We can choose this moment of crisis to ask and answer the big questions of society's evolution -- like, what do we want to be when we grow up, when we move past this bumbling adolescence where we think there are no limits and suffer delusions of immortality?
We kunnen dit moment van crisis gebruiken om de grote vragen over de evolutie van een samenleving te stellen en beantwoorden, zoals: wat we willen worden als we groot zijn, als we voorbij deze stuntelige pubertijd zijn, waarin we denken dat er geen grenzen zijn en lijden aan waanbeelden van onsterfelijkheid?