Tegenwoordig is de logica achter hulpverlening te vaak: nou ja, we doen tenminste iets goeds. Als we achterover leunen en dat als ons doel stellen, als we onszelf wijsmaken dat hulpverlenen beter is dan helemaal geen hulp, dan besteden we ons geld verkeerd: aan plannen die we innovatief vinden, aan het schrijven van rapporten, aan vliegtickets en terreinwagens.
Astăzi, logica din spatele ajutorului social e prea des: „Măcar fac o faptă bună.” Când mulțumirea de sine este etalonul, când ne spunem că ajutând e mai bine decât niciun fel de ajutor, avem tendința de a investi ineficient în propriile idei care ni se par inovatoare, în scrieri de rapoarte, în bilete de avion și SUV-uri.