b'\n_START_ARTICLE_\nSneeuwwoordenverhaal\n_START_PARAGRAPH_\nHet sneeuwwoordenverhaal is de bewering dat de Inuit een ongebruikelijk groot aantal woorden voor sneeuw zouden hebben. De eerste bron voor dit verhaal is te vinden in de inleiding van The Handbook of North American Indians, een werk van lingu\xc3\xafst en antropoloog Franz Boas uit 1911. Boas zegt daar dat Eskimo\'s vier verschillende woorden hebben voor sneeuw: aput ("sneeuw op de grond"), gana ("vallende sneeuw"), piqsirpoq ("opwaaiende sneeuw") en qimuqsuq ("sneeuwjacht"), en het Engels maar \xc3\xa9\xc3\xa9n. Het is natuurlijk niet erg correct om te zeggen dat Engelstaligen maar \xc3\xa9\xc3\xa9n woord hebben voor sneeuw. De bedoeling van Boas was om verband te leggen tussen culturele verschillen en taalverschillen._NEWLINE_De lingu\xc3\xafst Benjamin Lee Whorf gebruikte Boas\' bewering om er zijn theorie van lingu\xc3\xafstische relativiteit mee te illustreren: de belevingswereld van een individu wordt in hoge mate bepaald door de taal die hij tot zijn beschikking heeft. Om onbekende redenen breidde Whorf het aantal sneeuwwoorden uit tot \'minstens zeven\'._NEWLINE_Het sneeuwwoordenverhaal sprak kennelijk zodanig tot de verbeelding dat het voorbeeld in de loop der jaren talloze malen werd aangehaald, waarbij een toename van het aantal sneeuwwoorden tot \'enige honderden\' optrad. Een soortgelijk voorbeeld is het verhaal over Arabieren en het hun toegeschreven scala aan woorden voor zand in allerlei soorten en toestanden._NEWLINE_De Eskimosneeuw is ook tot de Nederlandse literatuur doorgedrongen. Dichter Willem Wilmink schreef het plastische gedicht Duizend woorden voor sneeuw. Hij omschrijft er overigens maar elf. De Britse zangeres Kate Bush liet zich door dit verhaal inspireren voor haar album \'50 Words for snow\'._NEWLINE_In 1986 wees de antropologe Laura Martin er in een artikel in American Anthropologist op dat de beweringen over Eskimosneeuwwoorden en de conclusies die eraan verbonden werden, inmiddels sterk uiteen liepen en dat geen enkele wetenschapper het nodig scheen te vinden om de feiten te controleren.'