Буландырғыш
Теңіз буландырғыштары әдетте қалың шөгінділерге ие және әдетте кеңірек зерттеулердің нысаны болып табылады. Оларда булану жүйесі де бар. Ғалымдар зертханада мұхит суын буландырғанда, минералдар алғаш рет 1884 жылы Усильо көрсеткен белгілі бір ретпен тұнбаға түседі. Эксперименттің бірінші кезеңі судың бастапқы тереңдігінің шамамен 50% - ы қалған кезде басталады. Осы кезде кішігірім карбонаттар пайда бола бастайды. Тізбектегі келесі кезең экспериментте оның бастапқы деңгейінің шамамен 20% - ы қалған кезде пайда болады. Бұл кезеңде минерал гипс пайда бола бастайды, содан кейін галит 10% мөлшерінде, әдетте буландырғыш емес карбонатты минералдарды қоспағанда. Әдетте теңіз буландырғыштарына тән деп саналатын ең көп таралған минералдар-кальцит, гипс және ангидрит, галит, сильвит, карналлит, лангбейнит, полигалит және каинит. Сондай-ақ, кизерит (MgSO) қосылуы мүмкін, ол көбінесе жалпы мазмұнның төрт пайызынан азын құрайды. Алайда, буландырғыш шөгінділерде шамамен 80 түрлі минералдар табылды (Стюарт, 1963; Уоррен, 1999), дегенмен он шақты ғана маңызды тау жыныстарын құрайтын элементтер болып саналатындай кең таралған.
су буланған кезде ең көп таралған минерал қандай
гипс