text:
 10.12.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 362/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 20ής Οκτωβρίου 2011 [αίτηση του Vestre Landsret (Δανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Danfoss A/S, Sauer-Danfoss ApS κατά Skatteministeriet
 (Υπόθεση C-94/10) (1)
 (Έμμεσοι φόροι - Ειδικός φόρος καταναλώσεως επί των ορυκτελαίων - Ασύμβατο προς το δίκαιο της Ένωσης - Μη επιστροφή του ειδικού φόρου καταναλώσεως στους αγοραστές προϊόντων στους οποίους μετακυλίστηκε)
 2011/C 362/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η δανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Vestre Landsret
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Danfoss A/S, Sauer-Danfoss ApS
 κατά
 Skatteministeriet
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Vestre Landsret — Ερμηνεία του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχετικά με την επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών και τις προϋποθέσεις αποζημίωσης των ιδιωτών — Ειδικός φόρος κατανάλωσης ο οποίος εισπράχθηκε κατά παράβαση του εναρμονισμένου συστήματος που έχει θεσπιστεί με τις οδηγίες 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης (ΕΕ L 76, σ. 1) και 92/81/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992, για την εναρμόνιση των διαρθρώσεων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που επιβάλλονται στα πετρελαιοειδή (ΕΕ L 316, σ. 12) — Παράνομος ειδικός φόρος κατανάλωσης που καταβλήθηκε σε κράτος μέλος από εταιρίες πετρελαιοειδών, οι οποίες έχουν πωλήσει έλαια υποκείμενα στον φόρο, ενσωματώνοντας τον φόρο στην τιμή των εμπορευμάτων –Απόρριψη, εκ μέρους του κράτους μέλους, της αιτήσεως επιστροφής του φόρου, την οποία υπέβαλαν οι αγοραστές των ελαίων, με την αιτιολογία ότι ο φόρος δεν έχει καταβληθεί από αυτούς — Άρνηση αποκαταστάσεως της ζημίας που υπέστησαν οι αγοραστές των ελαίων λόγω της παράνομης επιβολής φόρου, με την αιτιολογία ότι δεν έχουν υποστεί άμεση ζημία και ότι δεν υφίσταται άμεση αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παραβάσεως της υποχρεώσεως που υπέχει το κράτος μέλος και της ζημίας
 Διατακτικό
 Οι κανόνες του δικαίου της Ένωσης πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι:
 1)
 κράτος μέλος μπορεί να απορρίψει αίτηση επιστροφής αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου υποβληθείσα από τον αγοραστή στον οποίο μετακυλίστηκε ο φόρος, με την αιτιολογία ότι δεν πρόκειται για το πρόσωπο που τον κατέβαλε στις φορολογικές αρχές, υπό την προϋπόθεση ότι ο εν λόγω αγοραστής, που επιβαρύνθηκε τελικώς με τον φόρο, δύναται, βάσει του εθνικού δικαίου, να εναγάγει τον υποκείμενο στον φόρο ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων προς αναζήτηση του αχρεωστήτως καταβληθέντος και ότι η επιστροφή του φόρου από τον υποκείμενο σε αυτόν δεν καθίσταται στην πράξη αδύνατη, ούτε υπερβολικά δυσχερής·
 2)
 κράτος μέλος μπορεί να απορρίψει αίτημα αποζημιώσεως που υποβλήθηκε από τον αγοραστή στον οποίο ο υποκείμενος στον φόρο μετακύλισε την επιβάρυνση αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου, με αιτιολογία την έλλειψη άμεσης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της εισπράξεως του ως άνω φόρου και της ζημίας που υπέστη ο αγοραστής, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός δύναται, βάσει του εθνικού δικαίου, να στρέψει τη σχετική αγωγή κατά του υποκειμένου στον φόρο και ότι η αποκατάσταση, εκ μέρους του τελευταίου, της ζημίας του αγοραστή δεν καθίσταται στην πράξη αδύνατη, ούτε υπερβολικά δυσχερής.
 (1) ΕΕ C 100 της 17.4.2010.


text:
 1.6.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 156/33
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Απριλίου 2013 — Performing Right Society κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-421/08) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Δικαιώματα του δημιουργού σχετικά με τη δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων μέσω διαδικτύου, δορυφόρου ή καλωδιακής αναμεταδόσεως - Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Κατανομή της γεωγραφικής αγοράς - Διμερείς συμβάσεις μεταξύ εθνικών εταιριών συλλογικής διαχείρισης - Εναρμονισμένη πρακτική που αποκλείει τη δυνατότητα χορηγήσεως αδειών πολλαπλής εδαφικής ισχύος και πολλαπλών ρεπερτορίων - Απόδειξη - Τεκμήριο αθωότητας)
 2013/C 156/57
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Performing Right Society Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: J. Rivas Andrés, M. Nissen, δικηγόροι, και G. Eclair-Heath, solicitor)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: F. Castillo de la Torre και J. Bourke)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ της προσφεύγουσας: Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωποι: R. Allendesalazar Corcho και R.Vallina Hoset, δικηγόροι)
 Παρεμβαίνουσες υπέρ της καθής: International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) (Ζυρίχη, Ελβετία) (εκπρόσωποι: L. Uusitalo και L. Rechardt, δικηγόροι)· RTL Group SA (Λουξεμβούργο, Λουξεμβούργο)· CLT-UFA (Λουξεμβούργο)· Music Choice Europe Ltd (Λονδίνο)· ProSiebenSat.1 Media AG (Unterföhring, Γερμανία)· Modern Times Group MTG AB (Στοκχόλμη, Σουηδία)· Viasat Broadcasting UK Ltd (Λονδίνο)· Verband Privater Rundfunk und Telemedien eV (VPRT) (Βερολίνο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: αρχικώς M. Hansen, É. Barbier de La Serre, δικηγόροι, και O. Zafar, solicitor, στη συνέχεια M. Hansen, A. W. Weitbrecht, J. Ruiz Calzado, δικηγόροι, και J. Kallaugher, solicitor)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή με αίτημα τη μερική ακύρωση της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/C2/38.698 — CISAC).
 Διατακτικό
 1)
 Η αίτηση λήψεως μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, την οποία υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απορρίπτεται.
 2)
 Το άρθρο 3 της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 [ΕΚ] και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/C2/38.698 — CISAC), ακυρώνεται στο μέτρο που αφορά την Performing Right Society Ltd.
 3)
 Το άρθρο 4, παράγραφος 2, της αποφάσεως C(2008) 3435 τελικό ακυρώνεται, στο μέτρο που παραπέμπει στο άρθρο 3 της αποφάσεως αυτής, όσον αφορά την Performing Right Society.
 4)
 Η προσφυγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά.
 5)
 Η Performing Right Society φέρει το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της, πλην εκείνων που συνδέονται με τις παρεμβάσεις υπέρ της Επιτροπής.
 6)
 Η Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) φέρει το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της.
 7)
 Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της Performing Right Society, πλην εκείνων που συνδέονται με τις παρεμβάσεις υπέρ της Επιτροπής, και το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της SGAE.
 8)
 Η International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Performing Right Society που συνδέονται με την παρέμβασή της.
 9)
 Οι RTL Group SA, CLT-UFA, Music Choice Europe Ltd, ProSiebenSat.1 Media AG, Modern Times Group MTG AB, Viasat Broadcasting UK Ltd και Verband Privater Rundfunk und Telemedien eV φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Performing Right Society που συνδέονται με τις παρεμβάσεις τους.
 (1) ΕΕ C 313 της 6.12.2008.

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 13.2.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 37/22
 Προσφυγή της 2ας Δεκεμβρίου 2009 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-500/09)
 2010/C 37/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Lozano Palacios και Δ. Τριανταφύλλου)
 Καθής: Ελληνική Δημοκρατία
 Αιτήματα:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία εξακολουθώντας να εφαρμόζει τη υπουργική απόφαση Α1/44351/3608 της 12ης Οκτωβρίου 2005, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει της οδηγίας 97/67ΕΚ (1), (όπως έχει τροποποιηθεί), όπως ιδίως συνάγονται από το άρθρο 9 παράγραφοι 1 και 2.
 —
 να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η ελληνική Δημοκρατία εμποδίζει την ελευθέρωση των ταχυδρομικών υπηρεσιών που σκοπείται από την οδηγία 97/67, η οποία προβλέπει συναφώς την ανοιχτή και χωρίς διακρίσεις χορήγηση γενικών και ειδικών αδειών.
 Η ελληνική νομοθεσία απαιτεί από τους δικαιοδόχους μεταφορείς κατά την αδειοδότηση των ταχυδρομικών φορτηγών να είναι και οι ίδιοι ταχυδρομικές επιχειρήσεις εγγεγραμμένες στο σχετικό μητρώο ως δικαιούχοι γενικής αδείας. Αυτό υποχρεώνει τα ταχυδρομικά δίκτυα σε ριζική αναδιάρθρωση και καθιστά αδύνατη την χρήση δικαιοδόχων από τις κύριες επιχειρήσεις, εκτός και αν, ενδεχομένως, αυτές μεταβληθούν σε επιχειρήσεις ενοικιάσεως φορτηγών, με τις επιβαρύνσεις που αυτό θα συνεπαγόταν.
 Εξάλλου η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει τη μεταφορά μεγάλων βαρών μόνο από ορισμένα δημόσιας χρήσεως φορτηγά, που είναι εμπιστευμένα σε κλειστό επάγγελμα, κάτι που εμποδίζει τις άλλες επιχειρήσεις να παράσχουν την ίδια υπηρεσία.
 Η ελληνική Δημοκρατία δεν προέβαλε επαρκείς δικαιολογίες για τους περιορισμούς αυτούς.
 (1) ΕΕ L 15 της 21.1.1998, σ. 14


text:
Αριθ. C 54/2 PËL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 22 . 2 . 97
 άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του εθνικού (πέμπτο τμήμα)
 δικαστηρίου μεταξύ The Queen και Secretary of State for
 Trade & Industry, ex parte : British Télécommunications pic, η της 12ης Δεκεμβρίου 1996
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της στην υπόθεση C-3/95: (αίτηση του Landgericht Dortmund
 οδηγίας 90/387/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 28ης Ιουνίου 1990, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Reisebüro
 για τη δημιουργία της εσωτερικής αγοράς στον τομέα των Broede κατά Gerd Sandker ( 1 )
 τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών μέσω της εφαρμογής της (Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Είσπραξη απαιτήσεων
 παροχής ανοικτού δικτύου (2), και ως προς την ερμηνεία και κατόπιν δικαστικής αποφάσεως — Εξουσιοδότηση —
 τον έλεγχο του κύρους της οδηγίας 92/44/ΕΟΚ του Συμβου Άρθρο 59 της συνθήκης ΕΚ)
 λίου , της 5ης Ιουνίου 1992 , σχετικά με την εφαρμογή της
 παροχής ανοικτού δικτύου στις μισθωμένες γραμμές (3), το (97/C 54/03
 Δικαστήριο, συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias,
 Πρόεδρο, G. F. Mancini και J. C. Moitinho de Almeida, (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 προέδρους τμήματος, K. N. Κακούρη , C. Gulmann , D. A. O.
 Edward, J.-P. Puissochet (εισηγητή ), P. Jann και H. Ragne (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 malm , δικαστές, γενικός εισαγγελέας: G. Tesauro, γραμματέ σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου »)
 ας: L. Hewlett, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε, στις 12 Δε
 κεμβρίου 1996, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: Στην υπόθεση C-3/95, με αντικείμενο αίτηση του Landgericht
 Dortmund (Γερμανία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή
 του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε,
 1 . H οδηγία 92/44/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 5ης Ιουνίου στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του εθνικού
 1992, σχετικά με την εφαρμογή της παροχής ανοικτού δικαστηρίου μεταξύ Reisebüro Broede και Gerd Sandker, η
 δικτύου στις μισθωμένες γραμμές, εφαρμόζεται στους έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των
 «οργανισμούς τηλεπικοινωνιών», υπό την έννοια του διατάξεων της συνθήκης ΕΚ που αφορούν την ελεύθερη
 άρθρου 2 σημείο 1 της οδηγίας 9Θ/387/ΕΟΚ του Συμβου παροχή υπηρεσιών, και ιδίως του άρθρου 59, το Δικαστήριο
 λίου, της 28ης Ιουνίου 1990, για τη δημιουργία της (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. C. Moitinho de
 εσωτερικής αγοράς στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών Almeida, πρόεδρο τμήματος, L. Sevón, D. A. O. Edward
 υπηρεσιών μέσω της εφαρμογής της παροχής ανοικτού (εισηγητή ), P. Jann και M. Wathelet, δικαστές, γενικός
 δικτύου. Συγκεκριμένα, υπό την έννοια της διατάξεως εισαγγελέας: N. Fennelly, γραμματέας: H. A. Rühl, κύριος
 αυτής, «οργανισμούς τηλεπικοινωνιών» συνιστούν μόνον υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε, στις 12 Δεκεμβρίου 1996,
 οι δύο επιχειρήσεις στις οποίες ένα κράτος μέλος επιτρέ απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 πει, σύμφωνα με κριτήρια τα οποία δεν είναι ούτε
 αντικειμενικά ούτε ανάλογα και δημιουργούν διακρίσεις, Δεν αντιβαίνει προς το άρθρο 59 της συνθήκης ΕΚ εθνική
 την εκμετάλλευση των διεθνών τηλεπικοινωνιακών γραμ ρύθμιση, η οποία δεν επιτρέπει σε επιχείρηση εγκατεστημένη
 μών, και ιδίως των ενδοκοινοτικών, καθώς και η επιχεί σε άλλο κράτος μέλος να προβαίνει στην κατόπιν δικαστικής
 ρηση στην οποία ένα κράτοςμέλος, επιτρέπει, υπό τις ίδιες αποφάσεως είσπραξη απαιτήσεων τρίτων, για το λόγο ότι τη
 συνθήκες, την εκμετάλλευση δημοσίου δικτύου τηλεπι δραστηριότητα αυτή μπορούν να ασκούν κατ ' επάγγελμα
 κοινωνιών επί τμήματος της επικράτειάς του. Ένα κράτος μόνον δικηγόροι.
 μέλος μπορεί να επιβάλλει τις υποχρεώσεις του άρθρου 7
 της οδηγίας 92/44/ΕΟΚ σε ορισμένους μόνον «οργανι 0 ) ΕΕ αριθ . C 54 της 4. 3 . 1995 .
 σμούς τηλεπικοινωνιών», όταν αυτό αρκεί για να τίθεται
 στη διάθεση των χρηστών ένας ελάχιστος αριθμός μισθω
 μένων γραμμών σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά που
 προβλέπονται στην οδηγία αυτή, σε όλη την επικράτειά
 του. Ειδικότερα, ένα κράτος μέλος μπορεί να επιβάλλει τις ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 υποχρεώσεις της διατάξεως αυτής μόνον στους «οργανι
 σμούς τηλεπικοινωνιών» που είναι οι κύριοι φορείς εκμε (πρώτο τμήμα)
 ταλλεύσεως τηλεπικοινωνιακών γραμμών σε κάθε μία της 12ης Δεκεμβρίου 1996
 από τις γεωγραφικές ζώνες της επικράτειάς του. στην υπόθεση C-38/95: (αίτηση του Corte d'appello di
 Ancona για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Minis
 tère delle Finanze κατά Foods Import Sri ( 1 )
 2 . Από την εξέταση των προδικαστικών ερωτημάτων δεν (Κοινό Δασμολόγιο — Δασμολογικές κλάσεις — Ιχθύς του
 προέκυψαν στοιχεία ικανά να επηρεάσουν το κύρος της είδους «Molva molva»)
 οδηγίας 92/44/ΕΟΚ.
 (97/C 54/04)
 (') ΕΕ αριθ. C 380 της 31 . 12. 1994. (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 (2) ΕΕ αριθ . L 192 της 24. 7 . 1990, σ. 1 .
 P ) ΕΕ αριθ . L 165 της 19. 6 . 1992 , σ . 27 . (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου »)
 Στην υπόθεση C-38/95 , με αντικείμενο αίτηση του Corte
 d'appello di Ancona ( Ιταλία), προς το Δικαστήριο, κατ'


text:
 21.3.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 106/34
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 28ης Δεκεμβρίου 2015 — Skype κατά ΓΕΕΑ — Sky International (SKYPE)
 (Υπόθεση T-797/14) (1)
 ((Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Παραίτηση από την ανακοπή - Κατάργηση της δίκης))
 (2016/C 106/39)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Skype Ultd (Δουβλίνο, Ιρλανδία) (εκπρόσωποι: A. Carboni και M. Browne, solicitors)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: P. Bullock)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου: Sky International AG (Zug, Ελβετία) (εκπρόσωποι: D. Rose και J. Curry, δικηγόροι)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή κατά της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 29ης Σεπτεμβρίου 2014 (υπόθεση R 1075/2013-4), σχετικά με διαδικασία ανακοπής μεταξύ των Sky International AG και Skype.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Καταργεί τη δίκη.
 2)
 Η Skype Ultd και η Sky International AG φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους, επιπλέον δε εκάστη εξ αυτών φέρει κατά το ήμισυ τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ).
 (1) EE C 46 της 9.2.2015.


text:
8 . 3 . 97 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 74/1
 I
 (Ανακοινώσεις)
 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ consumatori (Codacons) και Associazione Utenti Radiotele
 (έκτο τμήμα) visivi, μεταξύ Vallau Italiana Promomarket Sri και Ministero
 delle Poste e Telecomunicazioni (C-337/94), υποστηριζομέ
 της 12ης Δεκεμβρίου 1996 νου από τους Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG),
 στις συνεκδικαζομενες υποθεσεις C-320/94, C-328/94, Coordinamento delle associazioni per la difesa dell'ambiente e
 C-329/94, C-337/94, C-338/94 και C-339/94 (αιτήσεις του Tri dei diritti degli utenti e consumatori (Codacons) και Associa
 bunale amministrativo regionale del Lazio για την έκδοση zione Utenti Radiotelevisivi, μεταξύ Radio Italia Solo Musica
 προδικαστικής αποφάσεως): Reti Televisive Italiane SpA Sri κ.λπ. και Ministero delle Poste e Telecomunicazioni
 (RTI), υποστηριζομένης από την Publitalia '80 κατά Mini (C-338/94), υποστηριζομένου από την Federazione Italiana
 stero delle Poste e Telecomunicazioni, υποστηριζομένου από Editori Giornali (FIEG), και μεταξύ GETE Sri και Ministero
 τους Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG), Coordi delle Poste e Telecomunicazioni (C-339/94), υποστηριζομέ
 namento delle associazioni per la difesa dell'ambiente e dei νου από την Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG), η
 diritti degli utenti e consumatori (Codacons) και Associazione έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της
 Utenti Radiotelevisivi κ.λπ.(') οδηγίας 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 3ης Οκτωβρίου
 (Ερμηνεία — Οδηγία 89/552/ΕΟΚ — Δραστηριότητες 1989, για το συντονισμό ορισμένων νομοθετικών, κανονιστι
 ραδιοτηλεοπτικής μεταδόσεως) κών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με
 την άσκηση τηλεοπτικών δραστηριοτήτων (2), και ειδικότερα
 (97/C 74/01 του άρθρου 17 παράγραφος 1 , που αφορά τη χορηγία, και
 των άρθων 1 στοιχείο β) και 18, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα),
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική) συγκείμενο από τους G. F. Mancini, πρόεδρο τμήματος, J. L.
 Murray (εισηγητή), K. N. Κακούρη, P. J. G. Kapteyn και H.
 Ragnemalm, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs,
 (Προσωρινή μεταφραση· η οριστική μεταφραση θα δημο γραμματέας: D. Louterman-Hubeau, κύρια υπάλληλος διοι
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου») κήσεως, εξέδωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1996 απόφαση με το
 ακόλουθο διατακτικό :
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-320/94, C-328/94,
 C-329/94, C-337/94, C-338/94 και C-339/94, που έχουν ως 1 . H οδηγία 89/552/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 3ης Οκτω
 αντικείμενο αιτήσεις του Tribunale amministrativo regionale βρίου 1989, για το συντονισμό ορισμένων νομοθετικών,
 del Lazio (Ιταλία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του κανονιστικών και διοικητικών διατάξων των κρατών
 άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με τις οποίες ζητήθηκε, στο μελών σχετικά με την άσκηση τηλεοπτικών δραστηριοτή
 πλαίσιο των διαφορών που εκκρεμούν ενώπιον του αιτού των, και ειδικότερα τα άρθρα 1 στοιχείο β) και 18 αυτής,
 ντος δικαστηρίου μεταξύ Reti Televisive Italiane SpA (RTI), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η χρησιμοποιού
 υποστηριζομένης από την Publitalia '80, και Ministero delle μενη στο άρθρο 18 έκφραση « διαφημίσεις όπως οι άμεσες
 Poste e Telecommunicazioni (C-320/94), υποστηριζομένου προσφορές στο κοινό» έχει, στην κοινοτική κανονιστική
 από τους Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG), ρύθμιση, ενδεικτικό απλώς χαρακτήρα μπορεί, δηλαδή,
 Coordinamento delle associazioni per la difesa dell'ambiente e να αφορά και άλλες μορφές διαφημίσεως, όπως οι «tele
 dei diritti degli utenti e consumatori ( Codacons) και Associa promozioni», που — όπως και οι « άμεσες προσφορές στο
 zione Utenti Radiotelevisivi, μεταξύ Radio Torre και Minis κοινό» — απαιτούν, λόγω του τρόπου παρουσιάσεώς
 tero delle Poste e Telecomunicazioni (C-328/94), υποστηριζο τους, περισσότερο χρόνο απ' ό,τι τα διαφημιστικά μηνύμ
 μένου από την Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG), ατα (spots).
 μεταξύ Rete A Sri και Ministero delle Poste e Telecomunica
 zioni (C-329/94), υποστηριζομένου από τους Federazione 2. H οδηγία 89/552/ΕΟΚ, και ειδικότερα το άρθρο 17
 Italiana Editori Giornali (FIEG), Coordinamento delle asso παράγραφος 1 στοιχείο β), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την
 ciazioni per la difesa dell'ambiente e dei diritti degli utenti e έννοια ότι δεν απαγορεύει τη μνεία του ονόματος ή/και
 ---pagebreak--- Αριθ. C 74/2 I EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 8. 3 . 97
 του λογοτύπου του χορηγού σε άλλα χρονικά σημεία Μαυροβούνιο, για την καταβολή τον τιμήματος εμπορευ
 πέρα από την αρχή και το τέλος τον προγράμματος. μάτων εξαγομένων εκ μέρους του υπηκόοου κράτους
 μέλους B από το κράτος μέλος B προς τη Σερβία ή το
 ( ] ΕΕ αριθ. C 386 της 31 . 12. 1994. Μαυροβούνιο, με την αιτιολογία ότι το κράτος μέλος A
 ΕΕ αριθ . C 74 της 25 . 3 . 1995 . δεν επιτρέπει την καταβολή του τιμήματος για τέτοιες
 (2) ΕΕ αριθ . L 298 της 17 . 10. 1989, σ. 23 . εξαγωγές, παρά μόνον εφόσον πραγματοποιούνται από
 το έδαφος του, κατόπιν αδείας των δικών του αρμοδίων
 αρχών, βάσει τον κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1432/92,
 μολονότι τα επίμαχα εμπορεύματα έχουν χαρακτηρισθεί
 από την επιτροπή κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών ως
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ προϊόντα αυστηρώς ιατρικής χρήσεως και έχει χορηγηθεί
 της 14ης Ιανουαρίου 1997 για αυτά άδεια εξαγωγής από τις αρμόδιες αρχές του
 κράτους μέλους B, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΟΚ)
 στην υπόθεση C-124/95 (αίτηση του Court of Appeal για αριθ. 1432/92.
 την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): The Queen, ex
 parte: Centro-Com Sri κατά HM Treasury και Bank of
 England (') 2. Εθνικά μέτρα που αντιβαίνουν στην κοινή εμπορική
 πολιτική, την οποία προβλέπει το άρθρο 113 της συνθή
 (Εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας — Κοινή κης, και στους κοινοτικούς κανονισμούς που θέτουν σε
 εμπορική πολιτική — Δέσμευση κεφαλαίων — Κυρώσεις εφαρμογή την πολιτική αυτή δεν δικαιολογούνται βάσει
 κατά των Δημοκρατιών της Σερβίας και του Μαυροβου του άρθρον 234 της συνθήκης ΕΚ, παρά μόνον αν είναι
 νίου) αναγκαία για τη διασφάλιση της εκ μέρους του οικείου
 97/C 74/02 κράτους μέλους εκπληρώσεως υποχρεώσεών του προς
 τρίτες χώρες που απορρέουν από σύμβαση συναφθείσα
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) πριν από την έναρξη ισχύος της συνθήκης ή την προσχώ
 ρηση τον κράτονς μέλονς αυτού.
 (Προσωρινή μεταφραση- η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου ») Ο ΕΕ αριθ . C 174 της 8. 7 . 1995 .
 (2) ΕΕ αριθ . L 151 της 3 . 6. 1992, o. 4.
 Στην υπόθεση G-1 24/95 , με αντικείμενο αίτηση του Court of
 Appeal (England and Wales) προς το Δικαστήριο, κατ'
 εφαρμογή του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία
 ζητήθηκε, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον
 του εθνικού δικαστηρίου μεταξύ The Queen, ex parte :
 Centro-Com Sri και HM Treasury και Bank of England, η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των της 14ης Ιανουαρίου 1997
 άρθρων 113 και 234 της συνθήκης ΕΚ, καθώς και του
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 1432/92 του Συμβουλίου , της στην υπόθεση C-169/95: Βασίλειο της Ισπανίας κατά
 1ης Ιουνίου 1992, που απαγορεύει το εμπόριο μεταξύ της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( ] )
 Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και των Δημοκρατιών [Κρατικές ενισχύσεις — Ενισχύσεις για την κατασκευή
 της Σερβίας και του Μαυροβουνίου (2), το Δικαστήριο, χυτηρίου χάλυβα στην επαρχία Teruel (Ισπανία)]
 συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, G. F. (97/C 74/03 )
 Mancini, J. C. Moitinho de Almeida και J. L. Murray,
 προέδρους τμήματος, P. J. G. Kapteyn (εισηγητή), C. (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 Gulmann, D. A. O. Edward, J. P. Puissochet, G. Hirsch , P. Jann
 και H. Ragnemalm, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G.
 Jacobs, γραμματέας: H. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοική (Προσωρινή μεταφραση · η οριστική μεταφραση θα δημο
 σεως, εξέδωσε στις 14 Ιανουαρίου 1997 απόφαση με το σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 ακόλουθο διατακτικό :
 Στην υπόθεση C-169/95, Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωποι:
 1 . H κοινή εμπορική πολιτική, την οποία προβλέπει το Alberto José Navarro Gonzalez και Gloria Calvo Diaz) κατά
 άρθρο 113 της συνθήκης ΕΟΚ, όπως αυτή έχει τεθεί σε Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι:
 εφαρμογή με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1432/92 του Francisco Enrique Gonzalez Diaz και Paul Nemitz) με αντι
 Συμβουλίου, της 1ης Ιουνίου 1992, που απαγορεύει το κείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 95/438/ΕΚ της Επιτρο
 εμπόριο μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότη πής, της 14ης Μαρτίου 1995 , όσον αφορά επενδυτική ενί
 τας και των Δημοκρατιών της Σερβίας και του Μαυρο σχυση που χορήγησε η Ισπανία στην εταιρεία Piezas y
 βουνίου, και τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2603/69 του Rodajes SA, χυτήριο χάλυβα εγκατεστημένο στην επαρχία
 Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1969, περί θεσπίσεως Teruel , Αραγώνα, Ισπανία (2), το Δικαστήριο, συγκείμενο
 κοινού καθεστώτος εξαγωγών, δεν επιτρέπει σε κράτος από τους G. C. Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, J. C. Moitinho de
 μέλος A να προβαίνει, προκειμένου να διασφαλίσει την Almeida, J. L. Murray και L. Savon , προέδρους τμήματος,
 αποτελεσματική εφαρμογή του ψηφίσματος 757 (1992) P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann , D. A. O. Edward, J. -P.
 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στη Puissochet (εισηγητή), G. Hirsch , P. Jann και M. Wathelet,
 θέσπιση μέτρων που απαγορεύουν την αποδέσμευση των δικαστές, γενικός εισαγγελέας: G. Tesauro , γραμματέας: H.
 κατατεθειμένων εντός της επικρατείας του κεφαλαίων, τα von Holstein, βοηθός γραμματέας, εξέδωσε στις 14 Ιανουα
 οποία ανήκουν σε πρόσωπα συνδεόμενα με τη Σερβία ή το ρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:


text:
 16.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 381/52
 Προσφυγή της 22ας Σεπτεμβρίου 2015 — Guiral Broto κατά ΓΕΕΑ — Gastro & Soul (Cafe Del Sol)
 (Υπόθεση T-549/15)
 (2015/C 381/63)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Ramón Guiral Broto (Marbella, Ισπανία) (εκπρόσωπος: J. de Castro Hermida, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Γερμανία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Αιτούσα: Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό εικονιστικό σήμα που περιέχει τα λεκτικά στοιχεία «CAFE DEL SOL» — Υπ’ αριθ. 6 104 608 αίτηση καταχωρίσεως
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του πέμπτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 16ης Ιουλίου 2015 στην υπόθεση R 1888/2014-5
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, κρίνοντας παραδεκτή την ανακοπή που βασίσθηκε στο καταχωρισμένο στην Ισπανία υπ’ αριθ. 2348110 προγενέστερο σήμα του Ramón Guiral Broto, για προϊόντα και υπηρεσίες της κλάσεως 42 της διεθνούς ονοματολογίας.
 —
 αφού κρίνει παραδεκτή την ανακοπή, να επικυρώσει την απόφαση του τμήματος ανακοπών, απορρίπτοντας την υπ’ αριθ. 006104608 αίτηση καταχωρίσεως 006104608 κοινοτικού σήματος CAFE DEL SOL όσον αφορά τις «υπηρεσίες παροχής εδεσμάτων και ποτών, υπηρεσίες παροχής προσωρινού καταλύματος και εστίαση» της κλάσεως 43 της διεθνούς ονοματολογίας, την οποία υπέβαλε η γερμανική εμπορική εταιρία Gastro & Soul GmbH, ή, σε περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο δεν έχει τέτοιου είδους αρμοδιότητα, να αναπέμψει την υπόθεση στο τμήμα προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς, διατάσσοντας να κριθεί παραδεκτή η ανακοπή.
 —
 όσον αφορά τα αποδεικτικά στοιχεία, πέραν των προσκομισθέντων στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, να δεχτεί τις έγγραφες αποδείξεις που επισυνάπτονται στην υπό κρίση προσφυγή με τα υπ’ αριθ. 1, 2, 3 και 4 έγγραφα, όπως διευκρινίζεται στον κατάλογο παραρτημάτων.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα συμπίπτουν με τα προβαλλόμενα στην υπόθεση T-548/15.


text:
5.9.98 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm C 278/23
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so rsg moloheriäa jqósoty leäkoty peqiä uoäqot peqiotriäay, g
 Dijarsgäqio: opoiäa enaiqeiä sa peqiotriajó rsoiveiäa pot eävotm
 epemdtheiä re lesoveäy/esaiqijó leqiädia epiveiqgärexy Çam
 koäcx sxm pio pómx lesovxäm/esaiqijxäm leqidiäxm tuiärsa-
 Ç ma amacmxqiärei oäsi g Cakkiäa, lg herpiäfomsay siy molohe- sai rglamsijgä rtllesovgä rsgm epiveiäqgrgÇ apoä som
 sijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy diasóneiy pot gäram uoäqo peqiotriäay sot lesoävot/jasoävot sxm esaiqijxäm
 amacjaiäey cia sg rtlloäquxrgä sgy pqoy sgm odgciäa 89/ leqidiäxm, akkó peqioqiäfei sgm enaiäqerg atsgä rsiy leso-
 594/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 30gäy Ojsxbqiäot 1989, cia veäy/esaiqijó leqiädia sxm esaiqeixäm pot eiämai ecjasersg-
 sgm sqopopoiägrg sxm odgcixäm 73/362/EOJ, 77/452/EOJ, leämey rso em koäcx jqósoy leäkoy;
 78/686/EOJ, 78/1026/EOJ jai 80/154/EOJ cia sgm aloi-
 baiäa amacmxäqirg sxm dipkxlósxm, pirsopoigsijxäm jai
 ókkxm siäskxm iasqotä, morojoälot tpetähtmot cia sg 2. Am rso pqxäso eqxäsgla pqeäpei ma doheiä aqmgsijgä
 cemijgä peqiähakwg, odomsiósqot, jsgmiósqot jai laiäay, apómsgrg, pqeäpei sa óqhqa 73 B jai 73 D sgy rtmhgäjgy
 amsiärsoiva, jahxäy jai sxm odgcixäm 75/363/EOJ, 78/1027/ EJ ma eqlgmethotäm tpoä sgm eämmoia oäsi eiämai artlbiä-
 EOJ jai 80/155/EOJ cia som rtmsomirloä sxm molohe- barsg le sa óqhqa atsó lia peqioqirsijgä diósang oäpxy
 sijxäm, jamomirsijxäm jai dioijgsijxäm diasónexm pot g pqoamaueqheiära rso eqxäsgla 1;
 auoqotäm siy dqarsgqioäsgsey iasqotä, jsgmiósqot jai
 laiäay, amsiärsoiva (1), paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei
 apoä sgm odgciäa 89/594/EOJ,
 Ç ma jasadijórei sg Cakkijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 eänoda. Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay, pot arjgähgje rsiy 10 Iot-
 kiäot 1998
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa (Tpoäherg C-252/98)
 (98/C 278/41)
 Dtmólei sot óqhqot 189 sqiäso edóuio jai sot óqhqot 5 sgy
 rtmhgäjgy EJ, sa jqósg leäkg tpovqeotämsai ma kalbómotm
 sa leäsqa pot eiämai amacjaiäa cia sg lesauoqó sxm odgcixäm G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg
 rsgm erxseqijgä soty eämmolg sóng pqim apoä sgm ejpmogä sgy apoä soty Antonio Caeiro, jtäqio molijoä rtälbotko, jai Ber-
 pqoy sotäso sarroleämgy pqoherliäay. Atsgä g le so óqhqo 28 nard Mongin, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, le amsiäjkgso
 sgy odgciäay 89/594/EOJ savheiära cia siy 8 Laðot 1991 pqo- rso Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz, Centre
 herliäa eneäpmetre, vxqiäy g Cakkiäa ma eävei cmxrsopoigärei siy Wagner, Kirchberg, órjgre emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm
 diasóneiy erxseqijotä dijaiäot pot eäpqepe ma eävei herpiärei. Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, rsiy 10 Iotkiäot 1998, pqorutcgä
 jasó sgy Cakkijgäy Dglojqasiäay.
 (1) EE L 341 sgy 23.11.1989, r. 19.
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so
 Dijarsgäqio:
 Ç ma amacmxqiärei oäsi g Cakkijgä Dglojqasiäa, lg herpiäfo-
 msay siy molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy diasó-
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot neiy pot gäram amacjaiäey cia sg rtlloäquxrgä sgy pqoy
 tpeäbake le diósang sgy 8gy Iotkiäot 1998 so Gerechtshof sa óqhqa 48 jai 52 sgy rtmhgäjgy EJ, oäpxy eävotm eqlg-
 te's-Gravenhage rsgm tpoäherg C. Baars jr. jasó Inspecteur metheiä apoä so Dijarsgäqio sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 der Belastingdienst Particulieren/Ondernemingen Gorinchem le siy apouóreiy ÛHeylensë (1) jai ÛBkarropotäkotë (2),
 rsgm peqiäpsxrg sxm jasoävxm dipkxälasoy eidijetleämot
 (Tpoäherg C-251/98) morojoälot jsgheämsoy Ûjasó sqoäpo óleroë jai lg ama-
 (98/C 278/40) cmxqirheämsoy xy irosiälot rsg Cakkiäa, oi opoiäoi epi-
 htlotäm ma arjgärotm rsg vxäqa atsgä so epóccekla moro-
 joälot cemijgäy peqihókwexy jai, oäkxy idiaiseäqxy, tpo-
 vqexämomsóy soty ma tpobókkomsai rtrsglasijxäy re
 Le diósang sgy 8gy Iotkiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg sekijeäy enesóreiy auoqxärey okoäjkgqo so sqieseäy pqoä-
 Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 10 Iotkiäot 1998, so cqalla rpotdxäm morojoälxm, vxqiäy ma kalbómesai
 Gerechtshof te's-Gravenhage, rso pkaiärio sgy diauoqóy pqogcotleämxy tpoäwg g ejpaiädetrg pot eävei gädg jsgheiä
 lesantä C. Baars jr. jai Inspecteur der Belastingdienst Parti- apoä som emdiaueqoälemo emsoäy ókkot jqósoty leäkoty jai
 culieren/Ondernemingen Gorinchem, pot ejjqeleiä emxäpioäm koäcx sgy opoiäay g Cakkiäa eävei, paqÂ oäka atsó, gädg
 sot, fgseiä apoä so Dijarsgäqio sgm eäjdorg pqodijarsijgäy voqgcgärei leqijgä gä okijgä apakkacgä apoä siy rvesijeäy ene-
 apouórexy epiä sxm ajoäkothxm eqxsglósxm: sóreiy, paqeäbg siy tpovqexäreiy pot tpeävei apoä sg
 rtmhgäjg,
 1. Pqeäpei sa óqhqa 6 gä/jai 52 sgy rtmhgäjgy EJ ma eqlg-
 methotäm tpoä sgm eämmoia oäsi eiämai artlbiäbarsoy le sa Ç ma jasadijórei sg Cakkijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 óqhqa atsó o peqioqirloäy pot apoqqeäei apoä diósang eänoda.
 ---pagebreak--- C 278/24 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 5.9.98
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa Ç ma jasadijórei so Bariäkeio sot Bekciäot rsa dijarsijó
 eänoda.
 G Episqopgä hexqeiä oäsi oi aqveäy pot eävotm jahieqxheiä le
 sgm paqasiheälemg rsa aisgälasa sgy pqoruetäcotray moloko- Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 ciäa sot Dijarsgqiäot euaqloäfomsai epiä sxm epacceklósxm
 jai sxm jasarsórexm pot elpiäpsotm rso pediäo euaqlocgäy Oi irvtqirloiä jai sa jtäqia epiveiqgälasa eiämai amókoca
 sxm odgcixäm Ûcemijotä rtrsgälasoyë gä sxm Ûjasó soleiäy odg- pqoy atsó sgy tpoheärexy C-250/98 (2)ç g savheiära cia sg
 cixämë, oäpot oälxy dem rtmsqeävotm oi pqoùpoheäreiy pot apai- lesauoqó sgy odgciäay rso erxseqijoä diäjaio pqoherliäa eneäp-
 sotämsai apoä siy odgciäey atseäy pqojeileämot ma voqgceiäsai metre sgm 1g Uebqotaqiäot 1997.
 amacmxäqirg. Ajoäla jai oäsam dem stcvómei euaqlocgäy lia
 odgciäa rvesijó le sgm aloibaiäa amacmxäqirg dipkxlósxm, sa (1) EE L 196 sgy 7.8.1996, r. 8.
 jqósg leäkg tpovqeotämsai ma diaruakiäfotm sgm eketäheqg (2) Bkeäpe rekiäda 22 sgy paqotäray Epiärglgy Eugleqiäday.
 jtjkouoqiäa sxm diajimotleämxm eqcafoleämxm, arveäsxy sot
 am atsoiä eiämai lirhxsoiä gä amenóqsgsoi epacceklasiäey. Ha
 gäsam paqódono g täpaqng liay odgciäay g opoiäa rjopeiä rsgm
 aloibaiäa amacmxäqirg ma rtmepócesai peqioqirsijó apose-
 keärlasa rsgm eketheqiäa ecjasarsórexy, rseqxämsay som joi-
 mosijoä tpgäjoo pot eiämai jósovoy dipkxälasoy lg pkgqotämsoy Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot
 siy epibakkoälemey apoä sgm odgciäa atsgä pqoùpoheäreiy apoä tpeäbake so Oberster Gerichtshof sgy Dglojqasiäay sgy
 sg dtmasoäsgsa ma epijakerheiä sg molokociäa pot pqojtäpsei Atrsqiäay le diósang sgy 30gäy Iotmiäot 1998 rso pkaiärio sgy
 apoä sgm apoäuarg ÛBkarropotäkotë, jai sotäso jahÂ gäm tpoheärexy Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb
 rsiclgäm ha lpoqotäre bebaiäxy ma pqónei jasó seäsoio ekkeiä- jasó TK-Heimdienst Sass GmbH
 wei paqoäloiay odgciäay. (Tpoäherg C-254/98)
 (98/C 278/43)
 (1) Apoäuarg sgy 15gy Ojsxbqiäot 1987, tpoäherg 222/86, Rtkkocgä
 1987, r. 4097.
 (2) Apoäuarg sgy 7gy Laðot 1991, tpoäherg C-340/89, Rtkkocgä 1991, Le diósang sgy 30gäy Iotmiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 r. I-2357. Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 13 Iotkiäot 1998, so Ober-
 ster Gerichtshof sgy Dglojqasiäay sgy Atrsqiäay, rso pkaiärio
 sgy diauoqóy lesantä Schutzverband gegen unlauteren Wett-
 bewerb jai TK-Heimdienst Sass GmbH, pot ejjqeleiä
 emxäpioäm sot, fgseiä apoä so Dijarsgäqio sxm Etqxpaøjxäm
 Joimosgäsxm sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sot
 ajoäkothot eqxsgälasoy:
 Pqorutcgä sgy Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 jasó sot Bariäkeiot sot Bekciäot, pot arjgähgje rsiy 10 Iot-
 èvei so óqhqo 30 sgy rtmhgäjgy EJ sgm eämmoia oäsi apaco-
 kiäot 1998
 qetäei qtählirg rtäluxma le sgm opoiäa aqsopxäkey, jqeopxäkey
 (Tpoäherg C-253/98) jai eälpoqoi sqouiälxm episqeäpesai ma diaheäsotm pqoy
 (98/C 278/42) pxäkgrg pqoøoämsa Çsa opoiäa atsoiä lpoqotäm ma ejheäsotm
 pqoy pxäkgrg bórei sot dijaixälasoäy soty cia sgm órjgrg
 episgdetälasoyÇ peqiueqoälemoi apoä soäpot eiy soäpom gä apoä
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, ejpqorxpotälemg oijiäay eiy oijiäam loämom am atsoiä eävotm jai eäma rsaheqoä
 apoä soty Franck Benyon, molijoä rtälbotko, jai Bernard jasórsgla emsoäy sgy dioijgsijgäy peqiovgäy, emsoäy sgy opoiäay
 Mongin, leäkoy sgy Molijgäy Tpgqeriäay, le amsiäjkgso rso pqobaiämotm rsiy pxkgäreiy tpoä sgm amaueqheiära loqugä, gä
 Kotnelbotäqco som Carlos Gómez de la Cruz, Centre Wagner, emsoäy liay ceismiófotray le sg dioijgsijgä atsgä peqiovgä joi-
 Kirchberg, órjgre, rsiy 10 Iotkiäot 1998, emxäpiom sot moäsgsay, emsoäy sot opoiäot epiärgy arjotäm so oijeiäo epócce-
 dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä jasó kla, emxä satsoävqoma, jasó sgm peqiuoqó apoä soäpot eiy
 sot Barikeiäot sot Bekciäot. soäpom gä apoä oijiäay eiy oijiäam, episqeäpesai ma diasiähemsai
 pqoy pxäkgrg loämom atsó sa pqoøoämsa sa opoiäa ejsiähemsai
 epiärgy pqoy pxäkgrg rso em koäcx rsaheqoä jasórsgla;
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so
 Dijarsgäqio:
 Ç ma amacmxqiärei oäsi so Bariäkeio sot Bekciäot, lg herpiä-
 fomsay siy molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy dia-
 sóneiy pot gäram amacjaiäey cia sg rtlloäquxrgä sot pqoy Pqorutcgä sot Barikeiäot sgy Irpamiäay jasó sgy Episqopgäy
 sgm odgciäa 96/40/EJ sgy Episqopgäy, sgy 26gy Iotmiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm, pot arjgähgje rsiy 14 Iotkiäot
 1996, cia sg dgliotqciäa joimotä tpodeiäclasoy cia so dek- 1998
 siäo satsoäsgsay sxm epihexqgsxäm pot pqaclasopoiotäm ä
 (Tpoherg C-255/98)
 epihexqgäreiy rsa pkaiäria sot ekeäcvot sot jqósoty sot
 (98/C 278/44)
 kileäma (1), gä paqakeiäpomsay ma cmxrsopoigärei emsoäy sgy
 savheiäray pqoherliäay sa amacjaiäa pqoy rtlloäquxrgä
 sgy rsgm em koäcx odgciäa leäsqa, paqeäbg siy tpovqexäreiy So Bariäkeio sgy Irpamiäay, ejpqorxpotälemo apoä som San-
 pot tpeävei apoä so óqhqo 2 sgy odgciäay atsgäy, jahxäy tiago Ortiz Vaamonde, Abogado del Estado, le soäpo epidoä-
 jai apoä sg rtmhgäjg EJ, rexm rso Kotnelbotäqco sgm Pqerbeiäa sgy Irpamiäay, 4-6


text:
 16.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 56/20
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 10ης Δεκεμβρίου 2014 — Mabrouk κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-277/14) (1)
 ((Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας - Περιοριστικά μέτρα εις βάρος ορισμένων φυσικών και νομικών προσώπων λόγω της καταστάσεως στην Τυνησία - Δέσμευση κεφαλαίων - Προσφυγή επί παραλείψει - Αίτηση προσβάσεως στα αποδεικτικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το Συμβούλιο εναντίον φυσικού προσώπου εις βάρος του οποίου ελήφθησαν τέτοια μέτρα - Αίτηση η οποία έγινε δεκτή από το Συμβούλιο - Εξάλειψη του αντικειμένου της διαφοράς - Κατάργηση της δίκης))
 (2015/C 056/28)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Τύνιδα, Τυνησία) (εκπρόσωποι: J.-R. Farthouat, J.-P. Mignard, N. Boulay, δικηγόροι, και S. Crosby, solicitor)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: A. De Elera και G. Étienne)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή με αίτημα να διαπιστωθεί παράλειψη του Συμβουλίου, καθόσον το θεσμικό όργανο παρανόμως απείχε από οποιαδήποτε ενέργεια σε συνέχεια της αιτήσεως του προσφεύγοντος να του επιτραπεί η πρόσβαση στον φάκελο με τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε το Συμβούλιο για να επιβάλει το μέτρο της δεσμεύσεως των περιουσιακών στοιχείων του προσφεύγοντος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Καταργεί τη δίκη.
 2)
 Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 194 της 24.6.2014.


text:
 24.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 69/9
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto (Πορτογαλία) στις 2 Φεβρουαρίου 2007 — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP) και Baw International Ltd κατά Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa
 (Υπόθεση C-42/07)
 (2007/C 69/20)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto
 Διάδικοι της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσες: Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP) και Baw International Ltd
 Καθού: Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa
 Προδικαστικό ερώτημα
 1)
 Το καθεστώς αποκλειστικότητας που έχει παραχωρηθεί στην Santa Casa [da Misericórdia de Lisboa], όταν εφαρμόζεται έναντι της Baw [International Limited], ήτοι επιχείρησης παροχής υπηρεσιών εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος, όπου παρέχει νομίμως ανάλογες υπηρεσίες, χωρίς να διαθέτει υλική εγκατάσταση στην Πορτογαλία, συνιστά εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, κατά παραβίαση των αρχών της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, της ελευθερίας εγκατάστασης και της ελευθερίας πληρωμών, που καθιερώνονται στα άρθρα 49, 43 και 56, αντιστοίχως, της Συνθήκης ΕΚ;
 2)
 Το κοινοτικό δίκαιο και ειδικότερα οι προαναφερόμενες αρχές εναντιώνονται σε ένα εθνικό καθεστώς όπως το αμφισβητούμενο στην κύρια δίκη, το οποίο αφενός μεν καθιερώνει αποκλειστικότητα υπέρ ενός και μοναδικού φορέα, προς εκμετάλλευση λαχείων και στοιχημάτων, αφετέρου δε εκτείνει την ισχύ της αποκλειστικότητας «σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια, περιλαμβανομένου και (...) του Internet»;


text:
 4.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 328/1
 2010/C 328/01
 Τελευταία δημοσίευση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 EE C 317 της 20.11.2010
 Ιστορικό των προηγούμενων δημοσιεύσεων
 EE C 301 της 6.11.2010
 EE C 288 της 23.10.2010
 EE C 274 της 9.10.2010
 EE C 260 της 25.9.2010
 EE C 246 της 11.9.2010
 EE C 234 της 28.8.2010
 Τα κείμενα αυτά είναι διαθέσιμα σε:
 EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


text:
 4.8.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 183/24
 Προσφυγή της 5ης Ιουνίου 2007 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Πορτογαλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-266/07)
 (2007/C 183/41)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: A. Caeiros και J.-B. Laignelot)
 Καθής: Πορτογαλική Δημοκρατία
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία, επιτρέποντας την αποτέφρωση των νοσοκομειακών αποβλήτων σε εγκαταστάσεις αποτεφρώσεως που δεν έχουν έγκυρη άδεια, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4 της οδηγίας 2000/76/ΕΚ (1), της 4ης Δεκεμβρίου 2000, για την αποτέφρωση των αποβλήτων και, επικουρικώς, από το άρθρο 9 της οδηγίας 2006/12/ΕΚ (2), της 5ης Απριλίου 2006, περί των στερεών αποβλήτων,
 —
 να καταδικάσει την Πορτογαλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σύμφωνα με την ερμηνεία του προαναφερθέντος άρθρου 3 της οδηγίας 2000/76/ΕΚ σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του άρθρου 20 της ίδιας οδηγίας, η προαναφερθείσα οδηγία 2000/76/ΕΚ τυγχάνει εφαρμογής στους νέους αποτεφρωτές, οπότε έχει εφαρμογή στον αποτεφρωτή του Parque da Saúde στη Λισσαβόνα. Η λειτουργία του αποτεφρωτή μπορούσε να ξεκινήσει μόνο μετά τη λήψη άδειας από την οποία να προκύπτει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 4 της ως άνω οδηγίας. Οι πορτογαλικές αρχές δεν τήρησαν την υποχρέωση αυτή.
 Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν θεωρηθεί, quod non, ότι ο εν λόγω αποτεφρωτής έπρεπε να χαρακτηριστεί ως «υφιστάμενος αποτεφρωτής» για την εφαρμογή της οδηγίας 2000/76/ΕΚ και ότι, κατά συνέπεια, η εν λόγω οδηγία δεν είχε εφαρμογή σ' αυτόν, για τη λειτουργία του ήταν αναγκαία η λήψη προηγούμενης άδειας σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/12/ΕΚ.
 (1) ΕΕ L 332, σ. 91.
 (2) ΕΕ L 114, σ. 9.


text:
 26.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/18
 Αίτηση αναιρέσεως που άσκησαν στις 23 Σεπτεμβρίου 2011 οι Otis Luxembourg Sàrl (πρώην-General Technic-Otis Sàrl), Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company και Otis GmbH & Co. OHG κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στην υπόθεση T-141/07, Otis Luxembourg Sàrl (πρώην-General Technic-Otis Sàrl), Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company και Otis GmbH & Co. OHG κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση C-494/11 P)
 2011/C 347/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Otis Luxembourg Sàrl (ex-General Technic-Otis Sàrl), Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company et Otis GmbH & Co. OHG (représentant(s): A. Winckler, avocat, J. Temple Lang, solicitor, C.J. Cook, advocate, D. Gerard, avocat).
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των αναιρεσειόντων
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
 —
 βάσει των στοιχείων που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο, να ακυρώσει εν μέρει την απόφαση της Επιτροπής και να μειώσει το ποσό των προστίμων που επιβλήθηκαν με την εν λόγω απόφαση ή, αν το κρίνει σκόπιμο, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προς επανεξέταση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας, καθώς και της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως βάλλει κατά των διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου ότι ορθώς η Επιτροπή καταλόγισε στην Otis SA ευθύνη για τις παραβάσεις που διέπραξε η GTO στο Λουξεμβούργο. Αυτός ο λόγος αναιρέσεως περιλαμβάνει τέσσερα σκέλη. Με το πρώτο σκέλος, οι αναιρεσείουσες επικαλούνται πλάνη του Γενικού Δικαστηρίου, στο μέτρο που δεν έλαβε υπόψη το κριτήριο που αντλείται από τη νομολογία του Δικαστηρίου της 10ης Σεπτεμβρίου 2009, C-97/08 P, Akzo Nobel κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2009, σ. I-8237) και την έννοια της ενιαίας επιχειρήσεως. Με το δεύτερο σκέλος του λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο ενήργησε κατά υπέρβαση εξουσίας, στο μέτρο που στηρίχθηκε σε στοιχεία επί των πραγματικών περιστατικών τα οποία δεν είχαν γίνει δεκτά από την Επιτροπή με την απόφασή της και δεν περιλαμβάνονται στη δικογραφία. Με το τρίτο σκέλος αυτού του λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες διατείνονται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν προσδιόρισε ορθώς τη φύση και το περιεχόμενο της έννομης σχέσεως μεταξύ GTO και Otis SA και παραμόρφωσε το περιεχόμενο των πραγματικών περιστατικών. Με το τέταρτο σκέλος του, προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε επαρκώς την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση εκ μέρους της Επιτροπής της υποχρεώσεώς της ίσης μεταχειρίσεως των μητρικών εταιριών της GTO και της MEE.
 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όταν δέχθηκε τον υπολογισμό του βασικού ποσού του επιβληθέντος προστίμου για τη γερμανική παράβαση. Αυτός ο λόγος αναιρέσεως περιλαμβάνει δύο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος, προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία των κατευθυντηρίων γραμμών του 1998 για τον υπολογισμό των προστίμων, κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν όφειλε να λάβει υπόψη το μέγεθος της σχετικής αγοράς για τον καθορισμό του βασικού ποσού του προστίμου. Με το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε επαρκώς τις διαπιστώσεις του περί του καθορισμού του μεγέθους των οικείων αγορών και την κατηγοριοποίηση των μετεχόντων.
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες επισημαίνουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και ενήργησε καθ' υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του, στο μέτρο που αρνήθηκε να χορηγήσει στην Otis το προνόμιο της «μερικής απαλλαγής» κατ' εφαρμογήν της τελευταίας παραγράφου του σημείου 28 της ανακοινώσεως του 2002 περί της συνεργασίας. Αυτός ο λόγος αναιρέσεως περιλαμβάνει δύο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε τα ορθά κριτήρια για τη χορήγηση της «μερικης απαλλαγής», ενήργησε καθ' υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του, υποκαθιστώντας με την εκ μέρους του εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε η Otis την εκτίμηση της Επιτροπής, και παρέβη τους σχετικούς με την απόδειξη προβλεπόμενους κανόνες. Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες διατείνονται ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την υποχρέωση αιτιολογίας που υπέχει η Επιτροπή.


text:
 16.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 56/13
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 2014 — Χαμάς κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-400/10) (1)
 ((Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας - Δέσμευση κεφαλαίων - Πραγματική βάση των αποφάσεων περί δεσμεύσεως κεφαλαίων - Αναφορά σε τρομοκρατικές ενέργειες - Απαραίτητη η απόφαση αρμόδιας αρχής κατά την έννοια της κοινής θέσης 2001/931 - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Διαχρονικός περιορισμός των αποτελεσμάτων της ακυρώσεως))
 (2015/C 056/17)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Χαμάς (Ντόχα, Κατάρ) (εκπρόσωπος: L. Glock, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: αρχικά B. Driessen και R. Szostak, στη συνέχεια B. Driessen και G. Étienne)
 Παρεμβαίνουσα υπέρ του καθού: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικά Μ. Κωνσταντινίδης και É. Cujo, στη συνέχεια Μ. Κωνσταντινίδης και F. Castillo de la Torre)
 Αντικείμενο
 Αρχικά, αίτημα ακυρώσεως της ανακοινώσεως του Συμβουλίου προς τα πρόσωπα, τις ομάδες και τις οντότητες του καταλόγου που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 2580/2001 του Συμβουλίου, για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (EE C 188, σ. 13), της αποφάσεως 2010/386/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2010, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (EE L 178, σ. 28), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 610/2010 του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2010, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2580/2001 και για την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 1285/2009 (EE L 178, σ. 1), στο μέτρο που οι πράξεις αυτές αφορούν την προσφεύγουσα.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει τις αποφάσεις 2010/386/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2010, 2011/70/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 31ης Ιανουαρίου 2011, 2011/430/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2011, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, τις αποφάσεις 2011/872/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2011, 2012/333/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2012, 2012/765/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 10ης Δεκεμβρίου 2012, 2013/395/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 25ης Ιουλίου 2013, 2014/72/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 2014, και 2014/483/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2014, σχετικά με την ενημέρωση του καταλόγου προσώπων, ομάδων και οντοτήτων που υπάγονται στα άρθρα 2, 3 και 4 της κοινής θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ, για την εφαρμογή ειδικών μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και για την κατάργηση, αντιστοίχως, των αποφάσεων 2011/430, 2011/872, 2012/333, 2012/765, 2013/395 και 2014/72, στο μέτρο που αφορούν την Χαμάς (συμπεριλαμβανομένης της Hamas-Izz al-Din al-Qassem).
 2)
 Ακυρώνει τους εκτελεστικούς κανονισμούς 610/2010 του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2010, 83/2011 του Συμβουλίου, της 31ης Ιανουαρίου 2011, 687/2011 του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2011, 1375/2011 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2011, 542/2012 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2012, 1169/2012 του Συμβουλίου, της 10ης Δεκεμβρίου 2012, 714/2013 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουλίου 2013, 125/2014 του Συμβουλίου της 10ης Φεβρουαρίου 2014, και 790/2014 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2014, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 2580/2001 του Συμβουλίου, για τη λήψη ειδικών περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και για την κατάργηση, αντιστοίχως, των εκτελεστικών κανονισμών (ΕΕ) 1285/2009, 610/2010, 83/2011, 687/2011, 1375/2011, 542/2012, 1169/2012, 714/2013 και 125/2014, στο μέτρο που αφορούν την Χαμάς (συμπεριλαμβανομένης της Hamas-Izz al-Din al-Qassem).
 3)
 Τα αποτελέσματα της αποφάσεως 2014/483 και του εκτελεστικού κανονισμού 790/2014 διατηρούνται επί τρεις μήνες μετά τη δημοσίευση της παρούσας αποφάσεως ή, αν ασκηθεί αναίρεση εντός της προθεσμίας του άρθρου 56, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έως την έκδοση της αποφάσεως του Δικαστηρίου επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
 4)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 5)
 Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα δικαστικά έξοδα της Χαμάς.
 6)
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
 (1) EE C 317 της 20.11.2010.


text:
 14.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 145/17
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το korkein hallinto-oikeus (Φινλανδία) στις 9 Μαρτίου 2011 — A Oy
 (Υπόθεση C-123/11)
 2011/C 145/24
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 korkein hallinto-oikeus (Φινλανδία)
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: A Oy
 Λοιποί διάδικοι: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö et Valtiovarainministeriö
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει να ερμηνευθούν τα άρθρα 49 και 54 ΣΛΕΕ υπό την έννοια, ότι, σε περίπτωση συγχωνεύσεως, η απορροφούσα εταιρία δύναται να εκπέσει φορολογικά τις ζημίες προγενέστερων της συγχωνεύσεως ετών τις οποίες υπέστη στο πλαίσιο της οικονομικής της δραστηριότητας η απορροφούμενη εταιρία, η οποία ήταν εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, όταν η απορροφούσα εταιρία δεν θα έχει πλέον εγκατάσταση στο κράτος όπου είχε την έδρα της η απορροφούμενη και όταν βάσει των εθνικών διατάξεων επιτρέπεται η έκπτωση των ζημιών της απορροφούμενης εταιρίας μόνον αν αυτή είναι ημεδαπή ή αν οι ζημίες αφορούν εγκατάστασή της στο εν λόγω κράτος;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Λαμβάνονται υπόψη τα άρθρα 49 και 54 ΣΛΕΕ προκειμένου να προσδιορισθεί αν το ύψος των προς έκπτωση ζημιών θα υπολογισθεί με βάση τις φορολογικές διατάξεις του κράτους εγκαταστάσεως της απορροφούσας εταιρίας ή αν θα λογίζονται ως δυνάμενες να εκπέσουν ζημίες οι ζημίες εκείνες που επαληθεύτηκαν στο κράτος εγκαταστάσεως της απορροφούμενης εταιρίας με βάση τις διατάξεις του κράτους αυτού;


text:
C 275/42 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 15.11.2003
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Φινλανδικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις του Βασιλείου της Ισπανίας, που ασκήθηκε στις 3 Οκτωβρίου
 3 Οκτωβρίου 2003 2003
 (Υπόθεση C-423/03) (Υπόθεση C-424/03)
 (2003/C 275/67) (2003/C 275/68)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τους U. Wölker και M. Huttunen, με τόπο επιδόσεων στο Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 Λουξεμβούργο, άσκησε προσφυγή στις 3 Οκτωβρίου 2003 τον Gregorio Valero Jordana, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της,
 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 3 Οκτωβρίου
 Φινλανδικής ∆ημοκρατίας. 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 προσφυγή κατά του Βασιλείου της Ισπανίας.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 1) να αναγνωρίσει ότι η Φινλανδική ∆ημοκρατία, παραλείποντας
 να θεσπίσει όλες τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και — Να αναγνωρίσει ότι, μη λαμβάνοντας τις νομοθετικές, κανο-
 διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία νιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για
 2001/18/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 2001/18/ΕΚ του
 Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2001, για τη σκόπιμη Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της
 ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περι- 12ης Μαρτίου 2001, για τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς
 βάλλον και την κατάργηση της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον και την κατάρ-
 Συμβουλίου, ή μη ανακοινώνοντας τις διατάξεις αυτές στην γηση της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1), και, εν
 Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία πάση περιπτώσει, μη έχοντας κοινοποιήσει τις ανωτέρω στην
 αυτή· Επιτροπή, το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υποχρεώσεις
 που υπέχει από την ως άνω οδηγία.
 2) να καταδικάσει τη Φινλανδική ∆ημοκρατία στα δικαστικά
 έξοδα. — Να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά
 έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία προς μεταφορά της οδηγίας στην εθνική έννομη τάξη
 έληξε στις 17 Οκτωβρίου 2002.
 Η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη
 έληξε στις 17 Οκτωβρίου 2002.
 (1) ΕΕ L 106 της 17.4.2001, σ. 1.
 (1) ΕΕ L 106 της 17.4.2001, σ. 1.


text:
 4.8.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 253/69
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (3ο τμήμα) της 25ης Ιουνίου 2014 — Molina Solano κατά Ευρωπόλ
 (Υπόθεση F-66/13) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό της Ευρωπόλ - Σύμβαση Ευρωπόλ - Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης του προσωπικού της Ευρωπόλ - Απόφαση 2009/371/ΔΕΥ - Εφαρμογή του ΚΛΠ στους υπαλλήλους της Ευρωπόλ - Μη ανανέωση συμβάσεως ορισμένου χρόνου εκτάκτου υπαλλήλου - Μη προσφορά συμβάσεως αορίστου χρόνου εκτάκτου υπαλλήλου))
 2014/C 253/97
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Beatriz Molina Solano (Χάγη, Κάτω Χώρες) (εκπρόσωπος: J.-J. Ghosez, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (εκπρόσωποι: αρχικά J. Arnould και D. Neumann, στη συνέχεια J. Arnould, D. Neumann και D. El Khoury)
 Αντικείμενο
 Το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί μη ανανεώσεως της συμβάσεως ορισμένου χρόνου της προσφεύγουσας-ενάγουσα
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Η Molina Solano φέρει τα δικαστικά της έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Υπηρεσίας.
 (1) EE C 274 της 21/09/2013, σ. 30.


text:
 3.11.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 363/18
 Αίτηση γνωμοδότησης την οποία υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 218, παράγραφος 11, ΣΛΕΕ
 (Γνωμοδότηση 2/15)
 (2015/C 363/22)
 Γλώσσα διαδικασίας: όλες οι επίσημες γλώσσες
 Αιτούσα
 Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: U. Wölker, B. De Meester, M. Kocjan, R. Vidal Puig)
 Ερώτημα που έχει υποβληθεί στο Δικαστήριο
 Διαθέτει η Ένωση την απαιτούμενη αρμοδιότητα να υπογράψει και να συνάψει μόνη της τη Συμφωνία Ελεύθερων Συναλλαγών με τη Σιγκαπούρη; Ειδικότερα,
 —
 ποιες από τις διατάξεις της Συμφωνίας εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης;
 —
 ποιες από τις διατάξεις της Συμφωνίας εμπίπτουν στις συντρέχουσες αρμοδιότητες της Ένωσης; και
 —
 περιλαμβάνει η Συμφωνία τυχόν διατάξεις οι οποίες εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών;


text:
 25.9.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 239/18
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΏΝ ΚΟΙΝΟΤΉΤΩΝ
 της 6ης Ιουλίου 2004
 στην υπόθεση Τ-117/02, Grupo El Prado Cervera, SL κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) (1)
 (Κοινοτικό σήμα - Διαδικασία ανακοπής - Αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού λεκτικού σήματος CHUFAFIT - Προγενέστερα εθνικά λεκτικά και εικονιστικά σήματα CHUFI - Κίνδυνος συγχύσεως - Κίνδυνος συσχετίσεως - Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 40/94)
 (2004/C 239/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στην υπόθεση T-117/02, Grupo El Prado Cervera, SL, με έδρα τη Βαλένθια (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο P. Koch Moreno, κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), εκπροσωπούμενου από τους J. F. Crespo Carrillo και G. Schneider, όπου έτερος διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ και παρεμβαίνων ενώπιον του Πρωτοδικείου είναι οι κληρονόμοι του Johann Debuschewitz, κατοίκου Rösrath-Forsbach (Γερμανία), εκπροσωπούμενοι από τον δικηγόρο E. Krings, με αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 12ης Φεβρουαρίου 2002 (υπόθεση R 798/2002-1), περί διαδικασίας ανακοπής μεταξύ της Grupo El Prado Cervera, SL και του J. Debuschewitz, το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, P. Mengozzi και Μ. E. Martins RibeiroΒηλαρά, δικαστές· γραμματέας: Ι. Νάτσινας, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 6 Ιουλίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1.
 Η προσφυγή απορρίπτεται.
 2.
 Η προσφεύγουσα καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 156 της 29.6.2002.


text:
 18.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 49/26
 Προσφυγή της 2ας Δεκεμβρίου 2011 — ATMvision κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-627/11)
 2012/C 49/48
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: ATMvision AG (Salem, Γερμανία) (εκπρόσωποι: A. Cordewener, F. Kutt και C. Jehke, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει ολικώς την απόφαση της καθής, της 26ης Ιανουαρίου 2011, στη διαδικασία κρατικής ενισχύσεως C 7/2010 (πρώην CP 250/2009 και NN 5/2010)] «KStG, Sanierungsklausel»·
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει την προαναφερθείσα απόφαση στο μέτρο που δεν προβλέπει, τουλάχιστον, προς όφελος επιχειρήσεων ευρισκόμενων στη θέση της προσφεύγουσας κάποια εξαίρεση, βάσει της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, από την οριζόμενη στα άρθρα 4 και 5 υποχρέωση ανακτήσεως ούτε, τουλάχιστον, κάποιο αποτελεσματικό μεταβατικό καθεστώς προς όφελος τέτοιων επιχειρήσεων·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει ουσιαστικά τα ακόλουθα:
 —
 Στην προσβαλλόμενη απόφαση, η καθής καταλήγει εσφαλμένως στο συμπέρασμα ότι η ρήτρα περί εξυγιάνσεως (Sanierungsklausel) του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, του γερμανικού νόμου περί φορολογίας επιχειρήσεων (Körperschaftsteuergesetz, KStG) πρόκειται περί παράνομης ενισχύσεως κατά το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, σχετικώς, μεταξύ άλλων, ότι η καθής εσφαλμένως συμπεραίνει ότι η ρύθμιση του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, KStG, έχει επιλεκτικό χαρακτήρα και αποτελεί μη δικαιολογημένη εξαίρεση από την ενσωματωμένη στο άρθρο 8c, παράγραφος 1, KStG, αρχή, κατά την οποία οι φορολογικές ζημιές μιας επιχειρήσεως καταπίπτουν υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, σε περίπτωση μεταβολής των μετόχων αυτής. Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, η καθής αδίκως εκτιμά ότι η ρύθμιση του άρθρου 8c, παράγραφος 1, KStG, αποτελεί το οικείο εσωτερικό σύστημα αναφοράς για την εξέταση της ενισχύσεως.
 —
 Το οικείο σύστημα αναφοράς αποτελεί την υφιστάμενη καταρχήν στο γερμανικό δίκαιο δυνατότητα συμψηφισμού των ζημιών μεταξύ διαφορετικών οικονομικών ετών, η οποία απορρέει από τη λεγόμενη αρχή του αντικειμενικού προσδιορισμού των καθαρών αποτελεσμάτων. Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, το σύστημα αυτό αναφοράς απλώς επιβεβαιώνεται από τη ρήτρα περί εξυγιάνσεως του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, KStG. Επιπλέον, το άρθρο 8c, παράγραφος 1a, KStG, δεν μπορεί εξάλλου να συνιστά το οικείο εσωτερικό σύστημα για τον λόγο ότι, βάσει του Γερμανικού Συντάγματος, ο κανόνας αυτός είναι αντισυνταγματικός.
 —
 Η ρύθμιση του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, KStG, συνιστά επιπλέον ένα λεγόμενο γενικό μέτρο, το οποίο δύναται να ωφελήσει κάθε οικονομικό φορέα που παρουσιάζει ζημίες και με το οποίο δεν ευνοείται κάποια συγκεκριμένη ομάδα παραγόντων της αγοράς. Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, η ρήτρα περί εξυγιάνσεως δεν έχει, επομένως, επιλεκτικό χαρακτήρα.
 —
 Η ρήτρα περί εξυγιάνσεως του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, KStG, δικαιολογείται επίσης από τη φύση και την εσωτερική δομή του γερμανικού φορολογικού συστήματος, διότι ο κανόνας αυτός μειώνει τα αποτελέσματα του περιορισμού της έκπτωσης των ζημιών του άρθρου 8c, παράγραφος 1a, KStG. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει σχετικώς ότι, στην αρχική του διατύπωση, το άρθρο 8c, KStG επρόκειτο περί μίας καταστήσασας πολύ ευρείας ρυθμίσεως προς αποτροπή των καταχρήσεων και ότι η εκ των υστέρων (και δη αναδρομική) τροποποίηση της διατάξεως αυτής από το άρθρο 8c, παράγραφος 1a, KStG, περιορίζει απλώς το υπερβάλλον ρυθμιστικό περιεχόμενο του άρθρου 8c, παράγραφος 1, KStG και αποκαθιστά, επομένως, την ισχύ του γενικού συμψηφισμού των ζημιών μεταξύ διαφορετικών οικονομικών ετών ως το οικείο σύστημα αναφοράς.
 —
 Τέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι χαίρει προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, διότι η αρνητική απόφαση της καθής δεν ήταν προβλέψιμη και, επίσης, διότι η καθής δεν επέκρινε τον παρόμοιο προγενέστερο κανόνα στο άρθρο 8, παράγραφος 4, KStG, στην παλαιά του διατύπωση, ούτε συγκρίσιμες ρυθμίσεις σε άλλα κράτη μέλη.


text:
 26.10.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 354/45
 Προσφυγή της 3ης Σεπτεμβρίου 2015 — Kessel medintim κατά ΓΕΕΑ — Janssen-Cilag (Premeno)
 (Υπόθεση T-509/15)
 (2015/C 354/55)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Kessel medintim GmbH (Mörfelden-Walldorf, Γερμανία) (εκπρόσωποι: A. Jacob και U. Staudenmaier, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Janssen-Cilag GmbH (Neuss, Γερμανία)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Αιτούσα: Η προσφεύγουσα
 Επίδικο σήμα: Κοινοτικό λεκτικό σήμα «Premeno» — Υπ’ αριθ. 6 408 926 αίτηση καταχωρίσεως
 Διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ: Διαδικασία ανακοπής
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 2ας Ιουλίου 2015 στην υπόθεση R 349/2015-4
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να απορρίψει την ανακοπή·
 —
 επικουρικώς: να αναπέμψει την ανακοπή ενώπιον του ΓΕΕΑ προς έκδοση νέας αποφάσεως·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα δυνάμει του άρθρου 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 —
 Παράβαση του άρθρου 75, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού 207/2009·
 —
 Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
C 227/2 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 11.8.2001
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (ε ́κτο τμη ́μα) (ε ́κτο τμη ́μα)
 της 26ης Ιουνι ́ου 2001 της 26ης Ιουνι ́ου 2001
 στην υπο ́θεση C-173/99 (αι ́τηση του Ηigh Court of Justice στην υπο ́θεση C-212/99: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): The Queen κατα ́ τη ́των κατα ́ Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας (1)
 Secretary of State for Trade and Industry (1)
 («Παρα ́βαση κρα ́τους με ́λους — Ελευ ́θερη κυκλοφορι ́α
 («Κοινωνικη ́ πολιτικη ́ — Προστασι ́α της ασφα ́ λειας και των εργαζομε ́νων — Αρχη ́ της απαγορευ ́σεως των διακρι ́-
 της υγει ́ας των εργαζομε ́νων — Οδηγι ́α 93/104/EK — σεων — Πρω ́ ην λε ́κτορες ξε ́νων γλωσσω ́ ν — Αναγνω ́ ριση
 ∆ικαι ́ωμα για ετη ́σια α ́δεια μετ' αποδοχω ́ ν — 'Ορος των κεκτημε ́νων δικαιωμα ́ των»)
 κτη ́σεως του δικαιω ́ ματος που επιβα ́ λλεται απο ́ εθνικη ́
 κανονιστικη ́ ρυ ́θμιση — Συμπλη ́ρωση ελα ́ χιστης περιο ́δου (2001/C 227/03)
 απασχολη ́σεως στον ́διοι εργοδο ́τη»)
 (2001/C 227/02) ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 (Γλω
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́) (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ Στην υπο ́θεση C-212/99, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») (εκπρο ́σωποι: Ρ. J. Kuijper και Ε. Traversa), υποστηριζο ́μενη
 απο ́ το Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας
 Ιρλανδι ́ας (εκπρο ́σωπος: J. Ε. Collins, επικουρου ́μενος απο ́ τον
 Στην υπο ́θεση C-173/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Ηigh Court C. Lewis) κατα ́ Ιταλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας (εκπρο ́σωπος: U. Leanza,
 of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Crown επικουρου ́μενος απο ́ τον G. Aiello), με αντικει ́μενο να αναγνωρι ́σει
 Office) (Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο), προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν ο ́τι η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, λο ́γω της διοικητικη ́ς και συμβατικη ́ς
 του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της πρακτικη ́ς που εφαρμο ́ζουν ορισμε ́να δημο ́σια πανεπιστη ́μια,
 διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον αυτου ́ του δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ πρακτικη ́ς η οποι ́α συνεπα ́γεται τη μη αναγνω ́ριση των κεκτημε ́νων
 The Queen και Secretary of State for Trade and Industry, δικαιωμα ́των των πρω ́ην λεκτο ́ρων ξε ́νων γλωσσω ́ν, ενω ́ η αναγνω ́-
 ex parte: Broadcasting, Entertainment, Cinematographic and ριση αυτη ́ εξασφαλι ́ζεται στο συ ́νολο των λοιπω ́ν ημεδαπω ́ν
 Theatre Union (BECTU), η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως ως εργαζομε ́νων, παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ το α ́ρθρο 48
 προς την ερμηνει ́α του α ́ρθρου 7 της οδηγι ́ας 93/104/ΕΚ του της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, α ́ρθρο 39 ΕΚ), το
 Συμβουλι ́ου, της 23ης Νοεμβρι ́ου 1993, σχετικα ́ με ορισμε ́να ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους C. Gulmann,
 στοιχει ́α της οργα ́νωσης του χρο ́νου εργασι ́ας (ΕΕ L 307, σ. 18), προ ́εδρο τμη ́ματος, J.-Ρ. Puissochet, F. Macken, Ν. Colneric και
 το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους C. Gulmann, J. Ν. Cunha Rodrigues (εισηγητη ́), δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας:
 προ ́εδρο τμη ́ματος, Β. Σκουρη ́, R. Schintgen (εισηγητη ́), L. Α. Geelhoed, γραμματε ́ας: L. Hewlett, υπα ́λληλος διοικη ́σεως,
 Ν. Colneric και J. Ν. Cunha Rodrigues, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εξε ́δωσε στις 26 Ιουνι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 εισαγγελε ́ας: Α. Tizzano, γραμματε ́ας: L. Hewlett, υπα ́λληλος διατακτικο ́:
 διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 26 Ιουνι ́ου 2001 απο ́φαση με το
 ακο ́λουθο διατακτικο ́: 1) Η Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη εξασφαλι ́ζοντας την αναγνω ́ ριση
 των κεκτημε ́νων δικαιωμα ́των στους πρω ́ ην λε ́κτορες ξε ́νων
 γλωσσω ́ ν, νυν γλωσσικω ́ ν συνεργατω
 ́ ν και ειδικω ́ ν μητρικη ́ς
 Το ́αρθρο 7, παρα ́γραφος 1, της οδηγι ́ας 93/104/ΕΚ του Συμβου- γλω ́ σσας, ενω ́ η αναγνω ́ ριση αυτη ́ εξασφαλι ́ζεται στο
 λι ́ου, της 23ης Νοεμβρι ́ου 1993, σχετικα ́ με ορισμε ́να στοιχει ́α συ ́νολο των ημεδαπω ́ ν εργαζομε ́νων, παρε ́βη τις υποχρεω ́-
 της οργα ́νωσης του χρο ́νου εργασι ́ας, δεν παρε ́χει σε κρα ́τος σεις που υπε ́χει απο ́ το ́αρθρο 48 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν,
 με ́λος τη δυνατο ́τητα να θεσπι ́ζει εθνικη ́ νομοθεσι ́α κατα ́ την κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρο 39 ΕΚ).
 οποι ́α ο εργαζο ́μενος αποκτα ́ δικαι ́ωμα για ετη ́σια ́αδεια μετ' απο-
 δοχω ́ ν μο ́νον μετα ́ τη συμπλη ́ρωση ελα ́χιστης περιο ́δου δεκατριω ́ν 2) Καταδικα ́ζει την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 εβδομα ́δων συνεχου ́ς εργασι ́ας στον ́διο ι εργοδο ́τη.
 3) Το Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας
 Ιρλανδι ́ας φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 (1) ΕΕ C 204 της 17.7.1999.
 (1) ΕΕ C 226 της 7.8.1999.


text:
 10.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 175/25
 Προσφυγή της 21ης Μαρτίου 2014 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση C-133/14)
 2014/C 175/31
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: R. Lyal, W. Mölls, D. Martin)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την οδηγία 2013/64/ΕΕ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, περί τροποποιήσεως των οδηγιών 91/271/ΕΟΚ, 1999/74/ΕΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών 2006/7/ΕΚ, 2006/25/ΕΚ και 2011/24/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου λόγω της αλλαγής του καθεστώτος της Μαγιότ έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1),
 —
 να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της οδηγίας 2013/64/ΕΕ μέχρι τη θέση σε ισχύ νέας οδηγίας, βασιζόμενης στα κατάλληλα νομικά ερείσματα,
 —
 να καταδικάσει Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή ζητεί την ακύρωση της οδηγίας 2013/64/ΕΕ, την οποία εξέδωσε το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 349 ΣΛΕΕ.
 Η Επιτροπή προσάπτει στο Συμβούλιο ότι κακώς εξέδωσε την ως άνω οδηγία μολονότι η ίδια είχε προτείνει να στηριχθεί η έκδοση της εν λόγω πράξεως σε τομεακές νομικές βάσεις, ήτοι τα άρθρα 43, παράγραφος 2, 114, 153, παράγραφος 2, 168 και 192, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
 Η Επιτροπή εκτιμά ότι, λαμβανομένου υπόψη του επιδιωκόμενου με την προσβαλλόμενη οδηγία σκοπού, το άρθρο 349 ΣΛΕΕ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως νομικό έρεισμα. Το άρθρο 349 ΣΛΕΕ εφαρμόζεται, κατά την Επιτροπή, μόνον όταν πρόκειται για εξαίρεση από την αρχή της εφαρμογής του πρωτογενούς δικαίου στις εξόχως απόκεντρες περιοχές, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 355, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Ωστόσο, η επίμαχη οδηγία, χωρίς να παρεκκλίνει από τις Συνθήκες, προσαρμόζει απλώς το παράγωγο δίκαιο λόγω της καταστάσεως που δημιουργήθηκε κατόπιν της αλλαγής του καθεστώτος της Μαγιότ. Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται όχι μόνον από το γράμμα του άρθρου 349, αλλά επίσης από το προβλεπόμενο στις Συνθήκες σύστημα των νομικών βάσεως, καθώς και από το ιστορικό της θεσπίσεως του εν λόγω άρθρου.
 (1) ΕΕ L 355, σ. 8.


text:
 8.3.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 64/47
 Αναίρεση που άσκησαν στις 28 Δεκεμβρίου 2007 οι Carlos Sanchez Ferriz κ.λπ. κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 17 Οκτωβρίου 2007 στην υπόθεση F-115/06, Sanchez Ferriz κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση Τ-492/07 P)
 (2008/C 64/77)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείοντες: Carlos Sanchez Ferriz (Βρυξέλλες, Βέλγιο), Isabelle Chantraine (Βρυξέλλες, Βέλγιο), José De Viana Costa Ribeiro (Meise, Βέλγιο), Brigitte Housiaux (Ramillies, Βέλγιο), Chantal Vellemans (Βρυξέλλες, Βέλγιο), Sylvie Schaack (Remich, Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου), Andrea Losito (Sandweiler, Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου), Alain Hertert (Scheidgen, Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου), Marie-Josée Gaspar-Lis (Λουξεμβούργο, Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου), Otilia Ferreira-Nielsen (Gostingen, Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου) (εκπρόσωπος: F. Frabetti, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των αναιρεσειόντων
 Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 17ης Οκτωβρίου 2007 στην υπόθεση F-115/06·
 —
 να δεχθεί τα αιτήματα που είχαν υποβάλει πρωτοδίκως οι αναιρεσείοντες και, συνεπώς, να κρίνει παραδεκτή και βάσιμη την προσφυγή τους στην υπόθεση F-115/06·
 —
 επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, και
 —
 να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων και των συναφών δαπανών και αμοιβών και να υποχρεώσει την Επιτροπή να τα καταβάλει.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι αναιρεσείοντες ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η προσφυγή που άσκησαν ζητώντας την ακύρωση του καταλόγου των υπαλλήλων που προήχθησαν κατά την περίοδο προαγωγών του 2005, στο μέτρο που δεν περιείχε τα ονόματά τους, και, επικουρικώς, την ακύρωση των αποφάσεων περί απονομής μορίων προτεραιότητας για την ίδια περίοδο, οι οποίες τους αφορούσαν.
 Προς στήριξη της αιτήσεώς τους αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι κακώς το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξή του ότι δεν υφίσταται άμεσος νομικός σύνδεσμος μεταξύ των διατάξεων των ΓΕΔ της 26ης Απριλίου 2002, των οποίων ο παράνομος χαρακτήρας προβλήθηκε πρωτοδίκως, και της υπό κρίση διαφοράς.
 Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον απέρριψε τον λόγο ακυρώσεως που αφορούσε παράβαση των ΓΕΔ 45 της 23ης Δεκεμβρίου 2004 ως απαράδεκτο λόγω καθυστερημένης προβολής του με το υπόμνημα απαντήσεως. Συγκεκριμένα, διατείνονται ότι ο λόγος αυτός περιεχόταν τόσο στη διοικητική ένσταση που είχαν υποβάλει όσο και στο δικόγραφο της προσφυγής, ενώ με το υπόμνημα απαντήσεως ανέπτυξαν απλώς περαιτέρω τον λόγο αυτόν.
 Τέλος, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι, αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, η παράβαση των άρθρων 6, πρώτο εδάφιο, και 10, παράγραφος 2, του παραρτήματος ΧΙΙ του ΚΥΚ τους αφορούσε άμεσα και ατομικά και, ως εκ τούτου, είχαν προδήλως έννομο συμφέρον για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως.


text:
 9.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 338/14
 Διάταξη του Προέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Αυγούστου 2017 –Sigma Orionis κατά ΕΟΕ
 (Υπόθεση T-47/16 R)
 ((Ασφαλιστικά μέτρα - Ρήτρα διαιτησίας - Πρόγραμμα-πλαίσιο Ορίζων 2020 για την έρευνα και την καινοτομία - Απόφαση περί αναστολής καταβολής των πληρωμών και καταγγελίας των συμβάσεων επιχορηγήσεως κατόπιν οικονομικού ελέγχου - Ποσά τα οποία υποστηρίζεται ότι οφείλει ο ΕΟΕ στο πλαίσιο της εκτελέσεως των συμβάσεων επιχορηγήσεως - Αίτημα αποζημιώσεως - Αίτηση αναστολής εκτελέσεως - Δεν υφίσταται επείγον - Στάθμιση συμφερόντων))
 (2017/C 338/13)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: Sigma Orionis SA (Valbonne, Γαλλία) (εκπρόσωποι: S. Orlandi και T. Martin, δικηγόροι)
 Καθού-εναγόμενος: Εκτελεστικός Οργανισμός Έρευνας (ΕΟΕ) (εκπρόσωποι: S. Payan-Lagrou και V. Canetti, επικουρούμενες από τον D. Waelbroeck και την A. Duron, δικηγόρους)
 Αντικείμενο
 Αίτημα, βάσει των άρθρων 278 και 279 ΣΛΕΕ, για την εκ μέρους του ΕΟΕ άμεση καταβολή χρηματικού ποσού οφειλομένου βάσει της συμβάσεως επιχορηγήσεως «FET-Event».
 Διατακτικό
 Ο Πρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
 2)
 Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.


text:
 14.4.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 82/6
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 8ης Φεβρουαρίου 2007 [αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Investrand BV κατά Staatssecretaris van Financiën
 (Υπόθεση C-435/05) (1)
 (Έκτη οδηγία ΦΠΑ - Άρθρο 17, παράγραφος 2 - Δικαίωμα εκπτώσεως - Δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στο πλαίσιο διαδικασίας διαιτησίας περί καθορισμού του ύψους απαιτήσεως η οποία αποτελεί μέρος του ενεργητικού της επιχειρήσεως αλλά ανάγεται σε χρόνο προγενέστερο της υπαγωγής του δικαιούχου της στον ΦΠΑ)
 (2007/C 82/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hoge Raad der Nederlanden
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Investrand BV
 κατά
 Staatssecretaris van Financiën
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Hoge Raad der Nederlanden — Ερμηνεία του άρθρου 17, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49) — Δαπάνη για υπηρεσίες που παρασχέθηκαν σε υποκείμενο στον φόρο προκειμένου να καθορισθεί το ύψος απαιτήσεώς του η οποία γεννήθηκε πριν αυτός αποκτήσει την ιδιότητα του υποκειμένου στον φόρο — Έκπτωση του φόρου — Ανάγκη ή όχι υπάρξεως ευθείας και άμεσης σχέσεως μεταξύ των παροχών και της δραστηριότητάς του ως υποκειμένου στον φόρο
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το άρθρο 17, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι οι δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρασχέθηκαν σε υποκείμενο στον φόρο προκειμένου να καθορισθεί το ύψος απαιτήσεως που αποτελεί μέρος του ενεργητικού της επιχειρήσεώς του και συνδέεται με μεταβίβαση μετοχών προγενέστερη της υπαγωγής του στον φόρο προστιθεμένης αξίας δεν έχουν, ελλείψει στοιχείων ικανών να αποδείξουν ότι η παροχή των υπηρεσιών αυτών έχει ως αποκλειστική αιτία την οικονομική δραστηριότητα, κατά την έννοια της εν λόγω οδηγίας, που ασκεί ο υποκείμενος στον φόρο, ευθεία και άμεση σχέση με τη δραστηριότητα αυτή και, συνεπώς, δεν παρέχουν δικαίωμα εκπτώσεως του φόρου προστιθεμένης αξίας που επιβλήθηκε σ' αυτές.
 (1) ΕΕ C 74 της 25.3.2006.


text:
C 247/36 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 26.8.2000
 Προς στη ́ριξη της προσφυγη ́ς του ο προσφευ ́γων προβα ́λλει: Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των.
 — Την παρα ́βαση του α ́ρθρου 25 του ΚΥΚ:
 Ο προσφευ ́γων ζητει ́ απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 ∆εδομε ́νου ο ́τι η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση ́εχει τη μορφη ́
 «σημειω ́ματος για τον φα ́κελο», πα ́σχει απο ́ πλη ́ρη ́ελλειψη — να ακυρω ́σει την απο ́ 13 Σεπτεμβρι ́ου 1999 απο ́φαση του
 αιτιολογι ́ας. προϊσταμε ́νου της μονα ́δας «Ασφα ́λιση ατυχημα ́των και
 επαγγελματικε ́ς ασθε ́νειες», Γενικη ́ ∆ιευ ́θυνση (Γ∆) ΙΧ, Προσω-
 — Την παρα ́βαση του α ́ρθρου 7 ΕΚ, καθω ́ς και την παραβι ́αση πικο ́ και ∆ιοι ́κηση, ενεργου ́ντος με την ιδιο ́τητα της αρμο ́διας
 της αρχη ́ς της δοτη ́ς αρμοδιο ́τητας: για τους διορισμου ́ς αρχη ́ς (Α∆Α), με θε ́μα το «'Αρθρο 73
 του ΚΥΚ», με την οποι ́α ο προσφευ ́γων πληροφορη ́θηκε ο ́τι η
 Η Επιτροπη ́ λογο ́κρινε η ́δια
 ι την προσωπικη ́ κατα ́σταση του Α∆Α αρνη ́θηκε να εφαρμο ́σει το α ́ρθρο 73 του Κανονισμου ́
 προσφευ ́γοντος αντι ́ να συμμορφωθει ́ προς τα δι ́καια των Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́σεως και να του επιστρε ́ψει τα ιατρικα ́
 κρατω ́ν μελω ́ ν, τα οποι ́α ει ́ναι αποκλειστικω ́ς αρμο ́δια να ́εξοδα ́ του, με την αιτιολογι ́α ο ́τι προ ́κειται για ατυ ́χημα
 νομοθετου ́ν στον τομε ́α της προσωπικη ́ς κατα ́στασης. οφειλο ́μενο σε α ́θλημα θεωρου ́μενο ως επικι ́νδυνο υπο ́ την
 ́εννοια του α ́ρθρου 4, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο ε', τρι ́το
 — Την παραβι ́αση της αρχη ́ς της ενο ́τητας της προσωπικη ́ς
 κατα ́στασης: εδα ́φιο, της ρυθμι ́σεως περι ́ καλυ ́ψεως των κινδυ ́νων ατυχη ́-
 ματος και επαγγελματικη ́ς ασθενει ́ας των υπαλλη ́λων των
 Με την επι ́δικη απο ́φαση, η Επιτροπη ́ στε ́ρησε τον Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των·
 προσφευ ́γοντα απο ́ κα ́θε δυνατο ́τητα να προβα ́λει τα δικαιω ́-
 — να ακυρω ́σει τη σιωπηρη ́ απο ́φαση περι ́ απορρι ́ψεως της
 ματα ́ του που απορρε ́ουν απο ́ την προσωπικη ́ κατα ́σταση ́
 ενστα ́σεως του προσφευ ́γοντος, με την οποι ́α ζη ́τησε την
 του.
 ακυ ́ρωση της ως α ́νω προσβαλλομε ́νης αποφα ́σεως·
 — Την παραβι ́αση των αρχω ́ν της απαγορευ ́σεως των διακρι ́σεων — να υποχρεω ́σει την καθη ́ς να επιστρε ́ψει στον προσφευ ́γοντα
 και της ελευ ́θερης κυκλοφορι ́ας των εργαζομε ́νων: το συ ́νολο των ιατρικω ́ν εξο ́δων που συνδε ́ονται με το
 ατυ ́χημα που υπε ́στη στις 9 Μαι ̈́ου 1999, με κατευθυνο ́μενο
 Ο προσφευ ́γων προβα ́λλει δυσμενη ́ δια ́κριση λο ́γω φυ ́λου
 αλεξι ́πτωτο, με το ́κο υπερημερι ́ας 8 % ετησι ́ως απο ́ την
 και λο ́γω σεξουαλικω ́ν προτιμη ́σεων, κατα ́ παρα ́βαση του
 ημερομηνι ́α του ατυχη ́ματος με ́χρι την ημερομηνι ́α της
 α ́ρθρου 141 ΕΚ, την παρα ́βαση του α ́ρθρου 1, παρα ́-
 επιστροφη ́ς των σχετικω ́ν ποσω ́ν·
 γραφος 2, του παραρτη ́ματος VII του ΚΥΚ, καθω ́ς και
 δυσμενη ́ δια ́κριση λο ́γω ιθαγενει ́ας. — να κρι ́νει ο ́τι η καθη ́ς οφει ́λει να φε ́ρει τα βα ́ρη που
 προκυ ́πτουν απο ́ την προσωρινη ́ πλη ́ρη και μερικη ́ ανικα-
 — Την παρα ́βαση του δικαιω ́ματος επι ́ του σεβασμου ́ της νο ́τητα ́ του προς εργασι ́α, καθω ́ς και απο ́ τη μο ́νιμη μερικη ́
 ιδιωτικη ́ς ζωη ́ς: ανικανο ́τητα ́ του προς εργασι ́α, με βα ́ση τα ποσοστα ́ και τα
 Η επι ́δικη απο ́φαση συνιστα ́ μη επιτρεπο ́μενη παρε ́μβαση κριτη ́ρια που θα κρι ́νει εμπειρογνω ́μων η ́ θα καθοριστου ́ν
 στην α ́σκηση του δικαιω ́ματος επι ́ της προστασι ́ας της κατο ́πιν κοινη ́ς συμφωνι ́ας·
 ιδιωτικη ́ς και οικογενειακη ́ς ζωη ́ς. — εν πα ́ση περιπτω ́σει, να καταδικα ́σει την καθη ́ς στα δικαστικα ́
 ́εξοδα.
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Ο προσφευ ́γων επικαλει ́ται παρα ́βαση των α ́ρθρων 72 και 73 του
 Προσφυγη ́ του Peter Spruyt κατα ́ της Επιτροπη ́ς των ΚΥΚ και του α ́ρθρου 4, παρα ́γραφος 1, στοιχει ́ο β', δευ ́τερο
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις 23 Ιουνι ́ου εδα ́φιο, της ως α ́νω ρυθμι ́σεως, καθω ́ς και προσβολη ́ των αρχω ́ν
 2000 της δικαιολογημε ́νης εμπιστοσυ ́νης και της ́σης ι μεταχειρι ́σεως.
 (Υπο ́θεση Τ-171/00) ∆ιατει ́νεται συναφω ́ς ο ́τι η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση στηρι ́ζεται
 προφανω ́ς σε εσφαλμε ́νη ερμηνει ́α του α ́ρθρου 4, παρα ́γραφος 1,
 (2000/C 247/64) στοιχει ́ο β', δευ ́τερο εδα ́φιο, της ρυθμι ́σεως, καθο ́σον, δεδομε ́νου
 ο ́τι το α ́θλημα του κατευθυνο ́μενου αλεξι ́πτωτου δεν περιλαμβα ́νε-
 ται ρητα ́ στον κατα ́λογο των σαφω ́ς προβλεπομε ́νων απο ́ τη
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́) δια ́ταξη αυτη ́ αθλημα ́των, η καθη ́ς δεν μπορου ́σε να το θεωρη ́σει ως
 λο ́γο αποκλεισμου ́ της κατα ́ το α ́ρθρο 73 του ΚΥΚ ασφαλιστικη ́ς
 Ο Peter Spruyt, κα ́τοικος Arolo di Leggiuno (Ιταλι ́α), εκπροσωπο- καλυ ́ψεως χωρι ́ς να αποδει ́ξει ο ́τι αυτο ́ ει ́τε μπορει ́ να εξομοιωθει ́
 υ ́μενος απο ́ τον Eric Boigelot, δικηγο ́ρο Βρυξελλω ́ν, α ́σκησε στις προς ́ενα απο ́ τα διαλαμβανο ́μενα αθλη ́ματα ει ́τε ο ́τι θεωρει ́ται ως
 23 Ιουνι ́ου 2000 ενω ́ πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν επικι ́νδυνο.


text:
 15.9.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 315/46
 Διάταξη του προέδρου του τρίτου τμήματος του Δικαστηρίου της 18ης Ιουνίου 2014 (αίτηση του Oberster Gerichtshof — Αυστρία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) –- Sarah Nagy κατά Marcel Nagy
 (Υπόθεση C-442/13) (1)
 2014/C 315/77
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Ο πρόεδρος του τρίτου τμήματος του Δικαστηρίου αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως.
 (1) ΕΕ C 325 της 9.11.2013.


text:
 26.6.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 202/14
 Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 23ης Μαρτίου 2017 [αίτηση του Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Πορτογαλία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — João Ventura Ramos κατά Fundo de Garantia Salarial
 (Υπόθεση C-627/16) (1)
 (2017/C 202/24)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική
 Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως.
 (1) ΕΕ C 70 της 6.3.2017.


text:
 14.8.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/49
 Προσφυγή της 26ης Μαΐου 2010 — Τσακίρης-Μάλλας κατά Γ.Ε.Ε.Α. — Seven (7 Seven Fashion Shoes)
 (Υπόθεση T-244/10)
 ()
 2010/C 221/79
 Γλώσσα της προσφυγής: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Τσακίρης-Μάλλας Α.Ε. (Αργυρούπολη Αττικής, Ελλάδα) (εκπρόσωπος: Ν. Σημαντήρας, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Seven S.p.A. (Τορίνο, Ιταλία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 22ας Μαρτίου 2010 στην υπόθεση R1045/2009-2·
 —
 να δεχθεί την υπ’αριθμόν 5445481 αίτηση καταχωρίσεως ως κοινοτικού σήματος του εικονιστικού σήματος «7Seven Fashion Shoes» για προϊόντα των κλάσεων 18 και 25, και
 —
 να καταδικάσει τους αντιδίκους στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων που αφορούν στις διαδικασίες ανακοπής και προσφυγής ενώπιον του ΓΕΕΑ.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Αιτών την καταχώριση κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Εικονιστικό σήμα «7Seven Fashion Shoes» για προϊόντα των κλάσεων 18 και 25 — αριθμός αίτησης καταχώρισης 5445481
 Δικαιούχος τού κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Ο αντίπαλος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί σήματος ή σημείου: Ιταλικό εικονιστικό σήμα «7Seven», αριθμός καταχωρίσεως 769296, για προϊόντα των κλάσεων 14, 16 και 18· ιταλικό εικονιστικό σήμα «Seven», αριθμός καταχωρίσεως 928116, για προϊόντα των κλάσεων 16 και 18
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Απόρριψη της ανακοπής
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Ακύρωση της απόφασης του τμήματος ανακοπών και απόρριψη της αίτησης καταχώρισης για προϊόντα της κλάσης 18
 Λόγοι ακυρώσεως: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχεία α' και β', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, καθόσον το τμήμα προσφυγών εσφαλμένως συνήγαγε ότι υπάρχει κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των σχετικών σημάτων· παράβαση του άρθρου 65, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, καθόσον το τμήμα προσφυγών απείχε εντελώς από την εξέταση του κατά πόσον τυγχάνει ή όχι εφαρμογής το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού.


text:
C 271 /4 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 6. 9. 97
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Προσφυγή της Ιρλανδίας κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 (έκτο τμήμα) Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 30 Ιουνίου 1997
 (Υπόθεση C-239/97)
 της 17ης Ιουλίου 1997
 (97/C 271 /06)
 στην υπόθεση C-190/95 (αίτηση του Gerechtshof te Amster
 dam για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): ARO
 Lease BV κατά Inspecteur van de Belastingdienst Grote H Ιρλανδία, εκπροσωπούμενη απο τον Michael A. Buckley,
 Ondernemingen te Amsterdam (') Chief State Solicitor, επικουρούμενο από τον Paul Gallagher,
 ( Έκτη οδηγία ΦΠΑ — Εταιρεία leasing (εκμισθώσεως) SC, του δικηγορικού συλλόγου Ιρλανδίας, και την Niamh
 επιβατηγών αυτοκινήτων — Έδρα της οικονομικής δρα Hyland , BL, του δικηγορικού συλλόγου Ιρλανδίας, με τόπο
 στηριότητας τον παρέχοντος τις υπηρεσίες — Μόνιμη επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιρλανδίας,
 εγκατάσταση) 28, route d'Arlon , άσκησε στις 30 Ιουνίου 1997, ενώπιον του
 (97/C 271 /05 )
 Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά
 Επιτροπής της Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 (Προσωρινή μετάφραση · η οριστική μεταφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου ») — να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 16ης
 Απριλίου 1997 [C(97) 693] σχετικά με μείωση της αρωγής
 Στην υπόθεση C-190/95 , με αντικείμενο αίτηση του Gerechts από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Αναπτύξεως
 hof te Amsterdam προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του (στο εξής: ΕΤΠΑ) για το Λειτουργικό Πρόγραμμα Του
 άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε στο ρισμού στην Ιρλανδία για την περίοδο 1989-1993 στο
 πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του εθνικού πλαίσιο της κοινοτικής στηρίξεως για διαρθρωτική
 δικαστηρίου μεταξύ ARO Lease BV και Inspecteur van de συνδρομή βάσει του Στόχου I στην Ιρλανδία για την
 Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam , η έκ περίοδο 1989-1993 και με τροποποίηση της αποφάσεως
 δοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του C(89) 2258/7 της 21ης Δεκεμβρίου 1989, όπως τροποποι
 άρθρου 9 παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του ήθηκε τελευταία από την απόφαση C(93) 3769 της
 Συμβουλίου , της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των 17ης Δεκεμβρίου 1993 ,
 νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους
 κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (2), το Δικαστήριο
 (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους G. F. Mancini, πρόεδρο
 τμήματος, J. L. Murray, K. N. Κακούρη (εισηγητή), P. J. G. Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Kapteyn και G. Hirsch, δικαστές, γενικός εισαγγελέας:
 N. Fennelly, γραμματέας: H. A. Riihl , κύριος υπάλληλος
 διοικήσεως, εξέδωσε στις 17 Ιουλίου 1997 απόφαση με το Ισχύουσα νομοθεσία
 ακόλουθο διατακτικό :
 Οι χρηματικές ενισχύσεις για τα προγράμματα στο Burren
 Το άρθρο 9 παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ National Park και στο Wicklow National Park χορηγήθηκαν
 του Συμβουλίου, της 17ης Μαίου 1977, περί εναρμονίσεως βάσει της αποφάσεως C(89) 2258/7 της 21ης Δεκεμβρίου 1989,
 των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την απόφαση C(93 ) 3769
 φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστι της 17ης Δεκεμβρίου 1993 . H προσφεύγουσα ζητεί την
 θεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, έχει την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής της 16ης Απριλίου
 έννοια ότι μια εταιρεία leasing, εγκατεστημένη σε ένα κράτος 1997 με την οποία επιδιώκεται η τροποποίηση της προηγού
 μέλος, δεν παρέχει υπηρεσίες από μόνιμη εγκατάσταση μενης αποφάσεως. Υποστηρίζει ότι είναι σαφές ότι η ασκού
 ευρισκομένη σε άλλο κράτος μέλος οσάκις, στο κράτος αυτό, σα επιρροή νομοθεσία όσον αφορά την υπό κρίση προσφυγή
 εκμισθώνει σε πελάτες, επίσης εκεί εγκατεστημένους, επιβα ακυρώσεως είναι o κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ . 4253/88 (').
 τηγά αυτοκίνητα στο πλαίσιο συμβάσεων μισθώσεως leasing,
 οι πελάτες της έρχονται σε επαφή με την εταιρεία δι ' Ουσία
 ανεξαρτήτων ενδιαμέσων εγκατεστημένων στο ίδιο κράτος,
 επιλέγουν οι ίδιοι τα αυτοκίνητα από αντιπροσώπους εγκα
 τεστημένους στο κράτος αυτό, η εταιρεία αγοράζει τα i ) Ανυπαρξία σημαντικής αλλαγής
 αυτοκίνητα σ' αυτό το κράτος στο οποίο και είναι ταξινομη
 μένα και τα εκμισθώνει στους πελάτες της με συμβάσεις H προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ενόψει του ότι η
 leasing που καταρτίζονται και υπογράφονται στην έδρα της, έγκριση της υποεπιτροπής για τα επιμέρους προγράμμα
 οι πελάτες φέρουν τα έξοδα συντηρήσεως και καταβάλλουν τα 1 και 2 του Tourism Operational Programme (λει
 στο κράτος αυτό τα τέλη κυκλοφορίας, πλην όμως η εταιρεία τουργικό πρόγραμμα τουρισμού ) δόθηκε γενικώς για τη
 δεν διαθέτει σ αυτό το κράτος ούτε γραφείο ούτε χώρο «δημιουργία εθνικού πάρκου » και του ότι η εργασία που
 φυλάξεως των αυτοκινήτων. εκτελέστηκε στο Burren National Park αποτελεί μέρος
 της δημιουργίας ενός εθνικού πάρκου , δεν υφίσταται
 (') ΕΕ C 208 της 12 . 8. 1995 . σημαντική αλλαγή επηρεάζουσα τη φύση ή τους όρους
 2 ) ΕΕ εώ . έκδ . 09/001 , σ. 49. λειτουργίας του μέτρου . H απόφαση της Επιτροπής περί
 μειώσεως της αρωγής της ώστε τα ποσά που δαπανήθη
 καν από το Office of Public Works (αρμόδια υπηρεσία