b"\n_START_ARTICLE_\nMariangela Melato\n_START_SECTION_\nAfkomst, opleiding en eerste stappen in de toneelwereld\n_START_PARAGRAPH_\nMariangela Melato werd geboren als de dochter van een verkeersagent en een kleermaakster. Heel vroeg begon ze schilderlessen te volgen waar ze onder meer posters leerde ontwerpen. Om voordrachtlessen te bekostigen werkte ze als etaleuse voor het bekende grootwarenhuis La Rinascente. In 1960 trad ze toe tot het theatergezelschap van Fantasio Piccoli onder wiens leiding ze haar debuut maakte. Tussen 1963 en 1965 deed ze heel wat ervaring op door mee te spelen in enkele komedies van Dario Fo. In 1967 kreeg ze de kans om te werken onder Luchino Visconti voor een voorstelling van het stuk La Monaca di Monza van Giovanni Testori.\n_START_SECTION_\nDe jaren zeventig: topperiode als filmactrice\n_START_PARAGRAPH_\nNa enkele bijrollen brak ze in 1971 door in de filmwereld dankzij het met de Gouden Palm bekroonde politiek drama La classe operaia va in paradiso waarin ze de minnares van syndicalist Gian Maria Volont\xc3\xa9 speelde. Een jaar later bevestigde ze haar talent met haar vertolking van de communistische minnares van Giancarlo Giannini in Lina Wertm\xc3\xbcllers satire Mim\xc3\xac metallurgico ferito nell'onore. Wertm\xc3\xbcller, met wie ze nog drie fel gesmaakte tragikomedies draaide, was belangrijk voor de verdere uitbouw van haar filmcarri\xc3\xa8re. Melato wisselde dramatische en komische rollen af en werkte hiervoor meermaals samen met onder anderen Luigi Comencini, Mario Monicelli, Elio Petri, Sergio Citti, Giuseppe Bertolucci en Sergio Corbucci. In de jaren zeventig, haar topperiode, zette ze heel wat karakterrollen neer zoals de revolutionaire in Nada (1974), de inhalige zus in Il gatto (1977), de lesbienne in Dimenticare Venezia (1979) en de jonge moeder die een in Londen in ballingschap levende student achtervolgt omdat ze ervan overtuigd is dat hij de vader van haar zoontje is in Caro Michele (1976)._NEWLINE_In eigen land werd ze overladen met belangrijke filmprijzen zoals de David di Donatello en de Nastro d'Argento. Desondanks brachten haar energieke vertolkingen in de succesrijke tragikomedies van Wertm\xc3\xbcller haar niet verder dan enkele rollen in door de critici slecht onthaalde Hollywoodfilms zoals Flash Gordon (1980) en So Fine (1981).\n_START_SECTION_\nTelevisie en toneel\n_START_PARAGRAPH_\nVanaf het einde van de jaren tachtig legde Melato zich meer en meer toe op haar televisiewerk. Ze hervatte toen ook haar toneelactiviteiten en vertolkte klassieke auteurs zoals William Shakespeare, Tennessee Williams, Eugene O'Neill, Bertolt Brecht en Henrik Ibsen. Voor haar vertolkingen ontving ze meermaals prestigieuze toneelprijzen zoals de Premio Ubu en de Premio Eleonora Duse.\n_START_SECTION_\nPriv\xc3\xa9leven\n_START_PARAGRAPH_\nZe was vele jaren lang de levenspartner van artistieke duizendpoot Renzo Arbore. Ze verscheen in zijn debuutfilm, de komedie Il pap'occhio._NEWLINE_Begin 2013 overleed Melato op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van alvleesklierkanker."