Taking that idiom of, as it were, the darkness of the body transferred to architecture, can you use architectural space not for living but as a metaphor, and use its systolic, diastolic smaller and larger spaces to provide a kind of firsthand somatic narrative for a journey through space, light and darkness?
Als je het idioom gebruikt, als het ware, van de duisternis van het lichaam overgebracht naar de architectuur, kan je dan architecturale ruimte gebruiken, niet om te wonen maar als beeldspraak, en haar systolische, diastolische, kleinere en grotere ruimtes gebruiken om een lichaamsverhaal uit eerste hand te vertellen over een reis door ruimte, licht en duisternis?