b'\n_START_ARTICLE_\nIsle of Man TT 1987\n_START_SECTION_\nAlgemeen\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1987 vierde de Isle of Man TT haar tachtigste verjaardag. De hoofdrollen waren voor Joey Dunlop, die weer twee overwinningen aan zijn palmares toevoegde, en voor het weer, dat zo slecht was dat voor het eerst in de geschiedenis wedstrijden werden afgelast: de Production Class A TT en de Production Class C TT. De trainingen van vrijdag 29 mei moesten worden gestaakt door hevige regen en opkomende mist. De coureurs die zich nog op het circuit bevonden moesten zelfs met een auto worden opgehaald en naar de TT Grandstand worden begeleid.\n_START_SECTION_\nFormula One TT\n_START_PARAGRAPH_\nZes ronden (364\xc2\xa0km), tweetaktmotoren van 350- tot 500 cc, viertaktmotoren van 600- tot 1.000 cc._NEWLINE_Ook op zaterdagochtend was het weer nog slecht, maar het klaarde op en om 14.00 uur kon de Formula One TT onder zonnige omstandigheden van start gaan. Het leek er op dat Joey Dunlop een geduchte concurrent had gekregen in Phil Mellor, die tijdens de trainingen - officieus - een ronde van 118,03 mph had gereden, meer dan 15 seconden sneller dan het ronderecord. Dat gebeurde al op de eerste dag van de trainingsweek, maandag 25 mei. Op dinsdag reed Dunlop een nieuw officieel ronderecord: 19"17\'00, met een gemiddelde snelheid van 117,4\xc2\xa0mph. Mellor ging daar op donderdag weer overheen met 19"10\'8, slechts vier seconden boven het absolute ronderecord van Dunlop tijdens de Senior TT van 1984. Dunlop en Mellor waren beide fabrieksrijder: Dunlop voor Honda Racing Corporation met een een Honda RVF 750 en Mellor voor Suzuki met een Suzuki GSX-R 750. In de race was Mellor aanvankelijk ook de snelste: de eerste 12\xc2\xa0km ging hij tot bij Ballacraine aan de leiding. Daarna nam Dunlop het echter over, ondanks een veel te strak zittende kinband had hij na de eerste ronde al 22 seconden voorsprong, reed hij een nieuw ronde- en racerecord. Mellor werd wel tweede, voor Geoff Johnson met een Loctite-Yamaha._NEWLINE_De eerste tien finishers kregen punten voor het wereldkampioenschap wegrace, waarvan de Formula One TT deel uitmaakte. Van de belangrijke coureurs in dit wereldkampioenschap reden er slechts een klein aantal op het eiland Man: Joey Dunlop, Peter Rubatto, Paul Iddon, Anders Andersson en Phil Mellor, maar anderen boycotten de gevaarlijke Mountain Course, zoals Fred Merkel, Virginio Ferrari en Davide Tardozzi.\n_START_SECTION_\nSidecar TT Race A\n_START_PARAGRAPH_\nDrie ronden (182\xc2\xa0km) (gekleurde achtergrond: Formule 2-klasse)_NEWLINE_Mick Boddice won de eerste manche van de Sidecar TT ogenschijnlijk met gemak, maar toch ging het niet makkelijk. Bakkenist Don Williams had nog grote problemen omdat hij tijdens een race in Oulton Park in augustus 1986 beide benen had gebroken en al in de eerste ronde ging de koppeling stuk, waardoor Boddice in scherpe bochten zoals Ramsey Hairpin grote problemen had. Desondanks hadden ze op de finish meer dan een halve minuut voorsprong op het echtpaar Dennis en Julia Bingham. Dave Saville en Dave Hall wonnen met een 350cc-Yamaha de Formule 2-klasse.\n_START_SECTION_\nJunior 250 cc TT\n_START_PARAGRAPH_\nZes ronden (364\xc2\xa0km), alle motoren tot 250 cc._NEWLINE_Steve Hislop leidde de Junior 250 cc TT met een grote voorsprong, maar in de vijfde ronde viel zijn Yamaha stil bij Glen Helen en daarna kon het EMC-duo Eddie Laycock/Brian Reid zonder problemen naar de eerste twee podiumplaatsen rijden.\n_START_SECTION_\nSidecar TT Race B\n_START_PARAGRAPH_\nDrie ronden (182\xc2\xa0km) (gekleurde achtergrond: Formule 2-klasse)_NEWLINE_Lowry Burton nam al sinds 1979 deel aan de Sidecar TT, maar pas in 1986 won hij op 48-jarige leeftijd zijn eerste manche. Nu, als 49-jarige, werd hij de oudste TT-winnaar uit de geschiedenis door samen met plaatsgenoot (uit Carrickfergus) Pat Cushnahan de tweede manche op zijn naam te schrijven. Burton/Cushnahan waren in de laatste ronde bij Ballaugh nog in een hevig gevecht met Mick Boddice/Don Williams, maar die vielen enkele kilometers verder stil door technische problemen. Kenny Howles/Steve Pointer werden twee en daarmee ook totaalwinnaar over twee manches, nadat ze in de eerste race vijfde waren geworden. De Formule 2-race werd opnieuw gewonnen door Dave Saville/Dave Hall.\n_START_SECTION_\nFormula Two TT\n_START_PARAGRAPH_\nZes ronden (364\xc2\xa0km), tweetaktmotoren van 250- tot 350 cc, viertaktmotoren van 400- tot 600 cc._NEWLINE_Steve Hislop kreeg genoegdoening in de Formula Two TT, nadat hij in de Junior 250 cc TT was uitgevallen terwijl hij aan de leiding lag. Nu volgde hij aanvankelijk Brian Reid, die een flinke voorsprong had maar die bij Ramsey met bougieproblemen moest stoppen, waardoor Hislop aan de leiding kwam. Eddie Laycock reed de snelste ronde, zelfs een nieuw ronderecord  met 112,36\xc2\xa0mph, maar werd slechts tweede, een volle minuut voor Bob Heath.\n_START_SECTION_\nSenior TT\n_START_PARAGRAPH_\nVier ronden (243\xc2\xa0km), alle motoren van 300- tot 1.000 cc._NEWLINE_Op vrijdag 5 mei kon er door de slechte weersomstandigheden niet geracet worden, en daarom werd de TT-raceweek een dag verlengd en werd de Rizla Senior TT op zaterdag 6 mei verreden. Het regende ook op die dag hevig en daarom werd de race ingekort van zes naar vier ronden. Joey Dunlop had zijn fabrieks-Honda RVF 750 mogen gebruiken, maar hij koos voor de lichtere RS 500-productieracer. Opnieuw moest hij tot bij Ballacraine een rijder voor zich dulden, dit maal was dat Trevor Nation, maar daarna nam Dunlop de leiding weer in handen. Alleen tijdens zijn pitstop mocht Phil Mellor even op kop rijden, maar hij crashte bij The Nook. Mellor kon zijn race op de tweede plaats hervatten, maar hij moest opgeven door een defecte koppeling. Zo werd Geoff Johnson tweede voor Roger Marshall en Andy McGladdery. Joey Dunlop won zo voor de tiende keer een race van de Isle of Man TT, in de slechtste omstandigheden die hij ooit ervaren had.\n_START_SECTION_\nOverige races\n_START_PARAGRAPH_\nDe Production-klassen konden door het slechte weer niet allemaal worden verreden. De Production Class A TT (tweetaktmotoren van 501- tot 750 cc en viertaktmotoren van 751- tot 1.300 cc) kwam te vervallen, evenals de Production Class C TT (tweetaktmotoren van 251- tot 400 cc en viertaktmotoren van 401- tot 600 cc). De Production Class B TT en de Production Class D TT reden wel, en werden een groot succes voor het Loctite-Yamaha-team met Geoff Johnson en Barry Woodland en Trevor Nation.\n_START_SECTION_\nProduction Class B TT\n_START_PARAGRAPH_\n3 ronden (182\xc2\xa0km), tweetaktmotoren van 401- tot 500 cc, viertaktmotoren van 601- tot 750 cc._NEWLINE_Geoff Johnson bewees al de hele week zijn vorm met een derde plaats in de Formula One TT en een tweede plaats in de Senior TT. In de Production Class B TT leidde teamgenoot Trevor Nation met 24 seconden, maar niet voor de eerste keer kwam Nation enkele kilometers voor de eindstreep brandstof tekort. Johnson won de race voor Brian Morrison, maar Trevor Nation pakte toch nog een podiumplaats.\n_START_SECTION_\nProduction Class D TT\n_START_PARAGRAPH_\nDrie ronden (182\xc2\xa0km), tweetaktmotoren tot 250 cc en viertaktmotoren tot 400 cc._NEWLINE_Barry Woodland maakte het Loctite-Yamaha-succes compleet door de Production Class D TT te winnen. Hij had gekozen voor de viertakt-Yamaha FZR 400, evenals tweede man Malcolm Wheeler, die bijna een minuut later finishte. Motorjournalist Matt Oxley werd derde met een tweetakt-Yamaha TZR 250.'