Juffertje Zonneschijn was een hete meid... één wat langere blik en ze had je verleid. Hij kreeg haar niet meer uit zijn bol. Zij was ogenblikkelijk op zijn netvlies gebrand, deze hemelse verschijning. Zij accepteerde hem. De nabijheid van dit meisje liet zijn zon weer schijnen. Hij kon weer dromen. Geen schaduw meer in zicht, waar zij was was zijn licht. Zijn ogen lichtten op zoals je niet kon veinzen.
Domnișoara Rază de Soare era frumoasă, Tipul de fată pe care dac-o priveai, de toate uitai, Dar el pe ea n-o putea uita, Cum a văzut-o imaginea ei pe retină-i ardea, Nu era din lumea asta, și ea l-a acceptat, De câte ori ea era acolo, simțea Că nimic prea sumbru nu era, și îndrăznea să viseze, Umbrele nu se vedeau nicaieri, când ea era acolo să lumineze.