Maar op de terugvlucht van mijn laatste reis, brak ik in tranen uit en dacht bij mezelf: als een westers kind, in de westerse wereld, één dag zou meemaken wat deze kinderen hebben meegemaakt, dan zouden ze voor de rest van hun leven in therapie zijn.
Dar îmi amintesc, în cursul zborului înapoi după ultima călătorie, am început să plâng şi m-am gândit că dacă orice copil din vest, occidental, ar trece o singură zi prin ce au trecut aceşti copii, ar face terapie tot restul vieţii lor.