b'\n_START_ARTICLE_\nProstitutie in Gent\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1830 waren er verspreid over Gent dertien geautoriseerde rendez-vous-huizen (bordelen). Hier werden de kamers per dag of per uur verhuurd. Een groot deel van de prostituees verkoos om in een stad te werken waarvan ze niet afkomstig waren. Velen kwamen van het platteland en kozen Gent als nieuwe woonplaats.\n_START_SECTION_\nMaatschappelijke relevantie\n_START_PARAGRAPH_\nHet Glazen Straatje is de voornaamste prostitutiebuurt van Gent. Vanuit een stedenbouwkundig perspectief kan het Glazen Straatje worden opgevat als een heterotopie. Het is de ruimte binnen de stad waar de maatschappelijke normen, die in de andere stedelijke ruimte gerespecteerd worden, vervagen: het is een ruimte van transgressie. Zodoende functioneert het Glazen Straatje als een counter-site ten opzichte van de overige stedelijke ruimte. Dit begrip van \xe2\x80\x98een ruimte van transgressie\xe2\x80\x99 sluit nauw aan bij de opvattingen van de Vlaamse architect Wim Cuyvers over publieke ruimte. Het zijn plekken die ontsnappen aan de controle van het bestuur: publieke ruimte waar iedereen terechtkan. Het is een gemeenplaats in de oorspronkelijke betekenis van het woord (een gemeenschappelijke plaats). Dergelijke ruimtes acht Cuyvers noodzakelijk binnen een samenleving._NEWLINE_Vanuit humanitair perspectief is het een plek waar buitenlandse vrouwen uitgebuit worden door pooiers. Het wordt gedoogd door het stadsbestuur, dat de pooiers en de illegale activiteiten kent maar te weinig doet om de wetgeving toe te passen. Bij geweld komt de overheid in actie, niet bij financi\xc3\xable uitbuiting van de sekswerkers.'