text:
C 3/24 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 5.1.2002
 2) Τα προβλεπο ́μενα στο σημει ́ο 1 ανωτε ́ρω ποσα ́ γεννου ́ν ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 το ́κους με το αυτο ́ επιτο ́κιο, χωρι ́ς κεφαλαιοποι ́ηση, απο ́
 την ́εκδοση της παρου ́σας αποφα ́σεως με ́χρι πλη ́ρους της 19ης Σεπτεμβρι ́ου 2001
 αποπληρωμη ́ς.
 στην υπο ́θεση Τ-337/99, Henkel KGaA κατα ́ Γραφει ́ου
 3) Απορρι ́πτεται κατα ́ τα λοιπα ́ η αγωγη ́. Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της Εσωτερικη ́ς Αγορα ́ς (ση ́ματα,
 σχε ́δια και υποδει ́γματα) (ΓΕΕΑ) (1)
 4) Καταδικα ́ζεται η Επιτροπη ́ στα δικαστικα ́ ́εξοδα.
 (Κοινοτικο ́ ση ́μα — Μορφη ́ απορρυπαντικου ́ προϊο ́ντος για
 πλυντη ́ρια ρου ́χων η ́ πλυντη ́ρια πια ́ των — Τρισδια ́ στατο
 (1) EE C 281 της 2.10.1999.
 ση ́μα — Απο ́λυτος λο ́γος απαραδε ́κτου της καταχωρη ́σεως
 — 'Αρθρο 7, παρα ́ γραφος 1, στοιχει ́ο β', του κανονισμου ́
 (ΕΚ) 40/94)
 (2002/C 3/39)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η γερμανικη ́)
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ Στην υπο ́θεση Τ-337/99, Henkel KGaA, με ́εδρα το Düsseldorf
 (Γερμανι ́α), εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους Η. F. Wissel και
 της 20η ́ς Ιουνι ́ου 2001 C. Osterrieth, δικηγο ́ρους, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο,
 κατα ́ Γραφει ́ου Εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της Εσωτερικη ́ς Αγορα ́ς
 (ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα) (ΓΕΕΑ) (εκπρο ́σωποι: A. von
 στην υπο ́θεση Τ-188/99, Euroalliages κατα ́ Επιτροπη ́ς των Mühlendahl, D. Schennen και S. Laitinen), με αντικει ́μενο
 Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1) προσφυγη ́ κατα ́ της αποφα ́σεως του τρι ́του τμη ́ματος προσφυγω ́ν
 του Γραφει ́ου εναρμονι ́σεως στο πλαι ́σιο της εσωτερικη ́ς αγορα ́ς
 (ση ́ματα, σχε ́δια και υποδει ́γματα) της 21ης Σεπτεμβρι ́ου 1999
 (Ντα ́μπινγκ — Απο ́φαση περατω ́ νουσα επανεξε ́ταση (υπο ́θεση R 73/1999-3), που κοινοποιη ́θηκε στην προσφευ ́γουσα
 με ́τρων των οποι ́ων επε ́κειτο η λη ́ξη — Προσφυγη ́ ακυρω ́-
 στις 28 Σεπτεμβρι ́ου 1999, το Πρωτοδικει ́ο (δευ ́τερο τμη ́μα),
 σεως) συγκει ́μενο απο ́ τους Α. W. H. Meij, Προ ́εδρο, A. Potocki και
 J. Pirrung, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: D. Christensen, υπα ́λληλος
 (2002/C 3/38) διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις 19 Σεπτεμβρι ́ου 2001 απο ́φαση με το
 ακο ́λουθο διατακτικο ́:
 ́ σσα διαδικασι ́ας: η γαλλικη ́)
 (Γλω 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́.
 2) Κα ́θε δια ́δικος φε ́ρει τα δικαστικα ́ του ́εξοδα.
 Στην υπο ́θεση T-188/99, Euroalliages, με ́εδρα τις Βρυξε ́λλες, (1) EE C 63 της 4.3.2000.
 εκπροσωπου ́μενη απο ́ τους D. Voillemot και O. Prost, δικηγο ́-
 ρους, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, κατα ́ Επιτροπη ́ς
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (εκπρο ́σωποι: αρχικω ́ς, N. Khan,
 ακολου ́θως V. Kreuschitz και Α. P. Bentley), με αντικει ́μενο
 αι ́τηση ακυρω ́σεως της αποφα ́σεως 1999/426/ΕΚ της Επιτροπη ́ς,
 της 4ης Ιουνι ́ου 1999, για την περα ́τωση της διαδικασι ́ας ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 αντιντα ́μπινγκ ο ́σον αφορα ́ τις εισαγωγε ́ς σιδηροπυριτι ́ου καταγω-
 γη ́ς Αιγυ ́πτου και Πολωνι ́ας (ΕΕ L 166, σ. 91), το Πρωτοδικει ́ο της 20η ́ς Σεπτεμβρι ́ου 2001
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των (δευ ́τερο πενταμελε ́ς τμη ́μα),
 συγκει ́μενο απο ́ τους Α. W. H. Meij, Προ ́εδρο, K. Lenaerts, στην υπο ́θεση Τ-344/99, Lucı́a Recalde Langarica κατα ́
 A. Potocki, M. Jaeger και J. Pirrung, δικαστε ́ς, γραμματε ́ας: Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ ν Κοινοτη ́των (1)
 J. Palacio González, υπα ́λληλος διοικη ́σεως, εξε ́δωσε στις
 20 Ιουνι ́ου 2001 απο ́φαση με το ακο ́λουθο διατακτικο ́: ́ λληλοι — Επι ́δομα αποδημι ́ας — 'Αρθρο 4, παρα ́ γρα-
 (Υπα
 φος 1, στοιχει ́ο α', του ΚΥΚ — 'Αρθρο 26 του ΚΥΚ —
 1) Απορρι ́πτει την προσφυγη ́. ́ ματα α
 ∆ικαιω ́ μυνας)
 2) Καταδικα ́ζει την προσφευ ́γουσα στα δικαστικα ́ ́εξοδα. (2002/C 3/40)
 (Γλω ́ σσα διαδικασι ́ας: η ισπανικη ́)
 (1) ΕΕ C 314 της 30.10.1999.
 Στην υπο ́θεση Τ-344/99, Lucı́a Recalde Langarica, υπα ́λληλος
 της Επιτροπη ́ς των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, κα ́τοικος Βρυξελλω ́ν,


text:
 7.7.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 155/28
 Προσφυγή της 2ας Μαΐου 2007 — Pioneer Hi-Bred International κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση T-139/07)
 (2007/C 155/53)
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Pioneer Hi-Bred International Inc. (Johnston, ΗΠΑ) (εκπρόσωπος: J. Temple Lang, solicitor)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να διαπιστώσει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 18 της οδηγίας 2001/18 για τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον, καθόσον παρέλειψε να παραδώσει στην κανονιστική επιτροπή σχέδιο μέτρων που πρέπει να ληφθούν κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, της αποφάσεως του Συμβουλίου.
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 232 ΕΚ, ότι η Επιτροπή, κατά παράβαση του άρθρου 18 της οδηγίας 2001/18 για τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον (1), δεν ενήργησε προκειμένου να εκδοθεί απόφαση σχετικά με την κοινοποίηση της προσφεύγουσας περί διαθέσεως στην αγορά ανθεκτικού στα παράσιτα γενετικώς τροποποιημένου αραβοσίτου της σειράς 1507.
 Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, κατά τη διαδικασία που προβλέπει η οδηγία, η Επιτροπή οφείλει να μεριμνά για την έκδοση και δημοσίευση αποφάσεως επί κοινοποιήσεως εντός της προθεσμίας που τάσσει η οδηγία. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιτροπή, παραλείποντας να παραδώσει στην κανονιστική επιτροπή σχέδιο των μέτρων που πρέπει να ληφθούν, παρέβη την υποχρέωσή της να ενεργήσει ώστε να εκδοθεί η απόφαση αυτή, μολονότι πληρούνταν κατά την οδηγία όλες οι προϋποθέσεις που θέτει ως προς την προσφεύγουσα και τα άλλα μέρη.
 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιτροπή κλήθηκε να λάβει θέση κατά το άρθρο 232 ΕΚ αλλά δεν το έπραξε. Κατά την προσφεύγουσα, τούτο είχε δυσμενείς επιπτώσεις στη νομική θέση της.
 (1) Οδηγία 2001/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2001, για τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον και την κατάργηση της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ 2001 L 106, σ. 1).

type: caselaw

jurisdiction: EU


text:
C 213/22 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 6.9.2003
 του. Πέραν του οφειλομένου κεφαλαίου, η εναγομένη οφείλει Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 επίσης το ποσό των τόκων που παρήχθησαν αφότου το χρέος του Μεγάλου ∆ουκάτου του Λουξεμβούργου, που ασκήθηκε
 κατέστη απαιτητό και μέχρι πλήρους αποπληρωμής. στις 23 Ιουλίου 2003
 (Υπόθεση C-310/03)
 (2003/C 213/40)
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 του Γαλλικού Οργανισμού υγειονομικής ασφάλειας των προϊ-
 όντων υγείας (Agence française de sécurité sanitaire des Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 produits de santé), που ασκήθηκε στις 22 Ιουλίου 2003 τον D. Martin, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε
 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 23 Ιουλίου 2003 προσφυγή κατά του Μεγάλου ∆ουκάτου του
 (Υπόθεση C-308/03)
 Λουξεμβούργου.
 (2003/C 213/39)
 Η Επιτροπή ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 — να αναγνωρίσει ότι, μη θεσπίζοντας τα αναγκαία νομοθετικά,
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 κανονιστικά και δοικητικά μέτρα για να συμμορφωθεί προς
 τους Ρ. Lyal και Ch. Giolitto, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ-
 την οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και
 βούργο, άσκησε στις 22 Ιουλίου 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου
 του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με ορισμέ-
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Γαλλικού Οργα-
 νες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών
 νισμού υγειονομικής ασφάλειας των προϊόντων υγείας [στο εξής:
 αγαθών (1), το Μεγάλο ∆ουκάτο του Λουξεμβούργου παρέβη
 AFSSASPS].
 τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο να καταδικάσει τον — να καταδικάσει το Μεγάλο ∆ουκάτο του Λουξεμβούργου
 καθού: στα δικαστικά έξοδα.
 1. να καταβάλει στην προσφεύγουσα ποσό ύψους
 47 218,32 ευρώ (σαράντα επτά χιλιάδες διακόσια δέκαοκτώ
 ευρώ και τριάντα δύο λεπτά), ήτοι 41 000 ευρώ κεφάλαιο Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 και 6 218,32 ευρώ τόκοι υπερημερίας έως 31 Μαρτίου
 2003, με επιτόκιο ύψους 5,25 %·
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας παρήλθε την 1η Ιανουα-
 2. να καταβάλει 6,74 ευρώ (έξι ευρώ και εβδομήντα τέσσερα ρίου 2002.
 λεπτά) ημερησίως έναντι τόκων, με το ίδιο επιτόκιο, από
 1ης Απριλίου 2003 και έως τελικής εξοφλήσεως·
 (1 ) ΕΕ L 171 της 7.7.1999, σ. 12.
 3. στα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Το αρμόδιο δικαστήριο εν προκειμένω είναι το ∆ικαστήριο των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, παρά το περιεχόμενο της ρήτρας διαι- Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 τησίας, δεδομένου ότι η εν λόγω ρήτρα δεν μπορεί να έχει ως της Γαλλικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 23 Ιουλίου
 αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της κατανομής των 2003
 αρμοδιοτήτων μεταξύ του ∆ικαστηρίου και του Πρωτοδικείου,
 όπως προβλέπεται από τη Συνθήκη. (Υπόθεση C-311/03)
 Η ΑFSSASPS, αρνούμενη να προσκομίσει τα δικαιολογητικά (2003/C 213/41)
 εξόδων που της ζήτησε η Επιτροπή, παρέβη την υποχρέωσή της
 βάσει της συμβάσεως που συνήφθη κατ' εφαρμογή του ειδικού
 ερευνητικού και αναπτυξιακού προγράμματος στο πεδίο των
 εφαρμογών τηλεματικής κοινού ενδιαφέροντος και υποχρεούται Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 να επιστρέψει το ποσό της προκαταβολής στην Επιτροπή. τον D. Martin, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε
 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 23 Ιουλίου 2003 προσφυγή κατά της Γαλλικής ∆ημοκρατίας.
 ---pagebreak--- 6.9.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 213/23
 Η Επιτροπή ζητεί από το ∆ικαστήριο: Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — να αναγνωρίσει ότι, μη θεσπίζοντας τα αναγκαία νομοθετικά,
 κανονιστικά και δοικητικά μέτρα για να συμμορφωθεί προς Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας παρήλθε την 1η Ιανουα-
 την οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ρίου 2002.
 του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με ορισμέ-
 νες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών
 αγαθών (1), η Γαλλική ∆ημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις (1 ) ΕΕ L 171 της 7.7.1999, σ. 12.
 που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 — να καταδικάσει τη Γαλλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 του Μεγάλου ∆ουκάτου του Λουξεμβούργου, που ασκήθηκε
 στις 23 Ιουλίου 2003
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας παρήλθε την 1η Ιανουα-
 ρίου 2002. (Υπόθεση C-314/03)
 ( 1) ΕΕ L 171 της 7.7.1999, σ. 12. (2003/C 213/43)
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από
 τον G. Rozet, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις
 23 Ιουλίου 2003 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Μεγάλου ∆ουκάτου του Λουξεμ-
 βούργου.
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 του Βασιλείου του Βελγίου, που ασκήθηκε στις 23 Ιουλίου Η προσφεύγουσα ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 2003
 — Να διαπιστώσει ότι το Μεγάλο ∆ουκάτο του Λουξεμβούργου,
 (Υπόθεση C-312/03) παραλείποντας να θεσπίσει όλες τις νομοθετικές, κανονιστικές
 και διοικητικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για την
 πλήρη συμμόρφωση προς την οδηγία 2000/52/ΕΚ του
 (2003/C 213/42) Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2000, για τη διαφάνεια των
 οικονομικών σχέσεων μεταξύ των κρατών μελών και των
 δημόσιων επιχειρήσεων και τη διαφάνεια των οικονομικών
 σε ορισμένες επιχειρήσεις (1) και, εν πάση περιπτώσει, να
 ενημερώσει πλήρως την Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
 τον D. Martin, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε
 ενώπιον του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις — Να καταδικάσει το Μεγάλο ∆ουκάτο του Λουξεμβούργου
 23 Ιουλίου 2003 προσφυγή κατά του Βασιλείου του Βελγίου. στα δικαστικά έξοδα.
 Η Επιτροπή ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 — να αναγνωρίσει ότι, μη θεσπίζοντας τα αναγκαία νομοθετικά,
 κανονιστικά και δοικητικά μέτρα για να συμμορφωθεί προς
 την οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Η προθεσμία για την μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο
 του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με ορισμέ- εξέπνευσε στις 31 Ιουλίου 2001.
 νες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών
 αγαθών (1), το Βασίλειο του Βελγίου παρέβη τις υποχρεώσεις
 που υπέχει από την οδηγία αυτή· (1 ) ΕΕ L 193 της 29.7.2000, σ. 75.
 — να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.


text:
 21.8.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 277/34
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2017 — Συστέμα Τεκνόλοτζις κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-234/15) (1)
 ([Έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης (2007-2013) - Συμφωνίες επιχορηγήσεως για τα έργα PlayMancer, Mobiserv και PowerUp - Άρθρο 299 ΣΛΕΕ - Απόφαση που αποτελεί εκτελεστό τίτλο - Προσφυγή ακυρώσεως - Πράξη δεκτική προσφυγής - Παραδεκτό - Αναλογικότητα - Καθήκον επιμέλειας - Υποχρέωση αιτιολογήσεως])
 (2017/C 277/49)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Συστέμα Τεκνόλοτζις Ανώνυμη Εταιρεία Εφαρμογών Ηλεκτρονικής και Πληροφορικής (Αθήνα, Ελλάδα) (εκπρόσωπος: Σ. Γεωργιλάς, δικηγόρος)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: J. Estrada de Solà και L. Di Paolo, επικουρούμενοι από τον Ε. Πολίτη, δικηγόρο)
 Αντικείμενο
 Προσφυγή βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως C(2015) 1677 τελικό της Επιτροπής, της 10ης Μαρτίου 2015, η οποία αποτελεί εκτελεστό τίτλο σε βάρος της προσφεύγουσας για την αναγκαστική είσπραξη ποσού ύψους 716 334,05 ευρώ πλέον τόκων.
 Διατακτικό
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη Συστέμα Τεκνόλοτζις Ανώνυμη Εταιρεία Εφαρμογών Ηλεκτρονικής και Πληροφορικής στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 270 της 17.8.2015.


text:
 23.10.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 262/55
 Αγωγή της Stardust Marine S.A. κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε στις 13 Αυγούστου 2004
 (Υπόθεση T-344/04)
 (2004/C 262/101)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Η Stardust Marine S.A., με έδρα το Παρίσι, εκπροσωπούμενη από τον Bernard Vatier, δικηγόρο, άσκησε στις 13 Αυγούστου 2004, ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αγωγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 Η ενάγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 200/513/ΕΚ της 8ης Σεπτεμβρίου 1999, η οποία υποχρέωσε το Γαλλικό Δημόσιο να αναζητήσει από την εταιρεία STARDUST τις δήθεν κρατικές ενισχύσεις ύψους 600 εκατομμυρίων φράγκων, είναι παράνομη και η παρανομία αυτή μπορεί να θεμελιώσει τη ευθύνη της Επιτροπής δυνάμει του άρθρου 288 της συνθήκης ΕΚ,
 —
 κατά συνέπεια, να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταβάλει στην εταιρεία STARDUST το ποσό των 112 635 569,73 ευρώ ως αποζημίωση, πλέον των νομίμων τόκων από την ημερομηνία ασκήσεως της παρούσας αγωγής,
 —
 να κηρύξει την εκδοθησόμενη απόφαση προσωρινώς εκτελεστή,
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Προς στήριξη της αγωγής της, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι το παράνομο της αποφάσεως 2000/513/ΕΚ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, δεδομένου ότι η απόφαση αυτή έχει ακυρωθεί με απόφαση του Δικαστηρίου ΕΚ της 16ης Μαΐου 2002 (υπόθεση C-482/99). Το παράνομο αυτό αρκεί, κατά την ενάγουσα, για τη θεμελίωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Επιτροπής, δυνάμει του άρθρου 288 ΕΚ. Η ενάγουσα ισχυρίζεται επίσης ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η επίμαχη απόφαση είναι κανονιστική πράξη περιέχουσα μέτρα οικονομικής πολιτικής, η Επιτροπή παρέβη υπέρτερο κανόνα δικαίου προστατεύοντα τους ιδιώτες, εκδίδοντας απόφαση που την βλάπτει, η οποία είναι νομικώς και πραγματικώς αστήρικτη. Επομένως, κατά την επιχειρηματολογία της ενάγουσας, η Επιτροπή υποχρεούται να της καταβάλει αποζημίωση.
 Όσον αφορά τη ζημία την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη, η ενάγουσα προβάλλει ότι η εταιρεία STARDUST τέθηκε σε δικαστική εκκαθάριση με απόφαση του Tribunal de Commerce de Paris. Κατά την ενάγουσα, η παύση πληρωμών που οδήγησε στην έκδοση της αποφάσεως αυτής ήταν άμεση συνέπεια του χρέους που προέκυψε κατόπιν της αποφάσεως της Επιτροπής. Η ζημία που υπέστη η ενάγουσα ισούται προς το ποσό της ανεπάρκειας του ενεργητικού της εταιρείας STARDUST.


text:
 6.10.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 351/9
 Προσφυγή-αγωγή της 23ης Ιουλίου 2014 — CW κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-224/14)
 2014/C 351/11
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα-ενάγουσα: CW (Παρίσι, Γαλλία) (εκπρόσωπος: A. Tekari, avocat)
 Καθού-εναγόμενο: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας
 Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την εκτελεστική απόφαση 2014/49/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 30ής Ιανουαρίου 2014, για την τροποποίηση της απόφασης 2011/72/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων λόγω της κατάστασης στην Τυνησία, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα-ενάγουσα·
 —
 να κρίνει ότι, συνεπεία της ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα θεωρείται ως μηδέποτε εγγραφείσα στους καταλόγους των προσώπων τα οποία αφορά η δέσμευση κεφαλαίων και το όνομά της δεν θα αναφέρεται σε καμία πράξη ή απόφαση του Συμβουλίου ως αποτελούσα το αντικείμενο μέτρου δεσμεύσεως κεφαλαίων·
 —
 να υποχρεώσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην καταβολή του ποσού των εκατό χιλιάδων ευρώ ως ικανοποίηση της ηθικής βλάβης και αποκατάσταση της υλικής ζημίας που υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα·
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να φέρει, πέραν των δικαστικών του εξόδων, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η προσφεύγουσα-ενάγουσα, τα οποία πρέπει να καθορισθούν κατά δίκαιη κρίση, λαμβανομένης υπόψη της καταστάσεως των διαδίκων και του φόρτου εργασίας τον οποίο συνεπάγεται η διαχείριση τέτοιας δικογραφίας.
 Λόγοι ακυρώσεως
 Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει δύο λόγους.
 1.
 Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από μη ύπαρξη νομικής βάσεως της αποφάσεως 2014/49/ΚΕΠΠΑ (1), καθόσον στηρίζεται σε λόγο άσχετο με τον προβλεπόμενο στο άρθρο 1 της αποφάσεως 2011/72/ΚΕΠΠΑ (2) και καθόσον, εν πάση περιπτώσει, η απόφαση 2011/72/ΚΕΠΠΑ, η οποία αποτελεί το νομικό της έρεισμα, δεν συνάδει προς το ευρωπαϊκό δίκαιο που διέπει την επιβολή στοχευμένων κυρώσεων.
 2.
 Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αντλείται από προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας, καθόσον τα επιβληθέντα στην προσφεύγουσα-ενάγουσα περιοριστικά μέτρα αποτελούν αδικαιολόγητο περιορισμό του δικαιώματός της ιδιοκτησίας.
 (1) Απόφαση 2014/49/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 30ής Ιανουαρίου 2014, για την τροποποίηση της απόφασης 2011/72/ΚΕΠΠΑ για περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων λόγω της κατάστασης στην Τυνησία (ΕΕ L 28, σ. 38).
 (2) Απόφαση 2011/72/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 31ης Ιανουαρίου 2011, για περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων και οντοτήτων λόγω της κατάστασης στην Τυνησία (ΕΕ L 28, σ. 62).


text:
13 . 5 . 95 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αριθ . C 119/11
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ την επιβολή κατασχέσεως εις χείρας τρίτου , το Πρωτοδικείο
 της 28ης Μαρτίου 1995 (τέταρτο τμήμα), συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο,
 R. Schintgen και R. García-Valdecasas, δικαστές, γραμματέας
 στην υπόθεση Τ-12/94, Frédéric Daffix κατά Επιτροπής των B. Pastor, εξέδωσε στις 29 Μαρτίου 1995 απόφαση με το
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') ακόλουθο διατακτικό:
 (Υπάλληλοι — Παύση — Αιτιολόγηση)
 (95/C 119/26) 1 . Απορρίπτει τα αιτήματα της προσφεύγουσας, όπως αυτά
 έχουν διατυπωθεί στις από 10 και 20 Δεκεμβρίου 1994
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) ανακοινώσεις της.
 Στην υπόθεση Τ-12/94, Frédéric Daffix, πρώην υπάλληλος της 2. Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελ
 λών, εκπροσωπούμενος από τους δικηγόρους Βρυξελλών 3. Κάθε διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα,
 Georges Vandersanden και Laure Levi, με τόπο επιδόσεων περιλαμβανομένων και αυτών που αφορούν τις διαδικα
 στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της εταιρείας Fiduciaire σίες ασφαλιστικών μέτρων.
 Myson Sàrl, 1 , rue Glesener, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊ
 κών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: Δ. Γκουλούσης και B. Cam l1) EE αριθ . C 263 της 29. 9. 1993.
 bier), που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως
 της Επιτροπής, της 18ης Μαρτίου 1993 , περί παύσεως του
 προσφεύγοντος και, εφόσον απαιτείται, της σιωπηρής απο
 φάσεως περί απορρίψεως της διοικητικής του ενστάσεως, το
 Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο από τους C. Bianca ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
 relli, Πρόεδρο και C. P. Briët και C. W. Bellamy, δικαστές·
 γραμματέας: H. Jung, εξέδωσε στις 28 Μαρτίου 1995 απόφα της 23ης Φεβρovaρίov 1995
 ση με το ακόλουθο διατακτικό: στην υπόθεση Τ-488/93: Hanseatische Industrie
 Beteiligungen GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 1 . Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής της 18ης Μαρτίου Κοινοτήτων (')
 1993 περί παύσεως του προσφεύγοντος. (Παραπομπή υποθέσεως στο Δικαστήριο)
 (95/C 119/28)
 2. Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE αριθ . C 59 της 26. 2. 1994. (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική )
 Στην υπόθεση Τ-488/93, Hanseatische Industrie-Beteili
 gungen GmbH, εταιρεία γερμανικού δικαίου , με έδρα τη
 Βρέμη (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους Gerhard
 Wiedemann και Jan-Peter Hix, δικηγόρους Βρυξελλών, με
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Guy Harles,
 της 29ης Μαρτίου 1995 8-10, rue Mathias Hardt, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 στην υπόθεση Τ-497/93, Anne Hogan κατά Δικαστηρίου των Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: B. Smulders και J. Grunwald), που
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (') είχε ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 93/412/
 ΕΟΚ της Επιτροπής της 6ης Απριλίου 1993 σχετικά με
 (Υπάλληλοι — Παρακρατήσεις από τον μισθό — Πρωτό ενίσχυση της Γερμανικής Κυβερνήσεως στη Hibeg και της
 κολλο περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Hibeg, μέσω της Krupp GmbH, στην Bremer Vulkan AG, για
 Κοινοτήτων) να διευκολυνθεί η πώληση της Krupp Atlas Elektronik
 (95/C 119/27) GmbH από την Krupp GmbH στην Bremer Vulkan AG (2),
 το Πρωτοδικείο (τέταρτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο
 (διαδικασίας: ri ιταλική) από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο, R. Schintgen, C. P. Briët,
 R. García-Valdecasas και C. W. Bellamy, δικαστές, γραμμα
 Στην υπόθεση Τ-497/93 , Anne Hogan, μόνιμη υπάλληλος του τέας: H. Jung, εξέδωσε στις 23 Φεβρουαρίου 1995 διάταξη με
 το ακόλουθο διατακτικό:
 Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου , κάτοικος Λουξεμβούργου ,
 εκπροσωπούμενη από τον Giancarlo Lattanzi, δικηγόρο
 Massa-Carrara; με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, 1 . Το Πρωτοδικείο απεκδύεται της αρμοδιότητάς του επί
 33 , rue Godchaux, κατά Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών της υποθέσεως Τ-488/93, Hanseatische Industrie-Beteili
 Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: L. Maggioni, N. Lierow και P. Fer gungen GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο
 rari), που είχε ως αντικείμενο την ακύρωση των αποφάσεων τήτων, προκειμένου το Δικαστήριο να αποφανθεί επί των
 του Δικαστηρίου ως διοικητικής αρχής σχετικά με παρακρά αιτημάτων ακυρώσεως.
 τηση, στο πλαίσιο επιβολής κατασχέσεως εις χείρας τρίτου ,
 τμήματος του μισθού της προσφεύγουσας, την επιστροφή του 2. Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
 παρακρατηθέντος ποσού , την επιδίκαση αποζημιώσεως για
 την υλική ζημία και χρηματικής ικανοποιήσεως για την ηθική 0 ) ΕΕ αριθ. C 222 της 18. 8. 1993.
 βλάβη που η προσφεύγουσα-ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι έχει (2) ΕΕ αριθ. L 185 της 28. 7. 1993, σ. 43.
 υποστεί και, επικουρικώς, τη διαπίστωση του παρανόμου
 χαρακτήρα της εθνικής διαδικασίας που είχε ως αποτέλεσμα


text:
 12.5.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 138/24
 Απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) της 29ης Σεπτεμβρίου 2011 — AJ κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-80/10)
 (Υπαλληλική υπόθεση - Μόνιμοι υπάλληλοι - Προαγωγή - Άρθρα 43 και 45 του ΚΥΚ - Έκθεση αξιολογήσεως - Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως - Αιτιολογία)
 2012/C 138/48
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: AJ (Βατερλώ, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: S. Rodrigues και C. Bernard-Glanz, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: G. Berscheid και C. Berardis-Kayser)
 Αντικείμενο
 Αίτηση ακυρώσεως της εκθέσεως αξιολογήσεως της σταδιοδρομίας του προσφεύγοντος για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 2008 έως 31ης Δεκεμβρίου 2008.
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Ο AJ φέρει τα δικαστικά του έξοδα και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.


text:
 9.2.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 46/17
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Oberster Gerichtshof (Αυστρία) στις 31 Οκτωβρίου 2014 — KA Finanz AG κατά Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group
 (Υπόθεση C-483/14)
 (2015/C 046/24)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Oberster Gerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Εναγομένη και αναιρεσείουσα: KA Finanz AG
 Ενάγουσα και αναιρεσίβλητη: Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της Συμβάσεως της Ρώμης του 1980 σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (στο εξής: Σύμβαση της Ρώμης) (1) την έννοια ότι η αφορώσα τον τομέα «δίκαιο των εταιρειών» εξαίρεση καταλαμβάνει
 α)
 μετατροπές, όπως συγχωνεύσεις και διασπάσεις, και
 β)
 την προστατεύουσα τους πιστωτές διάταξη του άρθρου 15 της τρίτης οδηγίας 78/855/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Οκτωβρίου 1978, βασιζόμενης στο άρθρο 54, παράγραφος 3, περίπτωση ζ', της Συνθήκης, περί των συγχωνεύσεων των ανωνύμων εταιρειών (2), κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μετατροπής;
 2)
 Συνάγεται το ίδιο συμπέρασμα σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 15 της οδηγίας 2011/35/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, για τις συγχωνεύσεις των ανωνύμων εταιρειών (3);
 3)
 Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα: Καταλήγει η εξαίρεση του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού Ρώμη Ι (4) [κανονισμός (ΕΚ) 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές] –ως μεταγενέστερη του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της Συμβάσεως της Ρώμης διάταξη– στο ίδιο αποτέλεσμα ή αυτή πρέπει να ερμηνευθεί διαφορετικά; Σε περίπτωση διαφορετικής ερμηνείας, ποια θα είναι αυτή;
 4)
 Είναι δυνατόν από το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης, όπως από την ελευθερία εγκαταστάσεως σύμφωνα με το άρθρο 49 ΣΛΕΕ ή από την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών σύμφωνα με το άρθρο 56 ΣΛΕΕ ή από την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και την ελευθερία των πληρωμών σύμφωνα με το άρθρο 63 ΣΛΕΕ, να συναχθούν κανόνες για την κατά το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο αντιμετώπιση των συγχωνεύσεων, ιδίως ως προς το αν εφαρμοστέο είναι το εθνικό δίκαιο του κράτους της εταιρείας που εξαγοράζει την αλλοδαπή εταιρεία στο πλαίσιο της συγχωνεύσεως ή το εθνικό δίκαιο της υπό εξαγορά εταιρείας;
 5)
 Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο τέταρτο ερώτημα: Είναι δυνατόν, από το παράγωγο δίκαιο της Ένωσης, όπως από την οδηγία 2005/56/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 2005, για τις διασυνοριακές συγχωνεύσεις κεφαλαιουχικών εταιρειών (5), ή από την οδηγία 2011/35/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, για τις συγχωνεύσεις των ανωνύμων εταιρειών, ή από την έκτη οδηγία 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1982, βασιζόμενη στο άρθρο 54, παράγραφος 3, περίπτωση ζ', της Συνθήκης, για τη διάσπαση των ανωνύμων εταιρειών (6), να συναχθούν αρχές για την κατά το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο αντιμετώπιση των συγχωνεύσεων, ιδίως ως προς το αν εφαρμοστέο είναι το εθνικό δίκαιο του κράτους της εταιρείας που εξαγοράζει την αλλοδαπή εταιρεία στο πλαίσιο της συγχωνεύσεως ή το εθνικό δίκαιο της υπό εξαγορά εταιρείας, ή μήπως μπορούν οι εθνικοί κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου ελεύθερα να καθορίζουν με ποιο ουσιαστικό εθνικό δίκαιο συνδέεται η ρυθμιστέα σχέση;
 6)
 Έχει το άρθρο 15 της τρίτης οδηγίας 78/855/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Οκτωβρίου 1978, βασιζόμενης στο άρθρο 54, παράγραφος 3, στοιχείο ζ', της Συνθήκης, περί των συγχωνεύσεων των ανωνύμων εταιρειών, την έννοια ότι, στην περίπτωση διασυνοριακής συγχωνεύσεως, ο εκδότης έχει την ευχέρεια, έναντι του δικαιούχου άλλων αξιογράφων, από τα οποία απορρέουν ειδικά δικαιώματα, αλλά τα οποία δεν συνιστούν μετοχές, ιδίως στην περίπτωση ομολόγων μειωμένης εξασφαλίσεως, να επιφέρει τη λύση της έννομης σχέσεως και να αποζημιώσει τους δικαιούχους λόγω της εξόδου τους από τη σχέση αυτή;
 7)
 Συνάγεται το ίδιο συμπέρασμα σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 15 της οδηγίας 2011/35/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, για τις συγχωνεύσεις των ανωνύμων εταιρειών;
 (1) 80/934/ΕΟΚ: Σύμβαση σχετικά με το νόμο που εφαρμόζεται στις συμβατικές υποχρεώσεις, η οποία έχει ανοιχθεί για υπογραφή στη Ρώμη τη 19η Ιουνίου 1980 (JΟ L 266, σ. 1).
 (2) ΕΕ ειδ. έκδ. 06/002, σ. 38.
 (3) EE L 110, σ. 1.
 (4) Κανονισμός (ΕΚ) 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι) (EE L 177, σ. 6).
 (5) EE L 310, σ. 1.
 (6) EE L 378, σ. 47.


text:
 7.6.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 142/18
 Προσφυγή της 7ης Απριλίου 2008 — Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Πολωνίας
 (Υπόθεση C-142/08)
 (2008/C 142/28)
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: M. Kaduczak και P. Dejmek)
 Καθής: Δημοκρατία της Πολωνίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 2004/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, για τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων (1), ή, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να ενημερώσει την Επιτροπή περί της λήψεως των σχετικών μέτρων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή·
 —
 να καταδικάσει την Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η προθεσμία για τη μεταφορά της οδηγίας 2004/39/ΕΚ στην εσωτερική έννομη τάξη έληξε στις 31 Ιανουαρίου 2007.
 (1) ΕΕ L 145 της 30.4.2004, σ. 1.


text:
 7.7.2014
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 212/30
 Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 22ας Μαΐου 2014 — NIIT Insurance Technologies κατά ΓΕΕΑ (EXACT)
 (Υπόθεση T-228/13) (1)
 ([«Κοινοτικό σήμα - Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού κοινοτικού σήματος EXACT - Απόλυτος λόγος απαραδέκτου - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 - Υποχρέωση αιτιολογήσεως - Ίση μεταχείριση - Άρθρο 56 ΣΛΕΕ»])
 2014/C 212/37
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: NIIT Insurance Technologies Ltd (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωπος: M. Wirtz, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: A. Schifko, agent)
 Αντικείμενο της υποθέσεως
 Προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 18ης Φεβρουαρίου 2013 (Υπόθεση R 1307/2012-4), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως ως κοινοτικού σήματος του λεκτικού κοινοτικού σήματος EXACT.
 Διατακτικό της αποφάσεως
 Το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει:
 1)
 Απορρίπτει την προσφυγή.
 2)
 Καταδικάζει τη NIIT Insurance Technologies Ltd στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 189 της 29.6.2013.


text:
27.5.2000 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των C 149/23
 2) Πρε ́πει ο κανονισμο ́ς (ΕΟΚ) 1785/81 να ερμηνευθει ́ υπο ́ την προς αποσαφη ́νιση της νομικη ́ς φυ ́σεως της αποφα ́σεως πιστοποιη ́-
 ́εννοια ο ́τι ο χαρακτηρισμο ́ς μιας ζω ́ νης ως ελλειμματικη ́ς σεως και του εντα ́λματος αποδο ́σεως ορισμε ́νου ποσου ́, σχετικα ́ με
 πρε ́πει να προσδιορι ́ζεται βα ́σει μιας μεθο ́δου υπολογισμου ́ προγρα ́μματα επαγγελματικη ́ς καταρτι ́σεως που τυγχα ́νουν της
 που θεωρει ́ ο ́τι καταναλω ́νεται στη ζω ́νη αυτη ́ η ζα ́χαρη η χρηματοδοτικη ́ς συνδρομη ́ς του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου,
 οποι ́α ενσωματω ́νεται σε προϊο ́ν μεταποιημε ́νο στην ́δια ι αποφα ́σεως σχετικα ́ με την οποι ́α η τρε ́χουσα νομολογι ́α του
 περιοχη ́ ́εστω και αν το προϊο ́ν αυτο ́ καταναλω ́νεται σε α ́λλη κρι ́νοντος Supremo Tribunal Administrativo ́εχει, σε ορισμε ́νες
 χω ́ρα, η ́ αν ο χαρακτηρισμο ́ς της ζω ́νης αυτη ́ς ως ελλειμματικη ́ς μεν περιπτω ́σεις, ακυρω ́σει λο ́γω απο ́λυτης αναρμοδιο ́τητας επιφε ́-
 πρε ́πει να προσδιορι ́ζεται βα ́σει μιας μεθο ́δου υπολογισμου ́ η ρουσας ακυρο ́τητα, κατα ́ την ́εννοια του α ́ρθρου 133, παρα ́γρα-
 οποι ́α δεν θεωρει ́ ο ́τι καταναλω ́νεται στη ζω ́νη αυτη ́ η ζα ́χαρη φος 2, στοιχει ́ο b), του Código do Procedimento Adminis-
 που ενσωματω ́νεται σε μεταποιημε ́νο στην ́δια ι ζω ́νη προϊο ́ν trativo, καθ' ο ́σον η τελικη ́ κρι ́ση του θε ́ματος αυτου ́ ει ́ναι της
 αλλα ́ καταναλω ́νεται σε α ́λλη χω ́ρα; αρμοδιο ́τητας της Ευρωπαϊκη ́ς Επιτροπη ́ς, σε α ́λλες δε περιπτω ́σεις,
 ́εχει κρι ́νει το αντι ́θετο, θεωρω ́ντας ο ́τι ο DAFSE ́εχει ιδι ́α και
 3) Ει ́ναι ́εγκυρος ο κανονισμο ́ς (ΕΚ) 1361/98 της 26ης Ιουνι ́ου αποκλειστικη ́ αρμοδιο ́τητα, την οποι ́α ενισχυ ́ει το γεγονο ́ς ο ́τι,
 1998 που δημοσιευ ́θηκε στην EE L 185, σ. 3, στο με ́τρο που στο εσωτερικο ́ πορτογαλικο ́ δι ́καιο, προβλε ́πεται ρητα ́ ο ́τι τα
 αυτο ́ς παραλει ́πει να ορι ́σει παρα ́γωγη τιμη ́ παρεμβα ́σεως για κεκυρωμε ́να αντι ́γραφα αποφα ́σεως του DAFSE συνιστου ́ν τι ́τλο
 ο ́λες τις περιοχε ́ς της Ιταλι ́ας, σε συσχετισμο ́ προς το α ́ρθρο 3, εκτελεστο ́ για την ει ́σπραξη οφειλω ́ν προκυπτουσω ́ν απο ́ την πρα ́ξη
 παρα ́γραφος 1, του α ́ρθρου 5, παρα ́γραφος 3, και του πιστοποιη ́σεως.
 α ́ρθρου 6, παρα ́γραφος 2, του κανονισμου ́ (ΕΚ) 1785/81 και
 δεν περιλαμβα ́νει καμι ́α σχετικη ́ προς του ́το αιτιολογι ́α;
 (1) EE L 289, της 22.10.1983, σ. 1.
 ( 1) EE L 185 της 30.6.1998, σ. 1. (2) EE L 289, της 22.10.1983, σ. 38.
 (2) EE L 185 της 30.6.1998, σ. 3.
 (3) EE L 177 της 1.7.1981, σ. 4.
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 βαλε το Supremo Tribunal Administrativo, 1a Secção —
 3a Subsecção, με δια ́ταξη της 24ης Νοεμβρι ́ου 1999, στην
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́-
 υπο ́θεση Directora-Geral do Departamento para os
 βαλε το Verwaltungsgericht Berlin με δια ́ταξη της
 Assuntos do Fundo Social Europeu (DAFSE) κατα ́
 3ης ∆εκεμβρι ́ου 1999 στην υπο ́θεση Bülent Recep Bicakci,
 Mobilcromo — Indústria de Mobiliário e Revestimentos
 Bedriye Becakci, Hidajet Kemal Becakci και Burak Becakci
 Metálicos, Lda
 κατα ́ Land Berlin
 (Υπο ́θεση C-88/00)
 (Υπο ́θεση C-89/00)
 (2000/C 149/40)
 (2000/C 149/41)
 Με δια ́ταξη της 24ης Νοεμβρι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 7 Μαρτι ́ου 2000, το Supremo Tribunal Administrativo, 1a Με δια ́ταξη της 3ης ∆εκεμβρι ́ου 1999, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 Secção — 3a Subsecção, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς μεταξυ ́ Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 Directora-Geral do Departamento para os Assuntos do Fundo 8 Μαρτι ́ου 2000, το Verwaltungsgericht Berlin, στο πλαι ́σιο της
 Social Europeu (DAFSE) και Mobilcromo — Indústria de διαφορα ́ς μεταξυ ́ Bülent Recep Bicakci, Bedriye Becakci, Hidajet
 Mobiliário e Revestimentos Metálicos, Lda, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν Kemal Becakci και Burak Becakci, αφενο ́ς, και Land Berlin,
 του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́- αφετε ́ρου, που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο την
 σεως επι ́ της ορθη ́ς ερμηνει ́ας των κανο ́νων κοινοτικου ́ δικαι ́ου, ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς ερωτη ́ματος:
 και ειδικο ́τερα:
 Συμβιβα ́ζεται με το α ́ρθρο 14, παρα ́γραφος 1, της αποφα ́σεως
 — των α ́ρθρων 1, 5, παρα ́γραφος 4, 6, παρα ́γραφοι 1 και 2, και 1/80 του Συμβουλι ́ου Συνδε ́σεως ΕΟΚ-Τουρκι ́ας η αφαι ́ρεση
 7, παρα ́γραφοι 1, 2 και 5, του κανονισμου ́ (ΕΟΚ) 2950/83 (1) του δικαιω ́ματος διαμονη ́ς Του ́ρκου υπηκο ́ου που πληροι ́ τις
 του Συμβουλι ́ου, της 17ης Οκτωβρι ́ου 1983, για την εφαρ- προϋποθε ́σεις του α ́ρθρου 7, παρα ́γραφος 1, της αποφα ́σεως
 μογη ́ της απο ́φασης 83/516/ΕΟΚ για την αποστολη ́ του 1/80 του Συμβουλι ́ου Συνδε ́σεως ΕΟΚ-Τουρκι ́ας, αφαι ́ρεση που
 Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου, αποτελει ́ συνε ́πεια της απελα ́σεω ́ς του για λο ́γους γενικη ́ς προ-
 λη ́ψεως και μο ́νο, με σκοπο ́ τον παραδειγματισμο ́ των α ́λλων
 και αλλοδαπω ́ν;
 — του α ́ρθρου 5, παρα ́γραφοι 1 και 5, της αποφα ́σεως
 83/516/ΕΟΚ (2) του Συμβουλι ́ου, της 17ης Οκτωβρι ́ου 1983,
 για την αποστολη ́ του Ευρωπαϊκου ́ Κοινωνικου ́ Ταμει ́ου,


text:
5.7.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 158/17
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ- Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το ∆ικαστήριο:
 βαλε το Ηigh Court of Justice (England and Wales),
 Chancery Division, Patents Court, με διάταξη της 6ης
 Μαΐου 2003 στην υπόθεση 1) Novartis AG 2) University
 1. Να αναγνωρίσει ότι η Γαλλική ∆ημοκρατία, εφαρμόζοντας
 College London 3) Institute of Microbiology and
 μια διαδικασία προηγουμένης εγκρίσεως, στις μη πραγματο-
 Epidemiology κατά Comptroller General of Patents,
 ποιούμενες με μεταφορά επιβατών εισαγωγές φαρμάκων για
 Designs and Trade Marks for the United Kingdom (γενικού
 τα οποία έχει εκδοθεί νομότυπη συνταγή στη Γαλλία και τα
 διευθυντή της υπηρεσίας διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας)
 οποία έχουν εγκριθεί βάσει της οδηγίας 65/65/ΕΟΚ (1)
 όπως έχει τροποποιηθεί (αντικαταστάθηκε από την οδηγία
 (Υπόθεση C-207/03) 2001/83/ΕΚ) (2), και στη Γαλλία και στο κράτος μέλος της
 Ευρωπαϊκής Κοινότητας όπου αγοράστηκαν, παρέβη τις
 (2003/C 158/28) υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 της Συνθήκης περί
 Ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας·
 Με διάταξη της 6ης Μαΐου 2003, η οποία περιήλθε στη Γραμμα-
 2. να αναγνωρίσει ότι, η Γαλλική ∆ημοκρατία εφαρμόζοντας
 τεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 14 Μαΐου
 μια διαδικασία προηγουμένης εγκρίσεως στις μη πραγματο-
 2003, το Ηigh Court of Justice (England and Wales), Chancery
 ποιούμενες με μεταφορά επιβατών προσωπικές εισαγωγές
 Division, Patents Court, στο πλαίσιο της διαφοράς 1) Novartis
 ομοιοπαθητικών φαρμάκων για τα οποία έχει εκδοθεί νομό-
 AG 2) University College London 3) Institute of Microbiology
 τυπη συνταγή στη Γαλλία και έχουν καταχωρηθεί σε κράτος
 and Epidemiology και Comptroller General of Patents, Designs
 μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας κατ' εφαρμογή της
 and Trade Marks for the United Kingdom, που εκκρεμεί
 οδηγίας 92/73/ΕΟΚ ( 3) (αντικαταστάθηκε με την οδηγία
 ενώπιόν του, ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής
 2001/83/ΕΚ), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το
 αποφάσεως επί εξής ερωτημάτων:
 άρθρο 28 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής
 Κοινότητας·
 1) Πρέπει η ημερομηνία χορηγήσεως αδείας κυκλοφορίας στην
 αγορά της Ελβετίας, η οποία αναγνωρίζεται αυτοδικαίως στο
 Λιχτενστάιν, να θεωρηθεί ως η πρώτη άδεια κυκλοφορίας
 φαρμακευτικού προϊόντος στην αγορά, για τον υπολογισμό 3. να αναγνωρίσει ότι η Γαλλική ∆ημοκρατία εφαρμόζοντας μια
 της διάρκειας ισχύος ενός συμπληρωματικού πιστοποιητικού δυσανάλογη διαδικασία προηγουμένης εγκρίσεως, στις μη
 προστασίας υπό την έννοια του άρθρου 13 του κανονισμού πραγματοποιούμενες με μεταφορά επιβατών προσωπικές
 1768/92 ( 1) (όπως τροποποιήθηκε με τη Συμφωνία για τον εισαγωγές φαρμάκων για τα οποία έχει εκδοθεί νομότυπη
 ΕΟΧ); συνταγή στη Γαλλία που δεν έχουν εγκριθεί στη χώρα αυτή
 αλλά μόνο στο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
 2) Υποχρεούται μια αρμόδια αρχή εντός του ΕΟΧ να διορθώσει όπου αγοράστηκαν, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
 οποιαδήποτε υφιστάμενα συμπληρωματικά πιστοποιητικά το άρθρο 28 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής
 προστασίας, η διάρκεια ισχύος των οποίων έχει υπολογιστεί Κοινότητας·
 εσφαλμένως;
 ( 1) Κανονισμός (ΕΟΚ) 1768/92 του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 4. να καταδικάσει τη Γαλλική ∆ημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
 1992, σχετικά με την καθιέρωση συμπληρωματικού πιστοποιητικού
 προστασίας για τα φάρμακα (EE L 182, σ. 1).
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
 της Γαλλικής ∆ημοκρατίας, που ασκήθηκε στις 15 Μαΐου
 2003
 Η Επιτροπή επισημαίνει την ύπαρξη μέτρων ισοδυνάμου αποτε-
 (Υπόθεση C-212/03) λέσματος προς ποσοτικούς περιορισμούς επί της εισαγωγής
 φαρμάκων που συνίστανται στην επιβολή διαδικασίας προηγουμέ-
 (2003/C 158/29) νης εγκρίσεως για την προσωπική εισαγωγή στη Γαλλία, μη
 πραγματοποιούμενη με μεταφορά επιβατών, φαρμάκων για τα
 οποία έχει εκδοθεί νομότυπη συνταγή, κατά παράβαση του
 άρθρου 28 ΕΚ. Την έγκριση αυτή επιβάλλουν τα άρθρα του
 Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από γαλλικού κώδικα δημόσιας υγείας περί εισαγωγής φαρμάκων στο
 τους Η. Støvlbæk et B. Stromsky, με τόπο επιδόσεων στο γαλλικό τελωνειακό έδαφος περιλαμβανομένων και αυτών που
 Λουξεμβούργο, άσκησε στις 15 Μαΐου 2003 ενώπιον του ∆ικαστη- έχουν την ιδιότητα των κοινοτικών εμπορευμάτων. Σε πολλές
 ρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Γαλλικής περιπτώσεις αυτή η διαδικασία προηγουμένης εγκρίσεως δεν
 ∆ημοκρατίας. βρίσκει έρεισμα στο άρθρο 30 ΕΚ.
 ---pagebreak--- C 158/18 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 5.7.2003
 Η Επιτροπή φρονεί ότι κανένα επιχείρημα δεν δικαιολογεί την εγκεκριμένων στη Γαλλία μπορεί να δικαιολογήσει μια κάπως
 ύπαρξη της επίδικης διαδικασίας προηγουμένης εγκρίσεως. Πρώ- διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με την περίπτωση φαρμά-
 τον η διαδικασία αυτή δεν δικαιολογείται από την ανάγκη κων που έχουν εγκριθεί στη Γαλλία και στο κράτος μέλος
 επαληθεύσεως ότι το φάρμακο παρασκευάστηκε σύμφωνα με τις εξαγωγής ή σε σχέση με την περίπτωση ομοιοπαθητικών
 ορθές πρακτικές που προβλέπει η κοινοτική ρύθμιση. Συγκεκρι- φαρμάκων που έχουν καταχωρηθεί σε ένα κράτος μέλος.
 μένα, το εισαγόμενο φάρμακο έχει εγκριθεί ή καταχωριστεί στο Πάντως, αν υποτεθεί ότι δικαιολογείται μια διαδικασία
 κράτος μέλος εξαγωγής που οφείλει να μεριμνά για την τήρηση προηγουμένης εγκρίσεως καταρχήν σε περίπτωση προσωπι-
 των πρακτικών αυτών. Κάθε πρόσθετος έλεγχος διενεργούμενος κής εισαγωγής των προϊόντων αυτών, η διαδικασία αυτή θα
 στη Γαλλία έρχεται σε αντίθεση με την αρχή της αμοιβαίας πρέπει να είναι προσιτή, να ολοκληρώνεται σε εύλογο χρόνο
 αναγνώρισης και με τον στόχο της εξασφαλίσεως της ελεύθερης και να καταλήγει στην έγκριση εισαγωγής φαρμάκων που δεν
 κυκλοφορίας των φαρμάκων. Εν συνεχεία, όσον αφορά τη δυνατό- παρουσιάζουν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Όμως, η
 τητα δικαιολογήσεως βάσει άλλων λόγων προστασίας της υγείας, διαδικασία προηγουμένης εγκρίσεως που εφαρμόζει η Γαλλία
 η Επιτροπή φρονεί ότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ τριών στις προσωπικές εισαγωγές φαρμάκων δεν ανταποκρίνεται
 τύπων φαρμάκων: στα κριτήρια αυτά και συνεπώς είναι δυσανάλογα επαχθής σε
 σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο.
 (1 ) Οδηγία 65/65/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 26ης Ιανουαρίου 1965,
 — Φάρμακα που έχουν εγκριθεί κατ' εφαρμογή της οδηγίας 65/ περί της προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών
 65 όπως έχει τροποποιηθεί και, εν συνεχεία, της οδηγίας διατάξεων σχετικά με τα φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα (ΕΕ ειδ. έκδ.
 2001/83/ΕΚ τόσο στη Γαλλία όσο και στο κράτος μέλος 13/001, σ. 25).
 όπου αγοράστηκαν [ή που έχουν άδεια κυκλοφορίας στην (2 ) Οδηγία 2001/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβου-
 κοινοτική αγορά (ΑΚΑ)]. Οι γαλλικές αρχές δέχτηκαν ότι λίου, της 6ης Νοεμβρίου 2001, περί κοινοτικού κώδικος για
 απαιτείται έγκριση της εισαγωγής σε περίπτωση προσωπικής τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση (ΕΕ L 311,
 28.11.2001, σ. 67).
 εισαγωγής φαρμάκων που έχουν ΑΚΑ στη Γαλλία. Αν όμως
 (3 ) Οδηγία 92/73/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Σεπτεμβρίου 1992,
 ληφθεί υπόψη το προχωρημένο στάδιο εναρμονίσεως που για τη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής των οδηγιών 65/65/ΕΟΚ και
 έχει πραγματοποιηθεί στον τομέα των φαρμακευτικών ιδιο- 75/319/ΕΟΚ περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και
 σκευασμάτων στην περίπτωση αυτή υπάρχουν σημαντικές διοικητικών διατάξεων για τα φάρμακα και τη θέσπιση συμπληρωματι-
 εγγυήσεις προστασίας της υγείας των ασθενών. Σημειωτέον κών διατάξεων για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα (EE L 297 της
 εξάλλου ότι η εισαγωγή πραγματοποιείται μόνο βάσει νομό- 13/10/1992, σ. 8).
 τυπης ιατρικής συνταγής και σε ποσότητες που δεν υπερβαί-
 νουν τις ανάγκες της αγωγής. Συνεπώς η επίδικη διαδικασία
 προηγουμένης εγκρίσεως δεν δικαιολογείται.
 — Ομοιοπαθητικά φάρμακα που έχουν καταχωριστεί σε κράτος
 μέλος κατ' εφαρμογή της οδηγίας 92/73/ΕΟΚ που αντικα-
 ταστάθηκε από την οδηγία 2001/83/ΕΚ. Όταν ένα ομοιοπα- Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέ-
 θητικό φάρμακο καταχωρείται σ' ένα κράτος μέλος δεν βαλε το Cour de Cassation, πρώτο πολιτικό τμήμα (Γαλλία),
 παρουσιάζει καταρχήν κίνδυνο για την υγεία, δεδομένου με απόφαση της 6ης Μαΐου 2003 στην υπόθεση Syndicat
 εξάλλου ότι οι κανόνες που διέπουν την παρασκευή και professionnel coordination des pêcheurs de l’Étang de
 τους ελέγχους αυτού του είδους φαρμάκων έχουν ήδη Berre et de la région (επαγγελματική ένωση για τον συντο-
 αναγνωριστεί. Επιπλέον, η οδηγία 92/73/ΕΟΚ κατέστησε νισμό των αλιέων της λίμνης Berre και της περιοχής), κατά
 ευκολότερη την πρόσβαση των ασθενών στα φάρμακα της Électricité de France
 επιλογής τους. Μια διαδικασία προηγούμενης εγκρίσεως
 της προσωπικής εισαγωγής ομοιοπαθητικών φαρμάκων που
 έχουν καταχωρηθεί είναι συνεπώς και προδήλως αδικαιολό- (Υπόθεση C-213/03)
 γητη.
 (2003/C 158/30)
 — Φάρμακα που δεν έχουν εγκριθεί στη Γαλλία αλλά έχουν
 εγκριθεί στο κράτος μέλος όπου αγοράστηκαν. Η επίδικη
 διαδικασία προηγουμένης εγκρίσεως δεν συνιστά αναγκαίο Με απόφαση της 6ης Μαΐου 2003, η οποία περιήλθε στη
 μέτρο για την πρόληψη του κινδύνου απάτης ή καταστρα- Γραμματεία του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
 τήγησης του μηχανισμού ΑΚΑ, διότι η γενική ρύθμιση 19 Μαΐου 2003, το Cour de Cassation, πρώτο πολιτικό τμήμα
 προηγουμένης εγκρίσεως της εισαγωγής φαρμάκων εν όψει (Γαλλία), στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Syndicat
 διαθέσεώς τους στην αγορά καθώς και οι επιτόπιοι έλεγχοι professionnel coordination des pêcheurs de l’Étang de Berre et
 αρκούν για την καταπολέμηση των παρανόμων εισαγωγών de la région και Électricité de France που εκκρεμεί ενώπιόν του,
 φαρμάκων. Ωστόσο, από τη σκοπιά της προστασίας της ζητεί από το ∆ικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως
 δημόσιας υγείας, η περίπτωση της εισαγωγής φαρμάκων μη επί των εξής ερωτημάτων:


text:
C 79/18 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 10.3.2001
 Αι ́τηση εκδο ́σεως προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́βαλε Αν η οδηγι ́α 80/987/ΕΟΚ (1) και οι αποφα ́σεις του ∆ικαστηρι ́ου
 με δια ́ταξη της 30η ́ς Νοεμβρι ́ου 2000 το Bundesfinanzhof, της 19ης Νοεμβρι ́ου 1991 επι ́ των υποθε ́σεων C-6/90 και C-9/90
 στο πλαι ́σιο της υποθε ́σεως Finanzamt Sulingen κατα ́ και της 10ης Ιουλι ́ου 1997 επι ́της υποθε ́σεως C-373/95 μπορου ́ν
 Walter Sudholz να ερμηνευθου ́ν υπο ́ την ́εννοια ο ́τι, στα πλαι ́σια του ανωτα ́του
 ορι ́ου εγγυη ́σεως, η απαγο ́ρευση της σωρευ ́σεως μεταξυ ́ του
 καταβαλλο ́μενου απο ́ το Ταμει ́ο επιδο ́ματος εγγυη ́σεως και του
 (Υπο ́θεση C-17/01)
 καταβληθε ́ντος απο ́ τον εργοδο ́τη κατα ́ τους τελευται ́ους τρεις
 μη ́νες τμη ́ματος επι ́ των αποδοχω ́ν ει ́ναι νο ́μιμη μο ́νον ο ́σον αφορα ́
 (2001/C 79/31) το ποσο ́ που υπερβαι ́νει το υ ́ψος του επιδο ́ματος για εξευ ́ρεση
 νε ́ας εργασι ́ας το οποι ́ο προβλε ́πετα για την ́δια
 ι χρονικη ́ περι ́οδο,
 λαμβανομε ́νου υπο ́ψη ο ́τι το καταβληθε ́ν τμη ́μα επι ́ των αποδοχω ́ν,
 Με δια ́ταξη της 30η ́ς Νοεμβρι ́ου 2000, η οποι ́α περιη ́λθε στη ο ́πως και το επι ́δομα για εξευ ́ρεση νε ́ας εργασι ́ας και με ́χρι το ́διο
 ι
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις ποσο ́, προορι ́ζεται να καλυ ́ψει τις στοιχειω ́δεις ανα ́γκες του
 15 Ιανουαρι ́ου 2001, το Bundesfinanzhof, στο πλαι ́σιο της απολυθε ́ντος εργαζομε ́νου.
 υποθε ́σεως Finanzamt Sulingen κατα ́ Walter Sudholz, ζητει ́ απο ́
 το ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ των εξη ́ς
 ερωτημα ́των: (1) Οδηγι ́α του Συμβουλι ́ου, της 20η ́ς Οκτωβρι ́ου 1980, ΕΕ ειδ. ́εκδ.
 05/004, σ. 35.
 1. Ει ́ναι το α ́ρθρο 2 της αποφα ́σεως του Συμβουλι ́ου, της 28ης
 Φεβρουαρι ́ου 2000 (2000/186/ΕΚ) (1), η οποι ́α εξουσιοδο-
 τει ́ την Ομοσπονδιακη ́ ∆ημοκρατι ́α της Γερμανι ́ας να εφαρμο ́-
 σει με ́τρα κατα ́ παρε ́κκλιση των α ́ρθρων 6 και 17 της ́εκτης
 οδηγι ́ας του Συμβουλι ́ου, 77/388/ΕΟΚ, της 17ης Μαι ̈́ου
 1977, περι ́ εναρμονι ́σεως των νομοθεσιω ́ν των κρατω ́ν μελω ́ν Προσφυγη ́ του Βασιλει ́ου της Ισπανι ́ας κατα ́ του Συμβουλι ́ου
 σχετικα ́ με τους φο ́ρους κυ ́κλου εργασιω ́ν, α ́κυρο επειδη ́ η της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́ σεως, ασκηθει ́σα στις 18 Ιανουαρι ́ου
 διαδικασι ́α που προηγη ́θηκε της αποφα ́σεως δεν ανταποκρι ́νε- 2001
 ται στις διατα ́ξεις του α ́ρθρου 27 της οδηγι ́ας 77/388/ΕΟΚ;
 (Υπο ́θεση C-22/01)
 2. Ει ́ναι το α ́ρθρο 3, παρα ́γραφος 1, της αποφα ́σεως
 2000/186/ΕΚ, κατα ́ το οποι ́ο η απο ́φαση ́εχει αναδρομικη ́ (2001/C 79/33)
 ισχυ ́ απο ́ 1ης Απριλι ́ου 1999, ́εγκυρο;
 Το Βασι ́λειο της Ισπανι ́ας, εκπροσωπου ́μενο απο ́ τη Rosario Silva
 3. Ανταποκρι ́νεται το α ́ρθρο 2 της αποφα ́σεως 2000/186/ΕΚ de Lapuerta, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο, α ́σκησε στις
 στο περιεχο ́μενο που πρε ́πει να ́εχει η εξουσιοδο ́τηση αυτου ́ 18 Ιανουαρι ́ου 2001 ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν
 του ει ́δους και προκυ ́πτουν εξ αυτου ́ επιφυλα ́ξεις ως προς το Κοινοτη ́των προσφυγη ́ κατα ́ του Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς
 κυ ́ρος του α ́ρθρου αυτου ́; Ενω ́σεως.
 Το προσφευ ́γον ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο:
 ( 1) EE L 59 της 4.3.2000, σ. 12.
 — να ακυρω ́σει το σχετικο ́ με τον γαυ ́ρο σημει ́ο, που περιλαμβα ́-
 νεται στην υποσημει ́ωση 2, του αποθε ́ματος «Γαυ ́ρος, Ζω ́νη
 ΙΧ, Χ, COPACE 34.1.1» (υ ́δατα της ΕΚ), του παραρτη ́ματος
 Ι ∆ του κανονισμου ́ (ΕΚ) 2848/2000 (1) του Συμβουλι ́ου της
 15ης ∆εκεμβρι ́ου 2000, περι ́ καθορισμου ́, για το 2001, για
 ορισμε ́να αποθε ́ματα ιχθυ ́ων και ομα ́δες αποθεμα ́των ιχθυ ́ων,
 των αλιευτικω ́ν δυνατοτη ́των και συναφω ́ ν ο ́ρων στα κοινο-
 τικα ́ υ ́δατα και, για τα κοινοτικα ́ σκα ́φη, σε α ́λλα υ ́δατα ο ́που
 Αι ́τηση για την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως που υπε ́- απαιτου ́νται περιορισμοι ́ αλιευμα ́των·
 βαλε το Tribunale di Pisa — τμη ́μα εργατικω ́ ν διαφορω ́ ν με
 δια ́ταξη της 19ης ∆εκεμβρι ́ου 2000, στην υπο ́θεση ΙΝPS — να καταδικα ́σει το καθου ́ κοινοτικο ́ ο ́ργανο στα δικαστικα ́
 κατα ́ Αlberto Barsotti και λοιπω ́ν ́εξοδα.
 (Υπο ́θεση C-19/01) Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Οι ισχυρισμοι ́ και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα ει ́ναι παρεμφερη ́ με
 (2001/C 79/32) εκει ́να της υποθε ́σεως C-81/00 (2), πλην του ο ́τι τα συνολικα ́
 επιτρεπο ́μενα αλιευ ́ματα (TAC) που ο ́ρισε το Συμβου ́λιο για το
 2001, ο ́σον αφορα ́ τον γαυ ́ρο, στη ζω ́νη VIII ανε ́ρχονται σε
 Με δια ́ταξη της 19ης ∆εκεμβρι ́ου 2000, η οποι ́α περιη ́λθε στη
 33 000 το ́νους.
 Γραμματει ́α του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στις
 15 Ιανουαρι ́ου 2001, το Tribunale di Pisa — τμη ́μα εργατικω ́ν
 διαφορω ́ν, στο πλαι ́σιο της διαφορα ́ς μεταξυ ́ ΙΝPS και Αlberto (1) EE L 334, της 30.12.2000, σ. 1.
 Barsotti και λοιπω ́ν που εκκρεμει ́ ενω ́πιο ́ν του, ζητει ́ απο ́ το (2) EE C 176 της 24.6.00, σ. 4.
 ∆ικαστη ́ριο την ́εκδοση προδικαστικη ́ς αποφα ́σεως επι ́ του εξη ́ς
 ερωτη ́ματος:


text:
 2.3.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 63/2
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 15ης Ιανουαρίου 2013 [αίτηση του Najvyšší súd Slovenskej republiky (Σλοβακία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Jozef Križan κ.λπ. κατά Slovenská inšpekcia životného prostredia
 (Υπόθεση C-416/10) (1)
 (Άρθρο 267 ΣΛΕΕ - Αναίρεση δικαστικής αποφάσεως - Αναπομπή στο δικαστήριο που είχε εκδώσει την αναιρεθείσα απόφαση - Υποχρέωση συμμορφώσεως προς την αναιρετική απόφαση - Προδικαστική παραπομπή - Δυνατότητα - Περιβάλλον - Σύμβαση του Ώρχους - Οδηγία 85/337/ΕΟΚ - Οδηγία 96/61/ΕΚ - Συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία λήψεως αποφάσεως - Δημιουργία χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων - Αίτηση αδειοδοτήσεως - Επιχειρηματικό απόρρητο - Μη γνωστοποίηση ενός εγγράφου στο κοινό - Συνέπειες για το κύρος της αφορώσας τον χώρο υγειονομικής ταφής απορριμμάτων αποφάσεως αδειοδοτήσεως - Νομιμοποίηση της καταστάσεως - Εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του σχεδίου - Τελική γνώμη προγενέστερη της προσχωρήσεως του κράτους μέλους στην Ένωση - Διαχρονική εφαρμογή της οδηγίας 85/337 - Ένδικο βοήθημα - Προσωρινά μέτρα - Αναστολή εκτελέσεως - Ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως - Δικαίωμα ιδιοκτησίας - Προσβολή)
 2013/C 63/02
 Γλώσσα διαδικασίας: η σλοβακική
 Αιτούν δικαστήριο
 Najvyšší súd Slovenskej republiky
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Jozef Križan, Katarína Aksamitová, Gabriela Kokošková, Jozef Kokoška, Martina Strezenická, Jozef Strezenický, Peter Šidlo, Lenka Šidlová, Drahoslava Šidlová, Milan Šimovič, Elena Šimovičová, Stanislav Aksamit, Tomáš Pitoňák, Petra Pitoňáková, Mária Križanová, Vladimír Mizerák, Ĺubomír Pevný, Darina Brunovská, Mária Fišerová, Lenka Fišerová, Peter Zvolenský, Katarína Zvolenská, Kamila Mizeráková, Anna Konfráterová, Milan Konfráter, Michaela Konfráterová, Tomáš Pavlovič, Jozef Krivošík, Ema Krivošíková, Eva Pavlovičová, Jaroslav Pavlovič, Pavol Šipoš, Martina Šipošová, Jozefína Šipošová, Zuzana Šipošová, Ivan Čaputa, Zuzana Čaputová, Štefan Strapák, Katarína Strapáková, František Slezák, Agnesa Slezáková, Vincent Zimka, Elena Zimková, Marián Šipoš και Mesto Pezinok
 κατά
 Slovenská inšpekcia životného prostredia
 παρισταμένης της: Ekologická skládka as
 Αντικείμενο
 Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Ερμηνεία των άρθρων 191, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και 267 ΣΛΕΕ, της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, της 24ης Σεπτεμβρίου 1996, σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρυπάνσεως (ΕΕ L 257, σ. 26), και ιδίως των άρθρων της 1, 6, 15 και 15β, της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (ΕΕ L 175, σ. 40), και ιδίως των άρθρων της 2 και 10α, καθώς και των άρθρων 6 και 9 της Συμβάσεως του Ώρχους για την πρόσβαση σε πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε θέματα περιβάλλοντος, η οποία συνήφθη εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με απόφαση του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2005 (ΕΕ L 124, σ. 1) — Δημιουργία χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων — Εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του έργου αυτού — Συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία λήψεως αποφάσεως — Δυνατότητα του δικαστηρίου κράτους μέλους να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως σχετικά με την αυτεπάγγελτη εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης για την προστασία του περιβάλλοντος, ακόμη και αν το Συνταγματικό Δικαστήριο αυτού του κράτους μέλους απέκλεισε την εφαρμογή αυτή με απόφαση δεσμευτική για το αιτούν δικαστήριο
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 267 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι εθνικό δικαστήριο, όπως το αιτούν δικαστήριο, έχει την υποχρέωση να υποβάλει αυτεπαγγέλτως στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ακόμη και όταν αποφαίνεται κατόπιν αναπομπής μετά την αναίρεση της πρώτης αποφάσεώς του από το συνταγματικό δικαστήριο του οικείου κράτους μέλους και ακόμη και όταν εθνικός κανόνας επιβάλλει σε αυτό να λύσει τη διαφορά ακολουθώντας τη νομική θέση που διατυπώθηκε από το τελευταίο δικαστήριο.
 2)
 Η οδηγία 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, της 24ης Σεπτεμβρίου 1996, σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρυπάνσεως, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 166/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιανουαρίου 2006, έχει την έννοια ότι:
 —
 επιβάλλει να έχει το ενδιαφερόμενο κοινό πρόσβαση σε πολεοδομική απόφαση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, ήδη από την έναρξη της διαδικασίας αδειοδοτήσεως της περί ης πρόκειται εγκαταστάσεως·
 —
 δεν επιτρέπει στις αρμόδιες εθνικές αρχές να αρνηθούν στο ενδιαφερόμενο κοινό πρόσβαση στην απόφαση αυτή στηριζόμενες στην προστασία της εμπιστευτικότητας των εμπορικών ή βιομηχανικών πληροφοριών που προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο ή το δίκαιο της Ένωσης για να προστατευθεί θεμιτό οικονομικό συμφέρον, και
 —
 δεν απαγορεύει τη δυνατότητα όπως μια αδικαιολόγητη άρνηση να τεθεί κατά την πρωτοβάθμια διοικητική διαδικασία η επίμαχη στην κύρια δίκη πολεοδομική απόφαση στη διάθεση του κοινού νομιμοποιηθεί κατά τη δευτεροβάθμια διοικητική διαδικασία, υπό την προϋπόθεση ότι όλες οι επιλογές και λύσεις είναι ακόμη δυνατές και ότι η νομιμοποίηση σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας εξακολουθεί να καθιστά δυνατό για το ενδιαφερόμενο κοινό να επηρεάσει πράγματι την έκβαση της διαδικασίας λήψεως αποφάσεως, πράγμα που στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να εξακριβώσει.
 3)
 Το άρθρο 15α της οδηγίας 96/61, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 166/2006, έχει την έννοια ότι τα μέλη του ενδιαφερόμενου κοινού πρέπει να μπορούν, στο πλαίσιο της προσβάσεως που προβλέπεται από τη διάταξη αυτή, να ζητήσουν από το αρμόδιο δικαστήριο, ή από το αρμόδιο ανεξάρτητο και αμερόληπτο όργανο που έχει συσταθεί νομοθετικά, να διατάξει προσωρινά μέτρα ικανά να αναστείλουν προσωρινά την εφαρμογή μιας άδειας υπό την έννοια του άρθρου 4 της εν λόγω οδηγίας εν αναμονή της οριστικής αποφάσεως που πρόκειται να εκδοθεί.
 4)
 Απόφαση εθνικού δικαστή, εκδοθείσα στο πλαίσιο εθνικής διαδικασίας θέτουσας σε εφαρμογή τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το άρθρο 15α της οδηγίας 96/61, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 166/2006, και από το άρθρο 9, παράγραφοι 2 και 4, της Συμβάσεως για την πρόσβαση σε πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε θέματα περιβάλλοντος, η οποία υπεγράφη στο Ώρχους στις 25 Ιουνίου 1998 και εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με την απόφαση 2005/370/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Φεβρουαρίου 2005, και ακυρώνουσα άδεια χορηγηθείσα κατά παράβαση των διατάξεων της εν λόγω οδηγίας, δεν δύναται, αυτή καθ’ εαυτήν, να αποτελέσει αδικαιολόγητη προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας του φορέα εκμεταλλεύσεως το οποίο αναγνωρίζεται από το άρθρο 17 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 (1) ΕΕ C 301 της 6.11.2010.


text:
 6.11.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 301/53
 Προσφυγή της 9ης Σεπτεμβρίου 2010 — Villeroy & Boch κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-402/10)
 ()
 2010/C 301/85
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Villeroy & Boch — Βέλγιο (Βρυξέλλες, Βέλγιο) (εκπρόσωποι: O. Brouwer και J. Blockx, δικηγόροι)
 Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που την αφορά,
 —
 επικουρικώς, να μειώσει προσηκόντως το ύψος του προστίμου που της επιβλήθηκε δια της επίδικης αποφάσεως, και
 —
 να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Η προσφεύγουσα βάλλει κατά της αποφάσεως της Επιτροπής C(2010) 4185 τελικό, της 23ης Ιουνίου 2010, στην υπόθεση COMP/39.092 — εγκαταστάσεις λουτρών σχετικά με παράβαση του άρθρου 101 ΣΛΕΕ στον τομέα των εγκαταστάσεων λουτρών.
 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει επτά λόγους:
 —
 παράβαση του άρθρου 101 ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ καθώς και της πάγιας νομολογίας, καθώς αβασίμως έγινε δεκτό ότι πρόκειται για μία και μοναδική διαρκή παράβαση·
 —
 παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογίας που απορρέει από το άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθώς η αιτιολογία όσον αφορά την κρίση ότι πρόκειται για μία και μοναδική και διαρκή παράβαση είναι ανεπαρκής και εσφαλμένη·
 —
 παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογίας όσον αφορά την υποτιθέμενη συμμετοχή της προσφεύγουσας στη φερόμενη παράβαση επί της βελγικής αγοράς καθώς και έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων όσον αφορά τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στην παράβαση αυτή επί της βελγικής αγοράς·
 —
 παράβαση της αρχής nulla poena sine lege του άρθρου 49, παράγραφος 1, του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της αρχής της αναλογικότητας των ποινών κατά το άρθρο 49, τρίτο εδάφιο, του Χάρτη, σε συνδυασμό με το άρθρο 48, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη, καθώς και του άρθρου 23 του Κανονισμού (ΕΚ) 1/2003·
 —
 εσφαλμένος υπολογισμός του προστίμου, καθόσον αυτό συσχετίστηκε με κύκλους εργασιών, οι οποίοι δεν συνδέονται με την προσαπτόμενη παράβαση·
 —
 κατά παράβαση του άρθρου 41 του Χάρτη παράλειψη μειώσεως του προστίμου λόγω της υπέρμετρης διάρκειας της διαδικασίας·
 —
 παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του Κανονισμού 1/2003 λόγω εσφαλμένου υπολογισμού του προστίμου σε σχέση με τη βαρύτητα της παραβάσεως και εσφαλμένης εφαρμογής του «αποτρεπτικού συντελεστή» καθώς και δυσανάλογα υψηλού απόλυτου ποσού του προστίμου.


text:
 12.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 9/14
 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 8ης Νοεμβρίου 2012 [αίτηση του Arbeitsgericht Passau (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11) κατά Kaiser GmbH
 (Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-229/11 και C-230/11) (1)
 (Κοινωνική πολιτική - Οδηγία 2003/88/ΕΚ - Εκ περιτροπής εργασία («Kurzarbeit») - Μείωση του αριθμού των ημερών στις οποίες αντιστοιχεί το δικαίωμα ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών, κατ’ αναλογία προς τη μείωση του χρόνου απασχόλησης υπό καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας - Χρηματική αποζημίωση)
 2013/C 9/21
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Arbeitsgericht Passau
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11)
 κατά
 Kaiser GmbH
 Αντικείμενο
 Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Arbeitsgericht Passau — Ερμηνεία του άρθρου 31, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (ΕΕ C 83, σ. 389) και του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (ΕΕ L 299, σ. 9) — Μείωση του συνήθους ωραρίου εργασίας στην επιχείρηση λόγω επιβολής συστήματος εκ περιτροπής εργασίας («Kurzarbeit») — Εθνική ρύθμιση που προβλέπει μείωση των ημερών της ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών ανάλογη προς τη μείωση των ημερών εργασίας του εκ περιτροπής εργαζομένου
 Διατακτικό
 Το άρθρο 31, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνικές διατάξεις ή πρακτικές, όπως ένα πρόγραμμα κοινωνικών μέτρων που έχει καταρτιστεί από την ενδιαφερόμενη επιχείρηση και το συμβούλιο των εργαζομένων σε αυτή, βάσει των οποίων οι ημέρες που δικαιούται ο εκ περιτροπής εργαζόμενος ως ετήσια άδεια μετ’ αποδοχών υπολογίζονται σύμφωνα με τον κανόνα prorata temporis.
 (1) ΕΕ C 269 της 10.9.2011.


text:
22.2.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 44/23
 1) Ακυρώνει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για 3) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 την Αξιολόγηση των Φαρμακευτικών Προϊόντων, της
 1ης Μαρτίου 2000, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση
 περί τροποποιήσεως ορισμένων όρων της αδείας κυκλοφο- (1 ) ΕΕ C 211 της 22.7.00.
 ρίας του φαρμακευτικού προϊόντος με την ονομασία
 «Daquiran».
 2) Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα
 δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας και της παρεμβαίνου-
 σας ΕFPIA.
 3) Το Συμβούλιο φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ
 ( 1) ΕΕ C 192 της 8.7.2000. της 12ης ∆εκεμβρίου 2002
 στην υπόθεση T-136/00, Carmelo Morello κατά Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 (Υπάλληλοι — ∆ιαδικασία πληρώσεως κενών θέσεων —
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟ∆ΙΚΕΙΟΥ Αιτιολογία — Συγκριτική εξέταση των υποψηφιοτήτων
 και ίση μεταχείριση των υπαλλήλων — Προσφυγή ακυρώ-
 σεως — Αγωγή αποζημιώσεως)
 της 12ης ∆εκεμβρίου 2002
 (2003/C 44/42)
 στην υπόθεση T-135/00, Carmelo Morello κατά Επιτροπής
 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( 1)
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική)
 (Υπάλληλοι — ∆ιαδικασία πληρώσεως κενών θέσεων —
 Αιτιολογία — Συγκριτική εξέταση των υποψηφιοτήτων
 και ίση μεταχείριση των υπαλλήλων — Προσφυγή ακυρώ-
 σεως — Αγωγή αποζημιώσεως) Στην υπόθεση T-136/00, Carmelo Morello, υπάλληλος της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελλών,
 εκπροσωπούμενος από τους J. Sambon και P.-P. Van Gehuchten,
 (2003/C 44/41) δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτρο-
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: C. Berardis-Kayser
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική) και M. D. Waelbroeck), με αντικείμενο, αφενός, την ακύρωση της
 αποφάσεως της Επιτροπής να μη διορίσει τον προσφεύγοντα στη
 θέση προϊσταμένου της μονάδας 2 «Αυτοκίνητα, λοιποί τρόποι
 μεταφοράς και συναφείς μηχανικές κατασκευές» της διευθύνσεως
 Στην υπόθεση T-135/00, Carmelo Morello, υπάλληλος της ΣΤ «Βιομηχανίες κεφαλαιουχικών και καταναλωτικών αγαθών», στη
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελλών, Γενική ∆ιεύθυνση «Ανταγωνισμός» (COM/070/99), καθώς και της
 εκπροσωπούμενος από τους J. Sambon και P.-P. Van Gehuchten, αποφάσεως να διορίσει άλλο υποψήφιο στην εν λόγω θέση και,
 δικηγόρους, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτρο- αφετέρου, αίτημα αποζημιώσεως, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα),
 πής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: C. Berardis-Kayser συγκείμενο από τους M. Jaeger, πρόεδρο, και τους K. Lenaerts
 και M. D. Waelbroeck), με αντικείμενο, αφενός, την ακύρωση της και J. Azizi, δικαστές, γραμματέας: J. Palacio González, κύριο
 αποφάσεως της Επιτροπής να μη διορίσει τον προσφεύγοντα υπάλληλο διοικήσεως, εξέδωσε στις 12 ∆εκεμβρίου 2002
 στη θέση προϊσταμένου της μονάδας 1 «Τηλεπικοινωνίες και απόφαση με το εξής διατακτικό:
 Ταχυδρομεία, συντονισμός της κοινωνίας των πληροφοριών» της
 διευθύνσεως Γ «Πληροφόρηση, επικοινωνία, πολυμέσα» στη Γενική 1) Υποχρεώνει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα
 ∆ιεύθυνση «Ανταγωνισμός» (COM/069/99), καθώς και της αποφά- το ποσό των 5 000 ευρώ.
 σεως να διορίσει άλλο υποψήφιο στην εν λόγω θέση και, αφετέρου,
 αίτημα αποζημιώσεως, το Πρωτοδικείο (τρίτο τμήμα), συγκείμενο
 από τους M. Jaeger, πρόεδρο, K. Lenaerts και J. Azizi, δικαστές, 2) Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 γραμματέας: J. Palacio González, κύριο υπάλληλο διοικήσεως,
 εξέδωσε στις 12 ∆εκεμβρίου 2002 απόφαση με το εξής διατακτικό: 3) Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 1) Υποχρεώνει την Επιτροπή να καταβάλει στον προσφεύγοντα
 (1 ) ΕΕ C 211 της 22.7.00.
 το ποσό των 5 000 ευρώ.
 2) Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.


text:
 18.9.2017
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 309/16
 Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 26ης Ιουλίου 2017 [αίτηση του Verwaltungsgerichtshof (Αυστρία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — ένδικη διαδικασία που κίνησαν οι Khadija Jafari, Zainab Jafari
 (Υπόθεση C-646/16) (1)
 ([Προδικαστική παραπομπή - Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 - Προσδιορισμός του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας - Άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών προς αναζήτηση διεθνούς προστασίας - Οργάνωση από τις αρχές κράτους μέλους της διαβάσεως των συνόρων του με σκοπό τη διέλευση προς άλλο κράτος μέλος - Είσοδος επιτραπείσα κατά παρέκκλιση για ανθρωπιστικούς λόγους - Άρθρο 2, στοιχείο ιγʹ - Έννοια της «θεωρήσεως» - Άρθρο 12 - Έκδοση θεωρήσεως - Άρθρο 13 - Παράνομη διάβαση εξωτερικών συνόρων])
 (2017/C 309/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Verwaltungsgerichtshof
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Khadija Jafari, Zainab Jafari
 Διατακτικό
 1)
 Το άρθρο 12 του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο ιγʹ, του κανονισμού αυτού, έχει την έννοια ότι το γεγονός ότι οι αρχές ενός πρώτου κράτους μέλους, οι οποίες αντιμετωπίζουν την άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι ζητούν να διέλθουν από το κράτος μέλος αυτό προκειμένου να υποβάλουν αίτηση διεθνούς προστασίας σε άλλο κράτος μέλος, ανέχονται την είσοδο στην επικράτεια τέτοιων υπηκόων, οι οποίοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις εισόδου που καταρχήν απαιτούνται στο πρώτο αυτό κράτος μέλος, δεν μπορεί να εκληφθεί ως «θεώρηση» κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 12.
 2)
 Το άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 604/2013 έχει την έννοια ότι υπήκοος τρίτης χώρας του οποίου η είσοδος έγινε ανεκτή από τις αρχές ενός πρώτου κράτους μέλους, που αντιμετώπισαν την άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι ζητούσαν να διέλθουν από το κράτος μέλος αυτό προκειμένου να υποβάλουν αίτηση διεθνούς προστασίας σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις εισόδου που καταρχήν απαιτούνται στο πρώτο αυτό κράτος μέλος, πρέπει να θεωρείται ότι «διέβη παρανόμως» τα σύνορα του εν λόγω πρώτου κράτους μέλους κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
 (1) ΕΕ C 53 της 20.2.2017.


text:
 2.6.2012
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 157/8
 Προσφυγή της 20ής Μαρτίου 2012 — Interroll κατά ΓΕΕΑ (Inspired by efficiency)
 (Υπόθεση T-126/12)
 2012/C 157/14
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Interroll Holding AG (Sant’ Antonino, Ελβετία) (εκπρόσωπος: R. Böhm, δικηγόρος)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 12ης Ιανουαρίου 2012 (υπόθεση R 1280/2011-1)·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «Inspired by efficiency» (αίτηση αριθ. 9 725 359) για προϊόντα και υπηρεσίες των κλάσεων 6, 7, 9, 20, 35, 39 και 42
 Απόφαση του εξεταστή: Απόρριψη της αιτήσεως
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Απόρριψη της προσφυγής
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', του κανονισμού 207/2009, για τον λόγο ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση έχει διακριτικό και όχι απλώς περιγραφικό χαρακτήρα σε σχέση με τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αποτελούν αντικείμενο της οικείας διαδικασίας.


text:
 4.12.2004
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 300/6
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
 (πρώτο τμήμα)
 της 14ης Οκτωβρίου 2004
 στην υπόθεση C-113/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου των Κάτω Χωρών (1)
 (Κανονισμός (ΕΟΚ) 259/93 σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων - Οδηγία 75/442/ΕΟΚ περί των στερεών αποβλήτων - Εθνικό μέτρο το οποίο προβλέπει τη δυνατότητα να προβληθούν αντιρρήσεις κατά των μεταφορών αποβλήτων για αξιοποίηση όταν το 20 % των αποβλήτων δύναται να αξιοποιηθεί στην ημεδαπή και το ποσοστό των αποβλήτων που μπορούν να αξιοποιηθούν στη χώρα προορισμού είναι μικρότερο - Μέτρο ενός κράτους μέλους το οποίο κατατάσσει μια εργασία στο σημείο R 1 (αξιοποίηση με καύση) του παραρτήματος ΙI B της οδηγίας 75/442 ή στο σημείο D 10 (διάθεση με καύση) του παραρτήματος II A της ίδιας οδηγίας με κριτήριο όχι την πραγματική χρήση, αλλά τη θερμογόνο αξία του καμένου αποβλήτου)
 (2004/C 300/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική
 Στην υπόθεση C-113/02, με αντικείμενο προσφυγή του άρθρου 226 ΕΚ λόγω παραβάσεως, ασκηθείσα στις 27 Μαρτίου 2002, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: H. van Lier, επικουρούμενος από τους Μ. van der Woude και R. Wezenbeek-Geuke) κατά Βασιλείου των Κάτω Χωρών (εκπρόσωπος: H. G. Sevenster), το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts και S. von Bahr, δικαστές, γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs, γραμματέας: R. Grass, εξέδωσε στις 14 Οκτωβρίου 2004 απόφαση με το ακόλουθο διατακτικό:
 1)
 Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών παρέβη τις υποχρεώσεις που έχει από το άρθρο 7, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 259/93 του Συμβουλίου, της 1ης Φεβρουαρίου 1993, σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων στο εσωτερικό της Κοινότητας καθώς και κατά την είσοδο και έξοδό τους, και από το άρθρο 1, στοιχεία ε) και στ), της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί των στερεών αποβλήτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991, και με την απόφαση 96/350/ΕΚ της Επιτροπής, της 24ης Μαΐου 1996.
 2)
 Καταδικάζει το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στα δικαστικά έξοδα.
 (1) EE C 144 της 15.6.2002.


text:
 16.3.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 89/42
 Προσφυγή της 27ης Ιανουαρίου 2015 — ASPLA και Armando Álvarez κατά Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 (Υπόθεση T-40/15)
 (2015/C 089/51)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσες: Plásticos Españoles, SA (ASPLA) (Torrelavega, Ισπανία) και Armando Álvarez, SA (Μαδρίτη, Ισπανία) (εκπρόσωποι: M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt και S. Moya Izquierdo, δικηγόροι)
 Καθής: Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα
 Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να υποχρεώσει το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποκαταστήσει τη ζημία που προκάλεσε στις προσφεύγουσες λόγω της παραβάσεως του άρθρου 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταβάλλοντας ποσό 3 4 95 038,66 EUR (τρία εκατομμύρια τετρακόσιες ενενήντα πέντε χιλιάδες τριάντα οκτώ ευρώ και εξήντα έξι λεπτά), ποσό στο οποίο πρέπει να προστεθούν αντισταθμιστικοί τόκοι και τόκοι υπερημερίας με το επιτόκιο που εφαρμόζει η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα στις κύριες πράξεις χρηματοδοτήσεως, αυξημένο κατά δύο μονάδες, από της ημερομηνίας ασκήσεως της προσφυγής·
 —
 κατά συνέπεια, να καταδικάσει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά έξοδα·
 —
 επικουρικώς, να υποχρεώσει την Επιτροπή να αποκαταστήσει τη ζημία που προκάλεσε το Γενικό Δικαστήριο στις προσφεύγουσες λόγω της παραβάσεως του άρθρου 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταβάλλοντας ποσό 3 4 95 038,66 EUR (τρία εκατομμύρια τετρακόσιες ενενήντα πέντε χιλιάδες τριάντα οκτώ ευρών και εξήντα έξι λεπτά), ποσό στο οποίο πρέπει να προστεθούν αντισταθμιστικοί τόκοι και τόκοι υπερημερίας με το επιτόκιο που εφαρμόζει η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα στις κύριες πράξεις χρηματοδοτήσεως, αυξημένο κατά δύο μονάδες, από της ημερομηνίας ασκήσεως της προσφυγής, και,
 —
 κατά συνέπεια, να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Οι προσφεύγουσες επικαλούνται την καθυστέρηση με την οποία το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε επί της προσφυγής που είχαν ασκήσει στις υποθέσεις T-76/06, ASPLA κατά Επιτροπής, και T-78/06, Armando Álvarez κατά Επιτροπής, αποφάσεις επί των οποίων εκδόθηκαν στις 16 Δεκεμβρίου 2011 και στη συνέχεια, κατ' αναίρεση, στις 22 Μαΐου 2014.
 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν παράβαση του άρθρου 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διάταξη η οποία, κατά την άποψή τους, συνιστά επιβεβαίωση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, μιας γενικής αρχής του δικαίου της Ένωσης.
 Οι προσφεύγουσες εκτιμούν ότι η ύπαρξη συμπεριφοράς αντίθετης προς την προαναφερθείσα διάταξη και, ως εκ τούτου, η παράβαση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας αποδεικνύονται επαρκώς από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου C-58/92 P, Groupe Gascogne κατά Επιτροπής, και C-50/12 P, Kendrion NV κατά Επιτροπής. Τονίζεται, συναφώς, ότι η απόφαση της Επιτροπής κατά των εταιριών Kendrion και Groupe Gascogne αφορούσε επίσης αμφότερες τις προσφεύγουσες. Όπως και οι Kendrion και Groupe Gascogne, οι προσφεύγουσες άσκησαν προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής και αντιμετώπισαν, στο πλαίσιο διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου όμοιας, ή τουλάχιστον πολύ παρεμφερούς, με την κινηθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο των δύο προαναφερθεισών αποφάσεων, ζήτημα παραβιάσεως της αρχής της εύλογης διάρκειας της δίκης.


text:
 22.1.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 19/16
 Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά του Βασιλείου της Ισπανίας, που ασκήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2004
 (Υπόθεση C-501/04)
 (2005/C 19/31)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 H Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Enrico Traversa, νομικό σύμβουλο, και Ramón Vidal Puig, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε στις 6 Δεκεμβρίου 2004 προσφυγή κατά του Βασιλείου της Ισπανίας.
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, επιτρέποντας στους ασφαλιζομένους να λύουν τις ασφαλιστικές συμβάσεις σε περίπτωση μεταβιβάσεως του χαρτοφυλακίου όταν ο εκχωρών ή/και ο εκδοχέας είναι ασφαλιστική εταιρία που δεν έχει την έδρα της στην Ισπανία και τελεί υπό καθεστώς εγκαταστάσεως ή ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, αλλά μη επιτρέποντας τη λύση των συμβάσεων όταν πρόκειται για μεταβίβαση μεταξύ ισπανικών εταιριών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από
 —
 το άρθρο 12, παράγραφος 6, της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ (1) του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ,
 —
 το άρθρο 14, παράγραφος 5, της οδηγίας 2002/83/ΕΚ (2), της 5ης Νοεμβρίου 2002, σχετικά με την ασφάλιση ζωής,
 —
 να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα:
 Παρότι το άρθρο 12, παράγραφος 6, της οδηγίας 92/49 και το άρθρο 14, παράγραφος 5, της οδηγίας 2002/83 παρέχουν στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να επιτρέπουν την λύση των ασφαλιστικών συμβάσεων, ένα κράτος μέλος παραβαίνει τις ως άνω διατάξεις όταν, κατά την παροχή της δυνατότητας αυτής, εισάγει διάκριση, άμεση ή έμμεση, μεταξύ των ασφαλιστικών εταιριών που έχουν έδρα στο εν λόγω κράτος μέλος και των ασφαλιστικών εταιριών άλλων κρατών μελών που λειτουργούν υπό καθεστώς ελεύθερης εγκαταστάσεως ή ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στο κράτος μέλος αυτό.
 Η ισπανική νομοθεσία εισάγει δυσμενή διάκριση διότι μεταχειρίζεται ευμενέστερα τις ισπανικές ασφαλιστικές εταιρίες από τις ασφαλιστικές εταιρίες άλλων κρατών μελών όσον αφορά τη δυνατότητα λύσεως των ασφαλιστικών συμβάσεων, χωρίς η διαφορετική μεταχείριση να ανταποκρίνεται σε αντικειμενικές διαφορές μεταξύ των αντίστοιχων καταστάσεων.
 Η διαφορετική μεταχείριση δεν δικαιολογείται από λόγους σχετικούς με την προστασία των καταναλωτών.
 (1) ΕΕ L 228 της 11.8.1992, σ. 1.
 (2) ΕΕ L 345 της 19.12.2002, σ. 1.


text:
 19.11.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 340/5
 Διάταξη του Δικαστηρίου (έβδομο τμήμα) της 22ας Ιουνίου 2011 — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. κατά Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 (Υπόθεση C-56/10 Ρ) (1)
 (Αίτηση αναιρέσεως - Κοινοτικό σήμα - Εικονιστικά σήματα 100 και 300 - Άρνηση καταχωρίσεως - Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 - Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ' - Διακριτικός χαρακτήρας - Περιγραφικός χαρακτήρας - Άρθρο 38, παράγραφος 2 - Δήλωση περί μη επικλήσεως του αποκλειστικού δικαιώματος επί στερούμενου διακριτικού χαρακτήρα στοιχείου σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση («disclaimer»))
 2011/C 340/08
 Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσα: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (εκπρόσωπος: D. Rzążewska, radca prawny)
 Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (εκπρόσωπος: D. Botis)
 Αντικείμενο
 Αναίρεση κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (δεύτερο τμήμα), της 19ης Νοεμβρίου 2009, Τ-425/07 και Τ-426/07, Agencja Wydawnicza Technopol κατά ΓΕΕΑ, με την οποία απορρίφθηκαν δυο προσφυγές κατά των αποφάσεων του τέταρτου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ, της 3ης Σεπτεμβρίου 2007 (υποθέσεις R 1274/2006-4, R 1275/2006-4), με αντικείμενο αιτήσεις καταχωρίσεως ως κοινοτικών σημάτων των λεκτικών σημάτων 100 και 300 — Παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β' και γ', καθώς και του άρθρου 38, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1), ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1) — Περιγραφικός χαρακτήρας σημάτων που συντίθενται αποκλειστικώς από αριθμούς
 Διατακτικό
 Το Δικαστήριο διατάσσει:
 1)
 Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
 2)
 Καταδικάζει την Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 113 της 1.5.2010.


text:
 25.6.2011
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 186/16
 Προσφυγή της 20ής Απριλίου 2011 — Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Βασιλείου της Ισπανίας
 (Υπόθεση C-189/11)
 2011/C 186/27
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: L. Lozano Palacios και C. Soulay)
 Καθού: Βασίλειο της Ισπανίας
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
 —
 να αναγνωρίσει ότι
 —
 εφαρμόζοντας το ειδικό καθεστώς των πρακτορείων ταξιδίων στις περιπτώσεις στις οποίες οι ταξιδιωτικές υπηρεσίες πωλούνται σε πρόσωπο άλλο από τον ταξιδιώτη·
 —
 εξαιρώντας από το εν λόγω ειδικό καθεστώς τις πωλήσεις προς το κοινό, από πρακτορεία λιανικής που ενεργούν στο δικό τους όνομα, των ταξιδιών που διοργανώνονται από πρακτορεία χονδρικής·
 —
 επιτρέποντας στα πρακτορεία ταξιδίων, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να αναγράφουν στο τιμολόγιο κατ’ αποκοπήν ΦΠΑ που δεν έχει σχέση με τον πραγματικό ΦΠΑ ο οποίος μετακυλίεται στον πελάτη και επιτρέποντας σε αυτόν, εφόσον υπόκειται στον ΦΠΑ, να εκπέσει τον ως άνω κατ’ αποκοπήν ΦΠΑ από τον οφειλόμενο ΦΠΑ· και
 —
 επιτρέποντας στα πρακτορεία ταξιδίων, κατά το μέτρο που εμπίπτουν στο ειδικό καθεστώς, να καθορίζουν τη βάση επιβολής του φόρου κατ’ αποκοπήν για κάθε χρήση·
 το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 306 έως 310· 226· 168, 169 και 73 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ (1) του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας.
 —
 να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
 Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι η εφαρμογή από το Βασίλειο της Ισπανίας του ειδικού καθεστώτος των πρακτορείων ταξιδίων, κατά το μέτρο που δεν περιορίζεται στις υπηρεσίες προς τους ταξιδιώτες, όπως προβλέπει η οδηγία, αλλά εκτείνεται και στις πράξεις μεταξύ πρακτορείων ταξιδίων, αντιβαίνει στις διατάξεις της σχετικής με τον ΦΠΑ νομοθεσίας.
 Δεν συμβιβάζεται με την οδηγία ούτε η εξαίρεση από το εν λόγω ειδικό καθεστώς των πωλήσεων προς το κοινό, από πρακτορεία λιανικής που ενεργούν στο δικό τους όνομα, των ταξιδιών που διοργανώνονται από πρακτορεία χονδρικής, αφού οι δραστηριότητες αυτές, κατά την άποψη της Επιτροπής, αναμφισβήτητα περιλαμβάνονται στις καλυπτόμενες από το ειδικό καθεστώς.
 Η Επιτροπή θεωρεί ότι αντιβαίνουν επίσης στην οδηγία για τον ΦΠΑ οι ισπανικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν στα πρακτορεία ταξιδίων, χωρίς κανένα έρεισμα στην εν λόγω οδηγία, να αναγράφουν στο τιμολόγιο κατ’ αποκοπήν ΦΠΑ που δεν έχει σχέση με τον πραγματικό ΦΠΑ ο οποίος μετακυλίεται στον πελάτη, που επιτρέπουν σε αυτόν, εφόσον υπόκειται στον ΦΠΑ, να εκπέσει τον ως άνω κατ’ αποκοπήν ΦΠΑ από τον οφειλόμενο ΦΠΑ και που επιτρέπουν στα πρακτορεία ταξιδίων, κατά το μέτρο που εμπίπτουν στο ειδικό καθεστώς, να καθορίζουν τη βάση επιβολής του φόρου κατ’ αποκοπήν για κάθε χρήση.
 (1) ΕΕ L 347, σ. 1.


text:
 10.11.2007
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 269/19
 Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Verwaltungsgericht Stuttgart (Γερμανία) στις 2 Αυγούστου 2007 — Kulpa Automatenservice Asperg GmbH κατά Land Baden-Württemberg
 (Υπόθεση C-358/07)
 (2007/C 269/38)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Αιτούν δικαστήριο
 Verwaltungsgericht Stuttgart
 Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
 Προσφεύγουσα: Kulpa Automatenservice Asperg GmbH
 Καθού: Land Baden-Württemberg
 Προδικαστικά ερωτήματα
 1)
 Έχουν τα άρθρα 43 και 49 ΕΚ την έννοια ότι αντιβαίνει προς αυτά εθνικό μονοπώλιο σε ορισμένα τυχηρά παίγνια, όπως π.χ. σε αθλητικά στοιχήματα και λαχειοφόρους αγορές, στην περίπτωση κατά την οποία στο οικείο κράτος μέλος δεν υπάρχει γενικώς μια συνεπής και συστηματική πολιτική περιορισμού των τυχηρών παιγνίων, δεδομένου ότι οι παραχωρησιούχοι στην ημεδαπή διοργανωτές ενθαρρύνουν τη συμμετοχή σε άλλα τυχηρά παίγνια — όπως σε κρατικά αθλητικά στοιχήματα και λαχειοφόρους αγορές — και προβαίνουν σε σχετική διαφήμιση, περαιτέρω δε άλλα παίγνια τα οποία ενέχουν τον ίδιο ή και υψηλότερο κίνδυνο εξαρτήσεως — όπως στοιχήματα επί ορισμένων αθλητικών διοργανώσεων (ιπποδρομιών), παίγνια μηχανής και παίγνια σε καζίνο — επιτρέπεται να διοργανώνονται από ιδιωτικούς φορείς παροχής υπηρεσιών;
 2)
 Έχουν τα άρθρα 43 και 49 ΕΚ την έννοια ότι άδειες διοργανώσεως αθλητικών στοιχημάτων οι οποίες χορηγούνται από αρμόδιες προς τούτο αρχές των κρατών μελών και δεν περιορίζονται στην εκάστοτε εθνική επικράτεια παρέχουν στον κάτοχο της άδειας και σε εντεταλμένους από αυτόν τρίτους δικαίωμα πραγματοποιήσεως και θέσεως σε εφαρμογή των εκάστοτε προσφορών για σύναψη συμβάσεων και σε άλλα κράτη μέλη χωρίς πρόσθετες εθνικές άδειες;


text:
 8.11.2008
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 285/56
 Προσφυγή της 1ης Σεπτεμβρίου 2008 — Aparicio κ.λπ. κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση F-75/08)
 (2008/C 285/102)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγοντες: Jorge Aparicio (Antiguo Cuscatlan, Ελ Σαλβαδόρ) κ.λπ. (εκπρόσωποι: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis και E. Marchal, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Αφενός, αίτημα να διαπιστωθεί ο παράνομος χαρακτήρας του άρθρου 5, σημείο 1, στοιχείο δ', των γενικών εκτελεστικών διατάξεων (ΓΔΕ) σχετικά με τη διαδικασία επιλογής των συμβασιούχων υπαλλήλων 3α και, αφετέρου, ακύρωση της αποφάσεως του EPSO (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού) περί μη εγγραφής των ονομάτων των προσφευγόντων στον πίνακα επιτυχόντων και στη βάση δεδομένων της διαδικασίας προσλήψεως CAST 27/Relex.
 Αιτήματα των προσφευγόντων
 Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να διαπιστώσει τον παράνομο χαρακτήρα του άρθρου 5, σημείο 1, στοιχείο δ', των ΓΔΕ σχετικά με τη διαδικασία επιλογής των συμβασιούχων υπαλλήλων 3α·
 —
 να ακυρώσει τις αποφάσεις του EPSO περί μη εγγραφής των ονομάτων των προσφευγόντων στον πίνακα επιτυχόντων και στη βάση δεδομένων της διαδικασίας προσλήψεως CAST 27/Relex.
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα.


text:
 4.12.2010
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 328/55
 Προσφυγή της 7ης Οκτωβρίου 2010 — Bank Saderat κατά Συμβουλίου
 (Υπόθεση T-495/10)
 ()
 2010/C 328/85
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Bank Saderat plc (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: S. Gadhia, S. Ashley, Solicitors, D. Anderson, QC και R. Blakeley, Barrister)
 Καθού: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την παράγραφο 5, του πίνακα Β, του παραρτήματος του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 668/2010 του Συμβουλίου (1), στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να ακυρώσει την παράγραφο 7, του πίνακα Β, του παραρτήματος ΙΙ της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου (2), στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα·
 —
 να κηρύξει ανεφάρμοστο επί της προσφεύγουσας το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου (3) και
 —
 να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Στην υπόθεση αυτή, η προσφεύγουσα ζητεί την μερική ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού 668/2010 του Συμβουλίου και της αποφάσεως 2010/413/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, στο μέτρο που το όνομα της προσφεύγουσας συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο φυσικών και νομικών προσώπων, οντοτήτων και οργανισμών των οποίων τα κεφάλαια και οι οικονομικοί πόροι δεσμεύθηκαν κατ’ εφαρμογή της διατάξεως αυτής. Επιπροσθέτως, η προσφεύγουσα ζητεί, βάσει του άρθρου 277 ΣΛΕΕ, να κηρυχθεί ανεφάρμοστο το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο δ', του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου.
 Οι λόγοι ακυρώσεως και τα κύρια επιχειρήματα που προβάλλει η προσφεύγουσα είναι πανομοιότυπα ή παρεμφερή με τα προβαλλόμενα στην υπόθεση T-492/10, Melli Bank κατά Συμβουλίου.
 (1) Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 668/2010 του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 423/2007 σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2010, L 195, σ. 25).
 (2) Απόφαση του Συμβουλίου, της 26ης Ιουλίου 2010, για περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν και για την κατάργηση της κοινής θέσης 2007/140/ΚΕΠΠΑ (ΕΕ 2010, L 195, σ. 39).
 (3) Κανονισμός (ΕΚ) 423/2007 του Συμβουλίου, της 19ης Απριλίου 2007, σχετικά με ορισμένα περιοριστικά μέτρα κατά του Ιράν (ΕΕ 2007, L 103, σ. 1).