Whether he intended it or not, what Adam Smith was telling us there, is that the very shape of the institution within which people work creates people who are fitted to the demands of that institution and deprives people of the opportunity to derive the kinds of satisfactions from their work that we take for granted.
Of hij dit bedoelde of niet, wat Adam Smith ons hier vertelde, is dat de vorm van de organisatie waarin mensen werken, mensen creëert die voldoen aan de eisen van die bepaalde organisatie en mensen de mogelijkheid ontneemt om de genoegdoening te halen uit hun werk die wij als vanzelfsprekend zien.