b"\n_START_ARTICLE_\nOtto I van Nassau\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nOtto was de derde zoon van graaf Hendrik II \xe2\x80\x98de Rijke\xe2\x80\x99 van Nassau en Machteld van Gelre en Zutphen, de jongste dochter van graaf Otto I van Gelre en Zutphen en Richardis van Beieren. Hij wordt voor het eerst vermeld in een oorkonde uit 1247._NEWLINE_Otto volgde v\xc3\xb3\xc3\xb3r 1251 zijn vader op, samen met zijn broer Walram II. Ze verkregen in 1251 van rooms-koning Willem stadsrechten voor de plaats Herborn._NEWLINE_Walram en Otto verdeelden op 16 december 1255 hun graafschap met de rivier de Lahn als grens. Het verdelingsverdrag staat tegenwoordig bekend als de Prima divisio. Het gebied ten noorden van de Lahn: de heerlijkheden Siegen, Dillenburg, Herborn, Tringenstein, Neukirch en Emmerichenhain, een deel van de Kalenberger Zent (ambt Kalenberg) en de proosdijen Dietkirchen en (Bad) Ems, werd toegewezen aan Otto. De Burcht Nassau en onderhorigheden (Dreiherrische), de ambten Miehlen en Sch\xc3\xb6nau (Klooster Sch\xc3\xb6nau bij Str\xc3\xbcth \xc3\xbcber Nast\xc3\xa4tten) alsmede het Vierherrengericht, de Burcht Laurenburg, de Esterau (dat in gezamenlijk bezit was met de graven van Diez) en de leengoederen in Hessen, bleven gezamenlijk bezit._NEWLINE_De bescherming en handhaving van zijn rechten in zijn land was voor Otto niet altijd gemakkelijk, vooral niet in een tijd waarin de macht van de opperste beschermheer in het rijk diep gezonken was. Geschillen met de heren van Westerburg en de graven van Sayn over prerogatieven in het Westerwald, en met de heren van Greifenstein en de heren van Dernbach over verschillende landsheerlijke bevoegdheden, leidden veelvuldig tot vetes en strijd. De details van het verloop van deze vetes zijn niet bekend. In zijn strijd met de aartsbisschop van Trier verloor Otto de voogdijen over Koblenz en Bad Ems._NEWLINE_Onduidelijk blijft ook Otto's relatie met Siegfried van Westerburg, de aartsbisschop van Keulen. Otto sloot op 8 april in 1277 een verbond met verscheidende heren in Westfalen om oorlog tegen de aartsbisschop te voeren. Maar Otto was een bondgenoot van de aartsbisschop in de Limburgse Successieoorlog._NEWLINE_Het streven van Otto om de rijke schenkingen van zijn vader aan de Duitse Orde te verminderen of deze althans niet conform de wens van de orde te vermeerderen zorgde ervoor dat hij in 1285 als berover van de goederen van de orde werd aangeduid, in de ban werd geslagen, en zijn land onder interdict werd gelegd, totdat het jaar daarop het geschil geschikt werd._NEWLINE_Otto stichtte v\xc3\xb3\xc3\xb3r 1287 de kapel te Feldbach. \xca\xbbOttho comes de Nassawen \xe2\x80\xa6 cum uxore nostra Agnete nec non Henrico nostro primogenito\xca\xbc bevestigden de schenking van \xca\xbbbonorum in Hasilbach et Aldindorph\xca\xbc aan Klooster Altenberg bij Wetzlar door \xca\xbbmatrem nostram Methildim comitissam bone mem \xe2\x80\xa6 cum sorore nostra Katherina ibidem locata\xca\xbc in een oorkonde gedateerd 3 mei 1289. Dit is de laatste vermelding van Otto, in een oorkonde gedateerd 19 maart 1290 wordt hij als overleden aangemerkt. Hij werd begraven in Klooster Altenberg. Hij werd opgevolgd door zijn zoons Hendrik, Emico en Johan."