b"\n_START_ARTICLE_\nDepersonalisatiestoornis\n_START_SECTION_\nBehandeling\n_START_PARAGRAPH_\nEr is nog niet veel onderzoek gedaan naar behandeling van de depersonalisatiestoornis. Wel zijn er veelbelovende resultaten geboekt met de behandeling van de depersonalisatiestoornis als ware het een angststoornis. Recente opvattingen suggereren namelijk dat de depersonalisatiestoornis meer kenmerken vertoont van een angststoornis dan van een dissociatieve stoornis. De opvatting gaat ervan uit dat angst voor symptomen van depersonalisatie leidt tot spanning en vermijdingsgedrag, waardoor juist deze symptomen blijven opkomen. In 2011 is een protocollaire behandeling van de depersonalisatiestoornis gepubliceerd welke gebaseerd is op deze recente inzichten (Bar & Van Minnen, 2011).Volgens DSM-V is de depersonalisatiestoornis echter een dissociatieve stoornis en een gevolg van een trauma in de kindertijd. Tevens is de depersonalisatiestoornis recidiverend en persistent. Dit in tegenstelling tot depersonalisatie als symptoom. In DSM-V wordt nog geen duidelijke behandeling gegeven voor de depersonalisatiestoornis.  Pati\xc3\xabnten kunnen erg lijden aan de depersonalisatie/derealisatieklachten._NEWLINE_Het plotseling stoppen met het gebruik van bepaalde soorten drugs, medicijnen (benzo's), ecstasy en (langdurig) gebruik van veel alcoholische drank kan in ernstige gevallen leiden tot een (korte) depersonalisatiestoornis, zoals bij b.v. opsluiting in een politiecel. Men heeft dan geen beschikking tot het middel en de opsluiting maakt het erger."