Ағаш үрмелі аспаптар бөлімі
19 ғасырдың аяғындағы симфониялық оркестрдің ағаш үрмелі аспаптар бөлімі (мысалы, Вагнер, Брамс, Брукнер, Чайковский және Ричард Штраус шығармаларында) әдетте мыналарды қамтиды: флейта (кейде екі еселенген пикколомен), гобой (кейде екі еселенген) Коре англе), Кларнеттер (кейде екі еселенген Коре англе бас-кларнет және / немесе басқа екі еселенген ми-жазықтық кларнет), фаготтар (кейде бір екі еселенген контрабаспен). Бұл бөлімді саксофондармен де толықтыруға болады. 20 ғасырдың басында ағаш үрмелі аспаптар (басқа бөлімдер сияқты) жиі кеңейе түсті. Мысалы, Малер өзінің № 8 (1910) симфониясында 2 пикколо, 4 флейта, 4 гобой, кор-англе, 2 mif-flat кларнеті, 3 B-flat кларнеті, бас кларнет, 4 фагот және контрабас қолданады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін аспаптардың саны жиі азайып, камералық оркестрдің көлеміне жақындады, әр композиция үшін аспаптардың жеке комбинациясы әр түрлі болды. Бұл өзгерісті Стравинскийдің екі шығармасын салыстыру арқылы көрсетуге болады: "көктем қасиетті" (1911-1913) жоғарыдағыдай ағаш үрмелі аспаптардың үлкен бөлімімен және оның "сарбаз туралы әңгіме" (1918), онда тек бір кларнет пен бір фагот қолданылады.
фагот оркестрде қайда отырады
ағаш үрмелі аспаптар бөлімі