Үндістанның тәуелсіздік қозғалысы
Алғашқы ұйымдастырылған жауынгерлік қозғалыстар Бенгалияда пайда болды, бірақ кейінірек олар жаңадан құрылған Үндістан Ұлттық конгресінде тамыр жайды, онда көрнекті байсалды көшбасшылар Үндістанның мемлекеттік қызмет емтихандарына (Британдық Үндістан) келуге өздерінің негізгі құқықтарын, сондай-ақ ел тұрғындары үшін экономикалық сипаттағы қосымша құқықтарды іздеді. 20 ғасырдың басында Лал, Бал, Пал және Ауробиндо Гхош, В.О. Чидамбарам Пиллай сияқты көшбасшылар саяси өзін-өзі басқаруға неғұрлым радикалды көзқарас ұсынды. 1920 жылдардан бастап өзін-өзі басқару үшін күрестің соңғы кезеңдерінде Конгресс Мохандас Карамчанд Гандидің зорлық-зомбылық пен азаматтық бағынбау саясатын және басқа да бірнеше науқандарды қабылдады. Субхаш Чандра Бозе, Бхагат Сингх, Бага Джатин сияқты ұлтшылдар өзін-өзі басқаруға қол жеткізу үшін Қарулы революцияны уағыздады. Субраманья Бхарати, Рабиндранат Тагор, Мұхаммед Икбал, Джош Малихабади, Мұхаммед Әли Джухар, Банким Чандра Чаттопадхай және Кази Назрул Ислам сияқты ақындар мен жазушылар әдебиетті, поэзияны және сөйлеуді саяси ағарту құралы ретінде пайдаланды. Сароджини Найду және Бегум Рокея сияқты феминистер Үнді әйелдерін азат етуді және олардың ұлттық саясатқа қатысуын жақтады. Б. р. Амбедкар кеңірек өзін-өзі басқару қозғалысы аясында үнді қоғамының аз қамтылған топтарының мүдделерін қорғады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңі Конгресс басқаратын "Үндістаннан шығу" қозғалысының және Субхас Чандра Бозе бастаған Үнді ұлттық армиясының қозғалысының шыңына жетті.
Ұлыбритания үкіметіне қарсы алғашқы наразылықтар қай қалада басталды
Бенгалияда