεση C-223/95)
 ανώνυμης εταιρείας ή εταιρείας περιορισμένης ευθύνης ή (95/C 229/22)
 αυξήσεως του κεφαλαίου της, πρέπει να υπολογίζεται βάσει
 των πραγματικών δαπανών που συνεπάγεται η συγκεκριμένη Με διάταξη της 7ης Ιουνίου 1995, η οποία περιήλθε στη
 υπηρεσία — καταχώριση —, ή μπορεί ως επιβάρυνση για Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 κάθε συγκεκριμένη καταχώριση να καθορίζεται, π.χ., βασικό στις 27 Ιουνίου 1995 , το Finanzgericht Hamburg, στο πλαίσιο
 τέλος 4 επί τοις χιλίοις επί της ονομαστικής εισφοράς της διαφοράς μεταξύ Firma A. Moksel AG και Hauptzollamt
 κεφαλαίου , οπότε το μέγεθος της επιβαρύνσεως είναι ανε Hamburg Jonas, που εκκρεμεί ενώπιον του , ζητεί από το
 ξάρτητο από το χρόνο που ανάλωσε η αρμόδια για τις Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του
 καταχωρίσεις αρχή, και από τις λοιπές δαπάνες που είναι εξής ερωτήματος:
 αναγκαίες για τη διενέργεια της καταχωρίσεως; Έχει το άρθρο 8 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ)
 αριθ. 3665/87 της 27ης Νοεμβρίου 1987 (J ), όπως διορθώθηκε
 Ερώτημα 5: στις 8 Δεκεμβρίου 1988, σε συνδυασμό με το άρθρο 9
 Έχει το άρθρο 12 παράγραφος 1 στοιχείο ε), σε συνδυασμό με παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, την έννοια ότι στις εν λόγω
 το άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ, την διατάξεις εμπίπτουν επίσης προϊόντα τα οποία εισήχθησαν
 έννοια ότι το κράτος μέλος πρέπει, κατά τον υπολογισμό του από την πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας στην
 ποσού που ενδεχομένως πρέπει να επιστραφεί, να λαμβάνει Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, κατά την περίο
 ως βάση ότι o φόρος πρέπει να αντιστοιχεί προς τις δαπάνες δο μεταξύ 24ης Μαΐου και 22ας Ιουνίου 1990, βάσει κατ'
 που συνεπάγεται η συγκεκριμένη υπηρεσία κατά το χρονικό εξαίρεση αδείας μεταποιήσεως υπό διαμετακόμιση εμπορευ
 σημείο της παροχής της, ή μπορεί το κράτος μέλος να προβεί μάτων, και τα οποία εξήχθησαν στις 10 Ιανουαρίου 1991 προς
 σε συνολική εκτίμηση εντός μακρύτερης περιόδου , π.χ. μιας τρίτο κράτος;
 ετησίας χρήσεως, ή εντός της περιόδου κατά την οποία είναι (') ΕΕ αριθ. L 351 της 14. 12. 1987, σ. 1 .
 δυνατή , κατά το εθνικό δίκαιο, η προβολή αξιώσεως επι
 στροφής;
 Ερώτημα 6: Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 Αν στο εθνικό δίκαιο ισχύει μια γενική αρχή κατά την οποία υπέβαλε η Pretura Circondariale di Pescara, Sezione distac
 κατά την κρίση της αξιώσεως περί επιστροφής τελών, που cata di San Valentino in Abruzzo Citeriore με διάταξη της
 έχουν εισπραχθεί χωρίς να υφίσταται το αναγκαίο προς 15ης Δεκεμβρίου 1994 στο πλαίσιο της ποινικής δίκης κατά
 Anselmo Savini
 τούτο έρεισμα, έχει σημασία το ότι η σχετική επιβολή
 πραγματοποιήθηκε κατ' εφαρμογή κανόνων που ίσχυσαν επί (Υπόθεση C-224/95)
 μακρό χρονικό διάστημα, χωρίς ούτε οι αρχές ούτε άλλοι (95/C 229/23)
 ενδιαφερόμενοι να έχουν αντιληφθεί ότι η εν λόγω επιβολή
 δεν είχε έρεισμα, αντιτάσσεται τότε, κατά τα ανωτέρω, το Με διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 1994, η οποία περιήλθε στη
 κοινοτικό δίκαιο στη στέρηση της δυνατότητας να ικανοποι Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 ηθεί μια στηριζόμενη σ' αυτό αξίωση επιστροφής τελών που στις 27 Ιουνίου 1995 , η Pretura Circondariale di Pescara,
 εισπράχθηκαν κατ' αντίθεση προς την οδηγία 69/335/ΕΟΚ; Sezione distaccata di San Valentino in Abruzzo Citeriore, στο
 πλαίσιο της ποινικής δίκης κατά Anselmo Savini, που εκκρε
 Ερώτημα 7: μεί ενώπιον της, ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση
 προδικαστικής αποφάσεως επί των ακόλουθων ερωτημά
 Αντίκειται το κοινοτικό δίκαιο σε εθνική νομική κατάσταση των :
 κατά την οποία οι αρχές κράτους μέλους προβάλλουν
 λυσιτελώς, σε υποθέσεις που αφορούν αξιώσεις επιστροφής 1 ) Προβλέπει η ρύθμιση της ΕΟΚ ότι εκφεύγουν του
 τελών που εισπράχθηκαν κατ' αντίθεση προς την οδηγία ορισμού του αποβλήτου και του σχετικού καθεστώτος
 69/335/ΕΟΚ, ότι o κατά το εθνικό δίκαιο χρόνος παραγραφής προστασίας της υγείας και του περιβάλλοντος οι ουσίες
 αρχίζει από χρονικό σημείο κατά το οποίο υφίστατο πλημ και τα αντικείμενα που είναι δεκτικά οικονομικής επα
 μελής μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 69/ ναχρησιμοποιήσεως;
 335/ΕΟΚ;
 2) Καταλαμβάνει η έννοια του αποβλήτου , όπως αυτή
 Ερώτημα 8: προκύπτει από την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου
 της 18ης Μαρτίου 1991 , για την τροποποίηση της οδηγίας
 Συνεπάγεται το άρθρο 10 παράγραφος 1 , σε συνδυασμό με το 75/442/ΕΟΚ περί των στερεών αποβλήτων ('), την οδηγία
 άρθρο 12 παράγραφος 1 στοιχείο ε) της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ, 91/689/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 1991
 κατά την ερμηνεία που εκτίθεται στα προαναφερθέντα για τα επικίνδυνα απόβλητα (2) και τον καινονισμό
 ερωτήματα, την ύπαρξη δικαιωμάτων τα οποία οι πολίτες (ΕΟΚ) αριθ . 259/93 του Συμβουλίου της 1ης Φεβρουα
 κάθε κράτους μέλους μπορούν να επικαλεστούν ενώπιον των ρίου 1993 σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο
 εθνικών δικαστηρίων; των μεταφορών αποβλήτων στο εσωτερικό της Κοινότη
 τας καθώς και κατά την είσοδο και έξοδό τους (3), κάθε
 (!) ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001 , σ. 20.
 ουσία την οποία o κάτοχος της απορρίπτει ή προτίθεται ή
 υποχρεούται να απορρίψει, ασχέτως του αν


text:
 25.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 147/10
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Cour de cassation (Βέλγιο) στις 22 Φεβρουαρίου 2013 — Philippe Gruslin κατά Citibank Belgium SA
 (Υπόθεση C-88/13)
 2013/C 147/17
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Cour de cassation
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Philippe Gruslin
 Αναιρεσίβλητη: Citibank Belgium SA
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 45 της οδηγίας 85/611/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ) (1), την έννοια ότι ο όρος «πληρωμές στους μεριδιούχους» αφορά επίσης την παράδοση στους μεριδιούχους τίτλων ονομαστικών μεριδίων;
 (1) ΕΕ L 375, σ. 3.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 23.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 344/65
 Προσφυγή της 25ης Σεπτεμβρίου 2013 — Leder & Schuh International κατά ΓΕΕΑ — Epple (VALDASAAR)
 (Υπόθεση T-519/13)
 2013/C 344/119
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Leder & Schuh International AG (Σάλτσμπουργκ, Αυστρία) (εκπρόσωπος: S. Korn, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Valerie Epple (Bronnen, Γερμανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών, να απορρίψει την ανακοπή, και
 —
 να καταδικάσει το καθού στα έξοδα της διαδικασίας προσφυγής, καθώς και στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα.
 Σήμα προς καταχώριση: Λεκτικό σήμα «VALDASAAR» για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 18, 25 και 35 ‒ Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος υπ’ αριθ. 9 591 249.
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η Valerie Epple.
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Λεκτικό σήμα «Val d'Azur» για προϊόντα της κλάσεως 25.
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Η ανακοπή έγινε μερικώς δεκτή.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Μερική απόρριψη της προσφυγής.
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του κανονισμού 207/2009, καθότι δεν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των συγκρουόμενων σημάτων.


text:
 14.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/24
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Tribunal Supremo (Ισπανία) στις 15 Φεβρουαρίου 2007 — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones κατά Administración del Estado
 (Υπόθεση C-82/07)
 (2007/C 82/44)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal Supremo
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones
 Καθής: Administración del Estado
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Υποχρεούνται τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τα άρθρα 3, παράγραφος 2, και 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/21/ΕΚ (1), σε συνδυασμό με την ενδέκατη αιτιολογική της σκέψη, να αναθέτουν σε διαφορετικές αρχές αφενός τις «κανονιστικές »και αφετέρου τις «εκτελεστικές »αρμοδιότητες, όσον αφορά την παραχώρηση εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως και τη διαχείριση των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως;
 2)
 Σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος έχει αναθέσει, κατά τη μεταφορά της οδηγίας 2002/21/ΕΚ στην εθνική του έννομη τάξη, σε συγκεκριμένη αρχή την παραχώρηση εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως και τη διαχείριση των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως, μπορεί ταυτόχρονα να μειώσει τις σχετικές αρμοδιότητες της αρχής αυτής, αναθέτοντάς τις σε άλλες αρχές ή στο ίδιο το κράτος, κατά τρόπον ώστε να προκύπτει στην πραγματικότητα ένας καταμερισμός της διαχειρίσεως των πόρων αυτών μεταξύ διαφόρων αρχών;
 (1) Οδηγία 2002/21/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, σχετικά με κοινό κανονιστικό πλαίσιο για δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία πλαίσιο) (EE L 108, σ. 33).


text:
 21.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 152/11
 Αναίρεση που άσκησε στις 25 Φεβρουαρίου 2011 η E.ON Energie AG κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 15 Δεκεμβρίου 2010 στην υπόθεση T-141/08 — E.ON Energie AG κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-89/11 P)
 2011/C 152/20
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: E.ON Energie AG (εκπρόσωποι: A. Röhling, F. Dietrich και R. Pfromm, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και να ακυρώσει την απόφαση της αναιρεσίβλητης C(2008) 377 τελικό, της 30ής Ιανουαρίου 2008 (υπόθ. COMP/B-1/39.326), η οποία επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα στις 6 Φεβρουαρίου 2008,
 —
 επικουρικά, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να ακυρώσει την αναφερθείσα στο σημείο 1 απόφαση της Επιτροπής κατά το μέρος κατά το οποίο
 α)
 επιβλήθηκε πρόστιμο στην αναιρεσείουσα,
 β)
 καταδικάστηκε η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα,
 και να δεχτεί τα αιτήματα που υπέβαλε πρωτοδίκως η νυν αναιρεσείουσα,
 —
 τελείως επικουρικά, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο,
 —
 να καταδικάσει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η αναιρεσείουσα προσβάλλει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και ζητεί την αναίρεση της απόφασης αυτής και την ακύρωση της απόφασης της αναιρεσίβλητης C(2008) 377 τελικό, της 30ής Ιανουαρίου 2008 (υπόθ. COMP/B-1/39.326). Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση επικυρώθηκε η απόφαση της αναιρεσίβλητης για την επιβολή προστίμου, με την οποία η αναιρεσείουσα κατηγορούνταν ότι είχε διαρρήξει τη σφραγίδα που είχαν θέσει σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 οι εκπρόσωποι της αναιρεσίβλητης και ότι έτσι είχε παραβεί, «έστω και εξ αμελείας», το άρθρο 23, παράγραφος 1, στοιχείο ε', του κανονισμού 1/2003. Η αναιρεσείουσα προβάλλει έξι λόγους αναίρεσης:
 1)
 Κατά την αναιρεσείουσα, η κατανομή του βάρους απόδειξης στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο είναι νομικά εσφαλμένη, πράγμα που συνιστά παράλληλα παραβίαση της αρχής για το τεκμήριο αθωότητας και της αρχής in dubio pro reo, η οποία διέπει τις κοινοτικές αποφάσεις. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε ειδικότερα υπόψη ότι το αποδεικτικό μέσο που συνίσταται στη σφραγίδα που φυλάχτηκε (αναμφισβήτητα) για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από την προβλεπόμενη διάρκεια ζωής της (shelf life) δεν αποτελεί «αρκούντως ακριβές» αποδεικτικό στοιχείο για την ύπαρξη παράβασης.
 2)
 Στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης λόγω της εσφαλμένης υπαγωγής των πραγματικών στοιχείων στον νομικό κανόνα. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη, κατά την αντιστροφή του βάρους αποδείξεως, το κριτήριο της «αμφισβήτησης» της αποδεικτικής αξίας της σφραγίδας, το οποίο καθιέρωσε αρχικά το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο, λόγω του ότι στη συνέχεια, κατά την υπαγωγή των πραγματικών στοιχείων, έθεσε την απαίτηση άμεσης «αιτιώδους συνάφειας» μεταξύ αυτής της υπερβολικής παλαιότητας της σφραγίδας και της εμφάνισης ενός ψευδώς θετικού αποτελέσματος.
 3)
 Στο πλαίσιο του τρίτου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των αποδεικτικών στοιχείων και ότι συνεπώς παρέβη συγχρόνως τους κανόνες της λογικής, τη γενική αρχή του κράτους δικαίου και, ακόμη μία φορά, την υποχρέωση αιτιολόγησης. Συναφώς η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ιδίως ότι το Γενικό Δικαστήριο, δεχόμενο ότι το «πρακτικό για τη θέση της σφραγίδας» συνιστά επαρκές αποδεικτικό στοιχείο για τη νομότυπη σφράγιση, προσέδωσε στο αποδεικτικό αυτό στοιχείο περιεχόμενο που δεν μπορεί να συναχθεί από το ίδιο το στοιχείο αυτό.
 4.
 Στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η αιτιολόγηση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου είναι επίσης πλημμελής λόγω παράβασης των κανόνων της λογικής. Το Γενικό Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τις άλλες σφραγίσεις στο κτίριο της προσφεύγουσας, συνάγει από τη λειτουργία των σφραγίδων που χρησιμοποιήθηκαν για τις εν λόγω σφραγίσεις ορισμένο λογικά ανεξήγητο συμπέρασμα σχετικά με τη λειτουργία επίσης της επίμαχης σφραγίδας.
 5)
 Στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη τους κανόνες της νομότυπης διεξαγωγής αποδείξεων, τους κανόνες της λογικής και την αρχή in dubio pro reo. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κακώς, ότι ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας σχετικά με την κατάσταση των ενδείξεων «VOID» στο πλαίσιο της πόρτας ήταν αλυσιτελής και, κατά παράβαση των κανόνων της νομότυπης διεξαγωγής αποδείξεων, δεν διέταξε τη σχετική διεξαγωγή αποδείξεων.
 6)
 Στο πλαίσιο του έκτου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται τέλος ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο, καθόσον παρέβη για μια ακόμη φορά τους κανόνες της νομότυπης διεξαγωγής αποδείξεων και την αρχή του κράτους δικαίου σχετικά με την αναλογικότητα που πρέπει να διέπει την επιμέτρηση του προστίμου. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το ελαφρυντικό στοιχείο ότι η ίδια η αναιρεσίβλητη ευθύνεται για την κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά την ημέρα του επιτόπιου ελέγχου και που δεν ήταν δυνατόν στη συνέχεια να διασαφηνιστεί. Επιπλέον, όσον αφορά την έκταση της προσβολής του προστατευόμενου αγαθού, κακώς το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να διατάξει τη διεξαγωγή αποδείξεων για τη βαρύτητα της πράξης και, συνεπώς, για το ζήτημα του ανοίγματος της πόρτας, το οποίο ήταν σημαντικό για τον καθορισμό του ύψους του προστίμου.


text:
 15.5.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 151/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 15ης Μαρτίου 2017 — Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA κατά New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Sitre Srl, Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων, Βασιλείου των Κάτω Χωρών, Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-324/15 P) (1)
 ([Αίτηση αναιρέσεως - Κανονισμός (ΕΚ) 1907/2006 (κανονισμός REACH) - Άρθρο 57, στοιχείο στʹ - Αδειοδότηση - Άκρως ανησυχητικές ουσίες - Προσδιορισμός - Ισοδύναμο επίπεδο ανησυχίας - Eξαϋδρομεθυλοφταλικός ανυδρίτης, εξαϋδρο-4-μεθυλοφταλικός ανυδρίτης, εξαϋδρο-1-μεθυλοφταλικός ανυδρίτης και εξαϋδρο-3-μεθυλοφταλικός ανυδρίτης])
 (2017/C 151/07)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA (εκπρόσωποι: C. Mereu και M. Grunchard, avocats)
 Λοιποί διάδικοι στη διαδικασία: New Japan Chemical (εκπρόσωποι: C. Mereu και M. Grunchard, avocats), REACh ChemAdvice GmbH (εκπρόσωποι: C. Mereu και M. Grunchard, avocats), Sitre Srl (εκπρόσωποι: C. Mereu και M. Grunchard, avocats), Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA) (εκπρόσωποι: M. Heikkilä, C. Buchanan, W. Broere και T. Zbihlej, επικουρούμενοι από τον J. Stuyck, advocaat), Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: C. Schillemans και M. Bulterman), Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: D. Kukovec και K. Mifsud-Bonnici)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Η Hitachi Chemical Europe GmbH και η Polynt SpA φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους και καταδικάζονται στα δικαστικά έξοδα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων (ECHA).
 3)
 Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 4)
 Η New Japan Chemical και η REACh ChemAdvice GmbH φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
 (1) ΕΕ C 311 της 21.9.2015


text:
 22 . 6 . 96 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Aριθ . C 180/1
 I
 (Ανακοινώσεις)
 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ 2/94 TOY ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 της 28ης Μαρτίου 1996 (πέμπτο τμήμα)
 (Προσχώρηση της Κοινότητας στη Σύμβαση για την προ της 7ης Μαρτίου 1996
 άσπιση των δικαιωμάτων τον ανθρώπου και των θεμελιω στην D7tó0£fft] C-118/94 (αίτηση Yia Ttïv έκδοση προδικα
 δών ελευθεριών) οτικής αποφάσεως του Tribunale Amministrativo Regionale
 (96/C 180/01 ) per il Veneto): Associazione Italiana per il World Wildlife
 Fund κ.λπ. κατά Regione Veneto (')
 (Οδηγία 79/409/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί της διατηρήσεως
 Το Συμβούλιο, με την κατατεθείσα στις 26 Απριλίου 1994 (') των αγρίωνπτηνών — Θήρα — Προϋποθέσεις ασκήσεως της
 αίτηση, που υπέβαλε βάσει του άρθρου 228 παράγραφος 6 εξουσίας παρεκκλίσεως των κρατών μελών)
 της συνθήκης ΕΚ, ζήτησε τη γνωμοδότηση του Δικαστηρίου
 επί του ακολούθου ερωτήματος: (96/C 180/02)
 (Γλώσσα διαδικασίας ti ιταλική)
 «Συμβιβάζεται προς τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρω
 παϊκής Κοινότητας η προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Κοινό (Προσωρινή μετάφραση - η οριστική μετάφραση θα δημο
 τητας στη Σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του σιευθεί στη Συλλογή της Νομολογίας)
 ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, της 4ης Νοεμ
 βρίου 1950 (στο εξής: σύμβαση);» Στην υπόθεση C-118/94, που είχε ως αντικείμενο αίτηση του
 Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Ιταλία)
 προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της
 Το Δικαστήριο, συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της
 Iglesias, Πρόεδρο, K. N. Κακούρη , D. A. O. Edward, J.-P. διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου
 Puissochet και G. Hirsch, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, μεταξύ Associazione Italiana per il World Wildlife Fund, Ente
 F. A. Schockweiler (εισηγητή), J. C. Moitinho de Almeida , Nazionale per la Protezione Animali, Lega per l'Ambiente —
 P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, J. L. Murray, P. Jann, H. Comitato Regionale, Lega Anti Vivisezione — Delegazione
 Ragnemalm, L. Sevón και M. Wathelet, δικαστές, αφού Regionale, Lega per l'Abolizione délia Caccia, Federnatura
 άκουσε τους G. Tesauro, πρώτο γενικό εισαγγελέα, C. O. Veneto, Italia Nostra — Sezione di Venezia και Regione
 Lenz, F. G. Jacobs, A. La Pergola, Γ. Κοσμά, P. Léger, M. B. Veneto, η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την
 Elmer, N. Fennelly και D. Ruiz-Jarabo Colomer, γενικούς ερμηνεία του άρθρου 9 της οδηγίας 79/4Θ9/ΕΟΚ του Συμβου
 εισαγγελείς, γνωμοδότησε ως εξής: λίου , της 2ας Απριλίου 1979, περί της διατηρήσεως των
 αγρίων πτηνών (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001 , σ. 202), το Δικαστήριο
 (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους D. A. O. Edward,
 Στο παρόν στάδιο ισχύος τον κοινοτικού δικαίου, η Κοινό πρόεδρο τμήματος, J.-P. Puissochet, J. C. Moitinho de
 τητα δεν έχει αρμοδιότητα να προσχωρήσει στη Σύμβαση για Almeida, C. Gulmann (εισηγητή) και P. Jann, δικαστές,
 την προάσπιση των δικαιωμάτων τον ανθρώπου και των γενικός εισαγγελέας: N. Fennelly, γραμματέας: L. Hewlett,
 θεμελιωδών ελενθεριών. υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 7 Μαρτίου 1996 απόφα
 ση με το ακόλουθο διατακτικό:
 (M EE αριθ . C 174 της 25 . 6. 1994.
 Το άρθρο 9 της οδηγίας 79/4Θ9/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της2ας
 Απριλίου 1979, περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών,
 πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει στα


text:
 21.11.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 428/17
 Προσφυγή της 1ης Σεπτεμβρίου 2016 — IPA κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-635/16)
 (2016/C 428/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: SC IPA SA (Βουκουρέστι, Ρουμανία) (εκπρόσωπος: L. Vasilescu, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τα χρεωστικά σημειώματα της 28ης Ιουλίου 2016 με αριθμό 3241608864 ποσού 63 653,58 ευρώ και αριθμό 3241608865 ποσού 9 690,30 ευρώ, που εξέδωσε η καθής.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, στην ουσία, η διαφορά αφορά τον υπολογισμό των έμμεσων δαπανών που συνδέονται με σύμβαση στην οποία η προσφεύγουσα ορίζεται ως δικαιούχος. Ειδικότερα, μερικά έτη μετά την ολοκλήρωση της συμβάσεως, η Επιτροπή επέβαλε εσφαλμένο τύπο υπολογισμού των έμμεσων δαπανών, ήτοι τύπο μη σύμφωνο με τους συμβατικούς όρους και αντίθετο προς τις γενικά αποδεκτές αρχές και πρακτικές της λογιστικής διαχειρίσεως.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή στήριξε τις αξιώσεις της σε οικονομικό έλεγχο και συμφώνησε με όλα τα πορίσματα του οικονομικού ελεγκτή, χωρίς να λάβει υπόψη ότι η εφαρμοσθείσα από τους ελεγκτές μέθοδος υπολογισμού των έμμεσων δαπανών παραβιάζει: i) τις λογιστικές και διαχειριστικές αρχές και πρακτικές της δικαιούχου οι οποίες, εξάλλου, επιβάλλονταν από τη σύμβαση ως υπερισχύουσες και ii) τις γενικά αποδεκτές αρχές και πρακτικές της λογιστικής διαχειρίσεως.
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει περαιτέρω ότι οι μέθοδοι υπολογισμού των έμμεσων δαπανών της συμβάσεως, τις οποίες ακολούθησε ο οικονομικός ελεγκτής και δέχθηκε η Επιτροπή, ήσαν αδικαιολογήτως διαφορετικές από το λογιστικό σύστημα της δικαιούχου, ενώ, δυνάμει της συμβάσεως, όλες οι δαπάνες έπρεπε να προσδιορίζονται σύμφωνα με τις συνήθεις λογιστικές και διαχειριστικές αρχές και πρακτικές της δικαιούχου. Το λογιστικό σύστημα της δικαιούχου ήταν το μόνο αποδεκτό λογιστικό σύστημα στο πλαίσιο της συμβάσεως και δεν υπήρχε λόγος αντικαταστάσεως ή μη εγκρίσεως των λογιστικών διαδικασιών της δικαιούχου που ακολουθήθηκαν για τον υπολογισμό των έμμεσων δαπανών της συμβάσεως.
 Τέλος, προβάλλεται ότι, κατά τη διαδικασία οικονομικού ελέγχου, ο οικονομικός ελεγκτής υποτίμησε τις έμμεσες δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της συμβάσεως και η Επιτροπή, συμφωνώντας πλήρως με τα πορίσματα του οικονομικού ελεγκτή, εξέδωσε τα χρεωστικά σημειώματα της 28ης Ιουλίου 2016 με αριθμό 3241608864 ποσού 63 653,58 ευρώ και αριθμό 3241608865 ποσού 9 690,30 ευρώ, για την κάλυψη των σχετικών με τις δαπάνες διαφορών που περιγράφονται στην έκθεση οικονομικού ελέγχου.


text:
C 135/14 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 7.6.2003
 — να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων σότερα του ενός καταστήματα οπτικών ειδών, η Ελληνική
 στα δικαστικά έξοδα. ∆ημοκρατία περιορίζει τους όρους εγκατάστασης των οπτι-
 κών ως φυσικών προσώπων, παραβαίνοντας έτσι το άρθρο 43
 ΕΚ·
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 — θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ το νόμο αριθ. 91/119
 και το νόμο αριθ. 2646/98, σύμφωνα με τους οποίους η
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις δυνατότητα ενός νομικού προσώπου να ιδρύσει κατάστημα
 εκδόθηκαν χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια από τις διαδικασίες οπτικών ειδών στην Ελλάδα υπόκειται στους εξής όρους:
 εκδόσεως αποφάσεων που προβλέπει περιοριστικά ο εσωτερικός
 κανονισμός της Επιτροπής, Ε(2000) 3614, της 29ης Νοεμβρίου
 2000. Αυτό συνιστά παράβαση των κανόνων διαδικασίας, η
 — η άδεια ίδρυσης και εκμετάλλευσης του καταστήματος
 οποία καθιστά ανίσχυρες και άκυρες τις προσβαλλόμενες πράξεις,
 οπτικών ειδών να έχει χορηγηθεί στο όνομα ενός
 δεδομένου επίσης του περιεχομένου τους που έχει σημασία προς
 αναγνωρισμένου οπτικού/φυσικού προσώπου, το άτομο
 τα έξω.
 που κατέχει την άδεια εκμετάλλευσης του καταστήμα-
 τος να συμμετέχει με ποσοστό τουλάχιστον 50 % στο
 εταιρικό κεφάλαιο, καθώς και στα κέρδη και τις ζημίες
 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι η Επιτροπή εξέδωσε τις της εταιρείας, η εταιρεία να έχει τη μορφή ομόρρυθμης
 προσβαλλόμενες πράξεις κατά πρόδηλη παράβαση του άρθρου 32
 ή ετερόρρυθμης εταιρείας,
 του κανονισμού (ΕΚ) 1260/99 (1) και του κανόνα αριθ. 1, σημεία 1
 και 2, του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) 1685/2000 της
 Επιτροπής ( 2).
 — ο εν λόγω οπτικός να συμμετέχει το πολύ σε μία ακόμη
 εταιρεία ιδιοκτήτρια καταστήματος οπτικών ειδών, με
 Τέλος, υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις που εκδόθηκαν με τις την προϋπόθεση ότι η άδεια ίδρυσης και εκμετάλλευσης
 προσβαλλόμενες πράξεις είναι παράνομες λόγω ελλιπούς και του καταστήματος οπτικών ειδών είναι στο όνομα
 αντιφατικής αιτιολογήσεως και προσέβαλαν τη δικαιολογημένη άλλου αδειούχου οπτικού,
 εμπιστοσύνη της προσφεύγουσας.
 η Ελληνική ∆ημοκρατία περιόρισε τους όρους εγκατάστασης
 ( 1) ΕΕ L 161, σ. 1. των νομικών προσώπων ως οπτικών στην Ελλάδα κατά τρόπο
 ( 2) ΕΕ L 193, σ. 39. που δεν συνάδει με το άρθρο 43 ΕΚ και παρέβη το άρθρο 48
 σε συνδυασμό με το άρθρο 43 ΕΚ με την επιβολή, στα νομικά
 πρόσωπα, περιορισμών που δεν ισχύουν για τα φυσικά
 πρόσωπα.
 — να καταδικάσει την Ελληνική ∆ημοκρατία στη δικαστική
 δαπάνη.
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Ελληνικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 27 Μαρτίου
 2003
 (Υπόθεση C-140/03)
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 (2003/C 135/20)
 1. Περιορισμοί στην ελεύθερη εγκατάσταση φυσικών προσώπων.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 την Μαρία Πατακιά, νομικό σύμβουλο της Νομικής Υπηρεσίας,
 άσκησε στις 27 Μαρτίου 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των 2. Περιορισμοί στην ελεύθερη εγκατάσταση νομικών προσώπων.
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Ελληνικής ∆ημοκρα-
 τίας.
 3. ∆εν δικαιολογούνται οι προβαλλόμενοι για τους ανωτέρω
 περιορισμούς λόγοι.
 Η Επιτροπή αιτείται από το ∆ικαστήριο:
 — Η Ελληνική ∆ημοκρατία, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε
 ισχύ το νόμο αριθ. 971/79, που δεν επιτρέπει σε διπλωμα-
 τούχο οπτικό ως φυσικό πρόσωπο να εκμεταλλεύεται περισ-


text:
 13.3.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/23
 Αναίρεση που άσκησε στις 4 Δεκεμβρίου 2009 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (έβδομο τμήμα) στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 στην υπόθεση T-263/07, Εσθονία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-505/09 P)
 2010/C 63/38
 Γλώσσα διαδικασίας: η εσθονική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: E. Kružíková, E. White και E. Randvere)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Δημοκρατία της Εσθονίας, Δημοκρατία της Λιθουανίας, Σλοβακική Δημοκρατία και Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
 —
 να καταδικάσει την Δημοκρατία της Εσθονίας στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή εκτιμά ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: Πρωτοδικείο) πρέπει να ακυρωθεί για τους ακόλουθους λόγους:
 1)
 Το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 44 § 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού διαδικασίας του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθόσον έκρινε παραδεκτή την προσφυγή όσον αφορά το άρθρο 1, §§ 3 και 4, το άρθρο 2, §§ 3 και 4, καθώς και το άρθρο 3, §§ 2 και 3 της αποφάσεως της Επιτροπής της 4ης Μαΐου 2007 (σχετικά με το εθνικό σχέδιο κατανομής ποσοστώσεων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου, το οποίο κοινοποίησε η Εσθονία, σύμφωνα με την οδηγία 2003/87/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου). Το Πρωτοδικείο πεπλανημένα έκρινε την προσφυγή κατά της αποφάσεως παραδεκτή στο σύνολό της, παρότι η προσφεύγουσα προέβαλε λόγους ακυρώσεως μόνον όσον αφορά το άρθρο 1, §§ 1 και 2, το άρθρο 2, §§ 1 και 2, καθώς και το άρθρο 3 § 1.
 2)
 Το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε σφάλμα σε σχέση με το άρθρο 9, §§ 1 και 3 της οδηγίας, καθόσον κατά τον καθορισμό του εύρους της αρμοδιότητας ελέγχου της Επιτροπής καθώς και της αρμοδιότητάς της κατά την εφαρμογή του άρθρου 9 § 3 της οδηγίας, παρερμήνευσε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και τον σκοπό της οδηγίας. Τα σχέδια κατανομής δεν συνιστούν κατ’ εξοχήν μέτρα για τη μεταφορά οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, τα οποία κρίνονται a posteriori. Εάν γίνει δεκτό ότι κάθε κράτος μέλος χρησιμοποιεί δικά του στοιχεία που δεν ελέγχονται, ελλοχεύει ο κίνδυνος άνισης μεταχειρίσεως των κρατών μελών. Οι στόχοι της οδηγίας μπορούν όμως να επιτευχθούν μόνον εάν η ζήτηση σε δικαιώματα εκπομπής υπερβεί την προσφορά. Θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ, αφενός του ανώτατου ορίου της συνολικής ποσότητας δικαιωμάτων προς κατανομή της συνολικής ποσότητας, αφετέρου της συνολικής ποσότητας δικαιωμάτων προς κατανομή.
 3)
 Το Πρωτοδικείο παρερμήνευσε το πεδίο εφαρμογής της αρχής της χρηστής διοικήσεως. Η εκπόνηση εθνικού σχεδίου κατανομής ήταν καθήκον του κράτους μέλους, αρμοδιότητα δε της Επιτροπής δεν ήταν να καλύψει τυχόν κενά του σχεδίου, αλλά να κρίνει κατά πόσον αυτό συνάδει με την οδηγία.
 4)
 Το Πρωτοδικείο προέβη σε εσφαλμένη νομική εκτίμηση των διατάξεων της αποφάσεως της Επιτροπής, καθόσον έκρινε ότι το άρθρο 1, §§ 1 και 2, το άρθρο 2, §§ 1 και 2, όπως επίσης το άρθρο 3, §1, δεν δύνανται να αποσπασθούν από τις υπόλοιπες διατάξεις της αποφάσεως της Επιτροπής και ακύρωσε την απόφασή στο σύνολό της. Στην πραγματικότητα δεν υφίσταται τέτοιος αναπόσπαστος χαρακτήρας, καθότι από τη δομή και την αιτιολόγηση της αποφάσεως της Επιτροπής προκύπτει σαφώς ότι κάθε παράγραφος του άρθρου 2 συνδέεται αναπόσπαστα με τις αντίστοιχες παραγράφους του άρθρου 1, όχι όμως με τις λοιπές παραγράφους του άρθρου 2. Το ίδιο ισχύει και για τις παραγράφους του άρθρου 1.
 (1) Οδηγία 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου (EE L 275, σ. 32).


text:
 C 47/32 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 19.2.2000
 Προσφυγη ́ του Franz Lemaître κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Sciaudone, δικηγο ́ρους Νεαπο ́λεως, Place du Grand Sablon, 36,
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των που ασκη ́θηκε στις 11 Νοεμβρι ́ου Bruxelles, α ́σκησαν ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 1999 Κοινοτη ́των στις 15 Νοεμβρι ́ου 1999 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτρο-
 πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.
 (Υπο ́θεση Τ-317/99)
 Οι προσφευ ́γουσες ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 (2000/C 47/56)
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση της Επιτροπη ́ς ΕΚ C(1999) 2532
 τελ. της 20η ́ς Ιουλι ́ου 1999·
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ ΕΚ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 Ο Franz Lemaître, κα ́τοικος Céroux-Mousty (Βε ́λγιο), εκπροσω-
 που ́μενος απο ́ τον Georges Vandersanden, δικηγο ́ρα Βρυξελλω ́ν,
 με αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο την εταιρι ́α Société de Gestion Λο ́γοι ακυρω ́ σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Fiduciaire SARL, 2-4, rue Beck, α ́σκησε στις 11 Νοεμβρι ́ου
 1999, ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. Οι προσφευ ́γουσες στην παρου ́σα υπο ́θεση ζητου ́ν την ακυ ́ρωση
 της αποφα ́σεως της Επιροπη ́ς ΕΚ C(1999) 2532 τελ., της 20η ́ς
 Ιουλι ́ου 1999, περι ́ της κρατικη ́ς ενισχυ ́σεως την οποι ́α χορη ́γησε
 Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: η Ιταλι ́α στα ναυπηγει ́α ΙΝΜΑ με ́σω της δημοσι ́ας εταιρι ́ας holding
 ITAINVEST (πρω ́ην GEPI), την οποι ́α κοινοποι ́ησε η Ιταλικη ́
 — να ακυρω ́σει τις αποφα ́σεις της Επιτροπη ́ς της 16ης Φεβρουα- Κυβε ́ρνηση στις προσφευ ́γουσες στις 3 Σεπτεμβρι ́ου 1999.
 ρι ́ου 1999, της 12ης Μαρτι ́ου 1999 και της 24ης Μαρτι ́ου
 1999, με τις οποι ́ες η Επιτροπη ́ απε ́ρριψε τις αιτη ́σεις του
 προσφευ ́γοντος για τη χορη ́γηση αντιστοι ́χως της αποζη- Με την απο ́φαση αυτη ́, η καθη ́ς ́εκρινε παρα ́νομες τις παρεμβα ́σεις
 μιω ́σεως αποδημι ́ας, της αποζημιω ́σεως εγκαταστα ́σεως και για του δημοσι ́ου ομι ́λου ITAINVEST σχετικα ́ με:
 τον καθορισμο ́ του το ́που καταγωγη ́ς του κατα ́ τον χρο ́νο της
 προσλη ́ψεω ́ς του στο Λουξεμβου ́ργο. — τις εγγυη ́σεις για την κατασκευη ́ των πλοι ́ων που αφορου ́ν τις
 παραγγελι ́ες «Corsiva Ferries», «Pugliola», «Tirrenia» και
 — να καταδικα ́σει την καθη ́ς στο συ ́νολο των δικαστικω ́ν εξο ́δων. «Stolt Nielsen», καθω ́ς και
 — την κα ́λυψη των ζημιω ́ν των ναυπηγει ́ων INMA κατα ́ το
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα 1997-1998, υ ́ψους 120,4 δισ. λιρω ́ν.
 Η προσφυγη ́ ́εχει ως αντικει ́μενα αφενο ́ς την α ́ρνηση της καθη ́ς να
 Στα συμπερα ́σματα αυτα ́ η Επιτροπη ́ κατε ́ληξε βα ́σει των ακολου ́-
 χορηγη ́σει στον προσφευ ́γοντα την αποζημι ́ωση αποδημι ́ας και
 θων σκε ́ψεων:
 αφετε ́ρου την α ́ρνηση να του χορηγη ́σει την αποζημι ́ωση εγκα-
 ταστα ́σεως. Υπε ́ρ των αιτημα ́των του, ο προσφευ ́γων προβα ́λλει ο ́τι
 η συνη ́θης διαμονη ́ του βρισκο ́ταν εκτο ́ς Βελγι ́ου κατα ́ την — Οι παρασχεθει ́σες για την κατασκευη ́ των πλοι ́ων εγγυη ́σεις
 ανα ́ληψη υπηρεσι ́ας στην Επιτροπη ́, στις Βρυξε ́λλες και επομε ́νως ́επρεπε, συ ́μφωνα με το α ́ρθρο 4, παρα ́γραφος 4, της οδηγι ́ας
 ει ́χε δικαι ́ωμα να λα ́βει αποζημι ́ωση αποδημι ́ας. Κατα ́ συνε ́πεια, 90/684/ΕΟΚ (1) και το α ́ρθρο 3, παρα ́γραφος 1, του κανο-
 ́επρεπε επι ́σης να του χορηγηθει ́ και αποζημι ́ωση εγκαταστα ́σεως. νισμου ́ (ΕΚ) 1540/98 (2), να υπολογισθου ́ν εντο ́ς του ανωτα ́-
 του ορι ́ου των ενισχυ ́σεων για καθεμια ́ συ ́μβαση, ο ́πως ορι ́ζεται
 στο α ́ρθρο 4, παρα ́γραφος 1, της οδηγι ́ας, εκφρασμε ́νο σε
 ποσοστο ́ του ετησι ́ου κυ ́κλου εργασιω ́ν τον οποι ́α πραγματο-
 ποιει ́ ο αποδε ́κτης της ενισχυ ́σεως·
 — Η κα ́λυψη των ζημιω ́ν συνιστα ́ λειτουργικη ́ ενι ́σχυση, που,
 βα ́σει του α ́ρθρου 5 της οδηγι ́ας 90/684/ΕΟΚ, ́επρεπε επι ́σης
 Προσφυγη ́ της ΙΝΜΑ, Industrie Navali Meccaniche Affini, να περιληφθει ́ στο ανω ́τατο ο ́ριο. Εφο ́σον δεν υπη ́ρχε σχε ́διο
 S.p.A. (εταιρι ́ας υπο ́ εκκαθα ́ριση) και της ITAINVEST S.p.A. αναδιαρθρω ́σεως, οι λειτουργικε ́ς ενισχυ ́σεις υπο ́ μορφη ́
 κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε καλυ ́ψεως των ζημιω ́ν ει ́ναι ασυμβι ́βαστες και με το α ́ρθρο 5
 στις 15 Νοεμβρι ́ου 1999 του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1540/98, συ ́μφωνα δε με τις σχετικε ́ς
 κοινοτικε ́ς κατευθυντη ́ριες γραμμε ́ς, δεν μπορου ́ν να θεω-
 (Υπο ́θεση Τ-323/99) ρηθου ́ν ενισχυ ́σεις για τη δια ́σωση επιχειρη ́σεως.
 (2000/C 47/57) Προς στη ́ριξη των αξιω ́σεω ́ν τους, οι προσφευ ́γουσες προβα ́λλουν
 τα ακο ́λουθα:
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 (Γλω — Παρα ́βαση του α ́ρθρου 87 της Συνθη ́κης ΕΚ, του α ́ρθρου 1,
 στοιχει ́ο δ', της οδηγι ́ας 90/684/ΕΟΚ, σχετικα ́ με τις
 Οι ΙΝΜΑ, Industrie Navali Meccaniche Affini, S.p.A. (εταιρι ́α ενισχυ ́σεις στις ναυπηγικε ́ς εργασι ́ες, και του α ́ρθρου 2,
 υπο ́ εκκαθα ́ριση) και ITAINVEST S.p.A., εκπροσωπου ́μενες απο ́ παρα ́γραφοι 1 και 2, του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1540/98, περι ́
 τους Antonio Tizzano, Gian Michele Roberti και Francesco των νε ́ων κανο ́νων ενισχυ ́σεως της ναυπηγικη ́ς βιομηχανι ́ας.


text:
 12.9.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 220/21
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Gerechtshof te Amsterdam (Κάτω Χώρες) στις 3 Ιουλίου 2009 — Albron Catering BV κατά FNV Bondgenoten και John Roest
 (Υπόθεση C-242/09)
 2009/C 220/41
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Gerechtshof te Amsterdam
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλούσα: Albron Catering BV
 Εφεσίβλητοι: FNV Bondgenoten, John Roest
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει η οδηγία 2001/23/ΕΚ (1) την έννοια ότι η κατ’ άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, μεταβίβαση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στον εκδοχέα χωρεί αποκλειστικώς και μόνον εφόσον ο εκχωρητής της προς μεταβίβαση επιχειρήσεως είναι και ο τυπικός εργοδότης των οικείων εργαζομένων ή μήπως συνεπάγεται η σκοπούμενη από την οδηγία προστασία ότι, κατά τη μεταβίβαση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μιας εταιρίας που ανήκει σε όμιλο, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις έναντι των εργαζομένων που απασχολούνται προς εκπλήρωση αυτών των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μεταβιβάζονται στον εκδοχέα, εφόσον όλο το απασχολούμενο εντός του ομίλου προσωπικό εργάζεται σε μια (επίσης ανήκουσα στον όμιλο αυτόν) εταιρία διαχειρίσεως προσωπικού η οποία λειτουργεί ως κεντρική εργοδότρια;
 2)
 Ποια είναι η απάντηση στο δεύτερο σκέλος του πρώτου ερωτήματος εφόσον οι εργαζόμενοι στους οποίους αναφέρεται το σκέλος αυτό εργάζονται, για λογαριασμό μιας ανήκουσας στον όμιλο επιχειρήσεως, σε μια επίσης ανήκουσα στον όμιλο εταιρία, η οποία δεν αποτελεί εταιρία διαχειρίσεως προσωπικού, όπως περιγράφηκε στο πρώτο ερώτημα;
 (1) Οδηγία 2001/23/ΕΚ του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2001, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, σχετικά με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων ή επιχειρήσεων (ΕΕ L 82, σ. 16)


text:
 30.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 194/4
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 10ης Μαΐου 2012 — Helena Rubinstein και L’Oréal SA κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), Allergan Inc.
 (Υπόθεση C-100/11 P) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κοινοτικό σήμα - Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 - Άρθρο 8, παράγραφος 5 - Λεκτικά κοινοτικά σήματα BOTOLIST και BOTOCYL - Κοινοτικά και εθνικά εικονιστικά και λεκτικά σήματα BOTOX - Κήρυξη ακυρότητας - Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου - Προσβολή της φήμης)
 2012/C 194/05
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Helena Rubinstein, L’Oréal SA (εκπρόσωπος: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Folliard-Monguiral), Allergan Inc. (représentant: F. Clark, barrister)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) στις 16 Δεκεμβρίου 2010, επί των συνεκδικασθεισών υποθέσεις T-345/08 και T-357/08, Rubinstein και l’Oréal κατά ΓΕΕΑ — Allergan (Botolist και Botocyl), και με την οποία απέρριψε προσφυγή ακυρώσεως ασκηθείσα από τη δικαιούχο του κοινοτικού λεκτικού σήματος «BOTOLIST», για προϊόντα της κλάσεως 3, κατά της αποφάσεως R 863/2007-1 του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ), της 28ης Μαΐου 2008, με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση του τμήματος ακυρώσεων περί απορρίψεως της αιτήσεως για την κήρυξη της ακυρότητας του εν λόγω σήματος, που είχε υποβάλει η δικαιούχος των, κοινοτικών και εθνικών, εικονιστικών και λεκτικών σημάτων «BOTOX», για προϊόντα των κλάσεων 5 και 16 και για υπηρεσίες της κλάσεως 42 — Ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (νυν άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009) — Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου — Προσβολή της φήμης — Ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 73 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρου 75 του κανονισμού 207/2009) — Υποχρέωση αιτιολογήσεως
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τις Helena Rubinstein SNC και L’Oréal SA στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 145 της 14.5.2011.


text:
C 191/14 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 10.8.2002
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́. Η αι ́τηση εκδο ́σεως προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́βαλε
 το Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien με απο ́φαση της
 2) Καταδικα ́ζει την Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας 5ης Νοεμβρι ́ου 2001 ει ́ναι απαρα ́δεκτη.
 στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (1) ΕΕ C 84 της 6.4.2002.
 (1) ΕΕ C 348 της 8.12.2001.
 Προσφυγη ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των κατα ́
 της Ομοσπονδιακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας που ασκη ́-
 θηκε στις 22 Μαρτι ́ου 2002
 ∆ΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (Υπο ́θεση C-107/02)
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 (2002/C 191/25)
 της 21ης Μαρτι ́ου 2002
 στην υπο ́θεση C-447/01 (αι ́τηση του Landesgericht für Η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, εκπροσωπου ́μενη απο ́
 Zivilrechtssachen Wien για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς τον Götz zur Hausen, νομικο ́ συ ́μβουλο της Επιτροπη ́ς, με
 αποφα ́σεως): DLD Trading Company Import-Export, spol. αντι ́κλητο στο Λουξεμβου ́ργο τον Luis Escobar Guerrero, με ́λος
 s.r.o. κατα ́ ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας (1) της νομικη ́ς υπηρεσι ́ας της Επιτροπη ́ς, Centre Wagner C 254,
 Kirchberg, α ́σκησε ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των στις 22 Μαρτι ́ου 2002 προσφυγη ́ κατα ́ της Ομοσπον-
 («Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως — διακη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Γερμανι ́ας.
 Απαρα ́δεκτο»)
 Η προσφευ ́γουσα ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 (2002/C 191/24)
 1. Να αναγνωρι ́σει ο ́τι η Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμα-
 νι ́ας, παραλει ́ποντας να θεσπι ́σει και, εν πα ́ση περιπτω ́σει, να
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Γλω γνωστοποιη ́σει στην Επιτροπη ́ τις αναγκαι ́ες νομοθετικε ́ς,
 κανονιστικε ́ς και διοικητικε ́ς διατα ́ξεις προκειμε ́νου να συμ-
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ μορφωθει ́ προς την οδηγι ́α 96/29/Ευρατο ́μ (1) του Συμβου-
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας του ∆ικαστηρι ́ου») λι ́ου της 13ης Μαι ̈́ου 1996 για τον καθορισμο ́ των βασικω ́ν
 κανο ́νων ασφα ́λειας για την προστασι ́α της υγει ́ας των
 εργαζομε ́νων και του πληθυσμου ́ απο ́ τους κινδυ ́νους που
 προκυ ́πτουν απο ́ ιον[τ]ι ́ζουσες ακτινοβολι ́ες, ο ́σον αφορα ́ τον
 τομε ́α της εξυγια ́νσεως των καταλοι ́πων, της αποκαταστα ́σεως
 Στην υπο ́θεση C-447/01, με αντικει ́μενο αι ́τηση του των εγκαταστα ́σεων μεγα ́λων μεταλλει ́ων για την εξο ́ρυξη
 Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Αυστρι ́α) προς το ουρανι ́ου και στον τομε ́α της λειτουργι ́ας ακτινολογικω ́ν
 ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α εγκαταστα ́σεων, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις της απο ́ την
 ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του ανωτε ́ρω οδηγι ́α.
 αιτου ́ντος δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ DLD Trading Company Import-
 Export, spol. s.r.o. και ∆ημοκρατι ́ας της Αυστρι ́ας, η ́εκδοση 2. Να καταδικα ́σει την Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμα-
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως, αφενο ́ς, ως προς το αν η αυστριακη ́ νι ́ας στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 ρυ ́θμιση παραβια ́ζει δια ́ταξη του κοινοτικου ́ δικαι ́ου, καθο ́τι
 προβλε ́πει σε 75 και 100 ευρω ́ το ο ́ριο της τελωνειακη ́ς απαλλαγη ́ς
 που εφαρμο ́ζεται στα εμπορευ ́ματα που περιε ́χουν οι προσωπικε ́ς
 αποσκευε ́ς των ταξιδιωτω ́ν απο ́ ορισμε ́νες τρι ́τες χω ́ρες καθω ́ς και Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 ορισμε ́νους ποσοτικου ́ς περιορισμου ́ς για την απαλλαγη ́ απο ́ τον
 φο ́ρο κυ ́κλου εργασιω ́ν και απο ́ τον ειδικο ́ φο ́ρο καταναλω ́σεως
 για προϊο ́ντα καπνου ́ και, αφετε ́ρου, ως προς τις προϋποθε ́σεις υπο ́ Απο ́ τον δεσμευτικο ́ χαρακτη ́ρα των οδηγιω ́ν, δυνα ́μει του
 τις οποι ́ες μπορει ́ να ευθυ ́νεται ́ενα κρα ́τος με ́λος για ζημι ́ες α ́ρθρου 161, παρα ́γραφος 3, ΕΚΑΕ, και απο ́ το α ́ρθρο 192,
 προκληθει ́σες σε ιδιω ́τες απο ́ παραβα ́σεις του κοινοτικου ́ δικαι ́ου, παρα ́γραφος 1, ΕΚΑΕ προκυ ́πτει ο ́τι τα κρα ́τη με ́λη, προς τα οποι ́α
 το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα) συγκει ́μενο απο ́ την F. Macken, απευθυ ́νεται η οδηγι ́α, υποχρεου ́νται να μεταφε ́ρουν τις διατα ́ξεις
 προ ́εδρο τμη ́ματος, τους Ν. Colneric, R. Schintgen (εισηγητη ́), της οδηγι ́ας κατα ́ τε ́τοιο τρο ́πο στην εσωτερικη ́ ́εννομη τα ́ξη τους
 Β. Σκουρη ́ και J. N. Cunha Rodrigues, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγε- ω ́στε οι διατα ́ξεις αυτε ́ς να αναπτυ ́ξουν την πλη ́ρη πρακτικη ́
 λε ́ας: S. Alber, γραμματε ́ας: R. Grass, εξε ́δωσε στις 21 Μαρτι ́ου αποτελεσματικο ́τητα ́ τους πριν απο ́ τη λη ́ξη της προθεσμι ́ας για τη
 2002 δια ́ταξη με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: μεταφορα ́ της οδηγι ́ας.


text:
 21.6.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 158/23
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (3ο τμήμα) της 8ης Μαΐου 2008 — Suvikas κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση F-6/07) (1)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Έκτακτοι υπάλληλοι - Παρεμπίπτον διαδικαστικό ζήτημα - Εμπιστευτικά έγγραφα - Έγγραφα που ελήφθησαν παρανόμως - Εξαίρεση εγγράφων - Πρόσληψη - Κενή θέση εργασίας - Παράνομη απόρριψη υποψηφιότητας - Ακύρωση - Αγωγή αποζημιώσεως - Απώλεια ευκαιρίας προσλήψεως - Εκτίμηση ex aequo et bono)
 (2008/C 158/39)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: Risto Suvikas (Ελσίνκι, Φινλανδία) (εκπρόσωπος: M.-A. Lucas, avocat)
 Καθού-εναγόμενο: Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Arpio Santacruz και I. Sulce)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αφενός, ακύρωση της αποφάσεως της συμβουλευτικής επιτροπής επιλογής περί μη εγγραφής του προσφεύγοντος στον πίνακα των καλύτερων υποψηφίων σύμφωνα με την προκήρυξη κενής θέσεως B/024 του Συμβουλίου και, αφετέρου, ακύρωση του πίνακα αυτού, καθώς και των αποφάσεων του Συμβουλίου να προσλάβει στις προς πλήρωση θέσεις τους εγγραφέντες σ' αυτόν υποψηφίους και να μη προσλάβει τον προσφεύγοντα — Αίτηση αποζημιώσεως
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1.
 Αφαιρεί από τη δικογραφία τα έγγραφα που προσκόμισε ο Risto Suvikas συνημμένα στα παραρτήματα Α14 έως Α16 του δικογράφου της προσφυγής.
 2.
 Ακυρώνει την απόφαση της αρμόδιας για σύναψη συμβάσεων αρχής, της 20ής Φεβρουαρίου 2006, να μην εγγράψει τον Risto Suvikas στον κατάλογο των καλύτερων υποψηφίων που καταρτίστηκε κατόπιν της διαδικασίας επιλογής εκτάκτων υπαλλήλων Conseil/B/024.
 3.
 Υποχρεώνει το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει στον Risto Suvikas αποζημίωση 20 000 ευρώ για την υλική ζημία που υπέστη.
 4.
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 5.
 Καταδικάζει το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 56 της 10.3.2007.


text:
 28.8.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 234/38
 Διάταξη του Προέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Ιουνίου 2010 — Περιφέρεια Puglia κατά Επιτροπής
 (Υποθέσεις T-84/10 R και T-223/10 R)
 (Ασφαλιστικά μέτρα - Απόφαση περί μειώσεως κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής - Χρεωστικό σημείωμα - Αίτηση αναστολής εκτελέσεως - Έλλειψη επείγοντος)
 2010/C 234/68
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Περιφέρεια Puglia (εκπρόσωποι: F. Brunelli και A. Aloia, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: C. Cattabriga και A. Steiblytė)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναστολής εκτελέσεως, αφενός, της αποφάσεως C(2009) 10350 της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 2009, περί καταργήσεως τμήματος της συμμετοχής του Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) στο εκτελούμενο από την Ιταλία επιχειρησιακό πρόγραμμα POR Puglia, στόχος 1 (2000-2006) και, αφετέρου, του εντάλματος πληρωμής που συνοδεύει το εκδοθέν κατόπιν της ως άνω αποφάσεως χρεωστικό σημείωμα της 26ης Φεβρουαρίου 2010.
 Διατακτικό
 Ο Πρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου διατάσσει:
 1)
 Οι υποθέσεις T-84/10 R και T-223/10 R συνεκδικάζονται προς έκδοση της παρούσας διατάξεως.
 2)
 Απορρίπτει τις αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων.
 3)
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.


text:
 28.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 320/3
 Διάταξη του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 29ης Απριλίου 2015 — Sven A. von Storch κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)
 (Υπόθεση C-64/14 P) (1)
 ((Αίτηση αναιρέσεως - Προσφυγή ακυρώσεως - Παραδεκτό - Πρόσωπο το οποίο αφορά άμεσα η οικεία πράξη - Αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας - Κατευθυντήρια γραμμή 2012/641/ΕΕ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας - Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου))
 (2015/C 320/03)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Sven A. von Storch (εκπρόσωπος: M. Kerber, Rechtsanwalt)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) (εκπρόσωποι: C. Kroppenstedt και G. Gruber, επικουρούμενοι από τον H.-G. Kamann, Rechtsanwalt)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει τον Sven A. von Storch και τους 5 216 λοιπούς αναιρεσείοντες, των οποίων τα ονόματα μνημονεύονται στο παράρτημα της παρούσας διατάξεως, στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 151 της 19.5.2014.


text:
 17.11.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 409/60
 Προσφυγή της 24ης Σεπτεμβρίου 2014 — TV1 κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-700/14)
 2014/C 409/81
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: TV1 GmbH (Unterföhring, Γερμανία) (εκπρόσωποι: C. Scherer-Leydecker, J. Mey και A. Rausch, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει την ακυρότητα της αποφάσεως περί κατακυρώσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσον αφορά την παρτίδα αριθ. 4 του μειοδοτικού διαγωνισμού PO/2014-03/A4 και να ακυρώσει τις κοινοποιηθείσες στις 25 Ιουλίου 2014 αποφάσεις της καθής να μη συνάψει τη σύμβαση με την προσφεύγουσα, καθώς και την κοινοποιηθείσα την 1η Αυγούστου 2014 απόφαση της καθής να συνάψει τη σύμβαση όσον αφορά την παρτίδα αριθ. 4 σε άλλη επιχείρηση,
 —
 να ακυρώσει τη δημόσια σύμβαση παροχής υπηρεσιών που έχει συναφθεί στο πλαίσιο του μειοδοτικού διαγωνισμού ή μετά από αυτόν,
 —
 να υποχρεώσει την καθής να καταβάλλει το σύνολο των εξόδων, περιλαμβανομένων τυχόν δικαστικών εξόδων, ποσών οφειλόμενων σε πραγματογνώμονες, καθώς και εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα λόγω της διαδικασίας, όπως τα έξοδα ταξιδιού και διαμονής και οι αμοιβές των δικηγόρων,
 —
 να υποχρεώσει την καθής, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας κατά το άρθρο 64, παράγραφος 3, στοιχείο δ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, να προσκομίσει τα έγγραφα του φακέλου της διαδικασίας συνάψεως της συμβάσεως και άλλα σχετικά έγγραφα και να επιτρέψει στην προσφεύγουσα πλήρη πρόσβαση στον φάκελο, πρόσβαση την οποία η καθής έως σήμερα αρνείται.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους.
 1.
 Πρώτος λόγος: υπερβολικά χαμηλή προσφορά της επιχειρήσεως με την οποία συνάφθηκε η σύμβαση
 Η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν εξέτασε επιμελώς την — προδήλως υπερβολικά χαμηλή κατά τη γνώμη της — προσφορά της επιχειρήσεως που αναδείχθηκε μειοδότρια και ότι δεν απέκλεισε την προσφορά ή τον διαγωνιζόμενο από τη διαδικασία. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή παρέβη το καθήκον που υπέχει από τις διατάξεις του άρθρου 110, παράγραφος 2, του κανονισμού 966/2012 (1) σε συνδυασμό με το άρθρο 151 του κανονισμού 1268/2012 (2), καθώς και την υποχρέωση που απορρέει από το άρθρο 41, παράγραφος 2, του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περί τηρήσεως της αρχής της χρηστής διοικήσεως.
 2.
 Δεύτερος λόγος: ανεπάρκεια των εγγράφων του διαγωνισμού
 Η προσφεύγουσα προσάπτει ακόμη στην Επιτροπή ότι δεν τήρησε τις αρχές που διέπουν τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων, ιδίως τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων και της εξασφαλίσεως θεμιτού ανταγωνισμού, καθώς και το άρθρο 102 του δημοσιονομικού κανονισμού της Ένωσης.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει, συναφώς, ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις προϋποθέσεις του άρθρου 105 του δημοσιονομικού κανονισμού, το οποίο επιτάσσει τα έγγραφα των μειοδοτικών διαγωνισμών να είναι πλήρη, σαφή και ακριβή.
 3.
 Τρίτος λόγος: εσφαλμένη αξιολόγηση της προσφοράς της επιχειρήσεως στην οποία κατακυρώθηκε ο διαγωνισμός
 Η προσφεύγουσα προβάλλει, συναφώς, ότι η αξιολόγηση της προσφοράς της επιχειρήσεως στην οποία κατακυρώθηκε ο διαγωνισμός διενεργήθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αιτιολογήσεως, στηρίχθηκε σε περιστάσεις μη επακριβώς προσδιορισμένες και πάσχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και κατάχρηση εξουσίας.
 4.
 Τέταρτος λόγος: εσφαλμένη αξιολόγηση της προσφοράς της προσφεύγουσας.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει ακόμη ότι τα πληροφοριακά στοιχεία που συγκέντρωσε η Επιτροπή σχετικά με την προσφορά της προσφεύγουσας δεν συνάδουν με την υποχρέωση αιτιολογήσεως και ότι η Επιτροπή, κατά την αξιολόγηση της προσφοράς της προσφεύγουσας, υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
 (1) Κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου (EE L 298, s. 1).
 (2) Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 1268/2012 της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 2012 , σχετικά με τους κανόνες εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης (JO L 362, σ. 1).


text:
 23.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 344/29
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 19ης Σεπτεμβρίου 2013 [αίτηση του Tribunal de commerce de Bruxelles (Βέλγιο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Christian van Buggenhout και Ilse van de Mierop υπό την ιδιότητα των συνδίκων πτώχευσης της Grontimmo SA κατά Banque Internationale à Luxembourg
 (Υπόθεση C-251/12) (1)
 (Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις - Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1346/2000 - Διαδικασίες αφερεγγυότητας - Άρθρο 24, παράγραφος 1 - Εκπλήρωση παροχής «προς όφελος οφειλέτη υποκείμενου σε διαδικασία αφερεγγυότητας» - Πληρωμή προς πιστωτή του εν λόγω οφειλέτη)
 2013/C 344/50
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal de commerce de Bruxelles
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Christian van Buggenhout και Ilse van de Mierop υπό την ιδιότητα των συνδίκων πτώχευσης της Grontimmo SA
 κατά
 Banque Internationale à Luxembourg
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Tribunal de commerce de Bruxelles — Ερμηνεία του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (ΕΕ L 160, σ. 1) — Διενέργεια πληρωμής προς πιστωτή του πτωχεύσαντος οφειλέτη, κατόπιν αιτήσεως του τελευταίου, χωρίς να έχουν ληφθεί μέτρα δημοσιοποιήσεως της αποφάσεως περί κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας εντός άλλου κράτους μέλους — Ελευθέρωση του καλόπιστου εκκαθαριστή — Προσωπικό πεδίο εφαρμογής — Έννοια της «εκπληρώσεως παροχής προς όφελος του οφειλέτη» καλύπτουσα αποκλειστικά τη διενεργηθείσα προς όφελος του πτωχεύσαντος οφειλέτη πληρωμή ή και προς όφελος των πιστωτών του
 Διατακτικό
 Το άρθρο 24, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του πληρωμή πραγματοποιούμενη κατ’ εντολή οφειλέτη υποκείμενου σε διαδικασία αφερεγγυότητας προς πιστωτή αυτού.
 (1) ΕΕ C 200 της 7.7.2012.


text:
 4.8.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 183/11
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 14ης Ιουνίου 2007 [αίτηση του Finanzgericht Düsseldorf (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Euro Tex Textilverwertung GmbH κατά Hauptzollamt Duisburg
 (Υπόθεση C-56/06) (1)
 (Σύνδεση μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, αφετέρου - Έννοια των «καταγόμενων προϊόντων» ή «προϊόντων καταγωγής» - Μεταχειρισμένα ενδύματα)
 (2007/C 183/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Finanzgericht Düsseldorf
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Euro Tex Textilverwertung GmbH
 κατά
 Hauptzollamt Duisburg
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Finanzgericht Düsseldorf — Ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του πρωτοκόλλου αριθ. 4 της ευρωπαϊκής συμφωνίας περί συνδέσεως μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, αφετέρου (ΕΕ L 348 της 31.12.1993, σ. 2), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 1/97 του συμβουλίου σύνδεσης μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, αφετέρου, της 30ής Ιουνίου 1997, για την τροποποίηση του πρωτοκόλλου αριθ. 4 της ευρωπαϊκής συμφωνίας περί συνδέσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, αφετέρου (ΕΕ L 221, σ. 1) — Έννοια των «καταγόμενων προϊόντων» ή «προϊόντων καταγωγής» — Καθορισμός της καταγωγής μεταχειρισμένων ενδυμάτων τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο εργασιών διαλογής και συνδυασμού κατά κατηγορίες στο έδαφος της Κοινότητας
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Δεδομένου ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του Πρωτοκόλλου 4 της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας περί συνδέσεως μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, αφετέρου, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 1/97 του Συμβουλίου Σύνδεσης μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, αφετέρου, της 30ής Ιουνίου 1997, δεν παρέχει τη δυνατότητα διακρίσεως μεταξύ απλών και πιο σύνθετων εργασιών συνδυασμού, οι περιγραφείσες με την απόφαση περί παραπομπής εργασίες συνδυασμού συνιστούν απλές εργασίες συνδυασμού κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
 (1) ΕΕ C 86 της 8.4.2006.


text:
 9.2.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 37/3
 Αναίρεση που άσκησε στις 19 Νοεμβρίου 2007 η Territorio Energia Ambiente SpA (TEA) κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα) στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 στην υπόθεση T-175/07, Territorio Energia Ambiente SpA κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-500/07 P)
 (2008/C 37/04)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Territorio Energia Ambiente SpA (TEA) (εκπρόσωποι: E. Coffrini και F. Tesauro, δικηγόροι)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει ή/και να μεταρρυθμίσει εν όλω την απόφαση του Πρωτοδικείου που αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με κάθε απόφαση που το Δικαστήριο θεωρεί ενδεδειγμένη·
 —
 να δεχθεί τα αιτήματα που υποβλήθηκαν με την ασκηθείσα ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την απόφαση της Επιτροπής της 5ης Ιουνίου 2002 (1), η οποία αφορά «κρατική ενίσχυση σχετικά με φορολογικές απαλλαγές και προνομιακά δάνεια υπέρ επιχειρήσεων κοινής ωφελείας με πλειοψηφική συμμετοχή του Δημοσίου», κρίθηκε ότι συνιστά κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά το καθεστώς φοροαπαλλαγών που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 70, του νόμου 549/1995 και το άρθρο 66, παράγραφος 14, του νομοθετικού διατάγματος 331/1993, όπως έχει τροποποιηθεί, υπέρ των ανωνύμων εταιριών στις οποίες το Δημόσιο συμμετέχει κατά πλειοψηφία και οι οποίες ασκούν λειτουργίες κοινής ωφελείας σε τοπικό επίπεδο. Η απόφαση της Επιτροπής δεν αφορούσε συγκεκριμένες εταιρίες, αλλά η ισχύς της εκτεινόταν στις εταιρίες που συστάθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 22 του νόμου 241/1990 και στο κεφάλαιο των οποίων συμμετέχει κατά πλειοψηφία το Δημόσιο. Επομένως, η εν λόγω απόφαση δεν κοινοποιήθηκε σε καμία εταιρία (ούτε στην αναιρεσείουσα) καθόσον δεν είχε ατομικά καθορισμένους αποδέκτες. Με το νομοθετικό διάταγμα 10 της 15ης Φεβρουαρίου 2007, το Ιταλικό Δημόσιο εκτέλεσε την προαναφερθείσα απόφαση αναθέτοντας το έργο της ανακτήσεως στις υπηρεσίες εισπράξεως εσόδων. Κατά συνέπεια, η Agenzia delle Entrate di Mantova (υπηρεσία εισπράξεως εσόδων της πόλεως Mantova) κοινοποίησε, στις 29 Μαρτίου 2007, στην αναιρεσείουσα εταιρία ανακοίνωση-ένταλμα πληρωμής ποσού του οποίου το κεφάλαιο ανέρχεται σε 1 748 289,75 ευρώ, πλέον τόκων ύψους 912 180,64 ευρώ.
 Ωστόσο, η αναιρεσείουσα δεν είναι εταιρία στο κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει κατά πλειοψηφία το Δημόσιο, αλλά εταιρία στο κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει αποκλειστικά και μόνον το Δημόσιο και, ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατό να αφορούν την αναιρεσείουσα εταιρία «οι θεωρήσεις της Επιτροπής και η απόφασή της».
 Στην αναιρεσείουσα εταιρία έχει ανατεθεί «ενδοϋπηρεσιακά» η παροχή υπηρεσιών κοινής ωφελείας σε τοπικό επίπεδο, των οποίων η διαχείριση είχε ανατεθεί από τον Δήμο της Mantova στη δημοτική επιχείρηση (ASM), της οποίας διάδοχος είναι, κατόπιν μετατροπής σύμφωνα με τον νόμο 127/97, η αναιρεσείουσα εταιρία.
 Η ίδια εταιρία διαχειρίζεται τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας υπό καθεστώς ιδιωτικοοικονομικής δραστηριότητας, κατ' ουσίαν σε τοπικό πεδίο, χωρίς να μπορεί να επηρεάσει τον ελεύθερο ανταγωνισμό, που δεν είναι δυνατό να υπάρξει δεδομένου ότι δεν υφίσταται αγορά.
 Μια εταιρία στο κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει αποκλειστικά το Δημόσιο συνιστά απλώς και μόνον έμμεσο όργανο των δήμων που είναι εταίροι και οι οποίοι αποτελούν τους πραγματικούς αποδέκτες της φορολογικής ενισχύσεως κατά της οποίας βάλλει η Επιτροπή.
 Επομένως, για αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους, η χορηγηθείσα στην αναιρεσείουσα φοροαπαλλαγή δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ως μη οφειλόμενη κρατική ενίσχυση αντίθετη προς τα προβλεπόμενα στο άρθρο 87 της Συνθήκης.
 Για τους ανωτέρω συνοπτικά αναφερθέντες λόγους, ασκήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή κατά της προαναφερθείσας αποφάσεως της Επιτροπής, που έδωσε λαβή για την υπόθεση T-175/07, η οποία ανατέθηκε στο τέταρτο τμήμα και επί της οποίας το Πρωτοδικείο εξέδωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 διάταξη απαραδέκτου με το σκεπτικό ότι δεν τηρήθηκε η προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 230, πέμπτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ, κατά το οποίο η προσφυγή ακυρώσεως έπρεπε να ασκηθεί εντός προθεσμίας δύο μηνών, υπολογιζομένων, κατά περίπτωση, από τη δημοσίευση της προσβαλλομένης πράξεως, την κοινοποίησή της στον προσφεύγοντα ή, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως, σύμφωνα με το άρθρο 102, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
 Η αναιρεσείουσα θεωρεί ότι η ως άνω συλλογιστική είναι αβάσιμη υπό το πρίσμα τόσο των αποφάσεων της 17ης Σεπτεμβρίου 1980 (730/79) (2), της 14ης Νοεμβρίου 1984 (323/82) (3) και της 12ης Δεκεμβρίου 1996 (T-358/94) (4) όσο και, προπάντων, της αποφάσεως του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 23ης Φεβρουαρίου 2006 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-346/03 και C-529/03 (5) και, ως εκ τούτου, με την υποβληθείσα αίτηση αναιρέσεως ζητεί να αναιρεθεί η διάταξη του Πρωτοδικείου.
 Πράγματι, η προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου ασκήθηκε μόλις η αναιρεσείουσα εταιρία έλαβε γνώση του ότι συγκαταλέγεται μεταξύ των αποδεκτών της αποφάσεως της Επιτροπής, ήτοι όταν έλαβε κοινοποίηση των ενταλμάτων πληρωμής που εξέδωσε η υπηρεσία εισπράξεως εσόδων.
 Εν συνεχεία, η αναιρεσείουσα προβάλλει έτερο λόγο αναιρέσεως της διατάξεως του Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τον οποίο η διάταξη αυτή βαρύνεται με εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 225 της Συνθήκης.
 Πράγματι, το αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής πρέπει να θεωρηθεί ότι συνδέεται στενά με το σύμφυτο αίτημα περί μη υπαγωγής της αναιρεσείουσας στην εν λόγω απόφαση αυτή καθ' εαυτή και, ως εκ τούτου, η αναιρεσείουσα ζητεί τη μεταρρύθμιση της πρωτόδικης διατάξεως, υπό το πρίσμα, επίσης, της διαπιστωθείσας καθ' ύλην αναρμοδιότητας, από το ίδιο δικαιοδοτικό όργανο.
 (1) EE 2003, L 77, σ. 21.
 (2) Philip Morris Holland BV κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1980-IIΙ, σ. 13).
 (3) SA Intermills κατά Επιτροπής (Συλλογή 1984, σ. 3809).
 (4) Compagnie Nationale Air France κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. II-2109).
 (5) Giuseppe Ageni κ.λπ. κατά Regione Autonoma della Sardegna (Συλλογή 2006, σ. I-1875).


text:
 16.4.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 93/10
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιρλανδίας, που ασκήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2005
 (Υπόθεση C-46/05)
 (2005/C 93/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τη Nicola Yerrel, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 7 Φεβρουαρίου 2005 προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της Ιρλανδίας.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο:
 α)
 να διαπιστώσει ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2002/79/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για την εκτέλεση της ευρωπαϊκής συμφωνίας για την οργάνωση του χρόνου εργασίας του ιπτάμενου προσωπικού της πολιτικής αεροπορίας που συνήφθη από την Ένωση Ευρωπαϊκών Αεροπορικών Εταιρειών (ΑΕΑ), την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Μεταφορές (ETF), την Ευρωπαϊκή Ένωση Προσωπικού Θαλάμων Διακυβέρνησης Αεροσκαφών (ΕCΑ), την Ευρωπαϊκή Ένωση Αερομεταφορέων των Περιφερειών της Ευρώπης (ERA) και τη Διεθνή Ένωση για τις Ναυλωμένες Πτήσεις (IACA) (1), ή μη ανακοινώνοντας στην Επιτροπή τις διατάξεις αυτές, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ·
 β)
 να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εθνική έννομη τάξη έληξε την 1η Δεκεμβρίου 2003.
 (1) ΕΕ L 302, της 12.12.2000, σ. 57.


text:
20.9.2003 EL Eπίσημη Eφημερίδα της Eνρωπαϊκής Ένωσης C 226/19
 III
 (Πληροφορίες)
 (2003/C 226/40)
 Τελευταία δημοσίευση του Δικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 ΕΕ C 213 της 6.9.2003
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 ΕΕ C 200 της 23.8.2003
 ΕΕ C 184 της 2.8.2003
 ΕΕ C 171 της 19.7.2003
 ΕΕ C 158 της 5.7.2003
 ΕΕ C 146 της 21.6.2003
 ΕΕ C 135 της 7.6.2003
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
 CELEX: http://europa.eu.int/celex


text:
 2.8.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 197/3
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) στις 29 Απριλίου 2008 — Aydin Salahadin Abdulla κατά Bundesrepublik Deutschland
 (Υπόθεση C-175/08)
 (2008/C 197/04)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesverwaltungsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείων: Aydin Salahadin Abdulla
 Αναιρεσίβλητη: Bundesrepublik Deutschland
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004 (1), την έννοια ότι —ανεξάρτητα από το άρθρο 1, Γ, σημείο 5, δεύτερο εδάφιο, της Συμφωνίας για το Καθεστώς των Προσφύγων, της 28ης Ιουλίου 1951 (Σύμβασης της Γενεύης για τους πρόσφυγες)— η υπαγωγή στο καθεστώς του πρόσφυγα παύει όταν αφενός έχει εξαλειφθεί ο κατά το άρθρο 2, στοιχείο γ', της οδηγίας βάσιμος φόβος του πρόσφυγα ότι θα υποστεί δίωξη, λόγω του οποίου υπήχθη στο καθεστώς του πρόσφυγα, και αφετέρου ο πρόσφυγας δεν πρέπει να φοβάται ούτε ότι θα υποστεί δίωξη για άλλους λόγους κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γ', της οδηγίας;
 2)
 Σε περίπτωση αρνητικής απάντησης στο ερώτημα 1: Προϋποθέτει επιπλέον η παύση της υπαγωγής στο καθεστώς του πρόσφυγα κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας ότι στη χώρα της οποίας την ιθαγένεια έχει ο πρόσφυγας
 α)
 υπάρχει φορέας παροχής προστασίας κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1 της οδηγίας, έστω και αν η παροχή της προστασίας είναι δυνατή μόνο χάρη στη βοήθεια πολυεθνικής στρατιωτικής δύναμης,
 β)
 ο πρόσφυγας δεν απειλείται να υποστεί σοβαρή βλάβη κατά την έννοια του άρθρου 15 της οδηγίας, για την οποία προβλέπεται η χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας κατά το άρθρο 18 της οδηγίας, και/ή
 γ)
 υπάρχει σταθερή κατάσταση ασφάλειας και παρέχεται, χάρη στο γενικό βιοτικό επίπεδο, η δυνατότητα εξασφάλισης ενός ελάχιστου επιπέδου διαβίωσης;
 3)
 Όταν οι περιστάσεις λόγω των οποίων ο ενδιαφερόμενος αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας έχουν εξαλειφθεί, πρέπει οι νέες και διαφορετικής φύσης περιστάσεις λόγω των οποίων ο ενδιαφερόμενος θα μπορούσε να υποστεί δίωξη
 α)
 να αξιολογούνται με βάση το κριτήριο της πιθανολόγησης, το οποίο ισχύει για την υπαγωγή στο καθεστώς πρόσφυγα, ή εφαρμόζεται υπέρ του ενδιαφερόμενου κάποιο άλλο κριτήριο;
 β)
 να αξιολογούνται με συνεκτίμηση της ελάφρυνσης του βάρους απόδειξης που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 4 της οδηγίας;
 (1) ΕΕ L 304, σ. 12.


text:
 26.9.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 350/21
 Προσφυγή της 20ής Ιουλίου 2016 — Tri Ocean Energy κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-383/16)
 (2016/C 350/27)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Tri Ocean Energy (Κάιρο, Αίγυπτος) (εκπρόσωποι: P. Saini, QC, R. Mehta, Barrister, και N. Sheikh, Solicitor)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2016/850 του Συμβουλίου, της 27ης Μαΐου 2016, για την τροποποίηση της αποφάσεως 2013/255/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά της Συρίας (ΕΕ 2016, L 141, σ. 125), στο μέτρο που την αφορά,
 —
 να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2016/840 του Συμβουλίου, της 27ης Μαΐου 2016, για την εφαρμογή του κανονισμού (EE) 36/2012 σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω της κατάστασης στη Συρία (ΕΕ 2016, L 141, σ. 30), στο μέτρο που την αφορά, και
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη των αιτημάτων της, η προσφεύγουσα προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως:
 1.
 Πρώτον, ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις εγγραφής του ονόματός της στο παράρτημα της προσβαλλόμενης αποφάσεως και του προσβαλλόμενου κανονισμού, οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 28, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2013/255/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά της Συρίας (η αρχική απόφαση) και στο άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΕ) 36/2012 του Συμβουλίου σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω της κατάστασης στη Συρία (ο αρχικός κανονισμός).
 2.
 Δεύτερον, ότι συντρέχει προσβολή του δικαιώματος άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
 3.
 Τρίτον, ότι το Συμβούλιο παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, τόσο ως προς την προσβαλλόμενη απόφαση όσο και ως προς τον προσβαλλόμενο κανονισμό.
 4.
 Τέταρτον, ότι το δικαίωμα ιδιοκτησίας και η φήμη της προσφεύγουσας εθίγησαν αδικαιολόγητα και δυσανάλογα.
 5.
 Πέμπτον, ότι συντρέχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.


text:
14 . 6. 97 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 181 /23
 Διαγραφή της υποθέσεως Τ-187/96 (') Διαγραφή της υποθέσεως Τ-139/95 (')
 (97/C 181 /50) (97/C 181 /53)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με διάταξη της 19ης Μαρτίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου Με διάταξη της 15ης Απριλίου 1997 , o πρόεδρος του
 πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ δευτέρου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως κών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως
 Τ-187/96, Salini Costruttori Spa κατά Επιτροπής των Ευρω Τ-139/95 , Georges Cantone κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 παϊκών Κοινοτήτων. κών Κοινοτήτων.
 (') ΕΕ αριθ . C 27 της 25 . 1 . 1997 .
 (') ΕΕ αριθ. C 229 της 2. 9. 1995 .
 Διαγραφή της υποθέσεως Τ-188/96 (')
 (97/C 181 /51 ) Διαγραφή της υποθέσεως Τ-213/96 (')
 (97/C 181/54)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με διάταξη της 19ης Μαρτίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου
 πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ Με διάταξη της 18ης Απριλίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου
 κών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Τ-188/96, Salini Costruttori Spa κατά Επιτροπής των Ευρω αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ-213/96, Giorgio
 παϊκών Κοινοτήτων. Lebedef κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 (') ΕΕ αριθ . C 40 της 8. 2. 1997.
 (') ΕΕ αριθ. C 54 της 22. 2. 1997.
 Διαγραφή της υποθέσεως T-196/96 (1)
 (97/C 181/52) Διαγραφή της υποθέσεως Τ-133/96 (')
 (97/C 181 /55 )
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 Με διάταξη της 10ης Απριλίου 1997, o πρόεδρος του πρώτου
 τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Με διάταξη της 23ης Απριλίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου
 αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ-196/96, Giorgio τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Lebedef κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ-133/96, Michael
 (') ΕΕ αριθ . C 54 της 22. 2 . 1997 . Boessen κατά Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.
 (') ΕΕ αριθ . C 318 της 26 . 10. 1996.


text:
C 112/24 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.5.2003
 ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟ
 Τοποθέτηση των δικαστών στα τμήματα R. Mastroianni και G. Arendt, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων
 στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (2003/C 112/42) (εκπρόσωποι: C. Cattabriga και Α. Dal Ferro), με αντικείμενο
 αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(1999) 2183 της Επιτροπής,
 της 5ης Αυγούστου 1999, για, αφενός, την κατάργηση της
 Κατά τη σύσκεψη της ολομέλειας της 2ας Απριλίου 2003, το χρηματοδοτικής συνδρομής που χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα
 Πρωτοδικείο αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού με την απόφαση C(91) 654/87 της Επιτροπής, της 29ης Απριλίου
 διαδικασίας του Πρωτοδικείου, για την περίοδο έως τις 30 Σεπτεμ- 1991, στο πλαίσιο του προγράμματος ΙΤ/0166/91/01, «Εκσυγ-
 βρίου 2003, να τοποθετήσει τη δικαστή M. E. Martins Ribeiro χρονισμός μονάδας παραγωγής υδατοκαλλιέργειας στην
 στο πρώτο τμήμα, στο πρώτο πενταμελές τμήμα και στο πέμπτο Contarina (Veneto)» και, αφετέρου, την αξίωση της Επιτροπής να
 πενταμελές τμήμα. της αποδώσει η προσφεύγουσα ποσό ύψους 420 810 718 ιτα-
 λικών λιρών (217 330,59 ευρώ), το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα),
 συγκείμενο από τους R. M. Moura Ramos, Πρόεδρο, J. Pirrung
 Κατά συνέπεια, η σύνθεση των τμημάτων που αποφασίστηκε στις και Α. W. H. Meij, δικαστές, γραμματέας: Palacio González,
 4 Ιουλίου 2002 (ΕΕ C 202 της 24ης Αυγούστου 2002, σ. 19)
 κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 12 Μαρτίου 2003,
 τροποποιείται ως εξής:
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Πρώτο τμήμα 1) Απορρίπτει την προσφυγή.
 B. Vesterdorf, πρόεδρος τμήματος, H. Legal και Μ. Ε. Martins 2) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα,
 Ribeiro, δικαστές. περιλαμβανομένων και των εξόδων της διαδικασίας ασφα-
 λιστικών μέτρων.
 Πρώτο πενταμελές τμήμα
 (1 ) ΕΕ C 34 της 5.2.2000.
 B. Vesterdorf, πρόεδρος τμήματος, J. Azizi, M. Jaeger, H. Legal
 και Μ. Ε. Martins Ribeiro, δικαστές.
 Πέμπτο πενταμελές τμήμα
 R. García-Valdecasas, πρόεδρος τμήματος, P. Lindh, J. Cooke, ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 H. Legal και Μ. Ε. Martins Ribeiro, δικαστές.
 της 4ης Μαρτίου 2003
 στην υπόθεση T-319/99: Federación Nacional de Empresas
 de Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ (FENIN) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 της 12ης Μαρτίου 2003
 («Ανταγωνισμός — Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως —
 στην υπόθεση T-254/99: Maja Srl κατά Επιτροπής των ∆ημόσια υπηρεσία υγείας — Καθυστερήσεις πληρωμής
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1) των τιμολογίων — Καταγγελία των προμηθευτών —
 Έννοια της επιχειρήσεως»)
 («Κανονισμός (ΕΟΚ) 4028/86— Κοινοτική χρηματοδοτική
 συνδρομή — Μεταβίβαση της επιχειρήσεως — Εκτέλεση (2003/C 112/44)
 του σχεδίου — ∆ιαδικασία αποβλέπουσα στην κατάργηση
 της συνδρομής — Προσφυγή ακυρώσεως»)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 (2003/C 112/43)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 Στην υπόθεση T-319/99, Federación Nacional de Empresas de
 Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental (FENIN),
 Στην υπόθεση T-254/99, Maja Srl, πρώην Ca’Pasta Srl, με με έδρα τη Μαδρίτη (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τους
 έδρα την Πάδουα (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους P. Piva, R. García-Gallardo Gil-Fournier, G. Pérez Olmo και


text:
Αριθ. C 199/10 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 28 . 6 . 97
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2658/87 τον Συμβουλίου για τη Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό υπέβαλε η Commissione Tributaria di Milano (120 τμήμα), με
 δασμολόγιο, έχει την έννοια ότι οι σταγόνες από εκχύλισμα διάταξη της 24ης Μαρτίου 1997, στο πλαίσιο της εκκρεμούς
 echinacea purpurea πρέπει να καταταχθούν στην κλάση ενώπιον της διαφοράς μεταξύ AGAS (Abbruzzi Gas Agas)
 3004. SpA και Amministrazione Tributaria
 (Υπόθεση C-152/97)
 ( · ) EE αριθ . C 46 της 17 . 2. 19%. (97/C 199/ 19)
 (2 ) EE αριθ . L 241 της 27 . 9. 1993 . σ. 1 .
 Με διάταξη της 24ης Μαρτίου 1997 , η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 στις 21 Απριλίου 1997 , η Commissione Tributaria di Milano
 ( 120 τμήμα) υπέβαλε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, στο πλαίσιο της εκκρεμούς ενώπιον του αιτού
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων ντος δικαστηρίου δίκης μεταξύ AGAS (Abbruzzi Gas Agas )
 κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις SpA και Amministrazione Tributaria , το ακόλουθο προδι
 16 Απριλίου 1997 καστικό ερώτημα:
 (Υπόθεση C-146/97)
 Ερωτάται αν οι διατάξεις περι ενιαιοποιήσεως της έμμεσης
 (97/C 199/ 18 φορολογήσεως των εταιρικών εισφορών (') εντός της Ενώ
 σεως εφαρμόζονται και σε περίπτωση συγχωνεύσεως δι'
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε απορροφήσεως μιας εταιρείας από άλλη , η οποία κατέχει ήδη
 νη από την Μαρία Κοντού-Durande , μέλος της νομικής το σύνολο του κεφαλαίου της πρώτης .
 υπηρεσίας της, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos
 Gômez de la Cruz, μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτρο (') Πρόκειται για το άρθρο 4 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ (ΕΕ ειδ. έκδ.
 πής, κτίριο Wagner, Kirchberg, άσκησε ενώπιον του Δικα 09/001 , σ. 20), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 73/80/ΕΟΚ
 στηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 16 Απριλίου ( ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001 , σ. 40) και την οδηγία 85/303/ΕΟΚ ( ΕΕ αριθ .
 1997 . προσφυγή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας . L 156 της 15 . 6 . 1985 , α. 23 ).
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 — να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, μη έχοντας
 θεσπίσει στην οριζόμενη προθεσμία τις νομοθετικές, Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαί υπέβαλε, με διάταξη της 16ης Απριλίου 1997, το Staatsge
 ες προς συμμόρφωση με την οδηγία 93/70/ΕΟΚ της richtshof des Landes Hessen στο πλαίσιο της διαδικασίας
 Επιτροπής , της 28ης Ιουλίου 1993 , για καθορισμό των ελέγχου του κύρους κανόνων δικαίου που κινήθηκε κατόπιν
 κοινοτικών μεθόδων αναλύσεως για τον επίσημο έλεγχο της αιτήσεως των βουλευτών και πρώην βουλευτών Georg
 των ζωοτροφών ('), παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρε Badeck κ.λπ., όπου μετέχουν της διαδικασίας 1, o πρωθυ
 ώσεις που υπέχει από τη συνθήκη και από την οδηγία πουργός του ομόσπονδου κράτους της Έσσης και 2, o
 αυτή , εισαγγελέας του συνταγματικού δικαστηρίου του ομόσπον
 δου κράτους της Έσσης
 — να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά (Υπόθεση C-158/97)
 έξοδα. (97/C 199/20)
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα Με διάταξη της 16ης Απριλίου 1997 , η οποία περιήλθε στη
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Σύμφωνα με το άρθρο 189 τρίτο εδάφιο της συνθήκης για την στις 24 Απριλίου 1997, το Staatsgerichtshof des Landes
 ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, οι οδηγίες δεσμεύουν Hessen ζήτησε , στο πλαίσιο της διαδικασίας ελέγχου του
 κάθε κράτος μέλος στο οποίο απευθύνονται, όσον αφορά το κύρους κανόνων δικαίου που κινήθηκε κατόπιν της αιτήσεως
 επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Σύμφωνα με το άρθρο 5 πρώτο των βουλευτών και πρώην βουλευτών Georg Badeck κ.λπ.,
 εδάφιο της συνθήκης, τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό όπου μετέχουν της διαδικασίας 1 , o πρωθυπουργός του
 ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση ομόσπονδου κράτους της Έσσης και 2, o εισαγγελέας του
 των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη συγκεκριμένη συνταγματικού δικαστηρίου του ομόσπονδου κράτους της
 συνθήκη ή προκύπτουν από πράξεις των οργάνων της Έσσης, από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Κοινότητας. την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής ερωτη
 μάτων:
 Μέχρι στιγμής, η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει λάβει τα
 κατάλληλα μέτρα για την πλήρη ενσίομάτωση της επίδικης Απαγορεύει το άρθρο 2 παράγραφοι 1 και 4 της οδηγίας
 οδηγίας στην ελληνική έννομη τάξη . 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 9ης Φεβρουαρίου 1976,
 περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών
 και γυναικών, όσον αφορά την πρόσβαση σε απασχόληση ,
 (') ΕΕ αριθ . L 234 της 17 . 9. 1993 . σ. 17 .
 επαγγελματική εκπαίδευση και προώθηση και τις συνθήκες
 εργασίας ('), στο εξής «οδηγία περί ίσης μεταχειρίσεως»,
 εθνικές ρυθμίσεις, κατά τις οποίες:


text:
 21.3.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/16
 Αναίρεση που άσκησε στις 15 Δεκεμβρίου 2015 η The Tea Board κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 2 Οκτωβρίου 2015 στην υπόθεση T-627/13, The Tea Board κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-676/15 P)
 (2016/C 106/18)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: The Tea Board (εκπρόσωποι: M. C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), Delta Lingerie
 Αιτήματα
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Οκτωβρίου 2015 στην υπόθεση T-627/13, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως προς τις ακόλουθες υπηρεσίες που αφορά το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στις κλάσεις 35 και 38:
 Υπηρεσίες λιανικής πώλησης γυναικείων εσωρούχων και γυναικείων ειδών εσωρούχων πολυτελείας, αρωμάτων, eau-de-toilette και καλλυντικών, λευκών ειδών για το σπίτι και το μπάνιο· Υπηρεσίες παροχής επιχειρηματικών συμβουλών για τη δημιουργία και εκμετάλλευση σημείων λιανικής πώλησης και κεντρικών αγορών λιανικής πώλησης και διαφήμισης· Υπηρεσίες προώθησης πωλήσεων (για λογαριασμό τρίτων), διαφήμιση, διοίκηση επιχειρήσεων, διαχείριση επιχειρήσεων, διαφήμιση σε δίκτυο πληροφορικής επί γραμμής, διανομή διαφημιστικού υλικού (φυλλαδίων, προσπέκτους, δωρεάν εφημερίδων, δειγμάτων), υπηρεσίες συνδρομής σε εφημερίδες για λογαριασμό τρίτων· Επιχειρηματική πληροφόρηση ή έρευνα· διοργάνωση εκδηλώσεων, εκθέσεων για εμπορικούς ή διαφημιστικούς σκοπούς, διαφημιστική διαχείριση, εκμίσθωση διαφημιστικού χώρου, ραδιοφωνική διαφήμιση, τηλεοπτική διαφήμιση, διαφημιστική χορηγία. (Κλάση 35)
 Τηλεπικοινωνίες, μετάδοση μηνυμάτων και εικόνων με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή, υπηρεσίες αλληλεπιδραστικής ενσύρματης εκπομπής με αντικείμενο την παρουσίαση προϊόντων, επικοινωνίες μέσω τερματικών ηλεκτρονικών υπολογιστών, μετάδοση (διαβίβαση) δεδομένων μέσω ανοικτού, κλειστού και παγκόσμιου ηλεκτρονικού δικτύου. (Κλάση 38)
 —
 να αναπέμψει, αν κρίνει αναγκαίο, την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου,
 —
 να καταδικάσει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1.
 Με την αίτηση αναιρέσεως ζητείται η μερική αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T-627/13 της 2ας Οκτωβρίου 2015, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως προς τις υπηρεσίες που αφορά το προσβαλλόμενο σήμα στις κλάσεις 35 και 38.
 2.
 Η αίτηση αναιρέσεως στηρίζεται σε δύο λόγους: παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα (1) και παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού.
 3.
 Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η ουσιώδης λειτουργία ενός συλλογικού σήματος σύμφωνα με το άρθρο 66, παράγραφος 2, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, το οποίο αποτελείται από μια ένδειξη που χρησιμοποιείται για να υποδηλωθεί η γεωγραφική προέλευση των οικείων προϊόντων, δεν χρησιμεύει ως ένδειξη της εμπορικής προέλευσης, αλλά διασφαλίζει μόνον τη συλλογική προέλευση των προϊόντων ή των υπηρεσιών που παρέχονται και πωλούνται με το σήμα αυτό, για παράδειγμα ότι τα προϊόντα προέρχονται από επιχείρηση ευρισκόμενη στη ζώνη γεωγραφικής προελεύσεως που έχει οριστεί ως συλλογικό κοινοτικό σήμα και η οποία έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το συλλογικό κοινοτικό σήμα.
 4.
 Επομένως, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας, στο πλαίσιο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, η γεωγραφική προέλευση πρέπει να ληφθεί υπόψη ως κρίσιμο στοιχείο- είτε κατά την εκτίμηση της ομοιότητας των επίμαχων προϊόντων ή υπηρεσιών και/είτε στο πλαίσιο της σφαιρικής εκτιμήσεως της υπάρξεως κινδύνου συγχύσεως.
 5.
 Ως εκ τούτου, στο πλαίσιο της συγκρίσεως των προϊόντων και/ή των υπηρεσιών ενός προγενέστερου συλλογικού κοινοτικού σήματος, σύμφωνα με το άρθρο 66, παράγραφος 2, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, το οποίο συνίσταται σε γεωγραφική ένδειξη, με τα προϊόντα και/ή τις υπηρεσίες ενός ατομικού κοινοτικού σήματος, το κατά πόσον τα σχετικά προϊόντα και οι υπηρεσίες είναι παρόμοια σε σχέση με τη φύση τους, τον σκοπό τους, τους τελικούς χρήστες τους και/ή τους διαύλους διανομής τους δεν αποτελεί, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας, καθοριστικό στοιχείο. Αυτό που πρέπει μάλλον να εξεταστεί είναι αν τα σχετικά προϊόντα και/ή οι υπηρεσίες έχουν την ίδια γεωγραφική προέλευση.
 6.
 Η ερμηνεία του άρθρου 66, παράγραφος 2, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα στην οποία προβαίνει η αναιρεσείουσα προκύπτει από
 1)
 την εσωτερική λογική του κανονισμού 207/2009, και ειδικότερα από το γεγονός ότι
 i.
 το άρθρο 66, παράγραφος 2, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα εισάγει μία εξαίρεση στον κανονισμό 207/2009 καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, τα σήματα που αποτελούνται αποκλειστικά από σημεία ή ενδείξεις που δύνανται να χρησιμεύσουν στο εμπόριο για δήλωση της γεωγραφικής προέλευσης των προϊόντων ή των υπηρεσιών δεν γίνονται δεκτά προς καταχώριση,
 ii.
 σύμφωνα με το άρθρο 67, παράγραφος 2, του κανονισμού για το κοινοτικό σήμα, ο κανονισμός χρήσεως συλλογικού κοινοτικού σήματος που συντίθεται από γεωγραφική ένδειξη πρέπει να επιτρέπει σε κάθε πρόσωπο τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες του οποίου προέρχονται από την εν λόγω γεωγραφική ζώνη, να καθίσταται μέλος της οργανώσεως που είναι δικαιούχος του σήματος και, συνεπώς, συλλογικό κοινοτικό σήμα το οποίο αποτελείται από γεωγραφική ένδειξη ουδέποτε μπορεί να είναι κατάλληλο για την διάκριση των προϊόντων ή των υπηρεσιών των μελών της ενώσεως που είναι δικαιούχος του εν λόγω σήματος από τα προϊόντα άλλων επιχειρήσεων.
 2)
 ερμηνεία της διατάξεως αυτής υπό το πρίσμα των όσων ορίζονται στον κανονισμό 1151/2012 (2) και στη Συμφωνία TRIPs, κατά τα οποία στις γεωγραφικές ενδείξεις πρέπει να παρέχεται υψηλό επίπεδο προστασίας και πρέπει να απαγορεύεται η παρουσίαση ενός προϊόντος κατά τρόπο που δηλώνει ή υπονοεί ότι το εν λόγω εμπόρευμα κατάγεται από γεωγραφική περιοχή που δεν συμπίπτει με τον πραγματικό τόπο καταγωγής του.
 7.
 Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι οι ιδιότητες που εξακρίβωσε το Γενικό Δικαστήριο σε σχέση με το DARJEELING μπορούν επίσης να ισχύουν σε υπηρεσίες όπως οι υπηρεσίες παροχής επιχειρηματικών συμβουλών ή παροχής υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών και μπορούν να ενισχύσουν την έλξη που ασκεί το επίμαχο σήμα. Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα επισημαίνει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέσχε με την απόφασή του τεκμηριωμένη αιτιολογία όσον αφορά το γιατί οι ιδιότητες που συνδέονται με το σήμα DARJEELING δεν ισχύουν για τις υπηρεσίες της κλάσης 35 και 38, και τούτο συνιστά νομική πλάνη.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (EE L 78, σ. 1).
 (2) Κανονισμός (EE) 1151/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Νοεμβρίου 2012, για τα συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (ΕΕ L 343, σ. 1).