b"\n_START_ARTICLE_\nS\xc3\xa3o Paulo FC\n_START_SECTION_\nOntstaan\n_START_PARAGRAPH_\nOp 25 januari 1930 werd S\xc3\xa3o Paulo FC opgericht door voormalige leden van de ter ziele gegane clubs CA Paulistano en AA das Palmeiras, die door de invoering van het profvoetbal verdwenen waren. Onder leiding van trainer Rubens Salles deed de fusieclub het meteen zeer goed en werd in 1931 kampioen en werd ook drie keer vicekampioen. In 1933 werd het een profclub. Door interne strubbelingen ontstonden er financi\xc3\xable problemen. De club fuseerde met Clube de Regatas Tiet\xc3\xaa en de voetbalafdeling werd op 4 mei 1935 ontbonden._NEWLINE_Na de fusie richtten enkele oud-leden op 4 juni 1935 Club Atl\xc3\xa9tico S\xc3\xa3o Paulo op, dat op 16 december van dat jaar de naam S\xc3\xa3o Paulo FC aannam. In principe is de club die tussen 1930 en 1935 bestond niet dezelfde als de huidige club en deze wordt ook wel bestempeld als S\xc3\xa3o Paulo da Floresta, naar het stadion waarin de club speelde.\n_START_SECTION_\nEerste jaren: Campeonato Paulista\n_START_PARAGRAPH_\nDe eerste wedstrijd van de club werd op 25 januari 1936 gespeeld tegen Portuguesa Santista. In 1938 fuseerde de club met Estudantes Paulista en bleef dezelfde naam behouden, een van de spelers van Estudantes die bij de fusieclub bleef was doelman Roberto Gomes Pedrosa. Datzelfde jaar had de club ook voor het eerst succes in de competitie met een tweede plaats achter Corinthians. Na twee jaar middenmoot werd de club opnieuw tweede in 1941._NEWLINE_In 1940 werd het Est\xc3\xa1dio do Pacaembu ingewijd. Het stadion bood plaats aan 70.000 toeschouwers en was toen de grootste en modernste voetbaltempel van Zuid-Amerika. Het zwaartepunt van het voetbal verplaatste zicht ook van Rio de Janeiro naar S\xc3\xa3o Paulo. De club trok betere spelers aan en met sterspelers als Le\xc3\xb4nidas da Silva, Antonio Sastre, Noronha, Jos\xc3\xa9 Carlos Bauer, Zez\xc3\xa9 Proc\xc3\xb3pio, Luisinho, Rui en Teixeirinha gingen de resultaten eindelijk crescendo met een staatstitel in 1943. Na een vicetitel won de club in 1945 en 1946 twee keer op rij de titel en daarna opnieuw in 1948 en 1949. In dat laatste seizoen werd Fria\xc3\xa7a ook topschutter. Ook in 1950 was een titel nabij, maar op de voorlaatste speeldag verloren ze van Santos, waardoor ze de leiding moesten afstaan aan Palmeiras. Beide clubs troffen elkaar op de laatste speeldag, maar door een gelijkspel bleef Palmeiras aan de leiding. Een nieuwe titel volgde in 1953 en 1957. In 1956 won de club ook het Torneio Rio-S\xc3\xa3o Paulo. Van 1957 tot 1959 speelde voormalige Flamengo-ster Zizinho voor de club. Gino Orlando speelde ook in deze periode voor de club en is de tweede beste topschutter in de clubgeschiedenis.\n_START_SECTION_\n1960-1970: beperkt succes\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1959 werd de Ta\xc3\xa7a Brasil opgericht, voor het eerst kwam er een landelijke competitie waarin de staatskampioenen elkaar bekampten om de titel. Door de suprematie van Santos met de sterspelers Pel\xc3\xa9, Coutinho, Jair, Pepe en Gilmar en Palmeiras met Ademir en Dudu was er in de jaren zestig enkel een bijrol weggelegd voor S\xc3\xa3o Paulo en Corinthians. Geen van beide clubs kon zich plaatsen voor deze competitie._NEWLINE_In 1960 opende het nieuwe Est\xc3\xa1dio do Morumbi, wat enkele jaren in beslag genomen had en veel geld gekost had. Het stadion bood plaats aan 70.000 toeschouwers en werd tegen 1970 nog uitgebreid tot 140.000 plaatsen. De hoge kosten hadden wel hun weerslag op de resultaten want de club bleef lang zonder staatstitel zitten. In 1955 en 1963 won de club wel de Peque\xc3\xb1a Ta\xc3\xa7a do Mundo (kleine wereldbeker). Jurandir was een vaste waarde voor de club in de jaren zestig._NEWLINE_In 1967 werd het Torneio Rio-S\xc3\xa3o Paulo opgedoekt en vervangen door het Torneio Roberto Gomes Pedrosa. De competitie werd uitgebreid met enkele sterke clubs van andere staten en de grootste clubs uit S\xc3\xa3o Paulo en Rio de Janeiro mochten elk jaar deelnemen. De interesse in de Ta\xc3\xa7a, waar ook de vele kleine clubs meededen, nam af en deze competitie werd in 1968 opgeheven. In de vier seizoenen dat de competitie, die ook een landskampioen opleverde, gespeeld werd kon S\xc3\xa3o Paulo echter geen potten breken en eindigde slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n keer in de top tien.\n_START_SECTION_\nDe gouden jaren\n_START_PARAGRAPH_\nNu het grootste particuliere stadion ter wereld af was konden ze weer meer geld uitgeven aan degelijke spelers. Zo werden Toninho Guerreiro, \xc3\x89dson, G\xc3\xa9rson en de Uruguyanen Pablo Forl\xc3\xa1n en Pedro Rocha aangetrokken. In 1970 werd de club wel overtuigend staatskampioen na een droogte van dertien jaar. Het jaar erop werd de titel opnieuw binnen gehaald. Dat jaar ging ook de huidige Braziliaanse competitie van start, aanvankelijk een soort mengelmoes tussen de Ta\xc3\xa7a en het Torneio RGP. S\xc3\xa3o Paulo plaatste zich maar nipt voor de tweede fase, maar werd daar wel groepswinnaar en plaatste zich zo voor de finaleronde met Atl\xc3\xa9tico Mineiro en Botafogo. De club werd vicekampioen en plaatste zich zo voor de Copa Libertadores van het jaar erop. Hier ging de club naar de tweede groepsfase en werd daar tweede achter Independiente._NEWLINE_In 1973 werd de club slechts achtste in de staatscompetitie, de slechtste notering sinds 1960, maar in de S\xc3\xa9rie A bereikte de club de finalegroep en werd vicekampioen achter Palmeiras. Hierdoor plaatsten ze zich opnieuw voor de Copa Libertadores, waar ze groepswinnaar werden voor Palmeiras. Ook in de tweede ronde werden ze winnaar en bereikten zo de finale tegen Independiente. Thuis konden Rocha en aanwinst van dat jaar Mirandinha de zege behalven, maar in Avellaneda verloren ze met 2-0. Er volgde een derde, beslissende wedstrijd, op neutraal terrein in Santiago de Chile, die Independiente met 1-0 won._NEWLINE_In 1975 speelde de club de finale om de Paulist\xc3\xa3o tegen Portuguesa en kon de heenwedstrijd winnen dankzij een goal van Rocha. In terugwedstrijd won Portuguesa dankzij een goal van En\xc3\xa9as waardoor er verlengingen gespeeld werden. Omdat het daar gelijk bleef volgden strafschoppen. Rocha, Serginho Chulapa en Chic\xc3\xa3o troffen raak terwijl alle drie de Portuguesa spelers misten waardoor de laatste twee penalty's niet genomen moesten worden._NEWLINE_Na een zwaar tegenvallend 1976 werd de club in 1977 voor het eerst landskampioen onder coach Rubens Minelli nadat de finale met strafschoppen gewonnen werd tegen Atl\xc3\xa9tico Mineiro. Dit jaar begon ook Dar\xc3\xado Pereyra bij de club. Het volgende seizoen speelde de club de finale van de Paulist\xc3\xa3o, die ze verloren van Santos. In de Copa Libertadores sneuvelde de club in de groepsfase. In de zomer van dat jaar organiseerde de voetbalbond ook de Copa dos Campe\xc3\xb5es da Copa Brasil, waaraan alle kampioenen vanaf 1971 aan zouden deelnemen, al zeiden twee teams af. S\xc3\xa3o Paulo speelde de finale tegen Atl\xc3\xa9tico Mineiro en verloor deze na strafschoppen. In de S\xc3\xa9rie A van dat jaar eindigde de club in de derde groepsfase op een laatste plaats._NEWLINE_In 1979 zou er een nieuwe editie van het Torneio Rio-S\xc3\xa3o Paulo gespeeld worden (hoewel deze uiteindelijk niet doorging) en de teams uit deze twee staten mochten daardoor pas in de tweede fase aan de slag in de competitie. Corinthians, S\xc3\xa3o Paulo, Portuguesa en Santos eisten echter om pas in de derde fase te beginnen. Toen de voetbalbond hier niet mee akkoord ging verlieten ze de competitie, waardoor 1979 het enige seizoen is dat S\xc3\xa3o Paulo niet in de S\xc3\xa9rie A speelde.\n_START_SECTION_\nDe jaren tachtig\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1980 kon de club na vijf jaar nog eens de Paulist\xc3\xa3o winnen. Serginho Chulapa wist zowel in de heenwedstrijd, voor 122.000 toeschouwers, als in de terugwedstrijd te scoren tegen Santos. Oscar en Renato begonnen dat jaar bij de club. Serginho was ook bepalend in de titel van 1981 tegen Ponte Preta. Dat jaar bereikte de club ook de finale van de S\xc3\xa9rie A, waarin Serginho de club op voorsprong bracht tegen Gr\xc3\xaamio, maar Paulo Isidoro scoorde daarna nog twee keer voor Gr\xc3\xaamio en ook de terugwedstrijd werd verloren waardoor ze vicekampioen werden. In de daaropvolgende Copa Libertadores moest de club de groepswinst laten aan Pe\xc3\xb1arol. In de staatscompetities van 1982 en 1983 moest de club telkens de duimen leggen in de finale van het Corinthians van S\xc3\xb3crates en in de S\xc3\xa9rie A volgde twee keer een uitschakeling in de kwartfinales. Serginho Chulapa ruilde de club in voor Santos en het bestuur haalde daarop de veelbelovende Careca weg bij Guarani, een goede beslissing zo bleek later. In 1985 won de club opnieuw de staatstitel tegen Portuguesa, maar in de S\xc3\xa9rie A kwamen twee magere jaren, ondanks de aanwezigheid van sterspeler Falc\xc3\xa3o._NEWLINE_In de Paulist\xc3\xa3o van 1986 werd de club slechts zesde, maar in de S\xc3\xa9rie A wel opnieuw de finale bereiken, tegen Guarani. In de heenwedstrijd werd eindigde het 1-1. In de terugwedstrijd maakte Nelsinho al in de tweede minuut een owngoal waardoor Guarani op voorsprong kwam. Guarani-speler Ricardo Rocha deed amper zeven minuten later hetzelfde. De volgende 80 minuten volgde er geen goal waardoor er verlengingen kwamen. Pita kon al snel scoren maar dan maakte Guarani twee goals en leek de landstitel verloren. In de 119de minuut maakte Careca echter de gelijkmaker waardoor er strafschoppen volgden. De twee doelpuntenmakers van Guarani misten beiden hun strafschoppen waardoor S\xc3\xa3o Paulo met 3-4 won._NEWLINE_Het jaar erop won de club opnieuw de staatstitel, maar in de Copa Libertadores werden ze laatste in hun groep. Ook in 1989 won de club de staatstitel en in de S\xc3\xa9rie A verloren ze de finale tegen Vasco da Gama. In 1990 werd de finale verloren van Corinthians. Normaal zou de club zich twee jaar op rij geplaatst hebben voor de Copa Libertadores maar in deze jaren werd de winnaar van de nieuwe competitie Copa do Brasil gestuurd waardoor S\xc3\xa3o Paulo telkens naast internationaal voetbal greep.\n_START_SECTION_\nTijdperk Tel\xc3\xaa Santana: internationale successen\n_START_PARAGRAPH_\nNadat Tel\xc3\xaa Santana trainer was geworden in 1990 gingen de resultaten cresdeno voor S\xc3\xa3o Paulo . De club plaatste zich voor de finale van de Paulist\xc3\xa3o van 1991 tegen rivaal Corinthians. In de heenwedstrijd zorgde Ra\xc3\xad met een hattrick al voor een ruimze zege in de heenwedstrijd en in de terugwedstrijd bleef het 0-0. Beide wedstrijden trokken meer dan 100.000 toeschouwers. In de S\xc3\xa9rie A speelde de club voor het derde jaar op rij de finale, nu tegen Bragantino, een club uit de staat S\xc3\xa3o Paulo, die de afgelopen jaren furore gemaakt had. M\xc3\xa1rio Tilico scoorde het enige doelpunt in de heenwedstrijd en in de terugwedstrijd bleef het 0-0, waardoor de derde landstitel binnen was._NEWLINE_In de Paulist\xc3\xa3o van 1992, nu tegen andere stadsrivaal Palmeiras scoorde Ra\xc3\xad opnieuw een hattrick, aangevuld met een goal van Caf\xc3\xba, het werd 2-4. In de terugwedstrijd zorgden M\xc3\xbcller en Toninho Cerezo ervoor dat de tweede opeenvolgende titel een feit was. In de Copa Libertadores moest de club in de groepsfase landgenoot Crici\xc3\xbama voor laten gaan en schakelde dan Nacional uit. In de kwartfinale was Crici\xc3\xbama opnieuw de tegenstander, maar nu kon S\xc3\xa3o Paulo de club wel uitschakelen. Nadat Barcelona SC in de halve finale uitgeschakeld werd versloeg de club in de finale Newell's Old Boys, na strafschoppen. Opnieuw vervulde Ra\xc3\xad een erg belangrijk rol door in de terugwedstrijd te scoren nadat de heenwedstrijd verloren werd. Door deze zege speelde de club voor het eerst de intercontinentale beker tegen het FC Barcelona van onder ander Ronald Koeman en Pep Guardiola en Michael Laudrup. Christo Stoitsjkov opende de score voor de Catalanen, maar andermaal bleek Ra\xc3\xad met twee goals de reddende engel voor de Brazilianen. Het internationale succes konden ze niet doortrekken in de competitie, waar ze vijfde eindigden._NEWLINE_Als titelverdediger mocht de club meteen in de tweede ronde van de Libertadores 1993 starten. Het was een heruitgave van de finale van het jaar voorheen en Newell's Old Boys won met 2-0 de heenwedstrijd, maar thuis zette S\xc3\xa3o Paulo orde op zaken met een 4-0 overwinning. In de kwartfinale werd Flamengo opzij gezet en in de halve finale het Paraguayaanse Cerro Porte\xc3\xb1o. De finale werd gespeeld tegen het Chileense Universidad Cat\xc3\xb3lica. Voor 99.000 toeschouwers in het Morumbi verpletterde S\xc3\xa3o Paulo de Chilenen met 5-1. De terugwedstrijd werd wel nog met 2-0 verloren maar de tweede opeenvolgende titel was binnen. In de intercontinentale beker was nu AC Milan de opponent. Palhinha bracht de Brazilianen op voorsprong en ook Toninho Cerezo en M\xc3\xbcller konden nog scoren, ook Milan kon twee keer scoren. Dat jaar won de club ook de Supercopa Sudamericana 1993 tegen Flamengo en de Recopa Sudamericana 1993 tegen Cruzeiro, beide keren na strafschoppen. In de S\xc3\xa9rie A eindigde de club op een vierde plaats._NEWLINE_In 1994 begon de club het seizoen met een tweede plaats in de staatscompetitie. In de Copa Libertadores begonnen ze opnieuw pas in de tweede ronde en werden Palmeiras, Uni\xc3\xb3n Espa\xc3\xb1ola en Olimpia Asunci\xc3\xb3n opzij gezet naar een derde opeenvolgende finale. Tegenstander deze keer was het Argentijnse V\xc3\xa9lez Sarsfield. In Buenos Aires verloor de club met 1-0, maar thuis voor 90.000 toeschouwers kon M\xc3\xbcller de score in evenwicht brengen. De strafschoppenreeks begon al slecht met een misser voor Palhinha, terwijl de Argentijnen geen enkele keer misten. De Recopa werd wel gewonnen tegen Botafogo, dankzij goals van Leonardo, Guilherme en Euller. In de Supercopa Sudamericana 1994 verloren ze in de halve finale van Boca Juniors. Dat jaar nam S\xc3\xa3o Paulo ook nog deel aan de Copa CONMEBOL en bereikte daar de finale tegen Pe\xc3\xb1arol. Thuis won de club met 6-1, waaronder een hattrick van Cat\xc3\xaa. De terugwedstrijd in Montevideo werd wel met 3-0 verloren maar de titel was toch binnen._NEWLINE_De motor begon te sputteren in 1995. De club speelde de finale van de Copa do Oro, een bekertoernooi dat enkele jaren gespeeld werd en verloor deze van Cruzeiro, maar in de staatscompetitie werd de club slechts vijfde en in de S\xc3\xa9rie A twaalfde. In de Copa CONMEBOL vlogen ze er in de kwartfinale uit. Trainer Tel\xc3\xaa Santana werd in 1995 ziek en trok zich in 1996 definitief terug uit het voetbal._NEWLINE_In 1996 nam de club deel aan de Copa Master de CONMEBOL, een speciale competitie waar de vier vorige winnaars van de Copa CONMEBOL aan deelnamen. In de halve finale werd Botafogo met 7-3 verslagen en in de finale Atl\xc3\xa9tico Mineiro met 3-0. In de Copa de Oro verloren ze de finale van Flamengo. In de staatscompetitie werd de club wel tweede, maar in de S\xc3\xa9rie A konden ze niet de top tien behalen.\n_START_SECTION_\nMiddelmatige periode\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1997 werd de club vicekampioen van de Paulista\xc3\xb5 en bereikte de halve finale van het heringevoerde Torneio Rio-S\xc3\xa3o Paulo. In de Supercopa Sudamericana 1997 bereikte de club de finale tegen River Plate. Na een scoreloos gelijkspel verloor de club de terugwedstrijd in Buenos Aires voor meer dan 100.000 toeschouwers. Dod\xc3\xb4 kon scoren, maar de Chileen Marcelo Salas scoorde twee keer voor de Argentijnen. Het volgende jaar werd de club nog eens staatskampioen en verloor de finale van het Rio-S\xc3\xa3o Paulo van Botafogo. De club nam ook deel aan de eerste editie van de Copa Mercosur, maar werd hier in de groepsfase uitgeschakeld. Ook de volgende drie edities zou de club de groepsfase niet overleven._NEWLINE_In 1999 eindigde de club in de S\xc3\xa9rie A voor het eerst sinds 1994 weer in de top tien en bereikte de halve finale om de titel, die ze verloren van Corinthians. In 2000 werd opnieuw de staatstitel bereikt en dat jaar speelde de club ook voor het eerst de finale van de Copa do Brasil, die ze verloren van Cruzeiro. In de Paulist\xc3\xa3o had de club met een achtste plaats de slechtste notering sinds 1990. Ze wonnen dat jaar wel het Torneio Rio-S\xc3\xa3o Paulo en bereikten de finale van de Copa dos Campe\xc3\xb5es tegen Flamengo. In de S\xc3\xa9rie A werd een respectabele zevende plaats bereikt. Kak\xc3\xa1, Lu\xc3\xads Fabiano en J\xc3\xbalio Baptista waren enkele nieuwe sterkhouders in deze periode.\n_START_SECTION_\nNieuwe successen en wereldtitel\n_START_PARAGRAPH_\nIn de S\xc3\xa9rie A van 2002 leek een nieuw nationaal succes binnen handbereik toen de club overtuigend winnaar van de eerste ronde werd en daarom in de kwartfinale om de titel spelen mocht tegen de achtste in de stand, Santos. Echter versloeg Santos S\xc3\xa3o Paulo waardoor het seizoen er toch opzat. De club hield er wel een ticket voor de Copa Sudamericana 2003 aan over, waar ze de halve finales bereikten en verloren van River Plate. Dat jaar werd de S\xc3\xa9rie A ook voor het eerst beslecht naar Europees model met een heen- en terugronde en een rechtstreekse kampioen zonder dat een lagergeklasseerd team nog de titel kon behalen via de eindronde zoals Santos een jaar eerder. Hierdoor mocht de club nog eens naar de Libertadores en werd daar groepswinnaar. In de knockout-fase versloegen ze Rosario Central, Deportivo T\xc3\xa1chira en verloren dan in de halve finale van het Colombiaanse Once Caldas._NEWLINE_Door een nieuwe derde plaats in de S\xc3\xa9rie A plaatste de club zich weer voor de Libertadores. In het begin van het seizoen werden ze al overtuigend staatskampioen en in de Libertadores waren ze groepswinnaar, al speelden ze wel drie keer gelijk. In de eindronde werden Palmeiras, Tigres de Guadalajara en River Plate verslaan waardoor ze de finale bereikten tegen landgenoot Atl\xc3\xa9tico Paranaense. Na een 1-1 gelijkspel in de heenmatch zorgden Amoroso, Fab\xc3\xa3o, Luiz\xc3\xa3o en Tardelli voor een klinkende 4-0 overwinning en een derde zege in de Copa Libertadores. Andere spelers die in deze periode voor de club speelden waren Mineiro en Josu\xc3\xa9._NEWLINE_Door deze overwinning mocht de club naar het WK voor clubs in Japan in december 2005. Het WK verving de intercontinentale beker en ook kampioenen uit andere werelddelen waren hier nu welkom. De Europese en Zuid-Amerikaanse kampioenen mochten wel al in de halve finale aantreden. Daar werd met 3-2 gewonnen van het Arabische Al-Ittihad. Sterspeler Amoroso scoorde tweemaal, doelman Rog\xc3\xa9rio Ceni maakte vanaf de strafschopstip het derde doelpunt. In de finale versloeg S\xc3\xa3o Paulo FC het Engelse Liverpool FC, de winnaar van de UEFA Champions League, met 1-0 door een goal van middenvelder Mineiro. Het internationale succes trok zich niet door in de competitie, waar ze elfde werden._NEWLINE_2006 werd opnieuw een goed jaar voor de club. In de Paulist\xc3\xa3o eindigde de club op \xc3\xa9\xc3\xa9n punt onder kampioen Santos en in de Libertadores baande de club zich opnieuw een weg naar de finale en versloeg onder andere Palmeiras, Estudiantes en Chivas Guadalajara. De finale werd gespeeld tegen landgenoot Internacional. In het Morumbi kwam Internacional op 0-2 voor. Edcarlos kon wel nog de aansluitingstreffer maken. In de terugwedstrijd werd het 2-2 waardoor een tweede opeenvolgende beker niet gewonnen werd. De Recopa Sudamericana werd dat jaar verloren van Boca Juniors. Thiago bracht de club wel op voorsprong, maar daarna kon Boca nog twee keer scoren. Na drie vicetitels in \xc3\xa9\xc3\xa9n seizoen kon de club wel in de S\xc3\xa9rie A nog de landstitel binnen halen en dat met negen punten voorsprong op eerste achtervolger Internacional._NEWLINE_Internationaal ging het in 2007 wat minder met een uitschakeling in de 1/8ste finale van de Libertadores tegen Gr\xc3\xaamio en in de Copa Sudamericana gingen ze er in de kwartfinale uit tegen het Colombiaanse Millonarios. Wel werd opnieuw de landstitel behaald. Toen de club in 2008 voor de derde opeenvolgende keer kampioen werd was het de eerste keer dat een club dit huzarenstukje in de S\xc3\xa9rie A drie keer op rij kon verwezenlijken. De club werd ook recordkampioen van Brazili\xc3\xab, maar was die titel twee jaar later alweer kwijt toen de voetbalbond de winnaars van de Ta\xc3\xa7a Brasil en Torneio Roberto Gomes Pedrosa ook als landskampioenen erkende waardoor zowel Santos als Palmeiras over S\xc3\xa3o Paulo sprongen. In de Libertadores van 2008 verloor de club in de kwartfinale van Fluminense. Ook in 2009  was dat de eindfase voor de club, tegen Cruzeiro. In de S\xc3\xa9rie A eindigde de club derde. In 2010 stond de club opnieuw tegenover Cruzeiro in de kwartfinales van de Libertadores, maar trok deze keer aan het langste eind om er dan tegen Internacional uit te gaan in de halve finale.\n_START_SECTION_\n2010-heden\n_START_PARAGRAPH_\n. _NEWLINE_Door een negende plaats in 2010 in de S\xc3\xa9rie A moest de club het jaar erop aantreden in de Copa Sudamericana 2011 en vloog er daar in de 1/8 finale uit tegen Libertad. Voor het eerst sinds 2003 nam de club ook terug deel aan de Copa do Brasil en bereikte de kwartfinale, waar ze verloren van bescheiden club Ava\xc3\xad. In 2012 ging het weer wat beter met de club, hoewel ze in de staatscompetitie al sinds 2005 op zoek waren naar een nieuwe titel konden ze er wel weer een internationale op hun palmares bijschrijven met een overwinning in de Copa Sudamericana 2012. In de finale nam de club het op tegen het Argentijnse Tigre. Na een 0-0 in Buenos Aires scoorden Lucas en Osvaldo in de terugwedstrijd. In de Copa do Brasil gingen ze er in de halve finale uit tegen Coritiba en in de S\xc3\xa9rie A werden ze vierde. Hierdoor plaatsten ze zich voor de voorronde van de Libertadores en versloeg daar met duidelijke cijfers Bol\xc3\xadvar. In de groepsfase raakte de club met de hakken over de sloot, door een beter doelsaldo dan Arsenal de Sarand\xc3\xad, in de tweede ronde waar ze eruit gekegeld werden door Atl\xc3\xa9tico Mineiro. Later verloren ze de Recopa Sudamericana 2013 tegen Corinthians en de Suruga Bank Cup tegen de Kashima Antlers. In de Copa Sudamericana verloren ze in de halve finale van Ponte Preta._NEWLINE_In 2014 eindigde de club voor het eerst sinds 2001 buiten de top vijf in de staatscompetitie. In de Copa Sudamericana verloren ze in de halve finale van het Colombiaanse Atl\xc3\xa9tico Junior. In de S\xc3\xa9rie A eindigde de club tweede, maar wel met een grote achterstand op kampioen Cruzeiro. Deze club schakelde hen ook opnieuw uit in de tweede ronde van de Libertadores. In de S\xc3\xa9rie A eindigde de club vierde. In 2015 stopte Rog\xc3\xa9rio Ceni na 23 jaar als doelman bij de club. Met 1238 wedstrijden voor de club, iets meer dan het dubbel van Waldir Peres zal hij wellicht voor altijd de speler met de meeste wedstrijden voor de club blijven. Ook staat hij op een tiende plaats in de lijst met topschutters voor de club en is hij de doelman met de meest gemaakte doelpunten ter wereld._NEWLINE_2016 begon slecht met een achtste plaats in de Paulist\xc3\xa3o. In de Libertadores werd Universidad C\xc3\xa9sar Vallejo in de voorronde uitgeschakeld en overleefde de club ook de groepsfase. Daarna gingen Deportivo Toluca en Atl\xc3\xa9tico Mineiro voor de bijl. In de halve finale neemt de club het opnieuw tegen Atl\xc3\xa9tico Junior op.\n_START_SECTION_\nStadion\n_START_PARAGRAPH_\nHet stadion van S\xc3\xa3o Paulo heet officieel Est\xc3\xa1dio C\xc3\xadcero Pompeu de Toledo (Cicero Pompeu de Toledo Stadion), hoewel het vooral bekend is onder de bijnaam Est\xc3\xa1dio do Morumbi. Het werd ingehuldigd in 1960 en had oorspronkelijk een zitcapaciteit van 120.000 personen. In 1977 werd een recordopkomst vastgesteld van 146.082 toeschouwers. Later werd de maximale capaciteit terugbracht tot 80.000 zitplaatsen en worden er om veiligheidsredenen maximaal 75.000 kaartjes per thuiswedstrijd verkocht._NEWLINE_De club heeft daarnaast twee oefenterreinen, \xc3\xa9\xc3\xa9n met de naam Centro de Treinamento Frederico Ant\xc3\xb4nio Germano Menzen, bijgenaamd Centro de Treinamento da Barra Funda, dat meestal wordt gebruikt door de professionele ploeg. Het andere is het Centro de forma\xc3\xa7\xc3\xa3o de Atletas Presidente Laudo Natel, bijgenaamd Centro de Treinamento de Cotia, dat wordt gebruikt door de jeugdteams van S\xc3\xa3o Paulo Futebol Clube."