b'\n_START_ARTICLE_\nZwarte roodstaart\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe zwarte roodstaart is 14 cm lang en heeft een roestrode staart. De mannetjes zijn roetzwart met witte vlekken op de vleugels. Het vrouwtje is minder zwart en heeft geen witte vlekken. Zijn zang bestaat uit korte roepgeluidjes die karakteristiek met een krakend geluid beginnen. Meestal maken ze een zeer herkenbaar geluid, alsof er twee steentjes tegen elkaar aan getikt worden.\n_START_SECTION_\nLeefwijze\n_START_PARAGRAPH_\nDe zwarte roodstaart leeft van insecten en vruchten.\n_START_SECTION_\nVoortplanting\n_START_PARAGRAPH_\nDe vogel bouwt zijn nest in holten en spleten in bomen, rotsen, of gebouwen, en broedt vanaf eind april. In Nederland en Belgi\xc3\xab wordt er veel in steden genesteld. Per legsel worden vijf tot zeven witte eitjes gelegd, die na veertien dagen uitkomen. De kuikens blijven twaalf tot zestien dagen in het nest. Jonge vogels hebben gevlekte veren.\n_START_SECTION_\nNaamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nDe soort werd in 1774 benoemd door Samuel George Gottlieb Gmelin als Motacilla Ochruros. Beide delen van de huidige naam verwijzen naar de kleur van de staart. De geslachtsnaam is afgeleid van het Oudgrieks phoinix, "rood", en ouros, "gestaart". De soortaanduiding is afgeleid van ochros, "rode oker"._NEWLINE_Het holotype is specimen 94764 in de collectie van het Zoologisches Forschungsinstitut und Museum Alexander Koenig te Bonn.\n_START_SECTION_\nStatus\n_START_PARAGRAPH_\nDeze roodstaart heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie wordt geschat op 4 tot 8,8 miljoen individuen. Men veronderstelt dat de soort in aantal stabiel is. Om deze redenen staat de zwarte roodstaart als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.'