E lui invece di dirmi: "Ok, Evelyn, per favore distanzia un po' i piedi, le braccia a un angolo di circa 90 gradi, le bacchette a forma più o meno di V, mantieni questo spazio qua, ecc. Per favore tieni dritta la schiena, ecc. ecc. ecc.". Dove probabilmente mi sarei ritrovata tutta rigida, bloccata, e non sarei stata capace di colpire il tamburo, perché presa da così tante altre cose. Lui invece mi disse:
In plaats van te zeggen: "Oké, Evelyn. Voeten een beetje uit elkaar, armen min of meer in een hoek van 90 graden, stokken min of meer in een V-vorm, houd deze hoeveelheid ruimte hier, enzovoort, houd alsjeblieft je rug recht, enzovoort ." -- waardoor ik dan waarschijnlijk helemaal stijf en bevroren zou eindigen, en niet in staat zou geweest zijn om te trommelen, omdat ik teveel aan het denken was aan zoveel andere dingen. Hij zei: