Максималды үнемділік (филогенетика)
Филогенетикада максималды үнемділік-бұл филогенетикалық ағашқа артықшылық беретін оңтайлылық критерийі, бұл белгінің күйіндегі өзгерістердің жалпы санын азайтады. Максималды тиімділік критерийіне сәйкес, оңтайлы ағаш гомоплазиялардың санын азайтады (яғни конвергентті эволюция, параллель эволюция және эволюциялық бұрылыстар). Басқаша айтқанда, осы критерийге сәйкес деректерді түсіндіретін ең қысқа ағаш ең жақсы болып саналады. Бұл қағида "Оккамның ұстарасына" ұқсас, онда бәрі бірдей болған кезде деректерді түсіндіретін қарапайым гипотезаны таңдау керек делінген. Максималды үнемдеудің кейбір негізгі идеяларын 1970 жылы Джеймс с. Фаррис және 1971 жылы Уолтер М. Фитч ұсынды.
үнемділік принципіне сүйене отырып, қай ағаш біздің таңдаулы гипотезамыз болып табылады
филогенетикалық ағашқа