Дауыл
Оқиға романтика дәстүріне қатты сүйенеді және оған трагикомедия, сот маскасы және мүмкін комедия дель Арте әсер еткен. Ол Шекспирдің басқа пьесаларынан қатаң, ұйымдастырылған неоклассикалық стильді ұстанумен ерекшеленеді. Сыншылар "дауыл" пьеса ретінде өзінің табиғатымен айқын байланысты деп санайды, көбінесе Проспероның "өнері" мен театрлық иллюзия арасында байланыс орнатады, ал алғашқы сыншылар Проспероны Шекспирдің бейнесі және оның сиқырдан бас тартуы Шекспирдің сахнамен қоштасу белгісі ретінде қарастырды. Пьеса Проспероны оккультист емес, ұтымды сиқыршы ретінде бейнелейді, оған Сикоракста контраст жасайды: оның сиқыры көбінесе жойқын және қорқынышты деп сипатталады, ал проспероның сиқыры таңқаларлық және әдемі деп айтылады. Шамамен 1950 жылдан бастап Октав Маннонидің "отарлау психологиясын" жариялауымен "дауыл" постколониялық теорияның объективі арқылы көбірек қарастырылды - бұған мысал ретінде Гаитиде орнатылған айме Сезардың "une Tempête" фильміне бейімделу болып табылады - тіпті калибанның атымен аталған постколониялық сын туралы Ғылыми журнал бар.
"дауыл" пьесасының жанры қандай
романтика