b'\n_START_ARTICLE_\nFrederik II van Mei\xc3\x9fen\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nFrederik II was de zoon van markgraaf Frederik I van Mei\xc3\x9fen en diens tweede echtgenote Elisabeth, dochter van graaf Otto IV van Lobdeburg-Arnshaugk. In 1323 volgde hij zijn vader op als markgraaf van Mei\xc3\x9fen en landgraaf van Th\xc3\xbcringen. Omdat hij nog minderjarig was, werd hij tot in 1329 onder het regentschap van zijn moeder geplaatst._NEWLINE_Nadat hij zelfstandig begon te regeren, moest Frederik II langdurige oorlogen uitvechten met zijn vazallen en zijn buurlanden. Deze conflicten ontstonden hoofdzakelijk door de vredesverklaring van Frederik in 1338, die de rechten en invloed van de kleine landheren en lokale heersers drastisch inperkte met als doel om deze twee groepen te onderdrukken. In 1342 sloten ontevreden edelen in Arnstadt een alliantie tegen Frederik II, die zou leiden tot de Th\xc3\xbcringse Gravenoorlog. Deze oorlog zou uiteindelijk aanslepen tot in 1346._NEWLINE_In 1346 stierf Frederiks schoonvader, keizer Lodewijk de Beier van het Heilige Roomse Rijk. De Beierse partij probeerde vervolgens om Frederik II ertoe te bewegen om de Rooms-Duitse kroon te aanvaarden, maar hij wantrouwde de onstandvastigheid van zijn kiezers en weigerde Rooms-Duits koning te worden, wat in voordeel van Karel van Luxemburg was. Karel vertrouwde de zet van Frederik II echter niet, waarop Frederik schrik kreeg om niet herbevestigd te worden in zijn gebieden en zich besloot te verdedigen tegen het gevaar dat van Karel uitging. Uiteindelijk vond er in 1348 in Bautzen een ontmoeting plaats tussen beide heersers, waar ze allebei de bestaande bezitsverhoudingen erkenden._NEWLINE_In november 1349 stierf Frederik II in het kasteel Wartburg in Eisenach, waarna hij werd bijgezet in de Abdij van Altzella. Zijn drie zoons Frederik III, Balthasar en Willem I volgden hem op.'