Шекті пайдалылық
Карл Менгер бұл теорияны 1871 жылы Grundsätze der Volkswirtschaftslehre ("экономика принциптері" деп аударылған) кітабында ұсынды. Менгердің өнімділігі әсіресе екі тармақта ерекше назар аударады. Біріншіден, ол адамдардан ықтимал пайдалану жағдайларын бағалауды, содан кейін выборааға келу арасында таңдау жасау үшін шекті утилитаны пайдалануды неге күту керектігін түсіндіруге ерекше күш жұмсады. (Осы себепті Менгер мен оның ізбасарлары кейде "психологиялық мектеп" деп аталады, Дегенмен олар көбінесе "Австрия мектебі" немесе "Вена мектебі"деп аталады.) Екіншіден, оның иллюстрациялық мысалдары сандық көріністе пайдалылықты көрсетсе де, оның негізгі болжамдары мұны жасамайды. (Менгер іс жүзінде жарияланған Grundsätze данасындағы сандық кестелерді сызып тастады.) Менгер сонымен қатар шекті пайдалылықтың төмендеу Заңын жасады. Менгердің жұмысы айтарлықтай және ризашылық білдіретін аудиторияны тапты.
шекті пайдалылықтың төмендеу Заңын кім ойлап тапты
Карл Менгер