b'\n_START_ARTICLE_\nChristian de Duve\n_START_SECTION_\nJeugd en opleiding\n_START_PARAGRAPH_\nDe Duves ouders waren tijdens de Eerste Wereldoorlog naar het Verenigd Koninkrijk gevlucht en keerden in 1920 terug naar Belgi\xc3\xab._NEWLINE_Hij groeide op in Antwerpen en deed middelbare studies aan het Onze-Lieve-Vrouwecollege. _NEWLINE_In 1934 begon hij aan een studie geneeskunde aan de Katholieke Universiteit te Leuven. Na deelname aan de Achttiendaagse Veldtocht en een korte gevangenschap kwam hij naar Leuven terug en studeerde af als arts in 1941. Hij was vastbesloten om het mechanisme van de werking van insuline op te helderen en begon in het laboratorium van professor J.P. Bouckaert zijn onderzoek naar het effect van insuline op de opname van glucose. Hij was ervan overtuigd dat de oplossing lag in de biochemie, en besloot ook een graad in de scheikunde te halen. Hij combineerde deze studie met een stage op het Kankerinstituut in Leuven. In 1945 presenteerde hij een proefschrift onder de titel Glucose, Insuline et Diab\xc3\xa8te. In 1946 werd hem ook nog licentiaat in de scheikunde verleend.\n_START_SECTION_\nDocent en vorser\n_START_PARAGRAPH_\nNa de Tweede Wereldoorlog werkte hij anderhalf jaar bij het Medisch Nobel Instituut in Stockholm (Zweden), en vervolgens een half jaar bij de Universiteit van Washington. In 1947 keerde hij terug naar de K.U.L. en begon toen aan een gelijklopende carri\xc3\xa8re als docent en als vorser eerst bij de UCL, en vanaf 1962 ook bij de Rockefeller University in New York. Hij was eerst docent fysiologische chemie en werd in 1951 gewoon hoogleraar. Hij zette een klein onderzoekslaboratorium op, waar de nadruk lag op onderzoek naar de werking van insuline en glucagon. In New York richtte hij een tweede onderzoeksgroep op, die nauw samenwerkte met de onderzoeksgroep in Leuven. In 1974 richtte hij het International Institute of Cellular and Molecular Pathology (ICP, nu Duve Institute geheten) op, gelegen in Brussel en waarvan hij voorzitter werd._NEWLINE_Zijn opzoekingen over cellulaire structuren resulteerden in vooruitgang op het gebied van biochemie en genetica. Bij het onderzoek stuitte hij op een onverklaarde vertraging in de werking van het enzym fosfatase, en richtte zijn onderzoeksinspanning hierop. Zijn veronderstelling was dat het enzym niet vrij in het cytoplasma voorkwam, maar omhuld wordt door een membraan. Verder onderzoek leidde tot de identificatie van een nieuw celorganel dat in 1955 de naam lysosoom kreeg. Later ontdekte hij nog een nieuw celorganel: het peroxisoom. Voor dit onderzoek ontwikkelde hij nieuwe onderzoeksmethoden. In 1955 beschreef hij voor het eerst het lysosoom en in 1965 het peroxisoom. _NEWLINE_Zijn werk droeg bij aan de consensus over de endosymbiontentheorie: het idee dat mitochondria, chloroplasten en mogelijk andere organellen van eukaryotische cellen afstammen van prokaryotische endosymbionten, die later onderdak vonden in eukaryotische cellen._NEWLINE_De Duve kwam met het denkbeeld dat peroxisomen mogelijk de eerste endosymbionten waren, die cellen in staat stelden om de stijgende concentratie vrije zuurstof in de aardatmosfeer te overleven. Maar omdat peroxisomen anders dan mitochondria en chloroplasten geen DNA bevatten, is er minder bewijs voor het geval van de peroxisomen.\n_START_SECTION_\nOorsprong en evolutie van het leven\n_START_PARAGRAPH_\nNadat hij in zijn verschillende functies emeritus was geworden, besliste de Duve de hem resterende jaren te besteden aan de studie van de oorsprong en de evolutie van het leven. Hij schreef er drie boeken over, die in verschillende talen werden vertaald. Hij nam zich voor zijn laatste levensjaren te wijden aan verder onderzoek over de vraag of onze betere kennis van het leven en het brein ons meer kan vertellen over de structuur en de betekenis van het universum.\n_START_SECTION_\nOverlijden\n_START_PARAGRAPH_\nChristian de Duve overleed op 4 mei 2013 nadat terminale kanker was vastgesteld en hij beslist had door euthanasie uit het leven te stappen.'