But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.
Maar het gekke is dat 20 jaar later, tijdens de dolle rit van 'EBB' ik mezelf opnieuw identificeerde met die jonge, ongepubliceerde serveerster die ik was, ik dacht constant aan haar, ik dacht dat ik haar weer was, wat nergens op sloeg want onze levens waren twee uitersten.