b'\n_START_ARTICLE_\nAntoni Radziwi\xc5\x82\xc5\x82\n_START_PARAGRAPH_\nAntoni Henryk vorst Radziwi\xc5\x82\xc5\x82 (Duits: Anton Heinrich Radziwill) (Wilna, 13 juni 1775 - Berlijn, 7 april 1833), hertog van Njasvizj en van Olyka, was een Pools-Pruisisch aristocraat, politicus, mecenas en daarnaast componist, cellist en zanger.\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nAntoni Radziwi\xc5\x82\xc5\x82 was de tweede zoon van Micha\xc5\x82 Hieronim Radziwi\xc5\x82\xc5\x82, woiwode van Wilna, en Helena Prze\xc5\xbadziecka. Hij studeerde sinds 1792 in G\xc3\xb6ttingen. In 1794 aan het hof van Frederik Willem II genodigd, leerde hij prinses Louise kennen, een nicht van Frederik de Grote. Het paar trouwde op 17 maart 1796._NEWLINE_Radziwi\xc5\x82\xc5\x82 ijverde naar het herstel van een koninkrijk Polen op het grondgebied van de provincie Zuid-Pruisen, maar zijn streven naar een nieuwe Poolse staat in personele unie met Pruisen vond bij zijn landgenoten weinig bijval. Concrete Pruisische plannen in deze richting liepen op niets uit door de nederlaag in de Slag bij Jena en Auerstedt (1806). Toen Pruisen op het Congres van Wenen (1815) het Poolse Groothertogdom Posen kreeg toebedeeld, werd Radziwi\xc5\x82\xc5\x82 stadhouder van deze provincie. In deze overwegend adviserende functie steunde hij de Poolse zaak zoveel hij kon, maar bereikte hij geen grote veranderingen._NEWLINE_Zijn politieke carri\xc3\xa8re, al eerder ondermijnd door de vruchteloze onderhandelingen over een huwelijk tussen zijn dochter Elisa en prins Wilhelm van Pruisen, kwam tot een einde in de Novemberopstand van 1830-1831. Hij verloor - mede door de rol die zijn broer Micha\xc5\x82 Gedeon in de opstand speelde - in 1831 zijn stadhouderspost en werd in 1833 uit de overheidsdienst ontslagen. Hij stierf nog datzelfde jaar._NEWLINE_Bekender dan om zijn weinig succesvolle politieke loopbaan is Radziwi\xc5\x82\xc5\x82 als mecenas en (ongeschoold) musicus. Hij onderhield banden met grote kunstenaars als Niccol\xc3\xb2 Paganini, Johann Wolfgang von Goethe, Fr\xc3\xa9d\xc3\xa9ric Chopin en Ludwig van Beethoven. Zelf zong hij niet onverdienstelijk, speelde hij goed cello en componeerde hij enkele werken die in vakkringen veel aandacht kregen, met name zijn toneelmuziek op Goethes Faust. Ook schreef hij liederen met piano en cello en met gitaar en cello.'