Ik heb het ooit beschreven als een soort projectielbraken. Een stortvloed aan ideeën, karakters, stemmen, verzen, coupletten, hele liedjes vormden zich haast in één trek. Ze kregen vorm recht voor me alsof ze na jaren in mij ontkurkt werden.
Am spus că era ca un fel de jet de vomă, ca un torent de idei, de personaje, de voci, versuri, cuplete, cântece întregi aproape în forma finală, se materializau în fața mea ca și când ar fi fost închise în mine timp de mulți, mulți ani.