Of ik denk aan Cynthia Thomas, een erg loyale legerdochter en legerechtgenote, die, toen ze haar vrienden en verwanten zag terugkomen uit Irak, zo geschokt was door hun mentale toestand en de weigering van het leger om het post-traumatische stressyndroom te erkennen, en de weigering van het leger om het post-traumatische stressyndroom te erkennen, dat ze een café organiseerde midden in een militair stadje om hen juridische, psychologische en medische bijstand te geven.
Sau mă gândesc la Cynthia Thomas, un adevărat soldat şi soţie de soldat, care văzându-şi prietenii şi amicii reîntorcându-se din Iraq, a fost atât de şocată de starea lor mentală şi de refuzul armatei de a recunoaşte şi de a-şi însuşi sindromul de stres post-traumatic, încât a stabilit o cafenea în centrul unui oraş milităresc unde ei să primească legal asistenţă psihologică şi medicală.