b"\n_START_ARTICLE_\nVenera 2\n_START_SECTION_\nOmgebouwde Marsrobot wordt Venusverkenner\n_START_PARAGRAPH_\nDe Russen hadden nog enkele verkenners op de plank liggen die waren overgebleven van de missies naar Mars tijdens het lanceervenster van 1964. Drie van deze sondes werden gemodificeerd om naar Venus te vliegen. In deze vroege beginjaren van de ruimtevaart ontbeerde men de technische mogelijkheid om Venera 2 af te remmen; van de sonde in een baan rond Venus brengen kon daarom geen sprake zijn. De robotverkenner moest Venus op een afstand van hooguit 40.000\xc2\xa0km passeren aan de dagkant en foto's nemen.\n_START_SECTION_\nWetenschappelijke instrumenten\n_START_PARAGRAPH_\nNaast een TV-camera beschikte Venera 2 tevens over o.a. een geigerteller, magnetometer, een r\xc3\xb6ntgenstralingsdetector (voor analyse van de Zon), ionenmeters en kosmische stralingsdetectors.\n_START_SECTION_\nLancering\n_START_PARAGRAPH_\nDe Venera 2 werd gelanceerd op 12 november 1965 door een A-2-e draagraket vanaf Bajkonoer. Deze sonde had een gewicht van 963\xc2\xa0kg.\n_START_SECTION_\nVlucht naar Venus\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de vlucht naar Venus kampte Venera 2 al met communicatieproblemen. Eind februari 1966 naderde de verkenner de planeet en de vluchtleiding gaf de robot opdracht alle boordinstrumenten in te schakelen.\n_START_SECTION_\nPassage\n_START_PARAGRAPH_\nOp 27 februari 1966 passeerde Venera 2 de planeet, waarbij de kortste afstand tot Venus 24.000\xc2\xa0km bedroeg. Na de passage wachtten de Russen echter vergeefs op antwoord van Venera 2, die de verzamelde wetenschappelijke informatie niet doorseinde en verder taal noch teken gaf. De Russen probeerden naarstig om hun verkenner weer tot leven te wekken, maar op 4 maart 1966 gaf een ontgoochelde Russische vluchtleiding alle verdere communicatiepogingen op. Nadien kwam Venera 2 uiteindelijk in een heliocentrische baan."