The logic of the golden rule -- the more you think about and interact with other people, the more you realize that it is untenable to privilege your interests over theirs, at least not if you want them to listen to you. You can't say that my interests are special compared to yours, anymore than you can say that the particular spot that I'm standing on is a unique part of the universe
De logica van de gouden regel: hoe meer je denkt aan en omgaat met andere mensen, hoe meer je je realiseert dat het onhoudbaar is jouw belangen boven die van anderen te stellen, ten minste niet als je wilt dat ze naar je luisteren. Je kunt niet zeggen dat mijn belangen specialer zijn dan de jouwe, evenmin als ik kan zeggen dat de specifieke plek waar ik op sta een uniek deel van het universum is