Toen mijn moeder twee jaar geleden stierf op 92-jarige leeftijd, waren er zo veel oud-leerlingen op haar begrafenis, dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg, niet omdat ze dood was, maar omdat ze een erfenis van relaties had achtergelaten die nooit kon verdwijnen.
Acum doi ani, când mama mea a murit, la 92 de ani, erau așa de mulți foști elevi la înmormântare, că mi-au dat lacrimile, nu pentru că a dispărut, ci pentru că a lăsat o moștenire prin relațiile care nu vor dispărea niciodată.