b"\n_START_ARTICLE_\nPali-canon\n_START_SECTION_\nVerdere ontwikkeling\n_START_PARAGRAPH_\nAnanda werd door de Boeddha geprezen om zijn fenomenale geheugen. Hij gebruikte echter waarschijnlijk verschillende manieren om de toespraken van de Boeddha gemakkelijker te onthouden. Veel van de toespraken van de Boeddha zijn daardoor geen letterlijke weergave van de toespraken van de Boeddha, maar bevatten standaardformules en beschrijvingen die vaak herhaald worden om het onthouden van vele, vaak enigszins dezelfde uitspraken en formuleringen makkelijker te maken._NEWLINE_In de periode na de eerste boeddhistische raadsvergadering doken er nog verschillende (verzamelingen van) toespraken op, die Ananda niet had gereciteerd omdat hij niet van het bestaan ervan af wist. Deze zijn daarom later toegevoegd tot de Suttanta-tipaka. Vanaf het jaar 250 voor Christus was dit niet meer mogelijk, omdat de Sangha toen in de derde boeddhistische raadsvergadering besloten heeft om de Tipitaka officieel te 'sluiten' voor nieuwe toevoegingen of wijzigingen in de tekst._NEWLINE_In de tijd van de Boeddha was het traditie in India dat religieuze geschriften niet opgeschreven werden, maar door groepen monniken werden onthouden en frequent gereciteerd. De monniken konden elkaar zodoende corrigeren als een van hen een fout maakte in de recitatie van een toespraak. Op deze manier werd de Pali-canon van het jaar 543 tot het jaar 35 voor Christus doorgegeven van leraar op leerling. Toen was er een oorlog op Sri Lanka, waardoor verschillende monniken stierven. Het werd de gemeenschap van monniken duidelijk dat het beter was de Tipitaka op te schrijven, voor het geval er in de toekomst zo veel monniken zouden sterven dat gedeeltes van de Tipitaka verloren zouden gaan. De Pali-canon werd aldus voor de eerste keer opgeschreven in de Grot Aloka, vlak bij Matale, op Sri Lanka, in de jaren 35 tot 32 voor Christus.\n_START_SECTION_\nModerne versies\n_START_PARAGRAPH_\nTegenwoordig hebben de drie voornaamste Theravada-landen (Sri Lanka, Thailand en Myanmar) elk hun eigen Tipitaka, die echter zeer sterk met elkaar overeenkomen. In het jaar 1956 hebben deze drie landen in Myanmar de zesde boeddhistische raadsvergadering gehouden, met als doel de verschillen te analyseren en tot \xc3\xa9\xc3\xa9n standaardversie van de Tipitika te komen. Deze uiteindelijke versie (de Boeddha Jayanti-Editie van de Tipitaka) is er wel gekomen maar werd slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n keer uitgegeven, in Myanmar in het jaar 1957. De reden hiervoor is dat de drie landen hun eigen individuele versie niet wilden opgeven en vervangen door de Boeddha Jayanti-Editie. De Boeddha Jayanti-Editie was echter samengesteld door de meest voorname monniken van de drie voornaamste boeddhistische landen en kan beschouwd worden als de meest correcte versie. _NEWLINE_Na de enige uitgave van de \xc3\xa9chte Boeddha Jayanti-Editie in 1957 heeft Myanmar zijn eigen oude Tipitaka vervolgens uitgegeven onder de naam Boeddha Jayanti-Editie. Er is nu in Thailand een organisatie die de originele Boeddha Jayanti-Editie weer opnieuw en gratis gaat uitbrengen onder de naam 'World Tipitaka'. De lokale edities van de Tipitaka zijn tegenwoordig ook beschikbaar in digitale vorm en op het internet. Naast deze edities van de Pali-canon is er ook de editie van de Pali Text Society (PTS) in Engeland."