Жан серігі
"Симпозиум" диалогында Платон Аристофаннан жан серіктері туралы әңгіме айтуды сұрайды. Аристофан бастапқыда адамдардың төрт қолы, төрт аяғы және екі бетінен тұратын бір басы болғанын айтады. Ол үш жыныстың болғанын жалғастырады: еркек, әйел және "андрогендік". Әрқайсысында жыныс мүшелерінің екі жиынтығы бар, андрогиннің ерлер де, әйелдер де жыныс мүшелері бар. Ерлер күннің балалары, әйелдер жердің балалары, ал андрогиндер күн мен жерден туылған айдың балалары болды. Ол кезде адамдар үлкен күшке ие болды және құдайларды жеңемін деп қорқытты дейді. Содан кейін құдайлар Титандарға жасаған сияқты адамдарды найзағаймен жою мүмкіндігіне тап болды, бірақ содан кейін олар адамдардың құдайларға берген құрметінен айырылады. Зевс шығармашылық шешім ойлап тауып, адамдарды тәкаппарлығы үшін жазалау үшін екіге бөліп, құдайларға құрмет көрсететін адамдардың санын екі есеге арттырды. Бұл бөлінген адамдар тамақ іше алмайтын және өлетін дәрежеге дейін қатты үмітсіз болды, сондықтан Аполлон оларды тігіп, денелерін қалпына келтірді, кіндік оларды бастапқы қалпына келтіретін жалғыз қалдық болды. Содан кейін әр адамның жыныс мүшелерінің бір ғана жиынтығы болады және ол өзінің екінші жартысын - жанының екінші жартысын мәңгі аңсайды. Екеуі бір-бірін тапқанда, бір-бірін бірігіп, бір-бірімен бірге жататындығын және одан да қуанышты сезінбейтіндігі туралы түсініксіз түсінік пайда болады деп айтылады.
жан серігі термині қайдан шыққан
"Симпозиум"