Ik maakte mezelf wijs dat ik niemands geweten moest zijn, ik wist niet eens hoe ik mijn eigen geweten moest zijn dus soms zei ik gewoon niets. Ik suste de onwetendheid met mijn stilte, zonder te beseffen dat validatie ook zonder woorden haar bestaan kan bevestigen.
Mi-am spus că nu-s menit să fiu conștiința nimănui înainte s-o descopăr pe a mea, încât uneori nu spuneam nimic, învăluindu-mi ignoranța în tăcere, neînțelegând că validarea n-are nevoie de cuvine să-i sprijine existența.