Twee jaar lang worstelde ik met het dilemma vrijdagochtend om 04:30 te moeten opstaan, naar de gevangenis te rijden, er gehandschoend en gescrubd binnen te gaan, klaar om het lichaam van een terechtgestelde gevangene te ontvangen en de organen te verwijderen. Daarna moest ik deze organen naar het ziekenhuis van de ontvanger brengen en dan het geschenk van het leven dezelfde middag aan een ontvanger geven.
Şi timp de doi ani m-am luptat cu chinul de a mă trezi la 4.30 vinerea dimineaţa, de a merge la penitenciar, de a coborî, cu mănuşi şi echipament, pregătită să primesc cadavrul unui prizonier executat, de a-i îndepărta organele şi apoi de a le transporta la spitalul desemnat să le primească iar apoi să grefez darul vieţii unui pacient, în aceeaşi după-amiază.