Абсурд театры
Сыншы Мартин Эсслин бұл терминді 1960 жылы шыққан "абсурд театры"эссесінде күнделікті өмірге енгізді. Ол Альберт Камюдің 1942 жылы шыққан "Сизиф мифі"эссесінде терминді қалай қолданғаны сияқты, кең абсурд тақырыбына негізделген бұл пьесаларды сипаттады. Бұл пьесалардағы Абсурд адамның әлемге, шамасы, мағынасыз немесе адамға көрінбейтін сыртқы күштер басқаратын немесе қауіп төнген қуыршақ ретінде жауап беру түрінде болады. Бұл жазу стилі алғаш рет Сэмюэл Бекеттің "Годоны күту" (1953) пьесасымен танымал болды. Термин пьесалардың кең спектріне қолданылғанымен, кейбір сипаттамалар көптеген пьесаларда сәйкес келеді: көбінесе қорқынышты немесе қайғылы бейнелермен араласқан водевильге ұқсас кең комедия; қайталанатын немесе мағынасыз әрекеттер жасауға мәжбүр болған үмітсіз жағдайларға тап болған кейіпкерлер; клишелерге, сөздік ойындарға және мағынасыздыққа толы Диалогтар; сюжеттер циклдік сипатта болады немесе абсурдтық кең; не пародия, не реализмнен бас тарту және "жақсы жасалған пьеса"тұжырымдамасы. Бұл пьесалар сол кездегі драматургтердің айналасындағы әлемде болған саяси толқулардан, ғылыми жетістіктерден және әлеуметтік сілкіністерден пайда болды.
абсурд театры терминін кім ойлап тапты
Мартин Эсслин