Монреаль хаттамасы
Озон қабатын бұзатын заттар туралы Монреаль хаттамасы (Озон қабатын қорғау туралы Вена конвенциясының ХАТТАМАСЫ) - озон қабатын бұзуға жауапты көптеген заттардың өндірісін кезең-кезеңімен тоқтату арқылы озон қабатын қорғауға бағытталған халықаралық шарт. Ол 1987 жылы 26 тамызда келісіліп, 1989 жылы 26 қаңтарда күшіне енді, содан кейін 1989 жылы мамырда Хельсинкиде алғашқы кездесу өтті. Содан бері ол сегіз рет қайта қаралды: 1990 (Лондон), 1991 (Найроби), 1992 (Копенгаген), 1993 (Бангкок), 1995 (Вена), 1997 (Монреаль), 1998 (Австралия), 1999 (Пекин) және 2016 (Кигали, қабылданды, бірақ күшіне енбеді). Халықаралық келісімнің нәтижесінде Антарктидадағы озон тесігі баяу қалпына келеді. Климаттық болжамдар озон қабатының 2050 және 2070 жылдар аралығында 1980 жылғы деңгейге оралатынын көрсетеді. Оның кеңінен қабылдануы мен имплементациясының арқасында ол Кофи Аннанның "бүгінгі күнге дейін ең сәтті Халықаралық келісім Монреаль хаттамасы болуы мүмкін"деген сөздерін келтіре отырып, ерекше халықаралық ынтымақтастықтың мысалы ретінде жарияланды. Салыстыру үшін, аймақтық мүдделер қақтығысын жеңілдететін шешімдер бойынша ауыртпалықты тиімді бөлу және ұсыныстар Киото хаттамасына негізделген жаһандық реттеу мұны істей алмаған кезде озон қабатының бұзылуын шешудегі сәттілік факторларының бірі болды. Бұл жағдайда озон қабатын бұзу мәселесі туралы сөз болғанда, ғылыми консенсусқа қол жеткізілгенге дейін жаһандық реттеу енгізілді. Сонымен қатар, жалпы қоғамдық пікір жақын арада болатын тәуекелдерге сенімді болды.
Монреаль хаттамасы қандай мәселені шешуге тырысады
озон қабатын бұзуға