b"\n_START_ARTICLE_\nImpulsiviteit\n_START_SECTION_\nAlgemeen\n_START_PARAGRAPH_\nImpulsiviteit is een veelgebruikt, maar moeilijk te vatten begrip. Er zijn vele aspecten of vormen van impulsiviteit en deze hangen dikwijls niet samen. Impulsieve personen lijken niet goed in staat hun momentane gedachten of impulsen te onderdrukken en vinden het moeilijk om eerst na te denken voordat zij handelen. In een gesprek kunnen zij bijvoorbeeld er plotseling iets \xe2\x80\x98uitflappen\xe2\x80\x99 of een ongepaste opmerking maken. Of ze kunnen plotseling een straat oversteken zonder te kijken. Impulsieve kinderen vinden het moeilijk om hun directe behoeften te onderdrukken of om bij spelletjes hun beurt af te wachten. Zij kunnen bijvoorbeeld speelgoed van andere kinderen afpakken of bij boosheid gaan slaan.\n_START_SECTION_\nOvermatige beloningsgerichtheid\n_START_PARAGRAPH_\nDeze vorm van impulsiviteit hangt samen met een verhoogde activiteit van de beloningscentra in de hersenen en een verhoogde reactie op voorwaardelijke en onvoorwaardelijke prikkels die verwijzen naar beloning. Het bekomen van bekrachtiging en vooral dan sociale bekrachtiging staat voorop. Voorbeelden van gedrag in deze categorie zijn gedragingen die te maken hebben met praatzaamheid, assertiviteit, verhoogde energie en activiteitenniveaus. Het kan problematisch worden als men overdreven gedrag gaat stellen in functie van aandacht of goedkeuring. Dit komt vooral bij kinderen voor, doch eveneens bij volwassenen bestaat het. Wanneer het aandachtzoekend gedrag niet tot de verhoopte beloning leidt, kan het meer dwingend of vijandig worden.\n_START_SECTION_\nIneffectief gecontroleerd gedrag\n_START_PARAGRAPH_\nDeze vorm van impulsiviteit wordt ook 'rash impulsivity' of onbezonnenheid genoemd. Deze vorm doet zich voor als de consequenties van gedrag te weinig invloed hebben. De betrokkene is weinig geneigd beloningen op te zoeken of straf te vermijden. Er is een grotere ongevoeligheid hiervoor. Men doet dus maar op, zonder veel te kijken naar de gevolgen van het gedrag. Gedragsstoornissen, antisociaal gedrag en vroeg middelenmisbruik hangen hiermee samen. Ook bij ADHD komt deze vorm vaak voor. Meestal spreekt men dan van externaliserend probleemgedrag. In laboratoriumonderzoek is de tijd die men neemt om te kijken naar feedback over de consequenties van de verschillende gedragsmogelijkheden de beste voorspeller voor deze vorm van impulsiviteit.\n_START_SECTION_\nImpulsief gedrag gericht op het verkrijgen van opluchting (experi\xc3\xabnti\xc3\xable vermijding)\n_START_PARAGRAPH_\nExperi\xc3\xabnti\xc3\xable vermijding houdt in dat mensen bepaalde emoties, gedachten of andere belevingen niet willen ervaren en dat ze trachten deze te vermijden, controleren of veranderen. Dit kan leiden tot impulsieve reacties bij emotionele spanning of stress. Zelfverwonding (bijvoorbeeld bij een borderline persoonlijkheidsstoornis) om opluchting of spanningsontlading te bekomen is hiervan een voorbeeld. Ontwenningsverschijnselen bij druggebruik kunnen eveneens leiden tot impulsief gedrag van deze categorie (met name gedrag om drugs of geld te bekomen). Ook eetbuien kunnen hieronder vallen.\n_START_SECTION_\nImpulsiviteit als een sterk reageren op nabije omgevingsprikkels of te beperkt 'regelgeleid gedrag'\n_START_PARAGRAPH_\nSommige mensen reageren te sterk op alle prikkels uit de omgeving, wat kan overkomen als doelloos, ongericht en ineffectief reageren. Dit is eveneens zeker typisch voor ADHD, maar komt ook daarbuiten voor. Samenhangend hiermee is er vaak een te beperkt regelgeleid gedrag: de verbale controle op het gedrag is te zwak. Het gedrag is meer gekenmerkt door het reageren op allerlei prikkels dan door doelgerichtheid.\n_START_SECTION_\nZwakke inhibitie\n_START_PARAGRAPH_\nImpulsief gedrag kan een teken zijn van te zwakke inhibitie of remming van gedrag, eens dat het begonnen is. Verschillende factoren kunnen hierbij aan de basis liggen, bijvoorbeeld te lage angst waardoor men minder gaat rekening houden met signalen van negatieve effecten. Ook hersenbeschadiging kan inhibitieproblemen veroorzaken. Bij deze vorm van impulsiviteit zijn mensen niet ongevoelig voor negatieve consequenties, maar ze merken alleen de signalen veel moeilijker op en remmen daardoor veel trager af. Bijvoorbeeld bij overmatig eten zijn er mensen die de tekenen van verzadiging veel moeilijker opmerken.\n_START_SECTION_\nImpulsiviteit als gevolg van zwakke aandacht en zwakke stimulusdiscriminatie\n_START_PARAGRAPH_\nSoms vertonen mensen gedrag dat in de regel niet als afwijkend wordt gezien, maar het gedrag valt op omdat het niet bij de betreffende situatie past. Dit kan te maken hebben met aandachtsproblemen: mensen zijn te weinig attent op wat er gaande is. Of ze kunnen de situatie onvoldoende inschatten, omdat ze de signalen niet opmerken of deze verkeerd interpreteren. Het onderscheid maken tussen verschillende situaties noemt men stimulusdiscriminatie: het kunnen discrimineren of onderscheiden van omstandigheden en van wat daarin past of niet.\n_START_SECTION_\nImpulsief gedrag als gevolg van delay discounting\n_START_PARAGRAPH_\nDelay discounting betekent dat de subjectieve waarde van beloningen of gevolgen vermindert met de afstand in de tijd. Soms is er sprake van een grotere delay discounting of een snellere ontwaarding, waardoor mensen vaker kiezen voor kleinere beloningen op korte termijn in plaats van grotere, belangrijkere consequenties op langere termijn. Het gaat hier met andere woorden op een sterker korte-termijn-denken. Deze vorm van impulsiviteit is onder meer bekend bij verslaving.\n_START_SECTION_\nImpulsiviteit en hersenen\n_START_PARAGRAPH_\nBepaalde aspecten van impulsiviteit, zoals het onvermogen een drang of gedachte te onderdrukken of een gebrekkige concentratie hangen samen met het functioneren van de prefrontale cortex. Zo blijkt onderdrukking of inhibitie van gedrag gerelateerd aan gebieden in de dorsale prefrontale cortex. Inhibitie vormt ook een belangrijk aspect van zogeheten executieve controle. Andere subvormen van impulsiviteit zoals een gebrek aan sociale of emotionele controle hangen mogelijk samen met andere functies en gebieden in de prefrontale cortex. Recent onderzoek op het terrein van neurobiologie laat zien dat verschillende subvormen van impulsiviteit onafhankelijk van elkaar door bepaalde psychofarmaca kunnen worden be\xc3\xafnvloed. Ook dit is een aanwijzing dat verschillende subvormen met verschillende hersenfuncties samenhangen."