E quando ci sdraiamo su un campo o su un divano, magari intontiti dal ronzio di un caldo pomeriggio, loro pensano che anche noi li stiamo guardando, e così alzano i remi e stanno in silenzio aspettando come dei genitori che noi chiudiamo gli occhi.
Terwijl we neerliggen, in een veld of op een sofa, bedwelmd wellicht door het zoemen van een warme namiddag, denken ze dat wij terugkijken, waardoor ze hun riemen optrekken en stil worden en als ouders wachten tot we onze ogen sluiten.