b'\n_START_ARTICLE_\nEntelechie\n_START_PARAGRAPH_\nEntelechie, van het Oudgrieks \xe1\xbc\x90\xce\xbd\xcf\x84\xce\xb5\xce\xbb\xce\xad\xcf\x87\xce\xb5\xce\xb9\xce\xb1, entelecheia, is een woord dat oorspronkelijk door Aristoteles werd gebruikt. Hij benoemde de menselijke ziel ermee als eerste werkelijkheid van het natuurlijke lichaam. Hij ontwikkelde een theorie, die algemeen bekend is als de Leer van de Vier Oorzaken, en koppelde de entelechie daarin aan de causa finalis of doeloorzaak. Deze is belangrijker dan de drie andere mogelijke oorzaken: de stoffelijke oorzaak, de vormgevende oorzaak en de werkende oorzaak. De causa finalis was zelfs voor Aristoteles goddelijk, daar ze planmatig en steeds gericht was naar een doel, dat uiteindelijk het Goede moest zijn._NEWLINE_Entelechie is uit drie delen samengesteld: en-tel-echeia, \xe1\xbc\x90\xce\xbd en in, \xcf\x84\xce\xad\xce\xbb\xce\xbf\xcf\x82 telos ziel en \xe1\xbc\x94\xcf\x87\xce\xb5\xce\xb9\xce\xb1 echeia van \xe1\xbc\x94\xcf\x87\xce\xb5\xce\xb9\xce\xbd echein hebben of houden._NEWLINE_Hans Driesch (1867 \xe2\x80\x93 1941) zou de entelechie later in zijn biologisch onderzoek gebruiken voor een mogelijke doelgerichte onstoffelijke kracht of prikkel binnen het organisme. Driesch maakte de entelechie daarmee een onderdeel van de evolutiebiologie. Hij wordt meestal als levensfilosoof aangeduid.'