Үндістанның тәуелсіздік қозғалысы
Үндістанның өзін-өзі басқару қозғалысы қоғамның әртүрлі салаларын қамтитын жаппай қозғалыс болды. Ол сондай-ақ тұрақты идеологиялық эволюция процесінен өтті. Қозғалыстың негізгі идеологиясы отаршылдыққа қарсы болғанымен, оны зайырлы, демократиялық, республикалық және азаматтық-либертариандық саяси құрылыммен ұштастыра отырып, тәуелсіз капиталистік Экономикалық даму туралы көзқарас қолдады. 1930 жылдардан кейін қозғалыс Бхагат Сингх пурн Сварадждың (толық өзін-өзі басқару) талабының әсерінен күшті социалистік бағытқа ие болды. Осы әртүрлі қозғалыстардың қызметі, сайып келгенде, Үндістанның тәуелсіздігі туралы 1947 жылғы заңның қабылдануына әкелді, бұл Үндістанның жүздігі мен Пәкістанның құрылуын тоқтатты. Үндістан Үндістан Республикасын құрған Үндістан Конституциясы күшіне енгенге дейін 1950 жылы 26 қаңтарда тәждің доминионы болып қала берді; Пәкістан өзінің алғашқы республикалық Конституциясын қабылдаған 1956 жылға дейін доминион болды. 1971 жылы Шығыс Пәкістан тәуелсіздігін Бангладеш Халық Республикасы деп жариялады.
Үндістан Британ империясынан тәуелсіз болған кезде
1950 жылы 26 қаңтарда