Certo, siamo molto empatici quando si tratta di affrontare persone che ci somigliano che camminano, parlano, mangiano, pregano e si vestono come noi, ma quando si tratta di persone che non lo sono, che non si vestono come noi, non pregano come noi e non parlano come noi, non abbiamo la tendenza a vederli anche noi come dei cartonati?
Natuurlijk, we zijn meevoelend als het gaat om mensen die er ongeveer uitzien als wij, en lopen, praten, eten en bidden als wij, maar als het gaat om mensen die dat niet doen, die zich anders kleden, die anders bidden en anders praten dan wij, hebben we dan niet ook de neiging om hen toch enigszins te zien als inhoudsloze silhouetten?