Because I was afraid if I said everything that she meant to me -- that I owed perhaps the best parts of who I became to her care, and that the words "I'm sorry" were like a thimble to bail out all the guilt and shame and rage I felt over everything she had endured to care for me for as long as she had -- I thought if I said those words to her, I would never stop crying again.
Ik was bang dat als ik haar zou vertellen wat zij voor me betekende -- dat ik misschien het beste in mij wel te danken had aan haar zorg en dat de woorden 'het spijt me' als een vingerhoedje waren om alle schuld, schaamte en woede die ik voelde mee af te kopen, over alles wat ze had doorstaan om zo lang voor me te kunnen zorgen -- ik dacht, als ik dat tegen haar zeg, stop ik nooit meer met huilen.