So it's ironic that the landscape I'd worked so hard to escape from, and the community that I'd more or less abandoned and exiled myself from should be the very landscape, the very community I would have to return to to find my missing muse.
Daarom is het ironisch dat het landschap waar ik zo hard aan wilde ontsnappen en de gemeenschap die ik min of meer had verlaten en waar mezelf uit had verbannen, hetzelfde landschap was, dezelfde gemeenschap bleek waar ik naar terug moest om mijn vermiste muze te vinden.