Did your best work occur when you sidestepped your own ego and you stopped telling your story, but told someone else's story, someone perhaps without a voice, where empathetically, you stood in his shoes for a while or saw the world through his eyes?
Is je beste werk ontstaan toen je je ego aan de kant schoof en ophield met je eigen verhaal te vertellen, maar andermans verhaal vertelde, misschien iemand zonder stem, terwijl je empathisch een tijdje in zijn schoenen stond of de wereld door zijn ogen bekeek?