Италияның Бірігуі
Италияның 2-ші тәуелсіздік соғысы 1859 жылы сәуірде Сардиния Премьер-Министрі Кавур графы Наполеон III-тен одақтас тапқан кезде басталды. Наполеон III құпия одаққа қол қойды, ал Кавур Австрияны әскери маневрлермен арандатып, 1859 жылы сәуірде соғыс бастады. Кавур еріктілерді Италиядағы азаттық күресіне қосылуға шақырды. Австриялықтар өз әскерлерін француздар көмекке келгенге дейін сардиналықтарды жеңу үшін пайдалануды жоспарлады. Австрияда 140 000 адамнан тұратын армия болды, ал сардиниялықтарда небәрі 70 000 болды. Алайда, бұл бір қарағанда маңызды емес болып көрінді, өйткені Император Франц-Джозеф өзінің офицерлерін жеке еңбегіне емес, ақсүйектер атақтары мен тегіне қарай таңдады. Бұл стратегия, сөзсіз, әлеуметтік тұрғыдан қолайлы болды, бірақ император көп ұзамай көк қан әскери Жеңістің таңқаларлықтай әлсіз кепілі екенін анықтады. Австрия армиясы Сардиния астанасына тез кірудің орнына жорғалап кетті және 80 шақырымды (50 миль) жүріп өту үшін он күнге жуық уақыт қажет болды. Осы уақытқа дейін француздар сардиниялықтарды күшейтті, сондықтан Австриялықтар шегінді. Наполеон III-тің жоспарлары жұмыс істеді және Солферино шайқасында Франция Австрияны талқандап, келіссөздер жүргізуге мәжбүр етті. Ломбардия Сардинияға қосылған келісім Австрияны Венецияның бақылауында қалдырды. Сардиния, сайып келгенде, армия немесе халықтық сайлау емес, мемлекеттік даналықтың арқасында Италияны біріктіру үшін екінші соғыста жеңіске жетті. Соңғы келісім поле алаңында емес, "сахна артындағы" мәмілелермен шешілді. Себебі Франция да, Австрия да, Сардиния да тағы бір шайқасқа қауіп төндіргісі келмеді және одан әріыми қимылдарын жеңе алмады. Сайып келгенде, барлық тараптар Италияны біріктіру үшін 2-ші соғыстың түпкілікті нәтижесіне наразы болды және болашақта тағы бір қақтығысты күтті.
Италияны біріктіру қозғалысын ұйымдастырған Пьемонт премьер-Министрі кім болды
Кавур графы