Германияның Бірігуі
Франко-Пруссия соғысындағы Жеңіс ұлтшыл мәселенің негізі болды. 1860 жылдардың бірінші жартысында Австрия мен Пруссия Германия мемлекеттерінің атынан сөйлеуді талап етті; екеуі де Германияның Шетелдегі мүдделерін қолдай аламыз және Германияның мүдделерін ішкі жағынан қорғай аламыз деп мәлімдеді. Шлезвиг-Гольштейн туралы сұраққа жауап бере отырып, екеуі де осыған бірдей құлшыныс танытты. 1866 жылы Австрияны жеңгеннен кейін, Пруссия Германия мемлекеттерінің атынан сөйлеуге және Германияның мүдделерін қорғауға өз билігін ішкі түрде бекіте бастады, ал Австрия Балқандағы иеліктерге көбірек көңіл бөле бастады. 1871 жылы Францияны жеңу Германия мемлекеттеріндегі Пруссия гегемониясын (Австрияны қоспағанда) халықаралық деңгейге дейін кеңейтті. Вильгельм Кайзердің жариялауымен Пруссия жаңа империяны басқарды. Оңтүстік штаттар 1871 жылғы Версаль келісімі бойынша біріккен Германияның құрамына ресми түрде енгізілді (1871 жылы 26 ақпанда қол қойылды; кейінірек 1871 жылғы 10 мамырдағы Франкфурт бейбітшілік келісімімен ратификацияланды), ол соғысты ресми түрде аяқтады. Бисмарк Германияның еркін конфедерациядан Федеративті ұлттық мемлекетке айналуын басқарғанымен, ол мұны жалғыз жасаған жоқ. Бірлестікке Қасиетті Рим империясы кезінде құқықтық ынтымақтастық дәстүрін және Цольферейн арқылы экономикалық ынтымақтастықты дамыту арқылы қол жеткізілді. Вормарцтың қиындықтары, 1848 жылғы либералдардың әсері, Фон Рунның әскери қайта құруының маңыздылығы және фон Молткенің стратегиялық таланты саяси бірлестікте маңызды рөл атқарды.
Германияны кім құрды және қай жылы
Бисмарк