It's what Coleridge called the willing suspension of disbelief or poetic faith, for those moments where a story, no matter how strange, has some semblance of the truth, and then you're able to believe it.
Coleridge noemde dit 'bereidheid tot het opschorten van ongeloof' of 'dichterlijk vertrouwen', voor die momenten dat een verhaal, hoe vreemd ook, toch op de waarheid lijkt en dan kun je het toch geloven.