I wrote this after a friend's funeral, but not so much about the friend as something the eulogist kept saying, as all eulogists tend to do, which is how happy the deceased would be to look down and see all of us assembled.
Ik schreef het na de begrafenis van een vriend, niet zozeer over de vriend, als over iets dat de lofredenaar bleef herhalen, zoals dat gaat met lofredenaars: hoe graag de aflijvige zou neerkijken op ons allen hier verzameld.