د امرخيل غزل
غزل د ژوند اخرې خاتمې ته به مې نه ورکتل ترې ویریدمه هدیرې ته به مې نه ورکتل د ډیرو بندو دروازو په راز خبر ومه چې د چا پرانستې دروازې ته به مې نه ورکتل که زه خبر وای چې به ما ته ستا څهره راښيي که زه خبر وای ائېنې ته به مې نه ورکتل ما به د ظلم په شپه کښته کړې پردې د کړکۍ د چا طوفان د چا ډیوې ته به مې نه ورکتل ما دې سړي ته ّکتل ، ما ته یې نظر مهم و د ده تر شا تورې سایې ته به مې نه ورکتل ته مې غوښتلې ، امکاناتو پسې نه ګرځیدم ته مې په یاد وې ، زمانې ته به مې نه ورکتل جلاله ! ځان ته به مې هر اختر جامې کولې د چا شلیدلې لوپټې ته به مې نه ورکتل