Per un po' raccontai al medico dell'università quello che io percepivo essere il vero problema: ansia, bassa autostima, paura del futuro, e la reazione fu un'annoiata indifferenza finché non menzionai la voce.
Ik vertelde de universiteitsarts over wat ik als het echte probleem zag: bezorgdheid, lage eigenwaarde, angsten over de toekomst, en ik stuitte op een muur van onverschilligheid totdat ik de stem vermeldde.