b'\n_START_ARTICLE_\nRodolphe Wytsman\n_START_SECTION_\nAfkomst\n_START_PARAGRAPH_\nRodolphe Wytsman was de zoon van Klemens Wytsman (Dendermonde, 1825-1870), een man van Oostenrijkse afkomst die notaris was en schepen in zijn geboortestad, en van Emma-Maria Cockuyt (Gent, ca. 1838). Wytsman huwde in 1886 met Juliette Trullemans (Brussel, 1866-Elsene, 1925), eveneens kunstschilderes. Zij woonden achtereenvolgens in de Onderwijsstraat 22 (ca. 1881), Van Dyckstraat, 14 (1884), Neuch\xc3\xa2telstraat, 17 (1885), Prieelstraat, 6 (1888) later 26 en in de Keyenveldstraat, 39, te Brussel.\n_START_SECTION_\nJeugd en opleiding\n_START_PARAGRAPH_\nDe jonge Rodophe Wytsman groeide op in een cultureel hoogstaand milieu: zijn vader was \xe2\x80\x93 los van de zorg voor zijn notariaat \xe2\x80\x93 een verdienstelijk numismaat, geschiedkundige, toondichter en urbanist. Tot zijn vriendenkring behoorden de Vlaamse toondichters Fran\xc3\xa7ois Auguste Gevaert en Peter Benoit, maar ook de Franse letterkundige Victor Hugo. Vader Wytsman overleed voortijdig in 1870 toen Rodolphe amper 9 \xc3\xa0 10 jaar oud was. Moeder Wytsman verhuisde kort daarna van Dendermonde naar Gent, haar geboortestad._NEWLINE_Van 1873 af volgde Rodolphe Wytsman lessen aan de Gentse Academie bij Jean Capeinick (1838 \xe2\x80\x93 1890), een kunstschilder die gespecialiseerd was in stillevens en rijke, bonte bloemstukken. Capeinick, een echte vakman, was ook de leraar die de jonge Th\xc3\xa9o Van Rysselberghe had begeleid._NEWLINE_Wytsmans studies werden gedwongen onderbroken voor een lucratieve baan in een garenwinkel. Na drie jaar, en tegen de wens van zijn moeder, kapte hij met deze in zijn ogen afstompende en beklemmende bezigheid en hervatte hij zijn studies aan de Academie. Zijn leraars waren toen Th\xc3\xa9odore-Joseph Canneel en Julius De Keghel. Wytsman sloot er vriendschap met Th\xc3\xa9o Van Rysselberghe, Gustave Vanaise en Armand Heins. Met deze laatste werd hij een vriend voor het leven. Zij gingen tekenen langs de oevers van de Schelde en de Leie. Als kunstschilder opteerde Wytsman voor het landschap. Zijn vroege werken \xe2\x80\x93 deze uit de Gentse tijd \xe2\x80\x93 waren realistisch. In de volgende jaren dan ontwikkelde die zich gaandeweg meer in een alsnog conventionele pre-impressionistische stijl. Maar dan woonde Wytsman reeds in Brussel, waar de polsslag van het modernistische schilderen het best te voelen was.\n_START_SECTION_\nBrussel\n_START_PARAGRAPH_\nMoeder Wytsman vestigde zich met haar gezin in Brussel waar Rodolphe nog in hetzelfde jaar zijn studies voortzette aan de Academie. Hij had er Jean Portaels, Joseph Stallaert en Joseph Van Severendonck als \xe2\x80\x93 academische meesters. Tot zijn studiegenoten in Brussel behoorden Eug\xc3\xa8ne Broerman, Fran\xc3\xa7ois Halkett, Frantz Charlet en opnieuw Th\xc3\xa9o Van Rysselberghe. Ook James Ensor en Guillaume Van Strydonck studeerden er in die tijd._NEWLINE_Aan de Academie van Brussel kwam hij in contact met de kunstenaarsgroep "L\'Essor". \xe2\x80\x9cL\'Essor\xe2\x80\x9d was op 4 maart 1876 opgericht door enkele leerlingen van de Academie voor Schone Kunsten te Brussel, namelijk L. Cambier, Julien Dillens, L\xc3\xa9on Herbo, Henri Permeke, L. Pion, F. Seghers en Fran\xc3\xa7ois Taelemans. Vele anderen sloten zich aan\xc2\xa0: Albert Baertsoen, Frantz Charlet, Jean Degreef, Henri De Groux, Jacques de Lalaing, Jean Delville, James Ensor, L\xc3\xa9on Fr\xc3\xa9d\xc3\xa9ric, Frans Van Leemputten en nog anderen._NEWLINE_Nog vooraleer in 1881 zijn academieopleiding definitief af te sluiten stelde Rodolphe Wytsman al tentoon in het Salon van 1880 in Gent met "De avond".\n_START_SECTION_\nItali\xc3\xabreis\n_START_PARAGRAPH_\nFinancieel gesteund door een vriend van wijlen zijn vader, kon hij in 1882 een Itali\xc3\xabreis ondernemen. Roma en omstreken, maar ook de Napolitaanse kust maakten op hem een onvergetelijke indruk. Uit die tijd dateren werken als "Fontein in de Villa Borghese in Roma" en "Rotsen te Capri"._NEWLINE_In Itali\xc3\xab had hij vriendschappelijke contacten met andere Belgische kunstenaars die er toen verbleven: Gustave Vanaise, Jef Lambeaux, L\xc3\xa9on Philippet, Eug\xc3\xa8ne Broerman, Alexandre Marcette._NEWLINE_In mei 1883 was Rodolphe Wytsman terug in Belgi\xc3\xab. Samen met Vanaise exposeerde hij in dat jaar nog in de "Cercle Artistique" in Gent._NEWLINE_Van 1883 af was hij ook jaarlijks in Knokke te vinden. Daar ontwikkelde zich in de zomer een kleine maar belangrijke kunstenaarskolonie waar vele vooruitstrevende landschapschilders uit Gent en Brussel op af kwamen: Alfred Verwee, Willy Schlobach, Paul Parmentier, Th\xc3\xa9o Van Rysselberghe, Omer Coppens, Anna Boch, F\xc3\xa9licien Rops\xe2\x80\xa6 Ook James Ensor, Willy Finch & zelfs Camille Pissarro kwamen er langs. Wytsman schilderde er de duinen, het strand, de polders, het Zwin, \xe2\x80\xa6\n_START_SECTION_\nJuliette\n_START_PARAGRAPH_\nHet was in het atelier van Jean Capeinick, dat Juliette Trullemans en Rodolphe Wytsman ten slotte elkaar voor \'t eerst ontmoetten. En weldra ook in het zomerse schildersmekka Knokke, zagen ze elkaar geregeld opnieuw._NEWLINE_Op 16 februari 1886 trad Rodolphe Wytsman met Juliette Trullemans in het huwelijk. Het werd een ideale verbintenis: beiden schilderden enthousiast zonovergoten landschappen en tableaus met planten en struiken die erg in de smaak vielen. De twee kunstenaarscarri\xc3\xa8res versmolten werkelijk tot \xc3\xa9\xc3\xa9n harmonieus geheel. De opbrengst van hun kunst liet ze toe ruim te leven en tal van reizen te ondernemen. Hun vele Europese reizen lieten echter relatief weinig sporen van in hun oeuvre._NEWLINE_Eerst woonde het echtpaar Wytsman nog in de Prieelstraat Leopoldswijk, maar verhuisde kort na 1900 naar de Keyenveldstraat, 39. Ze hadden ook een buitenhuis in Terhulpen, ten zuidoosten van Brussel, aan de andere zijde van het Zoni\xc3\xabnwoud. Ze hadden er intense vriendschappelijke contacten met onder meer de schrijver en kunstcriticus Camille Lemonnier, de beeldhouwer Charles Van der Stappen en de kunstschilder Emile Claus._NEWLINE_In 1892 verwierven ze een landgoed "Les Tournesols" in de Brusselse randgemeente Linkebeek. Rond hun huis was er een grote bloemrijke tuin te midden van een nog grotendeels ongerept landschap. Het park en de omgeving inspireerden beiden tot tal van doeken._NEWLINE_Als locaties voor hun landschappen was er naast Knokke uiteraard ook het Brabantse landschap (Ter Hulpen, Genval, de Parkhoeve, \xe2\x80\xa6), maar vooral ook de Maas en haar omgeving (Dave, Profondeville, Yvoir, Houx, Bouvignes, \xe2\x80\xa6) zijn sites die de Wytsmans prefereerden. Ook Brugge komt voor en het verre Tenerife (in werken uit 1914)._NEWLINE_Rodolphe en Juliette Wytsman hadden beide een duidelijke voorkeur voor landschappelijke motieven: landschappen zonder meer, maar ook doeken met speciale aandacht voor opvallende bloemen, kruiden of planten, die ze op de voorgrond van hun schilderijen plaatsten, meestal met een doorkijk naar het achterliggende landschap: vijvers, moerassen, bloeiende boomgaarden, bloembedden bij bloemkwekers, heide met bloeiende brem, braakland met onkruid overwoekerd, verwilderde tuinen, bloesems, rozelaars en seringen, klaprozen, zwaardlelies, vingerhoedkruid, leverkruid, kastanjekruid, \xe2\x80\xa6\n_START_SECTION_\nLa Libre Esth\xc3\xa9tique\n_START_PARAGRAPH_\nJaren later vinden we Wytsman w\xc3\xa9l weer terug bij de exposanten van "La Libre Esth\xc3\xa9tique", een kunstkring die na de ontbinding van "Les XX" in 1893 de doelstellingen van de opgeheven vereniging bleef aanhangen en hun avant-gardisme \xe2\x80\x93 dit waren toen vooral het symbolisme en postimpressionistische tendensen zoals het luminisme \xe2\x80\x93 in hun jaarlijkse salons tot uiting bracht.\n_START_SECTION_\nTentoonstellingen\n_START_PARAGRAPH_\nNaast zijn deelnames aan de Driejaarlijkse Salons van Antwerpen, Brussel en Gent, aan de kleinere Salons in de provinciesteden en \xe2\x80\x93 enkel Rodolphe \xe2\x80\x93 aan de Salons van "Les XX", organiseerden hij ook enkele dubbeltentoonstellingen met zijn vrouw\xc2\xa0: namelijk in 1888 en in 1893 in de Brusselse "Cercle Artistique". Rodolphe Wytsman exposeerde in het eerste Oostendse Salon, ingericht in 1894 op initiatief van onder meer James Ensor. Hij toonde\xc2\xa0: \xe2\x80\x9cAppelbomen in bloei\xe2\x80\x9d en \xe2\x80\x9cDe dorpsweg\xe2\x80\x9d._NEWLINE_Beiden stelden tentoon in de Belgische sectie voor Schone Kunsten tijdens de "Exposition universelle internationale 1900" in Parijs en de belangwekkende "Ausstellung Belgischer Kunst" in Berlijn anno 1908 (met \xe2\x80\x9cDe Beek\xe2\x80\x9d)._NEWLINE_Speciaal te vermelden is ook de tentoonstelling van Belgische kunstenaars in de zaal Zacheta in Warschau in 1907, een tentoonstelling die er kwam op initiatief van de Poolse industrieel Leopold Wellisch (1882-1972) en waaraan slechts een handvol kunstenaars, onder wie Rodolphe en Juliette Wytsman deelnamen._NEWLINE_Rodolphe Wytsman exposeerde ook regelmatig pastels. Zo stuurde hij in 1903 er vier naar de "Tentoonstelling van waterverfschilderingen, pastels, etsen en andere" in Antwerpen: "De schelf", "Het moer", "De weg in de heide" en "Avond in Brabant \xe2\x80\x93 oktober".\n_START_SECTION_\nDe Eerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nToen de Eerste Wereldoorlog uitbrak in augustus 1914 kwam een ware exodus op gang in Belgi\xc3\xab; richting Frankrijk, Engeland, Nederland, Amerika, en \xe2\x80\x93 voor een kleine minderheid \xe2\x80\x93 naar Zwitserland. Het gezin Wytsman weken uit naar Rotterdam. Andere kunstenaars die naar Nederland waren ontkomen of er om andere redenen verbleven waren o.a. Gust De Smet, Fritz Van den Berghe, Rik Wouters, Isidore Opsomer, Walter Vaes, Jozef Cantr\xc3\xa9, William Degouve de Nuncques, Frans Smeers, Jules Schmalzgaug, William Paerels, Georges Van Tongerloo en Edith Van Leckwyck._NEWLINE_Beide kunstenaars richtten in de Rotterdamse kunstkring een expositie in ten voordele van de Belgische kunstenaars. Discreet steunden ze behoeftige collega\'s, waarbij we wellicht Rik Wouters mogen rekenen. Ze schilderden er landschappen in de omgeving van Overschie, Bergplaats, Oosterwijck, Plasmolen, Kralingen, Delfshaven en Mook. Toen Rik Wouters in 1916 in verschrikkelijke omstandigheden overleed in Amsterdam en er begraven werd, was het Rodolphe Wytsman die er de lijkrede uitsprak._NEWLINE_In november 1916 bracht het Stedelijk Museum in Amsterdam een tentoonstelling van Belgische Kunst. Rodolphe Wytsman zat in het inrichtend comit\xc3\xa9 samen met Isidore Opsomer en Maurice Guilbert benevens de Amsterdamse museumconservator Baard. Met uitzondering van Gust De Smet en Rik Wouters werd de jonge \xe2\x80\x93 vernieuwende \xe2\x80\x93 generatie volledig genegeerd in deze tentoonstelling \xe2\x80\x93 wat door hen niet in dank werd afgenomen.\n_START_SECTION_\nTerug naar Linkebeek\n_START_PARAGRAPH_\nNa de oorlog keerden de Wytsman en zijn vrouw naar hun geliefde Linkebeek terug, maar die laatste fase van hun leven verliep stil, zonder noemenswaardige extra-artistieke gebeurtenissen, enigszins aan de rand van de vernieuwende kunsttendensen die meer en meer opgang maakten, en waarvoor zij niet meer open stonden. In 1925 bereidden ze samen nog een dubbel-retrospectieve voor, hun laatste belangrijke manifestatie in een totaal veranderde kunstwereld._NEWLINE_Juliette Wytsman-Trullemans stierf thuis in de Keyenveldstraat in Elsene op 8 maart 1925. Rodolphe overleefde haar nog meer dan twee jaar._NEWLINE_Rodolphe Wytsman was ook een van de priv\xc3\xa9leraars van Maria van Hohenzollern-Sigmaringen, Gravin van Vlaanderen, die een voortreffelijke grafica werd._NEWLINE_Hij werkte enkele keren samen met de architect Georges Hob\xc3\xa9 voor decoratieschilderingen in ensembles die Hob\xc3\xa9 had ontworpen (Turijn, 1902; Milaan, 1906).\n_START_SECTION_\nStijl\n_START_PARAGRAPH_\nJuliette en Rodolphe Wytsman debuteerden beiden in een realistische stijl met pr\xc3\xa9-impressionistische accenten. Onder invloed van het artistieke gebeuren van hun tijd, dat ze alleen al door de tentoonstellingen in Brussel en zeker ook door hun contacten met gelijkgestemde kunstenaars goed kenden, werden ze beide gedreven naar een grote belangstelling voor de picturale weergave van de inwerking van het intense licht in hun doeken, de wisselwerking van licht, vormen en kleuren. Beide behoren tot de belangrijkste vertegenwoordigers van de luministische tendens binnen het neo-impressionisme in de Belgische schilderkunst. Ze delen die plaats met kunstenaars als Emille Claus en zijn leerlingen Jenny Montigny en Anna De Weert, Adrien-Joseph Heymans, George Morren en Georges Buysse.\n_START_SECTION_\nTrivia\n_START_PARAGRAPH_\nHet Museum van Elsene bezit zijn portret in olieverf door Jehan Frison, alsook het schilderij "Het theeuurtje" van Herman Richir dat in feite een geanimeerd dubbelportret in stemmig interieur is van Rodolphe Wytsman en zijn vrouw Juliette.'