in those long-ago days, women, my mother, my friends' mothers, our neighbors, all the women I knew -- wore, often much of the day, what were called housedresses, cheap, printed, pulpy, seemingly purposefully shapeless light cotton shifts that you wore over your nightgown and, when you had to go look for a child, hang wash on the line, or run down to the grocery store on the corner, under a coat,
In die lang vervlogen tijden droegen vrouwen, mijn moeder, de moeders van mijn vrienden, buurvrouwen, alle vrouwen die ik kende, een groot deel van de dag het zogenaamde huisschort, een goedkope, bedrukte lap, schijnbaar met opzet vormeloze lichtkatoenen hoezen, die je over je nachthemd droeg, en als je naar een kind op zoek ging, was aan de lijn hing, of even iets haalde bij de winkel op de hoek, onder een jas.