Je kon nog gewoon in je eentje rondneuzen op lege plekken tussen de stratenblokken, waar je één werd met de struiken, een schepsel van bladeren, waar je over de grond kroop in eenzaam eenvoudig wildenbestaan. Ook toen al verlangde je naar eenvoud, wenste je, als ze je riepen, dat je nooit meer terug hoefde te gaan.
Sau puteai ieşi singur până la un lot gol lung de jumătate de stradă, înspre tufişuri: ca o creatura din frunze ai trage cu urechea, ghemuit, târându-te, simplificat, sălbatic, singur; deja exista dorinţa de a fi mai simplu, dorindu-ţi, atunci când te strigau, să nu teîntorci niciodată.