Еңбек партиясының тарихы (Ұлыбритания)
Британдық Еңбек партиясы 19 ғасырдың аяғындағы кәсіподақ қозғалысынан өсіп, 1920 жылдардың басында консерваторларға негізгі оппозиция ретінде либералдық партиядан асып түсті. 1930-1940 жж. ол бастапқы Жарғының IV тармағына сәйкес өнеркәсіпті ұлттандыруды құрал ретінде пайдалана отырып, ұлттық жоспарлауға баса назар аударды. Еңбек партиясының Конституциясы, ол шақырды"... өндіріс, бөлу және айырбастау құралдарына ортақ меншік, сондай-ақ әр салаға немесе қызметке қол жетімді халықтық басқару мен бақылаудың ең жақсы жүйесі" (бұл тармақ 1994 жылы қайта қаралды). Лейбористер Үкіметте бірнеше рет болды, алдымен 1924 және 1929-31 жылдары Рамсай Макдональдтың басқаруындағы азшылық үкіметтері ретінде. Макдональд пен оның кабинетінің жартысы партияның негізгі ағымынан бөлініп, сатқын деп жарияланды. Еңбек 1940-1945 жылдары соғыс уақытындағы коалицияның кіші серіктесі болды. Әйгілі құлдыраудан кейін 1945 Клемент Эттлидің (1945-51) тұсында ол ұлттық денсаулық сақтау қызметімен әл-ауқат мемлекетін құрды, экономиканың бестен бір бөлігін мемлекет меншігіне алды, НАТО-ға кірді және қырғи қабақ соғыста Кеңес Одағына қарсы шықты. 1964-70 жылдары Гарольд Уилсон кезінде бұл экономиканы модернизациялауға ықпал етті. Лейбористер 1974-79 жылдары Уилсонның, содан кейін Джеймс Каллаганның басқаруымен қайтадан Үкіметте болды. Экономикалық дағдарыстың өршуі ("наразылық қысы") және Дэвид Оуэнмен және SDP құрған басқалармен бөліну Тэтчер, 1979-1990 жылдар аралығында оппозиция мәртебесіне әкелді.
Еңбек партиясы алғаш рет билікке келгенде
1945