Of het nu de openingszin van "Honderd jaar eenzaamheid" is, of de fantastische stroom bewustzijn in "De herfst van de patriarch", waarin de woorden voorbij razen, in pagina na pagina van ononderbroken beeldspraak die de lezer meevoert als een woeste rivier die door de ongerepte Zuid-Amerikaanse jungle kronkelt. Het lezen van Márquez is een diepgewortelde ervaring.
Şi, fie că este vorba despre fraza de început din "Un veac de singurătate" sau de fantasticul flux al conştiinţei din "Toamna Patriarhului" în care cuvintele se învălmăşesc, pagină cu pagină de neîntrerupte imagini luându-l pe cititor cu ele ca un râu învolburat care curge de-a lungul junglei primitive sud-americane, citindu-l pe Marquez este o experienţă viscerală.