text:
 23.6.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 140/6
 Αναίρεση που άσκησε στις 14 Δεκεμβρίου 2006 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα) στις 8 Μαρτίου 2007 στην υπόθεση T-237/02, Technische Glaswerke Ilmenau GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-139/07 P)
 (2007/C 140/11)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: V. Kreuschitz και P. Aalto)
 Αντίδικος κατ' αναίρεση: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Schott Glas, Königreich Schweden, Republik Finnland
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου, της 14ης Δεκεμβρίου 2006 (1), υπόθεση T-237/02, Technische Glaswerke Ilmenau GmbH κατά Επιτροπής, καθόσον δι' αυτής ακυρώθηκε η απόφαση της Επιτροπής, της 28ης Μαΐου 2002 περί απορρίψεως του αιτήματος προσβάσεως στα έγγραφα τα σχετικά με τη διαδικασία ελέγχου των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στην Technischen Glaswerke Ilmenau GmbH και
 —
 να καταδικάσει την Technischen Glaswerke Ilmenau GmbH στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, της 14ης Δεκεμβρίου 2006, στην υπόθεση T-237/02, με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση της Επιτροπή, της 28ης Μαΐου 2002 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα προσβάσεως στα έγγραφα που αφορούν τη διαδικασία ελέγχου των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στην Technischen Glaswerke Ilmenau GmbH.
 Κατά πάγια νομολογία του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου δεν υφίσταται δικαίωμα προσβάσεως των ενδιαφερομένων και, επομένως, και του λαμβάνοντος την ενίσχυση, στα έγγραφα που αφορούν διαδικασία ελέγχου ενισχύσεων. Συνεπώς, οι κρίσεις του Πρωτοδικείου στις σκέψεις 87 έως 89 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως είναι πεπλανημένες καθόσον διαπιστώνεται ότι δεν συντρέχει κανείς προφανής λόγος για την απόρριψη του αιτήματος προσβάσεως στα έγγραφα. Αντιθέτως, βάσει της νομολογίας είναι προφανές ότι τα έγγραφα αυτά καλύπτονται στο σύνολό τους από την εξαίρεση του δικαιώματος προσβάσεως στα έγγραφα και ότι, επομένως, δεν μπορεί να εξετάζεται χωριστά το κάθε έγγραφο.
 Εξάλλου, η διαδικασία ελέγχου ενισχύσεων αποτελεί διαδικασία κατά του χορηγούντος τις ενισχύσεις κράτους, κατά μείζονα λόγο καθόσον οι λαμβάνοντες την ενίσχυση δεν έχουν δικαίωμα για κρατικές ενισχύσεις. Επομένως, όσον αφορά το ζήτημα της προσβάσεως στα έγγραφα πρέπει να ισχύσουν τα όσα το ίδιο το Πρωτοδικείο έχει δεχθεί ως προς τη διαδικασία του άρθρου 226 ΕΚ για τη διαπίστωση παραβάσεως της Συνθήκης, ότι δηλαδή στο πλαίσιο τέτοιων διαδικασιών δεν υφίσταται δικαίωμα του κοινού για πρόσβαση στα έγγραφα.
 Εξάλλου, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση καταλήγει στο παράλογο συμπέρασμα ότι το κοινό, επικαλούμενο τους κανόνες περί διαφάνειας, δηλαδή τις διατάξεις του κανονισμού 1049/2001 (2), έχει περισσότερο εκτεταμένα δικαιώματα προσβάσεως στα έγγραφα από ό,τι ο άμεσα ενδιαφερόμενος αποδέκτης της ενισχύσεως, ο οποίος, επίσης –ακριβώς επειδή είναι άμεσα και ατομικώς ενδιαφερόμενος κατά την έννοια του άρθρου 230 παράγραφος 4 ΕΚ– έχει το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής κατά της αποφάσεως με την οποία περατώνεται η διαδικασία. Ακόμα περισσότερο αδικαιολόγητο, πάντως, είναι το περαιτέρω συμπέρασμα ότι, πράγματι, μπορεί να απορριφθεί το αίτημα του αποδέκτη της ενισχύσεως, βάσει της σχετικής νομολογίας, ενώ στην περίπτωση αιτήματος του αποδέκτη της ενισχύσεως ή ενός μη εμπλεκόμενου τρίτου ο οποίος επικαλείται τον κανονισμό περί διαφάνειας, δεν επιτρέπεται μια υπ' αυτή την έννοια απόφαση σχετικά με το υποβληθέν αίτημα.
 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως η Επιτροπή προσάπτει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι προσδίδεται στον ίδιο όρο, δηλαδή στη λέξη «έγγραφο», όπως χρησιμοποιείται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001 και στο άρθρο 6 του κανονισμού, διαφορετική σημασία. Ενώ στο άρθρο 4, παράγραφος 2, ο όρος αυτός σημαίνει ότι πρέπει να εξετάζονται χωριστά όλα τα επιμέρους έγγραφα το Πρωτοδικείο ερμήνευσε το άρθρο 6 υπό την έννοια ότι μπορεί να ζητηθεί πρόσβαση σε ένα σύνολο εγγράφων που χαρακτηρίζονται ως διοικητικός φάκελος.
 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 255 ΕΚ καθόσον η απόφαση δεν στηρίζεται στο γράμμα της διατάξεως αλλά σε προκείμενες ανεξάρτητες από το γράμμα αυτής της διατάξεως.
 Τέλος, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο πεπλανημένως διαπίστωσε ότι οι δύο διαδικασίες ελέγχου των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στην Technische Glaswerke Ilmenau GmbH είχαν ήδη περατωθεί κατά το χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως επί του αιτήματος προσβάσεως στα διοικητικά έγγραφα ώστε οι αρχές να μην έχουν πλέον κανένα συμφέρον διασφαλίσεως του απορρήτου, πράγμα το οποίο, εν μέρει τουλάχιστον λόγω της εκκρεμούσας ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασίας, δεν ισχύει. Επίσης, το Πρωτοδικείο πεπλανημένως προφανώς έκρινε ότι ο κανονισμός 1049/2001 περιάγει σε αχρησία την προγενέστερη νομολογία και τις σχετικές με τη διαδικασία διατάξεις στον τομέα του ελέγχου των ενισχύσεων.
 (1) ΕΕ C 331, σ. 29.
 (2) ΕΕ L 145, σ. 43.


text:
C 102/2 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 8.4.2000
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ γ) Απο ́ της τελευται ́ας αυτη ́ς ημερομηνι ́ας, το εν λο ́γω
 ποσο ́ γεννα ́ το ́κους υπερημερι ́ας με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 8 %, με ́χρις εξοφλη ́σεως.
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 2) α) Υποχρεω ́ νει το Συμβου ́λιο και την Επιτροπη ́ να κατα-
 της 27ης Ιανουαρι ́ου 2000 βα ́λουν αλληλεγγυ ́ως στον W. H. Brinkhoff αποζη-
 μι ́ωση ́υψους 362 383 NLG.
 στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-104/89 και C-37/90 β) Το ποσο ́ αυτο ́ ει ́ναι τοκοφο ́ρο, με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 (αιτη ́σεις αποζημιω ́ σεως): J. M. Mulder, W. H. Brinkhoff, 1,85 %, απο ́ της 5ης Μαι ̈́ου 1984 με ́χρι της ημερο-
 J. M. M. Muskens, T. Twijnstra (C-104/89) και Otto μηνι ́ας δημοσιευ ́σεως της προσωρινη ́ς αποφα ́σεως.
 Heinemann (C-37/90) κατα ́ Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς
 Ενω ́ σεως και Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 γ) Απο ́ της τελευται ́ας αυτη ́ς ημερομηνι ́ας, το εν λο ́γω
 ποσο ́ γεννα ́ το ́κους υπερημερι ́ας με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 («Συμπληρωματικη ́ εισφορα ́ επι ́ του γα ́λακτος — Εξωσυμ- 8 %, με ́χρις εξοφλη ́σεως.
 βατικη ́ ευθυ ́νη — Αποκατα ́σταση και εκτι ́μηση της
 ζημι ́ας») 3) α) Υποχρεω ́ νει το Συμβου ́λιο και την Επιτροπη ́ να κατα-
 βα ́λουν αλληλεγγυ ́ως στον J. M. M. Muskens αποζη-
 μι ́ωση ́υψους 324 914 NLG.
 (2000/C 102/02)
 β) Το ποσο ́ αυτο ́ ει ́ναι τοκοφο ́ρο, με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 1,85 %, απο ́ της 22ας Νοεμβρι ́ου 1984 με ́χρι της
 (Γλω ́ σσες διαδικασι ́ας: η ολλανδικη ́ και η γερμανικη ́) ημερομηνι ́ας δημοσιευ ́σεως της προσωρινη ́ς αποφα ́-
 σεως.
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ γ) Απο ́ της τελευται ́ας αυτη ́ς ημερομηνι ́ας, το εν λο ́γω
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») ποσο ́ γεννα ́ το ́κους υπερημερι ́ας με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 8 %, με ́χρις εξοφλη ́σεως.
 Στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-104/89 και C-37/90, 4) α) Υποχρεω ́ νει το Συμβου ́λιο και την Επιτροπη ́ να κατα-
 J. M. Mulder, W. H. Brinkhoff, J. M. M. Muskens, T. Twijnstra,
 βα ́λουν αλληλεγγυ ́ως στον T. Twijnstra αποζημι ́ωση
 εκπροσωπου ́μενοι απο ́ τους H. J. Bronkhorst, δικηγο ́ρο Χα ́γης, ́υψους 579 570 NLG.
 και E. H. Pijnacker Hordijk, δικηγο ́ρο 'Αμστερνταμ, με το ́πο
 επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο το δικηγορικο ́ γραφει ́ο J. Loesch,
 11, rue Goethe, και Otto Heinemann, εκπροσωπου ́μενος απο ́ β) Το ποσο ́ αυτο ́ ει ́ναι τοκοφο ́ρο, με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 τον M. Düsing, δικηγο ́ρο Münster, με το ́πο επιδο ́σεων στο 1,85 %, απο ́ της 10ης Απριλι ́ου 1985 με ́χρι της
 Λουξεμβου ́ργο το δικηγορικο ́ γραφει ́ο Lambert, Dupong και ημερομηνι ́ας δημοσιευ ́σεως της προσωρινη ́ς αποφα ́-
 Konsbruck, 14a, rue des Bains, κατα ́ κατα ́ Συμβουλι ́ου της σεως.
 Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως (εκπρο ́σωποι στην υπο ́θεση C-104/89:
 A. Brautigam και G. Houttuin και στην υπο ́θεση C-37/90: γ) Απο ́ της τελευται ́ας αυτη ́ς ημερομηνι ́ας, το εν λο ́γω
 A. Brautigam) και Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́- ποσο ́ γεννα ́ το ́κους υπερημερι ́ας με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 σωποι στην υπο ́θεση C-104/89: T. van Rijn, στην υπο ́θεση 8 %, με ́χρις εξοφλη ́σεως.
 C-37/90: D. Booß, επικουρου ́μενος απο ́ τον H.-J. Rabe), με
 αντικει ́μενο αιτη ́σεις αποζημιω ́σεως δυνα ́μει των α ́ρθρων 178 και — στην υπο ́θεση C-37/90:
 215, δευ ́τερο εδα ́φιο, της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρων 235 ΕΚ και
 288, δευ ́τερο εδα ́φιο, ΕΚ), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο
 απο ́ τους P. J. G. Kapteyn, προεδρευ ́οντα του ́εκτου τμη ́ματος, 5) α) Υποχρεω ́ νει το Συμβου ́λιο και την Επιτροπη ́ να κατα-
 G. Hirsch (εισηγητη ́), και H. Ragnemalm, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγ- βα ́λουν αλληλεγγυ ́ως στον O. Heinemann αποζη-
 γελε ́ας: A. Saggio, γραμματε ́ας: H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος μι ́ωση ́υψους 17 411 DEM.
 διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 27 Ιανουαρι ́ου 2000 απο ́φαση με το
 ακο ́λουθο διατακτικο ́: β) Το ποσο ́ αυτο ́ ει ́ναι τοκοφο ́ρο, με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 1,5 %, απο ́ της 20η ́ς Νοεμβρι ́ου 1984 με ́χρι της
 — στην υπο ́θεση C-104/89: ημερομηνι ́ας δημοσιευ ́σεως της προσωρινη ́ς αποφα ́-
 σεως.
 1) α) Υποχρεω ́ νει το Συμβου ́λιο της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως
 και την Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των να γ) Απο ́ της τελευται ́ας αυτη ́ς ημερομηνι ́ας, το εν λο ́γω
 καταβα ́λουν αλληλεγγυ ́ως στον J. M. Mulder αποζη- ποσο ́ γεννα ́ το ́κους υπερημερι ́ας με ετη ́σιο επιτο ́κιο
 μι ́ωση ́υψους 555 818 NLG. 7 %, με ́χρις εξοφλη ́σεως.
 β) Το ποσο ́ ει ́ναι τοκοφο ́ρο, με ετη ́σιο επιτο ́κιο 1,85 %, — στις δυ ́ο υποθε ́σεις:
 απο ́ 1ης Οκτωβρι ́ου 1984 με ́χρι της ημερομηνι ́ας
 δημοσιευ ́σεως της προσωρινη ́ς αποφα ́σεως, 6) Απορρι ́πτει τις αγωγε ́ς κατα ́ τα λοιπα ́.
 ---pagebreak--- 8.4.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 102/3
 7) Καταδικα ́ζει το Συμβου ́λιο και την Επιτροπη ́ στα Ο κανο ́νας περι ́ αποκλειστικη ́ς διεθνου ́ς δικαιοδοσι ́ας που προ-
 δικαστικα ́ τους ́εξοδα και, αλληλεγγυ ́ως, στο 90 % των βλε ́πει ́οσον αφορα ́ υποθε ́σεις μισθω ́ σεως ακινη ́των το ́αρθρο
 εξο ́δων των εναγο ́ντων, εξαιρε ́σει των εξο ́δων της πραγ- 16, σημει ́ο 1, στοιχει ́ο α', της Συμβα ́σεως της 27ης Σεπτεμβρι ́ου
 ματογνωμοσυ ́νης που διε ́ταξε το ∆ικαστη ́ριο. Το 90 % 1968, για τη διεθνη ́ δικαιοδοσι ́α και την εκτε ́λεση αποφα ́σεων
 των τελευται ́ων αυτω ́ ν εξο ́δων φε ́ρουν αλληλεγγυ ́ως το σε αστικε ́ς και εμπορικε ́ς υποθε ́σεις, ́οπως τροποποιη ́θηκε με τη
 Συμβου ́λιο και η Επιτροπη ́. Το εναπομε ́νον 10 % των εν Συ ́μβαση της 9ης Οκτωβρι ́ου 1978, για την προσχω ́ ρηση του
 λο ́γω εξο ́δων βαρυ ́νει το συ ́νολο των ενα ́γο ́ντων στις Βασιλει ́ου της ∆ανι ́ας, της Ιρλανδι ́ας και του Ηνωμε ́νου Βασιλει ́ου
 δυ ́ο υποθε ́σεις, απο ́ τους οποι ́ους οι ενα ́γοντες στην της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας, με τη Συ ́μβαση
 υπο ́θεση C-104/89 φε ́ρουν ο καθε ́νας το 22 % ο δε της 25ης Οκτωβρι ́ου 1982, για την προσχω ́ ρηση της Ελληνικη ́ς
 O. Heinemann το 12 %. ∆ημοκρατι ́ας, και με τη Συ ́μβαση της 26ης Μαι ̈́ου 1989, για την
 προσχω ́ ρηση του Βασιλει ́ου της Ισπανι ́ας και της Πορτογαλικη ́ς
 (1) EE C 109 της 29.4.1989. EE C 71 της 21.3.1990.
 ∆ημοκρατι ́ας, ́εχει εφαρμογη ́ σε αγωγη ́ αποζημιω ́ σεως λο ́γω
 κακη ́ς συντηρη ́σεως και ζημιω ́ ν που προκλη ́θηκαν σε κατοικι ́α
 την οποι ́α ει ́χε μισθω ́ σει ιδιω
 ́ της για να περα ́σει εκει ́ μερικε ́ς
 εβδομα ́δες διακοπω ́ ν, ακο ́μη κι αν δεν προ ́κειται για ευθει ́α
 αγωγη ́ ασκηθει ́σα απο ́ τον ιδιοκτη ́τη του ακινη ́του, αλλα ́ για
 αγωγη ́ ασκηθει ́σα απο ́ το πρακτορει ́ο ταξιδι ́ων απο ́ το οποι ́ο ο
 ενδιαφερο ́μενος ει ́χε μισθω ́ σει την κατοικι ́α και το οποι ́ο κινει ́
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ́ενδικη διαδικασι ́α κατο ́πιν υποκαταστα ́σεω ́ ς του στα δικαιω
 ́ ματα
 του ιδιοκτη ́τη του ακινη ́του.
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 Οι παρακολουθηματικου ́ χαρακτη ́ρα ρη ́τρες περι ́ ασφα ́λειας
 της 27ης Ιανουαρι ́ου 2000 σε περι ́πτωση υπαναχωρη ́σεως και εγγυη ́σεως επιστροφη ́ς του
 καταβληθε ́ντος απο ́ τον πελα ́τη τιμη ́ματος, τις οποι ́ες περιε ́χουν
 στην υπο ́θεση C-8/98 (αι ́τηση του Landgericht Heilbronn οι γενικοι ́ ́οροι της συμβα ́σεως που συνα ́φθηκε μεταξυ ́ του
 για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Dansommer πρακτορει ́ου αυτου ́ και του μισθωτη ́ και οι οποι ́ες δεν αποτελου ́ν
 A/S κατα ́ Andreas Götz (1) το αντικει ́μενο της διαφορα ́ς της κυ ́ριας δι ́κης, δεν επηρεα ́ζουν
 τη φυ ́ση της συμβα ́σεως ως μισθω ́ σεως ακινη ́του υπο ́ την ́εννοια
 («Συ ́μβαση των Βρυξελλω ́ ν — 'Αρθρο 16, σημει ́ο 1 — της εν λο ́γω διατα ́ξεως της Συμβα ́σεως.
 Αποκλειστικη ́ διεθνη ́ς δικαιοδοσι ́α σε υποθε ́σεις μισ-
 θω ́ σεων ακινη ́των — Πεδι ́ο εφαρμογη ́ς») (1) EE C 72 της 7.3.1998.
 (2000/C 102/03)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 της 27ης Ιανουαρι ́ου 2000
 Στην υπο ́θεση C-8/98, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Landgericht
 Heilbronn (Γερμανι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του στην υπο ́θεση C-190/98 (αι ́τηση του Oberlandesgericht
 Πρωτοκο ́λλου της 3ης Ιουνι ́ου 1971, για την ερμηνει ́α απο ́ το Linz για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Volker
 ∆ικαστη ́ριο της Συμβα ́σεως της 27ης Σεπτεμβρι ́ου 1968 για τη Graf κατα ́ Filzmoser Maschinenbau GmbH (1)
 διεθνη ́ δικαιοδοσι ́α και την εκτε ́λεση αποφα ́σεων σε αστικε ́ς και
 εμπορικε ́ς υποθε ́σεις, με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της («Ελευ ́θερη κυκλοφορι ́α των εργαζομε ́νων — Αποζημι ́ωση
 διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του εθνικου ́ δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ λο ́γω απολυ ́σεως — 'Αρνηση σε περι ́πτωση καταγγελι ́ας
 Dansommer A/S και Andreas Götz, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς της συμβα ́σεως εργασι ́ας απο ́ τον εργαζο ́μενο ενο ́ψει
 αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α του α ́ρθρου 16, σημει ́ο 1, ασκη ́σεως μισθωτη ́ς δραστηριο ́τητας εντο ́ς α ́λλου κρα ́τους
 στοιχει ́ο α', της προαναφερθει ́σας Συμβα ́σεως της 27ης Σεπτεμ- με ́λους»)
 βρι ́ου 1968 (EE 1982, L 388, σ. 7), ο ́πως τροποποιη ́θηκε με τη
 Συ ́μβαση της 9ης Οκτωβρι ́ου 1978, για την προσχω ́ρηση του (2000/C 102/04)
 Βασιλει ́ου της ∆ανι ́ας, της Ιρλανδι ́ας και του Ηνωμε ́νου Βασιλει ́ου
 της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας (EE 1982, L 388, (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 σ. 24), με τη Συ ́μβαση της 25ης Οκτωβρι ́ου 1982, για την
 προσχω ́ρηση της Ελληνικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας (EE L 388, σ. 1), και με
 τη Συ ́μβαση της 26ης Μαι ̈́ου 1989, για την προσχω ́ρηση του (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 Βασιλει ́ου της Ισπανι ́ας και της Πορτογαλικη ́ς ∆ημοκρατι ́ας (EE στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 L 285, σ. 1), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ τους
 R. Schintgen (εισηγητη ́), προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος, προε- Στην υπο ́θεση C-190/98, με αντικει ́μενο αι ́τηση του
 δρευ ́οντα του ́εκτου τμη ́ματος, P. J. G. Kapteyn και G. Hirsch, Oberlandesgericht Linz (Αυστρι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο,
 δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: A. La Pergola, γραμματε ́ας: κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου
 H. A. Rühl, κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 234 ΕΚ), με την οποι ́α ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που
 27 Ιανουαρι ́ου 2000 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: εκκρεμει ́ ενω ́πιον του εθνικου ́ δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Volker Graf

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 23.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 262/25
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, υποβληθείσα με διάταξη του Bundesfinanzhof της 14ης Ιουλίου 2004 επί της υποθέσεως Centro di Musicologia Walter Stauffer κατά Finanzamt München für Körperschaften
 (Υπόθεση C-386/04)
 (2004/C 262/47)
 Με διάταξη της 14ης Ιουλίου 2004 επί της υποθέσεως Centro di Musicologia Walter Stauffer κατά Finanzamt München für Körperschaften, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Σεπτεμβρίου 2004, το Bundesfinanzhof υποβάλλει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
 Αντιβαίνει προς το άρθρο 52 σε συνδυασμό με το άρθρο 58, προς το άρθρο 59 σε συνδυασμό με τα άρθρα 66 και 58 καθώς και προς το άρθρο 73 Β ΣΕΚ, το γεγονός ότι, αντιθέτως προς ό,τι συμβαίνει με κοινωφελές ίδρυμα υπέχον απεριόριστη φορολογική υποχρέωση στην ημεδαπή και ποριζόμενο αντίστοιχα εισοδήματα, δεν απαλλάσσεται του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κοινωφελές ίδρυμα ιδιωτικού δικαίου άλλου κράτους μέλους, το οποίο υπέχει περιορισμένη φορολογική υποχρέωση στην ημεδαπή για έσοδα από μισθώματα;


text:
 14.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 223/63
 Προσφυγή της 12ης Μαΐου 2014 — Azarov κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-332/14)
 2014/C 223/65
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Oleksii Mykolayovych Azarov (Κίεβο, Ουκρανία) (εκπρόσωποι: G. Lansky και A. Egger, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, την απόφαση 2014/119/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 5ης Μαρτίου 2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και φορέων ενόψει της κατάστασης στην Ουκρανία (ΕΕ L 66, σ. 26), την εκτελεστική απόφαση 2014/216/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 14ης Απριλίου 2014, για την εφαρμογή της απόφασης 2014/119/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και φορέων ενόψει της κατάστασης στην Ουκρανία (ΕΕ L 111, σ. 91), τον κανονισμό (ΕΕ) 208/2014 του Συμβουλίου, της 5ης Μαρτίου 2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και φορέων ενόψει της κατάστασης στην Ουκρανία (ΕΕ L 66, σ. 1), και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 381/2014 του Συμβουλίου, της 14ης Απριλίου 2014, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 208/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και οργανισμών λόγω της κατάστασης στην Ουκρανία (ΕΕ L 111, σ. 33), καθόσον οι πράξεις αυτές αφορούν τον προσφεύγοντα,
 —
 να διατάξει, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 64 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, μέτρα οργάνωσης της διαδικασίας,
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
 Λόγοι ακύρωσης και κύρια επιχειρήματα
 Ο προσφεύγων προβάλλει πέντε λόγους ακύρωσης προς στήριξη της προσφυγής του.
 1.
 Πρώτος λόγος: Παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης.
 Συναφώς ο προσφεύγων ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η αιτιολογία των προσβαλλόμενων νομικών πράξεων δεν παρέχει τη δυνατότητα ούτε στον προσφεύγοντα να τις προσβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ούτε στο Γενικό Δικαστήριο να ελέγξει τη νομιμότητά τους.
 2.
 Δεύτερος λόγος: Προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
 Στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου ακύρωσης ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι έχουν προσβληθεί το δικαίωμα ιδιοκτησίας και το δικαίωμα άσκησης οικονομικής δραστηριότητας. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι τα επιβληθέντα περιοριστικά μέτρα είναι δυσανάλογα. Τέλος, ισχυρίζεται ότι έχουν προσβληθεί τα δικαιώματα άμυνάς του.
 3.
 Τρίτος λόγος: Κατάχρηση εξουσίας.
 Συναφώς ο προσφεύγων ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι το Συμβούλιο ενήργησε κατά κατάχρηση εξουσίας, διότι με την επιβολή των περιοριστικών μέτρων στον προσφεύγοντα επιδίωκε πρωτίστως άλλους σκοπούς και όχι την πραγματική παγίωση και υποστήριξη του κράτους δικαίου και τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ουκρανία.
 4.
 Τέταρτος λόγος: Παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης.
 Στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου ακύρωσης ο προσφεύγων βάλλει ιδιαίτερα κατά της προσβολής του δικαιώματος για αμερόληπτη μεταχείριση, της προσβολής του δικαιώματος για δίκαιη μεταχείριση και της προσβολής του δικαιώματος για προσεκτική εξέταση των πραγματικών περιστατικών.
 5.
 Πέμπτος λόγος: Πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης.


text:
 4.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 328/22
 Αναίρεση που άσκησε στις 27 Σεπτεμβρίου 2010 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 7 Ιουλίου 2010 στην υπόθεση T-111/07, Agrofert Holding a.s. κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-477/10 P)
 ()
 2010/C 328/39
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: B. Smulders, P. Costa de Oliveira, V. Bottka)
 Αντίδικοι κατ’ αναίρεση: Agrofert Holding a.s., Βασίλειο της Σουηδίας, Δημοκρατία της Φινλανδίας, Βασίλειο της Δανίας, Polski Koncern Naftowy Orlen SA
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Ιουλίου 2010 στην υπόθεση Τ-111/07, Agrofert Holding a.s. κατά Επιτροπής·
 —
 να κρίνει οριστικώς επί των ζητημάτων που αποτελούν αντικείμενο της παρούσας αιτήσεως αναιρέσεως· και
 —
 να καταδικάσει την προσφεύγουσα της υποθέσεως Τ-111/07 στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή τόσο κατά την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου όσο και κατά την αναιρετική διαδικασία.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Η παρούσα αίτηση αναιρέσεως αφορά την ερμηνεία των εξαιρέσεων από το δικαίωμα προσβάσεως στα έγγραφα, οι οποίες αφορούν (i) τους σκοπούς επιθεωρήσεως, έρευνας και οικονομικού ελέγχου (στο εξής: εξαίρεση σχετική με τις έρευνες), (ii) την προστασία των εμπορικών συμφερόντων φυσικού ή νομικού προσώπου (στο εξής: εξαίρεση σχετική με τα εμπορικά συμφέροντα), (iii) την προστασία της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής (στο εξής: εξαίρεση σχετική με τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων) και (iv) την προστασία της παροχής νομικών συμβουλών (στο εξής: εξαίρεση σχετική με την παροχή νομικών συμβουλών). Οι εξαιρέσεις αυτές προβλέπονται, αντιστοίχως, στο άρθρο 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, στο άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, στο άρθρο 4, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και στο άρθρο 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (1) (στο εξής: κανονισμός 1049/2001).
 Πιο συγκεκριμένα, η αίτηση αναιρέσεως αφορά την εφαρμογή των εξαιρέσεων αυτών στα έγγραφα φακέλου της Επιτροπής αφορώντος διαδικασία ελέγχου των συγκεντρώσεων σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) 139/2004 (2) (στο εξής: κανονισμός περί συγκεντρώσεων).
 Η Επιτροπή φρονεί ότι η αναιρειβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει νομικές πλάνες όσον αφορά την ερμηνεία των προμνησθεισών εξαιρέσεων, καθόσον δεν λαμβάνει υπόψη της τα ιδιαίτερα χαρακτηριτικά των διαδικασιών του δικαίου του ανταγωνισμού και τις εγγυήσεις που παρέχει ο κανονισμός περί συγκεντρώσεων στις επιχειρήσεις που μετέχουν σε διαδικασία συγκεντρώσεως. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο, με την απόφασή του, δεν επεδίωξε την εξασφάλιση γνήσιας και αρμονικής ισορροπίας μεταξύ των δύο εφαρμοστέων νομικών καθεστώτων στην περίπτωση αυτή. Αντιθέτως, ερμήνευσε εσφαλμένως τους κανόνες περί προσβάσεως στα έγγραφα και, πράττοντας αυτό, κατέστησε αδύνατη την εφαρμογή των κανόνων περί συγκεντρώσεων.
 Το πρώτο ζήτημα που υποβάλλεται στην κρίση του Δικαστηρίου αφορά την έκταση εφαρμογής της υποχρεώσεως τηρήσεως του επαγγελματικού απορρήτου, όπως αυτή προβλέπεται από τον κανονισμό περί συγκεντρώσεων και από το άρθρο 339 ΣΛΕΕ, για τους σκοπούς της ερμηνείας των εξαιρέσεων από το δικαίωμα προσβάσεως, ιδίως όσον αφορά τις εξαιρέσεις τις σχετικές με τις έρευνες και με τα εμπορικά συμφέροντα.
 Το δεύτερο ζήτημα που υποβάλλεται στην κρίση του Δικαστηρίου αφορά το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου σύμφωνα με το οποίο δεν υπήρχαν ιδιαίτερες περιστάσεις στην υπόθεση αυτή ώστε να μην επιτραπεί η πρόσβαση στα έγγραφα, χωρίς να είναι η Επιτροπή υποχρεωμένη να εξετάσει, συγκεκριμένα και κατά περίπτωση, κάθε ζητούμενο έγγραφο και να αιτιολογήσει λεπτομερώς την άρνηση σε σχέση με το περιεχόμενο κάθε ζητουμένου εγγράφου.
 Το τρίτο ζήτημα αφορά την περιοριστική ερμηνεία της σχετικής με τις έρευνες εξαιρέσεως, σύμφωνα με την οποία η εξαίρεση αυτή δεν έχει εφαρμογή μετά την εκ μέρους της Επιτροπής λήψη της αποφάσεως περί περατώσεως της διοικητικής διαδικασίας ελέγχου της συγκεντρώσεως.
 Το τέταρτο ζήτημα που υποβάλλεται στην κρίση του Δικαστηρίου αφορά την έκταση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως σχετικά με την απόδειξη της υπάρξεως κινδύνου παραβιάσεως του απορρήτου, ιδίως όσον αφορά την προστασία των εμπορικών συμφερόντων, τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων και την παροχή νομικών συμβουλών.
 Τέλος, το πέμπτο ζήτημα που υποβάλλεται στην κρίση του Δικαστηρίου αφορά την ερμηνεία των κανόνων περί μερικής προσβάσεως. Η Επιτροπή φρονεί ότι, προκειμένου να μπορεί να διεξάγει αποτελεσματικά τις έρευνές της όσον αφορά τις συγκεντρώσεις επιχειρήσεων, οφείλει να συμμορφώνεται προς τις υποχρεώσεις που της επιβάλλει ο κανονισμός περί συγκεντρώσεων, ιδίως τις υποχρεώσεις που αφορούν το επαγγελματικό απόρρητο, ανεξαρτήτως του αν η απόφασή της έχει καταστεί οριστική. Εξάλλου, όταν οι διαδικαστικοί κανόνες που διέπουν ένα συγκεκριμένο πεδίο δραστηριότητας, όπως ερμηνεύονται από τη νομολογία, παρέχουν προστασία σε ορισμένα έγγραφα, όπως τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής, πρέπει να αναγνωρίζεται ότι υπέρ των εγγράφων αυτών ισχύει γενικό τεκμήριο μη προσβασιμότητας κατά τον κανονισμό 1049/2001. Η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου δημιουργεί αμφιβολίες ως προς τη δυνατότητα της Επιτροπής να διεξάγει τις έρευνές της στον τομέα αυτόν καθώς και ως προς τα δικαιώματα των μερών που έχουν υποβάλει έγγραφα στην Επιτροπή, η δε παρούσα αίτηση αναιρέσεως σκοπεί να επιτρέψει στο Δικαστήριο να διευκρινίσει την ορθή προσέγγιση.
 Συνεπώς, η Επιτροπή ασκεί την παρούσα αίτηση αναιρέσεως προκειμένου το Δικαστήριο να κρίνει επί ζητημάτων θεμελιώδους σημασίας που ανέκυψαν με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και να παράσχει λογική και αρμονική ερμηνεία των δύο επίδικων νομοθετημάτων.
 (1) ΕΕ L 145, σ. 43.
 (2) Κανονισμός (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ L 24, σ. 1).


text:
 9.2.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 37/14
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Oberster Gerichtshof (Αυστρία) στις 29 Νοεμβρίου 2007 — Fachverband der Buch- und Mediawirtschaft κατά LIBRO Handelsgesellschaft mbH
 (Υπόθεση C-531/07)
 (2008/C 37/19)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Ενάγων: Fachverband der Buch– und Mediawirtschaft
 Εναγομένη: LIBRO Handelsgesellschaft mbH
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 28 EΚ την έννοια ότι απαγορεύει, αφεαυτού, την εφαρμογή εθνικών διατάξεων, οι οποίες υποχρεώνουν μόνο τους εισαγωγείς γερμανόγλωσσων βιβλίων, για τα εισαγόμενα στην ημεδαπή βιβλία, να καθορίζουν και να ανακοινώνουν επιβεβλημένη τιμή λιανικής πωλήσεως, διευκρινιζομένου ότι ο εισαγωγέας δεν μπορεί να καθορίσει τιμή χαμηλότερη, αφαιρουμένου του φόρου προστιθέμενης αξίας που περιέχεται σ' αυτήν, από την τιμή λιανικής πωλήσεως την οποία καθόρισε ή συνέστησε ο εκδότης για το κράτος εκδόσεως, ή από την τιμή λιανικής πωλήσεως την οποία καθόρισε ή συνέστησε για την ημεδαπή εκδότης που δεν έχει την έδρα του σε συμβαλλόμενο κράτος στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (EΟΧ), πλην όμως, κατά παρέκκλιση από τον ως άνω κανόνα, ο εισαγωγέας ο οποίος αγοράζει εντός κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία για τον ΕΟΧ σε χαμηλότερη τιμή η οποία αποκλίνει από τη συνήθη τιμή αγοράς μπορεί να καθορίσει τιμή χαμηλότερη από την τιμή που καθόρισε ή συνέστησε ο εκδότης για το κράτος εκδόσεως — στην περίπτωση επανεισαγωγών από την τιμή που καθόρισε ο ημεδαπός εκδότης — ανάλογα με το επιτευχθέν εμπορικό πλεονέκτημα;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο υπ' αριθμ. 1 ερώτημα:
 Δικαιολογείται η αφεαυτής αντίθετη προς το άρθρο 28 EΚ — εν πάση περιπτώσει και ως τρόπος πωλήσεως που θίγει την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων — εθνική νομοθεσία περί επιβεβλημένων τιμών για τα βιβλία κατά το υπ' αριθμ. 1 ερώτημα, της οποίας ο σκοπός περιγράφεται εντελώς γενικά με την επίκληση της ανάγκης να ληφθούν υπόψη «η θέση του βιβλίου ως πολιτιστικού αγαθού, τα συμφέροντα των καταναλωτών για λογικές τιμές των βιβλίων και τα επιχειρηματικά δεδομένα του εμπορίου βιβλίων», δυνάμει του άρθρου 30 ΕΚ ή του άρθρου 151 EΚ, για παράδειγμα λόγω του γενικού συμφέροντος για την προώθηση της παραγωγής βιβλίων, της ποικιλίας σε βιβλία σε ρυθμισμένες τιμές και της ποικιλίας σε βιβλιοπωλεία — παρά την έλλειψη εμπειρικών δεδομένων, βάσει των οποίων θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι το μέσον της νομοθετικά επιβεβλημένης τιμής των βιβλίων είναι πρόσφορο για την επίτευξη των επιδιωκομένων με αυτή σκοπών;
 3)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο υπ' αριθμ. 1. ερώτημα:
 Συνάδει η εθνική νομοθεσία περί επιβεβλημένων τιμών για τα βιβλία κατά το υπ' αριθμ. 1 ερώτημα προς τα άρθρα 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ', 10 και 81 EΚ, μολονότι αυτή συνέχισε και αντικατέστησε, χωρίς διακοπή ούτε διαφορά επί της ουσίας, το προγενέστερο σύστημα επιβεβλημένων τιμών για τα βιβλία, το οποίο στηριζόταν στη συμβατική δέσμευση των βιβλιοπωλών να εφαρμόζουν τις τιμές που καθόρισαν οι εκδότες για τα εκδοτικά προϊόντα (σύστημα Sammelrevers 1993);


text:
 21.12.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 377/14
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Νοεμβρίου 2013 — North Drilling κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-552/12) (1)
 (Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας - Περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν με σκοπό την παρεμπόδιση της διαδόσεως των πυρηνικών όπλων - Δέσμευση κεφαλαίων - Πλάνη περί τα πράγματα - Περιορισμός των αναδρομικών αποτελεσμάτων της ακυρώσεως)
 2013/C 377/33
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: North Drilling Co. (Τεχεράνη, Ιράν) (εκπρόσωποι: J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea και J. Iriarte Ángel, δικηγόροι)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκπρόσωποι: M. Bishop και A. De Elera)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως, αφενός, της αποφάσεως 2012/635/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2012, η οποία τροποποιεί την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (EE L 282, σ. 58), και, αφετέρου, του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 945/2012 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2012, ο οποίος θέτει σε εφαρμογή τον κανονισμό (ΕΕ) 267/2012, για την υιοθέτηση περιοριστικών μέτρων κατά του Ιράν (EE L 282, σ. 16), καθόσον οι πράξεις αυτές αφορούν την προσφεύγουσα.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση 2012/635/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2012, η οποία τροποποιεί την απόφαση 2010/413/ΚΕΠΠΑ για τα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν, καθόσον αναγράφει το όνομα της North Drilling Co. στο παράρτημα II της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για τα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσεως 2007/140/ΚΕΠΠΑ.
 2)
 Ακυρώνει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 945/2012 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2012, ο οποίος θέτει σε εφαρμογή τον κανονισμό (ΕΕ) 267/2012 για την υιοθέτηση περιοριστικών μέτρων κατά του Ιράν, καθόσον αναγράφει το όνομα της North Drilling στο παράρτημα IX του κανονισμού (ΕΕ) 267/2012 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 2012, για τα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) 961/2010.
 3)
 Ακυρώνει το παράρτημα IX του κανονισμού 267/2012 καθόσον αφορά την North Drilling.
 4)
 Οι έννομες συνέπειες της αποφάσεως 2010/413, όπως τροποποιήθηκε από την απόφαση 2012/635, διατηρούνται σε σχέση με τη North Drilling, από την έναρξη ισχύος της, είκοσι ημέρες από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έως ότου η ακύρωση του κανονισμού 267/2012 αρχίσει να παράγει τα αποτελέσματά της.
 5)
 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και αυτά στα οποία υποβλήθηκε η North Drilling, στο πλαίσιο της παρούσας δίκης και της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
 (1) EE C 46 της 16.2.2013.


text:
 2.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 294/27
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως υποβληθείσα από την Commissione Tributaria Provinciale di Milano (Ιταλία) στις 18 Σεπτεμβρίου 2006 — Bakemark Italia Srl κατά Agenzia Entrate Ufficio Milano 1
 (Υπόθεση C-386/06)
 (2006/C 294/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Αιτούν δικαστήριο
 Commissione Tributaria Provinciale di Milano
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Bakemark Italia Srl
 Καθής: Agenzia Entrate Ufficio Milano 1
 Προδικαστικά ερωτήματα
 «Αντιβαίνει το άρθρο 19 bis, παράγραφος 1, σημεία c', d' και e' του DPR 633 της 26ης Οκτωβρίου 1972 στο άρθρο 17 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ (1), του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977»;
 (1) EE L 145, σ. 1.


text:
 16.10.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 347/36
 Προσφυγή της 7ης Αυγούστου 2017 — SFP Asset Management κ.λπ. κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (SRB)
 (Υπόθεση T-502/17)
 (2017/C 347/45)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: SFP Asset Management, S.A. (Γενεύη, Ελβετία), Twenty First Trade Inc. (Παναμάς, Παναμάς), Merlos Infor, S.L. (Μπανταλόνα, Ισπανία) (εκπρόσωπος: J. Gálvez Pascual, δικηγόρος)
 Καθού: Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να διαπιστώσει ότι το SRB παρέβη το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθόσον εξέδωσε κατά την εκτελεστική σύνοδό του της 7ης Ιουνίου 2017 την απόφαση SRB/EES/2017/08, με την οποία ενέκρινε το καθεστώς εξυγίανσης του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος Banco Popular Español, S.A.·
 —
 να ακυρώσει συνεπώς με ex tunc αποτελέσματα την εν λόγω απόφαση καθώς και τις μεταγενέστερες εκτελεστικές πράξεις που εκδόθηκαν ενδεχομένως από το SRB.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι και τα κύρια επιχειρήματα είναι παρόμοιοι προς τα όσα προβάλλονται στις υποθέσεις T-478/17, Mutualidad de la Abogacía και Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno και SFL κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-483/17, García Suárez κ.λπ. κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-484/17, Fidesban κ.λπ. κατά Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, T-497/17, Sáchez del Valle και Calatrava Real State 2015 κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, και T-498/17, Pablo Alvarez de Linera Granda κατά Επιτροπής και Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης.


text:
 4.11.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 316/9
 1) Η Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α, μη επιβα ́λλοντας τον φο ́ρο προστι- παρε ́βη τις υποχρεω ́σεις που υπε ́χει απο ́ τη Συνθη ́κη ΕΚ, το
 θε ́μενης αξι ́ας στα διο ́δια αυτοκινητοδρο ́μων που εισπρα ́τ- ∆ικαστη ́ριο συγκει ́μενο απο ́ τους G. C. Rodrı́guez Iglesias, Προ ́-
 τονται ως αντιπαροχη ́ λο ́γω της παρεχο ́μενης υπηρεσι ́ας εδρο, J. C. Moitinho de Almeida (εισηγητη ́), L. Sevón και
 στους χρη ́στες, δοθε ́ντος ́οτι η υπηρεσι ́α αυτη ́ δεν παρε ́χεται R. Schintgen, προε ́δρους τμη ́ματος, P. J. G. Kapteyn, C. Gul-
 απο ́ οργανισμο ́ δημοσι ́ου δικαι ́ου, κατα ́ την ́εννοια του mann, J.-P. Puissochet, P. Jann, H. Ragnemalm, Β. Σκουρη ́ και
 ́αρθρου 4, παρα ́γραφος 5, της ́εκτης οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ F. Macken, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: S. Alber, γραμματε ́ας:
 του Συμβουλι ́ου, της 17ης Μαι ̈́ου 1977, περι ́εναρμονι ́σεως D. Louterman-Hubeau και Η. A. Rühl, κυ ́ριοι υπα ́λληλοι διοι-
 των νομοθεσιω ́ ν των κρατω ́ ν μελω ́ ν, των σχετικω ́ ν με κη ́σεως, εξε ́δωσε στις 12 Σεπτεμβρι ́ου 2000 απο ́φαση με το
 τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ ν — Κοινο ́ συ ́στημα φο ́ρου ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 προστιθεμε ́νης αξι ́ας: ομοιο ́μορφη φορολογικη ́ βα ́ση, και μη
 θε ́τοντας στη δια ́θεση της Επιτροπη ́ς, ως ιδι ́ους πο ́ρους εκ 1) Η Ιρλανδι ́α, μη επιβα ́λλοντας τον φο ́ρο προστιθε ́μενης αξι ́ας
 του φο ́ρου προστιθε ́μενης αξι ́ας, τα αντιστοιχου ́ντα στον στα διο ́δια που εισπρα ́ττονται για τη χρη ́ση των οδω ́ ν και
 φο ́ρο ποσα ́ που ́οφειλε να εισπρα ́ξει επι ́ των διοδι ́ων στους γεφυρω ́ ν επι ́ καταβολη ́ διοδι ́ων ως αντιπαροχη ́ς για την
 αυτοκινητοδρο ́μους, πλε ́ον το ́κων υπερημερι ́ας, παρε ́βη τις παρεχο ́μενη στους χρη ́στες υπηρεσι ́ας, δοθε ́ντος ́οτι η
 υποχρεω ́ σεις που υπε ́χει απο ́ τα ́αρθρα 2 και 4 της εν υπηρεσι ́α αυτη ́ δεν παρε ́χεται απο ́ οργανισμο ́ δημοσι ́ου
 λο ́γω οδηγι ́ας και απο ́ τους κανονισμου ́ς (ΕΟΚ, Ευρατο ́μ) δικαι ́ου, κατα ́ την ́εννοια του ́αρθρου 4, παρα ́γραφος 5,
 1553/89 του Συμβουλι ́ου, της 29ης Μαι ̈́ου 1989, για το της ́εκτης οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της
 ομοιο ́μορφο οριστικο ́ καθεστω ́ ς εισπρα ́ξεως των ιδι ́ων 17ης Μαι ̈́ου 1977, περι ́εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ ν των
 πο ́ρων που προε ́ρχονται απο ́ τον φο ́ρο προστιθεμε ́νης αξι ́ας, κρατω ́ ν μελω ́ ν, των σχετικω ́ ν με τους φο ́ρους κυ ́κλου
 και 1552/89 του Συμβουλι ́ου, της 29ης Μαι ̈́ου 1989, για εργασιω ́ ν — Κοινο ́ συ ́στημα φο ́ρου προστιθεμε ́νης αξι ́ας:
 την εφαρμογη ́ της αποφα ́σεως 88/376/ΕΟΚ, Ευρατο ́μ, για ομοιο ́μορφη φορολογικη ́ βα ́ση, και μη θε ́τοντας στη δια ́θεση
 το συ ́στημα των ιδι ́ων πο ́ρων των Κοινοτη ́των. της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των, ως ιδι ́ους
 πο ́ρους εκ του φο ́ρου προστιθε ́μενης αξι ́ας, τα αντιστοιχου ́-
 2) Καταδικα ́ζει τη Γαλλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα. ντα στον φο ́ρο ποσα ́ που ́οφειλε να εισπρα ́ξει επι ́ των
 διοδι ́ων, πλε ́ον το ́κων υπερημερι ́ας, παρε ́βη τις υποχρεω ́ σεις
 (1) EE C 295 της 27.9.1997. που υπε ́χει απο ́ τα ́αρθρα 2 και 4 της εν λο ́γω οδηγι ́ας
 και απο ́ τους κανονισμου ́ς (ΕΟΚ, Ευρατο ́μ) 1553/89 του
 Συμβουλι ́ου, της 29ης Μαι ̈́ου 1989, για το ομοιο ́μορφο
 οριστικο ́ καθεστω ́ ς εισπρα ́ξεως των ιδι ́ων πο ́ρων που προε ́ρ-
 χονται απο ́ το φο ́ρο προστιθεμε ́νης αξι ́ας, και 1552/89
 του Συμβουλι ́ου, της 29ης Μαι ̈́ου 1989, για την εφαρμογη ́
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ της αποφα ́σεως 88/376/ΕΟΚ, Ευρατο ́μ, για το συ ́στημα
 των ιδι ́ων πο ́ρων των Κοινοτη ́των.
 της 12ης Σεπτεμβρι ́ου 2000
 2) Καταδικα ́ζει την Ιρλανδι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 στην υπο ́θεση C-358/97: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 τη ́των κατα ́ Ιρλανδι ́ας (1) (1) EE C 387 της 20.12.1997.
 («Παρα ́βαση κρα ́τους με ́λους — 'Αρθρο 4, παρα ́γραφος 5,
 της ́εκτης οδηγι ́ας ΦΠΑ — ∆ια ́θεση προς χρη ́ση οδω ́ν
 ́εναντι καταβολη ́ς διοδι ́ων — Μη υπαγωγη ́ τους στον
 ΦΠΑ — Κανονισμοι ́ (ΕΟΚ, Ευρατο ́μ) 1552/89 και 1553/89
 — 'Ιδιοι πο ́ροι προερχο ́μενοι απο ́ τον ΦΠΑ») ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (2000/C 316/16) της 12ης Σεπτεμβρι ́ου 2000
 στην υπο ́θεση C-359/97: Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινο-
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́) τη ́των κατα ́ Ηνωμε ́νου Βασιλει ́ου της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας
 και Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας (1)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») («Παρα ́βαση κρα ́τους με ́λους — 'Αρθρο 4, παρα ́γραφος 5,
 της ́εκτης οδηγι ́ας ΦΠΑ — ∆ια ́θεση προς χρη ́ση οδω ́ν
 Στην υπο ́θεση C-358/97, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των ́εναντι καταβολη ́ς διοδι ́ων — Μη υπαγωγη ́ τους στον
 (εκπρο ́σωποι: H. Michard και B. Doherty) κατα ́ Ιρλανδι ́ας (εκπρο ́- ΦΠΑ — Κανονισμοι ́ (ΕΟΚ, Ευρατο ́μ) 1552/89 και 1553/89
 σωπος: M. A. Buckley, επικουρου ́μενος απο ́ τους D. Sherlock, — 'Ιδιοι πο ́ροι προερχο ́μενοι απο ́ τον ΦΠΑ»)
 T. McCann και D. Moloney), με αντικει ́μενο να αναγνωριστει ́ ο ́τι
 η Ιρλανδι ́α, μη επιβα ́λλοντας, κατα ́ παρα ́βαση των α ́ρθρων 2 και 4, (2000/C 316/17)
 παρα ́γραφοι 1, 2 και 5, της ́εκτης οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ του
 Συμβουλι ́ου, της 17ης Μαι ̈́ου 1977, περι ́ εναρμονι ́σεως των (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν, των σχετικω ́ν με τους φο ́ρους
 κυ ́κλου εργασιω ́ν — Κοινο ́ συ ́στημα φο ́ρου προστιθεμε ́νης αξι ́ας: (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 ομοιο ́μορφη φορολογικη ́ βα ́ση (ΕΕ ειδ. ́εκδ. 09/001, σ. 49), τον στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 φο ́ρο προστιθε ́μενης αξι ́ας στα διο ́δια που εισπρα ́ττονται για τη
 χρη ́ση των οδω ́ν και γεφυρω ́ν ́εναντι διοδι ́ων στην Ιρλανδι ́α και μη Στην υπο ́θεση C-359/97, Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 θε ́τοντας στη δια ́θεση της Επιτροπη ́ς τα ποσα ́ των ιδι ́ων πο ́ρων και (εκπρο ́σωποι: H. Michard και B. Doherty) κατα ́ Ηνωμε ́νου Βασι-
 των το ́κων υπερημερι ́ας εν συνεχει ́α της ως α ́νω παραβα ́σεως, λει ́ου της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας (εκπρο ́σωπος:


text:
5.4.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 83/5
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ προηγουμένως ο κατηγορούμενος έχει εκπληρώσει ορισμένες
 υποχρεώσεις, μεταξύ των οποίων καταλέγεται π.χ. η καταβολή
 ορισμένου χρηματικού ποσού που έχει καθορίσει ο εισαγγελέας.
 της 11ης Φεβρουαρίου 2003
 (1 ) ΕΕ C 212 της 28.7.2001, ΕΕ C 348 της 8.12.2001.
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-187/01 και C-385/01
 (αίτηση των Oberlandesgericht Köln και Rechtbank van
 eerste aanleg te Veurne για την έκδοση προδικαστικής
 αποφάσεως): Hüseyin Gözütok (C-187/01) και Klaus
 Brügge (C-385/01) (1)
 («Σύμβαση εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν — ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 Αρχή ne bis in idem — Πεδίο εφαρμογής — Αποφάσεις με
 τις οποίες ο εισαγγελέας, χωρίς την παρέμβαση δικαστη- (δεύτερο τμήμα)
 ρίου, παύει οριστικά την ποινική δίωξη, αφού ο κατηγορού-
 μενος εκπληρώσει ορισμένες υποχρεώσεις»)
 της 13ης Φεβρουαρίου 2003
 (2003/C 83/08) στην υπόθεση C-85/02: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο-
 τήτων κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας ( 1)
 (Γλώσσες διαδικασίας: η γερμανική και η ολλανδική)
 («Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη μεταφοράς
 στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 91/439/ΕOΚ»)
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 (2003/C 83/09)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-187/01 και C-385/01, με
 αντικείμενο αιτήσεις αφενός του Oberlandesgericht Köln (Γερμα- (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημοσιευθεί
 νία) και αφετέρου του Rechtbank van eerste aanleg te Veurne στη «Συλλογή της Νομολογίας»)
 (Βέλγιο) προς το ∆ικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 35 ΕΕ,
 με τις οποίες ζητήθηκε, στο πλαίσιο των ποινικών δικών που
 εκκρεμούν ενώπιον των αιτούντων δικαστηρίων κατά Ηüseyin
 Gözütok (C-187/01) και Klaus Brügge (C-385/01), η έκδοση Στην υπόθεση C-85/02, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 54 (εκπρόσωπος: M. Wolfcarius) κατά Γαλλικής ∆ημοκρατίας (εκπρό-
 σωποι: G. de Bergues και S. Pailler), με αντικείμενο να διαπιστωθεί
 της σύμβασης εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν, της
 14ης Ιουνίου 1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της ότι η Γαλλική ∆ημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθε-
 Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής ∆ημοκρα- τικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες
 για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του σημείου 12 του
 τίας της Γερμανίας και της Γαλλικής ∆ημοκρατίας, σχετικά με τη
 σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα (ΕΕ 2000, παραρτήματος II της οδηγίας 91/439/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της
 29ης Ιουλίου 1991, για την άδεια οδήγησης (ΕΕ L 237, σ. 1), και,
 L 239, σ. 19), η οποία υπογράφηκε στις 19 Ιουνίου 1990 στο
 Σένγκεν (Λουξεμβούργο), το ∆ικαστήριο, συγκείμενο από τους εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να κοινοποιήσει τις εν λόγω
 G. C. Rodríguez Iglesias, Πρόεδρο, J.-P. Puissochet, M. Wathelet, διατάξεις στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
 την οδηγία αυτή, το ∆ικαστήριο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από
 R. Schintgen (εισηγητή) και C. W. A. Timmermans, προέδρους
 τμήματος, C. Gulmann, A. La Pergola, P. Jann, Β. Σκουρή, τους R. Schintgen (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, Β. Σκουρή
 και Ν. Colneric, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs,
 F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr και J. N. Cunha Rodrigues,
 δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμμα- γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 13 Φεβρουαρίου 2003,
 τέας: H. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 11 Φεβρουαρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1) Η Γαλλική ∆ημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει, εντός
 της ταχθείσας προθεσμίας, τις νομοθετικές, κανονιστικές
 Η αρχή ne bis in idem, η οποία διακηρύσσεται στο άρθρο 54 και διοικητικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για να
 της σύμβασης εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν, της συμμορφωθεί προς το σημείο 12 του παραρτήματος II της
 14ης Ιουνίου 1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της οδηγίας 91/439/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουλίου
 Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής ∆ημοκρα- 1991, για την άδεια οδήγησης, παρέβη τις υποχρεώσεις
 τίας της Γερμανίας και της Γαλλικής ∆ημοκρατίας, σχετικά με που υπέχει από την οδηγία αυτή.
 τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα, η οποία
 υπογράφηκε στις 19 Ιουνίου 1990 στο Σένγκεν, έχει επίσης 2) Καταδικάζει τη Γαλλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 εφαρμογή στις διαδικασίες με τις οποίες εξαλείφεται η δυνατότητα
 άσκησης ποινικής δίωξης, όπως είναι οι επίμαχες στις κύριες
 δίκες διαδικασίες, και κατά τις οποίες ο εισαγγελέας κράτους (1 ) ΕΕ C 97 της 20.4.2002.
 μέλους αποφασίζει, χωρίς την παρέμβαση δικαστηρίου, να παύσει
 την ποινική δίωξη που έχει ασκηθεί στο κράτος αυτό, αφού


text:
Αριθ. C 9/8 I EL j Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων U. 1 . 97
 1 . Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παραλείπο αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών
 ντας να Θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις σε Θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως, έχει την έννοια ότι àεν
 νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που αφορά ένα πρόσωπο το οποίο ασκεί μη αμειβόμενη δραστη
 είναι αναγκαίες για να συμμορφωθεί με την οδηγία ριότητα συνιστάμενη στη φροντίδα του ανάπηρου συζύγου
 91/263/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1991, για του, όσο σημαντική και αν είναι η δραστηριότητα αυτή και η
 την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των απαιτούμενη για την άσκησή της ικανότητα, εφόσον το εν
 σχετικών με τον τερματικό εξοπλισμό των τηλεπικοινω λόγω πρόσωπο, για να ασκήσει τη δραστηριότητα αυτή, ούτε
 νιών περιλαμβανομένης της αμοιβαίας αναγνωρίσεως της εγκατέλειψε επαγγελματική δραστηριότητα ούτε διέκοψε
 πιστότητας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την την αναζήτηση εργασίας.
 οδηγία, και ιδίως από το άρθρο της 17.
 (') ΕΕ αριθ. C 174 της 8. 7. 1995, σ. 2.
 2. Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου 2 ΕΕ ειδ . έκδ . 65/003 , σ. 160.
 στα δικαστικά έξοδα.
 Ο ) ΕΕ αριθ . C 254 της 10. 9 . 1994, σ. 10.
 (2) ΕΕ αριθ. L 128 της 23. 5 . 1991 , σ. 1 .
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 (έκτο τμήμα)
 της 7ης Νοέμβριου 1996
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ στην υπόθεση C-262/95: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών
 (πέμπτο τμήμα) Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της
 Γερμανίας (')
 της 7ης Νοέμβριου 1996 (Παράβαση κράτουςμέλους — Μη μεταφορά στο εσωτερικό
 στην υπόθεση C-77/95: (αίτηση του Hanseatisches Oberlan δίκαιο των οδηγιών 82/176/ΕΟΚ, 83/513/ΕΟΚ, 84/156/ΕΟΚ,
 desgericht in Bremen για την έκδοση προδικαστικής αποφά 84/491/ΕΟΚ και 86/280/ΕΟΚ σχετικά με τις απορρίψεις
 σεως): Bruna-Alessandra Züchner κατά Handelskranken ορισμένων επικινδύνων ουσιών στο υδάτινο περιβάλλον)
 kasse ( Ersatzkasse) Bremen ( 1 ) (97/C 9/15 )
 (Ίση μεταχείριση μεταξύ ανδρών και γυναικών στον τομέα
 της κοινωνικής ασφαλίσεως — Οδηγία 79/7/ΕΟΚ — Ενερ
 γός πληθυσμός) (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 (97/C 9/14)
 (Προσωρινή μετάφραση η οριστική μετάφραση θα δημο
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου »)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 Στην υπόθεση C-262/95 , Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινο
 (Προσωρινή μετάφραση · η οριστική μετάφραση θα δημο τήτων (εκπρόσωπος: Götz zur Hausen) κατά Ομοσπονδιακής
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου») Δημοκρατίας της Γερμανίας (εκπρόσωπος: Ernst Roder) με
 την οποία ζητήθηκε να αναγνωριστεί ότι η Ομοσπονδιακή
 Στην υπόθεση C-77/95 , με αντικείμενο αίτηση του Hanseati Δημοκρατία της Γερμανίας, μη θεσπίζοντας εντός της
 sches Oberlandesgericht in Bremen (Γερμανία) προς το Δικα ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να
 στήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με συμμορφωθεί προς:
 την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί
 ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ Bruna-Alessan — την οδηγία 82/176/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 22ας Μαρ
 dra Züchner και Handelskrankenkasse (Ersatzkasse) Bremen, τίου 1982, περι των οριακών τιμών και των ποιοτικών
 η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία, στόχων για τις απορρίψεις υδραργύρου από τον βιομηχα
 αφενός, της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 19ης Δε νικό τομέα της ηλεκτρολύσεως των χλωριούχων αλάτων
 κεμβρίου 1978, περί της προοδευτικής εφαρμογής της αρχής αλκαλίων (2),
 της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών σε
 θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως (2) και, αφετέρου , των αρχών — την οδηγία 83/513/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 26ης Σε
 του κοινοτικού δικαίου που διέπουν την αστική ευθύνη του πτεμβρίου 1983, για τις οριακές τιμές και τους ποιοτι
 Δημοσίου , το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από κούς στόχους για τις απορρίψεις καδμίου (-3 ),
 τους L. Sevón, πρόεδρο τμήματος, προεδρεύοντα του πέμ
 πτου τμήματος (εισηγητή), C. Gulmann, D. A. O. Edward, — την οδηγία 84/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 8ης Μαρτίου
 J.-P. Puissochet και P. Jann , δικαστές, γενικός εισαγγελέας: D. 1984, για τις οριακές τιμές και τους ποιοτικούς στόχους
 Ruiz-Jarabo Colomer, γραμματέας: H. A. Rühl , κύριος υπάλ όσον αφορά τις απορρίψεις υδραργύρου σε τομείς άλλους
 ληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 7 Νοεμβρίου 1996 απόφαση εκτός του τομέα της ηλεκτρολύσεως των χλωριούχων
 με το ακόλουθο διατακτικό: αλάτων των αλκαλίων (4) ,
 Το άρθρο 2 της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της — την οδηγία 84/491/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 9ης Οκτω
 19ης Δεκεμβρίου 1978, περί της προοδευτικής εφαρμογής της βρίου 1984, σχετικά με τις οριακές τιμές και τους ποιοτι


text:
 18.5.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 141/11
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Krajský soud v Ostravě (Τσεχική Δημοκρατία) στις 30 Ιανουαρίου 2013 — Strojírny Prostějov, a.s. κατά Odvolací finanční ředitelství
 (Υπόθεση C-53/13)
 2013/C 141/18
 Γλώσσα διαδικασίας: η τσεχική
 Αιτούν δικαστήριο
 Krajský soud v Ostravě
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Strojírny Prostějov, a.s.
 Καθής: Odvolací finanční ředitelství
 Προδικαστικό ερώτημα
 Αποκλείουν τα άρθρα 56 και 57 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την εφαρμογή εθνικής ρυθμίσεως η οποία, σε περίπτωση που μια επιχείρηση, η οποία θέτει εργαζομένους στη διάθεση άλλης επιχειρήσεως (προμηθευτής), εδρεύει στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, επιβάλλει στην επιχείρηση που χρησιμοποιεί τους εργαζομένους την υποχρέωση να παρακρατεί τον φόρο εισοδήματος που τους αφορά και να τον αποδίδει στον κρατικό προϋπολογισμό ενώ, εάν ο προμηθευτής εδρεύει στο έδαφος της Τσεχικής Δημοκρατίας, η υποχρέωση αυτή βαρύνει τον προμηθευτή;


text:
C 136/10 EL ∂ÈãÛËÌË ∂ÊËÌÂÚÈã‰· ÙˆÓ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎã̂ Ó ∫ÔÈÓÔÙËãÙˆÓ 15.5.1999
 μ. aÔãÓÔ ÛÂ ÂÚÈãÙˆÛË Î·Ù·Ê·ÙÈÎËã ̃ ··ÓÙËãÛÂˆ ̃ ÛÙÔ ÂÚã̂ ÙËÌ· ∞ ∞ÈãÙËÛË ÂÎ‰ÔãÛÂˆ ̃ ÚÔ‰ÈÎ·ÛÙÈÎËã ̃ ·ÔÊ·ãÛÂˆ ̃ Ô ̆ ̆Âã‚·ÏÂ ÙÔ High
 ̆Ô‚·ãÏÏÂÙ·È ÛÙÔ ¢ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ ÙÔ ·ÎÔãÏÔ ̆ıÔ ÂÚ·ÈÙÂãÚˆ ÂÚã̂ ÙËÌ·: Court of Justice, Queen’s Bench Division (Crown Office) (England
 and Wales) ÌÂ ‰È·ãÙ·ÍË ÙË ̃ 2· ̃ oÂ‚ÚÔ ̆·ÚÈãÔ ̆ 1999 ÛÙËÓ ̆ÔãıÂÛË
 TM ̆ÁÎÂÎÚÈÌÂÓÔÔÈÂÈãÙ·È Î·È ÚÔÛ‰ÈÔÚÈã ̇ÂÙ·È Ë ·ÓˆÙÂãÚˆ ÛÙÔ The Queen Î·Ù·ã 1) Secretary of State for Health, 2) Secretary of
 ÂÚã̂ ÙËÌ· ∞ ÂÚÈÁÚ·ÊÂÈãÛ· ̆Ô ̄ÚÂãˆÛË ÌÂã ̄ÚÈ ÙÔ ̆ ÛËÌÂÈãÔ ̆ Ó· State for Trade and Industry, 3) HM Attorney General ex parte: 1)
 ‰È·ÛÊ·ÏÈã ̇ÂÙ·È Ëã‰Ë ÌÂ · ̆ÙËãÓ ÁÈ· ÙÔ ̆ ̃ È‰Èã̂ ÙÂ ̃ ÙÔ ‰ÈÎ·ÈãˆÌ· ÁÈ· Imperial Tobacco Ltd, 2) Gallaher Ltd, 3) Rothmans (UK) Ltd, 4)
 ‰ÈÂÍ·ÁˆÁËã ‰È·‰ÈÎ·ÛÈã· ̃ ÚÔÛÊ ̆ÁËã ̃, Ô ̆ ·ÓÙ·ÔÎÚÈãÓÂÙ·È ÛÙÈ ̃ British American Tobacco Investments Ltd
 ÚÔå̆ÔıÂãÛÂÈ ̃ ÙÔ ̆ ·ãÚıÚÔ ̆ 1 ÙË ̃ Ô‰ËÁÈã· ̃ 89/665/∂√∫ ÙÔ ̆
 TM ̆Ì‚Ô ̆ÏÈãÔ ̆, ÛÙÔ Ï·ÈãÛÈÔ ÙË ̃ ÔÔÈã· ̃ ÙÔ ÂıÓÈÎÔã ‰ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ
 ÚÂãÂÈ ÂÓ ·ãÛË ÂÚÈÙã̂ ÛÂÈ Ó· Âã ̄ÂÈ ÙË ‰ ̆Ó·ÙÔãÙËÙ· Ó· ‰È·Ù·ãÍÂÈ
 ÚÔÛˆÚÈÓ·ã ÌÂãÙÚ· ̆Ôã ÙËÓ ÂãÓÓÔÈ· ÙÔ ̆ ·ãÚıÚÔ ̆ 2 ·Ú·ãÁÚ·ÊÔ ̃ 1 (ÀÔãıÂÛË C-74/99)
 ÛÙÔÈ ̄ÂÈã· ·) Î·È ‚) ÙË ̃ Ô‰ËÁÈã· ̃ 89/665/∂√∫ Î·ıã̂ ̃ Î·È Ó·
 ·Î ̆Úã̂ ÛÂÈ ÙËÓ ÂÚÈã Î·Ù·Î ̆Úã̂ ÛÂˆ ̃ ·ÔãÊ·ÛË ÙË ̃ ·Ó·ıÂãÙÔ ̆Û· ̃
 ·Ú ̄Ëã ̃, Î·È Ó· ÌÔÚÂÈã Ô È‰Èã̂ ÙË ̃ Ó· ·ÓÙÈÙ·ãÍÂÈ ÂÈÙ ̆ ̄ã̂ ̃ ÛÙÔ
 ÎÚ·ãÙÔ ̃ ÌÂãÏÔ ̃ ÙËÓ ÂÓ ÏÔãÁˆ ̆Ô ̄ÚÂãˆÛË ÛÙÔ Ï·ÈãÛÈÔ ÔÚÈÛÌÂãÓË ̃ (1999/C 136/17)
 ‰È·‰ÈÎ·ÛÈã· ̃;
 °. ∆ÂãÏÔ ̃, ÌÔãÓÔ ÛÂ ÂÚÈãÙˆÛË Î·Ù·Ê·ÙÈÎËã ̃ ··ÓÙËãÛÂˆ ̃ ÛÙÔ ̆Ô-
 ‚·ÏÏÔãÌÂÓÔ ·ÓˆÙÂãÚˆ ÂÚã̂ ÙËÌ· μ, ̆Ô‚·ãÏÏÂÙ·È ÛÙÔ ¢ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ aÂ ‰È·ãÙ·ÍË ÙË ̃ 2· ̃ oÂ‚ÚÔ ̆·ÚÈãÔ ̆ 1999 Ô ̆ ÂÚÈËãÏıÂ ÛÙË °Ú·ÌÌ·-
 Î·È ÙÔ ÂÍËã ̃ ÂÚã̂ ÙËÌ·: ÙÂÈã· ÙÔ ̆ ¢ÈÎ·ÛÙËÚÈãÔ ̆ ÙˆÓ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎã̂ Ó ∫ÔÈÓÔÙËãÙˆÓ ÛÙÈ ̃ 2 a·Ú-
 ÙÈãÔ ̆ 1999, ÙÔ High Court of Justice, Queen’s Bench Division (Crown
 TM ̆ÁÎÂÎÚÈÌÂÓÔÔÈÂÈãÙ·È Î·È ÚÔÛ‰ÈÔÚÈã ̇ÂÙ·È Ë ·ÓˆÙÂãÚˆ ÛÙÔ Office) (England and Wales) ÛÙÔ Ï·ÈãÛÈÔ ÙË ̃ ‰È·ÊÔÚ·ã ̃ ÌÂÙ·Íã̆ The
 ÂÚã̂ ÙËÌ· ∞ ÂÚÈÁÚ·ÊÂÈãÛ· ̆Ô ̄ÚÂãˆÛË ÌÂã ̄ÚÈ ÙÔ ̆ ÛËÌÂÈãÔ ̆ ÙÔ Queen Î·Ù·ã 1) Secretary of State for Health, 2) Secretary of State for
 ÂıÓÈÎÔã ‰ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ Ó· ÔÊÂÈãÏÂÈ, ·ÊÂÓÔã ̃, Ó· ÌË Ï·ã‚ÂÈ ̆Ôã„Ë, Trade and Industry, 3) HM Attorney General ex parte: 1) Imperial
 ÛÙÔ Ï·ÈãÛÈÔ ÔÚÈÛÌÂãÓË ̃ ‰È·‰ÈÎ·ÛÈã· ̃, ·ÓÙÈãıÂÙÂ ̃ ‰È·Ù·ãÍÂÈ ̃ ÙÔ ̆ Tabacco Ltd, 2) Gallaher Ltd, 3) Rothmans (UK) Ltd, 4) British
 ÂıÓÈÎÔã̆ ‰ÈÎ·ÈãÔ ̆, Ë ÙËãÚËÛË ÙˆÓ ÔÔÈãˆÓ ı· ÂÌÔã‰È ̇Â ÙÔ ‰ÈÎ·ÛÙËã- American Tobacco Investments Ltd Ô ̆ ÂÎÎÚÂÌÂÈã ÂÓã̂ ÈÔãÓ ÙÔ ̆ ̇ËÙÂÈã
 ÚÈÔ Ó· ÂÎÏËÚã̂ ÛÂÈ ÙËÓ ̆Ô ̄ÚÂãˆÛË · ̆ÙËã, Î·È, ·ÊÂÙÂãÚÔ ̆, Ó· ·Ôã ÙÔ ¢ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ ÙËÓ ÂãÎ‰ÔÛË ÚÔ‰ÈÎ·ÛÙÈÎËã ̃ ·ÔÊ·ãÛÂˆ ̃ ÂÈã ÙÔ ̆
 ÂÎÏËÚã̂ ÛÂÈ ·ãÌÂÛ· ÙËÓ ÂÓ ÏÔãÁˆ ̆Ô ̄ÚÂãˆÛË ˆ ̃ Û ̆ÛÙ·ÙÈÎÔã ÛÙÔÈ- ·ÎÔÏÔã̆ ıÔ ̆ ÂÚˆÙËãÌ·ÙÔ ̃:
 ̄ÂÈãÔ ÙË ̃ Â ̆Úˆ·ÈåÎËã ̃ ÂãÓÓÔÌË ̃ Ù·ãÍÂˆ ̃, ·ÎÔãÌË Î·È ÔãÙ·Ó ÛÙÔ
 ÂıÓÈÎÔã ‰ÈãÎ·ÈÔ ‰ÂÓ ̆ÊÈãÛÙ·Ù·È Û ̄ÂÙÈÎÔã ÂãÚÂÈÛÌ·;
 ∂ÈãÓ·È Ë Ô‰ËÁÈã· 98/43/∂∫(1) ·ÓÈãÛ ̄ ̆ÚË ÂÓ ÔãÏˆ Ëã ÂÓ ÌÂãÚÂÈ ‰ÈÔãÙÈ:
 (1) ∂∂ L 395 ÙË ̃ 30.12.1989, Û. 33.
 ·) Ù· ·ãÚıÚ· 57 ·Ú·ãÁÚ·ÊÔ ̃ 2, 66 Î·È 100 ∞ ‰ÂÓ Û ̆ÓÈÛÙÔã̆ Ó
 Î·Ù·ãÏÏËÏË ÓÔÌÈÎËã ‚·ãÛË,
 ‚) Û ̆ÓÈÛÙ·ã ÚÔÛ‚ÔÏËã ÙÔ ̆ ıÂÌÂÏÈã̂ ‰Ô ̆ ̃ ‰ÈÎ·Èã̂ Ì·ÙÔ ̃ ÙË ̃ ÂÏÂ ̆ıÂ-
 ÚÈã· ̃ ÂÎÊÚ·ãÛÂˆ ̃,
 ∞ÈãÙËÛË ÁÈ· ÙËÓ ÂãÎ‰ÔÛË ÚÔ‰ÈÎ·ÛÙÈÎËã ̃ ·ÔÊ·ãÛÂˆ ̃ Ô ̆ ̆Âã‚·ÏÂ
 ÙÔ Sozialgericht Münster ÌÂ ‰È·ãÙ·ÍË ÙË ̃ 26Ë ̃ π·ÓÔ ̆·ÚÈãÔ ̆ 1999
 ÛÙËÓ ̆ÔãıÂÛË Viktor Movrin Î·Ù·ã Landesversicherungsanstalt Á) Û ̆ÓÈÛÙ·ã ·Ú·‚Èã·ÛË ÙË ̃ ·Ú ̄Ëã ̃ ÙË ̃ ·Ó·ÏÔÁÈÎÔãÙËÙ· ̃,
 Westfalen
 ‰) Û ̆ÓÈÛÙ·ã ·Ú·‚Èã·ÛË ÙË ̃ ·Ú ̄Ëã ̃ ÙË ̃ ÂÈÎÔ ̆ÚÈÎÔãÙËÙ· ̃,
 (ÀÔãıÂÛË C-73/99)
 (1999/C 136/16) Â) Û ̆ÓÈÛÙ·ã ·Ú·ã‚·ÛË ÙË ̃ ̆Ô ̄ÚÂã̂ ÛÂˆ ̃ ·ÈÙÈÔÏÔÁÈã· ̃,
 aÂ ‰È·ãÙ·ÍË ÙË ̃ 26Ë ̃ π·ÓÔ ̆·ÚÈãÔ ̆ 1999, Ô ̆ ÂÚÈËãÏıÂ ÛÙË °Ú·ÌÌ·-
 ÙÂÈã· ÙÔ ̆ ¢ÈÎ·ÛÙËÚÈãÔ ̆ ÛÙÈ ̃ 2 a·ÚÙÈãÔ ̆ 1999, ÙÔ Sozialgericht Münster, ÛÙ) Û ̆ÓÈÛÙ·ã ·Ú·ã‚·ÛË ÙÔ ̆ ·ãÚıÚÔ ̆ 222 ÙË ̃ Û ̆ÓıËãÎË ̃ ∂∫ Î·È/Ëã
 ÛÙÔ Ï·ÈãÛÈÔ ÙË ̃ ‰È·ÊÔÚ·ã ̃ ÌÂÙ·Íã̆ Viktor Movrin Î·È ÚÔÛ‚ÔÏËã ÙÔ ̆ ıÂÌÂÏÈã̂ ‰Ô ̆ ̃ ‰ÈÎ·Èã̂ Ì·ÙÔ ̃ Î ̆ÚÈÔãÙËÙ· ̃;
 Landesversicherungsanstalt Westfalen, Ô ̆ ÂÎÎÚÂÌÂÈã ÂÓã̂ ÈÔãÓ ÙÔ ̆,
 ̇ËÙÂÈã ·Ôã ÙÔ ¢ÈÎ·ÛÙËãÚÈÔ ÙËÓ ÂãÎ‰ÔÛË ÚÔ‰ÈÎ·ÛÙÈÎËã ̃ ·ÔÊ·ãÛÂˆ ̃
 ÂÈã ÙÔ ̆ ÂÍËã ̃ ÂÚˆÙËãÌ·ÙÔ ̃:
 (1) √‰ËÁÈã· 98/43/∂∫ ÙÔ ̆ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎÔã̆ ∫ÔÈÓÔ‚Ô ̆ÏÈãÔ ̆ Î·È ÙÔ ̆ TM ̆Ì‚Ô ̆ÏÈãÔ ̆,
 ∞ÓÙÈ‚·ÈãÓÂÈ ÚÔ ̃ ÙÔ ‰ÈãÎ·ÈÔ ÙË ̃ ∂ ̆Úˆ·ÈåÎËã ̃ ∫ÔÈÓÔãÙËÙ· ̃ Ë ·ãÚÓËÛË ÙË ̃ 6Ë ̃ πÔ ̆ÏÈãÔ ̆ 1998, ÁÈ· ÙËÓ ÚÔÛÂãÁÁÈÛË ÙˆÓ ÓÔÌÔıÂÙÈÎã̂ Ó, Î·ÓÔÓÈÛÙÈ-
 Îã̂ Ó Î·È ‰ÈÔÈÎËÙÈÎã̂ Ó ‰È·Ù·ãÍÂˆÓ ÙˆÓ ÎÚ·Ùã̂ Ó ÌÂÏã̂ Ó ÔãÛÔÓ ·ÊÔÚ·ã ÙË
 ÙÔ ̆ Î·ıÔã̆ Ó· Î·Ù·‚·ãÏÂÈ ÛÙÔÓ ÚÔÛÊÂã̆ ÁÔÓÙ·, Ô ÔÔÈãÔ ̃ Ï·Ì‚·ãÓÂÈ ‰È·ÊËãÌÈÛË Î·È ÙË ̄ÔÚËÁÈã· ̆ÂãÚ ÙˆÓ ÚÔÈåÔãÓÙˆÓ Î·ÓÔã̆ (∂∂ L 213 ÙË ̃
 ·Ôã ÙÔ Î·ıÔã̆ Î·ÓÔÓÈÎËã Ûã̆ ÓÙ·ÍË ÁËãÚ·ÙÔ ̃, ÚÔÛ·ã̆ ÍËÛË ÙË ̃ Û ̆ÓÙ·ã- 30.7.1998, Û. 9).
 ÍÂˆ ̃ ÁÈ· ÙËÓ Î·ãÏ ̆„Ë ÙˆÓ ‰··Óã̂ Ó ÛÙÈ ̃ ÔÔÈãÂ ̃ ̆Ô‚·ãÏÏÂÙ·È Ô
 ÚÔÛÊÂã̆ ÁˆÓ ÁÈ· ÙËÓ ·ÛÊ·ãÏÈÛËã ÙÔ ̆ ÛÙÔ ÔÏÏ·Ó‰ÈÎÔã Ûã̆ ÛÙËÌ· ·ÛÊ·ÏÈã-
 ÛÂˆ ̃ ·ÛıÂãÓÂÈ· ̃;


text:
 9.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 251/18
 ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 9ης Ιουλίου 2004
 στην υπόθεση Τ-132/04, André Bonnet κατά Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 (Υπάλληλοι - Προηγούμενη διοικητική διαδικασία - Προδήλως απαράδεκτο)
 (2004/C 251/34)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Στην υπόθεση Τ-132/04, André Bonnet, κάτοικος Saint-Pierre-de-Vassols (Γαλλία), εκπροσωπούμενος από τον δικηγόρο H. de Lepinau, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωπος: M. Schauss, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο), με αντικείμενο, αφενός, προσφυγή ακυρώσεως των πράξεων του Δικαστηρίου της 11ης Φεβρουαρίου 2004 και της 4ης Μαρτίου 2004 με τις οποίες περατώθηκε, όσον αφορά τον προσφεύγοντα, η διαδικασία προσλήψεως στη θέση αρμόδιου για τη γλωσσική επιμέλεια των δικαστικών αποφάσεων στα γαλλικά στην υπηρεσία του Προέδρου του Δικαστηρίου, καθώς και του διορισμού άλλου υποψηφίου στη θέση αυτή, και, αφετέρου, αγωγή αποζημιώσεως, το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους A. W. H. Meij, προεδρεύοντα, N. J. Forwood και I. Pelikánová, δικαστές, γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 9 Ιουλίου 2004 διάταξη με το ακόλουθο διατακτικό:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 2.
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 168 της 26.6.2004.


text:
 6.12.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 313/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 23ης Οκτωβρίου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
 (Υπόθεση C-274/05) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 89/48/ΕΟΚ - Εργαζόμενοι - Αναγνώριση διπλωμάτων)
 (2008/C 313/02)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Γ. Ζαββός και H. Støvlbæk)
 Καθής: Ελληνική Δημοκρατία (εκπρόσωπος: Ε. Σκανδάλου)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 1, 3, 4, 7, 8 και 10 της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών (ΕΕ L 19, σ. 16) — Αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων που έχουν αποκτηθεί σε άλλο κράτος μέλος, όσον αφορά την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και την εγγραφή στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Ελληνική Δημοκρατία,
 —
 μη αναγνωρίζοντας τα διπλώματα που χορηγήθηκαν από τις αρμόδιες αρχές άλλου κράτους μέλους κατόπιν σπουδών που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο συμφωνίας, βάσει της οποίας σπουδές που πραγματοποιούνται σε ιδιωτικό ίδρυμα στην Ελλάδα επικυρώνονται από τις εν λόγω αρχές,
 —
 επιβάλλοντας αντισταθμιστικά μέτρα σε περισσότερες περιπτώσεις από όσες επιτρέπει η οδηγία 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2001/19/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2001,
 —
 αναθέτοντας στο Συμβούλιο Αναγνωρίσεως Επαγγελματικής Ισοτιμίας Τίτλων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης την αρμοδιότητα να εξετάζει αν το «εκπαιδευτικό ίδρυμα, στο οποίο πραγματοποίησε την επαγγελματική του εκπαίδευση ο αιτών, ανήκει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση» και κατά πόσον «ο αιτών διαθέτει την απαραίτητη επαγγελματική πείρα, στην περίπτωση που η διάρκεια της εκπαιδεύσεως υπολείπεται κατά ένα τουλάχιστον έτος αυτής που απαιτείται στην Ελλάδα για την άσκηση του ίδιου επαγγέλματος» και
 —
 μη επιτρέποντας, στον δημόσιο τομέα, τη μετάταξη σε θέσεις κλάδου ανώτερης κατηγορίας ατόμων που διορίσθηκαν με βαθμό χαμηλότερο από αυτόν με τον οποίο θα μπορούσαν να έχουν διορισθεί αν τα διπλώματά τους είχαν αναγνωρισθεί σύμφωνα με το άρθρο 3 της οδηγίας 89/48, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2001/19,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 1, 3, 4, 8 και 10 της οδηγίας 89/48, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2001/19.
 2)
 Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
 3)
 Η Ελληνική Δημοκρατία φέρει τα έξοδά της, καθώς και τα δύο τρίτα των εξόδων της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 4)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει το ένα τρίτο των εξόδων της.
 (1) ΕΕ C 129 της 9.6.2007.


text:
 24.11.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 366/41
 Προσφυγή-αγωγή της 28ης Σεπτεμβρίου 2012 — ΖΖ κατά ΕΤΕπ
 (Υπόθεση F-107/12)
 2012/C 366/83
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων-ενάγων: ΖΖ (εκπρόσωπος: L. Levi, δικηγόρος)
 Καθής-εναγομένη: Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της σιωπηρής αποφάσεως της ΕΤΕπ περί μη υπολογισμού των επανεκτιμηθέντων συνταξίμων ετών του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Αιτήματα του προσφεύγοντος-ενάγοντος
 Ο προσφεύγων-ενάγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει τη σιωπηρή απόφαση περί απορρίψεως της από 10 Ιουλίου 2011 αιτήσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος, με την οποία ζητήθηκε από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να προβεί στον υπολογισμό των επανεκτιμηθέντων συνταξίμων ετών του και, περαιτέρω, να καταβάλει το αντιστοιχούν στην επανεκτίμηση αυτή ποσό·
 —
 να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να αναγνωρίσει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα επανεκτίμηση των συνταξίμων ετών του αντιστοιχούσα σε 6 έτη και 1 μήνα συμπληρωματικών ετών ασφαλίσεως·
 —
 να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να καταβάλει το προσωρινώς υπολογιζόμενο ex aequo et bono ποσό των 5 000 ευρώ προς ικανοποίηση της ηθικής βλάβης την οποία υπέστη ο προσφεύγων-ενάγων·
 —
 να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων στα δικαστικά έξοδα.


text:
 10.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 221/27
 Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της 3ης Μαΐου 2017 — De Nicola κατά ΕΤΕπ
 (Υπόθεση T-60/16 P) (1)
 ((Αναίρεση - Υπαλληλική υπόθεση - Προσωπικό της ΕΤΕπ - Αξιολόγηση - Έκθεση αξιολογήσεως σταδιοδρομίας - Διαδικασία αξιολογήσεως του έτους 2011 - Πλάνη περί το δίκαιο - Αίτηση αναιρέσεως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη))
 (2017/C 221/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείων: Carlo De Nicola (Strassen, Λουξεμβούργο) (εκπρόσωπος: G. Ferabecoli, δικηγόρος)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) (εκπρόσωποι: αρχικώς μεν G. Nuvoli και F. Martin, εν συνεχεία δε G. Nuvoli και G. Faedo, επικουρούμενοι από τον A. Dal Ferro, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Αίτηση αναιρέσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (μονομελές τμήμα), της 18ης Δεκεμβρίου 2015, De Nicola κατά ΕΤΕπ (F-55/13, EU:F:2015:165), με αίτημα τη μερικής αναίρεση της αποφάσεως αυτής.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Ο Carlo De Nicola φέρει τα δικαστικά έξοδά του, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
 (1) EE C 111 της 29.3.2016.


text:
 18.1.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 16/8
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 12ης Νοεμβρίου 2015 [αίτηση του Helsingin hovioikeus (Φινλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Valev Visnapuu κατά Kihlakunnansyyttäjä, Suomen valtio — Tullihallitus
 (Υπόθεση C-198/14) (1)
 ((Προδικαστική παραπομπή - Άρθρα 34 ΣΛΕΕ και 110 ΣΛΕΕ - Οδηγία 94/62/ΕΚ - Άρθρα 1, παράγραφος 1, 7 και 15 - Συναλλαγή εξ αποστάσεως και μεταφορά οινοπνευματωδών ποτών από άλλο κράτος μέλος - Ειδικός φόρος καταναλώσεως επί ορισμένων συσκευασιών ποτών - Απαλλαγή σε περίπτωση εντάξεως των συσκευασιών σε σύστημα επιστροφής - Άρθρα 34 ΣΛΕΕ, 36 ΣΛΕΕ και 37 ΣΛΕΕ - Υποχρέωση λήψεως αδείας λιανικής πωλήσεως οινοπνευματωδών ποτών - Μονοπώλιο λιανικής πωλήσεως οινοπνευματωδών ποτών - Δικαιολόγηση - Προστασία της υγείας))
 (2016/C 016/08)
 Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Helsingin hovioikeus
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Valev Visnapuu
 κατά
 Kihlakunnansyyttäjä (Ελσίνκι), Suomen valtio — Tullihallitus
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 110 ΣΛΕΕ, καθώς και τα άρθρα 1, παράγραφος 1, 7 και 15 της οδηγίας 94/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1994, για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους, όπως αυτή της υποθέσεως της κύριας δίκης, που επιβάλλει ειδικό φόρο καταναλώσεως επί ορισμένων συσκευασιών ποτών, προβλέπει όμως σχετική απαλλαγή σε περίπτωση εντάξεως των συσκευασιών αυτών σε λειτουργικό σύστημα επιστροφής τους.
 2)
 Τα άρθρα 34 ΣΛΕΕ και 36 ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους, όπως αυτή στην υπόθεση της κύριας δίκης, δυνάμει της οποίας ο εγκατεστημένος εντός άλλου κράτους μέλους πωλητής υπόκειται σε υποχρέωση λήψεως αδείας λιανικής πωλήσεως για την εισαγωγή οινοπνευματωδών ποτών με σκοπό τη λιανική πώλησή τους σε καταναλωτές που κατοικούν εντός του πρώτου κράτους μέλους, όταν ο πωλητής αυτός αναλαμβάνει ο ίδιος τη μεταφορά των εν λόγω ποτών ή αναθέτει τη μεταφορά τους σε τρίτον, υπό την προϋπόθεση ότι η ως άνω ρύθμιση είναι πρόσφορη για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, εν προκειμένω την προστασία της υγείας και της δημοσίας τάξεως, ότι ο σκοπός αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί με την ίδια τουλάχιστον αποτελεσματικότητα με λιγότερο περιοριστικά μέτρα και ότι η ρύθμιση αυτή δεν αποτελεί ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκαλυμμένο περιορισμό του εμπορίου μεταξύ των κρατών μελών, πράγμα το οποίο εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
 (1) ΕΕ C 202 της 30.6.2014.


text:
 24.2.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 42/47
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 16ης Ιανουαρίου 2007 — Frankin κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-3/06) (1)
 (Υπάλληλοι - Υποχρέωση αρωγής την οποία υπέχει η διοίκηση - Άρνηση αρωγής - Μεταφορά συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων αποκτηθέντων στο Βέλγιο)
 (2007/C 42/83)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Jacques Frankin (Sorée, Βέλγιο) και λοιποί (εκπρόσωποι: G. Bouneou και F. Frabetti, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: L. Lozano Palacios και D. Martin)
 Αντικείμενο της υπόθεσης
 Αφενός, αίτημα ακύρωσης της απόφασης της Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκαν οι αιτήσεις αρωγής που υπέβαλαν οι προσφεύγοντες στο πλαίσιο της μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που έχουν αποκτήσει στο Βέλγιο και, αφετέρου, αίτημα αποζημίωσης
 Διατακτικό της απόφασης
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1.
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2.
 Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
 (1) EE C 74 της 25.3.2006, σ. 33.


text:
 16.6.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 184/45
 Προσφυγή-αγωγή της 1ης Απριλίου 2014 — ZZ κατά ESMA
 (Υπόθεση F-32/14)
 2014/C 184/76
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: ZZ (εκπρόσωπος: Σ. Παππάς, δικηγόρος)
 Καθής-εναγόμενη: Ευρωπαϊκή Αρχή Kινητών Aξιών και Αγορών (ESMA)
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Ακύρωση της αποφάσεως περί μη ανανεώσεως της συμβάσεως εκτάκτου υπαλλήλου της προσφεύγουσας-ενάγουσας (στο εξής: προσφεύγουσας) η οποία αποτέλεσε απόρροια της δυσμενούς εκθέσεως βαθμολογίας, ακύρωση της ως άνω εκθέσεως βαθμολογίας και αξίωση χρηματικής ικανοποιήσεως.
 Αιτήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση ESMA/2013/ED/33 περί μη ανανεώσεως της συμβάσεώς της, καθώς και τις εκθέσεις βαθμολογίας του 2011 και του 2012·
 —
 να υποχρεώσει την καθής-εναγόμενη (στο εξής: καθής) να καταβάλει ποσό ύψους 10 000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης·
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.


text:
 14.5.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 145/38
 Προσφυγή της 1ης Απριλίου 2011 — Chiboub κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-188/11)
 2011/C 145/64
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Mohamed Slim Ben Mohamed Hassen Ben Salah Chiboub (Αμπού Ντάμπι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) (εκπρόσωπος: G. Perrot, δικηγόρος)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση 2011/72/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 31ης Ιανουαρίου 2011, καθόσον αφορά τον Μ. CHIBOUΒ·
 —
 να ακυρώσει την εκτελεστική απόφαση 2011/79/ΚΕΠΠΑ της 4ης Φεβρουαρίου 2011, που εκδόθηκε δυνάμει της αποφάσεως 2011/72/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 31ης Ιανουαρίου 2011, καθόσον αφορά τον Μ. CHIBOUΒ·
 —
 να ακυρώσει τον κανονισμό (ΕΕ) 101/2011 της 4ης Φεβρουαρίου 2011, που εκδόθηκε δυνάμει της αποφάσεως 2011/72/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 31ης Ιανουαρίου 2011, καθόσον αφορά τον Μ. CHIBOUΒ·
 —
 κατά συνέπεια, να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως
 Προς στήριξη της προσφυγής ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους.
 1)
 Ο πρώτος λόγος αντλείται από προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ιδίως των δικαιωμάτων άμυνας, καθόσον η απόφαση 2011/72/ΚΕΠΠΑ επιβάλλει κυρώσεις και προκαλεί σημαντική ζημία στον προσφεύγοντα χωρίς αυτός να έχει εκφράσει προηγουμένως την άποψή του και χωρίς καν να του δοθεί στη συνέχεια η δυνατότητα να γνωρίσει λυσιτελώς την άποψή του.
 2)
 Ο δεύτερος λόγος αντλείται παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, από προσβολή του δικαιώματος για αποτελεσματική δικαστική προστασία και του τεκμηρίου αθωότητας, καθόσον ο προσφεύγων περιελήφθη στον επίμαχο κατάλογο χωρίς προηγούμενη ακρόασή του και χωρίς να αναφέρονται οι πραγματικές και νομικές αιτιολογίες που δικαιολογούν κάτι τέτοιο.
 3)
 Ο τρίτος λόγος αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, καθόσον ο προσφεύγων δεν μπορεί να κατηγορείται για οικονομική κατάχρηση με σκοπό το ξέπλυμα χρημάτων, διότι τα σχετικά ποσά προέρχονται από τη FIFA η οποία κατέβαλλε αμοιβές στον προσφεύγοντα από το 2006 έως το 2010 στο πλαίσιο διαφόρων συμβάσεων.


text:
 19.7.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 183/21
 Προσφυγή της 3ης Ιανουαρίου 2008 — ΕΟΑΘ κατά Πορτογαλίας
 (Υπόθεση T-4/08)
 (2008/C 183/44)
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια στη Θάλασσα (ΕΟΑΘ) (εκπρόσωποι: καθηγητής E. Pache και J. Menze)
 Καθής: Δημοκρατία της Πορτογαλίας
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια στη Θάλασσα ζητεί από το Πρωτοδικείο, βάσει του άρθρου 14, παράγραφος 2, της Συμφωνίας για την Έδρα να διαπιστώσει ότι:
 —
 η Πορτογαλική Κυβέρνηση δεσμεύεται από τις διατάξεις της Συμφωνίας για την Έδρα που είναι κείμενο δημοσίου διεθνούς δικαίου εντός της σφαίρας του κοινοτικού δικαίου, το οποίο δεν μπορεί να τροποποιηθεί μονομερώς από την Πορτογαλία ούτε μέσω της εθνικής νομοθεσίας·
 —
 κατά τη Συμφωνία για την Έδρα, η Πορτογαλική Κυβέρνηση υποχρεούται να εξασφαλίσει ότι το προσωπικό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα και τα μέλη των οικογενειών τους θα έχουν το δικαίωμα να εισαγάγουν από τη χώρα της τελευταίας διαμονής τους ή από τη χώρα της ιθαγένειάς τους ατελώς και χωρίς απαγορεύσεις ή περιορισμούς σχετικά με την αρχική εγκατάσταση, εντός πέντε ετών από του διορισμού τους στον Οργανισμό και με ανώτατο όριο δύο φορτία, οχήματα που αγόρασαν υπό συνθήκες αγοράς στην εν λόγω χώρα και ότι η παρελθούσα και η τωρινή εφαρμογή των διατάξεων της Συμφωνίας για την Έδρα από τις αρμόδιες πορτογαλικές αρχές δεν πληροί την υποχρέωση αυτή·
 ειδικότερα, να κρίνει ότι η Πορτογαλική Κυβέρνηση οφείλει να εγγράψει, κατόπιν αιτήσεως και σε ειδική κατηγορία, ατελώς και χωρίς απαγορεύσεις ή περιορισμούς, οχήματα των μελών του προσωπικού του Οργανισμού και των οικογενειών τους που αγοράστηκαν υπό συνθήκες αγοράς στη χώρα της προηγούμενης διαμονής ή στη χώρα της ιθαγένειάς τους·
 —
 κατά τη Συμφωνία για την Έδρα, η Πορτογαλική Κυβέρνηση υποχρεούται να εξασφαλίσει ότι το προσωπικό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα και τα μέλη των οικογενειών τους θα έχουν τα προνόμια και τις ασυλίες, τις απαλλαγές και τις διευκολύνσεις που χορηγεί η Πορτογαλία σε μέλη συγκρίσιμης κατηγορίας του διπλωματικού σώματος στην Πορτογαλική Δημοκρατία και ότι η παρελθούσα και η τωρινή εφαρμογή της διατάξεως αυτής της Συμφωνίας για την Έδρα από τις αρμόδιες πορτογαλικές αρχές δεν πληροί την υποχρέωση αυτή·
 ειδικότερα, να κρίνει ότι η Πορτογαλική Κυβέρνηση υποχρεούται να εφαρμόσει τους κανόνες και τις διατάξεις που ίσχυαν μέχρι τον Ιούλιο 2007 σχετικά με τη καταχώριση και φορολογία των οχημάτων των μελών του διπλωματικού σώματος για τα μέλη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα που ανέλαβαν υπηρεσία πριν από την ημερομηνία εκείνη και για τα μέλη των οικογενειών τους·
 ότι η Πορτογαλική Κυβέρνηση υποχρεούται να εφαρμόσει τους κανόνες και τις διατάξεις που ίσχυαν μέχρι τον Ιούλιο 2007 σχετικά με την καταχώριση και τη φορολογία των οχημάτων των μελών του διπλωματικού σώματος για όλες τις άλλες περιπτώσεις·
 ότι η Πορτογαλική Κυβέρνηση υποχρεούται να εξασφαλίσει ότι το προσωπικό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα και οι οικογένειές τους θα έχουν θα προνόμια και τις ασυλίες, απαλλαγές και διευκολύνσεις που χορηγεί η Πορτογαλία στα μέλη συγκρίσιμης κατηγορίας του διπλωματικού σώματος στην Πορτογαλική Δημοκρατία, και ότι η παρελθούσα και τωρινή πρακτική των πορτογαλικών αρχών να μην εξετάζουν αιτήσεις καταχωρίσεως που υποβάλουν τα μέλη του προσωπικού του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα και οι οικογένειές τους αντιστρατεύεται την υποχρέωση αυτή·
 —
 οι διατάξεις της Συμφωνίας για την Έδρα δεν θα ερμηνεύονται και εφαρμόζονται στο μέτρο που το προσωπικό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα και τα μέλη των οικογενειών τους δεν έχουν τουλάχιστον τα δικαιώματα οποιουδήποτε υπηκόου ΕΕ που μετακομίζει στην Πορτογαλία όσον αφορά την εισαγωγή μεταχειρισμένων οχημάτων στο πορτογαλικό έδαφος·
 —
 η εύλογη χρονική περίοδος για την εξέταση αιτήσεων του προσωπικού του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα και των μελών των οικογενειών τους για καταχώριση αυτοκινήτων κατ' εφαρμογή της Συμφωνίας για την Έδρα δεν πρέπει να υπερβαίνει τους δύο μήνες· και
 —
 να καταδικάσει την Πορτογαλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα βάσει του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια στη Θάλασσα (στο εξής: ΕΟΑΘ ή Οργανισμός) συστάθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1406/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 2002, σχετικά με τη σύσταση ευρωπαϊκού οργανισμού για την ασφάλεια στη θάλασσα (1) και εδρεύει στη Λισαβόνα. Στις 28 Ιουλίου 2004 υπογράφηκε το πρωτόκολλο μεταξύ της Κυβέρνησης της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα (2) (στο εξής: Συμφωνία για την Έδρα). Η Συμφωνία για την Έδρα καλύπτει τις σχέσεις μεταξύ του ΕΟΑΘ και της Πορτογαλίας ως χώρας υποδοχής και εφαρμόζεται στον Οργανισμό και στο προσωπικό του.
 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η Πορτογαλική Κυβέρνηση πρότεινε, χωρίς προηγούμενη αίτηση ή πρόταση του ΕΟΑΘ, τη σύναψη της εν λόγω Συμφωνίας για την Έδρα που θα προβλέπει σειρά προνομίων και ασυλιών, απαλλαγών και διευκολύνσεων για τον Οργανισμό και το προσωπικό του που αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό τις διατάξεις του Πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: Πρωτόκολλο) θα παρέχει όμως και περαιτέρω διευκολύνσεις. Επιπλέον υποστηρίζει ότι το κείμενο της Συμφωνίας για την Έδρα που προτάθηκε ήταν παρόμοιο με τη Συμφωνία για την Έδρα που συνήφθη μεταξύ της Πορτογαλίας και του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Ναρκωτικών και Ναρκομανών (ΕΚΕΝΝ) της 26ης Ιουνίου 1996, ιδίως όσον αφορά την εγγραφή οχημάτων.
 Τον Σεπτέμβριο του 2005 μια ομάδα εργασίας μεταξύ της Πορτογαλικής Κυβέρνησης, αφενός, και του ΕΟΑΘ και του ΕΚΕΝΝ, αφετέρου, συστάθηκε με σκοπό να καταρτίσει σχέδιο των αναγκαίων διοικητικών διατάξεων για την εφαρμογή των δύο συμφωνιών ή πρωτοκόλλων για την έδρα.
 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η πορτογαλική διοίκηση παραλείποντας να εξετάσει τις αιτήσεις για καταχώριση οχημάτων του προσωπικού του ΕΟΑΘ παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει για τη Συμφωνία για την Έδρα η οποία διευκρινίζει τις υποχρεώσεις που θεσπίζει το Πρωτόκολλο οι οποίες εφαρμόζονται στον ΕΟΑΘ σύμφωνα με το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) 1406/2002. Εξάλλου, ο προσφεύγων υποστηρίζει οι πορτογαλικές αρχές δεν εφάρμοσαν τις ισχύουσες πορτογαλικές διατάξεις σχετικά με το προσωπικό του ΕΟΑΘ και τα μέλη των οικογενειών τους ενώ τις εφάρμοσαν για τις διπλωματικές αποστολές του ΕΚΕΝΝ. Οι πράξεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα σοβαρά εμπόδια στη λειτουργία του ΕΟΑΘ, κατά τον προσφεύγοντα, δεδομένου ότι δεν καταχωρίστηκαν οχήματα που είχαν αγοραστεί σε συνθήκες δικαιολογημένης προσδοκίας ότι θα εφαρμοστούν οι ισχύουσες διατάξεις. Εξάλλου, τα αυτοκίνητα που μεταφέρθηκαν από τον τόπο της προηγούμενης διαμονής από τη χώρα της ιθαγένειας των μελών του προσωπικού παρέμειναν με τις πινακίδες κυκλοφορίας του κράτους μέλους της προηγούμενης διαμονής παρά τις διατάξεις του κράτους αυτού όσον αφορά την υποχρέωση της νέας εγγραφής. Με λίγα λόγια, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η απόφαση των πορτογαλικών αρχών να μη δεχθούν τις αιτήσεις καταχωρίσεως οχημάτων δημιούργησε σειρά σοβαρών νομικών και διοικητικών προβλημάτων για τα μέλη του προσωπικού που δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να χρησιμοποιήσουν το όχημα κατά παράβαση των υποχρεώσεων σχετικά με την καταχώριση, ασφάλιση και τεχνικό έλεγχο.
 Όσον αφορά την αρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, ο προσφεύγων υποστηρίζει περαιτέρω ότι το άρθρο 8, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1406/2002 ορίζει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να δικάζει δυνάμει ρήτρας διαιτησίας που περιέχεται σε σύμβαση που συνήψε ο οργανισμός και ότι το άρθρο 14 της Συμφωνίας για την Έδρα ορίζει ότι οι διαφορές σχετικά με την εφαρμογή της συμφωνίας εξετάζονται από τετραμελή ομάδα προς τούτο οριζόμενη. Οι διαφορές που δεν επιλύονται κατ' αυτόν τον τρόπο υποβάλλονται στην κρίση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Κατά τον προσφεύγοντα, η διαδικασία επιλύσεως των διαφορών του άρθρου 14 της Συμφωνίας για την Έδρα διαπιστώθηκε ανεπιεικής και συνεπώς το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα στην παρούσα διαφορά που άπτεται της ερμηνείας της Συμφωνίας για την Έδρα, σύμφωνα με το άρθρο 238 ΕΚ που ορίζει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να δικάζει δυνάμει ρήτρας διαιτησίας που περιέχεται σε σύμβαση η οποία συνάπτεται από την Κοινότητα ή για λογαριασμό της, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1406/2002 που ορίζει ότι ο Οργανισμός αποτελεί οργανισμό της Κοινότητας και το άρθρο 225 ΕΚ που ορίζει ότι το Πρωτοδικείο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται σε πρώτο βαθμό επί των προσφυγών που αναφέρονται στο άρθρο 238 ΕΚ.
 Επιπλέον, ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο να επιβεβαιώσει ότι η Συμφωνία για την Έδρα είναι συμφωνία διεθνούς δικαίου εντός της σφαίρας του κοινοτικού δικαίου η οποία δεσμεύει τις πορτογαλικές αρχές και δεν μπορεί να τροποποιηθεί μονομερώς. Περαιτέρω ζητεί την έκδοση αποφάσεως που θα διαπιστώνει ότι η εξέταση των αιτήσεων για την καταχώριση αυτοκινήτων οχημάτων που υποβάλουν τα μέλη προσωπικού αντιβαίνει στις διατάξεις του Πρωτοκόλλου και ότι οι πορτογαλικές αρχές υποχρεούνται να εφαρμόσουν τις σχετικές διατάξεις του Πρωτοκόλλου εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Τέλος, ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Συμφωνία για την Έδρα πρέπει να ερμηνεύεται κατά την έννοια ότι το προσωπικό του ΕΟΑΘ έχει τουλάχιστον τα δικαιώματα, όσον αφορά την καταχώριση οχημάτων, οποιουδήποτε υπηκόου ΕΕ που μεταφέρει τη διαμονή του στην Πορτογαλία.
 (1) ΕΕ 2002, L 208, σ. 1.
 (2) Δημοσιεύθηκε στην πορτογαλική Επίσημη Εφημερίδα τεύχος αριθ. 224 της 22.9.2004, σ. 6073, και βρίσκεται στην ιστοσελίδα του ΕΟΑΘ: http://www.emsa.europa.eu/Docs/legis/protocol%20pt% 20government%20and%20emsa.pdf


text:
Αριθ. C 318/6 EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 26 . 10. 96
 Συμβιβάζεται με το ευρωπαϊκό δίκαιο ή αντίκειται στην αρχή Προσφυγή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανί
 της απαγορεύσεως των διακρίσειον του άρθρου 6 της συνθή ας κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που
 κης για την Ευρωπαϊκή Ένωση : ασκήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1996
 (Υπόθεση C-293/96)
 — το γεγονός ότι ένας εισαγγελέας, στο πλαίσιο αιτήσεως
 εκδόσεως διατάξεως επιβάλλουσας ποινή , συνταχθείσας (96/C 318/11 )
 από τον ίδιο και προοριζομένης στη συνέχεια να υπογρα
 φεί από το δικαστήριο, ρητώς αρνείται την προσφώνηση H Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκπροσωπού
 ευγενείας «κύριε» σε αλλοδαπό εργαζόμενο (κατά την μενη από τον Dr Ernst Rôder, Ministerialrat στο Ομοσπον
 έννοια των άρθρων 48 έως 51 της συνθήκης για την διακό Υπουργείο Οικονομίας, D-53107, Bonn, και τον δρ .
 Ευρωπαϊκή Ένωση ) από κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Alfred Drittrich , Regierungsdirektor στο Ομοσπονδιακό
 Ενώσεως,
 Υπουργείο Δικαιοσύνης, D-53175 , Bonn, άσκησε στις 9 Σε
 — τούτο δε αντίθετα προς τη συνήθη πρακτική της Εισαγ πτεμβρίου 1996 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 γελίας, καθώς και προς την πρακτική που έχει ακολουθή Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 σει o συγκεκριμένος εισαγγελέας σε άλλες περιπτώσεις; κών Κοινοτήτων.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 — να ακυρώσει το άρθρο 1 παράγραφος 1 του κανονισμού
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που ( ΕΚ) αριθ . 1107/96 της Επιτροπής, της 12ης Ιουνίου 1996,
 υπέβαλε το Finanzgericht Düsseldorf με διάταξη της σχετικά με την καταχώρηση των γεωγραφικών ενδείξεων
 14ης Αυγούστου 1996 στην υπόθεση Göritz Intransco Inter και των ονομασιών προέλευσης σύμφωνα με τη διαδικα
 national GmbH κατά Hauptzollamt Düsseldorf σία που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού
 (Υπόθεση C-292/96) ( ΕΟΚ) αριθ . 2081 /92 του Συμβουλίου ('), καθόσον σε
 παράρτημα του κανονισμού αυτού ορίζεται ότι η ονομα
 (96/C 318/ 10) σία «φέτα» καταχωρείται ως προστατευόμενη ονομασία
 προελεύσεως ( ΠΟΠ ) στο τηρούμενο από την Επιτροπή
 Με διάταξη της 14ης Αυγούστου 1996, η οποία περιήλθε στη « Μητρώο προστατευομένων ονομασιών προελεύσεως και
 Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προστατευομένων γεωγραφικών ενδείξεων»,
 στις 4 Σεπτεμβρίου 1996, το Finanzgericht Düsseldorf (τέταρ
 το τμήμα), στο πλαίσιο της διαφοράς Göritz Intrasco Inter — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 national GmbH κατά Hauptzollamt Düsseldorf, που εκκρεμεί
 ενώπιον του , ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικα
 στικής αποφάσειος επί των εξής ερωτημάτων: Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 1 . Αποτελεί το άρθρο 76 παράγραφος 1 του κανονισμού
 (ΕΟΚ ) αριθ . 2913/92 του Συμβουλίου , περί θεσπίσεως του Κατά την προσφεύγουσα, η ονομασία « φέτα» δεν αποτελεί
 κοινοτικού τελωνειακού κώδικα ('), σε συνδυασμό με τα ονομασία προελεύσεως υπό την έννοια του άρθρου 2 παρά
 άρθρα 398 και επόμενα της 2ας Ιουλίου 1993 , του γραφος 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 2081 /92 του Συμβου
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ . 2454/93 της Επιτροπής, για τον λίου (2 ). H « φέτα» δεν είναι γεωγραφική ονομασία. Ούτε
 καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανο πρόκειται για παραδοσιακή ονομασία που περιγράφει ένα
 νισμού ( ΕΟΚ) αριθ . 2913/92 του Συμβουλίου περί θεσπί γεωργικό προϊόν ή τρόφιμο καταγωγής μιας ορισμένης
 σεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (2 ), νομική βάση για περιοχής ή ενός συγκεκριμένου τόπου τυρί που διατίθεται
 την άδεια του « εγκεκριμένου αποστολέα» ή ρυθμίζεται η στο εμπόριο με την ονομασία «φέτα» παράγεται ήδη από
 εν λόγω άδεια αποκλειστικά από τα άρθρα 398 και πολλού σε πολυάριθμες χώρες εκτός της Ελλάδος, όπως , π.χ.,
 επόμενα, σύμφωνα με το άρθρο 76 παράγραφος 4 του στη Δανία, Γερμανία, Γαλλία, στα Βαλκάνια , στο Ιράν και τις
 κανονισμού ΕΟΚ αριθ . 2913/92 του Συμβουλίου , περί Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής . Επιπλέον, το τυρί «φέτα»
 θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα; δεν αποτελεί ένα προϊόν του οποίου η ποιότητα ή τα
 χαρακτηριστικά οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικά στο
 2 . Αποκλείει το άρθρο 398 του κανονισμού (ΕΟΚ) γεωγραφικό περιβάλλον που περιλαμβάνει τους φυσικούς
 αριθ . 2454/93 της Επιτροπής, για τον καθορισμό ορισμέ και ανθρώπινους παράγοντες και του οποίου η παραγωγή , η
 νων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) μεταποίηση και η επεξεργασία λαμβάνουν χώρα σε μια
 αριθ. 2913/92 του Συμβουλίου , περί θεσπίσεως του κοινο οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή . Σύμφωνα με τις προδια
 τικού τελωνειακού κώδικα, την άδεια του «εγκεκριμένου γραφές που προσκόμισε η αρμόδια ελληνική αρχή , ως
 αποστολέα», οσάκις, λόγο:» της ήδη εκπληριοθείσας υπο μοναδική περιοχή προελεύσεως στο Αιγαίο Πέλαγος λαμβά
 χρεώσεως προσκομίσεως των εμπορευμάτων , δεν είναι νεται υπόψη η διοικητική περιφέρεια Λέσβου - όπως
 πλέον δυνατή η προβλεπομένη από τη διάταξη αυτή προκύπτει από τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) αριθ . 2019/93 (3), το
 απαλλαγή από την υποχρέωση προσκομίσειος των εμπο κοινοτικό δίκαιο προβλέπει ενισχύσεις για την παραγωγή
 ρευμάτων; « φέτας » σε τέτοιου είδους νησιά , τα οποία δεν μνημονεύονται
 στις προαναφερθείσες προδιαγραφές.
 (') ΕΕ αριθ . L 302 της 19 . 10 . 1992 . σ. 1 .
 ( 2 ) ΕΕ αριθ . L 253 της 11 . 10 . 1993 . σ. 1 . H Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση φρονεί ότι η ονομασία «φέτα»
 αποτελεί μια κοινή ονομασία, η οποία, σύμφωνα με το
 άρθρο 17 παράγραφος 2 τρίτο εδάφιο του κανονισμού
 ---pagebreak--- 26. 10. 96 { EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 318/7
 (ΕΟΚ) αριθ . 2081/92 δεν μπορεί να καταχωρηθεί στο μητρώο κανονιστικές και διοικητικές διαταξεις που ήσαν ανα
 των προστατευομένων ονομασιών. γκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 93/
 76/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 13ης Σεπτεμβρίου 1993 , για
 (>) ΕΕ αριθ. L 148 της 21 . 6. 1996, σ. 1 . περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος με τη
 (2 ) ΕΕ αριθ. L 208 της 24. 7. 1992, σ. 1 . βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης (SAVE )( 1 ), και, εν
 (} ) ΕΕ αριθ . L 184 της 27 . 1. 1993 , σ. 1 . πάση περιπτώσει, μη γνωστοποιώντας τες στην Επιτροπή ,
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω
 οδηγία ,
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων — να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά
 κατά του Βασιλείου του Βελγίου, που ασκήθηκε στις έξοδα.
 9 Σεπτεμβρίου 1996
 (Υπόθεση C-294/96) Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 96/C 318/ 12 Οι ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα είναι ανάλογοι προς
 αυτούς που έχουν προβληθεί στην υπόθεση C-294/96 ( 2 )· η
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε ταχθείσα από την οδηγία προθεσμία εξέπνευσε στις 31 Δε
 νη από τους Hendrik van Lier και Jean-Francis Pasquier, με κεμβρίου 1994.
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gômez de la Cruz,
 Centre Wagner, Kirchberg, άσκησε , στις 9 Σεπτεμβρίου 1996, (') ΕΕ αριθ . L 237 της 22 . 9 . 1993 . σ. 28 .
 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, (2 ) Βλέπε σελίδα 7 της παρούσας Επίσημης Εφημερίδας.
 προσφυγή κατά του Βασιλείου του Βελγίου .
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 — να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου , μη θεσπί Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 ζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, υπέβαλε η Pretura Cireondariale di Roma — Sezione distac
 κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν ανα cata di Tivoli — με διάταξη της 9ης Ιουνίου 1995 στην
 γκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 93/ ποινική δίκη κατά Giancarlo Pezzola
 42/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 14ης Ιουνίου 1993, περί των
 ιατροτεχνολογικών προϊόντων ('). παρέβη τις υποχρεώ (Υπόθεση C-296/96)
 σεις που υπέχει από την συνθήκη , ( 96/C 318/ 14)
 — να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά Με διαταξη της 9ης Ιουνίου 1995 . η οποία περιήλθε στη
 έξοδα . Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτιον
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα στις 9 Σεπτεμβρίου 1996. η Pretura Cireondariale di Roma —
 Sezione distaccata di Tivoli —, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης
 O δεσμευτικός χαρακτήρας του άρθρου 189 παράγραφος 3 κατά Giancarlo Pezzola. που εκκρεμεί ενώπιον της , ζητεί από
 της συνθήκης ΕΚ επιβάλλει στα κράτη μέλη να θεσπίζουν τα το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί
 μέτρα που είναι αναγκαία για την εφαρμογή των οδηγιών που εριοτημάτων που είναι όμοια με εκείνα που έχουν τεθεί στις
 είναι αποδέκτες πριν από την εκπνοή της προς τούτο συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-58/95 κ.λπ.(').
 τασσομένης προθεσμίας. H ταχθείσα με την οδηγία 93/
 42/ΕΟΚ προθεσμία εξέπνευσε την 1η Ιουλίου 1994 χωρίς το (') ΕΕ αριθ . C 119 της 13 . 5 . 1995 . σ. 6.
 Βασίλειο του Βελγίου να έχει θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα.
 ( · ) ΕΕ αριθ . L 169 της 12 . 7 . 1993 , σ. 1 .
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφασεως που
 υπέβαλε ένας Social Security Commissioner, με απόφαση της
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 2ας Σεπτεμβρίου 1996, στην υπόθεση Vera A. Partridge κατά
 κατά του Βασιλείου του Βελγίου, που ασκήθηκε στις Adjudication Officer
 9 Σεπτεμβρίου 1996 (Υπόθεση C-297/96)
 (Υπόθεση C-295/96) 96/C 318/ 15 )
 96/C 318/ 13
 Με απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 1996, η οποία περιήλθε στη
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε Γραμματεία του Διακστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 νη από τους Hendrik van Lier και Jean-Francis Pasquier, με στις 1 1 Σεπτεμβρίου 1996, ένας Social Security Commissioner,
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gômez de la Cruz, στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Vera A. Partridge και
 Centre Wagner, Kirchberg, άσκησε , στις 9 Σεπτεμβρίου 1996, Adjudication Officer, που εκκρεμεί ενώπιον του . ζητεί από το
 ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του
 προσφυγή κατά του Βασιλείου του Βελγίου . εξής ερωτήματος:
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο: — Ως προς τί θα διαφέρουν, αν βεβαίως υφίσταται διαφορά,
 οι απαντήσεις που πρέπει να δοθούν όσον αφορά την
 — να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο του Βελγίου , μη θεσπί περίπτωση ενός αιτούντος o οποίος έχει δικαίιομα βάσει
 ζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές. της νομοθεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου για επίδομα


text:
 4.2.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 32/27
 Προσφυγή της 15ης Νοεμβρίου 2011 — Atlas Transport κατά ΓΕΕΑ — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)
 (Υπόθεση T-584/11)
 2012/C 32/57
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Γερμανία) (εκπρόσωποι: U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern και B. Weichhaus, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Alfred Hartmann (Leer, Γερμανία)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), της 1ης Σεπτεμβρίου 2011, στην υπόθεση R 2262/2010-1·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Καταχωρισμένο κοινοτικό σήμα ως προς το οποίο ζητείται η έκπτωση του δικαιούχου εκ των δικαιωμάτων του: Το λεκτικό σήμα «ATLAS TRANSPORT» για υπηρεσίες της κλάσεως 39.
 Δικαιούχος του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Αιτών την έκπτωση του δικαιούχου του κοινοτικού σήματος: Alfred Hartmann
 Απόφαση του τμήματος ακυρώσεως: Απόρριψη της αίτησης κήρυξης της έκπτωσης του δικαιούχου
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Αποδοχή της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι: παράβαση του κανόνα 40, παράγραφος 5, σε συνδυασμό με τον κανόνα 22 του κανονισμού εφαρμογής 2868/95 λόγω εσφαλμένης εκτίμησης των αποδεικτικών στοιχείων· παράβαση του άρθρου 15 του κανονισμού 207/2009, καθότι στο πλαίσιο της γραμματικής ερμηνείας το καθού εξέτασε μόνον το ζήτημα κατά πόσον υφίσταται ουσιαστική χρήση για τις αντίστοιχες υπηρεσίες· παράβαση του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009, καθότι κατά την ερμηνεία του όρου «μεταφορές» το καθού χρησιμοποίησε μία μόνον παραπομπή την οποία αξιολόγησε ανεπαρκώς και, επομένως, χωρίς τη δέουσα επιμέλεια· παράβαση του άρθρου 75, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 207/2009, καθότι το καθού δεν τεκμηρίωσε σαφώς τη νομική του άποψη· παράβαση του άρθρου 75, δεύτερο εδάφιο, και του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009 λόγω προσβολής του δικαιώματος ακροάσεως.