E che si tratti della frase d'apertura di "Cent'anni di solitudine" o dell'incredibile flusso di coscienza de "L'autunno del patriarca" dove le parole scorrono via veloci, pagina dopo pagina in un immaginario privo di punteggiatura trascinando via il lettore come un fiume in piena che attraversa una primordiale giungla sudamericana,
Of het nu de openingszin van "Honderd jaar eenzaamheid" is, of de fantastische stroom bewustzijn in "De herfst van de patriarch", waarin de woorden voorbij razen, in pagina na pagina van ononderbroken beeldspraak die de lezer meevoert als een woeste rivier die door de ongerepte Zuid-Amerikaanse jungle kronkelt.