Қалааралық
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және әсіресе 1920 жылдардың басында саланың байлығы шайқалды. көптеген қалааралық станциялар кірістер мен шығыстардың нақты болжамдарынсыз асығыс салынды. Бастапқыда олар акциялар шығару және облигацияларды сату арқылы қаржыландырылды. Бұл қаржы құралдарын сату көбінесе жергілікті деңгейде жүзеге асырылды және сатушылар осы жаңа және қызықты көлік түрін "бұл жұмыс істемеуі мүмкін"деп табандылықпен алға жылжытып, Есіктен есікке қарай жүрді. Бірақ бұл қалааралық сапарлардың көпшілігі шынымен сәтсіздікке ұшырады және жиі тез. Басынан бастап олардың ақша ағыны нашар болды, шығындар күткеннен жоғары болды және олар сақ қаржы қауымдастығынан қажетті қосымша капиталды тартуға тырысты. Қалааралық көліктер Теміржол жолдары мен көпірлерді зақымдайтын табиғи апаттарға өте осал болды, әсіресе су тасқыны жиі кездесетін америка Құрама Штаттарының Орта Батысында. Қалааралық компания өзінің жалақысын және басқа қарыздарын төлей алмаған кезде конкурстық өндіріс әдеттегі тағдыр болды, сондықтан штат соттары іске кіріп, жалғастыруға рұқсат берді, бірақ компанияның облигациялар бойынша пайыздық міндеттемелерін тоқтата отырып, уақытша қызмет. Пайыздарды төлеу тоқтатылғандықтан, компания өзінің басқа ақшалай міндеттемелерін орындау үшін жеткілікті ақша ағынына ие болды, бірақ сот конкурстық өндіріс аяқталады және компания пайыздарды төлеуді қайта бастайды деп күтті. Әйтпесе, компания жұмыстан шығуға мәжбүр болар еді, ал көбісі солай жасады. Сонымен қатар, 1895-1910 жылдардағы муниципалитеттермен қалааралық бал айы аяқталды. Үлкен және ауыр қалааралық автобустар, олардың кейбіреулері Салмағы 60 тоннаға дейін, жеңіл трамвайларға арналған рельстермен жүрді, қала көшелеріне зиян келтірді, бұл жөндеу шығындарын кім көтеруі керек екендігі туралы даулар мен сот процестеріне әкелді. 1920 жылдардың ортасында автомобиль қозғалысының өсуі бұл тенденцияларды күшейтті. Қалааралық компаниялар қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, олар жаңадан төселген көшелер мен магистральдарда автомобильдер мен жүк көліктерінің бәсекелестігінің артуына тап болды және көптеген муниципалитеттер қалааралық автобустарды қала көшелерінен алып тастауға тырысты. Кейбір компаниялар жүк тасымалына назар аудару үшін жолаушылар бизнесінен мүлдем бас тартты, ал басқалары артық электр энергиясын жергілікті қауымдастықтарға сату арқылы қаржысын нығайтуға тырысты. Теміржол бизнесінен мүлдем шығуға тырысқандардың кейбірі 1939 жылы Индианаполистен Сеймурға дейінгі Индиана теміржолын мәжбүрлі жолаушылар пайдалануы сияқты, қалааралық пойыздардың "қоғамдық игілік үшін", тіпті шығынға ұшырауын талап ететін мемлекеттік комиссияларға тап болды.
қалааралық электр теміржолдарын ұйымдастырушылар үшін негізгі пайда көзі болды
акциялар шығару облигацияларды сату