د پښتو نوے غزل 2000زیږديز نه پس
يو تک سپين شانې بدن به راته بس ؤ مينه څه وه دا زما خو بس هوس ؤ نور په سپي او په خنزير ئې خبرنه ؤ چې زما د قام خلاف ؤ خو نجس ؤ دخپل ځان پنجره کښې قيد بلبل نصيب وم زندگي وه او که تنګ شانې قفس ؤ څنګ به وايم اوس چې شونډې بې ذائقې وي ماځبيښلي ترهغې چې څو مې وس ؤ ماته خپل محبت ياد شو بيا فارانه يوګلاب په زمکه پروت هسې تس نس ؤ