Well, the argument in "The Blank Slate" was that elite art and criticism in the 20th century, although not the arts in general, have disdained beauty, pleasure, clarity, insight and style.
De stelling in 'Het onbeschreven blad' was dat elitekunsten en kunstkritiek in de 20ste eeuw, maar niet kunst in het algemeen, minachting hadden voor schoonheid, plezier, duidelijkheid, inzicht en stijl.