Het is een gedicht over eenzaamheid -- de 'ik' in het gedicht denkt dat geen enkele relatie blijvend is. Het lijkt misschien een roep om hulp tot je bij het woord 'helpen' komt, waar de ik-figuur je aankijkt, je hand neemt, meer als een meester of een geest, tenminste dat is wat hij wil geloven.
E o poezie a singurătății – poetul, la persoana întâi, simte că nicio relaţie nu durează şi ar putea părea un strigăt de ajutor până se ajunge la cuvântul „ajutor” unde persoana care apare și te ia de mână e mai mult ca un învățător sau un duh, sau cel puţin asta vrea ea să creadă.