د فلم تاريخ
د فلم تاريخ د لېدلو وړ هنري بڼې د ودې له تاريخ څخه لېکل کېږي، چې د فلم اړوند ټيکنالوژيو په کارونې سره جوړه شوه، چې د ۱۹ پېړۍ په وروستيو کې يې په کار پيل وکړ. که څه هم د هنري وسيلې په توګه د فلم راتګ په روښانه ډول نه دی راپېژندل شویو مګر د ۱۸۹۵ز کال د ډسمبر په ۲۸ نېټه پاريس کې د لومير ورونو د لسو لنډو فلمونو سوداګريز او عمومي نندارې د اټکل شوې سينماتوګرافيک خوځنده انځورونه د تمې خلاف ودې په توګه ګڼل کېدلی شي. د سکلادانوسکي ورونو په څېر د نورو اشخاصو له لورې هم پخوانۍ سينماتوګرافيک پايلې او نندارې وې، چې د ۱۸۹۵زکال د نومبر په لومړۍ نېټه يې برلين کې د پيسو په بدل کې ګډونوالو ته د لومړني خوځنده انځور د ښودلو په موخه په خپل لاس جوړ کړي بايسکوپ څخه ګټه پورته کړه، مګر دوی د کيفيت، مالي ملاتړ او زغم يا د هغه حرکت د موندلو بخت نه درلود، چې سينماتوګرافي لومير يې نړيوالې بريا ته ورسول. په لنډه موده کې ټوله نړۍ کې د فلم د توليد شرکتونه او سټوډيوګانې رامنځته شوې. د خوځنده انځور لومړنۍ لسيزه له يو نوي والي څخه د ډله ييزې وخت تېرۍ یو رامنځته شوي صنعت ته د فلم د لېږد يا حرکت شاهد وه. لومړني فلمونه تور او سپين او له دې يوې دقيقې څخه لنډ وو، چې ثبت شوی غږ يې نه درلود او د يوې ثابتې کمرې په مرسته يوازې له يو ډول شاټ څخه جوړ شوي وو. د عمومي سينمايي ژبې پر اړه منلو کړنلارو د کالونو په اوږدو کې په سمون، د کمرې حرکتونو او نورو سينمايي تخنيکونو سره وده وکړه، چې د فلمونو د کيسې په ځانګړو ونډو کې يې مرسته کوله. ځانګړې اغېزې يا افکټونه د ۱۸۹۰ز لسيزې راهيسې فلمونو کې بڼه يا بېلونکې نښه ګرځېدلي دي، چې د جورجيس ميلېس په خيالي فلمونو سره نامتو شول. په ننداره يا تياتر کې د زياتره افکټونو تر سره کول ناشوني يا نه پلي کېدونکي و او په همدې ډول يې د فلمونو د ازمايښت ارزښت نور هم لوړ کړ. تخنيکي پرمختګونو د فلم موده يا وخت زيات کړ چې په ۱۹۰۶ز کال کې د يو فيچري فلم لپاره ۶۰ دقيقو ته رسېده، د غږ ثبتول يې له خوځنده انځور يا فلم سره همغږي کړل چې د ۱۹۲۰ز لسيزې له پای راهيسې کارول کېږي او رنګ چې له ۱۹۳۰ ز لسيزې راهيسې کارنده دی او درې بعدي چې په لنډمهالي ډول د ۱۹۵۰ ز لسيزې په لومړيو کې وپېژندل شول او له ۲۰۰۰ زکال راهيسې اصلي بهير دی څخه په فلم جوړولو کې کار واخېستل شو. غږ د سرليک کارتونو د خنډونو اړتيا پای ته ورسوله، فلم جوړونکو لپاره يې د کيسې شونتياوو کې اوښتون رامنځته کړ او د فلم جوړونې يوه بشپړونکې برخه شوه. د تلوېزيون چې له ۱۹۵۰ ز لسيزې راهيسې اصلي بهير دی، کورنۍ ويډيو چې له ۱۹۸۰ز لسيزې راهيسې اصلي بهير دی او انټرنيټ چې له ۱۹۹۰ز لسيزې راپدېخوا اصلي بهير دی په ګډون نامتو نويو رسنيو د فلمونو وېش او مصرف اغېزمن کړ. د فلم توليد د ننداريزو پردو د په زړه پورې ساتلو په موخه، د يادو پرمختګونو پر وړاندې په عمومي ډول له نويو رسنيو سره په سمون کونکې منځپانګې او تخنيکي نوښتونو د پراخه پردې يا سکرين چې له ۱۹۵۰ز لسيزې راهيسې کارول کېږي، درې بعدي او څلور بعدي فلم په ګډون او زيات د نندارې وړ فلمونو په جوړولو او وړاندې کولو سره غبرګون وښود. هغه سيستمونه چې يو څه ارزانه وو او په اسانۍ سره کارول کېدل د فلم، ويډيو او ځيرک موبايل د ۸ ملي متر کېمرو په ګډون، ورځ تر بلې زياتېدونکو خلکو ته لاره هواره کړه، چې د کورني فلمونو او ويډيوي هنر په ګډون د هر ډول موخې لپاره بېلابېل کيفيت لرونکي فلمونه جوړ کړي. د فلمونو تخنيکي کيفيت په عمومي ډول د مسلکي فلمونو په پرتله ټيټ و، مګر په ګڼيال يا ډيجيټل ويډيو او د پېرلو وړ لوړ کيفيت لرونکو ډيجيټل کېمرو سره يې برمختګ وکړ. د ډيجيټل توليد لارې چارې چې د وخت په تېرېدلو سره يې وده کوله، د ۱۹۹۰ ز لسيزې پر مهال له زيات نه زيات نامتو شوې، چې په زياتېدونکي ډول د ليدلو وړ رښتينو افکټونو او نامتو فيچر وزنه کمپيوټري انيمېشنونو انځورونو کې د حرکت راوستلو لارې چارې لامل شوې. د وخت په تېرېدلو سره د فلم بېلابېل ژانرونه راپورته شول او د بريا د بدلېدونکو درجو خوند يې وڅکه، چې پراخه توپيرونه يې درلودل؛ د بېلګې په ډول: د کرکې يا ډار فلمونه چې له ۱۸۹۰ز لسيزې څخه راپدېخوا جوړېږي، خبري فلمونه چې د متحده ايالتونو سينماګانو کې د ۱۹۱۰ز لسيزې او د ۱۹۶۰ ز لسيزې د وروستيو تر منځ خپاره شوي دي، موزيکال يا موسيقي لرونکي فلمونه چې له ۱۹۲۰ ز لسيزې څخه راوروسته اصلي بهير لري او پورنوګرافيک فلمونه چې د ۱۹۷۰ ز لسيزې پر ممهال يوه طلايي دوره تجربه کوي. په يوه هنري بڼه په يوه هنري بڼه د فلم کارول د ژبني کيسه ويلو، ادبياتو، نندارې او بصري يا د ليدلو وړ هنرونو په څېر، د هنرونو بېلابېلو لومړنيو دودونو څخه سرچينه اخلي. کانتاستوريا او ورته لرغونو دودونو د کيسې ويل د انځورونو له لړۍ سره يو خای کړل، چې نندارې ته وړاندې شوي يا له يو بل څخه وروسته په ګوته شوي وو. د فلم جوړولو لومړنۍ بڼې چې د معاصر فلم د ټيکنالوژۍ له منځته راتګ څخه وار له مخه يې د هنر جوړلو برخه کې له رڼا يا نور او سيورو څخه ګټه اخېستې وه، د سيورو کښل يا رسمول، ، او جادويي څراخ وو. د سيوري رسمول يا او د وخت تېرۍ او کيسې ويلو لپاره د خوځنده انځورګرۍ د کارونې د ارادې لومړنۍ بېلګې وړاندې کوي. د هنر هغه بڼه چې د کيسو جوړولو کې د مرستې په موخه يې د لاس يا څېزونو په واسطه له جوړو شويو سيورو څخه ګټه اخېستله، فکر کېږي لرې ختيځ کې رامنځته شوی دی. د سيوري نانځکتوب يا د پېړيو لپاره د اسيا لويې وچې شا او خوا په ځانګړې ډول جاوه کې د نامتووالي دوره تېره کړه او په پای کې د روښانفکرۍ دورې پر مهال اروپا ته خپور شو. د ۱۶ پېړۍ نيمايي کې د وخت تېرۍ فلمونو جوړونکو د خپلو سينمايي کړنو د پياوړي کولو په موخه د او د طرحې د نورو بڼو په څېر تخنيکونو په کارولو سره زياتره وخت د ارواه په ډول بلاګانو انځورونه جوړ کړل. جادويي څراغ چې د ۱۷ پېړۍ په وروستۍ نيمايي کې يې وده وکړه، داسې برېښي چې د مړي، لويو بلاګانو او نورو ډارونکو څېرو د انځورونو په مرسته يې دې دود ته دوام ورکړی دی. نږدې ۱۷۹۰ ز کال کې دې کار د ګڼ رسنيزې ارواه نندارې ته وده کړې وه، چې د فانتاسماګوريا په نوم پېژندل کېږي. دا نامتو نندارې د ميخانيکي سلايډونو، شاته نقشې، ګرځنده پروجيکټورونو، ، يو شاټ په بل کې ننويستلو يا منحل کولو، ژونديو لوبغاړو، لوګي چې ښايي نقشې په کې اچول شوې وي، شهرت، غږونو او ان برېښنايي ټکانونو په کارولو سره د ننداره چيانو د وخت تېرۍ لامل شوې. په داسې حال کې چې د جادويي څراغ زياتره لومړنۍ نندارې د ليدونکو د وېرولو په موخه وې او د نقشه کښونکو له لورې پرمختګونه د نوښتي او ان زده کړيزو کيسې ويلو لامل شول، چې د يو څه پراخه کورني ننداره کونکو غوښتنه يې کولی شوه. يو بل کې د منظرو د حل کولو او کروما پردو په څېر نويو مخکښو لارو چارو يا تخنيکونو د دوه نقشه شويو انځورونو تر منخ د يو څه نرم لېږد کار اسانه کړ او د پياوړو کيسو په برابرولو کې يې مرسته وکړه. په ۱۸۳۳ زکال کې د جوزف پلاتيو، مايکل فاراډي او سيمون سټامپفر له لورې په ويل شويو څرخونو ويناوو کې د سټروبوسکوپيک خيال پوهنيزه څېړنه، د فانټاسکوپ د رامنځته کېدلو لامل شوه، چې د ستروبوسکوپيک مېز يا فيناکېسټېسکوپ په نوم هم يادېږي او د يو څه مودې لپاره بېلابېلو اروپايي هېوادونو کې عام و. پلاتيو فکر وکړ چې دا به په فانټاسماګوريا کې د کارولو په موخه نوره وده هم وکولی شي او سټامپفر پر لولو باندې د اوږدو ټوټو په کارولو سره د اوږدو نندارو لپاره د سيستم جوړولو او همدا راز يوې رڼې نسخې چې ښايي د نقشې لپاره وي په فکر کې شو. پلاتيو، چارلس ويټسټون، انټوني کلاوډېټ او نورو د حقيقت د يو څه زيات بشپړ خيال جوړولو په موخه، له سټيروسکوپ چې ۱۸۳۸ز کال کې وړاندې شوی و او انځورګرۍ چې ۱۸۳۹ ز کال کې رامنځته شوې وه سره د ياد تخنيک د يو ځای کولو هڅې وکړې، مګر دا ډول ازمايښتونه د لسيزو لپاره د اوږدې مودې لپاره فلم د رڼا پر وړاندې د راتللو اړتيا او د هغو څيزونو شا او خوا د حرکت د تتوالي له امله زياتره وخت له خنډ سره مخامخ شول، چې د انځور پر حساس کيمياوي موادو باندې د منعکس شوې رڼا د غورځېدلو پر مهال يې حرکت کاوه. خورا لږو خلکو له ولاړ خوځښت تخنيکونو څخه د ښو پايلو تر لاسه کولو وړتيا درلوده، مګر دې ټولو يوازې په لږه کچه بازاري بڼه غوره کړه او په حرکت د راوستل شوي انځورګرۍ هيڅ بڼې د کرونوفوتوګرافي له منځته راتګ څخه وړاندې زيات کلتوري اغېز نه درلود. سرچينې