b'\n_START_ARTICLE_\nKonstantin Rokossovski\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nZijn geboortedorp is onbekend. Sommige bronnen stellen dat hij geboren is in Warschau, anderen dat het Velikije Loeki bij Pskov in Noord-Rusland was en dat zijn familie kort daarna verhuisd is naar Warschau._NEWLINE_De familie Rokossowski was een Poolse adellijke familie die vele cavaleristen voortbracht. Zijn adellijke afkomst werd in de Sovjet-Unie verzwegen. Men legde de nadruk op het feit dat Konstantins vader een spoorwegarbeider in Rusland was. De moeder van Rokossovski was etnisch Russisch. _NEWLINE_Hij werd met veertien jaar een wees en moest werken om in zijn levensonderhoud te voorzien. Hij begon in een sokkenfabriek. Later werd hij leerling-steenhouwer. Dit feit zou de communistische regering gebruiken als propaganda. Beweerd werd dat Rokossovski geholpen had om Warschaus Poniatowskibrug te bouwen. Rokossovski besloot om zijn naam te russificeren. Hij veranderde het patroniem Ksaverovitsj in Konstantinovitsj. Hij hoopte dat deze verandering zijn carri\xc3\xa8re in de Sovjet-Unie zou vergemakkelijken.\n_START_SECTION_\nVroege militaire carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nToen de Eerste Wereldoorlog uitbrak in 1914, ging Rokossovski bij het Russische leger. Hij diende als een officier in bij de dragonders. In 1917 werd hij lid van de Bolsjewistische Partij en kort daarna het Rode Leger. Tijdens de Russische Burgeroorlog werd hij commandant. Tijdens campagnes tegen het Witte Leger van Aleksandr Koltsjak kreeg Rokossovski de hoogste militaire decoratie, de Orde van de Rode Banier. In 1922 nam hij deel aan de Pools-Russische oorlog._NEWLINE_Na de Russische Burgeroorlog studeerde Rokossovski aan de Froenze Militaire Academie en werd een cavaleriebevelhebber in het Rode Leger. Tijdens de jaren \'20 werd zijn divisie gestationeerd in de Mongoolse Volksrepubliek. In 1929 nam hij met instemming van de Chinese overheid deel aan het verdedigen van de Chinese Oostelijke Spoorweg tegen krijgsheren. In de vroege jaren 30 was Rokossovski een van de eerste om zich de mogelijkheden van een gepantserde aanval te realiseren. Hij pleitte voor een sterke gepantserde kern voor het Rode Leger. Het verdedigen van dit idee bracht hem in conflict met veel van de bevelhebbers van de oude stempel, vooral Semjon Boedjonny, die nog steeds liever cavalerietactieken zag. Het was wegens dit dat hij beschuldigd werd tijdens de zuiveringen.\n_START_SECTION_\nDe Tweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nToen de Duitse inval begon in juli 1941, werd Rokossovski commandant van het 16e Leger, gestationeerd bij Smolensk. Tijdens de bittere gevechten in de winter van 1941 speelde Rokossovski een belangrijke rol in de verdediging van Moskou._NEWLINE_Begin 1942 werd Rokossovski overgeplaatst naar het Brjanskfront. Hij commandeerde de rechterflank van het Sovjetleger bij de terugtocht naar de Don en Stalingrad. Tijdens de Slag om Stalingrad commandeerde Rokossovski het Donfront en leidde de noordelijke vleugel van Sovjetaanval om het Zesde Leger van Paulus te omsingelen en vervolgens te vernietigen. In 1943 werd hij bevelhebber van het Centrale Front. In datzelfde jaar leidde Rokossovski met succes defensieve acties bij Koersk, en leidde toen de aanval ten westen van Koersk die de laatste belangrijkste Duitse aanval aan het oostfront versloeg. Daarna werd hij overgeplaatst naar het Eerste Wit-Russische Front, dat hij commandeerde tijdens de Sovjetaanval door Wit-Rusland en Polen. Hij voerde Operatie Bagration aan, die de Sovjetlegers in 1944 aan de oostoever van de Wisla tegenover Warschau bracht. Hiervoor kreeg hij de titel Maarschalk van de Sovjet-Unie._NEWLINE_In een beroemd incident tijdens de voorbereiding van Operatie Bagration, was Rokossovski het niet eens met Stalin. Stalin vroeg een aanval op \xc3\xa9\xc3\xa9n zwaartepunt, terwijl en Rokossovski in twee sectoren wilde aanvallen. Stalin gaf Rokossovski de opdracht om zich terug te trekken en erover na te denken. Dit herhaalde zich drie keer, maar telkens als de bevelhebber terugkeerde gaf hij hetzelfde antwoord: "twee fronten Kameraad Stalin, twee fronten." Na de derde keer zweeg Stalin, liep naar Rokossovski en legde een hand op zijn schouder. De gehele ruimte had verwacht dat Stalin Rokossovski zou degraderen door de epaulet van zijn schouder te trekken, maar in plaats daarvan zei Stalin: "Uw vertrouwen spreekt voor uw correct oordeel", en gaf bevel om de aanval volgens het plan van Rokossovski uit te voeren. De slag was succesvol en de reputatie van Rokossovski was verzekerd. Er waren maar weinig mensen, die Stalin durfden tegen te spreken en gezien het verleden van Rokossovski was dit incident opmerkelijk en zijn handelen buitengewoon moedig._NEWLINE_Terwijl de troepen van Rokossovski halt hielden op de oevers van de Wisla, brak in Warschau de Opstand van Warschau (augustus \xe2\x80\x93 oktober 1944) uit, geleid door het Poolse Binnenlandse Leger (Armia Krajowa) dat door de Poolse regering in ballingschap in Londen werd geleid. Aangezien het AK de bedoeling had om de stad te bevrijden voor de aankomst van de Sovjetlegers en zo te verhinderen dat er een communistische regering kwam, beval Stalin Rokossovski om Warschau niet aan te vallen, bevelen die hij opvolgde. Nadat de opstand door de Duitsers was neergeslagen nam het Rode Leger Warschau in januari 1945 alsnog in. Rokossovski werd hierna overgeplaatst naar het Tweede Wit-Russische Front. Dit front marcheerde door Oost-Pruisen en noordelijk Polen tot aan de monding van de Oder. Begin april schudde hij de hand van de Britse maarschalk Bernard Montgomery in Noord-Duitsland terwijl Zjoekov en Ivan Konev Berlijn aanvielen.\n_START_SECTION_\nNa de Tweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nNa het einde van de oorlog bleef Rokossovski bevelhebber van de Sovjettroepen in Noord-Polen en Duitsland. In oktober 1949 werd Rokossovski, naar eigen verzoek, Pools Minister van Nationale Defensie met als extra titel \'Maarschalk van Polen\'. In 1952 werd hij Voorzitter van de Afvaardiging van de Raad van Ministers van de Volksrepubliek Polen. Hoewel Rokossovski van naam Pools was, had hij al 35 jaar niet meer in Polen gewoond. Zelf heeft hij zich echter altijd Pools beschouwd en in alle Sovjet-enqu\xc3\xaates gaf hij \'Pool\' als etniciteit aan._NEWLINE_De meeste Polen beschouwden hem als een agent van Stalin, vooral omdat hij slecht Pools sprak, hij beval Poolse militairen zelfs om hem in het Russisch aan te spreken. Zoals Rokossovski het zei: "In Rusland ben ik Pool, in Polen ben ik Rus." Hij was verantwoordelijk voor vervolging van de onafhankelijkheidsbeweging in Polen en introduceerde de strafkampen voor de Poolse militairen die uit "onsocialistische" families kwamen. Hij dwong hen werk in gevaarlijke arbeidskampen te verrichten waaronder het werken in uranium- en steenkoolmijnen._NEWLINE_Hij werkte keihard om het Poolse leger een goede structuur te geven, vooral op het vlak van Parachutisten en marine. Tijdens de protesten van 1956 tegen de Sovjetbezetting, keurde Rokossovski het bevel goed om militaire eenheden tegen de demonstranten in te zetten. Volgens offici\xc3\xable schattingen werden als resultaat van deze actie 74 mensen gedood. Toen de Communistische hervormers probeerden aan de macht te komen, ging Rokossovski naar Moskou en probeerde Nikita Chroesjtsjov te overtuigen om militaire actie tegen Polen te ondernemen. Nadat de hervormers begonnen te onderhandelen met Moskou, verliet Rokossovski Polen. Hij keerde naar de Sovjet-Unie terug, die hem in ere herstelde. In juli 1957 benoemde Nikita Chroesjtsjov hem tot Afgevaardigde van het ministerie van Defensie en Bevelhebber van de Kaukasus. In 1958 werd hij inspecteur van het ministerie van defensie, een post die hij tot zijn pensionering in april 1962 bezette. Hij stierf in augustus 1968, op de leeftijd van 74 jaar, en ligt begraven op het Rode Plein in Moskou.'