b'\n_START_ARTICLE_\nAppeasementpolitiek\n_START_PARAGRAPH_\nAppeasementpolitiek wordt in het algemeen gebruikt om te verwijzen naar het diplomatieke beleid gericht op het vermijden van oorlog door concessies te doen aan een andere macht.  Historicus Paul Kennedy omschrijft het als "het beleid tot het oplossen van internationale ruzies door het accepteren en te voldoen aan grieven van een andere partij door middel van rationele onderhandelingen en compromissen, waardoor een gewapend conflict vermeden kan worden dat mogelijk duur, bloederig en gevaarlijk zou kunnen zijn." Appeasement werd gebruikt door de Europese democratie\xc3\xabn in de jaren dertig van de twintigste eeuw, die, met de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog in het achterhoofd, probeerden oorlog met Duitsland en Itali\xc3\xab te voorkomen.\n_START_SECTION_\nAppeasement in de Tweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nDe term wordt veelal gebruikt voor de buitenlandse politiek van de Britse premier Neville Chamberlain ten opzichte van nazi-Duitsland tussen 1937 en 1939.\n_START_SECTION_\nConferentie van M\xc3\xbcnchen\n_START_PARAGRAPH_\nDe grootste speler in de appeasementpolitiek tijdens de Tweede Wereldoorlog is het Verenigd Koninkrijk, in het bijzonder uitgevoerd door Chamberlain. Opvallend in de Britse buitenlandse politiek is de tolerante houding tegenover Duitsland, zo onderneemt men bijvoorbeeld geen actie bij de bezetting van het Rijnland in 1936. De eerste echte stap die ondernomen wordt tegen de Duitse expansie, is het Verdrag van M\xc3\xbcnchen in september 1938. Hier worden afspraken gemaakt over de inname van het Duitstalige gedeelte van Tsjecho-Slowakije (Sudetenland), waarbij Chamberlain toegeeft dat Duitsland het mag annexeren maar hierna haar expansie stopzet. De geschiedenis zal uitwijzen dat Hitler ook dit verdrag schendt, wat ook een bewijs is van het falen van de appeasementpolitiek.\n_START_SECTION_\nRedenen voor appeasement\n_START_PARAGRAPH_\nDe voornaamste reden voor deze politiek was dat het Verenigd Koninkrijk op dat moment nog niet klaar was voor een oorlog. Zijn troepenmacht is nog niet op peil en de economie en industrie is nog niet gericht op militaire productie. _NEWLINE_Een tweede belangrijke factor is de publieke opinie, met de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog nog vers in het geheugen is de Britse bevolking niet gunstig gestemd over een nieuwe oorlog. Daarbij het feit genomen dat Chamberlain als premier ook herkozen wil worden, en het volk niet tegen zich in het harnas jagen. _NEWLINE_Tot slot vormt een sterk Duitsland een goede buffer tegen de Sovjet-Unie, als bescherming tegen het communistische gedachtegoed dat als een bedreiging wordt gezien voor het westerse kapitalisme.\n_START_SECTION_\nTraditionele visie\n_START_PARAGRAPH_\nHistorici in de jaren 1940 bekritiseerden appeasement als lafheid die Hitler er uiteindelijk toe in staat stelde de Tweede Wereldoorlog te starten. De reeks van incidenten waarin Duitsland, Itali\xc3\xab en Japan genegeerd werden of concessies aan deze landen werden gedaan (agressie jegens China, hermilitarisering van het Rijnland, Anschluss, Italiaans-Abessijnse oorlog, Verdrag van M\xc3\xbcnchen, ontmanteling van Tsjecho-Slowakije, bezetting van Memel) moedigden deze landen door het uitblijven van een reactie tot verdere agressie aan. Bovendien lieten de geallieerden de kans voorbij gaan Duitsland een halt toe te roepen toen het militair nog relatief zwak was. Het was juist door de tolerante houding van Chamberlain, dat het Duitsland mogelijk maakte uit te breiden en meer gebied te annexeren, wat uiteindelijk tot de onnodige dood van vele Britten heeft geleid. Een weerbarstiger houding jegens Duitsland (zoals in 1934 naar aanleiding van de Oostenrijkse Juliputsch) had wellicht al in 1936 of zelfs nog in 1938 en 1939 de oorlog kunnen voorkomen.\n_START_SECTION_\nRevisionistische visie\n_START_PARAGRAPH_\nHistorici in de jaren 1950 argumenteerden dat appeasement duidelijk een oorzaak was van de oorlog, maar tevens een begrijpbare, verklaarbare en logische reactie was op langzaam ontwikkelende en vooraf niet te voorspellen problemen. Aangezien men de toekomst niet kan voorspellen, deden ze het beste wat ze konden met de middelen en beperkingen die ze hadden. Geen mens had ooit kunnen denken dat dit zou leiden tot een tweede wereldoorlog.'