Сати (тәжірибе)
Британдық билік кезінде бұл тәжірибеге алдымен төзімділік танытты. Бенгалия провинциясында отаршыл Үкіметтің өкілі сатиге қатысты, бұл тарихшы А. Ф. Салахуддин Ахмедтің айтуы бойынша"ресми санкция беріп қана қоймай, оның беделін арттырды". 1815-1818 жылдар аралығында Бенгалия провинциясындағы сати саны 378-ден 839-ға дейін екі есе өсті. Уильям Кэри сияқты христиан миссионерлері мен рам Мохан Рой сияқты үнді брахман реформаторлары жүргізген сатиге қарсы ұзақ науқанның нәтижесінде провинция Үкіметі 1829 жылы сатиге тыйым салды. Одан кейін келесі онжылдықтарда Үндістанның князьдік Штаттарының билігі қабылдаған ұқсас заңдар, 1861 жылы патшайым Виктория шығарған бүкіл Үндістанға жалпы тыйым салынды. Непалда сатиге 1920 жылы тыйым салынды. 1988 жылғы Үндістанның сатидің алдын алу туралы Заңы сатиге көмектесудің, арандатудың және дәріптеудің кез келген түрін одан әрі қылмыстық жауапкершілікке тартты.
Үндістандағы сати әдет-ғұрпын кім жойды
патшайым Виктория