text:
C 202/16 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 24.8.2002
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́- (3) της 22ας ∆εκεμβρι ́ου 1995, για την α ́μυνα κατα ́ των εισαγωγω ́ν που
 βαλε το VAT and Duties Tribunal, London Tribunal αποτελου ́ν αντικει ́μενο ντα ́μπινγκ εκ με ́ρους χωρω ́ν μη μελω ́ν της
 Centre, με απο ́φαση της 5ης Ιουλι ́ου 2002, στην υπο ́θεση Ευρωπαϊκη ́ς Κοινο ́τητας EE L 56 της 6.3.1996, σ. 1.
 Fast Forward Resources plc κατα ́ Commissioners of
 Customs and Excise
 (Υπο ́θεση C-254/02)
 (2002/C 202/23) Αι ́τηση αναιρε ́σεως του Michael Becker που ασκη ́θηκε στις
 15 Ιουλι ́ου 2002 κατα ́ της αποφα ́σεως του Πρωτοδικει ́ου των
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (τε ́ταρτο τμη ́μα) της 12ης Ιουνι ́ου
 2002 στην υπο ́θεση Τ-9/01, Michael Becker κατα ́ Ελεγκτικου ́
 Συνεδρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των
 Με απο ́φαση της 5ης Ιουλι ́ου 2002, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου στις 11 Ιουλι ́ου 2002, το VAT and
 (Υπο ́θεση C-260/02 P)
 Duties Tribunal, London Tribunal Centre, στο πλαι ́σιο της
 διαφορα ́ς μεταξυ ́ Fast Forward Resources plc και Commissioners
 of Customs and Excise, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το (2002/C 202/24)
 ∆ικαστη ́ριο των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των την ́εκδοση προδικαστι-
 κη ́ς αποφα ́σεως επι ́ των ακολου ́θων ερωτημα ́των:
 Ο Michael Becker, εκπροσωπου ́μενος απο ́ τον δικηγο ́ρο Εrnst
 (i) Ποια ́ ει ́ναι η ́εννοια και το νομικο ́ περιεχο ́μενο του ο ́ρου «η Fricke, του δικηγορικου ́ γραφει ́ου Fricke & Coll., Landshut
 καταγραφη ́ θα παυ ́σει να ισχυ ́ει» στο α ́ρθρο 3 του κανονισμου ́ (καθω ́ς και Νυρεμβε ́ργης, Neubrandenburg και Λουξεμβου ́ργου)
 (ΕΚ) 152/1999 της Επιτροπη ́ς (1); και τον δικηγο ́ρο Roy Nathan, Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε στις
 15 Ιουλι ́ου 2002 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 (ii) Αν το α ́ρθρο 3 του κανονισμου ́ (ΕΚ) 152/1999 της Κοινοτη ́των αι ́τηση αναιρε ́σεως κατα ́ της αποφα ́σεως του Πρωτοδι-
 Επιτροπη ́ς σημαι ́νει ο ́τι ολο ́κληρη η διαδικασι ́α της καταγρα- κει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (τε ́ταρτο τμη ́μα) της
 φη ́ς στην οποι ́α αναφε ́ρεται ο κανονισμο ́ς διακο ́πτεται: 12ης Ιουνι ́ου 2002 στην υπο ́θεση Τ-9/01, Michael Becker κατα ́
 α) καθι ́σταται ο κανονισμο ́ς (ΕΚ) 175/2000 του Συμβου- Ελεγκτικου ́ Συνεδρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (1) που δεν
 λι ́ου (2) ανενεργο ́ς ο ́σον αφορα ́ τις εισαγωγε ́ς δερμα ́τινων ́εχει ακο ́μα δημοσιευθει ́ στη Συλλογη ́.
 τσαντω ́ν στην Ευρωπαϊκη ́ 'Ενωση που πραγματοποιη ́θηκαν
 πριν απο ́ τα μεσα ́νυχτα της 23ης Οκτωβρι ́ου 1999; και β) σε Ο αναιρεσει ́ων ζητει ́απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:να εξαφανι ́σει την απο ́φαση
 σχε ́ση με ποια προϊο ́ντα ενδεχομε ́νως επιβα ́λλει δασμο ́ το του Πρωτοδικει ́ου της 12ης Ιουνι ́ου 2002 και να δεχθει ́ τα
 α ́ρθρο 1, παρα ́γραφος 4, του κανονισμου ́ (ΕΚ) 175/2000 αιτη ́ματα που ει ́χε προβα ́λει πρωτοδι ́κως.
 της Επιτροπη ́ς;
 (iii) Συμβιβα ́ζεται το α ́ρθρο 1 του κανονισμου ́ (ΕΚ) 175/2000 Λο ́γοι αναιρε ́σεως και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα:
 του Συμβουλι ́ου με τα α ́ρθρα 11, παρα ́γραφος 4, και 14,
 παρα ́γραφος 5, του κανονισμου ́ (ΕΚ) 384/96 και, αν δεν
 Η απο ́φαση του Πρωτοδικει ́ου της 12ης Ιουνι ́ου 2002 συνιστα ́
 συμβιβα ́ζεται, ποιες ει ́ναι οι συνε ́πειες του ασυμβι ́βαστου
 παραβι ́αση θεμελιωδω ́ν αρχω ́ν του κοινοτικου ́ δικαι ́ου.
 ο ́σον αφορα ́ την ει ́σπραξη δασμω ́ν αντιντα ́μπινγκ που
 καταγρα ́φηκαν βα ́σει του κανονισμου ́ (ΕΚ) 152/1999 της
 Επιτροπη ́ς;
 — Π α ρ α β ́α
 ι σ η τ η ς υ π ο χ ρ ε ω ́ σ ε ω ς α ρ ω γ η ́ ς
 (iv) Συμβιβα ́ζεται το α ́ρθρο 1 του κανονισμου ́ (ΕΚ) 175/2000
 του Συμβουλι ́ου με τον κανονισμο ́ (ΕΚ) 384/96 του Συμβου- Η επιτροπη ́ αναπηρι ́ας οφει ́λει να εξετα ́σει, βα ́σει των ιατρικω ́ν
 λι ́ου (3) καθο ́σον το με ́τρο ελη ́φθη μετα ́ τη 12 μηνη περι ́οδο γνωματευ ́σεων, αν πληρου ́νται οι προϋποθε ́σεις του α ́ρθρου 78 του
 που προβλε ́πει το α ́ρθρο 11, παρα ́γραφος 5, του κανονισμου ́ Κανονισμου ́ Υπηρεσιακη ́ς Καταστα ́σεως (ΚΥΚ). ∆εν ́εχει σημασι ́α το
 (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλι ́ου; ο ́τι ο ενδιαφερο ́μενος ευρι ́σκετο σε α ́δεια για προσωπικου ́ς λο ́γους.
 Οι λο ́γοι για τους οποι ́ους το αναιρεσι ́βλητο απε ́ρριψε τη
 διοικητικη ́ του ́ενσταση αντιβαι ́νουν προς την υποχρε ́ωση αρωγη ́ς
 (1) της 22ας Ιανουαρι ́ου 1999, για την ́εναρξη επανεξε ́τασης σχετικα ́ με
 και δεν συνα ́δουν ου ́τε προς το γρα ́μμα του ΚΥΚ ου ́τε προς τον
 «νε ́ο εξαγωγε ́α» του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1567/97 του Συμβουλι ́ου για σκοπο ́ του.
 την επιβολη ́ οριστικου ́ δασμου ́ αντιντα ́μπινγκ στις εισαγωγε ́ς σακιδι ́ων
 χεριου ́ απο ́ δε ́ρμα καταγωγη ́ς Λαϊκη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Κι ́νας, για την
 κατα ́ργηση του δασμου ́ ο ́σον αφορα ́ τις εισαγωγε ́ς απο ́ πε ́ντε — Μ η α ξ ι ο λ ο ́ γ η σ η κ ρ ́σ
 ι ι μ ω ν σ τ ο ι χ ε ́ω
 ι ν
 παραγωγου ́ς εξαγωγει ́ς και για την καταγραφη ́ αυτω ́ν των εισαγωγω ́ν
 (EE L 18 της 23.1.1999, σ. 10).
 (2) της 24ης Ιανουαρι ́ου 2000, για την εκ νε ́ου επιβολη ́ οριστικου ́
 Η Ευρωπαϊκη ́ Επιτροπη ́ απα ́ντησε σε ερω ́τηση με την οποι ́α το
 δασμου ́ αντιντα ́μπινγκ στις εισαγωγε ́ς σακιδι ́ων χεριου ́ απο ́ δε ́ρμα Πρωτοδικει ́ο ζητου ́σε πληροφορι ́ες, παρε ́χοντας με την απα ́ντηση ́
 καταγωγη ́ς Λαϊκη ́ς ∆ημοκρατι ́ας της Κι ́νας τα οποι ́α πωλου ́νται προς της πλη ́ρη υποστη ́ριξη στη νομικη ́ α ́ποψη του αναιρεσει ́οντος. Το
 εξαγωγη ́ στην Κοινο ́τητα απο ́ ορισμε ́νους παραγωγου ́ς εξαγωγει ́ς και Πρωτοδικει ́ο ουδο ́λως αναφε ́ρθηκε στο σκεπτικο ́ του επ' αυτη ́ς της
 για την τροποποι ́ηση του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1567/97 (EE L 22 της γνωμοδοτη ́σεως της Επιτροπη ́ς και, κατα ́ προε ́κταση, δεν προε ́βη
 27.1.2000, σ. 25). στη νομικη ́ της αξιολο ́γηση.


text:
 15.7.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 165/1
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 11ης Μαΐου 2006 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-197/03) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 69/335/EOK - Άρθρα 10 και 12 - Έμμεσοι φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων - Αρχές του κοινοτικού δικαίου ως προς την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων)
 (2006/C 165/01)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: E. Traversa)
 Καθής: Ιταλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: I. M. Braguglia, επικουρούμενος από τον P. Gentili, δικηγόρο)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση του άρθρου 10, στοιχείο γ', της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων (ΕΕ L 249, σ. 25) — Εθνικός νόμος που θεσπίζει αναδρομικά ετήσιο κατ' αποκοπή τέλος για την εγγραφή των εταιρικών πράξεων, πλην της συστατικής, στο μητρώο εταιριών, και προβλέπει, όσον αφορά την επιστροφή του ετήσιου τέλους για την εγγραφή της συστατικής πράξεως της εταιρίας, σύστημα που εισάγει διακρίσεις και περιορισμούς
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ιταλική Δημοκρατία, αφενός, θεσπίζοντας αναδρομικά τέλη πλην των επιτρεπομένων τελών ανταποδοτικού χαρακτήρα, μολονότι για τις εγγραφές στο μητρώο εταιριών για τις οποίες εισπράττονται έχουν ήδη εισπραχθεί τέλη τα οποία υποτίθεται ότι αντικαθιστούν τα αναδρομικώς επιβαλλόμενα, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα επιστροφής τους σε εκείνους που τα έχουν ήδη καταβάλει, ή αν τα αναδρομικά αυτά τέλη αφορούν έτη κατά τα οποία δεν έγινε καμία εγγραφή στο μητρώο που να δικαιολογεί την είσπραξή τους και, αφετέρου, θεσπίζοντας διατάξεις που εξαρτούν την επιστροφή φορολογίας, η οποία έχει κριθεί αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο με απόφαση του Δικαστηρίου ή η ασυμβατότητα της οποίας προς το κοινοτικό δίκαιο απορρέει από απόφαση του Δικαστηρίου, από προϋποθέσεις που αφορούν ειδικώς τη φορολογία αυτή και είναι λιγότερο ευνοϊκές από εκείνες που θα ίσχυαν για την επιστροφή της, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει, αφενός, από τα άρθρα 10 και 12, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων και, αφετέρου, από τις αρχές που έχει καθιερώσει το Δικαστήριο όσον αφορά την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων.
 2)
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3)
 Η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα τρία τέταρτα του συνόλου των δικαστικών εξόδων. Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει το λοιπό τέταρτο.
 (1) ΕΕ C 171 της 19.07.2003

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 19.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 340/8
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Oberster Gerichtshof (Αυστρία) στις 26 Αυγούστου 2011 — CHS Tour Services GmbH κατά Team4 Travel GmbH
 (Υπόθεση C-435/11)
 2011/C 340/13
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: CHS Tour Services GmbH
 Αναιρεσίβλητη: Team4 Travel GmbH
 Προδικαστικό ερώτημα
 Έχει το άρθρο 5 της οδηγίας 2005/29/EK (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές), την έννοια ότι στην περίπτωση παραπλανητικών εμπορικών πρακτικών του άρθρου 5, παράγραφος 4, αυτής της οδηγίας, δεν επιτρέπεται να εξετάζονται χωριστά τα κριτήρια του άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας;
 (1) Οδηγία 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (Οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές) (EE L 149, σ. 22).


text:
 2.2.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/16
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 — 1. garantovaná κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-392/09) (1)
 (Ανταγωνισμός - Συμπράξεις - Αγορά του ανθρακασβεστίου και του μαγνησίου για τη χαλυβουργία και τη βιομηχανία φυσικού αερίου στον ΕΟΧ, με εξαίρεση την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και το Ηνωμένο Βασίλειο - Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ - Καθορισμός των τιμών και κατανομή της αγοράς - Καταλογισμός της παραβατικής συμπεριφοράς - Πρόστιμα - Ανώτατο όριο 10 % του κύκλου εργασιών - Σχετικός κύκλος εργασιών - Δικαιώματα άμυνας - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Αναλογικότητα - Κατευθυντήριες γραμμές του 2006 για τον υπολογισμό του ύψους των προστίμων - Ικανότητα πληρωμής του προστίμου)
 2013/C 32/23
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: 1. garantovaná a.s. (Μπρατισλάβα, Σλοβακία) (εκπρόσωποι: αρχικώς M. Powell, solicitor, A. Sutton και G. Forwood, barristers, στη συνέχεια M. Powell, G. Forwood, M. Staroň και P. Hodál, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Bourke, N. von Lingen και A. Tokár)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(2009) 5791 τελικό της Επιτροπής, της 22ας Ιουλίου 2009, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 (ΕΚ) και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/39.396 — Αντιδραστήρια με βάση το ανθρακασβέστιο και το μαγνήσιο για τον βιομηχανικό κλάδο παραγωγής χάλυβα και τη βιομηχανία φυσικού αερίου), στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα, καθώς και, επικουρικώς, αίτημα μειώσεως του ποσού του προστίμου που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα με την εν λόγω απόφαση.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει την 1. garantovaná a.s. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 297 της 5.12.2009.


text:
 25.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 27/60
 Προσφυγή της 9ης Οκτωβρίου 2015 — GABO:mi κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-588/15)
 (2016/C 027/77)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Μόναχο, Γερμανία) (εκπρόσωποι: M. Ahlhaus και C. Mayer, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις· και
 —
 να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων της προσφεύγουσας.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα βάλλει κατά των αποφάσεων της Επιτροπής, οι οποίες περιέχονται στο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 29ης Ιουλίου 2015, καθώς και στις επιστολές της 19ης Αυγούστου 2015 (αριθ. αναφοράς Ares(2015)3466903) και 28ης Αυγούστου 2015 (αριθ. αναφοράς Ares(2015)3557576), περί αναστολής του συνόλου των πληρωμών προς την προσφεύγουσα όσον αφορά τις επιχορηγήσεις βάσει του 7ου προγράμματος-πλαίσιο (στο εξής: 7ο ΠΠ), τις οποίες διαχειρίζονται, αφενός, η Διεύθυνση Ε της προσφεύγουσας, δηλαδή τη συμφωνία επιχορηγήσεως του 7ου ΠΠ αριθ. 602299 σχετικά με το έργο EU-CERT-ICD και τη συμφωνία επιχορηγήσεως του 7ου ΠΠ αριθ. 260777 σχετικά με το έργο HIP-Trial, και, αφετέρου, η Διεύθυνση F, δηλαδή τη συμφωνία επιχορηγήσεως του 7ου ΠΠ αριθ. 312117 σχετικά με το έργο BIOFECTOR.
 Η προσφεύγουσα προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο διατυπώνεται η αιτίαση ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν εμπίπτουν στο σημείο II.5, παράγραφος 3, στοιχείο d, του παραρτήματος II της συμφωνίας επιχορηγήσεως του 7ου ΠΠ.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο διατυπώνεται η αιτίαση ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν πληρούν τις εφαρμοστέες τυπικές και διαδικαστικές προϋποθέσεις και εκδόθηκαν κατά παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται ότι η αληθής πρόθεση της καθής συνίσταται στην επιβολή παράνομου συμψηφισμού και όχι στη λήψη μέτρων προφυλάξεως.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο διατυπώνεται η αιτίαση ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις στηρίζονται σε παράνομες αποφάσεις που η καθής έλαβε κατά διακριτική ευχέρεια.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο διατυπώνεται η αιτίαση ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις αντίκεινται στην αρχή της αναλογικότητας.


text:
 24.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 239/60
 Προσφυγή της 30ής Μαΐου 2017 — Japan Airlines κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-340/17)
 (2017/C 239/73)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Japan Airlines Co. Ltd (Τόκυο, Ιαπωνία) (εκπρόσωποι: J.-F. Bellis και K. Van Hove, δικηγόροι, και R. Burton, Solicitor)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει εξ ολοκλήρου την απόφαση C(2017) 1742 τελικό της Επιτροπής, της 17ης Μαρτίου 2017, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ και του άρθρου 8 της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τις αεροπορικές μεταφορές (Υπόθεση ΑΤ.39258 — Αεροπορικές μεταφορές φορτίου), κατά το μέτρο που την αφορά·
 —
 επικουρικώς, να μειώσει κατ’ ενάσκηση της πλήρους δικαιοδοσίας του το πρόστιμο που της επιβλήθηκε·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει έντεκα λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει την αρχή ne bis in idem και το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, καθόσον αποδίδει ευθύνες στην προσφεύγουσα για στοιχεία της παραβάσεως για την ευθύνη των οποίων η Επιτροπή απάλλαξε την προσφεύγουσα στην απόφαση του 2010 και, εν πάση περιπτώσει, παραβιάζει την ισχύουσα προθεσμία παραγραφής, διότι επιβάλλει στην προσφεύγουσα πρόστιμο σχετικά με τα στοιχεία αυτά, και δεν απέδειξε την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος να προβεί σε τέτοια διαπίστωση ως προς τα εν λόγω στοιχεία.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι, με την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή παραβιάζει την αρχή περί απαγορεύσεως των διακρίσεων, καθόσον η προσφεύγουσα περιέρχεται σε λιγότερο ευνοϊκή κατάσταση σε σχέση με άλλους αποδέκτες της αποφάσεως του 2010 έναντι των οποίων η εν λόγω απόφαση κατέστη οριστική και δεσμευτική.
 3.
 Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει τις διατάξεις του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ και την έκταση της αρμοδιότητάς της και προσβάλλει τα δικαιώματα άμυνας, καθόσον καταλογίζει στην προσφεύγουσα ευθύνη για παράβαση λαμβάνουσα χώρα σε δρομολόγια εσωτερικών αερολιμένων του ΕΟΧ και σε δρομολόγια μεταξύ αερολιμένων της ΕΕ και της Ελβετίας σε χρονική περίοδο κατά την οποία η Επιτροπή δεν διέθετε αρμοδιότητα για εφαρμογή του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ σε σχέση με αεροπορικές εταιρίες που εκτελούσαν πτήσεις μόνο σε δρομολόγια μεταξύ αερολιμένων του ΕΟΧ και τρίτων χωρών και επομένως η συμπεριφορά της προσφεύγουσας σε σχέση με δρομολόγια μεταξύ αερολιμένων του ΕΟΧ και τρίτων χωρών ήταν νόμιμη.
 4.
 Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει τις διατάξεις του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ, στο μέτρο που διαπιστώνει ότι η προσφεύγουσα μετέσχε σε ενιαία και διαρκή παράβαση περιλαμβάνουσα δρομολόγια τα οποία η προσφεύγουσα δεν πραγματοποιούσε και ούτε είχε δικαίωμα να πραγματοποιεί.
 5.
 Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει τις διατάξεις του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ, στο μέτρο που θεωρεί ότι είχε αρμοδιότητα να αποφανθεί σχετικά με υπηρεσίες αεροπορικής μεταφοράς φορτίων επιστροφής σε δρομολόγια μεταξύ ΕΟΧ και τρίτων χωρών, καθόσον οι υπηρεσίες αυτές χρεώνονται σε πελάτες εγκατεστημένους εκτός του ΕΟΧ.
 6.
 Ο έκτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή προσβάλλει τα δικαιώματα άμυνας της προσφεύγουσας και παραβιάζει την αρχή περί απαγορεύσεως των διακρίσεων και την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον εφαρμόζει στους διάφορους αερομεταφορείς διαφορετικές απαιτήσεις ως προς την απόδειξη.
 7.
 Ο έβδομος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει τις κατευθυντήριες γραμμές του 2006 (1) και την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον περιλαμβάνει στην αξία των πωλήσεων, που αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό του προστίμου, εισοδήματα προερχόμενα από στοιχεία της τιμής σχετικά με τις υπηρεσίες αεροπορικής μεταφοράς φορτίων τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την παράβαση που εκτίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση.
 8.
 Ο όγδοος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει τις κατευθυντήριες γραμμές του 2006 και την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, καθόσον περιλαμβάνει στην αξία των πωλήσεων, που αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό του προστίμου, εισοδήματα προερχόμενα από υπηρεσίες αεροπορικής μεταφοράς φορτίων σε δρομολόγια επιστροφής μεταξύ του ΕΟΧ και τρίτων χωρών.
 9.
 Ο ένατος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον περιόρισε τη μείωση του προστίμου που παρέσχε στην προσφεύγουσα βάσει του ισχύοντος κανονιστικού πλαισίου σε ποσοστό 15 %.
 10.
 Ο δέκατος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι η Επιτροπή παραβιάζει την αρχή περί απαγορεύσεως των διακρίσεων και την αρχή της αναλογικότητας και προσβάλλει τα δικαιώματα άμυνας της προσφεύγουσας, δεδομένου ότι δεν παρέσχε στην προσφεύγουσα μείωση κατά 10 % του ποσού του προστίμου, λόγω της περιορισμένης συμμετοχής της στην παράβαση, ενώ παρέσχε τη μείωση σε άλλους αποδέκτες της προσβαλλομένης αποφάσεως και της αποφάσεως του 2010 που βρίσκονται σε κατάσταση αντικειμενικώς όμοια με αυτή της προσφεύγουσας.
 11.
 Ο ενδέκατος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι το Γενικό Δικαστήριο, κατ’ ενάσκηση της πλήρους δικαιοδοσίας του, πρέπει να μειώσει σημαντικά το πρόστιμο.
 (1) Κατευθυντήριες γραμμές για τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων που επιβάλλονται κατ’ εφαρμογή του άρθρου 23 παράγραφος 2 σημείο α) του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 (ΕΕ C 210, σ. 2).


text:
 9. 11 . 96 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 336/25
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ πλαίσια της διαδικασίας που αποκαλείται «seconde filière »
 της 19ης Σεπτεμβρίου 1996 και, αφετέρου , αγωγή αποζημιώσεως για την υλική ζημία και
 την ηθική βλάβη που υπέστη o προσφεύγων, το Πρωτοδικείο
 στην υπόθεση Τ-158/94, François Brunagel κατα του Ευρω (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο,
 παϊκού Κοινοβουλίου (') και την P. Lindh και τον J. D. Cooke, δικαστές, γραμματέας:
 (Υπάλληλοι — Διαδικασία προσλήψεως — Εφαρμογή τον H. Jung, εξέδωσε στις 19 Σεπτεμβρίου 1996 απόφαση με το
 άρθρον 29 παράγραφος 2 τον ΚΥΚ — Εκτίμηση των ακόλουθο διατακτικό :
 επαγγελματικών ικανοτήτων των υποψηφίων — Κατάχρη
 ση εξουσίας — Απαγόρενση των διακρίσεων — Αιτιολο I. H Επιτροπή καταδικάζεται να καταβάλει στον προσφεύ
 γία) γοντα το ποσό των 10 000 φράγκων Βελγίου ως χρηματι
 (96/C 336/51 ) κή ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.
 2. Κατά τα λοιπά απορρίπτει την προσφυγή.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 3 . H Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδα.
 Στην υπόθεση Τ-158/94, François Brunagel, υπάλληλος του
 Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσω 1 ΕΕ αριθ . C 392 της 31 . 12. 1994 .
 πούμενος από τους Georges Vandersanden και Laure Levi,
 δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ
 βούργο τα γραφεία της εταιρείας sàrl Fiduciaire Myson , 1 , rue,
 Glesener, κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εκπρόσωποι:
 Manfred Peter και Alex Bonn), που έχει ως αντικείμενο την ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 ακύρωση της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 24ης Σεπτεμβρίου 1996
 της 19ης Ιουλίου 1993 με την οποία το καθού δεν δέχθηκε να
 διορίσει τον προσφεύγοντα στη θέση του προϊσταμένου στην υπόθεση Τ-485/93: Société Louis Dreyfus et Cie κατά
 πρωτοκόλλου και, κατά συνέπεια, την ακύρωση της αποφά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (')
 σεως περί διορισμού του B. στη θέση αυτή , το Πρωτοδικείο (Επείγουσα βοήθεια της Κοινότητας προς τα κράτη της
 (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδ πρώην Σοβιετικής Ενώσεως — Πρόσκληση προς υποβολή
 ρος, P. Lindh και J. D. Cooke, δικαστές , γραμματέας: J. προσφορών — Προσφυγή ακυρώσεως — Παραδεκτό —
 Palacio Gonzalez, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε Αγωγή αποζημιώσεως — Παραδεκτό)
 στις 19 Σεπτεμβρίου 1996 απόφαση με το ακόλουθο διατα (96/C 336/53)
 κτικό :
 1 . Απορρίπτει την προσφυγή. (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 2. Καταδικάζει το Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα. Στην υπόθεση Τ-485/93 , Société Louis Dreyfus et Cie, με έδρα
 το Παρίσι, εκπροσωπούμενη από τον Robert Saint-Esteben,
 (!) ΕΕ αριθ. C 146 της 28. 5. 1994. δικηγόρο Παρισιού , με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον
 δικηγόρο Aloyse May, 31 , Grand-rue , κατά Επιτροπής των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Marie-José Jonczy,
 Nicholas Khan και, κατά την έπ ' ακροατηρίου συζήτηση ,
 Berend Jan Drijber), που είχε ως αντικείμενο, πρώτον, αίτημα
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 1ης Απριλίου
 1993 , αποδέκτης της οποίας ήταν η Vnesheconombank , και,
 της 19ης Σεπτεμβρίου 1996 δεύτερον, αίτημα αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και
 στην υπόθεση Τ-386/94, Alain-Pierre Allo κατα της Επιτρο ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') η προσφεύγουσα-ενάγουσα, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα),
 συγκείμενο από τους C. P. Briët, Πρόεδρο , B. Vesterdorf και
 (Υπάλληλοι — Διαδικασία προαγωγής στον βαθμό A 3 A. Potocki, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio Gonzalez,
 αποκαλούμενη «seconde filière» — Προσφυγή ακυρώσεως
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1996
 — Aτομικός φάκελος — Έλλειψη εκθέσεων βαθμολογίας — απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Αγωγή αποζημιώσεως)
 (96/C 336/52) 1 . Απορρίπτει την προσφυγή ακυρώσεως ως απαράδεκτη.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) 2. Απορρίπτει την ένσταση απαραδέκτου που προβλήθηκε
 κατά των αιτημάτων αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας
 και ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι
 Στην υπόθεση Τ-386/94, Alain-Pierre Allo, υπάλληλος της υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα.
 . Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελ
 λών, εκπροσωπούμενος από τον Eric Boigelot, δικηγόρο 3. H διαδικασία επί των αιτημάτων αυτών θα συνεχισθεί επί
 Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικη της ουσίας.
 γορικό γραφείο του Louis Schiltz, 2, rue du Fort Rheinsheim,
 κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσω 4. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 ποι: Ana Maria Alves Vieira και Denis Waelbroeck), που είχε
 ως αντικείμενο , αφενός, αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως ( · ) ΕΕ αριθ . C 198 της 22. 7 . 1993 .
 της Επιτροπής, της 30ής Μαίου 1994, περί καταρτίσεως
 καταλόγου υπαλλήλων προαγώγιμων στον βαθμό A 3 στα


text:
 28.8.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 234/36
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 2010 — Γερμανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-571/08) (1)
 (Προσφυγή ακυρώσεως - Κρατικές ενισχύσεις - Διαταγή για την παροχή πληροφοριών - Πράξη μη δυνάμενη να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής - Απαράδεκτο)
 2010/C 234/64
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (εκπρόσωποι: M. Lumma και B. Klein)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωπος: B. Martenczuk)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της περιεχόμενης στην επιστολή της Επιτροπής της 30ής Οκτωβρίου 2008 αποφάσεως, σχετικά με τη διαταγή για την παροχή πληροφοριών στο πλαίσιο της διαδικασίας κρατικής ενισχύσεως υπέρ της Deutsche Post AG [C 36/2007 (ex NN 25/07)].
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα έξοδα.
 (1) EE C 55 της 7.3.2009.


text:
 23.3.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 86/30
 Προσφυγή της 28ης Δεκεμβρίου 2012 — ΖΖ κατά ΕΟΠ
 (Υπόθεση F-162/12)
 2013/C 86/51
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ΖΖ (εκπρόσωποι: S. Orlandi, J.-N. Louis και D. Abreu Caldas, δικηγόροι)
 Καθού: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως περί επανεντάξεως του προσφεύγοντος, κατόπιν αναρρωτικής αδείας, μετά την ημερομηνία κατά την οποία ήταν ικανός προς εργασία σύμφωνα με τις ιατρικές γνωματεύσεις.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 Να ακυρώσει την από 20 Σεπτεμβρίου 2012 απόφαση της αρμόδιας για τη σύναψη συμβάσεων αρχής, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση της 21ης Μαΐου 2012 με αίτημα την ανάκληση της αποφάσεως της 21ης Φεβρουαρίου 2012, περί επανεντάξεως του προσφεύγοντος από 24ης Ιανουαρίου 2012 κατόπιν αναρρωτικής αδείας.
 —
 να καταδικάσει τον καθού στα δικαστικά έξοδα.


text:
 25.9.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 260/4
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesarbeitsgericht (Γερμανία) στις 16 Ιουνίου 2010 — Land Berlin κατά Alexander Mai
 (Υπόθεση C-298/10)
 ()
 2010/C 260/04
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesarbeitsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείον: Land Berlin
 Αναιρεσίβλητος: Alexander Mai
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αντιβαίνει μια συμφωνηθείσα στο πλαίσιο συλλογικής συμβάσεως εργασίας ρύθμιση περί αμοιβών για τους εργαζομένους στον δημόσιο τομέα, η οποία υπολογίζει τις βασικές αποδοχές στις διάφορες μισθολογικές κατηγορίες βάσει βαθμίδων ηλικίας όπως είναι το άρθρο 27 του Bundes-Angestelltentarifvertrag (BAT) σε συνδυασμό με την υπ’ αριθμ. 35 επί της BAT συλλογικής συμβάσεως με αντικείμενο τις αμοιβές, ακόμα και αν ληφθεί υπόψη το διασφαλιζόμενο από το πρωτογενές δίκαιο δικαίωμα των συμβαλλομένων σε συλλογική σύμβαση εργασίας μερών να διεξάγουν συλλογικές διαπραγματεύσεις (νυν άρθρο 28 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων), στην επιβαλλόμενη από το πρωτογενές δίκαιο απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων λόγω ηλικίας (νυν άρθρο 21, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) όπως συγκεκριμενοποιήθηκε με την οδηγία 2000/78/ΕΚ (1);
 (1) Οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (ΕΕ L 303, σ. 16).


text:
C 335/46 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 25.11.2000
 Προσφυγη ́ των Società Cooperativa Veneziana Motoscafi Οι προσφευ ́γουσες ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο:
 a.r.l. κ.λπ. κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των
 που ασκη ́θηκε στις 15 Σεπτεμβρι ́ου 2000
 — να ακυρω ́σει, βα ́σει του α ́ρθρου 230 της Συνθη ́κης ΕΚ, την
 (Υποθε ́σεις Τ-247/00 και Τ-250/00) απο ́φαση της Επιτροπη ́ς της 10ης Ιουλι ́ου 2000,
 (2000/C 335/87) — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η ιταλικη ́)
 (Γλω
 Οι Società Cooperativa Veneziana Motoscafi a.r.l. κ.λπ., εκπρο- Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 σωπου ́μενοι απο ́ τους Giorgio Orsoni και Αndrea Pavanini,
 δικηγο ́ρους Βενετι ́ας, και τον Αlex Schmitt, δικηγο ́ρο Λουξεμ-
 βου ́ργου, α ́σκησαν ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Οι προσφευ ́γουσες βα ́λλουν κατα ́ της αποφα ́σεως της Επιτροπη ́ς,
 Κοινοτη ́των στις 15 Σεπτεμβρι ́ου 2000 προσφυγη ́ κατα ́ της της 10ης Ιουλι ́ου 2000, που ελη ́φθη στο πλαι ́σιο διαδικασι ́ας
 Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των. εφαρμογη ́ς του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 4064/89 του Συμβουλι ́ου
 (υπο ́θεση COMP/JV 40 Canal +/Lagardère και COMP/JV 47
 Οι προσφευ ́γοντες ζητου ́ν απο ́ το Πρωτοδικει ́ο: Canal +/Lagardère/Liberty Media) και με την οποι ́α τροποποιει ́ται
 η απο ́φαση της Επιτροπη ́ς, της 22ας Ιουνι ́ου 2000, με την οποι ́α
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση 2000/394/ΕΚ της Επιτροπη ́ς· κηρυ ́χθηκε συμβατη ́ προς την κοινη ́ αγορα ́ και προς τη Συμφωνι ́α
 ΕΟΧ η πρα ́ξη συγκεντρω ́σεως που αποσκοπου ́σε στη δημιουργι ́α
 — να καταδικα ́σει την Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα. σειρα ́ς κοινω ́ν επιχειρη ́σεων μεταξυ ́ των εταιριω ́ν του ομι ́λου
 Lagardère, των εταιριω ́ν του ομι ́λου Canal+ και της Liberty στον
 τομε ́α της δημιουργι ́ας θεματικω ́ν τηλεοπτικω ́ν καναλιω ́ν και της
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 παροχη ́ς υπηρεσιω ́ν διαδραστικη ́ς τηλεο ́ρασης και στον τομε ́α της
 διανομη ́ς πολλω ́ν καναλιω ́ν ανα ́ δε ́σμες, στον βαθμο ́ που η
 Οι ισχυρισμοι ́ και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα ει ́ναι παρο ́μοιοι με τροποποι ́ηση συνι ́σταται στον χαρακτηρισμο ́ ως μη δευτερευουσω ́ν
 τους προβαλλο ́μενους στα πλαι ́σια των υποθε ́σεων Τ-234/00, ορισμε ́νων περιοριστικω ́ ν ρητρω ́ν που ει ́χαν κριθει ́ δευτερευ ́ουσες
 Fondazione Opera S. Maria della Carità κατα ́ Επιτροπη ́ς, και με την πρω ́ τη απο ́φαση.
 Τ-235/00, Codess Sociale κ.λπ. κατα ́ Επιτροπη ́ς (1).
 Προβα ́λλεται ειδικο ́τερα προφανη ́ς πλα ́νη κατα ́ την εκτι ́μηση των
 Οι προσφευ ́γουσες υποστηρι ́ζουν ο ́τι η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση
 πραγματικω ́ν περιστατικω ́ν καθω ́ς και ́ελλειψη αιτιολογι ́ας, καθο ́
 ει ́ναι πλημμελη ́ς λο ́γω σοβαρω ́ν διαδικαστικω ́ν ελαττωμα ́των τα
 με ́τρο χαρακτηρι ́ζονται ως κρατικη ́ ενι ́σχυση οι επι ́μαχες απαλλα-
 οποι ́α πρε ́πει να οδηγη ́σουν στην ακυ ́ρωση ́ της και τα οποι ́α ει ́ναι
 γε ́ς. Γι ́νεται επι ́σης επι ́κληση της παραβα ́σεως του α ́ρθρου 87,
 ιδι ́ως τα εξη ́ς:
 παρα ́γραφος 3, στοιχει ́α α' και γ', ΕΚ.
 (1) Μη ακο ́μη δημοσιευθει ́σες στην Επι ́σημη Εφημερι ́δα. — κυρι ́ως, η Επιτροπη ́ η ́ταν προδη ́λως αναρμο ́δια ratione
 temporis για να λα ́βει την απο ́φαση της 10ης Ιουλι ́ου,
 καθο ́σον η απο ́φαση αυτη ́ ελη ́φθη περισσο ́τερο απο ́ δυ ́ο
 εβδομα ́δες μετα ́ τη λη ́ξη της μηνιαι ́ας προθεσμι ́ας του
 α ́ρθρου 10, παρα ́γραφος 1, του κανονισμου ́ 4064/89 και
 μολονο ́τι η απο ́φαση της 22ας Ιουνι ́ου, η οποι ́α ελη ́φθη εντο ́ς
 των νομι ́μων προθεσμιω ́ν, ει ́χε θε ́σει τε ́ρμα στη διαδικασι ́α·
 Προσφυγη ́ των Lagardère SCA, Canal+S.A. και Liberty
 Media Corporation κατα ́ της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν
 Κοινοτη ́των, που ασκη ́θηκε στις 15 Σεπτεμβρι ́ου 2000 — επικουρικω ́ς, η Επιτροπη ́, λαμβα ́νοντας την απο ́φαση της
 10ης Ιουλι ́ου, παρε ́βη σοβαρω ́ς και προδη ́λως τις αρχε ́ς της
 (Υπο ́θεση Τ-251/00) ασφαλει ́ας δικαι ́ου, του σεβασμου ́ της δικαιολογημε ́νης
 εμπιστοσυ ́νης και του σεβασμου ́ των κεκτημε ́νων
 (2000/C 335/88) δικαιωμα ́των·
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́) — επικουρικω ́ς, η απο ́φαση της 10ης Ιουλι ́ου ει ́ναι πλημμελη ́ς
 λο ́γω ελλιπου ́ς αιτιολογι ́ας·
 Οι εταιρι ́ες Lagardère SCA και Canal+S.A., με ́εδρα το Παρι ́σι,
 και η εταιρι ́α Liberty Media Corporation, με ́εδρα το Εnglewood, — επικουρικω ́ς, η λη ́ψη της αποφα ́σεως της 10ης Ιουλι ́ου
 Κολορα ́ντο (Ηνωμε ́νες Πολιτει ́ες), εκπροσωπου ́μενες απο ́ τους συνιστα ́ προσβολη ́ των δικαιωμα ́των α ́μυνας των προσφευ-
 Αntoine Winckler και Jean-Patrice de La Laurencie, δικηγο ́ρους γουσω ́ν.
 Παρισιου ́, τον Pierre-Manuel Louis, δικηγο ́ρο Βρυξελλω ́ν, και
 τους Suyong Kim και Samuel Szlezinger, δικηγο ́ρους Λονδι ́νου,
 α ́σκησαν στις 15 Σεπτεμβρι ́ου 2000, ενω ́πιον του Πρωτοδικει ́ου
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, προσφυγη ́ κατα ́ της Επιτροπη ́ς των
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των.


text:
 15.7.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 165/34
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (πρώτο τμήμα) της 31ης Μαΐου 2006 — Frankin κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-91/05) (1)
 (Σύνταξη - Μεταφορά των κτηθέντων στο Βέλγιο συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων - Απόρριψη αιτήσεων αρωγής στους προσφεύγοντες-ενάγοντες)
 (2006/C 165/67)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες-ενάγοντες: Jacques Frankin (Sorée, Βέλγιο) κ.λπ. (εκπρόσωπος: F. Frabetti, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: D. Martin και L. Lozano Palacios)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Αφενός, ακύρωση της σιωπηρής αποφάσεως της Επιτροπής να αρνηθεί στους προσφεύγοντες-ενάγοντες την αρωγή που προβλέπει το άρθρο 24 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, και, αφετέρου, αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν οι προσφεύγοντες-ενάγοντες εκ του γεγονότος αυτού
 Διατακτικό της διατάξεως
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή ως απαράδεκτη.
 2.
 Οι διάδικοι φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
 (1) ΕΕ C 315 της 10.12.2005 (υπόθεση αρχικώς αχθείσα ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με αριθμό T-359/05, η οποία παραπέμφθηκε στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με διάταξη της 15.12.2005).


text:
 14.9.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 302/26
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Audiencia Provincial de Zamora (Ισπανία) στις 17 Ιουλίου 2015 — Javier Ángel Rodríguez Sánchez κατά Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U. (Banco CEISS)
 (Υπόθεση C-381/15)
 (2015/C 302/33)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Audiencia Provincial de Zamora
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εκκαλών: Javier Ángel Rodríguez Sánchez
 Εφεσίβλητη: Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U. (Banco CEISS)
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Συνάδει με τις διατάξεις του άρθρου 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ (1), της 5ης Απριλίου 1993, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, η αναδρομική ισχύς των αποτελεσμάτων της κηρύξεως της ακυρότητας, ως καταχρηστικής, της ρήτρας κατώτατου ορίου επιτοκίου η οποία περιλαμβάνεται στη σύμβαση ενυπόθηκου δανείου όχι από την ημερομηνία συνάψεως της συμβάσεως αλλά από μεταγενέστερο [χρονικό σημείο];
 2)
 Συνεπάγεται η εφαρμογή της καταχρηστικής ρήτρας, κατά το χρονικό διάστημα που καθόρισε το Tribunal Supremo της Ισπανίας, αδικαιολόγητο πλουτισμό του επαγγελματία συμβαλλομένου, ο οποίος δεν προστατεύεται από την κοινοτική νομοθεσία, καθόσον δεν αποκαθιστά την ισορροπία των παροχών των συμβαλλομένων και ωφελεί τον συμβαλλόμενο που εισήγαγε την οικονομική ρήτρα η οποία κρίθηκε καταχρηστική;
 3)
 Μπορεί να αποτελέσει ο κίνδυνος σημαντικών διαταραχών στην εθνική οικονομία κριτήριο για τον περιορισμό της εφαρμογής και των αποτελεσμάτων καταχρηστικής ρήτρας σε ατομική αγωγή ασκηθείσα από καταναλωτή ή, αντιθέτως, στην εν λόγω ατομική αγωγή η σημαντική διαταραχή θα προκληθεί στην οικονομική κατάσταση του καταναλωτή [ως αποτέλεσμα] του περιορισμού των αποτελεσμάτων της άκυρης ρήτρας στο προμνημονευθέν χρονικό διάστημα;
 (1) ΕΕ L 95, σ. 29.


text:
 22.5.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 134/20
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Administrativen sad Sofia-grad (Βουλγαρία) στις 25 Φεβρουαρίου 2010 — Enel Maritsa Iztok 3 κατά του Διευθυντή της Διεύθυνσης «Αναγκαστική εκτέλεση: διενέργεια και ένδικες διαφορές» της Σόφιας του Κεντρικού Γραφείου της Εθνικής Υπηρεσίας Δημόσιων Εσόδων
 (Υπόθεση C-107/10)
 2010/C 134/30
 Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική
 Αιτούν δικαστήριο
 Administrativen sad Sofia-grad
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Enel Maritsa Iztok 3
 Καθού: Ο Διευθυντής της Διεύθυνσης «Αναγκαστική εκτέλεση: διενέργεια και ένδικες διαφορές» της Σόφιας του Κεντρικού Γραφείου της Εθνικής Υπηρεσίας Δημόσιων Εσόδων
 Προδικαστικά ερωτήματα
 Έχουν το άρθρο 18, παράγραφος 4, της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (1), και το άρθρο 183, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (2), την έννοια ότι επιτρέπουν, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης,
 1)
 να παρατείνεται, κατόπιν τροποποίησης του νόμου με σκοπό την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η προθεσμία για την επιστροφή του ΦΠΑ μέχρι την ημέρα της έκδοσης της απόφασης φορολογικού ελέγχου, επειδή εντός 45 ημερών από την υποβολή της φορολογικής δήλωσης κινήθηκε έναντι του ενδιαφερόμενου διαδικασία φορολογικού ελέγχου, χωρίς να οφείλονται για το χρονικό αυτό διάστημα τόκοι επί του ποσού το οποίο αφορά η επιστροφή, αν συντρέχουν ταυτόχρονα οι ακόλουθες περιστάσεις:
 α)
 πριν από την τροποποίηση αυτή είχε παρέλθει η προβλεπόμενη από τον νόμο 45ήμερη προθεσμία επιστροφής του φόρου και είχαν αρχίσει να τρέχουν τόκοι επί του ποσού της επιστροφής ανεξάρτητα από την κίνηση της διαδικασίας φορολογικού ελέγχου,
 β)
 κατά τον φορολογικό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι το ποσό του προς επιστροφή φόρου το οποίο αναγραφόταν στη δήλωση ήταν ακριβές,
 γ)
 η μόνη νομική δυνατότητα που έχει ο υποκείμενος στον φόρο να συντομεύσει την προθεσμία αυτή συνίσταται στην παροχή ασφάλειας υπό μορφή μετρητών, κρατικών ομολόγων ή ανεπιφύλακτης και αμετάκλητης τραπεζικής εγγύησης ορισμένης διάρκειας που να καλύπτει το ποσό που αφορά η επιστροφή;
 2)
 να προβλέπονται αφενός προθεσμία για την επιστροφή του ΦΠΑ διάρκειας 45 ημερών από την υποβολή της φορολογικής δήλωσης που αφορά τον φόρο αυτό και αφετέρου η νομική δυνατότητα διακοπής της προθεσμίας αυτής και στη συνέχεια παράτασής της λόγω της κίνησης διαδικασίας φορολογικού ελέγχου κατά τη διάρκεια της εν λόγω προθεσμίας, αν η φορολογική περίοδος για τον συμψηφισμό του φόρου αυτού καλύπτει ένα μήνα;
 3)
 να πραγματοποιείται η επιστροφή του ΦΠΑ με την απόφαση φορολογικού ελέγχου, με την οποία το ποσό που αφορά η επιστροφή συμψηφίζεται με τις οφειλές ΦΠΑ και άλλες φορολογικές οφειλές, καθώς και απαιτήσεις του Δημοσίου που βεβαιώνονται με την εν λόγω απόφαση και αφορούν διάφορες φορολογικές περιόδους, καθώς και με τους τόκους επί των ποσών αυτών μέχρι την ημέρα της έκδοσης της απόφασης φορολογικού ελέγχου, αν κατά τον φορολογικό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι το ποσό του προς επιστροφή φόρου το οποίο αναγραφόταν στη δήλωση ήταν ακριβές και συντρέχουν ταυτόχρονα οι ακόλουθες περιστάσεις:
 α)
 δεν προβλέπεται κατά τη διαδικασία του φορολογικού ελέγχου η προσωρινή εξασφάλιση των μελλοντικών απαιτήσεων του Δημοσίου που θα μπορούσαν να βεβαιωθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έκδοσης της απόφασης φορολογικού ελέγχου,
 β)
 ο συμψηφισμός με απαιτήσεις του Δημοσίου δεν προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης ούτε ως μέτρο συντηρητικής κατάσχεσης,
 γ)
 δεν έχουν λήξει οι προθεσμίες για την άσκηση προσφυγής ή για την εκούσια καταβολή των συμψηφισθέντων ποσών των κύριων απαιτήσεων και των τόκων, διότι τα ποσά αυτά έχουν βεβαιωθεί με την ίδια απόφαση επί του φορολογικού ελέγχου και έχει επίσης ασκηθεί προσφυγή ενώπιον δικαστηρίου κατά της βεβαίωσης ορισμένων από τα ποσά αυτά;
 4)
 να προβαίνει το Δημόσιο, εφόσον κατά τον φορολογικό έλεγχο έχει διαπιστωθεί ότι το ποσό του προς επιστροφή φόρου το οποίο αναγραφόταν στη φορολογική δήλωση ήταν ακριβές, στον συμψηφισμό, κατά την ημέρα της έκδοσης της απόφασης φορολογικού ελέγχου, με τις φορολογικές οφειλές που βεβαιώνονται με την ίδια αυτή απόφαση και αφορούν χρονικές περιόδους πριν από την ημερομηνία υποβολής της δήλωσης και με τους τόκους επί των ποσών των οφειλών αυτών, αντί να προβαίνει στον συμψηφισμό αυτό κατά την ημέρα υποβολής της φορολογικής δήλωσης, με δεδομένο ότι το Δημόσιο δεν οφείλει τόκους για τη διάρκεια της προβλεπόμενης από τον νόμο προθεσμίας επιστροφής του φόρου και επιβάλλει τόκους επί των συμψηφιζόμενων φόρων από την ημερομηνία υποβολής της φορολογικής δήλωσης μέχρι την έκδοση της απόφασης φορολογικού ελέγχου;
 (1) ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49.
 (2) ΕΕ L 347, σ. 1.


text:
C 112/24 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.5.2003
 ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟ
 Τοποθέτηση των δικαστών στα τμήματα R. Mastroianni και G. Arendt, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων
 στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (2003/C 112/42) (εκπρόσωποι: C. Cattabriga και Α. Dal Ferro), με αντικείμενο
 αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(1999) 2183 της Επιτροπής,
 της 5ης Αυγούστου 1999, για, αφενός, την κατάργηση της
 Κατά τη σύσκεψη της ολομέλειας της 2ας Απριλίου 2003, το χρηματοδοτικής συνδρομής που χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα
 Πρωτοδικείο αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού με την απόφαση C(91) 654/87 της Επιτροπής, της 29ης Απριλίου
 διαδικασίας του Πρωτοδικείου, για την περίοδο έως τις 30 Σεπτεμ- 1991, στο πλαίσιο του προγράμματος ΙΤ/0166/91/01, «Εκσυγ-
 βρίου 2003, να τοποθετήσει τη δικαστή M. E. Martins Ribeiro χρονισμός μονάδας παραγωγής υδατοκαλλιέργειας στην
 στο πρώτο τμήμα, στο πρώτο πενταμελές τμήμα και στο πέμπτο Contarina (Veneto)» και, αφετέρου, την αξίωση της Επιτροπής να
 πενταμελές τμήμα. της αποδώσει η προσφεύγουσα ποσό ύψους 420 810 718 ιτα-
 λικών λιρών (217 330,59 ευρώ), το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα),
 συγκείμενο από τους R. M. Moura Ramos, Πρόεδρο, J. Pirrung
 Κατά συνέπεια, η σύνθεση των τμημάτων που αποφασίστηκε στις και Α. W. H. Meij, δικαστές, γραμματέας: Palacio González,
 4 Ιουλίου 2002 (ΕΕ C 202 της 24ης Αυγούστου 2002, σ. 19)
 κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 12 Μαρτίου 2003,
 τροποποιείται ως εξής:
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 Πρώτο τμήμα 1) Απορρίπτει την προσφυγή.
 B. Vesterdorf, πρόεδρος τμήματος, H. Legal και Μ. Ε. Martins 2) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα,
 Ribeiro, δικαστές. περιλαμβανομένων και των εξόδων της διαδικασίας ασφα-
 λιστικών μέτρων.
 Πρώτο πενταμελές τμήμα
 (1 ) ΕΕ C 34 της 5.2.2000.
 B. Vesterdorf, πρόεδρος τμήματος, J. Azizi, M. Jaeger, H. Legal
 και Μ. Ε. Martins Ribeiro, δικαστές.
 Πέμπτο πενταμελές τμήμα
 R. García-Valdecasas, πρόεδρος τμήματος, P. Lindh, J. Cooke, ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 H. Legal και Μ. Ε. Martins Ribeiro, δικαστές.
 της 4ης Μαρτίου 2003
 στην υπόθεση T-319/99: Federación Nacional de Empresas
 de Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ (FENIN) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 της 12ης Μαρτίου 2003
 («Ανταγωνισμός — Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως —
 στην υπόθεση T-254/99: Maja Srl κατά Επιτροπής των ∆ημόσια υπηρεσία υγείας — Καθυστερήσεις πληρωμής
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1) των τιμολογίων — Καταγγελία των προμηθευτών —
 Έννοια της επιχειρήσεως»)
 («Κανονισμός (ΕΟΚ) 4028/86— Κοινοτική χρηματοδοτική
 συνδρομή — Μεταβίβαση της επιχειρήσεως — Εκτέλεση (2003/C 112/44)
 του σχεδίου — ∆ιαδικασία αποβλέπουσα στην κατάργηση
 της συνδρομής — Προσφυγή ακυρώσεως»)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική)
 (2003/C 112/43)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 Στην υπόθεση T-319/99, Federación Nacional de Empresas de
 Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental (FENIN),
 Στην υπόθεση T-254/99, Maja Srl, πρώην Ca’Pasta Srl, με με έδρα τη Μαδρίτη (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τους
 έδρα την Πάδουα (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους P. Piva, R. García-Gallardo Gil-Fournier, G. Pérez Olmo και
 ---pagebreak--- 10.5.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 112/25
 D. Domínguez Pérez, δικηγόρους, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ- ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 κών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: W. Wils, É. Gippini-Fournier και
 J. Rivas Andrés), που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της
 αποφάσεως της Επιτροπής της 26ης Αυγούστου 1999 [SG(99)D/ της 6ης Μαρτίου 2003
 7.040] περί απορρίψεως καταγγελίας δυνάμει του άρθρου 82 ΕΚ,
 το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους
 B. Vesterdorf, Πρόεδρο, K. Lenaerts, J. Azizi, N. J. Forwood
 στην υπόθεση T-56/00: Dole Fresh Fruit International Ltd
 και Η. Legal, δικαστές, γραμματέας: J. Plingers, υπάλληλος κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής
 διοικήσεως, εξέδωσε στις 4 Μαρτίου 2003, απόφαση με το
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 ακόλουθο διατακτικό:
 1) Απορρίπτει την προσφυγή.
 («Μπανάνες — Κοινή οργάνωση αγοράς — Απόφαση
 2) Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς 94/800/ΕΚ — Κανονισμός (ΕΚ) 478/95 — Καθεστώς των
 πιστοποιητικών εξαγωγής — Αγωγή αποζημιώσεως»)
 και τα έξοδα της Επιτροπής.
 ( 1) ΕΕ C 79 της 18.03.2000. (2003/C 112/46)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 27ης Φεβρουαρίου 2003 Στην υπόθεση T-56/00, Dole Fresh Fruit International Ltd, με
 έδρα το San José (Κόστα Ρίκα), εκπροσωπούμενη από τον
 στην υπόθεση T-20/00 OP, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο- B. O’Connor, solicitor, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,
 τήτων κατά Ινο Camacho-Fernandes (1) κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι:
 S. Marquardt και J.-P. Hix) και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 (Υπάλληλοι — Επαγγελματική ασθένεια — Παρατυπία Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς P. Oliver και C. Van der
 της γνωμοδότησης της ιατρικής επιτροπής — Opposition Hauwaert και στη συνέχεια L. Visaggio και K. Fitch), με
 à un arrêt rendu par défaut) αντικείμενο αγωγή αποζημιώσεως για την αποκατάσταση της
 ζημίας που η ενάγουσα υπέστη λόγω της καθιερώσεως του
 καθεστώτος πιστοποιητικών εξαγωγής με την απόφαση 94/800/ΕΚ
 (2003/C 112/45) του Συμβουλίου, της 22ας ∆εκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ
 ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου
 της Ουρουγουάης (1986-1994) καθόσον αφορά τα θέματα που
 εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ L 336, σ. 1), και με τον
 Στην υπόθεση T-20/00 OP, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κανονισμό (ΕΚ) 478/95 της Επιτροπής, της 1ης Μαρτίου 1995,
 (εκπρόσωποι: J. Currall και J.-L. Fagnart), κατά Ινο Camacho- σχετικά με συμπληρωματικές λεπτομέρειες εφαρμογής του κανο-
 Fernandes, υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο- νισμού (ΕΟΚ) 404/93 του Συμβουλίου όσον αφορά το καθεστώς
 τήτων, κάτοικος Overijse (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος από τον δασμολογικής ποσόστωσης κατά την εισαγωγή μπανανών στην
 Ν. Lhoëst, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, με Κοινότητα και σχετικά με την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ)
 αντικείμενο formée contre l’arrêt du Tribunal du 15 novembre 1442/93 (ΕΕ L 49, σ. 13), το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα),
 2000, Camacho-Fernandes/Commission (T-20/00, RecFP p. I- συγκείμενο από τους J. D. Cooke, Πρόεδρο, R. García-Valdecasas
 A-249 et II-1149) rendu par défaut, portant annulation de la και P. Lindh, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio González, κύριος
 décision de la Commission du 10 février 1999 refusant de υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 6 Μαρτίου 2003, απόφαση
 reconnaître l’origine professionnelle du cancer des poumons με το ακόλουθο διατακτικό:
 ayant entraîné le décès de l’épouse de M. Camacho-Fernandes,
 le Tribunal (première chambre), composé de M. B. Vesterdorf,
 président, et de MM. M. Vilaras et N. J. Forwood, juges; greffier: 1) Απορρίπτει την αγωγή.
 Mme D. Christensen, a rendu le 27 février 2003 un arrêt dont
 le dispositif est le suivant:
 2) Η ενάγουσα θα φέρει τα δικαστικά της έξοδα και τα έξοδα
 του Συμβουλίου και της Επιτροπής.
 1) L’opposition est rejetée.
 2) La Commission est condamnée aux dépens de l’opposition.
 (1 ) ΕΕ C 135 της 13.05.2000.
 ( 1) ΕΕ C 122 της 29.4.00.


text:
 6.4.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 101/7
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Commissione tributaria provinciale di Genova (Ιταλία) στις 24 Δεκεμβρίου 2012 — Dresser Rand SA κατά Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli
 (Υπόθεση C-606/12)
 2013/C 101/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Commissione tributaria provinciale di Genova
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Dresser Rand SA
 Καθής: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πράξη μεταφοράς αγαθών από κράτος μέλος στο ιταλικό έδαφος, προκειμένου να εξακριβωθεί η δυνατότητα προσαρμογής των αγαθών σε άλλα αγαθά αποκτηθέντα στην ημεδαπή, χωρίς καμία παρέμβαση στα αγαθά που εισάγονται στην Ιταλία, εμπίπτει στον όρο «εργασίες επί του αγαθού» κατά την έννοια του άρθρου 17, παράγραφος 2, στοιχείο στ’, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1) και, για τον σκοπό αυτό, είναι σκόπιμο να εκτιμηθεί ο χαρακτήρας των πράξεων που διενεργήθηκαν μεταξύ F.B. ITMI και DR-IT;
 2)
 Το άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο στ’, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν παρέχει στη νομοθεσία και στην πρακτική των κρατών μελών τη δυνατότητα να προβλέπουν ότι η αποστολή ή η μεταφορά αγαθών θεωρούνται αποστολή με προορισμό άλλο κράτος μέλος μόνον υπό την προϋπόθεση τα αγαθά να επιστρέφουν στο κράτος μέλος από το οποίο είχαν αρχικά αποσταλεί ή μεταφερθεί;
 (1) ΕΕ L 347, σ. 1.


text:
 30.4.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 130/24
 Προσφυγή της 14ης Μαρτίου 2011 — SIR κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-142/11)
 2011/C 130/47
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Société ivoirienne de raffinage (SIR) (Αμπιτζάν, Ακτή Ελεφαντοστού) (εκπρόσωπος: M. Ceccaldi, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση 2011/18/ΚΕΠΠΑ και τον κανονισμό (ΕΕ) 25/2011 του Συμβουλίου, της 14ης Ιανουαρίου 2011, για την επιβολή περιοριστικών μέτρων κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων, ιδίως όσον αφορά την εταιρία SIR·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγoυσα προβάλλει πέντε λόγους.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών καθώς και των άρθρων 3, παράγραφοι 5 και 6, 21, παράγραφος 1, ΣΕΕ και 7 ΣΛΕΕ, καθόσον το καθού υπερέβη τις αρμοδιότητές του λαμβάνοντας περιοριστικά μέτρα, δεδομένου ότι το όνομα της προσφεύγουσας δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των προσώπων τα οποία αφορά το ψήφισμα 1572(2004) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται από προσβολή της αρχής της μη αναμείξεως στις εσωτερικές υποθέσεις άλλου κράτους, δεδομένου ότι το καθού ενήργησε σε αντίθεση με την κυρίαρχη απόφαση του Conseil constitutionnel (συνταγματικού συμβουλίου) της Δημοκρατίας της Ακτής του Ελεφαντοστού που ανακήρυξε πρόεδρο τον L. Gbagbo και όχι τον A. Ouattara.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από εσωτερική παρανομία των προσβαλλομένων πράξεων, οι οποίες δεν στηρίζονται σε κάποια αρμοδιότητα ή/και εξουσία του καθού.
 4)
 Ο τέταρτος λόγος αντλείται από προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας, καθόσον η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να λάβει γνώση των στοιχείων που ελήφθησαν υπόψη σε βάρος της και, κατά συνέπεια, δεν μπόρεσε να προβάλει λυσιτελώς την άποψή της επ’ αυτών.
 5)
 Ο πέμπτος λόγος αντλείται από προσβολή της αρχής της αναλογικότητας, καθόσον οι συνέπειες των ληφθέντων μέτρων τόσο για την προσφεύγουσα όσο και για τον λαό της Ακτής του Ελεφαντοστού ήταν υπερβολικά δυσμενείς σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό.


text:
 1.12.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 431/29
 Προσφυγή της 29ης Αυγούστου 2014 — JP Divver Holding Company κατά ΓΕΕΑ (EQUIPMENT FOR LIFE)
 (Υπόθεση T-642/14)
 (2014/C 431/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: JP Divver Holding Company Ltd (Newry, Ιρλανδία) (εκπρόσωποι: A. Franke, E. Bertram, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
 Στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του ΓΕΕΑ
 Επίδικο σήμα: Διεθνής καταχώριση του σήματος «EQUIPMENT FOR LIFE», με ισχύ στην Ευρωπαϊκή Ένωση
 Προσβαλλόμενη απόφαση: Απόφαση του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 16ης Ιουνίου 2014, στην υπόθεση R 64/2014-2
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Προβαλλόμενοι λόγοι
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009.


text:
 3.10.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 364/50
 Διάταξη του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (τρίτο τμήμα) της 20ής Ιουλίου 2016 — Hoeve κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-46/14) (1)
 ((Υπαλληλική υπόθεση - Υπάλληλοι - Συντάξεις - Άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ - Συνταξιοδοτικά δικαιώματα που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση, βάσει εθνικού συνταξιοδοτικού συστήματος - Μεταφορά στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Ένωσης - Πρόταση περί πρόσθετου συντάξιμου χρόνου - Ένσταση απαραδέκτου - Έννοια της βλαπτικής πράξης - Άρθρο 83 του Κανονισμού Διαδικασίας))
 (2016/C 364/64)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Roelof-Jan Wino Hoeve (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: αρχικώς D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas και J.-N. Louis, δικηγόροι, στη συνέχεια J.-N. Louis, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς J. Currall και G. Gattinara, στη συνέχεια G. Gattinara, και τελικώς G. Gattinara και F. Simonetti)
 Αντικείμενο
 Αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως περί μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του προσφεύγοντος στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Ένωσης, με το οποίο εφαρμόζονται οι νέες γενικές εκτελεστικές διατάξεις (ΓΕΔ) των άρθρων 11 και 12 του παραρτήματος VIII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
 2)
 O Roelof-Jan Wino Hoeve φέρει τα δικαστικά του έξοδa και καταδικάζεται στα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 (1) ΕΕ C 212 της 7.7.2014, σ. 47.


text:
 17.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 94/43
 Προφυγή της Mast-Jägermeister AG κατά του Γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), που ασκήθηκε στις 19 Μαρτίου 2003
 (Υπόθεση T-103/03)
 (2004/C 94/124)
 Η γλώσσα διαδικασίας θα καθορισθεί βάσει του άρθρου 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας Γλώσσα στην οποία έχει συνταχθεί η προσφυγή: η γερμανική
 Mast-Jägermeister AG, με έδρα το Wolfenbüttel (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο Chr. Drzymalla, άσκησε στις 19 Μαρτίου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ). Ο αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ ήταν η εταιρεία Licorera Zacapaneca S.A., με έδρα τη Zacapa (Γουατεμάλα).
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγιών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 14ης Ιανουαρίου 2003 που εκδόθηκε στο πλαίσιο της διαδικασίας R 407/2002-1,
 —
 να καταδικάσει το καθού ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση κοινοτικού σήματος:
 Licorera Zacapaneca S.A.
 Σήμα προς καταχώριση:
 Το εικονιστικό σήμα «VENADO» για εμπορεύματα των κατηγοριών 32 και 33 (μεταξύ άλλων, για μεταλλικά και αεριούχα νερά και άλλα μη οινοπνευματώδη ποτά, για ρούμι, ηδύποτα με βάση το ρούμι, μπράντυ) — Αίτηση υπ.’ αριθ. 986455
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή διακριτικού γνωρίσματος:
 Η προσφεύγουσα
 Αντιταχθέν δικαίωμα επί σήματος ή διακριτικού γνωρίσματος:
 Το εικονιστικό σήμα που συνίσταται σε κεφάλι ελαφιού με ένα σταυρό για εμπορεύματα των κατηγοριών 18, 25, 32 και 33 (μεταξύ άλλων, ομπρέλες, ρουχισμό, μη οινοπνευματώδη ποτά, εφόσον περιλαμβάνονται στην κατηγορία 32, κρασιά και οινοπνευματώδη ποτά) — Σήμα υπ’ αριθ. 337337
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών:
 Απόρριψη της αίτησης καταχώρισης του σήματος
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών:
 Η προσφυγή της αιτούσας έγινε δεκτή και η ανακοπή της προσφεύγουσας απορρίφθηκε
 Λόγοι ακυρώσεως προβαλλόμενοι με την παρούσα προσφυγή:
 Παράλειψη εφαρμογής του άρθρου 73 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94.
 Εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94.
 Εσφαλμένη εκτίμηση της ομοιότητας των σημάτων.
 Παράλειψη αξιολογήσεως της φήμης του αντιταχθέντος σήματος.


text:
 7.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 256/29
 Προσφυγή της 15ης Μαΐου 2017 — Danpower Baltic κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-295/17)
 (2017/C 256/35)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Danpower Baltic UAB (Kauno, Λιθουανία) (εκπρόσωποι: D. Fouquet, J. Nysten και J. Voß, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 19ης Σεπτεμβρίου 2016 περί κρατικής ενισχύσεως στην υπόθεση SA.41539 (2016/N) — Λιθουανία, Επενδυτική ενίσχυση για μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας υψηλής αποδόσεως στο Βίλνιους, UAB Vilniaus kogeneracinė jėgainė Viniaus Kogeneracinee Jeqaine — C(2016) 5943 τελικό·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής της η προσφεύγουσα προβάλλει επτά λόγους ακυρώσεως.
 1.
 Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής είναι προϊόν πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως, καθώς στηρίζεται σε ανεπαρκή, ατελή, ασήμαντα και ανακόλουθα αποδεικτικά στοιχεία.
 —
 Η απόφαση της Επιτροπής στηρίζεται σε ανεπαρκή, ατελή, ασήμαντα και ανακόλουθα αποδεικτικά στοιχεία. Τούτο αφορά συγκεκριμένα τη διαθεσιμότητα ιδιωτικών επενδύσεων στις μονάδες συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας (στο εξής: ΣΗΘ) και στις λοιπές μονάδες παραγωγής θερμότητας, τον αντίκτυπο που έχουν οι μονάδες ΣΗΘ στο περιβάλλον, το υπάρχον δυναμικό στον τομέα της αποτεφρώσεως των αποβλήτων στη Λιθουανία, την ισχύουσα κατάσταση της αγοράς στον τομέα της θερμάνσεως στο Βίλνιους, καθώς και τη μη διεξαγωγή από την Lietuvos Energija αξιόπιστης διαδικασίας δημόσιου διαγωνισμού για την επιλογή ιδιώτη εταίρου. Οι εν λόγω πληροφορίες δεν ελήφθησαν υπόψη από την καθής.
 2.
 Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, διότι δεν είναι σύμφωνη με την απαίτηση για ατομική κοινοποίηση και για την απαιτούμενη αξιολόγηση για τις ενισχύσεις μεγάλης κλίμακας και θεωρεί ότι η σχετική συμβολή αφορά την επίτευξη σκοπού κοινού συμφέροντος.
 —
 Η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, διότι δεν είναι σύμφωνη με την απαίτηση για ατομική κοινοποίηση και την απαιτούμενη αξιολόγηση για ενισχύσεις μεγάλης κλίμακας και θεωρεί ότι η σχετική συμβολή αφορά την επίτευξη σκοπού κοινού συμφέροντος. Η απόφαση της Επιτροπής δεν εκτιμά ορθώς, σύμφωνα με το άρθρο 33 των κατευθυντηρίων γραμμών για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας (2014-2020), αν η κρατική ενίσχυση συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος. Η καθής χρησιμοποίησε εσφαλμένο πρότυπο αξιολογήσεως και δεν έλαβε υπόψη ότι οι ενδεχόμενες εκπομπές CO2 είναι σε σημαντικό βαθμό χαμηλότερες από τις αναφερόμενες στην απόφαση.
 3.
 Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, διότι θα οδηγήσει σε καταστρατήγηση της ιεραρχήσεως των αποβλήτων στην Λιθουανία.
 —
 Η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, διότι αυτή θα οδηγήσει σε καταστρατήγηση της ιεραρχήσεως των αποβλήτων στην Λιθουανία. Η κρατική ενίσχυση, περαιτέρω, θα επιφέρει αύξηση της υπερβάλλουσας δυναμικότητας των μονάδων αποτεφρώσεως αποβλήτων στη Λιθουανία καθώς και μείωση των κινήτρων για την αύξηση της ανακυκλώσεως και της επαναχρησιμοποιήσεως. Το γεγονός αυτό θα εμποδίσει τη Λιθουανία να επιτύχει τον προβλεπόμενο από την οδηγία 2008/98/ΕΚ στόχο ανακυκλώσεως ποσοστού 50 %. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει παροτρύνει τη Λιθουανική Κυβέρνηση να μην παρέχει κίνητρα για την κατασκευή μονάδων αποτεφρώσεως αποβλήτων.
 4.
 Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, διότι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνέτρεχε ανάγκη για κρατική παρέμβαση υπό τη μορφή κρατικής ενισχύσεως.
 —
 Η καθής δεν έλαβε υπόψη της ούτε εξέτασε τα αποδεικτικά στοιχεία βάσει των οποίων στο πλαίσιο της αγοράς αστικής θερμάνσεως του Βίλνιους θα επερχόταν παρόμοια βελτίωση στο επίπεδο προστασίας του περιβάλλοντος με την αντικατάσταση του φυσικού αερίου με χρήση βιομάζας χωρίς να συντρέχει ανάγκη κρατικής παρεμβάσεως. Δεν υπάρχει κάποια δυσλειτουργία στην αγορά στον τομέα της θερμάνσεως στο Βίλνιους. Η αγορά στον τομέα της θερμάνσεως είναι ανταγωνιστική με ανταγωνιστικές τιμές η οποία παρέχει τα κατάλληλα κίνητρα για επένδυση σε βιομάζα χωρίς παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα και σε εγκαταστάσεις αποτεφρώσεως αποβλήτων.
 5.
 Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, καθόσον καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ενίσχυση είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
 —
 Στην απόφαση της Επιτροπής δεν γίνεται ορθή εκτίμηση της αναλογικότητας, διότι γίνονται δεκτές οι πληροφορίες που παρέχονται από την Λιθουανική Κυβέρνηση χωρίς να έχει προηγηθεί έλεγχος, καθώς επίσης γίνεται χρήση εσφαλμένου αντιπαραδείγματος στο πλαίσιο του οποίου λαμβάνει χώρα σύγκριση εντελώς διαφορετικών επενδυτικών έργων (μονάδων ΣΗΘ και λεβήτων αποκλειστικά θερμάνσεως αντί να συγκρίνονται δύο έργα ΣΗΘ).
 6.
 Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κρατική ενίσχυση θα λειτουργούσε ως κίνητρο.
 —
 Η καθής βασίστηκε στη διαβεβαίωση της Λιθουανικής Κυβερνήσεως ότι διαφορετικά ο δικαιούχος δεν θα είχε κατασκευάσει τη μονάδα ΣΗΘ του Βίλνιους, η οποία ωστόσο είναι εσφαλμένη, καθόσον οι σχετικές δραστηριότητες βρίσκονται ακριβώς εντός του πλαισίου της συνήθους επιχειρηματικής δραστηριότητας του δικαιούχου, ήτοι δεν συνέτρεχε ανάγκη παροχής περαιτέρω κινήτρων.
 7.
 Με τον έβδομο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, διότι εκτιμά εσφαλμένα τον αντίκτυπο επί του ανταγωνισμού στην αγορά στον τομέα της θερμάνσεως του Βίλνιους.
 —
 Η καθής είχε στη διάθεσή της πληροφορίες σχετικά με τον ανταγωνισμό στην αγορά στον τομέα της θερμάνσεως του Βίλνιους, ωστόσο προφανώς τις εκτίμησε εσφαλμένα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν θα υπήρχε κανένας αντίκτυπος. Ιδίως, δεν ελήφθη επαρκώς υπόψη ο κίνδυνος παραγκωνισμού των φορέων που ήδη δραστηριοποιούνται στην αγορά όπως είναι η προσφεύγουσα, ως εκ τούτου δε τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε η καθής είναι εσφαλμένα. Η επίμαχη ενίσχυση θα οδηγήσει εκτός αγοράς τους ανεξάρτητους παραγωγούς θερμάνσεως οι οποίοι λειτουργούν μονάδες παραγωγής θερμάνσεως βιομάζας χωρίς παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα. Περαιτέρω, η κρατική ενίσχυση παρέχει στην Vilnius KJ τη δυνατότητα να αποκτήσει αυτομάτως δεσπόζουσα θέση στην αγορά κατέχοντας μερίδιο της αγοράς ποσοστού περίπου 51 %.


text:
 10.3.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 56/31
 Προσφυγή της 2ας Ιανουαρίου 2007 — Ισπανία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-2/07)
 (2007/C 56/61)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγον: Βασίλειο της Ισπανίας (εκπρόσωπος: J. M. Rodríguez Cárcamo)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση C(2006) 5102, της 20ής Οκτωβρίου 2006, περί μειώσεως της συνδρομής του Ταμείου Συνοχής στην ομάδα σχεδίων αριθ. 2001 ES16 C ΡΕ 050 (εξυγίανση της λεκάνης απορροής του Júcar — ομάδα 2)·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η παρούσα προσφυγή βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτροπής C (2006) 5102, της 20ής Οκτωβρίου 2006, με την οποία μειώθηκε η συνδρομή του Ταμείου Συνοχής στην ομάδα σχεδίων αριθ. 2001 ES 16 C PE 050, που πραγματοποιούνται στην Ισπανία υπό την ονομασία «εξυγίανση της λεκάνης απορροής του Júcar 2001 — ομάδα 2».
 Πρόκειται για μια ομάδα τριών συνολικά διαφορετικών σχεδίων για τα οποία χορηγήθηκε συνδρομή ύψους 11 266 701 ευρώ, η οποία μειώθηκε στα 1 900 281 ευρώ με την προσβαλλόμενη απόφαση.
 Προς στήριξη των αιτημάτων του, το προσφεύγον κράτος επικαλείται εσφαλμένη και ασυνάρτητη ερμηνεία της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ (1), τόσο όσον αφορά το κριτήριο της πείρας (άρθρο 30, παράγραφοι 1 και 2) όσο και όσον αφορά τη χρησιμοποίηση του συστήματος των μέσων τιμών (άρθρο 30, παράγραφος 1).
 Όσον αφορά την προσθήκη του κριτηρίου της πείρας μεταξύ των κριτηρίων αναθέσεως της συμβάσεως, το οποίο δεν προβλέπεται ρητώς από την ισχύουσα ρύθμιση, το Βασίλειο της Ισπανίας αναφέρει ότι η κοινοτική νομολογία δέχεται τη δυνατότητα αυτή και ότι η χρησιμοποίηση του κριτηρίου αυτού δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρή και κατάφωρη παράβαση του κοινοτικού δικαίου, αλλά, εν πάση περιπτώσει, συνιστά συγγνωστή νομική πλάνη δικαιολογούμενη από την ασάφεια της συγκεκριμένης διατάξεως.
 Αφετέρου, το προσφεύγον κράτος δεν δέχεται ότι η προσφυγή στο σύστημα των μέσων τιμών, που χρησιμοποιήθηκε κατά την ανάλυση της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς για τα σχέδια που αποτελούν το αντικείμενο των συμβάσεων, παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως σε βάρος των υπερβολικά χαμηλών προσφορών σε σχέση προς τις ακριβότερες προσφορές.
 Επικουρικώς, το προσφεύγον κράτος επικαλείται επίσης το παράνομο του άρθρου Η, παράγραφος 2, του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού (ΕΚ) 1164/94 (2), λόγω παραβιάσεως των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφάλειας δικαίου, και, όσον αφορά συγκεκριμένα τη σύμβαση αριθ. 2000/GV/2005, το προσφεύγον κράτος επικαλείται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, καθώς και παράβαση του άρθρου 19 της προμνησθείσας οδηγίας 93/37.
 (1) Οδηγία 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων (ΕΕ L 199 της 9ης Αυγούστου 1993, σ. 54).
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 1164/94 του Συμβουλίου, της 16ης Μαΐου 1994, για την ίδρυση του Ταμείου Συνοχής (ΕΕ L 130 της 25ης Μαΐου 1994, σ. 1).


text:
 26.5.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/9
 Αναίρεση που άσκησαν στις 12 Ιανουαρίου 2015 οι Ανδρέας Ελευθερίου, Ελένη Ελευθερίου και Λίλια Παπαχριστοφή κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 10 Νοεμβρίου 2014 στην υπόθεση T-291/13, Ανδρέας Ελευθερίου, Ελένη Ελευθερίου και Λίλια Παπαχριστοφή κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
 (Υπόθεση C-9/15 P)
 (2015/C 171/12)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείοντες: Ανδρέας Ελευθερίου, Ελένη Ελευθερίου και Λίλια Παπαχριστοφή (εκπρόσωποι: Χρ. Πασχαλίδης, solicitor, Α. Πασχαλίδης, δικηγόρος και A. Riza QC)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)
 Αιτήματα
 Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 να δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως και να απορρίψει τις ενστάσεις που ήγειραν οι καθών, καθώς και να τους καταδικάσει στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας και να αποφανθεί επί της ουσίας της υποθέσεως.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 1.
 Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το δίκαιο της Ένωσης, καθόσον προέβη, στη διάταξή του, σε σειρά πεπλανημένων νομικών κρίσεων, ως ακολούθως:
 α')
 Το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε στο ότι τα «καθήκοντα που ανατίθενται στη Επιτροπή [...] στο πλαίσιο της Συνθήκης για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας [εφεξής ΕΜΣ] ουδόλως περιλαμβάνουν ιδία εξουσία λήψεως αποφάσεων και [...] ότι οι ενέργειες των δύο αυτών θεσμικών οργάνων στο πλαίσιο της ιδίας Συνθήκης δεσμεύουν μόνον τον ΕΜΣ» (1), χωρίς να συνεκτιμήσει τη σημασία της νομικής κρίσεως στην οποία προέβη, στη σκέψη 48, ότι η Επιτροπή «δεν εκχώρησε τον ουσιαστικό έλεγχο των εξουσιών που έχει κατά τη διαδικασία λήψεως αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 136, παράγραφος 3 ΣΛΕΕ, βάσει της κατ’ άρθρο 17 ΣΕΕ εξουσίας της να ενεργεί ως θεσμικό όργανο της Ένωσης επιφορτισμένο να μεριμνά για το αν είναι συμβατές με το δίκαιο της Ένωσης οι πράξεις που συνάπτονται κατ’ εφαρμογήν της Συνθήκης για τον ΕΜΣ».
 β')
 Στην απόφαση Pringle (2), επί της οποίας στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο (3), το Δικαστήριο έκρινε ότι, μολονότι η Επιτροπή και η ΕΚΤ δεσμεύουν αποκλειστικώς τον ΕΜΣ (4), εντούτοις, όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, στη σκέψη 164 (5) της απφάσεης αυτής, «τα καθήκοντα που ανατίθενται στην Επιτροπή από τη Συνθήκη ΕΜΣ της επιτρέπουν, όπως προβλέπει το άρθρο 13, παράγραφοι 3 και 4, της Συνθήκης αυτής, να μεριμνά για τη συμβατότητα με το δίκαιο της Ένωσης των μνημονίων [συναντίληψης] που συνάπτονται από τον ΕΜΣ», στη δε σκέψη 174, ότι «βάσει του άρθρου 13, παράγραφος 3, της εν λόγω Συνθήκης, το μνημόνιο [συναντίληψης], το οποίο αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης με το κράτος μέλος που ζητεί τη χορήγηση στήριξης σταθερότητας, πρέπει να συνάδει πλήρως με το δίκαιο της Ένωσης».
 γ')
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι «αίτημα αποζημιώσεως στρεφόμενο κατά της Ένωσης και στηριζόμενο απλώς στον παράνομο χαρακτήρα πράξεως ή συμπεριφοράς μη οφειλόμενης σε θεσμικό όργανο της Ένωσης ή στους υπαλλήλους του πρέπει να απορρίπτεται ως απαράδεκτο» (6), χωρίς να συνεκτιμήσει τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν στο υπόμνημα απαντήσεως των νυν αναιρεσειόντων, στο οποίο επισημαινόταν ότι «η ΕΚΤ [μπορούσε] να ενεργεί μόνον ως [θεσμικό όργανο της Ένωσης], δεδομένου ότι ο ΕΜΣ δεν μπορούσε να ασκεί νομίμως ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας καταναγκασμού βάσει του δικαίου της Ένωσης για να επιτρέψει και/ή να πράξει και/ή να ενεργήσει προς εκπλήρωση της προβαλλόμενης με τη μορφή απειλής αξιώσεως. Η εν λόγω εξουσία καταναγκασμού εκχωρείται αποκλειστικώς στην ΕΚΤ [...] ο δε ουσιαστικός έλεγχος της εν λόγω εξουσίας δεν μπορεί να εκχωρηθεί βάσει του δικαίου της Ένωσης».
 δ')
 «Η προβαλλόμενη ως ζημιογόνος συμπεριφορά συνίσταται σε παράλειψη ενέργειας εκ μέρους της Επιτροπής κατά την υπογραφή του μνημονίου συναντίληψης. Εντούτοις, το μνημόνιο συναντίληψης υπογράφηκε μετά από τη μείωση της αξίας των καταθέσεων των νυν αναιρεσειόντων [...] Συγκεκριμένα, η μείωση αυτή έλαβε χώρα με τη θέση σε ισχύ των μέτρων της 29ης Μαρτίου 2013. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι [οι νυν αναιρεσείοντες] απέδειξαν με την αναγκαία βεβαιότητα ότι η ζημία την οποία υποστηρίζουν ότι υπέστησαν προκλήθηκε όντως από την παράλειψη που προσάπτεται στην Επιτροπή» (7). Η κρίση αυτή δεν λαμβάνει υπόψη το επιχείρημα των αναιρεσειόντων που παρατίθεται στη σκέψη 41 «ότι οι προϋποθέσεις προς τις οποίες συναρτάται η διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής [εφεξής ΔΧΣ] που χορηγήθηκε στην [Κυπριακή Δημοκρατία] στις 26 Απριλίου 2013 και ο τρόπος που αυτές απαιτήθηκαν από την Επιτροπή και την ΕΚΤ προκάλεσαν στην προσφεύγουσα τη ζημία για την οποία αυτή ζητεί αποζημίωση δυνάμει των άρθρων 268 [ΣΛΕΕ] και 340 ΣΛΕΕ». Ο τρόπος που αυτές απαιτήθηκαν περιελάμβανε την παράλειψη της Επιτροπής να διασφαλίσει ότι οι όροι της συμβάσεως για τη ΔΧΣ ήταν συμβατοί με το δίκαιο της Ένωσης και την απειλή της ΕΚΤ περί διακοπής της παροχής ρευστότητας σε ευρώ στην Κύπρο, στοιχεία που αποτελούν διαρκείς πράξεις ή παραλείψεις προς ενέργεια από της 15ης Μαρτίου 2013 έως τη συμμόρφωση προς τους όρους στις 29 Μαρτίου 2013.
 ε')
 Το περιεχόμενο του μνημονίου συναντίληψης αμφισβητήθηκε λόγω του ότι παρέπεμπε σε προηγούμενη τήρηση όρων που, εξ ορισμού, ανάγονται σε χρονικό σημείο προγενέστερο της μειώσεως της αξίας των καταθέσεών των αναιρεσειόντων, στοιχείο το οποίο το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη ως αναπόσπαστο μέρος συμπεριφοράς.
 στ')
 «Σε περίπτωση κατά την οποία η προβαλλόμενη ζημιογόνος συμπεριφορά συνίσταται σε παράλειψη, είναι ειδικώς αναγκαίο να υπάρχει η βεβαιότητα ότι η εν λόγω ζημία προκλήθηκε όντως από τις προσαπτόμενες παραλείψεις και όχι από συμπεριφορές διακριτές από τις προσαπτόμενες στα εναγόμενα θεσμικά όργανα» (βλ. Portela κατά Επιτροπής (8)). Δηλαδή, «ακόμα και σε περίπτωση» (9) κατά την οποία η Επιτροπή είχε ενεργήσει σύμφωνα με την υποχρέωσή της να διασφαλίσει ότι οι προϋποθέσεις ήταν συμβατές με το δίκαιο της Ένωσης, αυτό ουδόλως θα μετέβαλλε την κατάσταση καθόσον «το μνημόνιο συναντίληψης υπογράφηκε μετά τη μείωση της αξίας των καταθέσεων της προσφεύγουσας στην Τράπεζα Κύπρου» (10). Και σε αυτήν την περίπτωση, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να εκτιμήσει τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι νυν αναιρεσείοντες (βλ., μεταξύ άλλων, σημεία δ' και ε', ανωτέρω).
 ζ')
 Επιπλέον και επικουρικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πραγματική πλάνη κρίνοντας ότι το μνημόνιο συναντίληψης υπογράφηκε μετά τη μείωση της αξίας των καταθέσεών σε όλες τις περιπτώσεις. Στην περίπτωση της Τράπεζας Κύπρου, η τελική μείωση αξίας έλαβε χώρα μόνον κατόπιν της υπογραφής του μνημονίου την 26η Απριλίου 2013, ήτοι στα τέλη Ιουνίου 2013.
 2.
 Σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο δεχθεί ότι οι καθών ήταν κατά νόμων ικανές να ενεργήσουν ως θεσμικά όργανα της Ένωσης, η διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου, κατά το μέρος της που περιλαμβάνει τις σκέψεις της 55 έως 60 και αφορά το δεύτερο αίτημα [ακυρώσεως], καθίσταται άνευ άλλου τινός αλυσιτελής.
 (1) Σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
 (2) Απόφαση C-370/12 (EU:C:2012:756).
 (3) Σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
 (4) Σκέψη 45 της αποφάσεως της 10ης Νοεμβρίου 2014.
 (5) Βλ. επίσης σκέψεις 112 και 163.
 (6) Σκέψη 43 της διατάξεως που εκδόθηκε επί της υποθέσεως Διαδικασία — Σύμβουλοι Επιχειρήσεων κατά Επιτροπής κ.λπ. (C-520/12 P, EU:C:2013:457).
 (7) Σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
 (8) Διάταξη της 17ης Δεκεμβρίου 2008, Portela κατά Επιτροπής (Τ-137/07, EU:Τ:2008:589, σκέψη 80).
 (9) Απόφαση της 25ης Ιουνίου 1997, Perillo κατά Επιτροπής (Τ-7/96, EU:Τ:1997:94).
 (10) Σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.


text:
 25.7.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 270/66
 Προσφυγή-αγωγή της 13ης Ιουνίου 2016 — East West Consulting κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-298/16)
 (2016/C 270/71)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: East West Consulting SPRL (Nandrin, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: L. Levi και A. Tymen, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να κρίνει την προσφυγή-αγωγή παραδεκτή και βάσιμη·
 κατά συνέπεια,
 —
 να κρίνει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέχει εξωσυμβατική ευθύνη·
 —
 να υποχρεώσει την καθής να αποκαταστήσει τη ζημία που υπέστη, η οποία υπολογίζεται από την προσφεύγουσα, υπό την επιφύλαξη συμπληρώσεως, σε 496 000 ευρώ·
 —
 εν πάσει περιπτώσει, να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει δύο λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος στηρίζεται σε πρόδηλη παραβίαση κανόνων δικαίου από την Επιτροπή, στο μέτρο που ενεργοποίησε, βάσει της αποφάσεως 2008/969/ΕΚ, Ευρατόμ της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης το οποίο θα χρησιμοποιείται από τους διατάκτες της Επιτροπής και των εκτελεστικών οργανισμών (ΕΕ 2008, L 344, σ. 125) την προειδοποίηση «W3b» στο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης (ΣΕΠ) σε βάρος της προσφεύγουσας κατόπιν έρευνας της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF), προσδιορίζοντας το επίπεδο κινδύνου που αφορούσε την προσφεύγουσα ως ανάδοχο δημόσιας συμβάσεως υπηρεσιών για έργο ενισχύσεως της καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ο λόγος αυτός αποτελείται από πέντε σκέλη:
 —
 Με το πρώτο σκέλος προβάλλεται ότι η απόφαση προειδοποιήσεως για την προσφεύγουσα στο ΣΕΠ (στο εξής: απόφαση ΣΕΠ) ήταν παράνομη, διότι στερούνταν νομικής βάσεως, παραβίαζε το άρθρο 5 ΣΕΕ και προσέβαλλε το θεμελιώδες δικαίωμα του τεκμηρίου αθωότητας·
 —
 Με το δεύτερο σκέλος προβάλλεται ότι η απόφαση ΣΕΠ είναι παράνομη, στο μέτρο που παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου ως προς τις προϋποθέσεις που αφορούν τη προειδοποίηση «W3b»·
 —
 Με το τρίτο σκέλος προβάλλεται ότι η απόφαση ΣΕΠ είναι παράνομη, στο μέτρο που εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της αρχής της χρηστής διοίκησης, των δικαιωμάτων άμυνας, του θεμελιώδους δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, καθώς και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως·
 —
 Με το τέταρτο σκέλος, το οποίο προβάλλεται επικουρικά, υποστηρίζεται ότι η Επιτροπή παραβίασε την απόφαση ΣΕΠ, την υποχρέωση αιτιολογήσεως που κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη, την υποχρέωση επιμέλειας και την αρχή της αναλογικότητας·
 —
 Με το πέμπτο σκέλος προβάλλεται ότι η αιτιολογία σχετικά με την άρνηση συμφωνίας της Επιτροπής δεν είναι σύννομη, στο μέτρο που δεν λαμβάνει υπόψη τη συγγραφή υποχρεώσεων.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος αφορά τη ζημία που υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα και τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της πλημμελούς συμπεριφοράς της Επιτροπής και της εν λόγω ζημίας.


text:
 7.2.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/48
 Προσφυγή της 2ας Δεκεμβρίου 2008 — Diputación Foral de Vizcaya κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-531/08)
 (2009/C 32/92)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (εκπρόσωποι: I. Sáenz-Cortabarría Fernández και M. Morales Isasi, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να κηρύξει άκυρο το έγγραφο της Γενικής Διευθύνσεως Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής D/53778 [COMP/H4/NM/ed D(2008) 247] της 2ας Οκτωβρίου 2008, στο μέτρο που απαιτεί η ανάκτηση των τόκων στην οποία αναφέρονται οι αποφάσεις 2003/27/ΕΚ και 2002/806/ΕΚ της 11ης Ιουλίου 2001 (φάκελος παράβασης 2007/2215) να πραγματοποιηθεί με την εφαρμογή της μεθόδου του ανατοκισμού και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Οι ισχυρισμοί και τα κύρια επιχειρήματα είναι ίδια με εκείνα που προβλήθηκαν στην υπόθεση Τ-529/08, Diputación Foral de Álava κατά Επιτροπής.


text:
 24.8.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 279/30
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 2015 — European Dynamics Luxembourg κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-536/11) (1)
 ((Δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών - Διαγωνισμός - Παροχή υπηρεσιών πληροφορικής για την ανάπτυξη και συντήρηση λογισμικού, συμβουλευτικών υπηρεσιών και υποστήριξης για διαφόρων ειδών εφαρμογές στον τομέα της πληροφορικής - Κατάταξη της προσφοράς διαγωνιζομένου σε σειρά προτεραιότητας για διάφορες παρτίδες και κατάταξη των προσφορών άλλων διαγωνιζομένων - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Κριτήριο αναθέσεως - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως - Εξωσυμβατική ευθύνη))
 (2015/C 279/36)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες-ενάγουσες: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Λουξεμβούργο)· European Dynamics Belgium SA (Βρυξέλλες, Βέλγιο)· και Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωποι: Ν. Κορογιαννάκης, Μ. Δερμιτζάκης και Ν. Θεολόγου, δικηγόροι)
 Καθής-εναγομένης: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: αρχικώς S. Delaude και V. Savov, στη συνέχεια, S. Delaude, επικουρούμενοι από τον M. O Graber-Soudry, solicitor)
 Αντικείμενο
 Αφενός, αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της Υπηρεσίας Εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 22ας Ιουλίου 2011 να κατατάξει τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, όσον αφορά τις προσφορές που είχαν υποβάλει στο πλαίσιο του διαγωνισμού AO 10340, για την παροχή υπηρεσιών πληροφορικής για την ανάπτυξη και συντήρηση λογισμικού, συμβουλευτικών υπηρεσιών και υποστήριξης για διαφόρων ειδών εφαρμογές στον τομέα της πληροφορικής (ΕΕ 2011/S 66-106099), στην τρίτη θέση της σειράς προτεραιότητας για την παρτίδα αριθ. 1, στην τρίτη θέση της σειράς προτεραιότητας για την παρτίδα αριθ. 4 και στη δεύτερη θέση της σειράς προτεραιότητας για την παρτίδα αριθ. 3, καθώς και των αποφάσεων περί αναθέσεως των επίμαχων συμβάσεων σε άλλους διαγωνιζομένους ως προς την κατάταξή τους, και, αφετέρου, αίτημα αποζημιώσεως.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τις European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA και Ευρωπαϊκή Δυναμική — Προηγμένα Συστήματα Τηλεπικοινωνιών Πληροφορικής και Τηλεματικής ΑΕ στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 355 της 3.12.2011.


text:
 28.1.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 25/63
 Προσφυγή της 30ης Νοεμβρίου 2011 — Dansk Automat Brancheforening κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-601/11)
 (2012/C 25/121)
 Γλώσσα διαδικασίας: η δανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Dansk Automat Brancheforening (Fredericia, Δανία) (εκπρόσωποι: K. Dyekjær, T. Høg και J. Flodgaard)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 1 της αποφάσεως της Επιτροπής της 20ης Σεπτεμβρίου 2011 στην υπόθεση C-35/2010 (πρώην N 302/2010) σχετικά με μέτρα που προτίθεται να εφαρμόσει η Δανία με τη μορφή φόρων επί των τυχερών παιγνίων μέσω διαδικτύου οι οποίοι προβλέπονται στον δανικό νόμο περί φορολογίας των τυχερών παιγνίων·
 —
 να διαπιστώσει την ακυρότητα του άρθρου 1 της αποφάσεως της Επιτροπής της 20ης Σεπτεμβρίου 2011 στην υπόθεση C-35/2010 (πρώην N 302/2010) σχετικά με μέτρα που προτίθεται να εφαρμόσει η Δανία με τη μορφή φόρων επί των τυχερών παιγνίων μέσω διαδικτύου οι οποίοι προβλέπονται στον δανικό νόμο περί φορολογίας των τυχερών παιγνίων καθόσον προβλέπει ότι το μέτρο συμβιβάζεται με την κοινή αγορά κατά το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΣΛΕΕ·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως
 Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει πέντε λόγους.
 1)
 Πρώτος λόγος ακυρώσεως: η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας, καθώς τα επιχειρήματα που προβάλλονται υπέρ του ότι η επίμαχη ενίσχυση –η οποία συνίσταται στο ότι η φορολογία των τυχερών παιγνίων μέσω διαδικτύου είναι κατώτερη από τη φορολογία των τυχερών παιγνίων τα οποία διεξάγονται σε χώρους στη Δανία– συμβιβάζεται με το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γ', δεν σχετίζονται με τα τιθέμενα στη διάταξη αυτή κριτήρια.
 2)
 Δεύτερος λόγος ακυρώσεως: η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί για ουσιώδεις διαδικαστικούς λόγους, επειδή στην προσφεύγουσα δεν δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσει τις απόψεις της επί της εφαρμογής του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΣΛΕΕ.
 3)
 Τρίτος λόγος ακυρώσεως: πλάνη περί το δίκαιο καθόσον η απόφαση της Επιτροπής είναι προδήλως εσφαλμένη, επειδή το άρθρο 107, παράγραφος 3, στοιχείο γ', ΣΛΕΕ δεν επιτρέπει να κριθεί η επίμαχη ενίσχυση συμβατή προς την Συνθήκη και η Επιτροπή υπερέβη τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας βάσει της διατάξεως αυτής.
 4)
 Τέταρτος λόγος ακυρώσεως: κατάχρηση εξουσίας καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση δεν στηρίζεται όντως στους σκοπούς οι οποίοι δικαιολογούν την επίμαχη διάταξη.
 5)
 Πέμπτος λόγος ακυρώσεως: η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον δεν αποδεικνύεται ότι η απόφαση δεν βαίνει πέραν του αναγκαίου ορίου.


text:
 1.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 180/31
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Conseil d’État (Βέλγιο) στις 15 Μαΐου 2009 — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh κατά Région wallonne
 (Υπόθεση C-179/09)
 2009/C 180/53
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Conseil d’État
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγοντες: Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Alix Walsh
 Καθής: Région wallonne
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Μπορεί το άρθρο 1, παράγραφος 5, της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (1) να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής του μια νομοθεσία –όπως είναι το νομοθετικό διάταγμα της Περιφερείας της Βαλλονίας της 17ης Ιουλίου 2008, σχετικά με ορισμένες άδειες για τις οποίες συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος– που περιορίζεται στη μνεία ότι «διαπιστώθηκε ότι συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος» για τη χορήγηση πολεοδομικών αδειών, περιβαλλοντικών αδειών και ενιαίων αδειών σχετικά με τις ενέργειες και τις εργασίες που παραθέτει και που «επικυρώνει» τις άδειες για τις οποίες ορίζει ότι «διαπιστώθηκε ότι συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος»;
 2)
 α)
 Αντιβαίνει στα άρθρα 1, 5, 6, 7, 8 και l0α της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/11/ΕΚ (2) του Συμβουλίου και την οδηγία 2003/35/ΕΚ (3) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, ένα νομικό καθεστώς βάσει του οποίου το δικαίωμα εκτελέσεως ενός σχεδίου το οποίο υπόκειται σε εκτίμηση επιπτώσεων αναγνωρίζεται με νόμο, κατά της οποίας δεν είναι δυνατή η άσκηση ένδικου βοηθήματος ενώπιον δικαστηρίου ή άλλου ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου το οποίο έχει συσταθεί με νομοθετική πράξη, το οποίο να παρέχει τη δυνατότητα να αμφισβητηθεί, τόσο από απόψεως ουσίας όσο και από απόψεως εφαρμοσθείσας διαδικασίας, η απόφαση που αναγνωρίζει το δικαίωμα εκτελέσεως του σχεδίου;
 β)
 Πρέπει να ερμηνευθεί το άρθρο 9 της Συμβάσεως του Aarhus για την πρόσβαση σε πληροφορίες, για τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και για την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα, η οποία συνήφθη στις 25 Ιουνίου 1998 και εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα με την απόφαση του Συμβουλίου 2005/370/ΕΚ, της 17ης Φεβρουαρίου 2005 (4), υπό την έννοια ότι επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να προβλέπουν τη δυνατότητα ασκήσεως ένδικου βοηθήματος ενώπιον δικαστηρίου ή άλλου ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου το οποίο έχει συσταθεί με νόμο προκειμένου να είναι δυνατή η αμφισβήτηση της νομιμότητας, σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα ουσίας ή διαδικασίας που εμπίπτει τόσο στις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου όσο και στις διατάξεις που αφορούν τη διαδικασία και διέπουν την έγκριση σχεδίων που υπόκεινται σε εκτίμηση επιπτώσεων, αποφάσεων, πράξεων ή παραλείψεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 6;
 γ)
 Πρέπει, βάσει της Συμβάσεως του Aarhus για την πρόσβαση σε πληροφορίες, για τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και για την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα, η οποία συνήφθη στις 25 Ιουνίου 1998 και εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα με την απόφαση 2005/370/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2005, το άρθρο 10α της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2003/35/ΕΚ, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να προβλέπουν τη δυνατότητα ασκήσεως ένδικου βοηθήματος ενώπιον δικαστηρίου ή άλλου ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου το οποίο έχει συσταθεί με νόμο προκειμένου να είναι δυνατή η αμφισβήτηση της νομιμότητας των αποφάσεων, των πράξεων ή παραλείψεων που άπτονται οποιουδήποτε ζητήματος ουσίας ή διαδικασίας που εμπίπτει τόσο στις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου όσο και στις διατάξεις για την εφαρμοστέα διαδικασία οι οποίες διέπουν τα σχέδια που υπόκεινται σε εκτίμηση επιπτώσεων;
 (1) Οδηγία 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (ΕΕ L 175, σ. 40).
 (2) Οδηγία 97/11/ΕΚ του Συμβουλίου της 3ης Μαρτίου 1997 περί τροποποιήσεως της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (ΕΕ L 73, σ. 5)
 (3) Οδηγία 2003/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Μαΐου 2003, σχετικά με τη συμμετοχή του κοινού στην κατάρτιση ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων που αφορούν το περιβάλλον και με την τροποποίηση όσον αφορά τη συμμετοχή του κοινού και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, των οδηγιών 85/337/ΕΟΚ και 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου — Δήλωση της Επιτροπής (ΕΕ L 156, σ. 17).
 (4) Απόφαση 2005/370/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2005, για σύναψη, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της σύμβασης για την πρόσβαση σε πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε θέματα περιβάλλοντος (ΕΕ L 124, σ. 1).


text:
 29.6.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 213/10
 Διάταξη του Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 22ας Απριλίου 2015 (αίτηση του Curtea de Apel Suceava - Ρουμανία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) — Casa Judeţeană de Pensii Botoşani κατά Πολυξένης Γουλέτσου
 (Υπόθεση C-598/13) (1)
 ([Προδικαστική παραπομπή - Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου - Πανομοιότυπο προδικαστικό ερώτημα - Κοινωνική ασφάλιση των διακινουμένων εργαζομένων - Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 - Άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο γ' - Εφαρμογή των συμβάσεων κοινωνικής ασφαλίσεως μεταξύ κρατών μελών - Επαναπατριζόμενος πρόσφυγας καταγόμενος από κράτος μέλος - Συμπλήρωση περιόδων απασχολήσεως στο έδαφος άλλου κράτους μέλους - Αίτηση χορηγήσεως συντάξεως γήρατος - Άρνηση])
 (2015/C 213/15)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Curtea de Apel Suceava
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Casa Judeţeană de Pensii Botoşani
 κατά
 Πολυξένης Γουλέτσου
 Διατακτικό
 Το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1992/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, έχει την έννοια ότι διμερής συμφωνία αφορώσα τις παροχές κοινωνικής ασφαλίσεως των υπηκόων ενός από τα συμβαλλόμενα κράτη οι οποίοι απέκτησαν την ιδιότητα των πολιτικών προσφύγων στο έδαφος του ετέρου συμβαλλομένου κράτους, η οποία συνήφθη σε ημερομηνία κατά την οποία το ένα από τα δύο συμβαλλόμενα κράτη δεν είχε ακόμη προσχωρήσει στην Ένωση και η οποία δεν περιλαμβάνεται στο παράρτημα III του κανονισμού αυτού, δεν εξακολουθεί να έχει εφαρμογή στην περίπτωση πολιτικών προσφύγων που επαναπατρίσθηκαν στο κράτος καταγωγής τους πριν τη σύναψη της διμερούς συμφωνίας και την έναρξη ισχύος του εν λόγω κανονισμού.
 (1) ΕΕ C 24 της 25.01.2014


text:
 10.8.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 262/5
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Tribunale ordinario di Campobasso (Ιταλία) στις 11 Μαΐου 2015 — Ποινική διαδικασία κατά Gianpaolo Paoletti κ.λπ.
 (Υπόθεση C-218/15)
 (2015/C 262/06)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Tribunale ordinario di Campobasso
 Ποινική διαδικασία ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά
 Gianpaolo Paoletti, Umberto Castaldi, Domenico Faricelli, Antonio Angelucci, Mauro Angelucci, Antonio D’Ovidio, Camillo Volpe, Alfredo Viali, Giampaolo Canzano, Raffaele Di Giovanni και Antonio Della Valle
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει το άρθρο 7 ΕΣΔΑ, το άρθρο 49 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος διακηρύχθηκε στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου 2000, και το άρθρο 6 [ΣΕΕ] να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2007, έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση του εγκλήματος που προβλέπεται και τιμωρείται από το άρθρο 12 του νομοθετικού διατάγματος 286/1998 (ενοποιημένο κείμενο [περί μεταναστεύσεως]) όσον αφορά τη διευκόλυνση της μεταναστεύσεως και της παραμονής Ρουμάνων υπηκόων στην Ιταλία;
 2)
 Πρέπει τα προαναφερθέντα άρθρα να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι το κράτος μέλος δεν δύναται να εφαρμόσει την αρχή της αναδρομικότητας του ηπιότερου νόμου (αναδρομικότητα in mitius) έναντι προσώπων που, πριν από την 1η Ιανουαρίου 2007 (ή άλλη μεταγενέστερη ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε πλήρη ισχύ η Συνθήκη), ημερομηνία θέσεως σε ισχύ της προσχωρήσεως της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρέβησαν το άρθρο 12 του νομοθετικού διατάγματος 286/1998 (ενοποιημένο κείμενο [περί μεταναστεύσεως]) επειδή διευκόλυναν τη μετανάστευση Ρουμάνων υπηκόων, η οποία πλέον, από την 1η Ιανουαρίου 2007, δεν αποτελεί αξιόποινη πράξη;