دلشاد خاتون
مېرمن دلشاد خاتون د امير على لور او د امير حسن ماندينه وه، مېړه يې څو موده په بلخ كي حکومت كړى و. د شعر او شاعرى سره يې مينه درلوده او په خپله يې هم كله كله ښه خواږه خواږه اشعار ويل، په نثر كي يې ښه پوره لاس درلود. د دې آثار هم زموږ د نورو خويندو په شان د زمانې په لاس بر باد شوي دي. فقط دغه لاندي دوه مطلع يې لاس ته راغلي دي چې د نمونې په توگه يې دلته راوړو: اشكى كه سر ز گوشهْ چشمم برون كند بر روى من نشيند و د عوى خون كند يادا: حل شد از غم همه مشكل كه مرا در دل بود جز غم عشق كه حل كردن آن مشكل بود