even the women, in their best dresses, with beads and sequins sewn on the bodices, even in lipstick and mascara, their hair aflow, could only stand wringing their hands, begging for peace, while father and son, like thugs, like thieves, like Romans, simmered and hissed and hated, inflicting sorrows that endured, the worst anyway, through the kiss and embrace, bleeding from brother to brother, into the generations.
Zelfs de vrouwen, in hun mooiste jurken, kralen en lovers op de lijfjes, lipstick, mascara zelfs, het haar in glooiende lokken, zelfs zij konden niets anders dan handenwringend smeken om de lieve vrede, terwijl vader en zoon als schurken, als dieven, als Romeinen, kolkend en sissend hun haat over elkaar uitstortten, elkaar grieven bezorgden die zo diep zaten dat zelfs de latere kus en omhelzing niet het doorsijpelen van generatie op generatie konden tegenhouden.