Nu hebben we dus een idee hoe we serieus kunnen spelen, hoe we het heelal kunnen creëren door te beginnen met in feite minder dan een druppeltje materiaal, en zo alles te creëren wat we kunnen zien, in elke richting, snap je, van bijna niets -- althans van iets vreselijk nietigs, vreselijk kleins -- en het is bijna perfect, behalve dat er die kleine fluctuaties zijn van het niveau van 1 op 100.000
Deci avem o idee despre cum să ne jucăm serios, creând universul pornind practic de la mai puţin decât o picătură de materie, şi realizăm tot ce vedem în orice direcţie, nu, din aproape nimic -- adică din ceva extrem de micuţ, extrem de mic -- şi este aproape perfect, cu excepţia că are aceste mici fluctuaţii la nivelul de o parte din 100.000,