b'\n_START_ARTICLE_\nTypografische eenheid\n_START_PARAGRAPH_\nTypografische eenheden zijn maateenheden die gebruikt worden binnen de grafische industrie, onder andere om de grootte van lettertypes en regelafstanden aan te geven. Doorgaans wordt hiervoor niet het metriek stelsel gebruikt, maar een twaalftallig stelsel. Europa en de Angelsaksische wereld gebruiken elk een eigen maatsysteem, beide gebaseerd op \'punten\', maar van verschillende grootte.\n_START_SECTION_\nEuropees systeem\n_START_PARAGRAPH_\nDe punt werd door Pierre Simon Fournier in 1737 ingevoerd. Deze fournierpunt bedroeg 0,34882\xc2\xa0mm. Hij baseerde zijn systeem op de Franse voet of nauwkeuriger: de Parijse voet (0,298 m). Deze voet werd onderverdeeld in 12 duimen. Deze twaalf duimen waren weer onderverdeeld in nog eens 12 strepen, welke elk onderverdeeld waren in 6 punten. Fournier maakte zijn lettersoorten op een veelvoud van 3 van deze punten._NEWLINE_Het grote voordeel van het twaalftallig stelsel boven het decimale stelsel, is het meerdere aantal delers dat 12 heeft ten opzichte van 10._NEWLINE_Het systeem werd als zodanig wel geaccepteerd, maar aangezien zo ongeveer elke stad in Frankrijk over een eigen voetmaat beschikte, gaf dit toch weinig eenheid. Rond 1770 besloot een andere Franse lettergieter, Fran\xc3\xa7ois Ambroise Didot (1730-1804), deze voet in te wisselen voor de gangbaardere Koningsvoet (Pied du Roi), die iets groter was. Nog een andere reden was, dat deze maat WETTELIJK vast lag. Didot achtte een punt een te gering verschil om de corpora van elkaar te onderscheiden, en nam toen twee punten van de koningsvoet aan als de typografische punt._NEWLINE_De invoering van het stelsel van Didot werd daarom bevorderd, aangezien drukwerk geleverd aan de Franse regering, het Franse hof in die dagen, verplicht gedrukt diende te zijn in Didot-maten._NEWLINE_Een didotpunt bedraagt derhalve 0,376065\xc2\xa0mm. Dit verschil lijkt klein, maar is aanzienlijk, want in 11 punt Didot gaat 12 punt Fournier. Wel zijn beide punten dus 1/72e duim, maar wel gebaseerd op een verschillende duim._NEWLINE_Vaste maten zoals twaalf didotpunten ofwel 12dd (de verdubbeling duidt een meervoud aan), hebben eigen namen gekregen. De genoemde 12dd wordt ook wel cicero of augustijn genoemd. Deze groottes waren ook v\xc3\xb3\xc3\xb3r de invoering van de didotpunt in gebruik, maar hebben pas daarna een vaste waarde gekregen._NEWLINE_Ondanks de hervorming van Didot, bleef het Fournier-systeem zeer lange tijd in gebruik bij veel drukkerijen, tot ver in de twintigste eeuw aan het eind van de periode dat loden letter voor boekdruk commercieel gebruikt werd. Voor een drukkerij was het namelijk een heel kostbare zaak om alle materiaal in een keer te vervangen. Typografische maatlatjes met Fournier-maten werden op gelijke wijze gebruikt als bij Didot: 2 punten van een Parijse voet = 1 punt Fournier. Er was echter veel verwarring: aangezien 12 punt Fournier overeenkwam met 11 punt Didot, werd het Fournier-systeem ook wel als het "Mediaan-stelsel" aangeduid.\n_START_SECTION_\nDigitale punten\n_START_PARAGRAPH_\nMet de invoering van de Desktop Publishing op de computer is men in zekere zin weer teruggekeerd naar Fourniers oorspronkelijke concept, namelijk dat van 72 punten in een duim. Dit keer is de Engelse inch, van 2,54\xc2\xa0cm als uitgangspunt genomen. PostScript, TrueType en veel andere software (Maar niet TeX en METAFONT) nemen deze punt, ook wel DTP-Point of Big-Point genoemd, als basiseenheid. Het is echter opletten, want vaak zijn er toch tussen computersystemen kleine verschillen._NEWLINE_En dan nog: verschillende "printers" of andere "afdruk-systemen", die computer-gestuurd zijn, hanteren bovendien nog hun eigen interpretatie van de "point", die in de Nederlandse versies van de programma\'s onveranderd als "punt" worden aangeduid. Als gevolg daarvan is "WYSIWYG" (What-You-See-Is-What-You-Get) bepaaldelijk niet waar te maken.'