So when the Audio Home Recording Act of 1992 was passed, the media businesses gave up on the idea of legal versus illegal distinctions for copying because it was clear that if Congress was acting in their framework, they might actually increase the rights of citizens to participate in our own media environment.
Dus toen de Thuisopnamewet van 1992 werd gestemd, gaven de mediabedrijven de idee op van een onderscheid tussen legaal en illegaal kopiëren omdat het duidelijk was dat als het Congres in hun kader optrad, ze de rechten van de burgers zouden kunnen verstevigen om deel te hebben aan hun eigen media-omgeving.