We kennen allemaal het drie-uur-in-de-ochtend-syndroom: je wordt piekerend wakker - ik zie veel mensen - en je ligt een uurtje te draaien en te woelen, het wordt nog erger en erger, en tegen vier uur lig je verstijfd van angst door een monster zo groot.
Cu toţii ştim sindromul de la „ora 3 dimineaţa”, când ceva ce te nelinişteşte te trezeşte - văd că mulţi sunt de acord - şi timp de o oră te suceşti şi răsuceşti, devine tot mai rău şi până la ora 4 eşti ţintuit de pernă de un monstru aşa mare.