Je moest leven, en dat deed je, op basis van een gewoonte die een instinct werd, in de veronderstelling dat elk geluid dat je maakte, afgeluisterd werd en elk moment bekeken, behalve als het donker was. De Abrahamitische godsdiensten poneren op dezelfde manier dat er een onzichtbare, alziende overheid is die in haar alwetendheid altijd ziet wat je doet, waardoor je nooit een privé-moment hebt, wat de ultieme manier is om gehoorzaamheid af te dwingen.
Trebuia să trăim, am trăit, obiceiul devenind instinct, cu presupunerea că fiecare zgomot erau auzit și de altcineva, iar, cu excepția întunericului, fiecare mișcare era urmărită.” Religiile semitice au ipoteze similare că există o autoritate invizibilă și atotcunoscătoare care, din cauza ominiscenței, vede întotdeauna ce faci înseamnând că nu ai niciodată un moment privat, factorul motivator suprem de obediență față de dictatele sale.