Ik zei: "Sluit je ogen." Dat deed hij. "Beweeg je normale hand." "Nee, niets. Weer die kramp." "Open je ogen." "Mijn fantoomhand beweegt weer!" Als een kind zo blij was hij.
„Închide ochii – îi închide – şi mişcă-ţi braţul sănătos.” „Nimic. Iar s-a încleştat.” „Bine, deschide ochii.” „O Doamne, iar se mişcă!” ca un copil într-un magazin de dulciuri.