And so this raises the question, and so, as Smith puts it, "When our passive feelings are almost always so sordid and so selfish, how comes it that our active principles should often be so generous and so noble?"
En zo rijst de vraag, met de woorden van Smith: "Als onze passieve gevoelens haast altijd zo vies en egoïstisch zijn, waarom zijn onze actieve principes dan vaak zo genereus en edel?"