Het hart breekt door trieste blikken. Het rijdt op een vuurspuwende storm en recht de schouders die zijn gebogen door schaamte, wetend dat het niet alleen draait om lezen en doorgaan maar ook om de wens het oneindige blauw te zien.
Inima se despică sub triste priviri, plutește în furtuni ce-mprăștie foc, înalță suflete îngropate de rușine, știe că nu-i destul doar să citești și să mergi mai departe, ci vrea să și vadă albastrul infinit.