b"\n_START_ARTICLE_\nSamenstelling (taalkunde)\n_START_SECTION_\nStructuur\n_START_PARAGRAPH_\nHet meest rechtse vrije morfeem vormt in veel talen waaronder het Nederlands vaak het zogenaamde grondwoord of hoofd van de samenstelling. Dergelijke samenstellingen waarvan het rechterdeel het meest bepalend is voor de betekenis en overige kenmerken van de samenstelling als geheel worden endocentrische samenstellingen genoemd. Is daarentegen het linkerdeel of een van de linkerdelen het meest bepalend voor de betekenis van de samenstelling als geheel, dan spreekt men van een exocentrische samenstelling. In talen als het Engels, Duits en Nederlands komt dit laatste type samenstelling niet veel voor, maar in bijvoorbeeld het Frans en Spaans is dit verschijnsel behoorlijk frequent._NEWLINE_Het hoofd van de samenstelling is vaak een zelfstandig naamwoord, maar het kan ook een andere woordsoort zijn, zoals een bijvoeglijk naamwoord. In sommige talen zoals het Kayardild is het heel gebruikelijk dat een werkwoord als hoofd van een samenstelling fungeert. Bij endocentrische samenstellingen bepaalt het hoofd tevens de syntactische eigenschappen van de samenstelling als geheel, zoals de meervoudsvorm, het geslacht en de woordsoort waartoe de samenstelling behoort.\n_START_SECTION_\nBetekenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe betekenis van de samenstelling als geheel kan in sommige gevallen sterk verschillen van die van elk der samenstellende delen afzonderlijk. Het gebeurt ook dat een van de delen niet meer herkenbaar is als op zichzelf staand woord, bijvoorbeeld doordat de vorm is veranderd of het woord als zodanig buiten de samenstelling in onbruik is geraakt. In zo'n geval wordt gesproken van een versteende of ondoorzichtige samenstelling."