En het is interessant, als je erover nadenkt, hoe, wanneer we eraan denken de beschavingen waarnaar we opkijken als toppunt van menselijke prestatie -- of het nou gaat om Chinese, Griekse, Hindoe-beschaving, of de Maya's, of Egyptenaren -- wat we van hen weten gaat over hun extases, niet over hun dagelijks leven.
Şi este interesant, dacă te gândeşti la ea, când ne gândim la civilizaţiile la care privim admirativ ca fiind culmi ale realizărilor umane -- fie că e China, Grecia, civilizaţia hindusă, sau maiaşii, sau egiptenii -- ce ştim despre ei este de fapt despre extaziile lor, nu despre viaţa lor zilnică.