Eentje was absolute paniek: "Oh God, laat me alsjeblieft wakker worden. Dit moet een nachtmerrie zijn, dit kan niet echt zijn. Ik wil wakker worden, het moet een nachtmerrie zijn." Het andere was enorm schuldgevoel.
Unul era groaza absolută -- era „o Doamne, vreau doar să mă trezesc, asta nu se poate întâmpla, trebuie să fie un coșmar, te rog, vreau doar să mă trezesc, trebuie să fie un coșmar.” Iar celălalt era vina copleșitoare.