Серпімді серпіліс теориясы
1906 жылы Сан-Францискодағы үлкен жер сілкінісінен кейін Гарри Филдинг Рид Сан-Андреас жарықшағының айналасындағы жер бетінің жылжуын зерттеді. Ол өзінің бақылауларынан жер сілкінісі ақаудың екі жағындағы тау жыныстарындағы бұрын жинақталған серпімді деформация энергиясының серпімді серпілуінің нәтижесі болуы керек деген қорытындыға келді. Сейсмикалық кезеңде жер плиталары (қараңыз) тектоникалық плиталар) бір-біріне қатысты қозғалады, тек олар бір-бірімен байланысқан плиталардың көптеген шекараларын қоспағанда. Осылайша, егер 1-суретте көрсетілгендей ақау арқылы жол төселсе, ол ақау бұғатталған Е нүктесіндегі ақау жолына перпендикуляр болады. Алыс өріс тақталарының қозғалысы (үлкен көрсеткілер) жабық ақаулық аймағындағы тау жыныстарының Серпімді деформацияны жинауына әкеледі, панельдегі 2-сурет. Деформация жылдар бойы жылына бірнеше сантиметр жылдамдықпен өседі. Жинақталған кернеу тау жыныстарының беріктігін жеңуге жеткілікті болған кезде жер сілкінісі болады. Жер сілкінісі кезінде ақаулықтың айналасындағы бекітілген және қозғалмаған тау жыныстарының бөліктері бірнеше секунд ішінде сейсмикааралық кезеңде (3-ші уақытта D1 және D2) қозғалатынмещысуды азайтып, "секіреді". 1-ші сәт пен 2-ші сәт арасындағы уақыт кезеңі айлардан жүздеген жылдарға дейін болуы мүмкін, ал 2-ші сәттен 3-ші сәтке өту секундты құрайды. Серпімді жолақ сияқты, тастар неғұрлым қатты тартылса, серпімді энергия соғұрлым көп жиналады және оқиға үшін әлеует соғұрлым көп болады. Жинақталған энергия жарылу кезінде ішінара жылу түрінде, ішінара тау жынысы бұзылған кезде және ішінара серпімді толқындар түрінде шығарылады. GPS-ті қолданатын заманауи өлшемдер Рид теориясын сейсмикалық қозғалыстың негізі ретінде қолдайды, дегенмен нақты оқиғалар көбінесе күрделі болып шығады.
бұл жер сілкінісін түсіндіру үшін серпімді серпіліс тұжырымдамасы жасалды
1906 жылы Сан-Францискодағы үлкен жер сілкінісінен