Dit kwam me bekend voor en ineens bedacht ik me iets. Ik stak mijn linkerhand uit en mijn vingers streken langs iets onduidelijks. Ik kwam een oor tegen, het oor van een hond, misschien een Golden Retriever. Haar riem was vastgebonden aan de stoel, want haar baasje haalde binnen koffie. Ze wilde me persé begroeten en hoopte misschien op een krabbel achter haar oren. Wie weet wilde ze haar diensten wel aanbieden.
Suna cunoscut, şi imediat m-am gândit la altă posibilitate, şi am întins mâna stângă, iar degetele mi s-au atins de ceva pufos, și am dat peste o ureche, urechea unui câine, poate un golden retriever, Lesa îi fusese legată de scaun până când stăpânul îşi lua o cafea dinăuntru, iar câinele tot încerca să mă salute, poate vroia să fie scărpinat după ureche, Cine ştie, poate vroia să-şi ofere serviciile.