text:
 7.7.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 200/5
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 24ης Μαΐου 2012 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου του Βελγίου
 (Υπόθεση C-366/11) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Περιβάλλον - Οδηγία 2000/60/ΕΚ - Πολιτική της Ένωσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων - Σχέδια διαχειρίσεως περιοχών λεκάνης απορροής ποταμού - Δημοσίευση και υποβολή στην Επιτροπή - Παράλειψη - Πληροφόρηση του κοινού και διαβουλεύσεις σχετικά με τα σχέδια διαχειρίσεως - Παράλειψη)
 2012/C 200/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: I. Χατζηγιάννης και Α. Μαργέλης)
 Καθού: Βασίλειο του Βελγίου (εκπρόσωποι: T. Materne και J.-C. Halleux)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη συμμορφώσεως, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, προς την οδηγία 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2000, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων (ΕΕ L 327, σ. 1) — Παράλειψη καταρτίσεως σχεδίων διαχειρίσεως περιοχών λεκάνης απορροής ποταμού κατά την έννοια των άρθρων 13, παράγραφοι 2, 3, και 6, και 15, παράγραφος 1, της οδηγίας — Διαδικασία πληροφορήσεως του κοινού και διαβουλεύσεως σχετικά με τα προσχέδια των εν λόγω σχεδίων — Παράλειψη
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας, αφενός, να καταρτίσει εμπρόθεσμα το σύνολο των σχεδίων διαχειρίσεως περιοχών λεκάνης απορροής ποταμού, τόσο για τις εξ ολοκλήρου ευρισκόμενες στο έδαφός του λεκάνες απορροής, όσο και για τις διεθνείς λεκάνες απορροής ποταμού, καθώς και να κοινοποιήσει αντίγραφο των σχεδίων αυτών στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 13, παράγραφοι 1 έως 3 και 6, και 15, παράγραφος 1, της οδηγίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 13, παράγραφοι 2, 3 και 6, και 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2000, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων, παραλείποντας δε, αφετέρου, να κινήσει εμπρόθεσμα όλες τις διαδικασίες πληροφορήσεως του κοινού και διαβουλεύσεων όσον αφορά τα προσχέδια διαχειρίσεως λεκάνης απορροής ποταμού, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας αυτής
 2)
 Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 298 της 8.10.2011


text:
 16.11.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 336/9
 Αίτηση προδικαστικής απόφασης, την οποία υπέβαλε το Bayerisches Verwaltungsgericht München (Γερμανία) στις 2 Σεπτεμβρίου 2013 — Andre Lawrence Shepherd κατά Bundesrepublik Deutschland
 (Υπόθεση C-472/13)
 2013/C 336/19
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bayerisches Verwaltungsgericht München
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγων: Andre Lawrence Shepherd
 Καθής: Bundesrepublik Deutschland
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ (1) την έννοια ότι προστατεύονται μόνο τα πρόσωπα των οποίων τα συγκεκριμένα στρατιωτικά καθήκοντα περιλαμβάνουν την άμεση συμμετοχή σε εχθροπραξίες, δηλαδή την ένοπλη συμμετοχή τους σε πολεμικές επιχειρήσεις, ή τα οποία έχουν την εξουσία να διατάσσουν την εκτέλεση τέτοιων επιχειρήσεων (πρώτη εναλλακτική απάντηση), ή εμπίπτουν στην προστασία που παρέχει η διάταξη αυτή ακόμη και άλλα μέλη των ενόπλων δυνάμεων, τα οποία έχουν καθήκοντα διοικητικής μέριμνας ή τεχνικής υποστήριξης του στρατεύματος, τα οποία ασκούνται εκτός του πεδίου των καθαυτό εχθροπραξιών και επηρεάζουν έμμεσα μόνο τις καθαυτό πολεμικές επιχειρήσεις (δεύτερη εναλλακτική απάντηση);
 2)
 Σε περίπτωση που στο ερώτημα 1 δοθεί η δεύτερη εναλλακτική απάντηση:
 Έχει το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83/ΕΚ την έννοια ότι η στρατιωτική θητεία που εκπληρώνεται με τη συμμετοχή σε (διεθνή ή ενδοκρατική) σύρραξη συνεπάγεται κυρίως ή κατά σύστημα ή καθιστά αναγκαία τη διάπραξη εγκλημάτων ή πράξεων, κατά την έννοια του άρθρου 12, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/83 (πρώτη εναλλακτική απάντηση), ή αρκεί το γεγονός ότι ο αιτών άσυλο εκθέτει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι στρατιωτικές δυνάμεις στις οποίες ανήκει διέπραξαν, στον τομέα των επιχειρήσεων στον οποίο χρησιμοποιούνταν, εγκλήματα κατά την έννοια του άρθρου 12, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 2004/83, είτε λόγω διαταγών για διεξαγωγή στρατιωτικής επιχείρησης που αποδείχτηκαν εγκληματικές υπό την ανωτέρω έννοια είτε λόγω βιαιοπραγιών ορισμένων ατόμων (δεύτερη εναλλακτική απάντηση);
 3)
 Σε περίπτωση που στο ερώτημα 2 δοθεί η δεύτερη εναλλακτική απάντηση:
 Παρέχεται η προβλεπόμενη για τους πρόσφυγες προστασία μόνο στην περίπτωση που μπορεί να πιθανολογηθεί σε επαρκή βαθμό και πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία ότι θα υπάρξουν ακόμη και στο μέλλον παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου ή αρκεί το γεγονός ότι ο αιτών άσυλο εκθέτει ορισμένα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν ενδείξεις ότι στη συγκεκριμένη σύρραξη διαπράττονται (οπωσδήποτε ή πιθανώς) τέτοια εγκλήματα, οπότε δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να εμπλακεί ο ίδιος στη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων;
 4)
 Αποκλείει το γεγονός ότι δεν επιδεικνύεται ανοχή για τις παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου ή ότι τα στρατοδικεία επιβάλλουν ποινές για τις παραβιάσεις αυτές την παροχή της προβλεπόμενης για τους πρόσφυγες προστασίας κατά το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83 ή το γεγονός αυτό δεν έχει καμία σημασία;
 Μήπως πρέπει μάλιστα να έχει επιβληθεί ποινή από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο;
 5)
 Αποκλείει το γεγονός ότι η στρατιωτική επέμβαση ή/και το καθεστώς στρατιωτικής κατοχής έχει νομιμοποιηθεί από τη διεθνή κοινότητα ή στηρίζεται σε εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ την παροχή της προβλεπόμενης για τους πρόσφυγες προστασίας;
 6)
 Προϋποθέτει η παροχή της προβλεπόμενης για τους πρόσφυγες προστασίας κατά το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της οδηγίας 2004/83 ότι ο αιτών άσυλο θα μπορούσε, λόγω της άσκησης των υπηρεσιακών καθηκόντων του, να καταδικαστεί σύμφωνα με το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (πρώτη εναλλακτική απάντηση) ή παρέχεται η προβλεπόμενη για τους πρόσφυγες προστασία ακόμη και όταν δεν έχει υπάρξει υπέρβαση του ορίου αυτού, δηλαδή όταν ο αιτών άσυλο δεν διατρέχει μεν τον κίνδυνο ποινικής δίωξης, αλλά δεν μπορεί εντούτοις να συμβιβάσει την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας με τη συνείδησή του (δεύτερη εναλλακτική απάντηση);
 7)
 Σε περίπτωση που στο ερώτημα 6 δοθεί η δεύτερη εναλλακτική απάντηση:
 Αποκλείει το γεγονός ότι ο αιτών άσυλο δεν έχει κάνει χρήση της δυνατότητας να κινήσει την τακτική διαδικασία που προβλέπεται για τους αρνητές της στρατιωτικής θητείας, μολονότι θα είχε την ευκαιρία να το πράξει, την παροχή της προβλεπόμενης για τους πρόσφυγες προστασίας κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις ή η προστασία αυτή μπορεί να παρασχεθεί ακόμη και στην περίπτωση που πρόκειται για τωρινή συνειδησιακή απόφαση;
 8)
 Συνιστούν η ατιμωτική απόλυση από τον στρατό, η επιβολή στερητικής της ελευθερίας ποινής και ο συνακόλουθος κοινωνικός οστρακισμός με τη δυσμενή κοινωνική αντιμετώπιση πράξη δίωξης κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο β' ή στοιχείο γ', της οδηγίας 2004/83;
 (1) Οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ L 304, σ. 12).

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
 30.12.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 326/29
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesarbeitsgericht (Γερμανία) στις 18 Οκτωβρίου 2006 — Birgit Bartsch κατά Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH
 (Υπόθεση C-427/06)
 (2006/C 326/61)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesarbeitsgericht
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Aναιρεσείουσα: Birgit Bartsch
 Aναιρεσίβλητη: Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1.
 α)
 Περιλαμβάνει το πρωτογενές κοινοτικό δίκαιο την απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων λόγω ηλικίας, της οποίας την εφαρμογή πρέπει να διασφαλίζουν τα δικαστήρια των κρατών μελών, ακόμη και στην περίπτωση που η ενδεχομένως εισάγουσα δυσμενή διάκριση συμπεριφορά δεν παρουσιάζει καμία σχέση με το κοινοτικό δίκαιο;
 β)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα:
 Δημιουργείται αυτή η σχέση με το κοινοτικό δίκαιο μέσω του άρθρου 13 ΕΚ ή –και πριν από τη λήξη της προθεσμίας για τη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο– μέσω της οδηγίας 2000/78/EΚ του Συμβουλίου για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (1);
 2.
 Αν από την απάντηση στο πρώτο ερώτημα συνάγεται ότι το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει τις δυσμενείς διακρίσεις λόγω φύλου, τότε αυτό ισχύει και μεταξύ εργοδοτών στον ιδιωτικό τομέα, αφενός, και των εργαζομένων σε αυτούς ή των δικαιούχων επικουρικής συντάξεως που παρέχει η εκμετάλλευση ή των επιζώντων τους;
 3.
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα:
 α)
 Καταλαμβάνεται από αυτήν την απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων λόγω ηλικίας ρύθμιση περί επικουρικής συντάξεως γήρατος χορηγούμενης από την εκμετάλλευση, βάσει της οποίας δεν χορηγείται σύνταξη χηρείας στον επιζώντα σύζυγο στην περίπτωση που είναι κατά 15 έτη και άνω νεότερος από τον αποβιώσαντα πρώην εργαζόμενο;
 β)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα 3α:
 Μπορεί ως δικαιολογητική βάση για μια τέτοια ρύθμιση να είναι το γεγονός ότι είναι προς το συμφέρον του εργοδότη ο περιορισμός των κινδύνων που απορρέουν από τη χορήγηση επικουρικής συντάξεως γήρατος από την εκμετάλλευση;
 γ)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα 3β:
 Έχει απεριόριστη αναδρομική ισχύ η τυχόν απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων λόγω ηλικίας στο πλαίσιο της νομοθεσίας για τις επικουρικές συντάξεις που χορηγούν οι εκμεταλλεύσεις ή περιορίζεται για τον παρελθόντα χρόνο και, αν ναι, με ποιον τρόπο;
 (1) ΕΕ L 303, σ. 16.


text:
31.5.97 LU Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 166/5
 Είναι, ειδικότερα, σύμφωνη με τη διάταξη αυτή η μέχρι των εν λογω καυστήρων σε κατοικημένους χώρους, οταν
 τούδε κρατούσα άποψη στη γερμανική νομολογία, κατά πρόκειται για κατά πρώτον ή εκ νέου τοποθέτηση ή αναδιάρ
 την οποία, στην περίπτωση περιγραφικών ονομασιών οι θρωση των θερμικών εγκατατάσεων.
 οποίες πρέπει να παραμείνουν στη διάθεση όλων, είναι
 αναγκαία και πρέπει να αποδεικνύεται η επικράτησή τους H συγκεκριμένη αυτή απαγόρευση παραβιάζει το άρθρο 4
 στις εμπορικές συναλλαγές, και συγκεκριμένα σε ποσοστό της οδηγίας 9Θ/396/ΕΟΚ, υπό την έννοια ότι παρακωλύει τη
 μεγαλύτερο του 50 % των οικείων εμπορικών κύκλων; λειτουργία συσκευών επί των οποίο)ν τυγχάνει εφαρμογής η
 οδηγία και οι οποίες τηρούν τις προβλεπόμενες συναφώς
 Επιβάλλει η διάταξη αυτή προϋποθέσεις όσον αφορά τον βασικές προϋποθέσεις.
 τρόπο διαπιστώσεως του διακριτικού χαρακτήρα που έχει
 αποκτηθεί με τη χρήση ; H επιχειρηματολογία, σύμφωνα με την οποία το άρθρο 5
 παράγραφος 10 του προεδρικού διατάγματος αριθ . 412/93
 (') Πρώτη οδηγία 89/ 104/ΕΟΚ του Συμβουλίου , της 21ης Δεκεμ συμβιβάζεται προς την οδηγία 9Θ/396/ΕΟΚ λόγω των προ
 βρίου 1988, για την προσέγγιση τιον νομοθεσιών TOJV κρατών διαγραφών ασφαλείας που αποτελούν το νομικό θεμέλιο του ,
 μελών περί σημάτων (ΕΕ αριθ . L 40 της 11.2. 1989, σ. 1 ). είναι αβάσιμη . Συγκεκριμένα, οι βασικές προϋποθέσεις που
 προβλέπει η οδηγία σχετικά με την τοποθέτηση και χρήση των
 συσκευών αερίου — συμπεριλαμβανομένων των «μη στεγα
 νοποιημένων» συσκευών — είναι εξαντλητικές, υπό την
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων έννοια ότι καλύπτουν όλες τις συναφείς προδιαγραφές περί
 κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 18 Μαρτίου ασφαλείας και συνεπάγονται καταναγκασμό. Στην περίπτω
 1997 ση αυτή οι εθνικές αρχές δεν διαθέτουν πλέον την ευχέρεια να
 (Υπόθεση C-112/97) διατηρούν σε ισχύ ούτε να εκδίδουν εθνικές διατάξεις που
 προβλέπουν την τήρηση περαιτέρω προϋποθέσεων, εφόσον
 (97/C 166/08) σε διαφορετική περίπτωση η εφαρμογή και λειτουργία της
 εσωτερικής αγοράς θα προσέκρουε σε παράνομα εμπόδια.
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκων Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τους Paolo Stancanelli και Hans Stovlbaek, μέλη της Το επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο το άρθρο 5 παράγρα
 Νομικής Υπηρεσίας της, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον φος 10 του προεδρικού διατάγματος αριθ . 412/93 αποτελεί
 Carlos Gômez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg, άσκησε επιτρεπτή παρέκκλιση από την αρχή της ελεύθερης κυκλο
 στις 18 Μαρτίου 1997 , ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρω φορίας των προϊόντων, δυνάμει του άρθρου 36 και του
 παϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή κατά Ιταλικής Δημοκρα άρθρου 100 A , παράγραφος 4 ή του άρθρου 129 A της
 τίας. συνθήκης ΕΚ , είναι επίσης αβάσιμο.
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο : (') ΕΕ αριθ . L 196 της 26. 7 . 1990, σ. 15 .
 απορρίπτοντας κάθε περί του αντιθέτου αίτημα, ένσταση ή
 πρόταση ,
 — να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, θεσπίζοντας Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 και διατηρώντας σε ισχύ σύστημα που προβλέπει υπο κατά Βασιλείου της Ισπανίας, που ασκήθηκε στις 19 Μαρ
 χρεωτικά την εγκατάσταση σε κατοικημένους χώρους τίου 1997
 αποκλειστικά και μόνο καυστήρων «στεγανοποιημένων», (Υπόθεση C-114/97)
 απαγορεύοντας δηλαδή έμμεσα την εγκατάσταση καυ
 στήρων άλλου μεν τύπου αλλά σύμφωνων προς την (97/C 166/09)
 οδηγία 9Θ/396/ΕΟΚ του Συμβουλίου ('), παρέβη τις υπο
 χρεώσεις που υπέχει από το κοινοτικό δίκαιο , H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμε
 νη από τους A. Caeiro και F. Castillo de la Torre , με αντίκλητο
 — να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά στο Λουξεμβούργο τον C. Gômez de la Cruz, Centre Wagner
 έξοδα. C 254, άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων, στις 19 Μαρτίου 1997, προσφυγή κατά Βασιλεί
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα ου της Ισπανίας.
 Το άρθρο 5 παράγραφος 10 του προεδρικού διατάγματος H προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 αριθ. 412 , της 26ης Αυγούστου 1993 ( στο εξής: προεδρικό
 διάταγμα αριθ. 412/93 ) προβλέπει ότι, σε περιπτώσεις το — v' αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, διατηρώντας
 πρώτον ή εκ νέου τοποθετήσεως ή αναδιαρθρώσεως θερμι σε ισχύ τα άρθρα 7, 8 και 10 του νόμου αριθ . 23/ 1992 (') της
 κών εγκαταστάσεων που συνοδεύονται και από την τοποθέ 30ής Ιουλίου 1992, κατά το μέτρο που αυτά εξαρτούν τη
 τηση ατομικών καυστήρων, αποκλειομένων των περιπτώσε χορήγηση αδείας για την άσκηση των δραστηριοτήτων
 ων της απλής υποκαταστάσεως , μπορούν να χρησιμοποιη παροχής υπηρεσιών ιδιωτικής ασφάλειας, για την περί
 θούν καυστήρες που έχουν μονωθεί σε σχέση με τον κατοι πτωση των γνωστών ως «επιχειρήσεων παροχής υπηρε
 κημένο περιβάλλοντα χώρο ή συσκευές οποιουδήποτε τύπου , σιών ασφαλείας», από την προϋπόθεση να είναι η σχετική
 εφόσον έχουν εγκατασταθεί σε εξωτερικούς χώρους ή σε επιχείρηση ισπανικού δικαίου καθώς και, όσον αφορά
 κατάλληλους από τεχνική άποψη χώρους. τους διαχειριστές και διευθυντές τους, από την προϋπό
 θεση να είναι αυτοί κάτοικοι Ισπανίας και, αναφορικά με
 Γεγονός είναι ότι το άρθρο 5 παράγραφος 1 0 του προεδρικού το «προσωπικό ασφαλείας», από την προϋπόθεση να
 διατάγματος αριθ . 412/93 δεν απαγορεύει την εμπορία μη διαθέτει αυτό την ισπανική ιθαγένεια, δεν έχει εκπληρώ
 μονωμένων (του τύπου «μη στεγανοποιημένων») καυστή σει τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη συνθήκη , ειδικό
 ρων, ούτε περιέχει οποιαδήποτε γενική απαγόρευση τοποθε τερα από τα άρθρα της 48, 52 και 59,
 τήσεώς τους, αλλ' είναι εξίσου γεγονός ότι η διάταξη αυτή
 απαγορεύει συγκεκριμένα, έστω και έμμεσα, την τοποθέτηση — να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 ---pagebreak--- Αριθ. C 166/6 Γ EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 31 . 5 . 97
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα λογω επιχειρήσεις συμμετέχουν στην άσκηση δημόσιας εξου
 σίας. Τέτοια υποχρέωση υπέχει κάθε πολίτης σε συγκεκριμέ
 Όσον αφορά την ελευθερία εγκαταστάσεως : νες περιστάσεις. Εξάλλου, μια παρόμοια συμμετοχή, επικου
 ρική και προηγούμενη της ασκήσεως δημόσιας εξουσίας,
 H προϋπόθεση ότι οι διαχειριστές μιας εταιρείας πρέπει να ουδόλως αποτελεί άμεση συμμετοχή στην άσκηση της εν λόγω
 έχουν την κατοικία τους στο κράτος μέλος όπου η ίδια είναι εξουσίας, κατά την έννοια του άρθρου 55 της συνθήκης.
 εγκατεστημένη (άρθρο 8 του νόμου ) ισοδυναμεί με δυσμενή
 λόγω ιθαγενείας διάκριση . H δυνατότητα οπλοφορίας, καίτοι κατ' εξαίρεση, δεν αποτε
 λεί αποκλειστικό προνόμιο των Δυνάμεων και Σωμάτων
 H επιβαλλομένη στις επιχειρήσεις απαίτηση να είναι αυτές Ασφαλείας ή άλλης αρχής της δημόσιας εξουσίας και για
 ισπανικού δικαίου (άρθρο 7 του νόμου ) συνιστά ρητή τούτο δεν ευσταθεί o ισχυρισμός ότι η οπλοφορία του
 δυσμενή διάκριση και συνεπάγεται περιορισμό του δικαιώ προσωπικού ασφαλείας αποτελεί, αυτή καθεαυτή , συμμετο
 ματος των επιχειρήσεων να ασκούν τις δραστηριότητές τους χή στην άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Κατ ' αυτόν τον
 μέσω υποκαταστήματος ή πρακτορείου , όπως ρητώς προ τρόπο, o κανονισμός οπλοφορίας, που έχει εγκριθεί με το
 βλέπεται από το άρθρο 52 της συνθήκης ΕΚ. βασιλικό διάταγμα αριθ . 137/1993, της 29ης Ιανουαρίου ,
 Για την περίπτωση όπου το προσωπικό ασφαλείας εργάζεται προβλέπει τη δυνατότητα χορηγήσεως, σε ειδικές περιπτώ
 δι' ίδιον λογαριασμό, η προϋπόθεση ιθαγενείας που προβλέ σεις, αδειών οπλοφορίας σε ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένων
 πεται στην παράγραφο 3 του άρθρου 10 του νόμου είναι προσώπων εχόντων την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους.
 επίσης αντίθετη προς το άρθρο 52 της συνθήκης . Προφανώς, το προσωπικό ασφαλείας οφείλει να διαθέτει
 άδεια οπλοφορίας προκειμένου να μπορεί να παρέχει, όπως
 ακριβώς και οποιοσδήποτε άλλος πολίτης, τις υπηρεσίες
 Όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία υπηρε του .
 σιών :
 Όσον αφορά το άρθρο 56 της συνθήκης ΕΚ :
 H προϋπόθεση του άρθρου 7 να είναι η σχετική επιχείρηση
 ισπανικού δικαίου , καθώς και αυτή του άρθρου 8 του νόμου H Επιτροπή θεωρεί ότι ουδόλως προκύπτει ότι το γεγονός ότι
 να έχουν οι διευθύνοντες αυτήν την κατοικία τους στην δεν είναι Ισπανός o ιδιωτικός αστυνομικός ή φύλακας
 Ισπανία έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό οποιασδήποτε κάποιου χώρου (που εργάζεται ως ανεξάρτητος) προϋποθέ
 ιδιωτικής δραστηριότητας παροχής υπηρεσιών ασφαλείας εκ τει, όταν αυτός έχει την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους,
 μέρους επιχειρήσεων ή προσωπικού ασφαλείας που δεν πραγματικό, υφιστάμενο και αρκούντως σοβαρό κίνδυνο
 διαθέτουν εγκατάσταση στην Ισπανία. Μια τέτοια απαίτηση απειλούντα ουσιώδη συμφέροντα της κοινωνίας.
 συνιστά ένα εισάγον δυσμενείς διακρίσεις στην ελευθερία
 παροχής υπηρεσιών εμπόδιο . Όπως προκύπτει, o αποκλεισμός όλων των επιχειρήσεων των
 οποίων οι διαχειριστές και διευθύνοντες δεν διαθέτουν
 Όσον αφορά το άρθρο 55 της συνθήκης ΕΚ : κατοικία στην Ισπανία καθώς και όλο^ν των υπηκόων άλλων
 κρατών μελών φαίνεται να στηρίζεται, κατ' ουσίαν, σε
 H Επιτροπή θεωρεί ότι το απλό γεγονός, ότι ιδιωτικές θεωρήσεις διοικητικής φύσεως.
 επιχειρήσεις έχουν αναλάβει την παροχή ορισμένων υπηρε
 σιών ασφαλείας, υπηρεσιών που κατ1 αυτόν τον τρόπο έχουν Όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των
 αφαιρεθεί, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, από το κράτος , εργαζομένων :
 αποκλείει το συμπέρασμα ότι η παροχή ιδιωτικών υπηρεσιών
 Αφ ' ής στιγμής το προσωπικό ασφαλείας δεν εμπίπτει στο
 ασφαλείας [. . .] εντάσσεται λειτουργικώς στο μονοπώλιο της
 Ασφάλειας που εμπίπτει στα προνόμια του κράτους. Επι καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου , δεν προκύπτει ότι
 πλέον, το ίδιο το κείμενο του νόμου διασαφηνίζει ότι οι μπορεί να τύχει, εν προκειμένω, εφαρμογής η διάταξη του
 δραστηριότητες των επιχειρήσεων και το προσωπικό ασφα άρθρου 48 παράγραφος 4.
 λείας είναι συμπληρωματικές και εξηρτημένες από τη δημό Οι αναγνωριζόμενοι από την παράγραφο 3 του άρθρου 48
 σια ασφάλεια, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι αποτελούν μέρος λόγοι δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας και δημοσίας
 αυτής. υγείας δεν επιτρέπουν την εξαίρεση ενός ολόκληρου τομέα
 δραστηριοτήτων από τις διατάξεις περί ελεύθερης κυκλοφο
 H συμμετοχή στην άσκηση δημόσιας εξουσίας δεν απορρέει ρίας των εργαζομένων και περί προσβάσεως σε απασχόλη
 από τα αποτελέσματα και το αντικείμενο ορισμένων δραστη ση .
 ριοτήτων αλλά από τις εξουσίες και δυνατότητες που έχουν
 παρασχεθεί στις επιχειρήσεις ή πρόσωπα που αναπτύσσουν (') Boletin Oficial del Estado της 4ης Αυγούστου 1992.
 αυτές τις δραστηριότητες. H πρόληψη αξιοποίνων πράξεων
 δεν προϋποθέτει προνόμιο δημόσιας εξουσίας, και τούτο
 εφόσον και οι ιδιώτες μπορούν, σε ορισμένες περιστάσεις, να
 ενεργούν με σκοπό την πρόληψη αξιοποίνου πράξεως.
 Εξάλλου , στις επιχειρήσεις και το προσωπικό ασφαλείας δεν Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
 έχει ειδικώς ανατεθεί η πρόληψη , γενικώς, αξιοποίνων πρά υπέβαλε η maaseutuelinkeinojen valituslautakunta, με από
 ξεων αλλά απλώς η παροχή υπηρεσιών προστασίας. φαση της 12ης Μαρτίου 1997, στην υπόθεση που αφορά
 προσφυγή της Laura Pitkâranta
 Ούτε άλλωστε η ειδική υποχρέωση αρωγής προς τις Δυνάμεις
 και Σώματα Ασφαλείας που υπέχουν οι επιχειρήσεις και το (Υπόθεση C-118/97)
 προσίΰπικό ασφάλειας κατά την άσκηση του έργου τους, ( 97/C 166/10
 καθώς και η υποχρέωση να παρέχουν τη συνεργασία τους και
 να ακολουθούν τις σχετικές οδηγίες σε σχέση με το σκοπό της Με παρεμπίπτουσα απόφαση της 12ης Μαρτίου 1997 , η
 παροχής προστασίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι εν οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρω


text:
 3.7.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 179/3
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 14ης Ιανουαρίου 2010 [αίτηση του Bundesgerichtshof (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV κατά Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
 (Υπόθεση C-304/08) (1)
 (Οδηγία 2005/29/ΕΚ - Αθέμιτες εμπορικές πρακτικές - Εθνική νομοθετική ρύθμιση που απαγορεύει εξ ορισμού τις εμπορικές πρακτικές που εξαρτούν τη συμμετοχή των καταναλωτών σε διαφημιστικό παίγνιο από την αγορά προϊόντος ή υπηρεσίας)
 2010/C 179/03
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Bundesgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV
 κατά
 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Bundesgerichtshof — Ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ και 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ L 149, σ. 22) — Εμπορική πρακτική που συνίσταται στον συνδυασμό της πωλήσεως εμπορευμάτων με τη συμμετοχή σε διαφημιστικό παίγνιο που παρέχει στον πελάτη την ευκαιρία να μετάσχει σε κληρώσεις τυχηρού παιγνίου στην οικεία χώρα, εφόσον συγκεντρώσει ορισμένο αριθμό πόντων επ’ ευκαιρία της αγοράς εμπορευμάτων — Εθνική ρύθμιση κατά την οποία είναι, κατ’ αρχήν, παράνομη η εμπορική πρακτική κατά την οποία η συμμετοχή των καταναλωτών σε διαφημιστικού χαρακτήρα διαγωνισμό ή παίγνιο εξαρτάται από την αγορά προϊόντος ή υπηρεσίας, τούτο δε ανεξαρτήτως του αν η συγκεκριμένη διαφημιστική πρακτική θίγει τα συμφέροντα των καταναλωτών
 Διατακτικό
 Η οδηγία 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου («οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές»), έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει μια εθνική ρύθμιση, όπως είναι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, δυνάμει της οποίας απαγορεύονται εξ ορισμού οι εμπορικές πρακτικές που εξαρτούν τη συμμετοχή των καταναλωτών σε διαφημιστικό διαγωνισμό ή διαφημιστικό παίγνιο από την αγορά προϊόντος ή υπηρεσίας, χωρίς να εξετάζονται οι ειδικές περιστάσεις κάθε περιπτώσεως.
 (1) ΕΕ C 247 της 27.9.2008.


text:
 10.4.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 112/14
 Αναίρεση που άσκησε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016 η Monster Energy Company κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (έκτο τμήμα) στις 14 Ιουλίου 2016 στην υπόθεση T-567/15: Monster Energy κατά EUIPO — MAD CATZ INTERACTIVE (ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΜΑΥΡΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ ΜΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΛΕΥΚΕΣ ΛΩΡΙΔΕΣ)
 (Υπόθεση C-502/16 P)
 (2017/C 112/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Monster Energy Company (εκπρόσωπος: P. Brownlow, Solicitor)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
 Με διάταξη της 16ης Φεβρουαρίου 2017 το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) έκρινε απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως.


text:
4.5.2002 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 109/5
 τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ την Ν. Colneric (εισηγητη ́), προεδρευ ́ουσα Lindner και Εmma Lindner (C-524/99) και Grund-
 του δευτε ́ρου τμη ́ματος, και τους C. Gulmann, R. Schintgen, verkehrsbeauftragter des Landes Salzburg, Grundver-
 Β. Σκουρη ́ και J. N. Cunha Rodrigues, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγε- kehrslandeskommission des Landes Salzburg, η ́εκδοση προδι-
 λε ́ας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμματε ́ας: L. Hewlett, υπα ́λλη- καστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α των α ́ρθρων 56 ΕΚ ́εως
 λος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 7 Μαρτι ́ου 2002 απο ́φαση με το 60 ΕΚ, το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο απο ́ την
 ακο ́λουθο διατακτικο ́: Ν. Colneric, προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος, προεδρευ ́-
 ουσα του ́εκτου τμη ́ματος, και τους C. Gulmann,
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́. J.-P. Puissochet (εισηγητη ́), R. Schintgen και Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς,
 γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: L. A. Geelhoed, γραμματε ́ας: H. A. Rühl,
 2) Καταδικα ́ζει την Ιταλικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́ ́εξοδα. κυ ́ριος υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 5 Μαρτι ́ου 2002
 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 (1) ΕΕ C 299 της 16.10.1999.
 Τα ́αρθρα 56 ΕΚ ́εως 60 ΕΚ
 — δεν απαγορευ ́ουν διαδικασι ́α υποβολη ́ς δηλω ́ σεως, ́οπως
 ει ́ναι η προβλεπο ́μενη απο ́ τη ρυ ́θμιση του Salzburger
 Grundverkehrsgesetz 1997 περι ́ κτη ́σεως κυριο ́τητας ακινη ́-
 των,
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 — απαγορευ ́ουν διαδικασι ́α χορηγη ́σεως ́αδειας, ́οπως ει ́ναι η
 (ε ́κτο τμη ́μα) προβλεπο ́μενη απο ́ τη ρυ ́θμιση αυτη ́.
 της 5ης Μαρτι ́ου 2002
 (1) ΕΕ C 79 της 18.3.2000.
 στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-515/99, C-519/99 ́εως
 C-524/99 και C-526/99 ́εως C-540/99 (αιτη ́σεις του
 Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg για την ́εκδοση
 προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Hans Reisch κ.λπ. κατα ́ Bür-
 germeister der Landeshauptstadt Salzburg, Grund-
 verkehrsbeauftragter des Landes Salzburg, Grundver- ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 kehrslandeskommission des Landes Salzburg (1)
 (πε ́μπτο τμη ́μα)
 (Ελευ ́θερη κι ́νηση κεφαλαι ́ων — 'Αρθρο 56 EK — ∆ιαδικα-
 σι ́α υποβολη ́ς δηλω ́ σεως και χορηγη ́σεως α ́δειας για την της 27ης Φεβρουαρι ́ου 2002
 κτη ́ση κυριο ́τητας οικοδομη ́σιμων ακινη ́των — Αμιγω ́ς
 εσωτερικη ́ κατα ́σταση — ∆εν συντρε ́χει) στην υπο ́θεση C-6/00 (αι ́τηση του Verwaltungsgerichtshof
 για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): Abfall Service
 (2002/C 109/07) AG (ASA) κατα ́ Bundesminister für Umwelt, Jugend und
 Familie (1)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 (Περιβα ́ λλον — Απο ́βλητα — Κανονισμο ́ς (ΕΟΚ) 259/93
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ σχετικα ́ με τις μεταφορε ́ς αποβλη ́των — Εξουσι ́α της
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας») αρχη ́ς αποστολη ́ς να ελε ́γχει τον χαρακτηρισμο ́ των προς
 μεταφορα ́ αποβλη ́των (αξιοποι ́ηση η ́θεση) και να απα-
 ́ δια
 γορευ ́ει τη μεταφορα ́ σε περι ́πτωση εσφαλμε ́νου χαρακτη-
 ρισμου ́ — Οδηγι ́α 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου περι ́ των
 Στις συνεκδικασθει ́σες υποθε ́σεις C-515/99, C-519/99 ́εως στερεω ́ ν αποβλη ́των — Χαρακτηρισμο ́ς της αποθε ́σεως
 C-524/99 και C-526/99 ́εως C-540/99, με αντικει ́μενο αι ́τηση αποβλη ́των σε εγκαταλειμμε ́νο ορυχει ́ο)
 του Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Αυστρι ́α) προς
 το ∆ικαστη ́ριο, κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α
 (2002/C 109/08)
 ζητη ́θηκε, στο πλαι ́σιο των διαφορω ́ν που εκκρεμου ́ν ενω ́πιον του
 αιτου ́ντος δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ Ηans Reisch (C-515/99), Walter
 Riedl (C-527/99), Alexander Hacker (C-528/99), Gerhard (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 Eckert (C-529/99), Franz Gstöttenbauer (C-530/99), Helmut
 Hechwarter (C-531/99), Alois Bixner (C-532/99), Geza (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 Aumüller (C-533/99), Berthold Garstenauer (C-534/99 και στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 C-536/99), Robert Eder (C-535/99), Hartmut Ramsauer
 (C-537/99 και C-538/99), Harald Kronberger (C-539/99), Erich
 Morianz (C-540/99) και Bürgermeister der Landeshauptstadt Στην υπο ́θεση C-6/00, με αντικει ́μενο αι ́τηση του
 Salzburg, Grundverkehrsbeauftragter des Landes Salzburg, και Verwaltungsgerichtshof (Αυστρι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο,
 μεταξυ ́ Αnton Lassacher, Heinz Schäfer (C-519/99), Dertnig κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 234 ΕΚ, με την οποι ́α ζητη ́θηκε,
 GmbH & Co. KG, Heinrich Reutter (C-520/99), Francesco στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που εκκρεμει ́ ενω ́πιον του εθνικου ́
 Branka (C-521/99), Neubau GmbH, Baumeister Bogensberger δικαστηρι ́ου Αbfall Service AG (ASA) και Bundesminister für
 GmbH & Co. KG (C-522/99 και C-526/99), Peter Fidelsberger Umwelt, Jugend und Familie, η ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́-
 (C-523/99), GWP Gewerbeparkentwicklung GmbH, Johann σεως ως προς την ερμηνει ́α του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 259/93
 ---pagebreak--- C 109/6 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 4.5.2002
 του Συμβουλι ́ου, της 1ης Φεβρουαρι ́ου 1993, σχετικα ́ με την ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 παρακολου ́θηση και τον ́ελεγχο των μεταφορω ́ν αποβλη ́των στο
 εσωτερικο ́ της Ευρωπαϊκη ́ς Κοινο ́τητας καθω ́ς και κατα ́ την ει ́σοδο
 και ́εξοδο ́ τους (ΕΕ L 30, σ. 1), ο ́πως τροποποιη ́θηκε με την της 26ης Φεβρουαρι ́ου 2002
 απο ́φαση 98/368/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της 18ης Μαι ̈́ου 1998 (ΕΕ
 L 165, σ. 20), και της οδηγι ́ας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της
 15ης Ιουλι ́ου 1975, περι ́ των στερεω ́ν αποβλη ́των (ΕΕ ειδ. ́εκδ. στην υπο ́θεση C-23/00 P: Συμβου ́λιο της Ευρωπαϊκη ́ς
 15/001, σ. 86), ο ́πως τροποποιη ́θηκε με την οδηγι ́α 91/156/ΕΟΚ Ενω ́ σεως κατα ́ Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH
 του Συμβουλι ́ου, της 18ης Μαρτι ́ου 1991 (ΕΕ L 78, σ. 32), και κ.λπ. (1)
 με την απο ́φαση 96/350/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της 24ης Μαι ̈́ου
 1996 (ΕΕ L 135, σ. 32), το ∆ικαστη ́ριο (πε ́μπτο τμη ́μα), συγκει ́μενο
 απο ́ τους P. Jann, προ ́εδρο τμη ́ματος, S. von Bahr και Α. La
 (Αι ́τηση αναιρε ́σεως — Παραδεκτο ́ — Αι ́τημα μερικη ́ς
 Pergola (εισηγητη ́), δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: F. G. Jacobs,
 ακυρω ́ σεως αποφα ́σεως του Πρωτοδικει ́ου με την οποι ́α
 γραμματε ́ας: D. Louterman-Hubeau, προϊσταμε ́νη τμη ́ματος,
 εξε ́δωσε στις 27 Φεβρουαρι ́ου 2002 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 το Πρωτοδικει ́ο ́εκρινε ́οτι δεν χρεια ́ζεται να λα ́ βει
 διατακτικο ́:
 απο ́φαση επι ́ ενστα ́σεως απαραδε ́κτου που ει ́χε προβληθει ́
 κατα ́ προσφυγη ́ς την οποι ́α απε ́ρριψε ως αβα ́ σιμη)
 1) Απο ́ το συ ́στημα που καθιε ́ρωσε ο κανονισμο ́ς (ΕΟΚ)
 259/93 του Συμβουλι ́ου, της 1ης Φεβρουαρι ́ου 1993, (2002/C 109/09)
 σχετικα ́ με την παρακολου ́θηση και τον ́ελεγχο των μεταφο-
 ́ ν αποβλη ́των στο εσωτερικο ́ της Ευρωπαϊκη ́ς Κοινο ́τητας
 ρω
 καθω ́ ς και κατα ́ την ει ́σοδο και ́εξοδο ́ τους, ́οπως τροποποιη ́- (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η αγγλικη ́)
 θηκε με την απο ́φαση 98/368/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της
 18ης Μαι ̈́ου 1998, προκυ ́πτει
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́
 — ́οτι η αρμο ́δια αρχη ́ αποστολη ́ς, υπο ́ την ́εννοια του στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 ́αρθρου 2, στοιχει ́ο γ), του κανονισμου ́ αυτου ́, ́εχει
 την εξουσι ́α να ελε ́γχει αν η σχεδιαζο ́μενη μεταφορα ́
 που χαρακτηρι ́ζεται απο ́ την κοινοποι ́ηση ως μεταφορα ́
 αποβλη ́των προς αξιοποι ́ηση ανταποκρι ́νεται πρα ́γματι
 στον χαρακτηρισμο ́ αυτο ́ και
 Στην υπο ́θεση C-23/00 P, Συμβου ́λιο της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως
 (εκπρο ́σωποι: M. Sims-Robertson και Ι. Dı́ez Parra) με αντικει ́μενο
 — ́οτι η ως ́ανω αρχη ́ πρε ́πει, σε περι ́πτωση που ο αι ́τηση αναιρε ́σεως που ασκη ́θηκε κατα ́ της αποφα ́σεως που
 χαρακτηρισμο ́ς αυτο ́ς ει ́ναι εσφαλμε ́νος, να αντιταχθει ́ εξε ́δωσε την 1η ∆εκεμβρι ́ου 1999 το Πρωτοδικει ́ο των Ευρωπαϊκω ́ν
 στη μεταφορα ́ προβα ́λλοντας αντι ́ρρηση στηριζο ́μενη Κοινοτη ́των (δευ ́τερο τμη ́μα) στις υποθε ́σεις T-125/96 και
 στον εσφαλμε ́νο αυτο ́ χαρακτηρισμο ́, εντο ́ς της προ- T-152/96, Boehringer κατα ́ Συμβουλι ́ου και Επιτροπη ́ς (Συλλογη ́
 θεσμι ́ας που προβλε ́πει το ́αρθρο 7, παρα ́γραφος 2, 1999, σ. II-3427), και με την οποι ́α ζητει ́ται η μερικη ́ ακυ ́ρωση
 του εν λο ́γω κανονισμου ́. της αποφα ́σεως αυτη ́ς, ο ́που οι λοιποι ́ δια ́δικοι ει ́ναι η Boehringer
 Ingelheim Vetmedica GmbH, η C. H. Boehringer Sohn, με ́εδρα
 2) Η απο ́θεση αποβλη ́των σε εγκαταλειμμε ́νο ορυχει ́ο δεν το Ιngelheim am Rhein (Γερμανι ́α) (δικηγο ́ροι: D. Waelbroeck
 αποτελει ́ οπωσδη ́ποτε εργασι ́α διαθε ́σεως, υπο ́ την ́εννοια και D. Fosselard), η Επιτροπη ́ των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των
 του παραρτη ́ματος ΙΙ Α, σημει ́ο D 12, της οδηγι ́ας (εκπρο ́σωπος: X. Lewis), η Fédération européenne de la santé
 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 15ης Ιουλι ́ου 1975, animale (Fedesa), με ́εδρα τις Βρυξε ́λλες (Βε ́λγιο) (δικηγο ́ρος:
 περι ́ των στερεω ́ ν αποβλη ́των, ́οπως τροποποιη ́θηκε με την A. Vandencasteele), το Stichting Kwaliteitsgarantie Vlees-
 οδηγι ́α 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλι ́ου, της 18ης Μαρτι ́ου kalverensector (SKV), με ́εδρα τη Χα ́γη (Κα ́τω Χω ́ρες) (δικηγο ́ροι:
 1991, και με την απο ́φαση 96/350/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της G. van der Wal και L. Parret), και το Ηνωμε ́νο Βασι ́λειο
 24ης Μαι ̈́ου 1996. της Μεγα ́λης Βρετανι ́ας και Βο ́ρειας Ιρλανδι ́ας (εκπρο ́σωποι:
 G. Amodeo, επικουρου ́μενη απο ́ τον D. Lloyd Jones, QC), το
 Η απο ́θεση αυτη ́ πρε ́πει να εκτιμα ́ται κατα ́ περι ́πτωση, ∆ικαστη ́ριο, συγκει ́μενο απο ́ τους G. C. Rodrı́guez Iglesias,
 προκειμε ́νου να καθορι ́ζεται αν προ ́κειται για εργασι ́α Προ ́εδρο, P. Jann, F. Macken και Ν. Colneric, προε ́δρους
 διαθε ́σεως ́η για εργασι ́α αξιοποιη ́σεως υπο ́ την ́εννοια της τμη ́ματος, A. La Pergola (εισηγητη ́), J.-P. Puissochet,
 εν λο ́γω οδηγι ́ας. M. Wathelet, R. Schintgen και Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς, γενικο ́ς
 εισαγγελε ́ας: D. Ruiz-Jarabo Colomer, γραμματε ́ας: R. Grass,
 Η απο ́θεση αυτη ́ αποτελει ́ αξιοποι ́ηση αν ο κυ ́ριος σκοπο ́ς εξε ́δωσε στις 26 Φεβρουαρι ́ου 2002 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 της συνι ́σταται στο να μπορου ́ν τα απο ́βλητα να επιτελε ́σουν διατακτικο ́:
 χρη ́σιμη λειτουργι ́α, υποκαθιστω ́ ντας τη χρησιμοποι ́ηση
 ́αλλων υλικω ́ ν που θα ́επρεπε να χρησιμοποιηθου ́ν για τη
 λειτουργι ́α αυτη ́.
 1) Απορρι ́πτει την αι ́τηση αναιρε ́σεως.
 (1) ΕΕ C 79 της 18.3.2000.
 2) Καταδικα ́ζει το Συμβου ́λιο της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως στα
 δικαστικα ́ ́εξοδα της Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH
 και της C. H. Boehringer Sohn.


text:
 11.6.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 143/1
 Ανακοίνωση
 Το 1996 διαβιβάστηκε μέσω των αρμόδιων εθνικών αρχών στα εθνικά δικαστήρια ένα πληροφοριακό σημείωμα σχετικά με τη διαδικασία υποβολής προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο. Επειδή το σημείωμα αυτό αποδείχθηκε χρήσιμο στην πράξη, το Δικαστήριο προέβη στην ενημέρωσή του λαμβανομένης υπόψη της αποκτηθείσας πείρας, θεωρεί δε σκόπιμη τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΌ ΣΗΜΕΊΩΜΑ
 για τις αιτήσεις των Εθνικών Δικαστηρίων προς έκδοση προδικαστικής αποφάσεως
 (2005/C 143/01)
 1.
 Το σύστημα της προδικαστικής παραπομπής, άλλως σύστημα εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, συνιστά ουσιώδη μηχανισμό του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και αντικείμενό του είναι να παρέχει στα εθνικά δικαστήριο το μέσο για τη διασφάλιση ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής του δικαίου αυτού σε όλα τα κράτη μέλη.
 2.
 Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι αρμόδιο να αποφαίνεται προδικαστικώς επί της ερμηνείας του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και επί της ισχύος των πράξεων του παραγώγου δικαίου. Η γενική αυτή αρμοδιότητα του απονέμεται δυνάμει του άρθρου 234 της Συνθήκης ΕΚ και, σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις, δυνάμει άλλων διατάξεων.
 3.
 Δεδομένου ότι η διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως στηρίζεται στη συνεργασία του Δικαστηρίου με τα εθνικά δικαστήρια, για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητά της είναι σκόπιμο να παρασχεθούν στα εθνικά δικαστήρια οι ακόλουθες υποδείξεις.
 4.
 Οι εν λόγω πρακτικής φύσεως υποδείξεις, οι οποίες δεν έχουν ουδεμία δεσμευτική ισχύ, αποβλέπουν στην καθοδήγηση των εθνικών δικαστηρίων ως προς το σκόπιμο της υποβολής προδικαστικών ερωτημάτων και, ενδεχομένως, στην ενίσχυσή τους ως προς τη διατύπωση και την υποβολή των ερωτημάτων προς το Δικαστήριο.
 Ως προς τον ρόλο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της προδικαστικής παραπομπής
 5.
 Στο πλαίσιο της προδικαστικής παραπομπής, ο ρόλος του Δικαστηρίου είναι να παρέχει στοιχεία ως προς την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου ή να αποφαίνεται επί της ισχύος του και όχι να εφαρμόζει το δίκαιο αυτό στα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της κύριας δίκης, ρόλος που ανήκει στο εθνικό δικαστήριο. Το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο ούτε να επιλύει τις διαφορές που ανακύπτουν ως προς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης ούτε να αποφαίνεται ως προς τις διχογνωμίες σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή των κανόνων του εθνικού δικαίου.
 6.
 Το Δικαστήριο αποφαίνεται επί της ερμηνείας ή της ισχύος του κοινοτικού δικαίου, προσπαθώντας να δώσει απάντηση χρήσιμη για την επίλυση της διαφοράς, αλλά εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να αντλήσει τις επιβαλλόμενες συνέπειες, μη εφαρμόζοντας ενδεχομένως τον επίδικο εθνικό κανόνα.
 Ως προς την απόφαση υποβολής ερωτήματος στο Δικαστήριο
 Το υποβάλλον το προδικαστικό ερώτημα δικαστήριο
 7.
 Δυνάμει των άρθρων 234 της Συνθήκης ΕΚ και 150 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, κάθε δικαστήριο κράτους μέλους, εφόσον καλείται να αποφανθεί στο πλαίσιο διαδικασίας εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, μπορεί κατ' αρχήν να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο. Η ιδιότητα ενός οργάνου ως δικαστηρίου ερμηνεύεται από το Δικαστήριο ως αυτοτελής έννοια του κοινοτικού δικαίου.
 8.
 Εντούτοις, ειδικώς όσον αφορά τις πράξεις που εκδίδουν τα κοινοτικά όργανα στον τομέα του τίτλου IV του τρίτου μέρους της Συνθήκης ΕΚ, σχετικά με τις θεωρήσεις, το άσυλο, τη μετανάστευση και τις λοιπές πολιτικές που συνδέονται με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων –μεταξύ άλλων την αρμοδιότητα των δικαστηρίων και την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων–, δικαίωμα παραπομπής έχουν μόνον τα δικαστήρια των οποίων οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα, σύμφωνα με το άρθρο 68 της Συνθήκης ΕΚ.
 9.
 Ομοίως, σύμφωνα με το άρθρο 35 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι πράξεις των οργάνων στον τομέα της αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας σε ποινικά θέματα δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προδικαστικής παραπομπής παρά μόνον από τα δικαστήρια των κρατών μελών που έχουν δεχθεί την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, καθότι κάθε κράτος μέλος καθορίζει αν έχουν δυνατότητα παραπομπής στο Δικαστήριο όλα τα δικαστήριά του ή μόνον αυτά των οποίων οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικο μέσο.
 10.
 Δεν είναι αναγκαίο να εγείρουν το ζήτημα της παραπομπής οι διάδικοι μιας υποθέσεως· μπορεί να το θέσει αυτεπαγγέλτως ο εθνικός δικαστής.
 Παραπομπή ως προς την ερμηνεία διατάξεως
 11.
 Κάθε δικαστήριο έχει την εξουσία να υποβάλει στο Δικαστήριο ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία ενός κανόνα του κοινοτικού δικαίου, εφόσον το θεωρεί αναγκαίο για την επίλυση της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί.
 12.
 Ωστόσο, ένα δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα της εσωτερικής έννομης τάξεως οφείλει κατ' αρχήν να υποβάλει στο Δικαστήριο ένα τέτοιο ερώτημα, εκτός εάν υπάρχει ήδη σχετική νομολογία (και το ενδεχομένως νέο πλαίσιο της υποθέσεως δεν δημιουργεί πραγματική αμφιβολία ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής της νομολογίας αυτής) ή ο ορθός τρόπος ερμηνείας του κοινοτικού κανόνα είναι προφανής.
 13.
 Συνεπώς, το δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις εξακολουθούν να υπόκεινται σε ένδικο μέσο μπορεί, ιδίως εφόσον θεωρεί ότι έχει επαρκώς διαφωτιστεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου, να αποφασίσει το ίδιο για την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου και για την εφαρμογή του στα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώνει. Εντούτοις, η προδικαστική παραπομπή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη, στο κατάλληλο στάδιο της διαδικασίας, εφόσον πρόκειται για ερμηνευτικό ζήτημα γενικού ενδιαφέροντος που συμβάλλει στην ενιαία εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου σε όλη την Ένωση ή εφόσον προκύπτει ότι η υπάρχουσα νομολογία δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο πρωτοεμφανιζόμενο πλαίσιο μιας υποθέσεως.
 14.
 Εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί την αιτούμενη ερμηνεία αναγκαία για την έκδοση της αποφάσεώς του.
 Παραπομπή ως προς την εκτίμηση του κύρους κοινοτικής πράξεως
 15.
 Ναι μεν τα εθνικά δικαστήρια έχουν τη δυνατότητα να απορρίπτουν τους λόγους που προβάλλονται ενώπιόν τους ως προς το ανίσχυρο μιας πράξεως, πλην όμως το Δικαστήριο και μόνον είναι αρμόδιο να κηρύξει ανίσχυρη μια κοινοτική πράξη.
 16.
 Επομένως, κάθε εθνικό δικαστήριο οφείλει να υποβάλει ερώτημα στο Δικαστήριο, εφόσον έχει αμφιβολίες ως προς το κύρος κοινοτικής πράξεως, εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η κοινοτική πράξη ενδέχεται να πάσχει.
 17.
 Εντούτοις, όταν έχει σοβαρές αμφιβολίες για το κύρος μιας πράξεως της Κοινότητας στην οποία στηρίζεται πράξη εσωτερικού δικαίου, ο εθνικός δικαστής δύναται, κατ' εξαίρεση, να αναστείλει προσωρινώς την εφαρμογή αυτής της πράξεως ή να λάβει συναφώς οποιοδήποτε άλλο προσωρινό μέτρο. Στην περίπτωση αυτή, οφείλει να υποβάλει στο Δικαστήριο ερώτημα ως προς το κύρος της κοινοτικής πράξεως, εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους τη θεωρεί ανίσχυρη.
 Ως προς τη χρονική στιγμή υποβολής του προδικαστικού ερωτήματος
 18.
 Το εθνικό δικαστήριο μπορεί να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα εφόσον διαπιστώσει ότι, για την έκδοση της αποφάσεώς του, είναι αναγκαίο να κριθεί το ζήτημα ή τα ζητήματα ερμηνείας ή κύρους· το Δικαστήριο βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή θέση για να εκτιμήσει σε ποιο στάδιο της διαδικασίας πρέπει να υποβληθεί το ερώτημα αυτό.
 19.
 Ευκταίο, ωστόσο, είναι η απόφαση περί υποβολής προδικαστικού ερωτήματος να λαμβάνεται σε στάδιο της δίκης κατά το οποίο το αιτούν δικαστήριο να είναι σε θέση να προσδιορίσει το πραγματικό και νομικό πλαίσιο του υποβαλλομένου ζητήματος, προκειμένου το Δικαστήριο να διαθέτει όλα τα στοιχεία που είναι αναγκαία για να επαληθεύσει αν το κοινοτικό δίκαιο τυγχάνει ενδεχομένως εφαρμογής στη διαφορά της κύριας δίκης. Μπορεί, επίσης, να αποδειχθεί ότι είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης η υποβολή του προδικαστικού ερωτήματος να γίνεται μετά κατ' αντιμωλία συζήτηση.
 Ως προς τη μορφή της προδικαστικής παραπομπής
 20.
 Η απόφαση με την οποία ο εθνικός δικαστής υποβάλλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο μπορεί να λάβει οποιαδήποτε μορφή δέχεται το εθνικό δίκαιο για τα παρεμπίπτοντα ζητήματα. Πρέπει, ωστόσο, να υπομνησθεί ότι αυτό είναι το έγγραφο που χρησιμεύει ως βάση για την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία και ότι το Δικαστήριο πρέπει να μπορεί να διαθέτει στοιχεία βάσει των οποίων θα παράσχει χρήσιμη απάντηση στο εθνικό δικαστήριο. Επιπλέον, μόνον η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως κοινοποιείται στους ενδιαφερόμενους που έχουν δικαίωμα να καταθέσουν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο –ιδίως στα κράτη μέλη και στα θεσμικά όργανα–, η οποία και μεταφράζεται.
 21.
 Η ανάγκη μεταφράσεως της αιτήσεως καθιστά αναγκαία τη διατύπωσή της κατά τρόπο απλό, σαφή και ακριβή, χωρίς περιττά στοιχεία.
 22.
 Αίτηση μη υπερβαίνουσα τις δέκα σελίδες αρκεί συνήθως για να εκτεθεί επαρκώς το πλαίσιο της αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως. Παρά τη συνοπτική της διατύπωση, η απόφαση περί παραπομπής πρέπει ωστόσο να είναι πλήρης και να περιλαμβάνει όλα τα συναφή στοιχεία ώστε να παρέχει στο Δικαστήριο, καθώς και στους ενδιαφερόμενους που έχουν δικαίωμα να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους, τη δυνατότητα να κατανοήσουν τα πραγματικά περιστατικά και το κανονιστικό πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης. Ειδικότερα, η απόφαση περί παραπομπής πρέπει:
 —
 να περιλαμβάνει συνοπτική αναφορά του αντικειμένου της διαφοράς, καθώς και των σχετικών διαπιστωθέντων πραγματικών περιστατικών ή, τουλάχιστον, να εξηγεί τις πραγματικές υποθέσεις στις οποίες στηρίζεται το προδικαστικό ερώτημα·
 —
 να επαναλαμβάνει το περιεχόμενο των δυνητικά εφαρμοστέων εθνικών διατάξεων και να προσδιορίζει, ενδεχομένως, τη σχετική εθνική νομολογία, αναφέροντας κάθε φορά τις συγκεκριμένες παραπομπές (για παράδειγμα, σελίδα επίσημης εφημερίδας ή συγκεκριμένης συλλογής νομολογίας, ενδεχομένως με αναφορά σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο)·
 —
 να προσδιορίζει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια τις κοινοτικές διατάξεις που ασκούν εν προκειμένω επιρροή·
 —
 να εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν το αιτούν δικαστήριο να υποβάλει ερωτήματα ως προς την ερμηνεία ή το κύρος ορισμένων κοινοτικών διατάξεων, καθώς και το δεσμό μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εφαρμοστέας στη διαφορά της κύριας δίκης εθνικής νομοθεσίας·
 —
 να περιλαμβάνει, ενδεχομένως, περίληψη του ουσιαστικού μέρους των συναφών επιχειρημάτων των διαδίκων της κύριας δίκης.
 Για να διευκολυνθεί η ανάγνωσή της και προκειμένου να υπάρχει δυνατότητα παραπομπής σ' αυτή, είναι χρήσιμο τα διάφορα σημεία ή παράγραφοι της αποφάσεως περί παραπομπής να είναι αριθμημένα.
 23.
 Τέλος, το αιτούν δικαστήριο μπορεί, εφόσον θεωρεί ότι είναι σε θέση να το πράξει, να αναφέρει συνοπτικά την άποψή του ως προς την απάντηση που πρέπει να δοθεί στα ερωτήματα που υποβάλλει προδικαστικώς.
 24.
 Τα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να αναφέρονται σε χωριστό και σαφές τμήμα της αποφάσεως περί παραπομπής, συνήθως στην αρχή ή στο τέλος της. Πρέπει να είναι εύληπτα, χωρίς να παραπέμπουν στην έκθεση των λόγων της αιτήσεως, η οποία παρέχει ωστόσο το αναγκαίο πλαίσιο για την κατάλληλη εκτίμησή τους.
 Ως προς τις συνέπειες της προδικαστικής παραπομπής για την εθνική δίκη
 25.
 Η υποβολή προδικαστικού ερωτήματος επιφέρει την αναστολή της εθνικής διαδικασίας έως ότου αποφανθεί το Δικαστήριο.
 26.
 Εντούτοις, ο εθνικός δικαστής εξακολουθεί να είναι αρμόδιος να λαμβάνει προσωρινά μέτρα, ειδικότερα στο πλαίσιο της παραπομπής ως προς την εκτίμηση του κύρους μιας πράξεως (βλ. σημείο 17 ανωτέρω).
 Ως προς τα δικαστικά έξοδα και το ευεργέτημα της πενίας
 27.
 Η ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως διεξάγεται ατελώς, το δε Δικαστήριο δεν αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων των διαδίκων της κύριας δίκης· στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να αποφανθεί επ' αυτού.
 28.
 Σε περίπτωση ανεπάρκειας πόρων ενός διαδίκου και στο μέτρο που οι εθνικές διατάξεις το επιτρέπουν, το αιτούν δικαστήριο μπορεί να χορηγήσει στον εν λόγω διάδικο το ευεργέτημα της πενίας, προκειμένου αυτός να καλύψει ιδίως τα έξοδα εκπροσωπήσεως στα οποία υποβάλλεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο μπορεί επίσης να χορηγήσει τέτοιου είδους ευεργέτημα της πενίας.
 Ως προς τις ανταλλαγές μεταξύ του εθνικού δικαστηρίου και του Δικαστηρίου
 29.
 Η απόφαση περί παραπομπής και τα σχετικά έγγραφα (μεταξύ άλλων, η εκάστοτε δικογραφία της υποθέσεως ή ενδεχομένως αντίγραφό της) πρέπει να αποστέλλονται από το εθνικό δικαστήριο απευθείας στο Δικαστήριο με συστημένη επιστολή (στη διεύθυνση «Greffe de la Cοur de justice des Cοmmunautés Eurοpéennes, L–2925 Luxembοurg», τηλέφωνο +352 43 03-1).
 30.
 Μέχρι τη δημοσίευση της αποφάσεως, η Γραμματεία του Δικαστηρίου διατηρεί επαφή με το εθνικό δικαστήριο, στο οποίο διαβιβάζει αντίγραφο των εγγράφων της διαδικασίας.
 31.
 Το Δικαστήριο διαβιβάζει στο αιτούν δικαστήριο την απόφασή του. Επιθυμητό είναι το εθνικό δικαστήριο να γνωστοποιήσει στο Δικαστήριο τον τρόπο κατά τον οποίο εφάρμοσε την απόφαση αυτή επί της διαφοράς της κύριας δίκης και να του αποστείλει, ενδεχομένως, την τελική του απόφαση.


text:
 26.4.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 107/37
 Προσφυγή της 20ής Φεβρουαρίου 2008 — KUKA Roboter κατά ΓΕΕΑ (πορτοκαλί χρωματικό σήμα)
 (Υπόθεση T-97/08)
 (2008/C 107/63)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: KUKA Roboter GmbH (Augsburg, Γερμανία)(εκπρόσωπος: A. Kohn, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 14ης Δεκεμβρίου 2007 στην υπόθεση R 1572/2007-4,
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Πορτοκαλί χρωματικό σήμα χωρίς περίγραμμα, για προϊόντα της κλάσης 7 (αίτηση υπ' αριθ. 4 607 801).
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αίτησης.
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής.
 Λόγοι ακυρώσεως:
 —
 Παράβαση του άρθρου 28 ΕΚ, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά μέτρο ισοδύναμου αποτελέσματος με ποσοτικό περιορισμό των εισαγωγών.
 —
 Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 (1), διότι το σήμα που αφορά η αίτηση έχει διακριτική δύναμη.
 —
 Παράβαση των άρθρων 73 και 74 του κανονισμού 40/94, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αιτιολογημένη ή δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη και τα πραγματικά περιστατικά δεν έχουν εξακριβωθεί επαρκώς.
 —
 Κατάχρηση εξουσίας, καθόσον το καθού έλαβε υπόψη στοιχεία ξένα προς την υπόθεση, προκειμένου να αιτιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση σε σχέση με την ανάγκη να παραμείνει το οικείο σημείο ελεύθερο προς χρήση.
 (1) Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1).


text:
 1.8.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 180/22
 Απόφαση του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 18ης Ιουνίου 2009 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Αυστρίας
 (Υπόθεση C-422/08) (1)
 (Παράβαση κράτους μέλους - Οδηγία 2004/35/ΕΚ - Περιβαλλοντική ευθύνη - Πρόληψη και αποκατάσταση των περιβαλλοντικών ζημιών - Παράλειψη μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη εντός της ταχθείσας προθεσμίας)
 2009/C 180/37
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: U. Wölker και B. Schöfer)
 Καθής: Δημοκρατία της Αυστρίας (εκπρόσωπος: E. Riedl)
 Αντικείμενο
 Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη εμπρόθεσμης θέσπισης των αναγκαίων διατάξεων για τη συμμόρφωση προς την οδηγία 2004/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, σχετικά με την περιβαλλοντική ευθύνη όσον αφορά την πρόληψη και την αποκατάσταση περιβαλλοντικής ζημίας (EE L 143, σ. 56)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Η Δημοκρατία της Αυστρίας, παραλείποντας να θεσπίσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για τη μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 2004/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, σχετικά με την περιβαλλοντική ευθύνη όσον αφορά την πρόληψη και την αποκατάσταση περιβαλλοντικής ζημίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.
 2)
 Καταδικάζει τη Δημοκρατία της Αυστρίας στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 301 της 22.11.2008


text:
 4.7.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 153/41
 Αναίρεση που άσκησε στις 8 Απριλίου 2009 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 29 Ιανουαρίου 2009 στην υπόθεση F-98/07, Petrilli κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-143/09 P)
 2009/C 153/80
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: D. Martin και B. Eggers)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Nicole Petrilli (Woluwé-Saint-Étienne, Βέλγιο)
 Αιτήματα της αναιρεσείουσας
 Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να αναιρέσει την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 29 Ιανουαρίου 2009 στην υπόθεση F-98/07, Petrilli κατά Επιτροπής, και
 —
 να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε σε αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης στις 29 Ιανουαρίου 2009 στην υπόθεση F-98/07, Petrilli κατά Επιτροπής, με την οποία ακύρωσε την από 20 Ιουλίου 2007 απόφαση της Επιτροπής, περί απορρίψεως της αιτήσεως ανανεώσεως της συμβάσεως εργασίας της ενδιαφερομένης ως επικουρικής συμβασιούχου υπαλλήλου.
 Προς στήριξη της αιτήσεώς της, η Επιτροπή προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως, οι οποίοι αντλούνται από:
 —
 το γεγονός ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έπρεπε, κατά την Επιτροπή, να κρίνει την προσφυγή-αγωγή απαράδεκτη, καθόσον με την ακυρωθείσα απόφαση η νυν αναιρεσείουσα ουδόλως είχε προβεί σε ουσιαστική και εμπεριστατωμένη εξέταση της προσωπικής καταστάσεως της ενδιαφερομένης υπαλλήλου·
 —
 νομική πλάνη, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι ο κανόνας περί εξαετίας, ο οποίος περιλαμβάνεται στην απόφαση C (2004) 1597/6, της 28ης Απριλίου 2004, και ο οποίος αφορά τη μέγιστη χρονική διάρκεια κατά την οποία οι υπηρεσίες της Επιτροπής μπορούν να απασχολούν μη μόνιμο προσωπικό (1), αντιβαίνει στο άρθρο 88 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων·
 —
 νομική πλάνη, καθόσον το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι ο μη νόμιμος χαρακτήρας του κανόνα περί εξαετίας αρκεί αφεαυτού για να στοιχειοθετήσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Επιτροπής, χωρίς να εξετάσει και αν η Επιτροπή, μη ανανεώνοντας τη σύμβαση της ενδιαφερομένης υπαλλήλου, είχε υπερβεί κατά τρόπο πρόδηλο και σοβαρό τα όρια εντός των οποίων πρέπει να ασκεί την ευρεία εξουσία της εκτιμήσεως όσον αφορά το συμφέρον της υπηρεσίας.
 (1) Απόφαση που δημοσιεύθηκε στις Informations administratives [Διοικητικές Πληροφορίες], αριθ. 75-2004, της 24ης Ιουνίου 2004.


text:
C 331/4 I EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 1 . 11 . 97
 — 93/49/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: N. Fennelly, γραμματέας:
 περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει H. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό καλλωπι 16 Σεπτεμβρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 στικών φυτών και τα καλλωπιστικά φυτά σύμφωνα
 με το άρθρο 4 της οδηγίας 91/682/ΕΟΚ του Συμβου Το άρθρο 9 παράγραφος 2 στοιχείο ε) τρίτη περίπτωση της
 λίου, καθώς και έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλών, της 17ης Μαΐου
 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών,
 — 93/61/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό
 τον καθορισμό των όρων τους οποίους πρέπει να σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολο
 πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό και τα φυτάρια γική βάση, έχει την έννοια ότι <5εν καλύπτει τις υπηρεσίες
 κηπευτικών, εκτός των σπόρων προς σπορά, που παρέχει το μέλος διατητικού δικαστηρίου.
 σύμφωνα με την οδηγία 92/33/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
 (>) ΕΕ C 197 της 6. 7. 1996.
 παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 10 2 ΕΕ ειδ. εκδ. 09/001 , σ. 49.
 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο της οδηγίας 93/48/ΕΟΚ, το
 άρθρο 8 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο της οδηγίας 93/49/
 ΕΟΚ και το άρθρο 7 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο της
 οδηγίας 93/61/ΕΟΚ.
 1. Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμα ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 νίας στα δικαστικά έξοδα.
 (πέμπτο τμήμα)
 0) ΕΕ C 197 της 6. 7. 1996. της 17 Σεπτεμβρίου 1997
 (2) ΕΕ L 250 της 7. 10. 1993 , σ. 1 .
 (3) ΕΕ L 250 της 7 . 10. 1993 , σ. 9. στην υπόθεση C-322/95 (αίτηση της Pretura circondariale
 4) ΕΕ L 250 της 7. 10. 1993, σ. 19. di Roma για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως):
 Emanuele Iurlaro κατά Istituto nazionale délia previdenza
 sociale (INPS) C )
 (Κανονισμοί (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 και (ΕΟΚ) αριθ. 574/72
 — Παροχές αναπηρίας — Κτήση τον δικαιώματος —
 Περίοδος αναφοράς — Συνυπολογισμός περιόδων που
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 έχουν συμπληρωθεί στην αλλοδαπή)
 (έκτο τμήμα) (97/C 331/08)
 της 16 Σεπτεμβρίου 1997
 στην υπόθεση C-145/96 (αίτηση του Finanzgericht Rhein (Γλωσσά διαδικασίας: η ιταλική)
 land-Pfalz, Neustadt an der Weinstraße για την έκδοση
 προδικαστικής αποφάσεως): Bernd von Hoffmann κατά (Προσωρινή μεταΦραση· η οριστική μετάφραση θα δημο
 Finanzamt Trier (') σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου»)
 (Έκτη οδηγία ΦΠΑ — Ερμηνεία του άρθρου 9 παρά
 γραφος 2 στοιχείο ε) τρίτη περίπτωση — Παροχή υπηρε Στην υπόθεση C-322/95, με αντικείμενο αίτηση της Pretura
 σιών διαιτητή — Τόπος παροχής) circondariale di Roma προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή
 (97/C 331/07) του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε,
 στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του εθνικού
 δικαστηρίου μεταξύ Emanuele Iurlaro και Istituto nazionale
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 délia previdenza sociale (INPS), η έκδοση προδικαστικής
 αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 9α του κανο
 (Προσωρινή μετάφραση· η οριστική μετάφραση θα δημο νισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 του Συμβουλίου , της 14ης
 σιευθεί στη «Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου») Ιουνίου 1971 , περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής
 ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα
 Στην υπόθεση C-145/96, με αντικείμενο αίτηση του Finanz μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοι
 gericht Rheinland-Pfalz, Neustadt an der Weinstraße (Γερμα νότητας (2), όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε από τον
 νία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2001/83 (3), στη συνέχεια δε τροπο
 συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητήθηκε, στο πλαίσιο της ποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2332/89 (4), και
 διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου του άρθρου 15 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 574/72 του
 μεταξύ Bernd von Hoffmann και Finanzamt Trier, η έκδοση Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρ
 προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του μογής του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 (5), όπως τροπο
 άρθρου 9 παράγραφος 2 στοιχείο ε) τρίτη περίπτωση της ποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον προαναφερθέντα κανο
 έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου νισμό (ΕΟΚ) αριθ . 2001/83 , το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα),
 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, συγκείμενο από τους J. C. Moitinho de Almeida (εισηγητή),
 των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό πρόεδρο τμήματος, L. Sevón, D. A. O. Edward, P. Jann και
 σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολο M. Wathelet, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: P. Léger, γραμ
 γική βάση (2), το Δικαστήριο (έκτο τμήμα), συγκείμενο από ματέας: H. A. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε
 τους G. F. Mancini, πρόεδρο τμήματος, K. N. Κακούρη στις 17 Σεπτεμβρίου 1997 απόφαση με το ακόλουθο διατα
 (εισηγητή), G. Hirsch, H. Ragnemalm και R. Schintgen,


text:
C 234/16 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 25.7.98
 paqócqauoy 1 rsoiveiäo a) rgleiäo VIII, sgy iädiay atsgäy tpoäwg g lesantä soty apoärsarg jai amanaqsgäsxy sot am
 odgciäay pqobkeäpotm oäsi enaiqotämsai apoä siy sqapefijeäy eämay ónomay sot ovgälasoy vqgrilopoieiäsai gä eiämai amtwxleä-
 tpgqeriäey (dgkadgä apoä sgm jasgcoqiäa 6 sot paqaqsgä- moy jasó sgm rtcjejqileämg diadqolgä gä, amsiheäsxy, oi diädtloi
 lasoy IA) oi rtlbóreiy vqglasopirsxsijxäm tpgqerixäm gä amtwotälemoi ónomey dem kalbómomsai tpoäwg jasó som
 pot auoqotäm sgm eäjdorg, sgm acoqó, sgm pxäkgrg jai sg tpokocirloä sxm sekxäm vqgärexy;
 lesabiäbarg siäskxm gä ókkxm vqglasopirsxsijxäm leärxm;
 (1) Xy pqoy sgm eqlgmeiäa sot óqhqot 8 paqócqauoy 1 sgy Rtlux-
 (1) EE L 209 sgy 24.7.1992, r. 1. miäay peqiä eirpqónexy sekxäm cia sg vqgärg oqirleämxm odxäm apoä
 baqió ovgälasa epacceklasijgäy vqgärexy, sgy 9gy Uebqotaqiäot
 1994 (Bundesgesetzblatt, Leäqoy II, r. 1768).
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä-
 bake le diósang sgy 8gy Laðot 1998 so Oberlandesgericht
 Köln rso pkaiärio sgy tpoheärexy peqiä epibokgäy dioijgsijotä Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä-
 pqorsiälot re bóqoy sot Alois Pfennigmann bake so Oberster Gerichtshof le diósang sgy 30gäy Apqikiäot
 1998 rsgm tpoäherg Österreichischer Gewerkschaftsbund,
 (Tpoäherg C-193/98)
 rxlaseiäo dgloriäot dijaiäot, jasó Republik Österreich
 (98/C 234/30) (Atrsqiajotä Dgloriäot)
 (Tpoäherg C-195/98)
 Le diósang sgy 8gy Laðot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg Cqal-
 laseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 20 Laðot 1998, so Oberlandes- (98/C 234/32)
 gericht Köln tpeäbake rso Dijarsgäqio sxm Etqxpaøjxäm Joi-
 mosgäsxm, rso pkaiärio sgy tpoheärexy peqiä epibokgäy dioijgsi- Le diósang sgy 30gäy Apqikiäot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg
 jotä pqorsiälot re bóqoy sot Alois Pfennigmann, so Cqallaseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 ajoäkotho pqodijarsijoä eqxäsgla (1): rsiy 20 Laðot 1998, so Oberster Gerichtshof, rso pkaiärio sgy
 diauoqóy lesantä Österreichischer Gewerkschaftsbund, rxla-
 ìrom auoqó so fgäsgla am eäma oävgla gä eämay rtmdtarloäy seiäot dgloriäot dijaiäot, jai Republik Österreich (Atrsqia-
 rtfetcleämxm ovglósxm, tpoä sgm eämmoia sot óqhqot 2 jotä Dgloriäot), pot ejjqeleiä emxäpioäm sot, fgseiä apoä so
 paqócqauoy 1 sgy Rtluxmiäay peqiä eirpqónexy sekxäm cia sg Dijarsgäqio sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy epiä sxm
 vqgärg oqirleämxm odxäm apoä baqió ovgälasa epacceklasijgäy engäy eqxsglósxm:
 vqgärexy, re rtmdtarloä le so óqhqo 2 seäsaqsg peqiäpsxrg
 sgy odgciäay 93/89/EOJ sot Rtlbotkiäot (2), pqooqiäfesai 1. Lpoqeiä ma tpobkgheiä rso Dijarsgäqio sxm Etqxpaøjxäm
 apojkeirsijó ma vqgrilopoieiäsai cia sgm odijgä lesauoqó Joimosgäsxm aiäsgrg ejdoärexy pqodijarsijgäy apouó-
 elpoqetlósxm, eävei rglariäa o vqoämoy jai o sqoäpoy sgy rexy, jasÂ euaqlocgäm sot óqhqot 177 sgy Rtmhgäjgy
 ejórsose vqgärexäy sot gä so am pqooqiäfesai em ceämei ma vqgri- EJ, oäsam pqoäjeisai cia diäjg rsgm opoiäa so Oberster
 lopoieiäsai cia sgm odijgä lesauoqó elpoqetlósxm, ame- Gerichtshof, kalbómomsay tpoäwg sa pqaclasijó peqi-
 nóqsgsa apoä som rjopoä cia som opoiäo vqgrilopoieiäsai rsg rsasijó pot ejheäsei o eämay diódijoy jai sa opoiäa pqeäpei
 rtcjejqileämg peqiäpsxrg; ma hexqghotäm apodedeicleäma jai dem rtmaqsxämsai pqoy
 omolarsijxäy jahoqifoälema pqoärxpa, apouaiämesai re
 (1) Xy pqoy sgm eqlgmeiäa sot óqhqot 2 paqócqauoy 1 sgy Rtlux- pqxäso jai seketsaiäo bahloä epiä sot aisgälasoy sot diadiä-
 miäay peqiä eirpqónexy sekxäm cia sg vqgärg oqirleämxm odxäm apoä jot atsotä ma amacmxqirseiä g täpaqng gä so amtpoärsaso
 baqió ovgälasa epacceklasijgäy vqgärexy, sgy 9gy Uebqotaqiäot dijaixlósxm gä emmoälxm rveärexm eqcasijotä dijaiäot pot
 1994 (Bundesgesetzblatt, Leäqoy II, r. 1768). eävotm rglariäa, rtäluxma le soty irvtqirlotäy sot diadiä-
 (2) EE L 279 sgy 12.11.1993, r. 32. jot atsotä pot pqeäpei ma hexqghotäm bóriloi, cia sqeiy
 sotkóvirsom eqcodoäsey gä eqcafoälemoty;
 Re peqiäpsxrg jasauasijgäy apamsgärexy rso pqxäso
 eqxäsgla:
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot tpeä-
 bake le diósang sgy 8gy Laðot 1998 so Oberlandesgericht 2. Apacoqetäei so óqhqo 48 sgy Rtmhgäjgy EJ gä jópoia
 Köln rso pkaiärio sgy tpoheärexy peqiä epibokgäy dioijgsijotä ókkg diósang sot joimosijotä dijaiäot, jai rtcjejqileäma
 pqorsiälot re bóqoy sot Eckard Pörschke so óqhqo 7 sot jamomirlotä (EOJ) aqih. 1612/68 sot
 (Tpoäherg C-194/98) Rtlbotkiäot (1), som diauoqesijoä jahoqirloä sgy gleqolg-
 miäay amauoqóy cia sgm pqoacxcgä, g opoiäa eiämai jqiärilg
 (98/C 234/31) cia sgm eämsang rso lirhokoäcio sxm didarjókxm/
 jahgcgsxäm jai boghxäm pot eqcófomsai rso jahotä le
 Le diósang sgy 8gy Laðot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg Cqal- rtälbarg idixsijotä dijaiäot, jai rtcjejqileäma oäsam o
 laseiäa sot Dijarsgqiäot rsiy 20 Laðot 1998, so Oberlandes- diauoqesijoäy atsoäy jahoqirloäy rtmiärsasai rso oäsi kal-
 gericht Köln tpeäbake rso Dijarsgäqio sxm Etqxpaøjxäm Joi- bómomsai pkgäqxy tpoäwg oi peqiäodoi eqcariäay pot eävotm
 mosgäsxm, rso pkaiärio sgy tpoheärexy peqiä epibokgäy dioijgsi- rtlpkgqxheiä pqim apoä sgm gleqolgmiäa sot dioqirlotä,
 jotä pqorsiälot re bóqoy sot Eckard Pörschke, so ajoäkotho bórei sot lirotä sotkóvirsom xqaqiäot eämamsi atsotä pot
 pqodijarsijoä eqxäsgla (1): pqobkeäpesai cia soty pkgäqxy aparvokotleämoty, rso
 Cia som tpokocirloä sot porotä sxm sekxäm vqgärexy pot oueiä- pkaiärio tpgqeriajgäy rveärexy pqoy gledapoä oqcamirloä
 komsai rtäluxma le so óqhqo 8 paqócqauoy 1 sgy Rtlux- sopijgäy atsodioijgärexy gä jasó sgm órjgrg sot epacceä-
 miäay peqiä eirpqónexy sekxäm cia sg vqgärg oqirleämxm odxäm klasoy sot didarjókot/jahgcgsgä re gledapoä dgloärio
 apoä baqió ovgälasa epacceklasijgäy vqgärexy, eävei rglariäa rvokeiäo, pamepirsgälio, amxäseqo ejpaidetsijoä iädqtla gä
 loämom o aqihloäy sxm anoämxm pot diaheäsei so oävgla gä o rsgm Ajadgliäa Jakxäm Sevmxäm gä re gleqdapoä idixsijoä
 rtmdtarloäy rtfetcleämxm ovglósxm, vxqiäy ma kalbómesai rvokeiäo pot dieäpesai apoä so dgloärio diäjaio, emxä oi


text:
 7.4.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 102/36
 Προσφυγή της 3ης Ιανουαρίου 2014 — Banco de Santander κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-6/14)
 2014/C 102/57
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Banco de Santander, SA (Santander, Ισπανία); Santander Investment, SA (Santander, Ισπανία) και Naviera Séneca, AIE (Las Palmas de Gran Canaria, Ισπανία) (εκπρόσωποι: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero και A. Lamadrid de Pablo και A. Biondi, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα των προσφευγουσών
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον χαρακτηρίζει το σύνολο των μέτρων που κατ’ αυτήν αποτελούν το ισπανικό σύστημα χρηματοδοτικής μισθώσεως νέα και ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά κρατική ενίσχυση,
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει τα άρθρα 1 και 4 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, κατά τα οποία οι επενδυτές των ομίλων οικονομικού σκοπού είναι δικαιούχοι των φερόμενων ενισχύσεων και μοναδικοί δικαιούχοι της διαταγής ανακτήσεως,
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει το άρθρο 4 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθόσον διατάσσει την ανάκτηση των φερόμενων ενισχύσεων κατά παραβίαση των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης,
 —
 να ακυρώσει το άρθρο 4 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθόσον αποφαίνεται ως προς τη νομιμότητα των συμβάσεων του ιδιωτικού δικαίου που συνήφθησαν μεταξύ των επενδυτών και άλλων φορέων, και
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι κύριοι λόγοι ακυρώσεως και επιχειρήματα έχουν ήδη προβληθεί στο πλαίσιο της υποθέσεως T-700/13, Bankia κατά Επιτροπής.


text:
 31.7.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 249/10
 Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 8ης Ιουνίου 2017 — Dextro Energy GmbH & Co. KG κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής
 (Υπόθεση C-296/16 P) (1)
 ([Αίτηση αναιρέσεως - Προστασία των καταναλωτών - Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1924/2006 - Ισχυρισμοί επί θεμάτων υγείας, οι οποίοι διατυπώνονται στα τρόφιμα και είναι διαφορετικοί από τους ισχυρισμούς που αφορούν τη μείωση του κινδύνου εκδήλωσης νόσου και την ανάπτυξη και την υγεία των παιδιών - Απόρριψη του αιτήματος αναγραφής ορισμένων ισχυρισμών, παρά τη θετική γνώμη της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA)])
 (2017/C 249/14)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Dextro Energy GmbH & Co. KG (εκπρόσωποι: M. Hagenmeyer και T. Teufer, Rechtsanwälte)
 Λοιποί διάδικοι στη διαδικασία: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: S. Grünheid et K. Herbout-Borczak)
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Dextro Energy GmbH & Co. KG στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 287 της 8.8.2016.


text:
C 112/26 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 10.5.2003
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 της 25ης Φεβρουαρίου 2003
 της 6ης Μαρτίου 2003
 στην υπόθεση T-183/00: Strabag Benelux NV κατά Συμβου-
 λίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (1)
 στην υπόθεση T-57/00: Banan-Kompaniet AB και
 Skandinaviska Bananimporten AB κατά Συμβουλίου της («Συμβάσεις δημοσίων έργων — Ανυπαρξία της προσβαλ-
 Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο- λόμενης αποφάσεως — Αιτιολογία της αποφάσεως περί
 τήτων ( 1) αναθέσεως — Κριτήρια αναθέσεως — Προσφυγή ακυρώ-
 σεως — Εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας»)
 («Μπανάνες — Κοινή οργάνωση αγοράς — Απόφαση (2003/C 112/48)
 94/800/ΕΚ — Κανονισμός (ΕΚ) 478/95 — Καθεστώς των
 πιστοποιητικών εξαγωγής — Αγωγή αποζημιώσεως») (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Στην υπόθεση T-183/00, Strabag Benelux NV, με έδρα το
 (2003/C 112/47)
 Stabroek (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τους Α. Delvaux και
 V. Bertrand, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,
 κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: F. van
 (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική) Craeyenest, M. Arpio Santacruz και J. Stuyck), με αντικείμενο,
 αφενός, προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως του Συμβουλίου
 της 12ης Απριλίου 2000, να αναθέσει στην εταιρία Εntreprises
 Louis De Waele τη σύμβαση που είχε ως αντικείμενο τη διαδικασία
 υποβολής προσφορών αριθ. 107865 που δημοσιεύθηκε στις
 Στην υπόθεση T-57/00, Banan-Kompaniet AB, με έδρα τη 30 Ιουλίου 1999 (ΕΕ S 146) σχετικά με τις γενικές εργασίες
 Στοκχόλμη (Σουηδία), Skandinaviska Bananimporten AB, με διαρρυθμίσεως και συντηρήσεως στα κτίρια του Συμβουλίου και,
 έδρα την Αrsta (Σουηδία), εκπροσωπούμενες από τον αφετέρου, αγωγή αποζημιώσεως για τη ζημία που φέρεται ότι
 B. O’Connor, solicitor, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, υπέστη η προσφεύγουσα λόγω της συμπεριφοράς του Συμβουλίου,
 κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (εκπρόσωποι: το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους J. D. Cooke,
 S. Marquardt και J.-P. Hix) και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Πρόεδρο, R. García-Valdecasas και την P. Lindh, δικαστές,
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς P. Oliver και C. Van der γραμματέας: D. Christensen, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 Hauwaert, και στη συνέχεια L. Visaggio και K. Fitch), με 25 Φεβρουαρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 αντικείμενο αγωγή αποζημιώσεως για την αποκατάσταση της
 ζημίας που οι ενάγουσες υπέστησαν λόγω της καθιερώσεως του 1) Απορρίπτει την προσφυγή/αγωγή.
 καθεστώτος πιστοποιητικών εξαγωγής με την απόφαση 94/800/ΕΚ
 του Συμβουλίου, της 22ας ∆εκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ 2) Η προσφεύγουσα φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και
 ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών εκείνα στα οποία υποβλήθηκε το Συμβούλιο.
 που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου
 της Ουρουγουάης (1986-1994) καθόσον αφορά τα θέματα που (1 ) ΕΕ C 273 της 23.09.2000.
 εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ L 336, σ. 1), και με τον
 κανονισμό (ΕΚ) 478/95 της Επιτροπής, της 1ης Μαρτίου 1995,
 σχετικά με συμπληρωματικές λεπτομέρειες εφαρμογής του κανο-
 νισμού (ΕOΚ) 404/93 του Συμβουλίου όσον αφορά το καθεστώς
 δασμολογικής ποσόστωσης κατά την εισαγωγή μπανανών στην
 Κοινότητα και σχετικά με την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 1442/93 (ΕΕ L 49, σ. 13), το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα),
 της 11ης Μαρτίου 2003
 συγκείμενο από τους J. D. Cooke, Πρόεδρο, R. García-Valdecasas
 και P. Lindh, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio González, υπάλλη-
 στην υπόθεση T-186/00: Conserve Italia Soc.coop.rl κατά
 λος διοικήσεως, εξέδωσε στις 6 Μαρτίου 2003, απόφαση με το
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 ακόλουθο διατακτικό:
 («Γεωργία — Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατο-
 λισμού και Εγγυήσεων, τμήμα Προσανατολισμού —
 1) Απορρίπτει την αγωγή. Κατάργηση χρηματοδοτικής συνδρομής — Άρθρο 24 του
 κανονισμού (ΕΟΚ) 4253/88 — Αρχή της αναλογικότητας
 2) Οι ενάγουσες θα φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα και τα — Αιτιολογία»)
 έξοδα του Συμβουλίου κα της Επιτροπής.
 (2003/C 112/49)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική)
 ( 1) ΕΕ C 135 της 13.05.2000.
 Στην υπόθεση T-186/00, Conserve Italia Soc. Coop. rl, με έδρα
 το San Lazzaro di Savena (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους
 ---pagebreak--- 10.5.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 112/27
 M. Averani, A. Pisaneschi και S. Zunarelli, δικηγόρους, με τόπο 2) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: αρχικώς L. Visaggio, και στη συνέχεια
 C. Cattabriga και M. Moretto), με αντικείμενο αίτηση ακυρώσεως (1 ) ΕΕ C 372 της 23.12.2000.
 της αποφάσεως C(2000) 1099 της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου
 2000, περί καταργήσεως της συνδρομής του Ευρωπαϊκού Γεωργι-
 κού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, τμήμα Προσανα-
 τολισμού, για το πρόγραμμα αριθ. 9 (δικαιούχος: Massalombarda
 Colombani SpA), στο πλαίσιο του λειτουργικού προγράμματος
 αριθ. 91.CT.IT.01, εγκριθέντος με την απόφαση της Επιτροπής
 C(91) 2255/6 της 28ης Οκτωβρίου 1991, το Πρωτοδικείο
 (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. García-Valdecasas, ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 Πρόεδρο, P. Lindh και J. D. Cooke, δικαστές, γραμματέας:
 J. Palacio González, κύριος υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις
 11 Μαρτίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: της 26ης Φεβρουαρίου 2003
 1) Απορρίπτει την προσφυγή. στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-344/00 και T-345/00:
 CEVA Santé animale SA και Pharmacia Entreprises SA
 2) Η προσφεύγουσα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα και κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
 («Κανονισμός (ΕΟΚ) 2377/90 — Κτηνιατρικά φάρμακα
 ( 1) ΕΕ C 285 της 7.10.2000.
 — Αίτηση για τη συμπερίληψη της “προγεστερόνης”στον
 κατάλογο ουσιών για τις οποίες δεν κρίνεται αναγκαίο
 να θεσπιστεί ανώτατο όριο καταλοίπων — Γνώμη της
 επιτροπής κτηνιατρικών φαρμάκων (ΕΚΦ) — Επανεξέ-
 ταση από την ΕΚΦ — Παράλειψη της Επιτροπής να
 υιοθετήσει σχέδιο μέτρων — Προσφυγή κατά παραλεί-
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ ψεως — Λήψη θέσεως που θέτει τέλος στην παράλειψη
 — Κατάργηση δίκης — Αγωγή αποζημιώσεως — Ευθύνη
 της 27ης Φεβρουαρίου 2003 της Κοινότητας — Αιτιώδης σύνδεσμος — Παρεμπίπτουσα
 απόφαση»)
 στην υπόθεση T-329/00: Bonn Fleisch Ex- und Import
 GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1) (2003/C 112/51)
 («Τελωνειακοί δασμοί — Εισαγωγή βοείου κρέατος προε-
 λεύσεως Νότιας Αμερικής — Άρθρο 13, παράγραφος 1, (Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική)
 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79 — Αίτηση διαγραφής
 εισαγωγικών δασμών — ∆ικαιώματα άμυνας — Ειδική
 περίπτωση»)
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-344/00 και T-345/00, CEVA
 (2003/C 112/50) Santé animale SA, με έδρα το Libourne (Γαλλία), και Pharmacia
 Entreprises SA, πρώην Pharmacia & Upjohn SA, με έδρα το
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική) Λουξεμβούργο, εκπροσωπούμενη από τους D. Waelbroeck και
 D. Brinckman, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ-
 βούργο, υποστηριζόμενες από την Fédération européenne de la
 santé animale (Fedesa), με έδρα τις Βρυξέλλες, εκπροσωπούμενη
 Στην υπόθεση T-329/00, Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH, από τον Α. Vandencasteele, εκπρόσωπο, με τόπο επιδόσεων στο
 με έδρα το Troisdorf (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον Λουξεμβούργο, παρεμβαίνουσα, στην υπόθεση T-345/00, κατά
 D. Ehle, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Τ. Χριστο-
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: X. Lewis και φόρου και M. Shotter), με αντικείμενο, αφενός, αίτηση για να
 M. Núñez-Müller), με αντικείμενο την ακύρωση της υπό στοιχεία διαπιστωθεί, δυνάμει του άρθρου 232 ΕΚ, ότι παραλείποντας
 REM 49/99 αποφάσεως της Επιτροπής της 25ης Ιουλίου 2000 να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να συμπεριλάβει την ουσία
 με την οποία διαπιστώθηκε ότι σε μια συγκεκριμένη περίπτωση δεν προγεστερόνη στο παράρτημα ΙΙ του κανονισμού (ΕΟΚ) 2377/90
 δικαιολογείται η διαγραφή εισαγωγικών δασμών, το Πρωτοδικείο του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 1990, για τη θέσπιση
 (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους M. Jaeger, Πρόεδρο, κοινοτικής διαδικασίας για τον καθορισμό ανώτατων ορίων κατα-
 K. Lenaerts και J. Azizi, δικαστές, γραμματέας: D. Christensen, λοίπων κτηνιατρικών φαρμάκων στα τρόφιμα ζωικής προέλευσης
 υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2003, (ΕΕ L 224, σ. 1), η Επιτροπή παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει
 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό: από το κοινοτικό δίκαιο και, αφετέρου, αίτηση για την καταβολή
 αποζημιώσεως, σύμφωνα με τα άρθρα 235 ΕΚ και 288, δεύτερο
 1) Ακυρώνει την υπό στοιχεία REM 49/99 απόφαση της εδάφιο, ΕΚ, το Πρωτοδικείο (δεύτερο τμήμα), συγκείμενο από τους
 Επιτροπής της 25ης Ιουλίου 2000 με την οποία διαπιστώ- R. M. Moura Ramos, Πρόεδρο, J. Pirrung και Α. W. H. Meij,
 θηκε ότι σε μια συγκεκριμένη περίπτωση δεν δικαιολογείται δικαστές, γραμματέας: J. Plingers, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε
 η διαγραφή εισαγωγικών δασμών. στις 26 Φεβρουαρίου 2003, απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:


text:
 26.1.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 22/33
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Hoge Raad der Nederlanden στις 22 Νοεμβρίου 2007 — Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie κατά Staatssecretaris van Financiën
 (Υπόθεση C-515/07)
 (2008/C 22/60)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Αιτούν δικαστήριο
 Hoge Raad der Nederlanden
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Αναιρεσείουσα: Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie
 Αναιρεσίβλητος: Staatssecretaris van Financiën
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Πρέπει τα άρθρα 6, παράγραφος 2, και 17, παράγραφοι 1, 2 και 6, της έκτης οδηγίας (1) να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι ένας υποκείμενος στον φόρο δύναται να περιλάβει εξ ολοκλήρου στην επιχείρησή του όχι μόνον επενδυτικά αγαθά, αλλά και όλα τα αγαθά και όλες τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται τόσο για σκοπούς της επιχειρήσεως όσο και για σκοπούς ξένους προς αυτήν και να προβεί σε άμεση και πλήρη έκπτωση του ΦΠΑ με τον οποίο χρεώθηκε κατά την απόκτηση αυτών των αγαθών και υπηρεσιών;
 2)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, συνεπάγεται η εφαρμογή του άρθρου 6, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, όταν πρόκειται για υπηρεσίες και για αγαθά που δεν είναι επενδυτικά αγαθά, ότι ο ΦΠΑ εισπράττεται εφ' άπαξ κατά την περίοδο για την οποία ισχύει η έκπτωση για τις υπηρεσίες αυτές και τα αγαθά αυτά ή ο ΦΠΑ πρέπει να εισπραχθεί και σε μεταγενέστερες περιόδους και, αν ναι, πώς πρέπει να καθοριστεί η φορολογητέα βάση για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που δεν γίνονται αντικείμενο αποσβέσεως;
 (1) Έκτη οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 49).


text:
 30.4.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 118/47
 Προσφυγή του Giuseppe Caló κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 26 Μαρτίου 2004
 (Υπόθεση Τ-118/04)
 (2004/C 118/101)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Ο Giuseppe Caló, κάτοικος Λουξεμβούργου, εκπροσωπούμενος από τους Sébastien Orlandi, Albert Coolen, Jean-Noël Louis και Etienne Marchal, δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 26 Μαρτίου 2004 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις της Επιτροπής της 9ης Ιουλίου 2003 και της 1ης Οκτωβρίου 2003 και, εφόσον παρίσταται ανάγκη, την από 29 Ιουλίου 2003 απόφαση του προέδρου της Επιτροπής,
 —
 να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα συμβολική αποζημίωση ενός ευρώ για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα:
 Ο προσφεύγων στην παρούσα υπόθεση βάλλει κατά της αποφάσεως της ΑΔΑ με την οποία τοποθετήθηκε, μαζί με άλλους τέσσερις διευθυντές της ΓΔ ESTAT, διατηρώντας τη θέση του, ως κύριος σύμβουλος παρά τω γενικώ διευθυντή της ΓΔ όπου είναι τοποθετημένος, καθώς και κατά της αποφάσεως με την οποία κινήθηκε διαδικασία πληρώσεως των θέσεων των διευθυντών στις διευθύνσεις ESTAT/B, ESTAT/C, ESTAT/D, ESTAT/E και ESTAT/F, δυνάμει των άρθρων 29, παράγραφος 1, στοιχεία α) και γ), και 29, παράγραφος 2, του ΚΥΚ.
 Οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν κατόπιν της διαπιστώσεως ατασθαλιών στη Στατιστική Υπηρεσία.
 Προς στήριξη των αιτημάτων του, ο προσφεύγων επικαλείται:
 —
 παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 1, του ΚΥΚ και των αποφάσεων της Επιτροπής της 21ης Ιανουαρίου 1998 και της 9ης Νοεμβρίου 2001 σχετικά με την εκ μέρους της ΑΔΑ άσκηση των εξουσιών της, καθόσον η απόφαση περί μεταθέσεως του προσφεύγοντος στην εν λόγω θέση κύριου συμβούλου ελήφθη από αρχή μη διαθέτουσα τις εξουσίες της ΑΔΑ,
 —
 παράβαση του καθήκοντος αιτιολογήσεως,
 —
 το παράνομο των ανακοινώσεων κενής θέσεως COM/173/03, COM/174/03, COM/175/03, COM/176/03 και COM/177/03, καθόσον δεν καθορίζουν το πλαίσιο νομιμότητας βάσει του οποίου το όργανο προτίθεται να προβεί στη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων.
 Τέλος, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις θίγουν την επαγγελματική αξιοπρέπεια και την τιμή του προσφεύγοντος.


text:
14 . 6. 97 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ . C 181 /23
 Διαγραφή της υποθέσεως Τ-187/96 (') Διαγραφή της υποθέσεως Τ-139/95 (')
 (97/C 181 /50) (97/C 181 /53)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με διάταξη της 19ης Μαρτίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου Με διάταξη της 15ης Απριλίου 1997 , o πρόεδρος του
 πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ δευτέρου τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως κών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως
 Τ-187/96, Salini Costruttori Spa κατά Επιτροπής των Ευρω Τ-139/95 , Georges Cantone κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 παϊκών Κοινοτήτων. κών Κοινοτήτων.
 (') ΕΕ αριθ . C 27 της 25 . 1 . 1997 .
 (') ΕΕ αριθ. C 229 της 2. 9. 1995 .
 Διαγραφή της υποθέσεως Τ-188/96 (')
 (97/C 181 /51 ) Διαγραφή της υποθέσεως Τ-213/96 (')
 (97/C 181/54)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 Με διάταξη της 19ης Μαρτίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου
 πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊ Με διάταξη της 18ης Απριλίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου
 κών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Τ-188/96, Salini Costruttori Spa κατά Επιτροπής των Ευρω αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ-213/96, Giorgio
 παϊκών Κοινοτήτων. Lebedef κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 (') ΕΕ αριθ . C 40 της 8. 2. 1997.
 (') ΕΕ αριθ. C 54 της 22. 2. 1997.
 Διαγραφή της υποθέσεως T-196/96 (1)
 (97/C 181/52) Διαγραφή της υποθέσεως Τ-133/96 (')
 (97/C 181 /55 )
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική)
 Με διάταξη της 10ης Απριλίου 1997, o πρόεδρος του πρώτου
 τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Με διάταξη της 23ης Απριλίου 1997 , o πρόεδρος του πρώτου
 αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ-196/96, Giorgio τμήματος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Lebedef κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως Τ-133/96, Michael
 (') ΕΕ αριθ . C 54 της 22. 2 . 1997 . Boessen κατά Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.
 (') ΕΕ αριθ . C 318 της 26 . 10. 1996.


text:
 3.9.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 217/32
 Διαγραφή των συνεκδικαζόμενων υποθέσεων C-362/04, C-363/04, C-364/04 και C-365/04 (1)
 (2005/C 217/68)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική)
 Με διάταξη της 21ης Ιουνίου 2005 ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε τη διαγραφή των συνεκδικαζόμενων υποθέσεων C-362/04, C-363/04, C-364/04 και C-365/04 (αίτηση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως): Μηχανική Α.Ε, Θόλος Α.Ε. κατά Υπουργού Πολιτισμού, Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων.
 (1) ΕΕ C 273 της 6.11.2004.
 ΕΕ C 284 της 20.11.2004.


text:
 12.4.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 92/40
 Προσφυγή της 6ης Φεβρουαρίου 2008 — Cementir Ιταλία κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-63/08)
 (2008/C 92/80)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Cementir Ιταλία Srl (Ρώμη, Ιταλία) (εκπρόσωποι: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino, G. Barone, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νομιμότητας και να την ακυρώσει στο σύνολό της καθόσον το επικρινόμενο μέτρο θεωρείται ως κρατική ενίσχυση, ενώ, αντιθέτως, συνιστά θεμιτή συνέχεια της εκ μέρους του ιταλικού δημοσίου αποζημιώσεως της Terni (και των δικαιούχων της) για την απαλλοτρίωση των ηλεκτρικών εγκαταστάσεών της κατά τα έτη 1962-63,
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα,
 —
 επικουρικώς, να ακυρώσει την απόφαση καθ' ό μέτρο:
 α)
 διαπιστώνει ότι η Ιταλία κατέβαλε παρανόμως κρατική ενίσχυση στις ThyssenKrupp, Cementir και Nuova Terni Industrie Chimiche, κατά παράβαση του άρθρου 88, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚ,
 β)
 διαπιστώνει ότι οι ThyssenKrupp, Cementir και Nuova Terni Industrie Chimiche οφείλουν να επιστρέψουν ποσά, και, κατόπιν αυτού
 γ)
 αξιώνει από την Ιταλία να εισπράξει τα ανωτέρω ποσά εντόκως πάραυτα,
 —
 όλως επικουρικώς, να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, καθ' ό μέρος αξιώνεται από την Ιταλία να προβεί πάραυτα στην είσπραξη της ενισχύσεως εντόκως, δοθέντος ότι παρόμοια είσπραξη παραβιάζει τη γενική αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα είναι πανομοιότυπα με εκείνα των οποίων έγινε επίκληση στην υπόθεση T-62/08, ThyssenKrupp κατά Επιτροπής.


text:
1.11.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 264/23
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 της Ιταλικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 10 Σεπτεμ-
 βρίου 2003 — να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, παραλείποντας
 να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και
 διοικητικές διατάξεις για τη συμμόρφωσή του στην οδηγία
 (Υπόθεση C-381/03)
 2000/35/ΕΚ (1) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του
 Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για την καταπολέμηση
 (2003/C 264/38) των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές,
 ή, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να κοινοποιήσει τις ως
 άνω διατάξεις στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που
 υπέχει από την ως άνω οδηγία,
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 την Karen Banks και τον Knut Simonsson, άσκησε ενώπιον του — να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά
 ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 10 Σεπτεμβρίου έξοδα.
 2003, προσφυγή κατά της Ιταλικής ∆ημοκρατίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο: Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — να διαπιστώσει ότι η Ιταλική ∆ημοκρατία, παραλείποντας Η προθεσμία για την προσαρμογή της εσωτερικής έννομης τάξεως
 να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές στην οδηγία εξέπνευσε στις 8 Αυγούστου 2002.
 διατάξεις που απαιτούνται για τη συμμόρφωση προς την
 οδηγία 2001/53/ΕΚ της Επιτροπής, της 10ης Ιουλίου 2001,
 για την τροποποίηση της οδηγίας 96/98/ΕΚ του Συμβουλίου (1) ΕΕ L 200 της 8.8.2000, σ. 35.
 σχετικά με τον εξοπλισμό πλοίων (1), ή, εν πάση περιπτώσει,
 μη κοινοποιώντας τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη
 τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 — να καταδικάσει την Ιταλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Ομοσπονδιακής ∆ημοκρατίας της Γερμανίας, που ασκή-
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα θηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2003
 (Υπόθεση C-386/03)
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη
 τάξη έληξε στις 17 Φεβρουαρίου 2002.
 (2003/C 264/40)
 (1) ΕΕ L 204 της 28.7.2001, σ. 1.
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τους Νikko Huttunen και Michael Niejahr, μέλη της Νομικής
 Υπηρεσίας της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με
 αντίκλητο στο Λουξεμβούργο, άσκησε ενώπιον του ∆ικαστηρίου
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 12 Σεπτεμβρίου 2003
 προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής ∆ημοκρατίας της Γερμανίας.
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 του Βασιλείου της Ισπανίας, που ασκήθηκε στις 12 Σεπτεμ- Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 βρίου 2003
 1. Να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή ∆ημοκρατία της Γερμα-
 (Υπόθεση C-384/03) νίας, θεσπίζοντας με τα άρθρα 8, παράγραφος 2, και 9,
 παράγραφος 3, της κανονιστικής της αποφάσεως της
 10ης ∆εκεμβρίου 1997, περί υπηρεσιών εδάφους σε
 (2003/C 264/39) αεροδρόμια, μέτρα που δεν συμβιβάζονται με τα άρθρα 16
 και 18 της οδηγίας 96/67/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της
 15ης Οκτωβρίου 1996, σχετικά με την πρόσβαση στην
 αγορά υπηρεσιών εδάφους στους αερολιμένες της Κοινό-
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τητας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία
 τον Gregorio Valero Jordana, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ- αυτή.
 βούργο, άσκησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2001 προσφυγή ενώπιον
 του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Βασιλείου 2. Να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή ∆ημοκρατία της Γερμα-
 της Ισπανίας. νίας στα δικαστικά έξοδα.


text:
4.11.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 316/3
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
 της 11ης Ιουλι ́ου 2000
 (ε ́κτο τμη ́μα)
 στην υπο ́θεση C-473/98 (αι ́τηση του Kammarrätten i
 Stockholm για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως): της 13ης Ιουλι ́ου 2000
 Kemikalieinspektionen κατα ́ Toolex Alpha AB (1)
 («Ελευ ́θερη κυκλοφορι ́α των εμπορευμα ́ των — Εθνικη ́ στην υπο ́θεση C-46/97: Ελληνικη ́ ∆ημοκρατι ́α κατα ́ Επιτρο-
 κατ' αρχη ́ν απαγο ́ρευση χρησιμοποιη ́σεως τριχλωροαιθυ- πη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των(1)
 λενι ́ου — 'Αρθρο 36 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν
 τροποποιη ́σεως, α ́ ρθρο 30 ΕΚ)»)
 («Εκκαθα ́ριση λογαριασμω ́ ν του ΕΓΤΠΕ — Οικονομικο ́
 ́ετος 1992»)
 (2000/C 316/04)
 (2000/C 316/05)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η σουηδικη ́)
 (Προσωρινη ́ μετα ́φραση· η οριστικη ́ μετα ́φραση θα δημοσιευθει ́ (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ελληνικη ́)
 στη «Συλλογη ́ της Νομολογι ́ας»)
 Στην υπο ́θεση C-46/97, Ελληνικη ́ ∆ημοκρατι ́α (εκπρο ́σωποι:
 Στην υπο ́θεση C-473/98, με αντικει ́μενο αι ́τηση του Π. Μυλωνο ́πουλος και Ι. Χαλκια ́ς) κατα ́ Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊ-
 Kammarrätten i Stockholm (Σουηδι ́α) προς το ∆ικαστη ́ριο, κω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωπος: Μ. Κοντου ́-Durande), με αντικει ́-
 κατ' εφαρμογη ́ν του α ́ρθρου 177 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν α ́ρθρου μενο τη μερικη ́ ακυ ́ρωση, κατα ́ το με ́ρος που αφορα ́ την Ελληνικη ́
 234 ΕΚ), με την οποι ́α ζητει ́ται, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς που ∆ημοκρατι ́α, της αποφα ́σεως 96/701/ΕΚ της Επιτροπη ́ς, της
 εκκρεμει ́ ενω ́πιον του αιτου ́ντος δικαστηρι ́ου μεταξυ ́ 20η ́ς Νοεμβρι ́ου 1996, για τροποποι ́ηση της αποφα ́σεως
 Kemikalieinspektionen και Toolex Alpha AB, η ́εκδοση προδι- 96/311/ΕΚ σχετικα ́ με την εκκαθα ́ριση των λογαριασμω ́ν των
 καστικη ́ς αποφα ́σεως ως προς την ερμηνει ́α των α ́ρθρων 30 και 36 κρατω ́ν μελω ́ν στο πλαι ́σιο των δαπανω ́ν που χρηματοδοτου ́νται
 της Συνθη ́κης ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, α ́ρθρων 28 ΕΚ και απο ́ το Ευρωπαϊκο ́ Γεωργικο ́ Ταμει ́ο Προσανατολισμου ́ και Εγγυη ́-
 30 ΕΚ), το ∆ικαστη ́ριο, συγκει ́μενο απο ́ τους G. C. Rodrı́guez σεων (ΕΓΤΠΕ), τμη ́μα Εγγυη ́σεων, για το οικονομικο ́ ́ετος 1992
 Iglesias, Προ ́εδρο, J. C. Moitinho de Almeida, D. A. O. Edward, καθω ́ς και για ορισμε ́νες δαπα ́νες για το οικονομικο ́ ́ετος 1993
 L. Sevón και R. Schintgen, προε ́δρους τμη ́ματος, J.-P. Puissochet, (EE L 323, σ. 26), το ∆ικαστη ́ριο (ε ́κτο τμη ́μα), συγκει ́μενο
 G. Hirsch, P. Jann, H. Ragnemalm, M. Wathelet (εισηγητη ́) και απο ́ τους R. Schintgen, προ ́εδρο του δευτε ́ρου τμη ́ματος και
 F. Macken, δικαστε ́ς, γενικο ́ς εισαγγελε ́ας: J. Mischo, γραμματε ́ας: προεδρευ ́οντα του ́εκτου τμη ́ματος, P. J. G. Kapteyn, G. Hirsch
 L. Hewlett, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 11 Ιουλι ́ου 2000 (εισηγητη ́), H. Ragnemalm και Β. Σκουρη ́, δικαστε ́ς, γενικο ́ς
 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: εισαγγελε ́ας: P. Léger, γραμματε ́ας: L. Hewlett, υπα ́λληλος διοι-
 κη ́σεως, εξε ́δωσε στις 13 Ιουλι ́ου 2000 απο ́φαση με το ακο ́λουθο
 διατακτικο ́:
 Μια εθνικη ́ ρυ ́θμιση που προβλε ́πει, αφενο ́ς, καταρχη ́ν απαγο ́-
 ρευση της χρη ́σεως του τριχλωραιθυλενι ́ου για επαγγελματικου ́ς
 σκοπου ́ς και, αφετε ́ρου, συ ́στημα ατομικω ́ ν και υπο ́ ́ορους εξαι- 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 ρε ́σεων ει ́ναι δικαιολογημε ́νη βα ́σει του ́αρθρου 36 της Συνθη ́κης
 ΕΚ (νυν, κατο ́πιν τροποποιη ́σεως, ́αρθρου 30 ΕΚ) για λο ́γους
 προστασι ́ας της υγει ́ας των ανθρω ́ πων. 2) Καταδικα ́ζει την Ελληνικη ́ ∆ημοκρατι ́α στα δικαστικα ́
 ́εξοδα.
 (1) EE C 71 της 13.3.1999. (1) EE C 142 της 10.5.1997.