Жұтқыншақ саңылауы
Фарингальды жарықтар-бұл сулы ортада өмір сүретін омыртқасыздарда хордаттарда (лансолаттар мен мембраналар) және жартылай кордада кездесетін сүзгі мүшелері. Жұтқыншақ саңылаулары-жұтқыншақ бойымен аузына қарай каудальды түрде пайда болатын қайталанатын тесіктер. Бұл позицияда олар ауыз қуысында және жұтқыншақ саңылауларынан судың қозғалысын қамтамасыз етеді. Жұтқыншақ саңылаулары алдымен сүзгі қоректенуіне көмектесті, ал кейінірек олардың қабырғаларына желбезектер қосылып, су хордалыларының тыныс алуына көмектесті деп тұжырымдалады. Бұл қайталанатын сегменттер ұқсас даму механизмдерімен басқарылады. Хордалылардың кейбір түрлерінде 200-ге дейін Гилл саңылаулары болуы мүмкін. Гилл саңылауларына ұқсайтын фарингальды саңылаулар тетраподтардың дамуының эмбриональды кезеңдерінде уақытша болады. Дамып келе жатқан адам эмбрионының мойнында желбезек тәрізді саңылаулардың болуы Эрнст Геккельді "онтогенез филогенезді қайталайды" деген постулатқа әкелгені белгілі; бұл гипотеза жалған болса да, "онтогенез және филогенез"кітабында Стивен Джей Гулд зерттеген ақиқат элементтерін қамтиды. Алайда, қазіргі кезде омыртқалы хордалылардың жұтқыншақ саңылауларына гомологты мойын саңылаулары емес, омыртқалылардың жұтқыншақ қапшықтары деп саналады. Өмірдің белгілі бір кезеңіндегі Гилл саңылаулары барлық хордалыларда кездеседі. Олардың пайда болу теорияларының бірі-нефридиялардың бірігуі, олар ішектің сыртында да, ішекте де ашылып, ішек пен қоршаған орта арасында тесіктер жасайды.
су хордалыларындағы жұтқыншақ қапшықтарының қызметі қандай
сүзгі қоректенуіне су хордалыларының тыныс алуына