Санта-Фе Соқпағы
Саяхатшылар Санта-Феге барар жолда көптеген қиындықтарға тап болды. Маршрут құрғақ жазықтар, шөл және таулар арқылы 900 миль (1400 км) қиын қашықтықты ұсынды. Табиғи климат континентальды болды және болып қала береді; өте ыстық және құрғақ жаз ұзақ және өте суық қыс мезгілімен үйлеседі. Тұщы су аз болды, ал далаға ұқсайтын биік жазықтар ормансыз болды. Аймақты ағызатын Пекос, Арканзас, Цимаррон және Канада өзендеріндегі су ағыны жылына орта есеппен 90 пайызға немесе одан да көп өзгереді. Сонымен қатар, бұл соқпақта, Орегоннан айырмашылығы, американдықтардың шабуылына үлкен қауіп төнді, өйткені команчтар да, Оңтүстік таулы жазықтардағы апачылар да шекара бұзушыларға шыдамады. 1825 жылы Конгресс Санта-Фе соқпағын федералды қорғауға дауыс берді, дегенмен оның көп бөлігі Мексика аумағында өтті. Азық-түлік пен судың жетіспеушілігі бұл маршрутты өте қауіпті етті. Найзағаймен қатты найзағай сияқты ауа-райы жағдайлары саяхатшыларға одан да көп қиындықтар туғызды. Егер дауыл басталса, көбінесе баспана жоқ, ал мал қорқуы мүмкін. Шылдыр жыландар жиі қауіп төндірді және көптеген адамдар жыланның шағуынан қайтыс болды. Кейінірек американдықтардың рейдтерін болдырмау үшін керуеннің көлемі ұлғайды. Саяхатшылар қашырлардың орнына өздерімен бірге көбірек өгіздерді алып кетті, өйткені жергілікті американдықтар бірнеше өгіздердің кесірінен керуендерге шабуыл жасау қаупін қаламады.
Санта-Фе соқпағындағы аймақ қандай болды
жазықтар шөл таулар