Католик шіркеуіндегі неке
Сакраментальды теологияның дамуымен неке "қасиетті рәсім"термині қолданылған жеті сайланушының қатарына қосылды. Осылайша некенің нақты жіктелуі катаризмнің неке мен ұрпақты болу зұлымдық деген қарама-қарсы іліміне жауап ретінде пайда болды: неке қасиетті рәсім деп алғашқы ресми мәлімдеме Верона кеңесінде 1184 катарларды айыптау шеңберінде жасалды. 1208 жылы Рим Папасы Иннокентий III басқа діни ағымның мүшелері вальденстен неке католик шіркеуіне оралу шарты ретінде қасиетті рәсім екенін мойындауды талап етті. 1254 жылы католиктер вальденстерді неке қию рәсімін айыптады деп айыптап, "егер ерлі-зайыптылар ұрпақтарына үмітсіз некеге тұрса, өліммен күнә жасайды"деп айыптады. 1215 жылғы Төртінші Латеран кеңесі катарлардың ілімдеріне жауап ретінде: "тек пәк қыздар мен бүкіл континент қана емес, үйленген адамдар да дұрыс сенім мен игі істердің арқасында Құдайдан рақым алады және мәңгілік бақытқа жетуге лайық."Неке 1274 жылы екінші Лион кеңесінде Михаил VIII Палеологтан талап етілген сенім конфессиясының бөлігі ретінде жеті қасиетті тізімге енгізілді. Неке мен қасиетті санның қасиетті рәсімдері жеке адамдардың рухани жетілуіне арналған қалған бес қасиетті рәсімнен "шіркеуді көбейтуге" бағытталған қасиетті рәсімдер ретінде бөлінді. Флоренция соборы 1439 жылы некені тағы да қасиетті деп таныды.
Рим-Католик шіркеуінде неке қасиетті рәсімге айналған кезде
1184