He stood there staring at it in silence, then he grabbed the book out of my hand and started running down the long, narrow hallway holding it over his head shouting, "I exist! I exist."
Hij stond er in stilte naar te staren, griste het boek uit mijn hand en rende door de lange, nauwe gang met het boek boven zijn hoofd gehouden: "Ik besta! Ik besta."