b'\n_START_ARTICLE_\nGoldwater rule\n_START_SECTION_\nDefinitie\n_START_PARAGRAPH_\nHoofdstuk 7, dat verscheen in de eerste uitgave van de APA\'s Principes van Medische Ethiek in 1973, is nog effectief in 2017 en luidt (vertaald naar het Nederlands):_NEWLINE_Soms wordt psychiaters een mening gevraagd over een individu die in de publieke aandacht is gekomen of die informatie over zichzelf heeft onthuld door middel van publieke media. In zulke omstandigheden mag een psychiater zijn of haar deskundigheid op het gebied van psychiatrische aangelegenheden in het algemeen met het publiek delen. Echter is het onethisch voor een psychiater om een professionele mening te geven, tenzij hij of zij een onderzoek heeft uitgevoerd en een gepaste machtiging heeft verkregen voor het geven van zo\'n verklaring.\n_START_SECTION_\nAmerikaanse Vereniging van Psychologen\n_START_PARAGRAPH_\nDe Ethische Code van de Amerikaanse Vereniging van Psychologen, een andere organisatie dan de_NEWLINE_Amerikaanse Vereniging van Psychiaters, steunt een vergelijkbare regel. In antwoord op een artikel in de New York Times "Moeten therapeuten presidentskandidaten analyseren?" in 2016, publiceerde voorzitter Susan H. McDaniel een brief in genoemd blad, waarin zij stelde:_NEWLINE_"Vergelijkbaar met de Goldwater Rule van de psychiaters, spoort onze ethische code psychologen aan om voorzorgsmaatregelen te treffen, zodat welke verklaringen zij dan ook aan de media geven, "die gebaseerd zijn op hun vakkennis, training en ervaring en overeenkomen met toepasselijke psychologische literatuur en praktijk"._NEWLINE_Op geen enkele wijze mag er de suggestie worden gewekt dat er een relatie is aangegaan met mensen die in de publieke belangstelling staan, kandidaat-politici inbegrepen._NEWLINE_Om meningen te geven over psychologische karakteristieken moeten psychologen een onderzoek verrichten, dat "adequaat is om beweringen en conclusies te ondersteunen". Met andere woorden, onze ethische code zegt dat psychologen geen diagnose in de media moeten afgeven van een levende publieke figuur, die zij niet zelf hebben onderzocht.'