Үндістан Конституциясы
1947 жылғы 14 тамыздағы Ассамблея отырысында әртүрлі комитеттерді құру туралы ұсыныс ұсынылды. Мұндай комитеттерге негізгі құқықтар жөніндегі Комитет, Одақ өкілеттіктері жөніндегі Комитет және Одақ Конституциясы жөніндегі Комитет кірді. 1947 жылы 29 тамызда редакциялық комитет тағайындалды, оның төрағасы доктор Б.Р. Амбедкар, сондай-ақ Конституциялық мәселелер жөніндегі кеңесші көмектескен тағы алты мүше болды. Бұл мүшелер Пандит Говинд Баллабх Пант, Канайялал Манеклал Мунши (К. М. Мунши, бұрынғы Ішкі істер министрі, Бомбей), Аллади Кришнасвами Айер (Мадрас штатының бұрынғы Бас прокуроры), Н. Гопаласвами Иенгар (бұрынғы премьер-министр, J & K, кейінірек Неру кабинетінің мүшесі), Б.Л. Миттер (бұрынғы бас адвокат, Үндістан), медицина ғылымдарының докторы. Саадулла (ассамның бұрынғы Бас министрі, Мұсылман лигасының мүшесі) және Д.П. Хайтан (Хайтан іскер отбасының ұрпағы және белгілі заңгер). Конституциялық мәселелер жөніндегі кеңесші сэр Бенегал Нарсинг Рау болды (ол 1950-54 жылдары БҰҰ халықаралық сотында алғашқы үнді судьясы болды). Кейінірек бле Миттер отставкаға кетіп, оның орнына Мадхав Рао (Махараджа Вадодараның заң кеңесшісі) келді. Д. П. Хайтан қайтыс болғаннан кейін Т.Т. Кришнамачари редакциялық Комитетке қосылды. Комитет Конституцияның жобасын дайындап, оны 1947 жылы 4 қарашада Ассамблеяға ұсынды, ол талқыланып, екі жыл ішінде 2000-нан астам түзетулер енгізілді. Ақырында 1949 жылы 26 қарашада бұл процесс аяқталды және Құрылтай жиналысы Конституцияны қабылдады. Құжатқа 284 парламент мүшесі қол қойды және Конституцияны әзірлеу процесі аяқталды. Бұл күн ұлттық құқық күні немесе Конституция күні ретінде атап өтіледі.
Үндістан Конституциясына қашан қол қойылды
1949 жылы 26 қарашада