С Дәрумені
1928 жылдан 1932 жылға дейін Альберт Сент-Дьерджи мен Джозеф Л.Свирбелидің венгриялық командасы және Чарльз Глен Кингтің американдық командасы антискорбут факторын анықтады. Сент-Дьерджи жануарлардың бүйрек үсті бездерінен гексурон қышқылын бөліп алып, оны антицинготикалық фактор деп санады. 1931 жылдың аяғында Сент-Дьерди Свирбел мен бүйрек үсті бездерінен алынған гексурон қышқылының соңғы дозасын берді, бұл оның қайғыға қарсы фактор болуы мүмкін деген болжам жасады. 1932 жылдың көктеміне қарай Кингтің зертханасы мұны дәлелдеді, бірақ нәтижені Сент-Дьерджиге несие бермей жариялады. Бұл басымдық туралы қызу пікірталасқа әкелді. 1933 жылы Уолтер Норман Хаворт дәруменді l-гексурон қышқылы ретінде химиялық түрде анықтап, оны 1933 жылы синтездеу арқылы дәлелдеді. Хаворт пен Сент-Дьерди L-гексурон қышқылын а - скорбин қышқылы және химиялық L-аскорбин қышқылы деп атауды ұсынды, оның цингаға қарсы белсенділігі үшін. Терминнің этимологиясы латын тілінен шыққан, " a - "" алыс " дегенді білдіреді, ал-scorbic ортағасырлық латын тілінен шыққан scorbuticus (цингаға қатысты), ескі скандинавиялық skyrbjugr, Француз scorbut, голландиялық scheurbuik және төменгі неміс scharbock. Бұл жаңалықтың бір бөлігі үшін Сент-Дьерджи 1937 жылы медицина саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды, ал Хаворт сол жылы химия бойынша Нобель сыйлығымен бөлісті.
с дәрумені қашан және кім ашылды
1928 жылдан 1932 жылға дейін Альберт Сент-Дьерджи мен Джозеф Л.Свирбелидің венгриялық командасы және Чарльз Глен Кингтің американдық командасы