Отаршылдық тарихы
Африка Солтүстік және Оңтүстік Америка мен Азиядан кейін Еуропалық отаршылдықтың үшінші толқынының нысанасына айналды. Көптеген еуропалық мемлекет қайраткерлері мен өнеркәсіпшілері Африка үшін күресті тездеткісі келді, олар колонияларды шынымен қажет болғанға дейін қамтамасыз етті. Нақты саясатты жақтаушы ретінде Бисмарк колонияларды ұнатпады және оларды уақытты ысырап ету деп санады, бірақ оны элиталар да, жалпы халық та мәжбүр етті, олар отарлауды Германияның беделі үшін қажеттілік деп санады. Тоголанд, Самоа, Оңтүстік-Батыс Африка және Жаңа Гвинеядағы неміс колониялары корпоративті коммерциялық тамырларға ие болды, ал Шығыс Африка мен Қытайда немістер басым болған ұқсас аймақтар саяси себептерге байланысты болды. Британдықтар Африкаға қызығушылық танытып, Шығыс Африка компаниясын Қазіргі Кения Мен Уганда аумақтарын басып алу үшін пайдаланды. Британдық тәж 1895 жылы ресми түрде елді қабылдады және бұл аймақты Шығыс Африка протектораты деп өзгертті.
ХІХ ғасырдың аяғында Африканы тез отарлау үшін еуропалық жарыс белгілі болды
Африка үшін күресті