So it seems possible that the neurobiology for helpless, involuntary laughter, like my parents lying on the floor screaming about a silly song, might have a different basis to it than some of that more polite social laughter that you encounter, which isn't horrible laughter, but it's behavior somebody is doing as part of their communicative act to you, part of their interaction with you; they are choosing to do this.
Het lijkt erop dat de neurobiologie voor het hulpeloos, ongecontroleerd lachen zoals mijn ouders die niet meer bijkwamen door een grappig liedje, wellicht een andere oorsprong heeft dan het beleefde, sociale lachen dat je hoort, -- geen vervelend lachen, maar lachen als onderdeel van iemands communicatie of interactie met jou. Iets waarvoor ze kiezen.