زرغونه ادې
زرغونه ادې په قام اڅكزۍ د كندهار د يوه كلي ده چې تقريباً څليرويشت كاله دمخه ژوندۍ او د وطن د استقلال د گټلو په كال يې د وطن د مدافعې په فداكارۍ كي ښه برخه اخيستې وه. د خپل پښتون مېړه زمري خان بابا سره چې كله شهيد سو، دې پښتنې ادې د زمري خان بابا په توره د هغه قاتل مړ كئ. دا مېرمن د توريالۍ پښتنې تورپېكۍ خواښې او د ريدي خان چې د تورپېكۍ زلمى مېړه و، مور ده. د دې پښتنې نارې ريدي خان زلمي چې غوښته يوازى جنگ ته ولاړ شي د ده مور او پلار د ده له قصده ډېر په قهر سول او وې ويل چي: موږ پښتانه نه يو چې ته به ځې او موږ به پاتېږو؟ د ده پلار زمري خان بابا وويل: زويه زه پښتون يم، پښتون!. . . زما لا د پخوا ډېر ارمان په زړه كي دى هو زه سپين ږيرى يم، سترگي مي ښه نه ويني، پر ملا كړوپ يم، لاس مي رېږدي، مگر آيا سپين ږيرتوب نو زما څخه پښتونوالى وركواى سي؟ آيا زه به نو پاته سم؟ يه، يه زويه! زه كورټ نه پاتېږم؟ په دې وخت كي زرغونه ادې د ريدي خان بوډۍ مور چې سپيني پيچي يې پرمخ ښكارېدلې راغله زوى ته يې وويل: رېديه زويه!. . . ستا خيال دى چې يوازي ته زلمى يې، زورور يې هاى، په ځان مغروره! ته به د جنگ پر ميدان توري وهې، زه به پاتېږم؟ را تېره سوه، رېدى يې پر تندي مچ كئ وې ويل: زويه! ټول به يو ځاى سره ځو، چې ځانونه تر وطن قربان كړو! نو دا ناره يې وكړه: ټوله به ځو د جنگ ميدان ته نه چې پېغور د كوم غليم را پاته سينه د جنگ په ميدان كي زرغونې ادې په رېږدولي آواز ناري كړه: توري به نكړئ نو به څه كړئ؟ چي مو شيدې د پښتنې رودلي دينه حق به هيڅكله در پل نه كړم څو د غيلم په وينو سره نه كړې لاسونه د دې مېرمني نوره كيسه د طلوع افغان د كال په لمړۍ شماره كي لوستلاى سئ. پښتنې مېرمنې نوميالۍ پښتنې