b'\n_START_ARTICLE_\nKoninkrijk Napels\n_START_SECTION_\nOntstaan\n_START_PARAGRAPH_\nDe Normandi\xc3\xabrs wisten in de 11e eeuw ten gevolge van de machtsstrijd tussen het Byzantijnse rijk, de Longobarden en de Duitse keizer een gebied in Zuid-Itali\xc3\xab te veroveren. Rogier II veroverde Napels in 1137 en voegde het samen met de door Robert Guiscard en Rogier I veroverde gebieden Apuli\xc3\xab, Calabri\xc3\xab en Sicili\xc3\xab tot het koninkrijk Sicili\xc3\xab en Apuli\xc3\xab, een pauselijk leen._NEWLINE_Door het huwelijk van zijn erfdochter Constanza d\'Altavilla met de Duitse keizer Hendrik VI kwam Sicili\xc3\xab en daarmee ook Napels aan het huis Hohenstaufen. Het rijk kende onder keizer Frederik II zijn grootste bloeitijd. Hij schonk Napels in 1224 de Universiteit van Napels en stelde een nieuwe, tegen de macht van adel en kerk gerichte organisatie in. Het rijk was een der meest gecentraliseerde staten van Europa en een belangrijk handelscentrum._NEWLINE_Karel van Anjou, aan wie paus Urbanus IV Sicili\xc3\xab na de dood van Koenraad IV had aangeboden, versloeg de laatste Hohenstaufers Manfred en Konradijn in 1266. Zijn politiek, waaronder het verplaatsen van de hoofdstad van Palermo naar Napels, leidde in 1282 tot de Siciliaanse Vespers, waarna het eiland Sicili\xc3\xab bij pauselijk besluit aan Peter III van Arag\xc3\xb3n kwam.\n_START_SECTION_\nOnder Anjou en Arag\xc3\xb3n\n_START_PARAGRAPH_\nHet nog steeds over Napels regerende huis Anjou hervormde het bestuur naar Frans model en versterkte het feodalisme in het rijk, waardoor de welvaart in de 14e eeuw een teruggang kende. Na het overlijden van Johanna I (1382) brak er een successieconflict uit tussen haar aangenomen zoons Karel van Durazzo (achterkleinzoon van Karel II van Napels) en Lodewijk I van Anjou (zoon van Jan II van Frankrijk). Beide werden tot koning gekroond, Karel door paus Urbanus VI in Rome, Lodewijk door tegenpaus Clemens VII in Avignon._NEWLINE_Na het kinderloos overlijden van Johanna II (1435) kwam Napels aan Alfons V van Arag\xc3\xb3n en Sicili\xc3\xab, die Napels in 1442 veroverde en zich sinds 1443 (als Alfons I) koning der Beide Sicili\xc3\xabn (d.i. Napels en Sicili\xc3\xab) noemde, een titel die ook zijn nakomelingen voerden. Ook de Anjous maakten echter nog aanspraak op Napels. Alfons II werd op 23 januari 1495 door Karel VIII van Frankrijk tot abdicatie gedwongen. Karel regeerde van februari tot juli over Napels, toen Alfons\' zoon Ferrandino het rijk heroverde. Ferdinand II van Arag\xc3\xb3n verdreef na strijd met Lodewijk XII van Frankrijk Ferrandino\'s opvolger Frederik IV.\n_START_SECTION_\nOnder Habsburg en Bourbon\n_START_PARAGRAPH_\nIn de twee eeuwen die volgden werd Napels bestuurd door Spaanse onderkoningen, zoals Pedro T\xc3\xa9llez-Gir\xc3\xb3n en Peter Anton van Aragon, die het land voornamelijk als melkkoe zagen. Ten gevolge hiervan kwam het volk in 1647 onder Tommaso Aniello (Masaniello) in opstand. De Spanjaarden en de plaatselijke adel onderdrukten deze echter. Het land kwam met de troonsbestijging van Karel I in Spaans-Habsburgs bezit._NEWLINE_Met de dood van Karel II van Spanje kwam er eind aan de Spaanse overheersing en brak de Spaanse Successieoorlog uit. Met de Vrede van Utrecht (1713)  kwam het koninkrijk Napels in bezit van de Oostenrijkse Habsburgers en kreeg Victor Amadeus II van Savoye, het Koninkrijk Sicili\xc3\xab toebedeeld. Met het Verdrag van Den Haag (1720) ruilde Victor Amadeus II, Sicili\xc3\xab voor het Koninkrijk Sardini\xc3\xab.  _NEWLINE_Spanje moeide zich in de Poolse Successieoorlog. Keizer Karel VI stond Napels en Sicili\xc3\xab in 1734 als onafhankelijk koninkrijk af aan de Spaanse Bourbon-prins Don Carlos in ruil voor het Hertogdom Parma en Piacenza. Deze regeerde als Karel VII enige tijd over het rijk, maar stond het toen hij in 1759 als Karel III koning van Spanje werd af aan zijn zoon Ferdinand IV (als koning van Sicili\xc3\xab Ferdinand III geheten), de stamvader van het huis Bourbon-Sicili\xc3\xab._NEWLINE_Ferdinand regeerde als verlicht despoot, maar werd na de Franse Revolutie een fel tegenstander van de nieuwe republikeinse en democratische idee\xc3\xabn die de kop opstaken. Hij nam deel aan de Tweede Coalitieoorlog tegen Frankrijk, die echter dramatisch eindigde. Napels (niet Sicili\xc3\xab) werd in 1799 door de Franse revolutionaire troepen veroverd. Nog op 13 juni van datzelfde jaar heroverde Ferdinand echter de op 24 januari uit zijn land geschapen Parthenope\xc3\xafsche Republiek en liet vele republikeinen ter dood brengen.\n_START_SECTION_\nOnder Bonaparte en ondergang\n_START_PARAGRAPH_\nFerdinands "geheul" met Oostenrijk en Engeland irriteerde Napoleon Bonaparte echter. Na de Slag bij Austerlitz (2 december 1805) zond hij zijn broer Jozef Bonaparte eropuit om Napels te veroveren. Ferdinand vluchtte, waarop Napoleon Napels bij Frankrijk inlijfde. Op 30 maart 1806 verklaarde hij het echter onafhankelijk met Jozef als koning. Toen deze in 1808 koning van Spanje werd installeerde de Franse keizer zijn zwager Joachim Murat op de Napolitaanse troon. Murat verwierf een zekere populariteit door het afschaffen van het feodalisme en het invoeren van een uniform wetstelsel._NEWLINE_Na de val van Napoleon werd Ferdinand (als Ferdinand I) door het Congres van Wenen (1815) op de troon hersteld van wat nu het Koninkrijk der Beide Sicili\xc3\xabn heette. De Bourbons regeerden op zeer reactionaire wijze, hetgeen meermaals tot opstanden leidde. Giuseppe Garibaldi wist het land door de slechte politieke en economische situatie die er heerste in 1860 eenvoudig te veroveren. Zowel Napels als Sicili\xc3\xab spraken zich in een plebisciet met overweldigende meerderheid uit v\xc3\xb3\xc3\xb3r aansluiting bij Pi\xc3\xabmont-Sardini\xc3\xab. In 1861 ging de staat op in het nieuwe koninkrijk Itali\xc3\xab onder de Sardijnse koning Victor Emanuel II.'