And I worry sometimes that we spend so much time celebrating amazing things that hardly anybody can do, that we've convinced ourselves those are the only things worth celebrating. We start to devalue the things we can do every day, We take moments where we truly are a leader and we don't let ourselves take credit for it, or feel good about it.
Het baart me zorgen dat we zoveel tijd besteden aan het bejubelen van grootse dingen die bijna niemand kan, dat we onszelf hebben wijsgemaakt dat dat de enige dingen zijn die onze lof waard zijn, dat we dingen devalueren die we elke dag kunnen doen, dat er momenten zijn waarop we echt een leider zijn en waar we onszelf geen krediet voor gunnen, dat we onszelf het goede gevoel niet gunnen.