b"\n_START_ARTICLE_\nAndr\xc3\xa9 Devambez\n_START_PARAGRAPH_\nAndr\xc3\xa9 Devambez (Parijs, 26 mei 1867 \xe2\x80\x93 aldaar, 27 september 1944) was een Frans kunstschilder en illustrator.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nAndr\xc3\xa9 Devambez was een telg van een bekende Parijse familie en door zijn afkomst voorbestemd voor een loopbaan in de kunst. Zijn vader \xc3\x89douard was graveur, drukker, uitgever en galeriehouder. Het huis Devambez bestaat vandaag nog en is nu gevestigd op de Place Vend\xc3\xb4me._NEWLINE_Andr\xc3\xa9 groeide op in artistieke ambiance en besloot al zeer vroeg om kunstenaar te worden. Hij studeerde aan de \xc3\x89cole des beaux-arts in Parijs bij Benjamin Constant en bij  Lefebvre aan de Acad\xc3\xa9mie Julian. Vanaf 1889 exposeerde hij op het Parijse salon en in 1890 won hij de Prix de Rome en ging voor vijf jaar naar Rome waar hij verbleef in de Villa Medici. Hij ontmoette er Ernest Laurent en raakte er bevriend met Adolphe D\xc3\xa9chenaud, van wie hij een portret schilderde._NEWLINE_Devambez werd professor benoemd van het schildersatelier van de \xc3\x89cole des beaux-arts in 1929 en zal die functie uitoefenen tot 1937. Hij werd lid van het Institut de France in 1930.  _NEWLINE_Andr\xc3\xa9 Devambez was in 1900 getrouwd met C\xc3\xa9cile Richard en ze hadden twee kinderen, Pierre (1902-1980) die conservator werd aan het Louvre van de Griekse en Romeinse antiquiteiten en een dochter Valentine (1907-2003) die ook een artistieke carri\xc3\xa8re maakte en professor in tekenen werd. _NEWLINE_Na zijn overlijden in 1944 werd hij bijgezet op het kerkhof van  P\xc3\xa8re-Lachaise.\n_START_SECTION_\nWerk\n_START_PARAGRAPH_\nDevambez schilderde graag sc\xc3\xa8nes die het \xe2\x80\x9cmoderne\xe2\x80\x9d leven illustreren. Voor een reeks van tien panelen die hij schilderde voor de Franse ambassade in Wenen, koos hij de uitvindingen van zijn tijd: de metro, een lijnbus, een vliegtuig, een zweefvliegtuig, een telefoon en dergelijke meer. Ook al schilderde hij veel in opdracht van de overheid, was zijn stijl vrij eclectisch en men kan hem moeilijk defini\xc3\xabren als een academisch kunstenaar. Zijn werken tonen veel inventiviteit, een vrije geest en zijn niet gespeend van humor. _NEWLINE_De kunstcriticus Louis Vauxcelles scchreef over hem in 1911 dat Devambez, nadat hij losgelaten was uit zijn \xe2\x80\x9cgevangenis\xe2\x80\x9d in Rome, de religieuze en historische taferelen, het idealisme, het academisme en de nobele kunst wandelen stuurde en zijn eigen weg volgde. Het was dezelfde criticus die hem \xe2\x80\x9cde schilder van de mensheid gezien vanaf de zesde verdieping\xe2\x80\x9d noemde, maar die werken uitstekend vond, als het ware een Fluwelen Brueghel maar gemaakt met het vergrootglas._NEWLINE_Vanaf 1900, na zijn romereis dus, zien we bij de schilder een thematische en stilistische wijziging in zijn werk. Hij schilderde impressionistische genretaferelen van grote massa\xe2\x80\x99s, straattaferelen, betogingen, theaterpubliek en dergelijke meer. Een mooi voorbeeld hiervan is het doek La Charge geschilderd in 1902, dat bewaard wordt in het mus\xc3\xa9e d'Orsay. Het toont de botsing tussen politie en betogers op de boulevard Montmartre gezien vanuit het venster van een hoge verdieping. Dit is een perspectief dat hij in meerdere werken zal gebruiken. Hij schilderde ook vaak vliegtuigen boven de wolken of het landschap, van bovenaf gezien. In 1934 werd hij officieel schilder van het pas opgerichte ministerie van het luchtwezen._NEWLINE_Naast zijn werk als schilder was Devambez ook actief als graveur. We kennen van hem een album met 12 etsen, uitgegeven op 150 exemplaren in 1915, met taferelen uit de Eerste Wereldoorlog. Hij illustreerde ook boeken van \xc3\x89mile Zola (La F\xc3\xaate \xc3\xa0 Coqueville), van Charles Le Goffic (Le poilu a gagn\xc3\xa9 la guerre, 1919), en van Claude Farr\xc3\xa8re (Les Condamn\xc3\xa9s \xc3\xa0 mort). Daarnaast schreef en illustreerde hij kinderboeken zoals Auguste a mauvais caract\xc3\xa8re (1913) gevolgd door een ganse reeks zoals\xc2\xa0: Histoire de la petite Tata et du gros patapouf, Les Aventures du Gros Patapouf et Les Aventures du Capitaine Mille-Sabords. Hij werkte tevens als illustrator voor de Figaro Illustr\xc3\xa9, Le Rire en L\xe2\x80\x99Illustration."