b'\n_START_ARTICLE_\nDe excommunicatie van Robert de Vrome\n_START_SECTION_\nVoorstelling\n_START_PARAGRAPH_\nDe antiklerikale Laurens had een voorliefde voor middeleeuwse onderwerpen die de machtspositie van de kerk in een kwaad daglicht stelden. Bij De excommunicatie van Robert de Vrome koos hij ervoor om het moment na de excommunicatie uit te beelden. De prelaten lopen de grote, sombere ruimte uit en laten de koning en zijn echtgenote in vertwijfeling achter. Op de grond is duidelijk de grote kaars te zien die ritueel op de grond is gegooid als teken dat de ziel van Robert is gedoofd en zich niet langer in Gods licht bevindt. De koning zelf heeft de scepter uit zijn handen laten glijden, terwijl Bertha zich met een angstig gezicht tegen hem aan gevlijd heeft._NEWLINE_Robert de Vrome was de tweede koning van het Huis Capet. In 987 werd hij door zijn vader Hugo Capet tot medekoning gekroond om zijn kansen op de opvolging te vergroten. Dit was geen overbodige luxe in een tijd van voortdurende strijd tussen de voornaamste edelen in het koninkrijk. Robert wilde graag trouwen met Bertha van Bourgondi\xc3\xab, van wie hij oprecht lijkt te hebben gehouden, maar zijn vader weigerde hiermee in te stemmen, omdat beiden verre verwanten waren. Hugo Capet arrangeerde voor zijn zoon een huwelijk met Suzanna van Itali\xc3\xab. Pas in 996, na de dood van Hugo Capet en Odo I van Blois, de eerste echtgenoot van Bertha, kon Robert van Suzanna scheiden en zich in de echt laten verbinden met Bertha. Omdat zowel de scheiding als het huwelijk onwettig waren, ontstond er een conflict tussen Paus Gregorius V en de koning, dat er uiteindelijk toe leidde dat Robert en Bertha ge\xc3\xabxcommuniceerd werden. Pas in 1003 besloot de koning om politieke redenen te scheiden van Bertha, overigens zonder de liefdesrelatie op te geven.'