Үндістандағы экономикалық лықтандыру
1991 жылы реформа процесі басталғанға дейін Үкімет Үндістан экономикасын сыртқы әлемнен жабуға тырысты. Үнді валютасы рупий айырбасталмайтын, ал жоғары тарифтер және импортты лицензиялау шетелдік тауарлардың нарыққа шығуына кедергі келтірді. Үндістанда сонымен қатар фирмалар инвестициялау және дамыту үшін лицензияларды қажет ететін орталықтандырылған экономиканы жоспарлау жүйесі бар. Шатастырылған бюрократия көбінесе абсурдтық шектеулерге әкелді - фирмаға өндіріс лицензиясы берілмес бұрын 80-ге дейін агенттіктер қанағаттандырылуы керек еді және мемлекет не өндірілгенін, қандай мөлшерде, қандай бағамен және қандай капитал көздері пайдаланылғанын шешті. Үкімет сонымен қатар фирмаларға жұмысшыларды жұмыстан шығаруға немесе зауыттарды жабуға тыйым салды. Саясаттың орталық элементі импортты алмастыру болды, Үндістанның дамуы үшін халықаралық саудаға емес, ішкі нарықтарға сену керек деген сенім - социализм мен отарлық қанау тәжірибесінің араласуынан туындаған сенім. Жоспарлау және мемлекет, нарықтар емес, белгілі бір секторларда қанша инвестиция қажет екенін анықтайды.
Үндістанды 1991 жылдан кейін жаңа экономикалық саясат жүргізуге мәжбүр еткен екі мәселені атап өтіңіз
рупий айырбасталмайтын жоғары тарифтер