E la ragazza ricorda, in questo istante infinito già ora suddiviso in così tante parti, la tristezza che una volta provò, a malapena sapendo di provarla, al mero abitare se stessa.
En het meisje herinnert zich in dit oneindige ogenblik dat toch talloze malen is gedeeld, verdriet in het verleden, een halfbewust verlangen om gewoon zichzelf te zijn.