Het was echt raar: toen dat maar doorging, dagen, weken, maanden, werd de ruimte werd groter, donkerder en koeler tot ik uitkeek naar dat halfuurtje van verplichte roerloosheid en rust. Ik keek er echt naar uit om naar die plek van duisternis te gaan.
Dar ciudat, după o vreme, zile, săptămâni, luni, spațiul acela a devenit mai mare, mai voalat și mai răcoros, până când am ajuns să aștept cu plăcere jumătatea de oră de imobilitate și odihnă, să anticipez cu nerăbdare acel loc obscur.