The poem reacts to old lipstick ads, and its edginess about statement, its reversals and halts, have everything to do with resisting the language of ads that want to tell us so easily what to want, what to do, what to think.
Het gedicht is een reactie op oude lippenstiftreclames en de irritatie over de mededeling, zoals het omkeert en stopt, heeft alles te maken met verzet tegen de taal van reclames die ons zo graag wil vertellen wat we moeten willen, wat we moeten doen en vinden.