For me they normally happen, these career crises, often, actually, on a Sunday evening, just as the sun is starting to set, and the gap between my hopes for myself and the reality of my life starts to diverge so painfully that I normally end up weeping into a pillow.
Gewoonlijk overkomt het mij, zo'n carrièrecrisis, best vaak eigenlijk, op zondagavond, als het net donker begint te worden, en de kloof tussen mijn verwachtingen en de werkelijkheid zo pijnlijk groot is, dat ik uiteindelijk mezelf in slaap lig te huilen.