Voor wat mij persoonlijk betreft heeft dit verraad van onze principes, onze degelijkheid, onze hoop, het voor mij onmogelijk gemaakt om deze vraag te vermijden: "Wat zal ik jaren later zeggen, als mensen me vragen: waar was jij? Als voorzitter van een prominent vrije kunsten-college, beroemd om een innoverende geschiedenis, had ik geen excuses.
Într-o notă mai personală, această trădare a principiilor noastre, a bunei-cuviinţe, a speranţei a făcut imposibil pentru mine să evit întrebarea: "Ce voi răspunde, ani buni mai târziu, când lumea mă va întreba: &lt;&lt;Tu unde erai?&gt;&gt; " În calitate de preşedinte a unei facultăţi de ştiinţe umaniste de prestigiu, faimoasă pentru trecutul inovativ, nu am găsit nicio scuză.