it's a self inhabited, lived in by her, and seemingly even as she thinks it she knows what's been missing: grace, not premeditation but grace, a kind of being in the world spontaneously, with grace.
Het is een bestaan dat door haar wordt bewoond, en het lijkt wel of ze nu pas goed beseft wat eraan ontbreekt: een zacht zijn, niet de vaste vormgeving maar een zacht zijn, een spontaan beleven van het al, zacht zijn.