Wat ik meestal te horen kreeg, was dat opa nu "van daarboven op ons neer zat te kijken" en dat, mocht ik ook sterven, - wat natuurlijk niet zou gebeuren - ik ook naar boven zou gaan. Dat maakte de dood tot een soort existentiële lift.
Iar fraza pe care o auzeam cel mai des era că bunicul era acum „acolo sus privind în jos la noi" și dacă aș muri și eu, ceea ce nu s-ar întampla desigur, atunci și eu aș merge acolo sus, ceea ce făcea ca moartea să pară un ascensor existențial.