Het beschouwt zichzelf als iets dat de indruk zal wekken dat er een politiek prijskaartje aan hangt, dat er een politieke prijs betaald moet worden voor het toelaten van genocide, voor het ontbreken van een heldhaftige visie, voor wie een toeschouwer is, in plaats van iemand die te hulp schiet.
Se vede pe sine, aşa cum şi este, mişcarea, ca fiind ceva ce va crea impresia că va fi un cost politic, va fi un preţ politic de plătit, dacă se permite genocidul, dacă nu se adoptă o imaginaţie eroică, dacă nu se ia un rol activ, ci unul de spectator.