Actually, we all broke down into tears, to be quite honest about it, because they still could not tell me how much frustration they had built up inside of them, not being able to show me what I wanted, and merely having to ask me to trust them that it would come.
We barstten allemaal in tranen uit, om eerlijk te zijn, omdat ze me nog steeds niet konden vertellen hoeveel frustratie zich had opgestapeld in hun binnenste. Ze konden niet tonen wat ik wou, en moesten me gewoon vragen om hen te vertrouwen dat het er zou komen.