(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi 2020/1896 E. , 2020/6750K.
.

"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi
davacı-karşı davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu
anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten
sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAYKARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, öğretmen olarak çalışan davalı işçinin 07.02.2014 tarihinde haklı bir
sebep olmadan istifa yoluyla iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek, iş sözleşmesinde
belirlenen cezai şart alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işçi, öğretmen olarak 06.02.2014 tarihinde atanması üzerine 07.02.2014
tarihinde istifa etmek zorunda kaldığını, maaşının 6 katı tutarı tazminatının fahiş
olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle
davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizce bozulmuştur. Bozmaya uyan
mahkemece yüzde 75 indirim ile cezai şartın kısmen kabulüne ilişkin hüküm
kurulmuştur.

Temyiz:

Kararı, davacı ....... Vakfı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, iş sözleşmesinde kararlaştırılan cezai şarta mahkemece uygulanan
indirimin miktarı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Cezai şart öğretide, mevcut borcun ifa edilmemesi veya eksik ifası halinde ödenmesi
gereken mali değeri haiz ayrı bir edim olarak tanımlanmıştır (..., ...: Türk Hukukunda
Cezai Şart, ... 1963).

Cezai şart 818 sayılı Borçlar Kanunun 158 — 161'inci maddeleri arasında, yeni 6098
sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 179-182'inci maddeleri arasında düzenlenmiş olup, İş
Kanunlarında konuya dair bir hükme yer verilmemiştir. İş hukuku açısından Borçlar
Kanunun sözü edilen hükümlerini uygulamakla birlikte, Dairemizce bazı yönlerden iş
hukukuna özgü çözümler üretilmiştir. İş hukukunda “İşçi Yararına Yorum İlkesi”nin bir
sonucu olarak sadece işçi aleyhine yükümlülük öngören cezai şart hükümleri geçersiz
sayılmış ve bu yönde yerleşmiş içtihatlar öğretide de benimsenmiştir.

Cezai şartın işçi ve işveren hakkında ve iki taraflı olarak düzenlenmesi gereği, işçi
aleyhine kararlaştırılan cezai şartın işveren aleyhine kararlaştırılandan daha fazla
olmaması sonucunu da ortaya koymaktadır. Başka bir anlatımla işçi aleyhine olarak
belirlenen cezai şartın, koşulları ve ceza miktarı bakımından işverenin sorumluluğunu

.ğmmmnamı diimimimmeama İl! zayallı mam! masin mm! miİmsi'mm İl. mm'm'mi'İ. mim ia

olmaması sonucunu da ortaya koymaktadır. Başka bir anlatımla işçi aleyhine olarak
belirlenen cezai şartın, koşulları ve ceza miktarı bakımından işverenin sorumluluğunu
aşması düşünülemez. İki taraflı cezai şartta işçi aleyhine bir eşitsizlik durumunda,
cezai şart hükmü tümden geçersiz olmamakla birlikte, işçinin yükümlülüğü işverenin
sorumlu olduğu miktarı ve halleri aşamaz.

İşçiye verilen eğitim karşılığı belli bir süre çalışması koşuluna bağlı olarak
kararlaştırılan cezai şart tek taraflı olarak değerlendirilemez. İşçiye verilen eğitim
bedeli kadar cezai şartın karşılığı bulunmakla eğitim karşılığı cezai şart hükmü
belirtilen ölçüler içinde geçerlidir.

Gerek belirli gerekse belirsiz iş sözleşmelerinde, cezai şart içeren hükümler, karşılıklılık
prensibinin bulunması halinde kural olarak geçerlidir. Ancak, sözleşmenin süresinden
önce feshi koşuluna bağlı cezai şartın geçerli olabilmesi için, taraflar arasındaki iş
sözleşmesinin belirli süreli olması zorunludur. Asgari süreli iş sözleşmelerine de aynı
şekilde hükümler konulması mümkündür.

Borçlar Kanunu'nun 182. maddesine göre, taraflar cezanın miktarını seçmekte
serbesttirler. Buna göre belirli süreli iş sözleşmesinin kalan süresine ait ücretlerinin ya
da bunun katlarının ödenmesi gerektiği yönünde ceza miktarı belirlenmesi
mümkündür. Böyle bir cezai şart hükmü, Borçlar Kanunu'nun 325. maddesine göre
talep konusu yapılabilecek olan sözleşmenin kalan süresine ait ücret isteğinden
farklıdır. Bu durum, konuya dair yasal düzenlemenin tekrarı mahiyetinde de değildir.
Gerçekten tarafların iradesi özel biçimde cezai şart düzenlemesi yönünde ortaya çıkmış
olmakla, iradeye değer verilmeli ve cezai şart hükümlerine göre çözüme gidilmelidir.
İşçinin bakiye süre ücreti ölçüt alınarak kararlaştırılmış olan cezai şarttan başka,
sözleşmenin kalan süresine ait ücretlerin de Borçlar Kanunu'nun 325. maddesine göre
talep edilip edilemeyeceği sorununa değinmek gerekir ki, koşulların varlığı halinde
sözleşmenin kalan süresine ait ücretlerin ayrıca talep edilebileceği kabul edilmelidir.
Gerçekten, Borçlar Kanununun 158/11 maddesine göre, borcun belli zaman ve yerde
ifa edilmemesi hali için cezai şart kararlaştırılmışsa, alacaklı hem ifa hem de cezai şartı
talep edebilecektir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 161/son (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu182/son)
maddesinde ise, fahiş cezai şartın hâkim tarafından tenkis edilmesi gerektiği hükme
bağlanmıştır. İş hukuku uygulamasında işçi aleyhine cezai şart düzenlemeleri
bakımından konunun önemi bir kat daha artmaktadır. Şart ve ceza arasındaki ilişki
gözetilerek, işçinin iktisadi açıdan mahvına neden olmayacak çözümlere gidilmelidir.
İşçinin belli bir süre çalışması şartına bağlanan cezalardan, sözleşme kapsamında
çalışılan ve çalışması gereken sürelere göre oran kurularak indirime gidilmelidir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 420. maddesinde “Hizmet sözleşmelerine sadece
işçi aleyhine konulan ceza koşulu geçersizdir.” hükmü bulunmaktadır. Bu itibarla
hizmet sözleşmelerine sadece işçi aleyhine konulan cezai şartlar geçersizdir. Cezai şart
içeren hükümler, karşılıklılık prensibinin bulunması halinde kural olarak geçerlidir.

Cezai şartın işçi ile işveren hakkında ve iki taraflı olarak düzenlenmesi gereği, işçi
aleyhine kararlaştırılan cezai şart, işveren aleyhine kararlaştırılandan daha fazla
olamaz. Başka bir anlatımla, işçi aleyhine olarak belirlenen cezai şartın, koşulları ve
ceza miktarı bakımından işverenin sorumluluğunu aşması düşünülemez.

Somut olayda, Dairemiz bozma ilamı ile mahkeme kararı cezai şarta ilişkin yapılan
yüzde 15 indirimin az olduğu işçinin ücreti ve çalışma süresi dikkate alınarak makul bir

indirim ile talebin hüküm altına alınması gerekçesi ile bozulmuştur. Her ne kadar
davacı ve davalı vekili tarafından emsal gösterilerek bazı kararlar sunulmuş, örneğin
Dairemizce incelemesi yapılan 2015-29728 Esas sayılı dosyada yüzde 40 indirim
yapılarak kabul edilen cezai şart ile 2015/1226 Esas sayılı dosyada aynı davalıya karşı
dava açan bir başka öğretmenin fesih nedeni, henüz okullar açılmadığı için davacı
işverenin öğretmen bulmakta çok zorluk yaşamayacağı, işçiyi de iktisadi açıdan zor
durumda bırakmamak gibi gerekçelerle taktiren yüzde 50 indirim ile kabul edilen cezai
şartın kabulüne ilişkin kararların onandığı anlaşılmaktadır. Cezai şart yönünden her
dosya kendi kapsamına ve delil durumura göre değerlendirilmesi gerektiğinden bu
kararların eldeki davada emsal olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Bozmaya
uyan mahkemece 9675 hakkaniyet indirimi ve mahsup sonrası tespit edilen toplam
1.228,72TL cezai şart kabul edilmiş ise de yüzde 75 oranındaki indirim hakkın özünü
etkileyecek oranda fahiş olmuştur. Davalı işçinin, davacı işverene ait okulda
01.09.2013- 07.02.2014 tarihleri arasında çalıştığı, aldığı ücret miktarı ve çalıştığı süre
ve işin niteliği nazara alınarak, daha uygun bir indirim yapılması gerekmektedir. Bu
yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz
harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
