Жалпы игілік
Философияда, экономикада және саясаттануда жалпы игілік (сонымен қатар достастық, жалпы игілік немесе әл-ауқат) белгілі бір қоғамдастықтың барлық немесе көптеген мүшелері үшін ортақ және пайдалы нәрсені немесе баламалы түрде азаматтықпен, ұжымдық іс-әрекеттермен және белсенді қатысумен қол жеткізілетін нәрсені білдіреді. саясат және Мемлекеттік қызмет туралы қызметке. Жалпы игілік тұжырымдамасы әртүрлі философиялық ілімдерде айтарлықтай ерекшеленеді. Жалпы игіліктің алғашқы тұжырымдамаларын ежелгі грек философтары, соның ішінде Аристотель мен Платон тұжырымдаған. Аристотель философиясынан бастау алған ортақ игілік туралы идеялардың бірі бүгінгі күнге дейін жалпы қабылданған болып қала береді, бұл бір заманауи ғалым "қоғамға тән және оған ғана қол жеткізуге болатын, бірақ оның мүшелері жеке бөлісетін игілік"деп атайды."Ортақ игілік тұжырымдамасы саяси теоретиктердің, моральдық философтардың және қоғамдық экономистердің, соның ішінде Фома Аквинский, Никколо Макиавелли, Джон Локк, Жан-Жак Руссо, Джеймс Мэдисон, Адам Смит, Карл Маркс, Джон Стюарт Милль, Джон Ролс және басқа да көптеген ойшылдардың еңбектерімен дамыды. Қазіргі экономикалық теорияда ортақ игілік-бұл бәсекелес, бірақ алынып тасталмайтын кез-келген игілік, ал жалпы игілік, керісінше, әлеуметтік қамсыздандыру экономикасының ішкі саласында пайда болады және әлеуметтік қамсыздандыру функциясының нәтижесін білдіреді. Мұндай әлеуметтік қамсыздандыру функциясы, өз кезегінде, жақсылықтың моральдық теориясына негізделеді (мысалы, утилитаризм). Әлеуметтік таңдау теориясы ұжымдық шешім қабылдау ережелерін зерттеу арқылы қоғамдарда ортақ игілік жүзеге асырылуы немесе жүзеге асырылмауы мүмкін процестерді түсінуге бағытталған. Ал қоғамдық таңдау теориясы жеке мүдделердің саяси қызмет пен нәтижелерге қалай әсер ететінін түсіндіру үшін саясаттануды зерттеуге микроэкономикалық әдіснаманы қолданады.
жақсылық жасауға немесе басқаларға жақсылық жасауға қатысты этикалық принцип деп аталады
жалпы игілік (сонымен қатар достастық, жалпы игілік немесе әл-ауқат)