د روح غُسل
که دې په کومه ورځ هم د خپل غرور شیطان په کاڼو و ویشت که دې په کومه شېبه د خپل احساس په دې صفا مروه کې لږ هم د درد په قدمونو باندې منډې وکړې که یوه ورځ خو دې هم د صداقت د زم زم سپینې اوبه د ریاکار خوی پر خیرنه څرمن تېرې کړلې که یوه ورځ دې په ګامونو د خیال وکړ طواف د چا د تور لوګي وهلي کورګي او پکې ښکل دې کړ د چا حجرِ اسود ارمان که یوه ورځ هم چېرې وختلې د زندګۍ د ستړي روح د عرفات پر غونډۍ که یوه شپه دې تر سهاره ویښه تېره کړله د خپل ضمیر د مزدلفې پر میدان وګڼه دا چې بس تر خدایه پورې ورسېدې درته لبیک به خوشالي ووایي ضرورت نه شته چې بیا څوک درته حاجي ووایي. بارکوال میاخېل