Жүрек (символ)
Романтикалық махаббаттың символы ретінде жүректің алғашқы белгілі бейнесі 1250 жылдардан басталады. Бұл француз романының қолжазбасындағы "S" әрпін безендіретін миниатюрада кездеседі де ла Пуаре (Францияның Ұлттық кітапханасы, MS. 2086, фото 12). Миниатюрада тізе сүйетін ғашық (немесе дәлірек айтқанда, ғашықтың "тәтті көрінісі" аллегориясы немесе дуз регарт) қызға жүрегін ұсынады. Мұндағы жүрек ортағасырлық анатомиялық сипаттамаларға сәйкес қарағай конусына ұқсайды (оны "төңкеріп", жоғары қаратып ұстайды). Алайда, бұл миниатюрада жүректің пішіні туралы ойлайтын нәрсе-бұл ғашықтың саусағын затқа тигізудің нәтижесі; заттың толық сұлбасы ішінара жасырылған, сондықтан белгісіз. Сонымен қатар, миниатюраны бейнелейтін қолжазбаның Француз атауы ағылшын тілінде "алмұрт романы"деп аударылады. Осылайша, жүрек тәрізді зат алмұрт болар еді; алмұрт жүректі білдіреді деген тұжырым күмәнді. Осылайша, бұл жүректің романтикалық махаббаттың символы ретіндегі алғашқы бейнесі екендігі туралы пікірлер әртүрлі. Джотто өзінің 1305 жылы Скровенья капелласында (Падуа) жүрегін Иса Мәсіхке тапсырған мейірімділік аллегориясын (каритас) бейнелейді. Бұл жүрек сол кездегі анатомиялық сипаттамаларға негізделген (әлі де төңкерілген) қарағай конусы түрінде бейнеленген. Джоттоның кескіндемесі кейінгі суретшілерге айтарлықтай әсер етті, ал жүректі ұсынатын Каритас мотиві бейнеленген Таддео Гадди Санта-Крочеде, Андреа писано Флоренциядағы баптистерияның Оңтүстік кіреберісінің қола есігінде (шамамен 1337), Амброджо Лоренцетти жылы Palazzo publico Сиенада (шамамен 1340) және Андреа да Фиренце жылы Санта-Мария-Флоренциядағы роман (шамамен 1365). Жүректі жоғары қаратып көрсету дәстүрі 14 ғасырдың аяғында өзгеріп, 15 ғасырдың бірінші жартысында сирек кездеседі.
жүрек махаббатпен байланысты болған кезде
1250 жылдардан