b"\n_START_ARTICLE_\nNucleosoom\n_START_SECTION_\nStructuur van de kern van het nucleosoom\n_START_PARAGRAPH_\nHet nucleosoom omvat, met enige variatie en uitzonderingen, ruwweg 200 baseparen (bp) van het eukaryotische chromatine.  De kern van het nucleosoom (blauw gekleurd in de afbeelding), die een doorsnede heeft van 11 nm en 5\xc2\xa0nm hoog is, omvat ongeveer 147 bp dsDNA. Deze zijn gewikkeld in 1,67 linksdraaiende windingen om een kern van histon-eiwit. De andere ca. 10 - 80 bp, van het nucleosoom bestaat uit koppelings-DNA, vrij DNA, dat de kernen van elkaar scheidt. Formeel bestaat het nucleosoom uit de kern en eenzijdig het koppelings-DNA. Vaak echter wordt alleen de kern aangeduid als nucleosoom._NEWLINE_De meeste van de belangrijke eigenschappen waren al bekend in 1997 met de publicatie van de structuur van het nucleosoom, vastgesteld bij een resolutie van 2,8 \xc3\x85. De kristalstructuur van het nucleosoom is met behulp van r\xc3\xb6ntgendiffractie bij een resolutie van 1,9 \xc3\x85 in 2002 vastgesteld._NEWLINE_Elk van de vier histonen (H2A, H2B, H3 en H4) hebben een sterk op elkaar gelijkende structuur bestaande uit drie alfa-helices, die met lussen van elkaar gescheiden zijn. In een oplossing paren histonen met identieke kopie\xc3\xabn en worden dimeren of histongevouwen paren genoemd. In het geval van de H3 en H4 histonen vormen de dimeren tetrameren door waterstofbruggen. Bij de vorming van een nucleosoomkern gaat eerst het H3-H4 tetrameer aan het dsDNA zitten, die daarna een verbinding aangaat met twee afzonderlijke H2A-H2B dimeren, die zich tegelijkertijd aan het tetrameer binden._NEWLINE_Het histon-octameer heeft ruwweg met elke 10 bp een wisselwerking met het om zich heen gewikkelde dsDNA. Elk van de vier histonen heeft drie wisselwerkingsregio's met het dsDNA. De centrale wisselwerkingsplaats van elk dimeer wordt door middel van een waterstofbrug gevormd door een \xce\xb1-helix van elk histon in het dimeer dat wijst naar een alleenstaande fosfaatgroep op het dsDNA. Aan beide zijden wordt op plaatsen, die 10 bp van elkaar zitten, door beide histonen een lus met behulp van een waterstofbrug met andere alleenstaande fosfaatgroepen gevormd. Twee andere wisselwerkingen van in totaal 14 vinden plaats door de wisselwerking van de staarten van elk van de H3 histonen. Deze vinden plaats op de ingangs- en uitgangspunten van het om het nucleosoom gewonden dsDNA, en helpen om deze plaatsen aan de kern van het nucleosoom vast te zetten._NEWLINE_Buiging van de superhelix gebeurt primair wanneer de kleine of de grote groef tegenover het octameer ligt en komt daarom voor in treden van ruwweg 5 bp. De buiging om het octameer bij de grote groef gaat gemakkelijk, terwijl de buiging bij de kleine groef gebeurt met behulp van de zijketens van arginine die in de groef steken. Bij het H3-H4-tetrameer gaat dit gemakkelijk, maar bij de H2A/H2B-dimeergebieden verloopt het met een knik._NEWLINE_Vele eiwitten binden alleen aan specifieke DNA-sequenties (DNA-plaatsen). Hoewel nucleosomen een voorkeur hebben om zich te binden aan bepaalde DNA-sequenties, kunnen ze zich bijna aan elke DNA-sequentie binden. Het blijkt dat watermoleculen het aantal histon-DNA-wisselwerkingen ruwweg verdubbelt, doordat ze tussen de atomen gaan zitten die normaal te ver van elkaar liggen voor het vormen van waterstofbruggen.  Door deze flexibiliteit als gevolg van de watermoleculen kan een histon-octameer een zeer grote variatie aan DNA-sequenties om zich heen winden.\n_START_SECTION_\nStructuur en doel van de histonstaarten\n_START_PARAGRAPH_\nHet uiteinde van een histoneiwit heeft en staart van aminozuurresten met een lengte die afhankelijk is van het type histon. Het doel van de staart is op dit ogenblik nog niet geheel duidelijk, maar het schijnt dat ze bijdragen aan de stabiliteit van het nucleosoom en als aankoppelplaats voor andere eiwitten. De structuur van de staart kan door enzymen in de celkern iets gewijzigd worden en dit speelt mogelijk een rol bij de vorming van hogere-orde-structuren van het chromatine."