Per molte persone, forse i più, la paralisi è un orrore indicibile, ma l'esperienza di mio padre che perdeva ogni funzione del suo corpo non fu una sensazione di intrappolamento, ma di rivolgere la psiche verso l'interno, oscurando le chiacchere esterne, affrontando la recessione della sua stessa mente, e in quel luogo, innamorandosi di nuovo della vita e del corpo.
Veel mensen, mogelijk de meeste, zien verlamming als een afgrijselijke hel, maar mijn vader zag die ervaring van het verliezen van elke lichaamsstructuur niet als iets dat hem gevangen nam, maar eerder als het naar binnen keren van de psyche, een demper op het geklets van de buitenwereld, het onder ogen zien van alle uithoeken van zijn geest en het op die plek opnieuw verliefd worden op het leven en het lichaam.