b'\n_START_ARTICLE_\nPotentiometrie\n_START_SECTION_\nIndelingen van potentiometrie\n_START_PARAGRAPH_\nHet geheel van de potentiometrie kan op meerdere manieren onderverdeeld worden. Vanuit theoretisch oogpunt is de onderverdeling op basis van de aan de gemeten potentiaal ten grondslag liggende processen belangrijk, vanuit de praktijk is de indeling naar toepassingsgebied interessanter.\n_START_SECTION_\nNiet - Farada\xc3\xafsche potentiometrie\n_START_PARAGRAPH_\nDe niet-Farade\xc3\xafsche potentiometrie is een vorm waarbij er geen elektronentransfer optreedt, maar de potentiaal opgebouwd wordt door chemische interacties tussen analiet en elektrode. De elektrode heeft een selectief permeabel of semipermeabel membraan dat het analiet scheidt van zijn tegenionen. Het hierdoor ontwikkelde potentiaal wordt gemeten._NEWLINE_De bekendste vorm van niet-Farada\xc3\xafsche potentiometrie is de pH-meting met behulp van een glaselektrode.\n_START_SECTION_\nZuur-Base-titraties\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel er voor de zuur-base-titraties een uitgebreid repertoire aan indicatoren beschikbaar is, wordt ook hier steeds meer overgestapt op potentiometrische bepalingen. Het voordeel hierbij is de onafhankelijkheid van de ervaring van de analist met de betreffende bepaling (is dit nu wel of nog niet de kleur die bij het eindpunt hoort) en het gemak waarmee potentiometrische resultaten in een LIMS ge\xc3\xafntroduceerd kunnen worden. Ook het gebruik van niet-heldere oplossingen (levensmiddelen) vormt geen probleem meer.\n_START_SECTION_\nRedoxtitraties\n_START_PARAGRAPH_\nVoor veel redoxtitraties is geen goede kleur-indicator beschikbaar. Ook zijn veel oxiderende reagentia gekleurd, waardoor de kleur in het eindpunt van de titratie niet altijd even duidelijk waarneembaar is. Voor de redoxtitraties gelden dezelfde voordelen als voor de zuurbasetitraties: analist onafhankelijk en makkelijke interface naar LIMS. Doorgaans wordt platina als meetelektrode gebruikt.\n_START_SECTION_\nNeerslagreacties\n_START_PARAGRAPH_\nTitratiereacties waar een slecht oplosbaar zout bij betrokken is van (half)edele metalen laten zich met een elektrode van het betreffende metaal potentiometrisch goed volgen. Met name de chloridebepaling met zilver(I) is hier een bekend voorbeeld van.\n_START_SECTION_\nVerwerking\n_START_PARAGRAPH_\nDoor de potentiaal te meten als functie van de hoeveelheid toegevoegd reagens kan bepaald worden welk volume reagens, het equivalentiepunt, precies genoeg was._NEWLINE_Afhankelijk van reactieomstandigheden, regelgeving, verdere verwerking of gewoonte zijn er diverse manieren waarop het equivalentiepunt van de bepaling op basis van de meetpunten wordt vastgesteld.\n_START_SECTION_\nVaste eindpotentiaal\n_START_PARAGRAPH_\nDeze methode is vergelijkbaar met de klassieke methode van een zuur/base-indicator. De indicator verandert bij een bekende pH van kleur. De bekende pH-waarde van de indicator is vergelijkbaar met een van tevoren (via een proefbepaling) vastgestelde potentiaal waar het equivalentiepunt bereikt wordt. De titratie wordt gestopt op het moment dat deze eindwaarde als potentiaal gemeten wordt. Tijdens de titratie wordt geen extra reagens toegevoegd voorbij het equivalentiepunt.\n_START_SECTION_\nTweede afgeleide\n_START_PARAGRAPH_\nVormt het toevoegen van meer reagens (dus ook meer tijd nodig hebben) geen onoverkomelijk bezwaar dan kan gebruikgemaakt worden van de methode van de tweede afgeleide om het equivalentiepunt te bepalen. Deze methode maakt gebruik van meetpunten na het bereiken van het equivalentiepunt.'