b'\n_START_ARTICLE_\nMohamed Amezian\n_START_PARAGRAPH_\nMohamed Ben Elhaj Mohamed Ben Haddo Ben Ahmed Ben Abdessalam Ben Saleh, beter bekend als Mohand Amezian (\xd9\x85\xd8\xad\xd9\x86\xd8\xaf \xd8\xa7\xd9\x85\xd8\xb2\xd9\x8a\xd8\xa7\xd9\x86); of Sjarief Mohamed Amezian (\xd8\xa7\xd9\x84\xd8\xb4\xd8\xb1\xd9\x8a\xd9\x81 \xd9\x85\xd8\xad\xd9\x85\xd8\xaf \xd8\xa7\xd9\x85\xd8\xb2\xd9\x8a\xd8\xa7\xd9\x86) (Azghenghen, Marokko, 1859 - Adrar Hamam, 1912) was een van de eerste Riffijnse strijders die weerstand bood tegen de Spaanse bezetting en vervolging in Noord-Marokko.\n_START_SECTION_\nNaam en familie\n_START_PARAGRAPH_\nSjarief Mohamed Amezian, stichter van Zawiyat Azghenghen dankt de titel Sjarief aan zijn afkomst. Zijn familie beweerde af te stammen van de Hammudiden die onder de Qaliat Berberstam leefden. \'Amezian\' betekent simpelweg \'kleine\' in het Berbers. Zijn familie cre\xc3\xaberde de Zawiya Al Qadiria die ook bekend is bij de Zawiya van Sidi Ahmed o Abdsalam in Azghenghen. Beide liggen ze in de buurt van Beni Bouifrour en zijn ze een van de vijf takken die de Qaliat stam bevat. De familie van Cherif Mohamed Amezian had een grote invloed op de stam vanwege zijn edele afkomst. De familie onderscheidde zich in sociale communicaties zoals eeuwige verzoeningspogingen, het oplossen van conflicten en het voorkomen van rellen.\n_START_SECTION_\nZijn leven en werk\n_START_PARAGRAPH_\nVolgens de meeste overleveringen is hij geboren in 1859 of 1860. Deze twee jaren dateren terug naar de T\xc3\xa9touan oorlog die de overwinning van Spanje op Marokko getuigde. Hij leerde de Koran uit zijn hoofd in de zawia die door zijn vader in Azghenghen werd geleid. Tussen 1887 en 1891 studeerde hij aan de Al Quaraouiyine moskee in Fez. Na het afronden van zijn studie keerde hij terug naar zijn geboorteplaats, Azghenghen. Hij bleef niet bij de zawia zoals destijds gewoon was en tevens inhield dat zijn inkomen afhankelijk was van geschenken en liefdadigheden. Hij handelde echter in goederen, koeien en vee tussen de Rif en Algerije._NEWLINE_Dankzij zijn hoge integriteit, vroomheid en goede manieren, naast zijn verstand, overtuigingskracht en edele afkomst keerden de meeste Riffijnse immigranten die in de koloniale boerderijen in Algerije werkten aan zijn zijde om door hem en zijn onschendbaarheid beschermd te worden. Ze reisden ook met hem om de gevaren van de reis te vermijden. Onder de Riffijnen was hij bekend als "Azetat", iemand die de veiligheid van de reizigers verzekert. Ze staken met hem de rivier Moulouya over die grote aantallen reizigers had meegevoerd in zijn stroom. Op deze manier legde hij nieuwe contacten en smeedde hij samenwerking met verschillende Riffijnse stammen. De strijd van Mohamed Amezian kan in twee onderdelen worden verdeeld. De confrontatie met Bou Hamara en de weerstand tegen het Spaanse leger.\n_START_SECTION_\nZijn strijd tegen Bou Hamara\n_START_PARAGRAPH_\nMohamed Amezian was een van de eersten die aandacht schonk aan de samenzwering van Bou Hamara en de buitenlanders tegen de Riffijnen. Hij was vastberaden hem te ontmaskeren door samen met Riffijnse stammen campagnes tegen hen te lanceren. Bou Hamara probeerde hem begin 1907 te arresteren, maar Mohamed Amezian vluchtte naar het Marokkaanse leger bij Melilla. Hij vocht mee met zijn soldaten toen zij probeerden de opstand van Bou Hamara in het oostelijke gebied te onderdrukken. De reusachtige aantallen waar Bou Hamara over beschikte versloegen de zwakkere Makhzen in 1907. De rest van het leger inclusief Sjarief Mohamed Amezian zocht toevlucht in Melilla in begin 1908._NEWLINE_Tijdens de overheersing van Bou Hamara over de oostelijke Rif stichtte hij een Spaanse en een Franse autoriteit om het ijzer en lood te vervoeren uit de mijnen in Beni Bouifrour. Daarvoor werden twee spoorweglijnen tussen de mijnen en Melilla aangelegd. Na de verpletterende nederlaag van Bou Hamara door de Ait Waryaghel stam keerde hij teruggekeerd naar het oosten. Daar zag Bou Hamara in oktober 1908 bitter toe hoe de oostelijke Riffijnse stammen Sjarief Mohamed Amezian unaniem hadden gekozen als hun leider. De stammen belemmerden de uitbating van mijnen en de spoorwegprojecten van Bou Hamara. Zo werd Bou Hamara gedwongen zich terug te trekken uit Selouane aan het einde van 1908.'