Mogen de idealen van één jongen een natie verenigen rond een cruciaal idee dat we één volk zijn, het volk aan wie een overheid beloofd was, een overheid die, zo was beloofd, zou afhangen van de mensen alleen. De mensen, zo leerde Madison, dat waren de rijken niet méér dan de armen.
Fie ca idealurile unui băiat să adune întreaga națiune în spatele ideii critice că suntem același popor, suntem poporul căruia i s-a promis un guvern, un guvern care s-a promis a fi dependent doar de popor, de poporul care, după cum ne-a spus Madison, nu însemna mai mult cel bogat decât cel sărac.