Гульельмо Маркони
20 ғасырдың басында Маркони трансатлантикалық телеграф кабельдерімен бәсекелесу үшін толығымен Атлант мұхиты арқылы сигнал беру жолдарын зерттей бастады. Маркони Колорадо штатындағы Росслер Страндтағы Маркони үйінде сымсыз тарату станциясын орнатты. Вексфорд 1901 жылы Англияның Корнуолл қаласындағы Полдху мен Колорадодағы Клифден арасындағы байланыс қызметін атқарды. Гэлуэй, Ирландия. Көп ұзамай ол хабарлама 1901 жылы 12 желтоқсанда Ньюфаундлендтің Сент-Джонс қаласындағы сигнал төбесінде (қазіргі Канада бөлігі) 500 футтық (150 м) батпырауық қолдайтын антеннаны пайдаланып, компанияның жаңа қуатты станциясы Корнуоллдың Полдху қаласына жіберген сигналдарды қабылдау үшін алынғанын хабарлады. Бұл екі нүкте арасындағы қашықтық шамамен 2200 миль (3500 км) болды. Бұл үлкен ғылыми жетістік деп жарияланды, бірақ бұл тұжырымға айтарлықтай күмәнмен қарады - және әлі де бар. Қолданылатын нақты толқын ұзындығы белгісіз, бірақ оның шамамен 350 метр (жиілігі ≈ 850 кГц) екендігі сенімді түрде анықталды. Сынақтар бүкіл трансатлантикалық жол күндізгі жарықпен жарықтандырылған тәулік уақытында жүргізілді. Енді біз білеміз (бірақ Маркони ол кезде білмеген), бұл мүмкін болатын ең нашар нұсқа болды. Бұл орташа толқын ұзындығында ионосферадағы аспан толқынының күшті сіңуіне байланысты күндізгі уақытта ұзақ қашықтыққа берілу мүмкін емес. Бұл соқыр сынақ емес еді; Маркони Морзе кодының әрпін білдіретін қайталанатын үш рет басу сигналын тыңдау керек екенін алдын ала білді. Мәлімделген қабылдаудың тәуелсіз растауы болған жоқ және берілісті атмосфералық шудан ажырату қиын болды. (Марконидің алғашқы трансатлантикалық жұмыстарына егжей-тегжейлі техникалық шолу Джон С.Белроуздың 1995 жылғы жұмысында ұсынылған.) Poldhu таратқышы екі сатылы тізбек болды.
алғашқы трансатлантикалық радио хабарламасы қайда жіберілді
Ньюфаундлендтің Сент-Джонс қаласындағы сигнал төбесінде