b"\n_START_ARTICLE_\nLive At The Fillmore East\n_START_SECTION_\nMuziek\n_START_PARAGRAPH_\nOp dit livealbum staan oude blues- en rock & roll nummers en een aantal eigen composities die vooral geschreven zijn door zanger/gitarist Alvin Lee. De muziek op dit livealbum is ruiger en harder dan op de studioalbums en de band improviseert meer, waarbij het vingervlugge gitaarspel de hoofdrol speelt. De meeste nummers hebben lange solo\xe2\x80\x99s, waaronder een drumsolo in het nummer the Hobbit.  Het studioalbum Cricklewood green is enkele maanden na dit live album uitgebracht en sommige nummers die een plekje op dat album hebben gekregen, staan ook al op dit live album (Love like a man, Working on the road en 50.000 Miles beneath my brain). Help me, Spoonful en I can \xe2\x80\x99t keep from crying sometimes stonden ook op het eerste studioalbum uit 1967. _NEWLINE_Good morning little schoolgirl is opgenomen door Sonny Boy Williamson I in 1937 en later gespeeld door onder anderen Muddy Waters, Johnny Winter en de Yardbirds. Help me is geschreven door de blueszanger Alex Miller, (artiestennaam Sonny Boy Williamson II) samen met Willie Dixon en Ralph Bass. Dit nummer werd voor het eerst uitgevoerd in 1963. I can\xe2\x80\x99t keep from crying sometimes is in 1966 geschreven door sessiemuzikant Al Kooper, die in de jaren zestig onder meer speelde met Bob Dylan en Blood Sweat and Tears. I'm Going Home was het succesnummer van Ten Years After op het Woodstock Festival._NEWLINE_Sweet little sixteen is in 1958 bekend geworden door de rock & roll zanger Chuck Berry en later gecoverd door the Beatles. Roll over Beethoven is ook geschreven door Chuck Berry en was later een succes van Electric Light Orchestra. Spoonful is geschreven door de Amerikaanse bluesartiest Willie Dixon en is in 1966 uitgevoerd door Cream en in 2015 door Joe Bonamassa.\n_START_SECTION_\nAlbum\n_START_PARAGRAPH_\nDit album is opgenomen op 27 en 28 februari 1970 in de Fillmore East concerthal in New York. De band heeft eenmaal opgereden op vrijdag 27 februari en tweemaal (middag en avond) op zaterdag 28 februari. De opnames hebben plaatsgevonden voordat het studioalbum Cricklewood green later in dat zelfde jaar is opgenomen. De band zat toen op het hoogtepunt van haar muzikale loopbaan. Het was een half jaar na het Woodstock Festival (15 tot en met 18 augustus 1969) en voor het Isle of Wight festival (26 tot en met 31 augustus 1970). Op beide festivals heeft Ten Years After een succesvol optreden verzorgd.  Fillmore East was een beroemde concerthal, die in 1968 is opgericht door concertpromotor Bill Graham en in 1971 is be\xc3\xabindigd. In die korte periode hebben er veel beroemde bands opgetreden. Er zijn live albums opgenomen van onder meer Jimi Hendrix, the Allman Brothers en Frank Zappa. _NEWLINE_Ten Years After heeft het album zelf geproduceerd, met hulp van geluidstechnicus Eddie Kramer, die ook veel heeft samengewerkt met Jimi Hendrix. Het album is gemixd en remasterd in de Abbey Road Studios in Londen. Het album is ge-remasterd door Peter Mew en de co\xc3\xb6rdinator was Nigel Reeve. De Compact Disk is uitgebracht op 16 juli 2001 op Capitol Records. De hoes van het originele album wijkt af van de latere uitvoeringen. Op de voorkant van de oorspronkelijke Europese hoes staat een (vage) portretfoto met de gezichten van de bandleden. Op de voorkant van latere versies staat een zwart-wit foto van de bandleden die zitten op een paar grote boomtakken. De hoes is ontworpen door Phil Smee en de foto\xe2\x80\x99s zijn gemaakt door Herb Staehr.\n_START_SECTION_\nOntvangst\n_START_PARAGRAPH_\nCriticus Hal Horowitz van de site AllMusic schreef in zijn recensie onder meer: This superbly recorded double disc (the original engineer was Eddie Kramer, best-known for his work with Hendrix) captured over a weekend worth of dates in February 1970 at the venerable New York City venue catches the Brit boogie quartet at the peak of their powers.  AllMusic waardeerde dit album met vier sterren (maximaal vijf)."