Толқындар теориясы
Ньютон толқындарды тудыратын күштерді сипаттай отырып, толқындарды түсіндірді, ал Бернулли жердегі сулардың тыныс алу потенциалына статикалық реакциясын сипаттады, 1775 жылы Пьер-Симон Лаплас жасаған динамикалық толқын теориясы мұхиттың тыныс алу Күштеріне нақты реакциясын сипаттайды. Лапластың мұхит толқындары теориясы Мұхит бассейндерінің үйкелісін, резонансын және табиғи кезеңдерін қарастырды. Бұл дүниежүзілік мұхит бассейндерінде үлкен амфидромдық жүйелердің болуын болжады және шынымен байқалатын Мұхит толқындарын түсіндіреді. Күн мен Айдың гравитациялық градиентіне негізделген, бірақ жердің айналуын, континенттердің әсерін және басқа да маңызды әсерлерді елемейтін тепе-теңдік теориясы Нақты Мұхит толқындарын түсіндіре алмады. Өлшемдер теорияны растағандықтан, қазір толқындардың терең теңіз жоталарымен қалай әрекеттесетіні және су астындағы тізбектер қоректік заттарды тереңнен жер бетіне тасымалдайтын терең құйындыларды тудыратыны сияқты көптеген нәрселердің түсіндірмелері бар. Тепе-теңдік толқыны теориясы толқындардың биіктігін жарты метрден аз есептейді, ал динамикалық теория толқындардың неге 15 метрге жететінін түсіндіреді. Спутниктік бақылаулар динамикалық теорияның дәлдігін растайды және бүкіл әлемдегі толқындар қазір бірнеше сантиметрге дейін өлшенеді. CHAMP спутнигінен алынған өлшемдер TOPEX деректеріне негізделген модельдерге толығымен сәйкес келеді. Зерттеу үшін бүкіл әлемдегі толқындардың нақты модельдері қажет, өйткені толқындардың әсерінен болатын тербелістер ауырлық күші мен теңіз деңгейінің өзгеруін есептеу кезінде өлшемдерден алынып тасталуы керек.
Мұхит толқындарының пайда болуының динамикалық теориясын алға тартты
Пьер-Симон Лаплас