Lui la fissò in silenzio, poi mi strappò il libro di mano e iniziò a correre per il lungo, stretto corridoio col libro sulla testa, gridando, "Io esisto! Io esisto!"
Hij stond er in stilte naar te staren, griste het boek uit mijn hand en rende door de lange, nauwe gang met het boek boven zijn hoofd gehouden: "Ik besta! Ik besta."