and from that point, Reggie stopped becoming the best to me, because what Etheridge Knight taught me was that I could make my words sound like music, even my small ones, the monosyllables, the ifs, ands, buts, whats,
Vanaf dat moment was Reggie voor mij niet meer de beste, want van Etheridge Knight leerde ik, dat ik mijn woorden als muziek kon laten klinken, zelfs de kleintjes, de eenlettergrepige, als, en, maar, wat...