Ik maakte grote vooruitgang, tot ik rond het huis kon lopen, als ik me aan de muren vasthield, zo, en mama zei dat ze me altijd zou volgen en mijn vingerafdrukken zou afvegen.  Maar ze wist tenminste altijd waar ik was.
Apoi am progresat mult și am putut umbla prin toată casa ținându-mă de pereți, așa, iar mama zicea că umbla mereu în urma mea să șteargă amprentele.  Cel puțin știa tot timpul unde eram.