b'\n_START_ARTICLE_\nErich K\xc3\xa4stner (schrijver)\n_START_PARAGRAPH_\nErich K\xc3\xa4stner (Dresden, 23 februari 1899 - M\xc3\xbcnchen, 29 juli 1974) was een Duitse schrijver, dichter en cabaretier. K\xc3\xa4stner groeide op in een huurwoning in de K\xc3\xb6nigsbr\xc3\xbccker Stra\xc3\x9fe in de \xc3\x84u\xc3\x9fere Neustadt (Dresden). Daar vlakbij, aan de Albertplatz, staat de vroegere villa van zijn oom Franz Augustin, waarin tegenwoordig het Erich-K\xc3\xa4stner-Museum is gehuisvest.\n_START_SECTION_\nKinderboeken\n_START_PARAGRAPH_\nEen aantal van zijn kinderboeken zoals "Emil und die Detektive" en "Die verschwundene Miniatur" zijn bij vele middelbare scholieren in Nederland bekend als verplichte leesboeken voor het vak Duits. Zijn boek Das doppelte Lottchen is verschillende malen verfilmd geweest, onder andere in de flim The Parent Trap uit 1961.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1919 ging hij geschiedenis, filosofie, germanistiek en theaterwetenschappen studeren in Leipzig. In 1927 ging hij naar Berlijn en bleef daar tot het einde van de Weimarrepubliek in 1933. Hij vertrok toen voor korte tijd naar Meran en naar Zwitserland, maar keerde spoedig terug naar Berlijn. Na het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 vertrok hij naar M\xc3\xbcnchen. Hij bleef daar tot zijn dood op 29 juli 1974. Hij overleed in het M\xc3\xbcnchener ziekenhuis Neuperlach en werd op de begraafplaats in M\xc3\xbcnchen-Bogenhausen bijgezet. K\xc3\xa4stner had een zoon, Thomas (1957), maar hij was nooit getrouwd.\n_START_SECTION_\nPrijzen\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1957 ontving hij de Georg-B\xc3\xbcchner-Preis. In 1960 kreeg hij voor zijn gehele oeuvre de Hans Christian Andersenprijs toegekend.\n_START_SECTION_\nGeschiedenisvisie\n_START_PARAGRAPH_\nVoor K\xc3\xa4stner lijkt het verleden \xe2\x80\x98op een rusteloos spook dat door onze dagen en dromen zwerft en, zoals geesten sinds mensenheugenis plegen te doen, op het moment wacht dat we het aankijken, aanspreken en aanhoren. Dat we, ons dood geschrokken, de slaapmuts over onze ogen en oren trekken, helpt niets. Het is de verkeerde methode. Het spook noch wijzelf zijn erbij gebaat. We kunnen niets anders doen dan hem in zijn ogen te kijken en te zeggen: \xe2\x80\x9cSpreek!\xe2\x80\x9d Het verleden moet praten en wij moeten luisteren. Eerder zullen wij en zij geen rust vinden.\xe2\x80\x99'