So to wrap up, the story I just told you is a story about how a dominant peacebuilding culture shapes the intervener's understanding of what the causes of violence are, how peace is made, and what interventions should accomplish. These understandings enable international peacebuilders to ignore the micro-level foundations that are so necessary for sustainable peace.
Om de boel samen te vatten: het verhaal dat ik jullie net vertelde gaat over hoe een dominante cultuur van vredesmissies de kijk van bemiddelaars vormt op de oorzaken van geweld, hoe vrede tot stand komt, en wat het doel van bemiddeling is. Door deze zienswijze kunnen internationale vredestichters problemen op microniveau negeren die eigenlijk zo belangrijk zijn voor een houdbare vrede.