Ik heb een goede vriend, een nieuwe-media-kunstenaar genaamd Tota Hasegawa. Hij werkt in London -- eigenlijk Tokyo nu -- maar toen hij in London zat, speelde hij een spelletje met zijn vrouw. Hij ging dan naar antiekwinkels en het spelletje ging zo: wanneer we kijken naar een stuk antiek, vragen we de handelaar naar het verhaal erachter en als het een goed verhaal is, kopen we het.
Am un prieten bun, un artist mass-media, pe nume Tota Hasegawa. Locuiește în Londra, nu, de fapt e la Tokyo, dar atunci când locuia în Londra, el avea un joc cu soţia lui. Mergea la magazinele de antichităţi, şi jocul era așa: Când găsim un obiect pe care ni-l dorim, vom cere proprietarului magazinului să ne spună povestea acestui obiect vechi, şi dacă povestea e bună, îl cumpărăm.