عبدالهادي عطايي
عبدالهادي عطايي د ل کال زوکړه، کندهار د افغانستان يو پښتو ژبی شاعر دی. مخينه عبدالهادي عطايي عبدالهادي عطايي ملا د ملا عطا محمد اخوند چې په حاجي اخوند نامتو وو زوی دی، د کندهار ښار په لومړۍ ناحيه کې خرقې شريفې ته نزدې په خپله پلرنۍ مېنه کي زېږېدلی دی. کورنۍ يې د پوهنې او فضل برخه درلوده او پلار يې د خپل وخت پوه سړی وو چې له خطي کتابونو سره يې مينه درلوده. د عبدالهادي عطايي مشر ورور محمد ابراهيم عطايي نوميږي چې د افغانستان له نامتو ليکوالو او پېښليکونکو څخه دی. عبدالهادي عطايي د کابل پوهنتون د ادبياتو له پوهنځي فارغ او د پښتو ژبي په معاصرو شاعرانو کې د ډېر ښه کچ يو نازکخيال شاعر دی. د نامتو ليکوال او څېړونکي محمد معصوم هوتک په وینا له شهرته يې ښه نه راځي او له بده مرغه لږ شعر وايي. دندې کډوال کېدل چاپ شوي نښيرونه يې د شعر څو بېلگې يې غزل ساقي واخله پیاله واخله، نور دي خوم رانذرانه کړه زما تنده د عمرونو، یو دریـــاب را پیـــمانه کړه د مـــــکار زاهــــد پر قبر، بدمستان سره ټول سوي انتـــقام له ژونده اخلي، هدیره یــــــې میخانه کړه د گمراه عقل ځنځیر مي، د گلرخ په پښو کي توی کړ د پایزېب له هــــره شرنگه، جوړه مسته ترانه کړه د خزان زخــــــمي بلبله، پســـــــرلی دي مبارک سه د سرو گلـــــــو په بسترکي، هېره تېره افسانه کړه بیا بې گورو چــــــي شیخ څنگه، لنډوي د جنت لاره ستا مستي یې په سر بار کړه، زما جنون یې زولانه کړه چـــې فتــوا د ملایانو، بیا ســــزا نه کړي واجبه د قـــــضا د مسند مهر، د مینـــوشــو حواله کړه د ۱۹۷۹ ز کال مارچ، کابل سرچينې پښتانه شاعران