b'\n_START_ARTICLE_\nPolitieke Partij Radikalen\n_START_SECTION_\nV\xc3\xb3\xc3\xb3r 1968\n_START_PARAGRAPH_\nDe vorming van de PPR hangt samen met de vorming van het centrum-rechtse kabinet-De Jong en het Christen-Democratisch App\xc3\xa8l._NEWLINE_Vlak voor de Tweede-Kamerverkiezingen van 1967 verklaarden de leiders van de Katholieke Volkspartij, Norbert Schmelzer, de Anti-Revolutionaire Partij, Barend Biesheuvel en de Christelijk-Historische Unie, Jur Mellema, officieel dat de drie partijen intensief zouden gaan samenwerken. Deze samenwerking zou in 1974 uiteindelijk leiden tot de vorming van het CDA. Na de verkiezingen van 1967 begonnen KVP, ARP en CHU formatiebesprekingen met de VVD, hetgeen uiteindelijk zou leiden tot de vorming van het kabinet-De Jong. Hiermee werd de hoop van de linkerflank van de ARP en de KVP op samenwerking met de Partij van de Arbeid de bodem ingeslagen._NEWLINE_In maart 1967 vormde zich een groep "spijtstemmers" binnen de ARP, die verklaarden spijt te hebben van hun stem op de ARP nu er een keuze voor samenwerking met de VVD gemaakt was. Zij publiceerden een advertentie in Trouw, gericht aan het bestuur van de ARP. Zij stelden dat door de samenwerking met de VVD de evangelisch-radicale koers die de ARP beleden had niet tot uitvoering zou komen. Sinds april kwamen deze spijtstemmers regelmatig bijeen met progressieve dissidenten binnen de KVP in het American Hotel. Zo werd de Americain groep gevormd. Onder anderen oud-KVP-premier Jo Cals en toekomstig CDA-premier Ruud Lubbers behoorden hiertoe, ook Wilhelm de Gaay Fortman, een prominent anti-revolutionair, en zijn zoon Bas de Gaay Fortman. In mei richtten ze formeel de Werkgroep Christen-Radicalen op, die gericht was op het steunen van progressieve ontwikkelingen binnen de ARP en de KVP. De groep was redelijk succesvol in de KVP, die na de verloren verkiezingen van 1967 op zoek was naar een nieuw profiel.\n_START_SECTION_\n1968\xe2\x80\x931977\n_START_PARAGRAPH_\nOp 27 april 1968 verliet een aantal katholieke Radicalen hun partij en vormde de Politieke Partij Radikalen. Andere prominente radicalen zoals Lubbers en Cals bleven bij de KVP. Onder de oprichters van de PPR bevond zich voormalig KVP-minister van Volkshuisvesting Pieter Bogaers en ook vier leden van de KVP-Tweede-Kamerfractie die nu de KVP verlieten, namelijk Jacques Aarden, Paul Janssen, Annie Kessel en Harry van Doorn. Deze laatste, toen voorzitter van de KRO, verliet de Tweede Kamer. De drie anderen bleven in de Kamer als nieuwe fractie met de naam Groep-Aarden. Verschillende "spijtstemmers" uit de ARP, zoals Bas de Gaay Fortman, sloten zich aan bij de partij. Oud-minister Pieter Bogaers, afkomstig uit de KVP, werd de eerste voorzitter._NEWLINE_De partij werkte intensief samen met de PvdA, later ook met de kleine linkse Pacifistisch Socialistische Partij (PSP) in het Progressief Akkoord (PAK). Vanaf 1971 was er ook samenwerking met de progressief-liberale Democraten 66. Bij de verkiezingen van 1971 en 1972 hadden PvdA, D\'66 en PPR een gedeeltelijk gezamenlijk programma en stelden zij het Schaduwkabinet-Den Uyl samen. Op lokaal en provinciaal niveau deden PvdA, PPR en PSP vaak met gezamenlijke lijsten mee aan verkiezingen. De PSP verliet het PAK v\xc3\xb3\xc3\xb3r de verkiezingen van 1971._NEWLINE_Bij de Tweede Kamerverkiezingen van april 1971 behaalde de PvdA 39 zetels (een winst van twee ten opzichte van 1967), maar de PPR slechts twee. Jacques Aarden werd fractievoorzitter. Verscheidene prominenten verlieten de partij omdat ze vonden dat deze gefaald had._NEWLINE_Bij de vervroegde Tweede Kamerverkiezingen van november 1972, na de val van het kabinet-Biesheuvel I, was Bas de Gaay Fortman lijsttrekker. Onder zijn leiding behaalde de PPR een spectaculaire verkiezingswinst, ze steeg van twee naar zeven zetels. De progressieve partijen PvdA, D\'66 en PPR werden met 56 zetels het grootste politieke blok in de Tweede Kamer en vormden het extraparlementaire kabinet-Den Uyl samen met individuele progressieven uit de ARP en de KVP, onder wie Jaap Boersma, W. de Gaay Fortman, Dries van Agt en Ruud Lubbers. De PPR leverde drie bewindslieden, ministers Harry van Doorn (Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk) en Boy Trip (minister zonder portefeuille voor wetenschapsbeleid), en staatssecretaris Michel van Hulten op Verkeer en Waterstaat. De Gaay Fortman werd fractievoorzitter._NEWLINE_In het kabinet was de PPR een voortrekker op het gebied van natuur en milieu. Zo ging de afsluiting van de Oosterschelde niet door omdat de Radikalen dreigden de regering te verlaten. Het peperdure compromis van een open pijlerdam bleek later een gouden greep, die de Nederlandse waterbouw vele buitenlandse opdrachten opleverde. Ook dreef de PPR, toen als enige partij tegen kernenergie door, dat het Reactor Centrum Nederland werd verbreed tot een energie-onderzoekscentrum.\n_START_SECTION_\nNa 1989\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1989 initieerde de PSP samenwerkingsgesprekken tussen de PPR, CPN en PSP. Hun initiatief werd ondersteund door een open brief ondertekend door prominenten uit de vakbeweging en de milieubeweging en uit de wereld van de kunsten. Onder invloed van de val van het kabinet-Lubbers II werd GroenLinks gevormd. Bij de Tweede Kamerverkiezingen 1989 deed onder de naam GroenLinks een gezamenlijke lijst mee van PPR, CPN, PSP en Evangelische Volkspartij, een expliciet progressief-christelijke partij. PPR-leider Ria Beckers was lijsttrekker en werd de eerste fractievoorzitter. In 1991 hief de PPR zich op._NEWLINE_Toch was er ook onvrede over de vorming van GroenLinks: het enige Europees Parlementslid van GroenLinks, oud-PPR voorzitter Herman Verbeek, stelde zich sinds 1991 onafhankelijk op van de partij en weigerde zijn zetel halverwege de termijn op te geven voor een lid van de PSP, zoals wel bij zijn verkiezing was afgesproken. Hij nam in 1994 deel aan de Europese Parlementsverkiezingen voor De Groenen, zonder een zetel te behalen._NEWLINE_De PPR heeft wat libertaire idee\xc3\xabn en groene idealen een grote invloed op GroenLinks achtergelaten, met name haar groene idealen blijven belangrijk. Behalve Bram van Ojik, oud-PPR voorzitter en oud-fractievoorzitter van GroenLinks, zijn slechts weinig prominente en niet prominente oud-PPR-leden nog landelijk actief voor GroenLinks.\n_START_SECTION_\nNaam\n_START_PARAGRAPH_\nDe naam Politieke Partij Radikalen verwijst naar de christelijk radicale idealen van de oprichters. Omdat zij echter ook open wilden staan voor niet-christenen verwees de naam niet naar het christendom.\n_START_SECTION_\nIdeologie en standpunten\n_START_PARAGRAPH_\nDe PPR heeft een beginselprogramma gehad en baseerde haar verkiezingsprogramma\'s op actuele thema\'s. Al gedurende de jaren 70 schoof de partij op in de richting van de PSP en net als die partij raakte de PPR sterk onder de invloed van het Nieuw Linkse gedachtegoed. Sinds 1981 noemde de partij zichzelf non-conformistisch, libertair, radicaal, ecologisch en solidair. _NEWLINE_Alhoewel opgericht door progressieve christenen heeft de partij altijd een directe relatie tussen geloof en politiek afgewezen. Tot midden jaren 70 had de partij sterke banden met de katholieke vakbeweging._NEWLINE_Kenmerkend voor de PPR is haar nadruk op post-materi\xc3\xable thema\'s als milieubescherming, ontwikkelingssamenwerking, democratisering van de economie en de samenleving, en nucleaire ontwapening in Nederland. De partij kon later gezien worden als een vroege Groene Partij. Eind jaren 70 werd kleinschaligheid een belangrijk thema. De partij streefde naar een balans tussen individu en solidariteit: zowel het individualisme als opgelegde solidariteit werden afgewezen, daarvoor in de plaats stelde men dat solidariteit en menselijke gelijkwaardigheid het beste gedijen, op kleine en overzichtelijke schaal.\n_START_SECTION_\nElectoraat\n_START_PARAGRAPH_\nHet PPR-electoraat bestond voornamelijk uit jonge, hoog opgeleide stemmers met een katholieke, liberale en/of protestantse achtergrond. Deze groepen waren vooral geconcentreerd in de westelijke en zuidelijke provincies.\n_START_SECTION_\nStructuur\n_START_PARAGRAPH_\nHet hoogste orgaan binnen de PPR was het congres dat eens per jaar bijeenkwam. Het koos het partijbestuur en besliste over de volgorde van kandidaten voor lijsten van de Eerste, de Tweede Kamer en het Europees Parlement. Daarnaast had het het laatste woord over het partijprogramma. Verder was er een partijraad en heetten de plaatselijke afdelingen " Actiecentra".\n_START_SECTION_\nGelieerde organisaties\n_START_PARAGRAPH_\nDe PPR publiceerde haar eigen blad: tussen 1968 en 1972 en 1982 en 1990 Radikalenkrant en tussen 1973 en 1981 de PPR aktiekrant PPRAK._NEWLINE_De politieke jongerenorganisatie van de PPR was de Politieke Partij Radikalen Jeugd PPRJ, die in 1991 met de Pacifistisch Socialistische Jongerengroepen fuseerde tot DWARS._NEWLINE_Sinds de jaren 80 werkte het wetenschappelijk bureau van de PPR samen met de wetenschappelijke bureaus van de PSP en de CPN, samen publiceren ze De Helling sinds 1985. De Rode Draad werd ook sinds 1985 uitgebracht als een blad voor lokale vertegenwoordigers van de PPR, PSP en de CPN.\n_START_SECTION_\nRelaties met andere partijen\n_START_PARAGRAPH_\nSamenwerking is altijd een belangrijk thema voor de PPR geweest, de partij is immers opgericht als een partij voor progressieve christenen, gericht op samenwerking met de PvdA; later is de partij met andere klein-linkse partijen gefuseerd tot GroenLinks._NEWLINE_Tussen 1971 en 1977 waren de relaties tussen PPR, PvdA en D66 erg goed. De partijen werkten samen binnen het Progressief Akkoord. Ze vormden een schaduwkabinet en later de kern van het kabinet-Den Uyl. Na de verkiezingen van 1977, die voor de PPR heel slecht verliepen, verbraken de PPR en de PvdA hun relatie._NEWLINE_De relatie met de CPN en de PSP was in de jaren zeventig slecht, doordat de PPR een niet-socialistische partij was. Toen de PPR haar programma radicaliseerde in 1988 , verbeterde de relatie met de PSP en de CPN. Zo werkten de partijen vaak lokaal en in Europa samen met gezamenlijke lijsten en fracties. In 1991 leidde dit tot de vorming van GroenLinks.\n_START_SECTION_\nInternationale samenwerking\n_START_PARAGRAPH_\nSinds 1985 werkte de PPR samen met andere groene en radicaal-linkse partijen in organisaties als de Green Radical Alternative European Link, voorlopers van de Europese Federatie van Groene Partijen.\n_START_SECTION_\nInternationale vergelijking\n_START_PARAGRAPH_\nAls een vroege groene partij lijkt de PPR op de Values Party uit Nieuw-Zeeland. Als een groene partij opgericht door progressieve christenen lijkt de PPR sterk op AGaLev.'