And whether it's the opening line from "One Hundred Years of Solitude" or the fantastical stream of consciousness in "Autumn of the Patriarch," where the words rush by, page after page of unpunctuated imagery sweeping the reader along like some wild river twisting through a primal South American jungle,
Of het nu de openingszin van "Honderd jaar eenzaamheid" is, of de fantastische stroom bewustzijn in "De herfst van de patriarch", waarin de woorden voorbij razen, in pagina na pagina van ononderbroken beeldspraak die de lezer meevoert als een woeste rivier die door de ongerepte Zuid-Amerikaanse jungle kronkelt.