b'\n_START_ARTICLE_\nAliyah Bet\n_START_SECTION_\nEtymologie\n_START_PARAGRAPH_\nDe Hebreeuwse term aliyah, in het Nederlands ook wel getranslitereerd als alia, is afgeleid van alah (\xd7\xa2\xd6\xb8\xd7\x9c\xd6\xb8\xd7\x94), dat letterlijk \'opstijgen\', \'omhooggaan\' of \'klimmen\' betekent. Het is van oorsprong een Tenachische term voor het opstijgen naar een heilige plaats. Palestina is voor Joden het Beloofde Land, het Erets Israel (\'Land Isra\xc3\xabl\'), en daarom het heiligste land. De Rabbijnse literatuur adopteerde de term aliyah om de emigratie naar het oorspronkelijke Isra\xc3\xabl aan te duiden vanuit de verschillende landen van de Joodse diaspora, zoals Egypte, Babyloni\xc3\xab en het Assyrische Rijk._NEWLINE_Bet (\xd7\x91) is de letter B in het Hebreeuws alfabet en staat in de term Aliyah Bet als afkorting voor bilti-legalit (\xd7\x91\xd7\x9c\xd7\xaa\xd7\x99\xd6\xbe\xd7\x9c\xd7\x99\xd7\x92\xd7\x90\xd7\x9c\xd7\x99\xd7\xaa), wat letterlijk \'illegaal\' betekent. Aliyah Bet is derhalve een codenaam die de feitelijke betekenis moest verhullen: de illegale emigratie naar Palestina. Het is daarnaast een woordspeling; de Joodse gemeenschap in Palestina noemde de legale immigratie zoals toegelaten in het Britse witboek de Aliyah Alef, waarbij Alef (\xd7\x90) staat voor de eerste letter in het Hebreeuws alfabet. Daar de Britse quota te laag waren in de ogen van de zionisten, was de Aliyah Bet het \'Plan B\'.\n_START_SECTION_\nEerste restricties op immigratie\n_START_PARAGRAPH_\nVijandelijkheden tussen Joden en Arabieren leidden in mei 1921 tot gewelddadige onlusten in Jaffa. De Britse regering trachtte het Arabische verzet te temperen door op 3 juni 1922 de Churchill White Paper te publiceren. In dit witboek werden de eerste restricties op de Joodse immigratie gelegd. De Zionistische Organisatie ondernam weinig actie tegen dit nieuwe Britse beleid. Ze\'ev Jabotinski stapte in 1923 daarom uit het bestuur en vormde een nieuwe, extremistische factie: het revisionistisch zionisme. In datzelfde jaar richtte hij de jeugdbeweging Betar op en twee jaar later de Palestijnse politieke partij HaTzohar._NEWLINE_Aanvankelijk was het effect van het Britse witboek op de alia\'s naar Palestina nog minimaal. Mede als gevolg van de economische crisis en toenemend antisemitisme in Polen groeide de jisjoev-bevolking in de periode tussen 1924 en 1929 van 90.000 tot bijna 150.000. Toen de invloedssfeer van het nationaalsocialisme zich uitbreidde naar Oostenrijk en Tsjecho-Slowakije, arriveerde vanaf 1929 een volgende golf Joodse vluchtelingen in Palestina._NEWLINE_Op last van de Britse mandaatregering werd de Palestine Zionist Executive op 11 augustus 1929 gereorganiseerd. Zij veranderde haar naam hierop in de Jewish Agency for Palestine. Nadat de onlusten in Palestina in 1929 een nieuw hoogtepunt hadden bereikt, legden de Britten in de Passfield White Paper van 20 oktober 1930 verdere beperkingen op aan de Joodse immigratie. De Jewish Agency werd aangewezen als de offici\xc3\xable instantie voor de regulering van de immigraties. De Britten bepaalden per half jaar de quota van de certificaten op basis van de behoeftes op de Joodse arbeidsmarkt. Alleen immigranten met een door de Jewish Agency verstrekt immigratiecertificaat werden in Palestina toegelaten, overige immigratie werd beschouwd als illegaal. Ongeveer 20.000 Joden gebruikten daarop toeristenvisa om zich permanent in Palestina te vestigen. Nog eens duizenden werden in het land toegelaten na het sluiten van een schijnhuwelijk._NEWLINE_Teleurgesteld door de gematigde houding van de Jewish Agency tegenover de Arabische oppositie en het Britse mandaatbestuur splitste een grote groep zich af van de Hagana. Onder leiding van Avraham Tehomi vormde zij in 1931 de Etsel. Deze revisionistisch zionistische terreurbeweging voerde onder andere door middel van bomaanslagen actief verzet tegen zowel de Arabieren als de Britten.\n_START_SECTION_\nEerste reizen in 1934\n_START_PARAGRAPH_\nAanvankelijk stond de Jewish Agency afwijzend tegenover elke poging om de Britse immigratiewetgeving te ontduiken, uit vrees voor een negatieve invloed op de immigrantenquota. De HeHalutz had echter jonge mensen nodig om haar talrijke kibboetsen te bemannen. Op eigen initiatief organiseerde zij de eerste illegale bootreis naar Palestina en luidde zo het begin in van de Aliyah Bet. Op 26 juli 1934 vertrok de Velos vanuit Griekenland met 350 ma\'apalim aan boord en arriveerde op 25 augustus aan de kust bij Bet Yanay. De Jewish Agency gaf de Hagana toestemming om te helpen bij het ontschepen en onderbrengen van de vluchtelingen._NEWLINE_Ze\'ev Jabotinski deelde de voorzichtige houding van de Jewish Agency niet. Hij promootte een grootscheepse immigratie naar Palestina, ongeacht welke restricties de Britten hieraan zouden opleggen. De Betar bracht met de Union 117 ma\'apalim van Griekenland naar Palestina. Bij aankomst op 28 augustus werden 17 opvarenden door de Britse autoriteiten gearresteerd, de rest wist op het vasteland te ontkomen._NEWLINE_De Velos van de HeHalutz vertrok op 6 september voor een tweede maal naar Palestina, ditmaal vanuit Bulgarije. Op 13 november werd ze voor de Palestijnse kust tegengehouden door schepen van de Royal Navy, waarop het schip naar Griekenland uitweek. De 318 emigranten kregen de kosten van de overtocht door de HeHalutz terugbetaald. Het betekende een grote financi\xc3\xable tegenslag voor de organisatie en het zou vier jaar duren voor zij weer deel zou nemen aan de Aliyah Bet. Ook een door de Betar geplande reis vanuit Gda\xc5\x84sk mislukte, daar het schip reeds in de haven zonk. De Betar trachtte vluchtelingen over het vasteland naar Palestina te smokkelen, maar ook deze poging liep op niets uit. De tegenslagen lokten veel kritiek uit op de illegale reizen binnen de beweging. Ook de Betar schortte haar aandeel in de Aliyah Bet voor een aantal jaren op.\n_START_SECTION_\nHervatting emigraties\n_START_PARAGRAPH_\nDrie factoren droegen bij aan een doorstart van de Aliyah Bet. Allereerst breidde de invloedssfeer van nazi-Duitsland zich steeds meer uit in Europa. Na de dood van staatsman J\xc3\xb3zef Pi\xc5\x82sudski in mei 1935 hanteerde ook de Poolse regering een discriminerend beleid jegens de Joden. Deze ontwikkeling voedde bij veel Europese Joden het verlangen naar Palestina als toevluchtsoord._NEWLINE_Een andere factor was de politiek van de revisionisten. Jabotinski stelde een programma op waarmee hij heel Palestina onder Joodse heerschappij wilde brengen. Voor de realisatie van dit plan was een grote toename van de Joodse bevolking nodig en derhalve een massale immigratie in Palestina. Toen de Zionistische Wereldorganisatie in 1935 Jabotinski\'s resolutie afwees, brak hij met de organisatie en richtte de Nieuwe Zionistische Organisatie (NZO) op._NEWLINE_In Palestina legden de witboeken nog weinig gewicht in de schaal en was de Britse houding ten opzichte van de illegale immigranten vrij soepel. In 1936 legaliseerde de mandaatregering bijvoorbeeld alle jisjoev die geen geldige papieren bezaten. Een groot deel van de Arabische bevolking was fel gekant tegen de groeiende Joodse populatie en ergerde zich aan de toegeeflijke Britse houding. De groeiende onvrede culmineerde in 1936 in de Arabisch-Palestijnse opstand tegen zowel de Joden als de Britten. Het Arabisch Hoger Comit\xc3\xa9 zette de Arabieren aan tot een algemene staking, demonstraties, het ontduiken van belastingen en een economische boycot van de Joden. Aanslagen op de Joodse nederzettingen namen hand over hand toe en Arabieren pleegden bomaanslagen op pijpleidingen, spoorlijnen en treinen. In een poging om beide partijen tegemoet te komen deed de Britse Peel-commissie op 7 juli 1937 een voorstel om Palestina op te splitsen in een Joodse en een Arabische staat. De Arabische leiders verwierpen dit voorstel, maar voor de Europese Joden werd de hoop op een eigen thuisland verder aangewakkerd._NEWLINE_In maart 1937 lanceerde de Betariet Yisrael Galili zijn operatie Af Al Pi (\xd7\x90\xd7\xa3-\xd7\xa2\xd7\x9c-\xd7\xa4\xd7\x99); Hebreeuws voor \'Ondanks Alles\'. Drie kleine schepen, de Kosta, de Panormitis en de Artemisia, maakten tot de zomer van 1938 vijf reizen vanuit Griekenland en Albani\xc3\xab, waarbij meer dan 660 ma\'apalim met de hulp van de Etsel aan land werden gezet. Aangemoedigd door Galili\'s succes hervatte de HeHalutz haar illegale immigraties en richtte zich daarbij met name op Joden in Polen. Zij boekte vooral succes met de Atrato. Deze voormalige zeesleper van de Russische Marine wist zes keer Palestina te bereiken en bracht met de hulp van de Hagana tweeduizend immigranten aan land.\n_START_SECTION_\nOprichting van het Centrum voor Aliyah\n_START_PARAGRAPH_\nEind 1938 begonnen individuele revisionisten onafhankelijk van de Betar illegale scheepsreizen te organiseren. In een poging om de krachten van de revisionisten te bundelen richtten de NZO, de Betar, de HaTzohar en de Etsel in februari 1939 het Centrum voor Aliyah (Frans: \'Mercaz Le\'Aliyah\') op te Parijs. Het samenwerkingsverband richtte zich vooral op Duitse en Oostenrijkse Joden en had veel succes met de Aghia Zoni en de Aghios Nicolaos, die elk 600 ma\'apalim Palestina binnen wisten te smokkelen. Verdere pogingen om de organisatie te centraliseren verliepen echter moeizaam. Betaristen en individuele revisionisten hadden onder andere kritiek op het gebrek aan inlevingsvermogen van het bestuur. Volgens hen zou het Centrum alleen ge\xc3\xafnteresseerd zijn in bruikbare jonge mensen, maar voorbijgaan aan waar de grootste noodzaak voor emigratie bestond. In 1940 werd het Centrum ontbonden, al bleef de Etsel de revisionisten assisteren bij het ontschepen van de immigranten.\n_START_SECTION_\nOprichting van de Mossad Le\'Aliyah Bet\n_START_PARAGRAPH_\nToen het duidelijk werd dat het verdelingsplan van de Peel-commissie niet van de grond zou komen, liet de Jewish Agency in 1938 haar voorzichtige houding varen en vanaf dan richtte ook zij zich op de Aliyah Bet. De organisatie beschikte over meer financi\xc3\xable middelen dan de HeHalutz en de revisionisten, waardoor de omstandigheden aan boord van de immigratieschepen aanzienlijk zouden worden verbeterd._NEWLINE_De Duitse bezetting van Oostenrijk en Slowakije in maart 1939 zorgde voor een verdere toename van het aantal Joodse vluchtelingen. Om immigraties doeltreffender te kunnen uitvoeren richtte de Hagana op 29 april 1939 de Mossad Le\'Aliyah Bet op; de \'Instelling voor Aliyah Bet\'. Dit onderdeel zou geleidelijk de werkzaamheden van de HeHalutz overnemen, zodat deze zich weer kon richten op het geven van trainingsprogramma\'s voor vestiging in Palestina. Shaul Avigur werd aangesteld als het hoofd van de nieuwe Hagana-afdeling. Zijn direct leidinggevende was David Ben-Gurion, voorzitter van het uitvoerend comit\xc3\xa9 van de Jewish Agency en politiek leider van de socialistisch zionistische Mapai. De werkzaamheden van de Mossad Le\'Aliyah Bet werden voor een groot deel gefinancierd door de in 1914 opgerichte American Jewish Joint Distribution Committee (JDC)._NEWLINE_De Mossad Le\'Aliyah Bet had haar hoofdkantoor in Tel Aviv en vestigde bijkantoren in Itali\xc3\xab, Griekenland, Frankrijk, Zwitserland, Oost-Europa en de Verenigde Staten. Deze besloegen vaak niet meer dan een of twee kamers in een kantoorgebouw of priv\xc3\xa9woning. De werkzaamheden van de Mossad Le\'Aliyah Bet omvatten onder andere het kopen en reisklaar maken van schepen, het monsteren van kapiteins en bemanningsleden, het uitkiezen en trainen van immigranten en het opleiden van matrozen van de Hagana als scheepscommandanten en bemanningsleden. Marconisten in dienst van de Hagana, Gideonim genoemd, onderhielden het \'Gideon-netwerk\'. Elk immigrantenschip was voorzien van een kleine kortegolfradio waarmee een Gideoni middels morsecodes contact kon onderhouden met de Haganakantoren in Palestina en Europa.\n_START_SECTION_\nAanvullende wetgeving voor immigratie\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1939 duurde de Arabisch-Palestijnse opstand nog steeds voort. De Britten besloten om middels een witboek een aantal voorwaarden van de Arabieren in te willigen, daar deze in de meerderheid waren en een grotere bedreiging vormden dan de Joden. Premier Neville Chamberlain gaf te kennen: "als we dan een partij moeten beledigen, laten we dan de Joden beledigen in plaats van de Arabieren." Op 23 mei 1939 werd de MacDonald White Paper goedgekeurd door het Britse Lagerhuis. Het idee van verdeling van Palestina in twee afzonderlijke staten werd hierin losgelaten en de mogelijkheden voor grondaankoop door Joden werden sterk beperkt. Het plan was om in 1949 een onafhankelijke staat te cre\xc3\xabren met zowel Arabische als Joodse vertegenwoordigers in de regering. Tot die tijd werd het aantal immigratiecertificaten beperkt tot 75.000, verspreid over de periode van 1940 tot 1944. Elk jaar zouden 10.000 immigranten in het bezit van een certificaat worden toegelaten. De overige 25.000 certificaten zouden aanvullend worden verstrekt aan vluchtelingen, op voorwaarde dat de jisjoev adequate voorzieningen voor hun onderhoud konden waarborgen. Kinderen en andere hulpbehoevende personen zouden daarbij voorrang krijgen. Na afloop van de vijf jaar zou verdere immigratie afhangen van de toestemming van de meerderheid van de bevolking, dat wil zeggen, de Arabische bevolking._NEWLINE_Het witboek werd leidend voor het verdere beleid van het Britse mandaatbestuur. Door de lagere quota verwachtten zij een toename van clandestiene immigraties. In landen met havens aan de Middellandse Zee en de Zwarte Zee oefenden Britse diplomaten druk uit op de regeringen om het vertrek van Joden te verhinderen. De Britten verscherpten het toezicht op de grenzen en de kuststrook van Palestina en bouwden vijftien kilometer ten zuiden van Haifa het interneringskamp Atlit voor de opvang van vluchtelingen. Atlit zou tijdens de mandaatperiode tienduizenden Joden huisvesten. Gevangengenomen immigranten werden gescheiden naar geslacht, maar getrouwde stellen mochten elkaar elke dag een uur bezoeken. In het kamp geboren kinderen kregen de Britse nationaliteit en mochten legaal buiten het kamp worden grootgebracht. De nieuw ingevoerde immigrantenquota werden voor een groot ingevuld door de ma\'apalim die periodiek uit het kamp werden vrijgelaten.\n_START_SECTION_\nReacties van de jisjoev\n_START_PARAGRAPH_\nVeel jisjoev beschouwden het uitbrengen van het witboek als een oorlogsverklaring. De Hagana bracht in augustus een Brits patrouilleschip tot zinken en de Etsel concentreerde zijn gewelddadige acties voortaan geheel op het mandaatbestuur. Zowel de revisionisten als de Jewish Agency besloten om de Aliyah Bet onverminderd door te laten gaan. Ben-Gurion opperde het plan om een aantal schepen in het volle daglicht te laten arriveren. Zo zouden de Britten gedwongen worden om voor de ogen van de hele wereld Joodse vluchtelingen de toegang tot Palestina te weigeren._NEWLINE_De verscherping van het toezicht op de immigraties had een aanmerkelijke invloed op het succes van de operaties. De voorheen zo succesvolle Atrato werd op zijn zevende reis naar Palestina op 28 mei 1939 onderschept en de 430 ma\'apalim aan boord werden gearresteerd. Hetzelfde lot onderging onder andere de Colorado tijdens zijn vijfde reis in juli. Op 1 september strandde de Tiger Hill op de kust bij Tel Aviv. Dit schip van de Mossad Le\'Aliyah Bet had 1417 immigranten aan boord; een nieuw recordaantal. De Britten namen het schip onder vuur en doodden twee van de immigranten._NEWLINE_Sommige schepen hadden meer succes. Het eerste schip dat de Mossad Le\'Aliyah Bet inzette was de Dora. Het nam 480 Joodse vluchtelingen aan boord in de havens van Vlissingen en Antwerpen en zette die op 12 augustus in Palestina af. Het waren echter vooral de schepen van de Betar en individuele revisionisten die de blokkades wisten te omzeilen. Tussen het uitbrengen van het witboek en het begin van de Tweede Wereldoorlog smokkelden zij meer dan 2700 immigranten Palestina binnen.\n_START_SECTION_\nTijdens de Tweede Wereldoorlog (1939 \xe2\x80\x93 1945)\n_START_PARAGRAPH_\nMet de inval van Polen door Duitsland op 1 september 1939 begon de Tweede Wereldoorlog; een periode waarin de uitvoering van de Aliyah Bet ernstig werd bemoeilijkt. Veel Europese Joden gaven de hoop op emigratie op nadat ze naar de Poolse getto\'s waren gedeporteerd. Beschikbare schepen werden zeldzaam, waardoor de normale huur- of koopprijs werd verveelvoudigd. De Britse regering hield vast aan haar immigratiebeleid en wendde haar invloed aan om Joden binnen de grenzen van de geallieerde landen te houden. Na de Italiaanse invasie van Frankrijk werd de Middellandse Zee te gevaarlijk geacht voor geallieerde schepen, waarop de Royal Navy vanaf 22 juni 1940 de haven van Haifa blokkeerde. De enige andere Palestijnse haven van belang was Jaffa, gelegen in een gebied waar vooral Arabieren woonden. Illegale immigrantenschepen waren derhalve genoodzaakt om hun passagiers op het strand af te zetten._NEWLINE_De nazi\'s streefden een judenreines Reich (\'jodenvrij rijk\') na. In de eerste oorlogsjaren achtten zij de middelen om dit doel te bereiken nog van secundair belang. Sinds augustus 1938 werd de emigratie van Joden uit Duitsland gereguleerd door de Zentralstelle f\xc3\xbcr j\xc3\xbcdische Auswanderung (ZfjA; \'Centraal Bureau voor Joodse Emigratie\'). Duitsland hielp zo op kleine schaal mee aan de Aliyah Bet, al hadden de zionisten geen zeggenschap in de immigrantenselectie._NEWLINE_Ten minste 50.000 Joden wisten tijdens de oorlog Palestina te bereiken. Meer dan 16.000 deden dit clandestien, maar werden meestal gearresteerd en in kampen als Atlit gevangengezet. Enkele schepen waren in een dermate slechte staat dat ze er niet in slaagden om Palestina te bereiken. Andere schepen zetten hun passagiers af in Turkije, vanwaar ze hun reis te voet of per trein vervolgden. Voor zover bekend was de Rudnitchar van de Betar het enige schip dat erin slaagde om voorbij de Britse blokkade te geraken. In drie reizen smokkelde het ruim 1300 ma\'apalim Palestina binnen._NEWLINE_Ondanks het immigratiebeleid namen meer dan 30.000 Palestijnse Joden dienst in het Britse leger. Zij wilden militaire ervaring opdoen voor de strijd tegen de Arabieren. Bovendien hoopten zij dat hun vrijwillige deelname in het leger een positieve invloed zou hebben op het immigratiebeleid. Ben-Gurion vatte het voornemen van de jisjoev in september 1939 als volgt samen: "Wij zullen in de oorlog vechten aan de zijde van Engeland, alsof er geen witboek was, en wij zullen vechten tegen het witboek alsof er geen oorlog was."\n_START_SECTION_\nHerziening van het zionistisch beleid\n_START_PARAGRAPH_\nMet de aanvang van de Endl\xc3\xb6sung staakte de ZfjA in het voorjaar van 1942 haar samenwerking bij de emigraties. De situatie voor de Europese Joden werd steeds nijpender, maar de Britten hielden vast aan hun immigratiebeleid. Steeds meer zionisten raakten ervan overtuigd dat er van de kant van de Britten weinig hulp viel te verwachten. Van 6 tot 11 mei 1942 belegden zij de Biltmoreconferentie in New York, een bijeenkomst die een grote invloed op de Aliyah Bet zou hebben. Onder de zeshonderd gedelegeerden waren diverse zionistische leiders aanwezig, zoals Ben-Gurion en Chaim Weizmann, president van de Zionistische Organisatie. Er werd een programma voorgelegd waarin de MacDonald White Paper van 1939 werd afgewezen. Palestina zou een onafhankelijke Joodse republiek moeten worden, zonder bemoeienissen van het Britse rijk. Dit herziene beleid week sterk af van de traditionele zionistische politiek. Daarin stond de vestiging van Joden in Palestina centraal, niet hun heerschappij. De Pro-Britse Weizmann uitte zijn twijfels, maar het Biltmoreprogramma werd aangenomen als het nieuwe offici\xc3\xable standpunt van de zionistische beweging. In navolging van het nieuwe beleid stelde Ben-Gurion voor om een massale immigratie van twee miljoen Joden in Palestina te realiseren.\n_START_SECTION_\nOver het vasteland van Turkije\n_START_PARAGRAPH_\nIn de jaren 1940 tot 1942 reisden ruim 5000 Joden legaal naar Palestina via het vasteland van Turkije en Syri\xc3\xab. Toen in december 1942 berichten van de Holocaust de geallieerde landen hadden bereikt, waren nog 34.000 van de 75.000 immigratiecertificaten over. De Britse regering bepaalde in februari 1943 dat deze vooral moesten worden gebruikt voor Joodse kinderen in het zuidoosten van Europa. Veel Joden die een certificaat ontvingen waren echter niet in staat om Palestina te bereiken. De Britse regering trof daarop regelingen dat elke Joodse vluchteling die gedurende de oorlog een neutraal land wist te bereiken, vanaf juni 1943 van de landsregering een immigratiecertificaat uitgereikt kreeg. In datzelfde jaar kwamen 1352 Joden legaal via Turkije Palestina binnen._NEWLINE_Na deze Britse concessie besloot de Mossad Le\'Aliyah Bet om haar emigraties naar Palestina te hervatten. In 1944 gingen de Hagana en de JDC een samenwerkingsverband aan met de War Refugee Board, een Amerikaanse hulporganisatie die was opgericht door de Executive Office of the President. Vanaf maart 1944 ondernamen genoemde organisaties met negen schepen van de Mossad Le\'Aliyah in totaal elf reizen naar Istanboel. E\xc3\xa9n schip, de Mefkure, zonk nadat een Russische onderzeeboot het had getorpedeerd. Van de meer dan 300 opvarenden overleefden slechts elf personen de ramp. De overige schepen zetten 3350 Joden af aan de Turkse kust, die hun reis naar Palestina met de trein vervolgden. In totaal reisden 6800 Joodse immigranten in 1944 legaal via Turkije naar Palestina. Aan het einde van het jaar stopte de Turkse regering met het uitreiken van de certificaten.\n_START_SECTION_\nDe Bricha (1945 \xe2\x80\x93 1948)\n_START_PARAGRAPH_\nMet het terugtrekken van de Duitsers stuitten de geallieerde legers in de zomer van 1944 op de concentratiekampen in Oost-Europa. In de chaos tijdens de bevrijding hielden de soldaten nauwelijks bij hoeveel Joden de kampen hadden overleefd. Schattingen van het aantal Europese Joden die na de oorlog nog in leven waren lopen uiteen van de 1,5 tot 3,6 miljoen. De woningen en bezittingen van veel Oost-Europese Joden waren tijdens de oorlog geconfisqueerd of verwoest en in Polen en Oekra\xc3\xafne waren antisemitische groeperingen actief. Vanaf het einde van 1944 trokken Holocaust-overlevenden daarom weg uit Oost-Europa. Joden noemden deze migratiestroom de Bricha (\xd7\x91\xd7\xa8\xd7\x99\xd7\x97\xd7\x94), Hebreeuws voor \'ontsnapping\' of \'vlucht\'. De emigranten vonden asiel in Itali\xc3\xab en de geallieerde bezettingszones in Duitsland en Oostenrijk, waar minstens 150.000 van hen werden gehuisvest in DP-kampen (kampen voor displaced persons). De JDC en de United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA) voorzagen deze kampen van voedsel, kleding en andere hulpgoederen. De gevolgen van het uitroeiingsbeleid tijdens de Holocaust waren in de DP-kampen goed zichtbaar. Er waren vrijwel geen kinderen en bejaarden en meer dan de helft van de Joodse ontheemden was tussen de 17 en 39 jaar oud._NEWLINE_In de herfst van 1945 maakte Ben-Gurion een rondreis langs de DP-kampen in Duitsland. Het idee van Palestina als een onafhankelijke Joodse staat en toevluchtsoord voor de ontheemden vond veel navolging. In een aan het begin van 1946 gehouden enqu\xc3\xaate gaf meer dan 95 procent van de Joodse ontheemden de wens te kennen om naar Palestina te emigreren. Nog voor zijn terugreis gaf Ben-Gurion aan Shaul Avigur instructies om Joden die naar Palestina wilden reizen te verzamelen in de Amerikaanse bezettingszones. Daar de Amerikanen geen boodschap hadden aan het Britse immigratiebeleid, openden zij de grenzen voor de vluchtelingen._NEWLINE_Voor de legale immigratie naar Palestina waren aan het einde van de oorlog nog 10.938 immigratiecertificaten beschikbaar. 1320 hiervan werden gebruikt voor de gedeporteerde Joden die na de oorlog in Mauritius waren vrijgelaten. Omdat de vijf jaar zoals beschreven in het witboek van 1939 waren verstreken, stemde de Britse Labour Party voor een intrekken van het witboek en het stichten van een Joodse staat in Palestina. Minister Ernest Bevin van Buitenlandse Zaken weigerde dit echter. In plaats daarvan werd bepaald dat elke maand 1500 van de resterende certificaten zouden worden uitgereikt. De Sh\'erit ha-Pletah (\'Overlevend overblijfsel\') en andere groeperingen van overlevenden protesteerden tegen deze Britse quota en wilden een herziening van het immigratiebeleid. Bevin bleef echter bij zijn besluit, wat resulteerde in een verdere toename van terreuracties van de Etsel en de Lechi._NEWLINE_De naoorlogse periode was mede dankzij de Bricha en het One Million Plan de belangrijkste fase in de Aliyah Bet. Het grootste deel van de ma\'apalim was afkomstig uit Europa en reisde over zee. In 66 bootreizen vervoerden 58 immigratieschepen ruim 70.000 ma\'apalim richting Palestina. De Mossad Le\'Aliyah Bet had hierin het exclusieve aandeel, met uitzondering van de door de Etsel georganiseerde reis van de Ben Hecht. Slechts twaalf schepen wisten de Britse blokkade te doorbreken. Zij smokkelden gezamenlijk ruim 2100 Joden Palestina binnen.\n_START_SECTION_\nVertrekpunten\n_START_PARAGRAPH_\nAan de kust ontfermden de Palyam zich over de vluchtelingen. Deze marineafdeling was eind 1943 opgericht als onderdeel van de Palmach, de elitestrijdkracht van de Hagana. Palyamnikim brachten de vluchtelingen onder in provisorische tentenkampen en gaven hen training als voorbereiding op de uitdagingen aan boord van een immigrantenschip._NEWLINE_Rond de havens waren woningen ingericht als hoofdkwartieren van de Mossad Le\'Aliyah Bet. In een groot aantal havens had de organisatie werkplaatsen en magazijnen in gebruik die de schepen voorzagen van proviand, brandstof en andere voorzieningen. Veel van deze magazijnen bevatten wagenparken die voor een aanzienlijk deel bestonden uit gestolen Britse legervoertuigen._NEWLINE_De voornaamste uitvalsbasis was Itali\xc3\xab, met zijn lange kustlijn, talrijke havens, centrale ligging en gunstige politieke situatie. Na het fascistische bewind van Mussolini was het land in een economisch dal geraakt, waardoor het voor Itali\xc3\xab gunstiger was als de vluchtelingen zouden vertrekken en zich niet zouden vestigen. Veel Italianen sympathiseerden bovendien met de Joden en hun wens zich te vestigen in een eigen staat. Zij waren daarentegen weinig welwillend tegenover de tienduizenden Britse soldaten, die zich overal in het land hadden gestationeerd. De Mossad Le\'Aliyah Bet voerde haar operaties in de Italiaanse havens niet alleen met medeweten van de regering uit, maar vaak ook met de hulp van de bevolking._NEWLINE_In totaal vertrokken tijdens de Bricha 34 schepen vanuit Itali\xc3\xab met ruim 22.000 ma\'apalim aan boord. Vanuit Frankrijk en Bulgarije werden respectievelijk 15 en 4 reizen gemaakt met ongeveer 16.000 en 19.000 ma\'apalim. Andere landen vanwaaruit meerdere reizen werden ondernomen waren Joegoslavi\xc3\xab (vier), Griekenland (vier) en Algerije (twee).\n_START_SECTION_\nOnderweg\n_START_PARAGRAPH_\nDe leiding aan boord van een immigrantenschip was in handen van een groep me\'lavim. Dit waren activisten van de Palyam die speciaal voor dit doel waren opgeleid. Zij verleenden assistentie bij het inschepen, droegen zorg voor de ma\'apalim tijdens de reis en namen de leiding in eventueel verzet bij de arrestaties. Het hoofd van de me\'lavim had aan boord niet alleen het commando over de ma\'apalim en de activisten, maar ook over de kapitein en de bemanning. Daarnaast waren er gewoonlijk een of twee artsen aanwezig en minstens \xc3\xa9\xc3\xa9n Gideoni voor het contact met de Hagana. Voor de in Noord-Amerika gekochte schepen monsterde de Mossad Le\'Aliyah Bet zo\'n 240 Amerikaanse en Canadese vrijwilligers als kapiteins en bemanningsleden._NEWLINE_Wanneer een schip voorbij de blokkade wist te komen, schakelde de Gideoni de Hagana in Palestina in. De opvarenden werden vervolgens door me\'lavim aan wal gebracht, waar lokale activisten hen opwachtten. Deze hadden voertuigen klaarstaan waarin zij de ma\'apalim naar nabijgelegen Joodse nederzettingen brachten, terwijl anderen de omgeving bewaakten.\n_START_SECTION_\nPalestine Patrol\n_START_PARAGRAPH_\nDe Mossad Le\'Aliyah Bet smokkelde in de eerste zes scheepsreizen na de oorlog meer dan 500 ma\'apalim Palestina binnen. Als tegenmaatregel zette de Royal Navy vanaf 20 oktober 1945 een speciale vloot in, die zich geheel zou richten op de schepen van de Aliyah Bet. In de loop der tijd werd deze zogenoemde Palestine Patrol aanzienlijk uitgebreid. In 1947 was het met 24 mijnenvegers, 20 torpedobootjagers, 18 kruisers en 9 fregatten de grootste vloot in de Middellandse Zee._NEWLINE_In totaal controleerde de Palestine Patrol bijna tachtig immigrantenschepen en hanteerde daarbij een vaste procedure. Allereerst werd waar nodig medische hulp verleend en water en voedsel verstrekt. De matrozen controleerden de legale schepen op passagiers zonder immigratiecertificaat. Illegale schepen werden ge\xc3\xabscorteerd naar de haven van Haifa. Slechts zes illegale immigrantenschepen met in totaal ruim 2000 vluchtelingen slaagden erin om de blokkade van de Palestine Patrol te doorbreken._NEWLINE_In reactie op de verscherpte controle op de schepen stelde Ben-Gurion zijn plan van een \'Aliyah Gimel\' (\'Aliyah C\') voor, een gewapende illegale immigratie waarbij de opvarenden met geweld de Palestijnse kust zouden proberen te bereiken. Het plan vond weinig bijstand in het bestuur van de Hagana. Het was een vaste regel dat de immigrantenschepen onbewapend waren en de Palyam had aparte schepen voor de wapensmokkel. Wel slaagde Ben-Gurion er in om de Hagana, de Etsel en de Lechi hun krachten te laten bundelen tegen de Britten, in een samenwerkingsverband dat de naam Tnuat HaMeri (\'Verzetsbeweging\') kreeg. Een eerste actie was de bevrijding van 208 ma\'apalim uit het interneringskamp Atlit op 10 oktober 1945, uitgevoerd door de Palmach. Hierna volgde een groot aantal aanslagen op schepen, radarinstallaties en politieposten langs de kust. De Palyam zette een aparte eenheid in, de HaChulya genaamd, die gespecialiseerd was in het saboteren van patrouilleboten. Op 29 juni 1946 werden duizenden Haganaleden gearresteerd tijdens de door de Britten uitgevoerde Operatie Agatha, ook wel Zwarte Zaterdag of Zwarte Sabbath genoemd. De Hagana staakte hierop haar geweldplegingen tegen de Britten, behalve in zaken die rechtstreeks invloed zouden hebben op het welslagen van de Aliyah Bet.\n_START_SECTION_\nRol van de media\n_START_PARAGRAPH_\nMet het oog op de Palestine Patrol besprak het bestuur van de Mossad Le\'Aliyah Bet twee mogelijke tegenacties. De eerste was het gebruiken van een groot aantal kleine schepen, die in \xc3\xa9\xc3\xa9n nacht op verschillende plaatsen de Palestijnse kust zouden proberen te bereiken. Het tweede voorstel borduurde voort op Ben-Gurions eerdere plan om de Royal Navy te provoceren en hield de inzet in van grotere schepen met duizenden ma\'apalim aan boord. De La Spezia-affaire had voor veel publiciteit gezorgd. Nieuwe persberichten van de deportaties van Holocaust-overlevenden zouden een gunstig effect hebben op de publieke opinie en zo een politieke druk uitoefenen op het Brits bestuur. Men koos voor de tweede optie, daar deze het meeste voordeel op de langere termijn zou opleveren. Minder opvallende schepen zouden echter nog steeds worden gebruikt._NEWLINE_Politieke druk was nu het primaire doel van de Aliyah Bet geworden en de pers droeg daar in een belangrijke mate aan bij. Het eerstvolgende schip van de Mossad Le\'Aliyah Bet dat vanuit Itali\xc3\xab vertrok was de Josiah Wedgwood, een afgedankte korvet van de Canadese marine. De Amerikaanse journalist I.F. Stone reisde mee met het schip en publiceerde zijn ervaringen in zijn boek Underground to Palestine, dat datzelfde jaar uitkwam._NEWLINE_De Mossad Le\'Aliyah Bet voerde de frequentie van de reizen steeds verder op en steeds vaker vergezelden journalisten de immigranten. Ma\'apalim lieten zich fotograferen met spandoeken voorzien van Engelstalige leuzen en verzetten zich aanvankelijk nauwelijks bij de arrestaties. De pers mat de slachtofferrol van de vluchtelingen breed uit, terwijl zij de Palyamnikim afschilderde als helden en martelaren. Dit alles resulteerde in een groeiende sympathie van het publiek.\n_START_SECTION_\nOnderzoekscomit\xc3\xa9s\n_START_PARAGRAPH_\nOp 4 januari 1946 was in Washington D.C. de eerste zitting van het Anglo-Amerikaanse onderzoekscomit\xc3\xa9, een gezamenlijke poging van het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten om het vluchtelingenprobleem in de geallieerde bezettingszones en het conflict tussen de Joden en Arabieren in Palestina diplomatiek op te lossen. Het comit\xc3\xa9rapport adviseerde om 100.000 extra Joden in Palestina toe te laten en een gemengde regering van zowel Arabieren als Joden aan te stellen. De Britten besloten op 4 oktober 1946 om 96.000 extra immigratiecertificaten uit te reiken. De helft van dit aantal zou worden gebruikt voor de Joden in de reeds overvolle kampen in Cyprus. Vanaf 1947 werden in deze kampen aanvullende immigratiecertificaten uitgereikt aan zwangere vrouwen, vrouwen met pasgeboren kinderen en bejaarden. In deze periode maakten ex-gedetineerden uit Cyprus twee derde uit van de immigranten in Palestina._NEWLINE_Noch de Joden, noch de Arabieren gingen akkoord met het voorstel van een gemengde regering. Op 14 februari 1947 besloot het Britse kabinet om het mandaatschap van Palestina op te geven en de hulp in te schakelen van de Verenigde Naties. Ernest Bevin liet het Lagerhuis op 18 februari het volgende weten: "We zijn niet in staat om de voorgestelde idee\xc3\xabn van de Arabieren of Joden te accepteren, noch om zelf tot een eigen oplossing te komen." Op 15 mei stelden de Verenigde Naties een speciaal comit\xc3\xa9 samen dat het vraagstuk zou behandelen, het United Nations Special Committee on Palestine (UNSCOP) genaamd. Maar totdat dit comit\xc3\xa9 een besluit zou hebben genomen, vielen de problemen rond de Aliyah Bet nog onder de zorg van de Britse mandaatregering.\n_START_SECTION_\nOperatie Oasis\n_START_PARAGRAPH_\nOp 2 augustus arriveerden de schepen in Port-de-Bouc, maar de Franse regering ging alleen akkoord met de ontscheping wanneer dit vrijwillig zou gebeuren. Na drie weken besloten de Britten om de ma\'apalim naar een door de Britten bezet gebied in Duitsland te zenden. Deze operatie, die in diplomatieke en militaire kringen bekend kwam te staan als \'Operatie Oasis\', werd op de voet gevolgd door leden van de UNSCOP en de internationale pers. De Britten beseften dat het sturen van Joden naar een interneringskamp in Duitsland zou resulteren in veel negatieve publiciteit. Er was echter geen ander gebied onder Britse controle dat op korte termijn zoveel mensen kon huisvesten._NEWLINE_Op 21 augustus kwam het eerste deportatieschip met vluchtelingen in Hamburg aan. De Joden verzetten zich hevig tijdens de ontschepingen. Een aanwezige agent van de Jewish Agency werd met name getroffen door een meisje dat de soldaten "I am from Dachau, Hitler commandos" toeriep. Op 9 september werden de Joden na de laatste ontscheping ondergebracht in kampen in Noord-Duitsland. Een groot aantal ma\'apalim wist te ontsnappen en velen reisden met de hulp van de Mossad Le\'Aliyah Bet alsnog naar Palestina.\n_START_SECTION_\nLaatste maanden\n_START_PARAGRAPH_\nNa de Exodus 1947 voerde de Mossad Le\'Aliyah Bet het tempo van de emigraties nog verder op. Een landingsvaartuig dat in september 1947 als immigrantenschip werd ingezet kreeg de naam Af Al Pi Chen (\xd7\x90\xd7\xa3-\xd7\xa2\xd7\x9c-\xd7\xa4\xd7\x99-\xd7\x9b\xd7\x9f): \'Ondanks Alles, Ja!\'. Hiermee benadrukten de Joden dat ze, ondanks alle Britse maatregelen, nog net zo vastbesloten waren om de clandestiene immigraties voort te zetten als tien jaar geleden, in de periode van Galili\'s operatie._NEWLINE_Bij de illegale immigratie in Palestina werden nu ook andere middelen ingezet. In \'Operatie Michaelberg\' zette de Mossad Le\'Aliyah Bet vliegtuigen in, die van 23 augustus tot 20 september in drie vluchten 150 ma\'apalim uit Irak en Itali\xc3\xab naar Palestina smokkelden. In november nam de \'Aliyah Dalet\' (\'Aliyah D\') zijn aanvang: de illegale immigratie met behulp van vervalste immigratiecertificaten. Men schat dat op deze manier zo\'n 9000 Joden de grenzen van Palestina zijn overgestoken, waaronder een groot aantal uit Duitsland ontsnapte opvarenden van de Exodus 1947._NEWLINE_Op 29 november 1947 werd Resolutie 181 van de Verenigde Naties aangenomen, waarin werd besloten dat Palestina zou worden verdeeld in een Joodse en een Arabische staat. De Arabische leiders verworpen het verdelingsplan, maar de Joden reageerden enthousiast. De eerstvolgende twee schepen van de Mossad Le\'Aliyah Bet werden naar deze gebeurtenis vernoemd: de Kaf Tet Be\'November (\'29 November\') en de HaUmot HaMeuhadot (\'Verenigde Naties\')._NEWLINE_Terwijl de HaUmot HaMeuhadot op 24 december vanuit Frankrijk vertrok, trof het team van Yossi Harel in Bulgarije de laatste voorbereidingen voor een reis met twee identieke Amerikaanse vrachtschepen: de Atzma\'ut en de Kibbutz Galuyot. Deze schepen waren aanzienlijk groter dan de Exodus 1947 en zouden elk anderhalf maal zoveel ma\'apalim vervoeren. De Jewish Agency drong tevergeefs bij Shaul Avigur aan om de reis af te lasten, daar de Palestine Patrol steeds meer in het werk stelde om de illegale immigranten te stoppen. Op 27 december vertrokken de twee schepen met ruim 15.000 ma\'apalim vanuit Boergas. Op 1 januari 1948 werden zij in de Middellandse Zee onderschept. Er werd een overeenkomst gesloten om de ma\'apalim direct naar Cyprus te brengen. De bemanning mocht daarna vrijuit gaan. Diezelfde dag wist de HaUmot HaMeuhadot de Palestijnse kust te bereiken. 131 van de ruim 500 opvarenden werden na de ontscheping gearresteerd, de rest wist te ontkomen. De HaUmot HaMeuhadot was het laatste succesvolle schip in de Aliyah Bet._NEWLINE_De realisatie van de Joodse onafhankelijkheid kwam steeds dichterbij. De Jewish Agency verwachtte gewelddadige represailles van de Arabieren. Op 8 februari 1948 gaf Ben-Gurion daarom het bevel dat de Aliyah Bet en Dalet voortaan uitsluitend zou worden gebruikt voor jonge, strijdbare personen. De laatste schepen van de Mossad Le\'Aliyah Bet hadden gezamenlijk ruim 4500 jonge ma\'apalim aan boord. Deze werden allen gearresteerd en naar de Cypriotische kampen gebracht, maar voor hen was dit slechts een tussenstop in de reis naar een nieuw vaderland.\n_START_SECTION_\nOnafhankelijkheid van Isra\xc3\xabl (vanaf 1948)\n_START_PARAGRAPH_\nOp 14 mei 1948 tekende Ben-Gurion de Isra\xc3\xablische onafhankelijkheidsverklaring en werd hij verkozen als de eerste premier van de nieuwe staat. Het Brits mandaatschap eindigde diezelfde dag om 12 uur \'s nachts en de Britse troepen moesten uiterlijk op 1 augustus Isra\xc3\xabl verlaten. Op 15 mei ontdekten de Britten twee immigratieschepen met de toepasselijke namen Le\xe2\x80\x99Nitzachon (\'Naar de overwinning\') en Medinat Yisrael (\'Staat Isra\xc3\xabl\'). De schepen met ruim 400 immigranten werden doorgelaten en arriveerden twee dagen later in Tel Aviv, waar een juichende menigte hen verwelkomde. Kort daarna arriveerden nog drie schepen die waren gepland voor de Aliyah Bet. Een daarvan was de Altalena, het tweede schip dat de Etsel voor de immigratie inzette._NEWLINE_In de interneringskampen in Brits Cyprus bevonden zich op 15 mei 28.000 Joden. De Britten brachten aanvankelijk elke maand 1500 van hen naar Isra\xc3\xabl. Van 24 januari, in de week dat het Verenigd Koninkrijk de staat Isra\xc3\xabl erkende, tot 11 februari reisden de resterende 11.000 Joden naar Isra\xc3\xabl. Een aantal Joden die zich op Cyprus hadden verborgen gaven zichzelf in deze periode aan, om zo op kosten van de Britse regering de reis naar Isra\xc3\xabl te kunnen maken.\n_START_SECTION_\nArabische oppositie\n_START_PARAGRAPH_\nIn reactie op de onafhankelijkheidsverklaring viel een coalitie van Arabische landen op 15 mei Isra\xc3\xabl binnen en nam de Onafhankelijkheidsoorlog zijn aanvang. Om zich tegen de Arabieren te weren richtte Ben-Gurion op 26 mei het Isra\xc3\xablisch defensieleger op, als opvolger van de Hagana. Later fuseerden ook de Etsel en de Lechi met dit leger. De Palyam werd de basis voor de nieuwe marine-eenheid. De vloot bestond in haar beginjaren voornamelijk uit immigrantenschepen die de Britten tijdens de Aliyah Bet in beslag hadden genomen. Schepen die werden ingezet in de strijd tegen de Arabieren waren onder andere de Josiah Wedgwood, de Medinat HaYehudim, het landingsvaartuig Af Al Pi Chen en de Ben Hecht, het enige schip dat tot in de 21e eeuw nog in de vaart is gebleven.\n_START_SECTION_\nDe alia naar Isra\xc3\xabl\n_START_PARAGRAPH_\nNu de emigratiereizen naar Palestina niet langer illegaal waren, werd de naam van de Mossad Le\'Aliyah Bet veranderd in \'Mossad Le\'Aliyah\'. Deze eenheid van het defensieleger werd ook ingezet voor de wapensmokkel. Ook zij maakte gebruik van schepen die dienst hadden gedaan in de Aliyah Bet, zoals de Lo Tafchidunu, de Atzma\'ut en de Kibbutz Galuyot. De Mossad Le\'Aliyah droeg er zorg voor dat de in de Europese DP-kampen achtergebleven Joden naar Palestina konden reizen. In april 1948 bevonden zich nog zo\'n 1800 opvarenden van de Exodus 1947 in de Duitse kampen. Yossi Harel bracht op 17 juni de laatsten van hen naar Tel Aviv._NEWLINE_In een groot aantal Arabische landen werden Joden na de stichting van de staat Isra\xc3\xabl het doelwit van vervolging en andere vormen van discriminatie. Dit resulteerde in een grote alia van Joodse vluchtelingen uit de Arabische wereld. Een volgende golf arriveerde nadat de Isra\xc3\xablische regering op 5 juli 1950 de Wet op de Terugkeer invoerde, waardoor Joden overal ter wereld het recht kregen om zich in Isra\xc3\xabl te vestigen. In totaal kwamen in de periode van 1949 tot 1951 zo\'n 580.000 immigranten naar Isra\xc3\xabl. Nadat de grootste stroom immigranten was afgenomen, ging de Mossad Le\'Aliyah in 1953 over in het immigratieagentschap Lishkat Hakesher, ook bekend als de Nativ.\n_START_SECTION_\nErfgoed\n_START_PARAGRAPH_\nDe Aliyah Bet staat voor veel Joden symbool voor hun vasthoudendheid, onafhankelijkheid en voortbestaan. Het speelde een belangrijke rol in de terugkeer naar het Erets Isra\xc3\xabl, dat in de onafhankelijkheidsverklaring werd beschreven als "de geboorteplek van het Joodse volk, [waar] hun spirituele, religieuze en politieke identiteit werd gevormd". Zionisten zien de immigratie naar Isra\xc3\xabl daarom nog altijd als een fundamenteel recht van de Joden. In die optiek is de term \'illegale immigratie\' een contradictio in terminis. Al in de mandaatperiode spraken Joden bij voorkeur over \'clandestiene immigratie\', dat wil zeggen, immigratie zonder toestemming._NEWLINE_Na de onafhankelijkheidsverklaring raakte onder Isra\xc3\xabli de term Ha\'apala (\xd7\x94\xd7\x94\xd7\xa2\xd7\xa4\xd7\x9c\xd7\x94) ingeburgerd als een alternatieve benaming voor de Aliyah Bet. Ha\'apala is afgeleid van va\'ya\'apilu (\xd7\x95\xd6\xb7\xd7\x99\xd6\xb7\xd6\xbc\xd7\xa2\xd6\xb0\xd7\xa4\xd6\xb4\xd6\xbc\xd6\x95\xd7\x9c\xd7\x95\xd6\xbc), een woord dat slechts eenmaal in de Tenach voorkomt en in Nederlandse Bijbelvertalingen onder andere vertaald wordt als \'vermetel pogen\'. In Numeri 14:44 en 45 poogden Isra\xc3\xablieten vermetel een berg te beklimmen, ondanks een hevige tegenstand van vijandige volken. In de getrokken parallel stonden deze vijanden symbool voor de Britse oppositie en de omhoog klimmende Isra\xc3\xablieten voor de ma\'apalim die moedig alia probeerden te maken naar het Beloofde Land. Ma\'apalim is een verbuiging van ha\'apala.\n_START_SECTION_\nKunst en populaire cultuur\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de mandaatperiode schreven Joodse dichters en muzikanten gedichten en liederen met de Aliyah Bet als thema. Van een aantal verschenen ook Engelstalige versies, zoals A Response to an Italian Captain. Dit bekende gedicht schreef Nathan Alterman in 1945 ter ere van de geslaagde ontscheping van de Hannah Szenes. De muzikant en Palmachnik Haim Hefer schreef kort voor de onafhankelijkheidsverklaring een lied dat de Engelse titel Between the Borders kreeg (Origineel: \xd7\x91\xd7\x99\xd7\x9f \xd7\x92\xd7\x91\xd7\x95\xd7\x9c\xd7\x95\xd7\xaa). Het Isra\xc3\xablisch defensieleger vernoemde \'Operatie Defensive Shield\' aan de Westelijke Jordaanoever naar een frase in dit lied: "We are here, a defensive shield"._NEWLINE_Leon Uris\' bestseller Exodus uit 1958 heeft een grote invloed gehad op de publieke opinie ten opzichte van de Isra\xc3\xablische politiek. Uris, zelf een zoon van Joodse immigranten uit Polen, reisde twee jaar door Isra\xc3\xabl om materiaal te verzamelen voor zijn boek. Het eerste deel is voor een groot deel gebaseerd op de La Spezia-affaire van 1946. Het verhaalt over de ontsnapping van 600 ma\'apalim uit een kamp in Cyprus en hun vertrek naar Palestina met de Exodus. De door Otto Preminger geregisseerde verfilming van 1960 leverde drie Oscarnominaties op, waarvan er een werd verzilverd. In de roman en de verfilming worden de Arabieren als laf en oorlogszuchtig afgespiegeld, een beeld dat Uris in 1984 probeerde recht te zetten in zijn roman De Hadji._NEWLINE_Ter ere van het twintigjarige bestaan van Isra\xc3\xabl vervaardigde de Spaanse schilder Salvador Dal\xc3\xad in 1968 een reeks van 25 aquarellen, Aliyah getiteld. Dal\xc3\xad gaf er op verschillende manieren de brede uitleg van het woord \'aliyah\' weer en putte hierbij inspiratie uit zowel de Hebreeuwse Bijbel als de recente geschiedenis van Palestina. Op de aquarel On the Shores of Freedom is de Eliahu Golomb afgebeeld met het dek vol ma\'apalim. Op A Moment in History is Ben-Gurion te zien tijdens het voorlezen van de onafhankelijkheidsverklaring.\n_START_SECTION_\nOverzicht\n_START_PARAGRAPH_\nIn het voormalige interneringskamp Atlit is een uitgebreide documentatie gearchiveerd van de scheepsreizen in de Aliyah Bet. Onderstaande overzichten zijn gebaseerd op deze gegevens. Met name informatie over de reizen die v\xc3\xb3\xc3\xb3r 1945 plaatsvonden is mogelijk incompleet.'