But when I am working in my house and writing, after a day's writing, I rush downstairs and I'm very excited to talk about Marcus Garvey or Bob Marley and words are tripping out of my mouth like butterflies and I'm so excited that my children stop me, and they say, "Dad, nobody cares."
Maar als ik vanuit huis werk, en na een dag schrijven naar beneden ren en graag wil praten over Marcus Garvey of Bob Marley en de woorden fladderen als vlinders uit m'n mond, ben ik zo opgewonden dat mijn kinderen me stoppen en zeggen: "Pap, het kan niemand iets schelen."