b'\n_START_ARTICLE_\nFlamenpolitik\n_START_PARAGRAPH_\nFlamenpolitik (Nederlands: Vlamingenbeleid) duidt het beleid aan dat de Duitsers in Belgi\xc3\xab voerden tijdens de bezetting van Belgi\xc3\xab in de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Het doel was de Vlaamse bevolking te overtuigen om zich aan de zijde van de Duitsers te scharen en zo de greep op het bezette Belgi\xc3\xab te vergroten.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe Duitsers maakten gebruik van de spanningen tussen Franstaligen en Vlamingen en het wantrouwen van de laatsten jegens het verfranste Belgische bestuur. Vooral de taalstrijd was een doorslaggevend argument: het Frans had sinds het ontstaan van Belgi\xc3\xab een bevoorrechte positie en het gebruik van het Nederlands werd door de burgerij zo veel mogelijk geweerd. _NEWLINE_Er is steeds discussie gevoerd in hoeverre de Flamenpolitik een min of meer ge\xc3\xafmproviseerde doelstelling betekende vanwege de Duitsers, om te beantwoorden aan de verwachtingen en verzuchtingen vanuit de Vlaamse activistische milieus. Deze thesis is onder meer die geweest van Hendrik Elias en van Franz Petri. Een andere stelling betoogt dat de Duitsers een weloverwogen langetermijnvisie hadden die er uiteindelijk moest toe leiden dat de Vlaamse gewesten zouden ingelijfd worden in het Duitse rijk. Deze stelling wordt vooral door Lode Wils en Bruno Yammine aangehouden._NEWLINE_De naam Flamenpolitik is derhalve in twee kaders te plaatsen: enerzijds de inspanningen door de Duitsers geleverd tijdens de Eerste Wereldoorlog, en anderzijds de langere periode vanaf ongeveer 1870 tot op het einde van de Tweede Wereldoorlog.\n_START_SECTION_\nEerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nDe politiek van de bezetter bestond er in gunstige maatregelen te nemen voor de Vlamingen in het algemeen en het Nederlands in het bijzonder. Dit initiatief, vormgegeven door gouverneur-generaal Moritz von Bissing, ingegeven uit eigenbelang, leidde tot het ontstaan van het Vlaamse activisme. _NEWLINE_De gevoerde politiek was weinig consistent. Enerzijds was het streven Belgi\xc3\xab als economische zone aan Duitsland te hechten middels een protectoraat, anderzijds was er een pangermanistisch-ge\xc3\xafnspireerd streven om Vlaanderen voor zich te winnen, en later samen met Nederland en Oostenrijk-Hongarije een Groot-Duitsland te vormen, maar bij het minste of geringste vredessignaal van de Belgische koning Albert I deed Duitsland evengoed elke concessie aan de Jong-Vlaamse beweging weer ongedaan, in de hoop daarmee de "koning achter de IJzer" voor zich te winnen en zodoende een wig te drijven tussen het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk._NEWLINE_Toch werden culturele eisen ingewilligd; zo werd de Rijksuniversiteit Gent in oktober 1916 volledig vernederlandst, waardoor de eerste Nederlandstalige universiteit in Belgi\xc3\xab tot stand kwam. Ook het burgerlijk bestuur werd in maart 1917 volledig gesplitst in een Nederlandstalig, Vlaanderen, en een Franstalig, Walloni\xc3\xab, deel. Na de Eerste Wereldoorlog werden de meeste Duitse maatregelen teruggedraaid.\n_START_SECTION_\nInterbellum\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel Duitsland in het Verdrag van Locarno de jure beloofde zich niet meer te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van Belgi\xc3\xab stonden er uitgebreide culturele fondsen via de Duitse ambassade ter beschikking voor bewegingen en personen die pangermanistische doelstellingen hadden. Dit was vooral het geval eenmaal het naziregime was ge\xc3\xafnstalleerd. In 1937 deed het VNV er door tussenkomst van Carel Gerretson een beroep op, en in diezelfde dagen (1936) werd de Duits-Vlaamse culturele vereniging Deutsch-Vl\xc3\xa4mische Arbeitsgemeinschaft (DeVlag) opgericht die zwaar gefinancierd werd. Ook de pers werd ge\xc3\xafnfiltreerd: de links-Vlaams-nationalistische Frontpartij-krant De Schelde werd met Duitse fondsen (wederom door tussenkomst van Gerretson) overgenomen door de nazigezinde Ward Hermans van het VNV.\n_START_SECTION_\nTweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de bezetting van Belgi\xc3\xab in de Tweede Wereldoorlog herhaalde de Flamenpolitik zich. De Duitse bezetter zorgde ervoor dat er zo veel mogelijk groeperingen en personen die hen vriendelijk gezind waren aan het bestuur deelnamen. Het Duitse Militair Bestuur in Belgi\xc3\xab kreeg in juli 1940 instructies van Adolf Hitler om, in het kader van zijn opdrachten en rekening houdend met de prioriteiten van Nazi-Duitsland, de Vlamingen autonomie te beloven en verregaand in het burgerlijk bestuur op te nemen. Aan de Walen daarentegen moesten veel concessies worden afgedwongen alvorens men hen gunsten toestond. Een concreet resultaat was de vrijlating van de meeste Vlaamse krijgsgevangenen uit de Duitse kampen. Vanaf augustus 1940 tot maart 1941 werden 105.833 Vlaamse krijgsgevangenen vrijgelaten. De Vlamingen werden gezien als integraal deel van het Germaanse volk, de Walen pleitten via Rex-leider L\xc3\xa9on Degrelle voor de visie "door een historisch lot een verfranst geraakte Germaanse stam" te zijn._NEWLINE_Het was de bedoeling van de Duitsers om op een aantal van de eisen van de Vlamingen op administratief en cultureel gebied in te spelen, maar binnen het kader van de bestaande wetgeving. Op andere wensen van de Vlaams-nationalisten, zoals een bestuurlijke scheiding tussen Vlaanderen en Walloni\xc3\xab dan wel een vorming van een Groot-Nederland, werd evenwel niet ingegaan._NEWLINE_Het VNV en DeVlag werden tijdens de Tweede Wereldoorlog, als voorstanders van het nationaalsocialisme, al gauw de bevoorrechte partners van de Duitse bezetter. Het VNV en DeVlag zagen op hun beurt de kans om, gesteund door de Duitsers, de macht te grijpen in Vlaanderen, maar waren daarin elkaars tegenstanders. De machtsgreep werd algemeen afgewezen, niet het minst door de Franstalige burgerij die hun macht aanzienlijk zag dalen._NEWLINE_Een van de achterliggende idee\xc3\xabn van de Vlaamse collaboratiebewegingen was de hoop mee te beslissen over het toekomstige lot van Vlaanderen en Belgi\xc3\xab na de oorlog, hoewel de verwachtingen van de collaborerende groepen hieromtrent tegenstrijdig waren. Zo ijverde het VNV voor een onafhankelijke Dietse Volksstaat en de DeVlag voor de opname van Vlaanderen in een Groot-Duits Derde Rijk.'