Ma quando lavoro a casa e scrivo, dopo una giornata a scrivere, corro al piano di sotto e mi esalta parlare di Marcus Garvey o Bob Marley e le parole mi volano via dalla bocca come farfalle, e sono talmente eccitato che i miei figli mi fermano, e dicono: "Papà, non importa a nessuno".
Maar als ik vanuit huis werk, en na een dag schrijven naar beneden ren en graag wil praten over Marcus Garvey of Bob Marley en de woorden fladderen als vlinders uit m'n mond, ben ik zo opgewonden dat mijn kinderen me stoppen en zeggen: "Pap, het kan niemand iets schelen."