I wonder whether we might help ourselves to understand, say, quantum theory, if we brought up children to play computer games beginning in early childhood, which had a make-believe world of balls going through two slits on a screen, a world in which the strange goings-on of quantum mechanics were enlarged by the computer's make-believe, so that they became familiar on the Middle-World scale of the stream.
Zouden we onszelf kunnen helpen aan begrip van de kwantumtheorie, als we kinderen zouden grootbrengen met computerspellen vanaf hun vroege jeugd, met een soort virtuele wereld van ballen die door 2 spleten in een scherm gaan, een wereld waar de vreemde gebeurtenissen van de kwantummechanica door de computer geloofwaardig worden uitvergroot, zodat ze net zo vertrouwd aanvoelen als de schaal van de Middelwereld.