Uit kranten, boeken, gesprekken, had ik geleerd om te spreken over landen als eeuwige, enkelvoudige, van nature voorkomende dingen, maar ik vroeg me af: zeggen dat ik uit een land kwam, suggereerde dat het land absoluut is, een soort vast punt in plaats en tijd, iets standvastigs, maar was dit ook zo?
Din ziare, cărți, discuții, am invățat să vorbesc despre țări ca și cum ar fi fost lucruri eterne, unice şi naturale, dar m-am întrebat: a spune că vin dintr-o țară însemna că acea țară reprezenta ceva absolut, un punct stabil în timp şi spațiu, ceva constant, dar chiar era?