Çoğu organ ve sistemin gelişimi için kritik periyod intrauterin dönemde gerçekleşir. Doku ve organların gelişimi sırasında plastisitenin sürdürülmesi çevreye daha iyi uyum sağlayan fenotiplerin ortaya çıkmasını sağlar. Gelişim plastisitesi, bir genotipten gelişim sırasında, değişen çevresel ihtiyaçlara yanıt olarak farklı fizyolojik ve morfolojik yapıların gelişmesi olarak tanımlanır. Çevreyle daha uyumlu fenotipik yapının gelişmesi adına, embriyonel gelişim sırasında fetus, maternal çevreden kaynaklanan pek çok etkiye açıktır. Bu etkiler genotipin yapısını değiştirmeden pek çok epigenetik mekanizma ile genlerin işleyişini değiştirerek, bazı yapısal farklılıklara neden olurlar. Pek çok kronik hastalığın multifaktöriyel genetik etkilerin altında ortaya çıktığı bilinmesine rağmen, aynı genetik yapıya sahip bireylerin bir kısmında kronik hastalıklar ortaya çıkarken bir kısmında çıkmamasının sebebi gen ve çevre etkileşimi ile ortaya çıkan ve gen ekspresyonunda değişikliklere yol açan epigenetik mekanizmalar ile açıklanabilir. Fetal büyümeyi tehlikeye atan intrauterin sinyaller, hastalığa yatkın bir şekilde doku farklılaşmasını programlamak için de harekete geçebilirler.
Epigenetik mekanizmalar genlerin işleyişini nasıl etkiler?
genotipin yapısını değiştirmeden