b'\n_START_ARTICLE_\nEriopexis\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nEriopexis-soorten zijn epifytische orchidee\xc3\xabn met zeer korte rizomen, korte, samengedrukte stengels dicht bebladerd met stompe, lijnlancetvormige bladeren en een korte bloemstengel met \xc3\xa9\xc3\xa9n of twee grote bloemen._NEWLINE_De bloemen hebben een smal bovenste kelkblad en twee bredere laterale kelkbladen, die met elkaar en met de voet van het gynostemium gefuseerd zijn tot een breed mentum. De kroonbladen zijn smaller dan de kelkbladen. De bloemlip is verborgen tussen de kelkbladen, is drielobbig, met centraal een behaarde callus. Het gynostemium is kort.\n_START_SECTION_\nHabitat en verspreiding\n_START_PARAGRAPH_\nEriopexis-soorten groeien op bemoste bomen in koelere, schaduwrijke montane regenwouden. Ze komen voornamelijk voor in Nieuw-Guinea en op de Filipijnen.\n_START_SECTION_\nTaxonomie\n_START_PARAGRAPH_\nHet geslacht Eriopexis werd voorheen geclassificeerd als de sectie Eriopexis van het geslacht Dendrobium. Het is in 1981 tot geslacht gepromoveerd door Brieger._NEWLINE_Het geslacht telt in de meest recent geaccepteerde taxonomie zes soorten. De typesoort is Eriopexis schlechteri.'