But at the end of '92, when we were in such turmoil, and having all the financial problems, and all the mental problems, I began to really realize that Koreans are completely left out of this society and we are nothing.
Maar eind '92, toen het hier zo'n chaos was, met alle financiële en geestelijke problemen, realiseerde ik me dat Koreanen helemaal buiten de samenleving staan en niets waard zijn.