b"\n_START_ARTICLE_\nPascal Greggory\n_START_SECTION_\nAfkomst en eerste stappen\n_START_PARAGRAPH_\nGreggory was de jongste telg uit een keurig protestants gezin, zijn vader was zakenman. Op zijn twaalfde sloot de jonge Greggory zich aan bij het koor van de Parijse Opera. Hij volgde toneellessen bij Jean P\xc3\xa9rimony en als vrij leerling woonde hij ook lessen bij aan het Conservatorium van Parijs._NEWLINE_Hij maakte zijn debuut op de planken in 1974. Een jaar later speelde hij in een stuk van schrijver-fotograaf Fran\xc3\xa7ois-Marie Banier met wie hij een zeven jaar durende relatie aanging._NEWLINE_In de filmwereld debuteerde hij bescheiden als een ziekenhuispati\xc3\xabnt in het succesvolle drama Docteur Fran\xc3\xa7oise Gailland (1976). Hij ontmoette later Andr\xc3\xa9 T\xc3\xa9chin\xc3\xa9 van wie hij voor het eerst een belangrijke rol kreeg: in het biografisch drama Les S\xc5\x93urs Bront\xc3\xab (1979) speelde hij de getormenteerde Branwell Bront\xc3\xab, de enige broer van Charlotte, Emily en Anne Bront\xc3\xab. Ondanks de aanwezigheid van Isabelle Huppert, Isabelle Adjani en Marie-France Pisier behaalde de film niet het verhoopte succes. Greggory's carri\xc3\xa8re kwam vooralsnog niet van de grond.\n_START_SECTION_\nDe jaren tachtig\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1982-1983 deed hij een tweede belangrijke ontmoeting: Nouvelle Vaguecineast \xc3\x89ric Rohmer bood hem aanlokkelijke rollen aan in zijn tragikomedies Le Beau Mariage en Pauline \xc3\xa0 la plage. Hij speelde daarna enkele keren onder regie van actrices Arielle Dombasle en Rosette die hij had leren kennen op de filmsets van Rohmer._NEWLINE_Zijn imago van mooie jongen leverden hem ietwat gladde en kleurloze rollen op die hem niet echt bevredigden. Daarom focuste hij zich vanaf het midden van de jaren tachtig meer en meer op het toneel waar hij in stukken van Heinrich von Kleist en Rohmer werd geregisseerd door Rohmer zelf en in Hamlet (Shakespeare) door Patrice Ch\xc3\xa9reau van wie hij de levensgezel werd.\n_START_SECTION_\nDe jaren negentig\n_START_PARAGRAPH_\nVanaf de jaren negentig vond zijn filmcarri\xc3\xa8re een tweede adem dankzij de films waarvoor Rohmer en Ch\xc3\xa9reau hem vroegen. In Rohmers L'Arbre, le Maire et la M\xc3\xa9diath\xc3\xa8que (1993), voor de zevende keer aan de zijde van Arielle Dombasle, kreeg hij de hoofdrol. Ch\xc3\xa9reau bedacht hem met intense bijrollen in het veelvuldig gelauwerde historisch drama La reine Margot (1994) en in het drama Ceux qui m'aiment prendront le train (1998). In het pregnant gevangenisdrama Zonzon (1998) was hij een van de drie gedetineerden die door hun gedwongen samenleven moeizaam leerden begrijpen wat echte vrijheid was._NEWLINE_Hij nam zowel hoofd- als bijrollen voor zijn rekening. Zo maakte hij deel uit van de prestigieuze cast van Le Temps retrouv\xc3\xa9 (1999), Raoul Ruiz' verfilming van het gelijknamige laatste deel van Prousts \xc3\x80 la recherche du temps perdu._NEWLINE_In datzelfde jaar incarneerde hij de Franse hertog Jan II van Alen\xc3\xa7on in de historische oorlogsfilm The Messenger: The Story of Joan of Arc, en dit vijf jaar na zijn vertolking van de hertog van Anjou, de latere Hendrik III van Frankrijk, in La reine Margot._NEWLINE_Hij bleef echter ook bedrijvig op de b\xc3\xbchne als vertolker van onder meer Strindberg en Botho Strauss (in een regie van Ch\xc3\xa9reau). Hij behaalde heel wat succes met zijn rol van de klant in het in 1996 met de Moli\xc3\xa8re voor beste regie bekroonde stuk Dans la solitude des champs de coton van de aan Aids overleden toneelschrijver Bernard-Marie Kolt\xc3\xa8s. Patrice Ch\xc3\xa9reau regisseerde het stuk en speelde de andere hoofdrol van dealer. De glansrollen van Greggory en Ch\xc3\xa9reau werden in datzelfde jaar vastgelegd in een door Ch\xc3\xa9reau gedraaide televisiefilm.\n_START_SECTION_\nDe drukke jaren tweeduizend\n_START_PARAGRAPH_\nGreggory zette het nieuwe millennium sterk in met beklijvende hoofdrollen in auteursfilms: naast Sophie Marceau in het drama La Fid\xc3\xa9lit\xc3\xa9 (Andrzej Zulawski, 2000), naast Nathalie Richard in de zedenkomedie La Confusion des genres (2000) en in het drama Raja (Jacques Doillon, 2003). Na meer dan twintig jaar kruiste hij opnieuw het pad van Isabelle Huppert in het psychologisch drama La Vie promise (Olivier Dahan, 2002) waarin hij als gevangene in voorwaardelijke vrijheid samen op de vlucht is met ex-prostituee Huppert en haar dochter._NEWLINE_Voor Ch\xc3\xa9reau draaide hij in die jaren het medisch drama Son fr\xc3\xa8re (2003) en het ontnuchterend huis clos-relatiedrama Gabrielle (Patrice Ch\xc3\xa9reau, 2005), naar een novelle van Joseph Conrad, waarin hij en zijn vrouw, opnieuw Isabelle Huppert, na tien jaar huwelijk beseffen dat ze liefdeloos samenleven._NEWLINE_Ook mooie bijrollen waren voor hem weggelegd: in de avonturenfilm Ars\xc3\xa8ne Lupin behoedde hij Ars\xc3\xa8ne Lupin (Romain Duris) voor de gevaarlijke gravin van Cagliostro. In het spannende wraakdrama La tourneuse de pages (2006) vroeg hij als advocaat zijn jonge stagiaire of ze oppas voor zijn zoontje wou zijn. Zijn echtgenote, een verzwakte depressieve pianiste, verpestte als jurylid tien jaar geleden echter het toelatingsexamen van het conservatorium van de stagiaire en ze herkent de jonge vrouw nu niet meer. Aan zijn bijrol als begripvolle manager die \xc3\x89dith Piaf met vaste hand probeert te leiden en tegen zichzelf in bescherming te nemen in de dramatische biopic La M\xc3\xb4me (Olivier Dahan, 2007) hield hij een nominatie over voor de C\xc3\xa9sar voor beste acteur in een bijrol._NEWLINE_In 2008 werkte hij samen met twee Duitse cineasten die bekendstonden om hun persoonlijke aanpak: onder regie van Helma Sanders-Brahms vertolkte hij Robert Schumann in de biopic Clara. In Nuit de chien van Werner Schroeter, gebaseerd op een vroege roman van Juan Carlos Onetti, probeert hij als verzetsman te ontsnappen aan een ontketende dictatuur. Andere auteurs-cineasten met wie hij in die tijd meerdere films draaide waren Jacques Doillon, Ma\xc3\xafwenn._NEWLINE_In het theater bleef Greggory ook onverminderd bezig. Hij speelde onder meer in werk van de Scandinavische auteurs Kaj Munk en Jon Fosse (een van de laatste regies van Ch\xc3\xa9reau) en van Harold Pinter.\n_START_SECTION_\nTelevisie\n_START_PARAGRAPH_\nVan meet af aan was Greggory ook te zien op het kleine scherm. Naast zijn werk met andere regisseurs draaide hij zowel met Rohmer als met Ch\xc3\xa9reau een paar televisiefilms.\n_START_SECTION_\nPriv\xc3\xa9leven\n_START_PARAGRAPH_\nOmstreeks 1989 werd Pascal Greggory de levensgezel van Patrice Ch\xc3\xa9reau. Daarvoor was hij de levensgezel van Fran\xc3\xa7ois-Marie Banier."