b'\n_START_ARTICLE_\nHero\xc3\xabncultus\n_START_PARAGRAPH_\nDe hero\xc3\xabncultus was in het oude Griekenland een vorm van rites voor hero\xc3\xabn, die beschouwd werden als bemiddelaars tussen de goden en de mensen.\n_START_SECTION_\nDe hero\xc3\xabn\n_START_PARAGRAPH_\nVaak is een heros de vrucht (het kind) van de vereniging van een god met een sterveling. Meestal gaat het echter om een uitzonderlijk individu, bijvoorbeeld een stichter van een polis of Grieks heiligdom, die wordt vereerd op de plaats van zijn graftombe (dodenverering). De tempel van een heros wordt een h\xc3\xa9r\xc3\xb4on genoemd, in tegenstelling tot de term hi\xc3\xa9ron voor de tempel van godheden. De heros vervult vaak de rol van een chtonische godheid, dit wil zeggen een godheid verbonden met de aarde. De slang, het symbool van de autochthonie, is een typisch hero\xc3\xafsch attribuut._NEWLINE_De legendarische hero\xc3\xabn zoals Achilles of Menelaos hebben een hero\xc3\xabncultus ontvangen, net als de stichters van poleis (oikistes), bijvoorbeeld Theseus of Erichthonios (te Athene).\n_START_SECTION_\nDe cultus van de graftombes\n_START_PARAGRAPH_\nDe hero\xc3\xabncultus bestond volgens bronnen vanaf de zogenaamde "Duistere eeuwen" en zou zich ontwikkelen in de 8e eeuw v.Chr.: de Myceense graftombes met offerandes van vazen of terracottafigurines, vaak met de armen opgeheven naar de hemel, misschien als een teken van apotheose. De graftombes werden offerplaats. In dezelfde periode verspreidden de Homerische epen zich. De vaasschilderingen tonen aan dat de pottenbakkers vertrouwd waren met de verhalen over de Trojaanse oorlog._NEWLINE_Toch beperkte de "cultus van de graftombes" zich niet tot de hero\xc3\xabn bekend uit de Griekse mythologie: scherven dragen de inscriptie "aan de heros", zonder hem te noemen. Ook de cultus gehouden bij de Myceense graftombes was anoniem. Bovendien ontwikkelde de cultus zich hoofdzakelijk in de poleis: ze bleef onbekend op Kreta of in Thessali\xc3\xab.'