Toen ging het pistool af, en alles wat ik me ervan herinner, was dat ik als laatste eindigde, en dat ik m'n tranen van frustratie moest bedwingen, ongelooflijk, dat gevoel van gewoon overdonderd zijn.
Şi pistolul s-a auzit Şi tot ce îmi mai amintesc a fost că am ieşit pe ultimul loc, abţinându-mă să plâng de frustrare şi incredibil, incredibil, sentimentul ăsta că eşti copleşit.