I called it "Serious Nonsense" because on the serious side, I use a technique of painstaking realism of editorial illustration from when I was a kid. I copied it and I never unlearned it -- it's the only style I know. And it's very kind of staid and formal.
Ik noemde het "Serieuze onzin" omdat ik van de serieuze kant een werkwijze hanteer van het uiterst realistisch tekenen van voorpagina-artikelen uit magazines, nog van toen ik een kind was. Ik heb het nooit verleerd -- het is de enige werkwijze die ik ken. Het heeft iets sobers en formeels.