b'\n_START_ARTICLE_\nEdouard de Walckiers\n_START_PARAGRAPH_\nEdouard-Dominique Joseph de Walckiers (Brussel, 7 of 17 november 1758 - Parijs, 17 april 1837), was een Brussels bankier en burggraaf.\n_START_SECTION_\nFamilie\n_START_PARAGRAPH_\nEdouard was de zoon van Adrien-Ange Walckiers (1721-1799), de laatste heer van Evere, en van Dieudonn\xc3\xa9e Louise Josephine de Nettine (1736-1789). Zij was erfgename van de Brusselse bank de Nettine, de eerste en belangrijkste bank van de Zuidelijke Nederlanden._NEWLINE_\xc3\x89douard de Walckiers huwde in 1783 Barbe de Reul (1767-1791), dochter van de griffier van de Raad van State Theodore de Reul, die tevens bankier was. Ze hadden slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n kind: Louise Jeanne (1784-1825) die in 1801 trouwde met graaf Alexandre Batowski (1758-1874). Edouard huwde een tweede maal in 1799, met Rose-Fran\xc3\xa7oise Renaut (1773-1837). Zijn tweede huwelijk zou twee zonen voortbrengen: Charles-Louis de Walckiers (1793-1849), kolonel bij de cavalerie en Charles-Alphonse de Walckiers (1814-1879)._NEWLINE_De Walckiers had een jongere broer, Adrien Walckiers de Saint-Amand, die zich een reputatie opbouwde als fysicus en in 1784 een elektrische machine uitvond. Hij was amper 27 toen hij overleed.\n_START_SECTION_\nOnder de Oostenrijkers\n_START_PARAGRAPH_\nZoals zijn vader was Walckiers grootbaljuw van Dendermonde. Samen met de bankier William Herries had hij een exclusieve vergunning voor de handel met Indi\xc3\xab vanuit Oostende. Na het overlijden van zijn oom, burggraaf Andr\xc3\xa9 de Nettine in 1766 erfde zijn moeder de Bank de Nettine. Wanneer ook zij overleed nam hij de leiding van de bank. Hij stichtte ook, samen met William Herries, in Brussel een succursale van diens bank in Oostende. De voornaamste aandeelhouder was de bank Nettine. Deze bank werd de bewaarder van de Oostenrijkse schatkist in de Zuidelijke Nederlanden._NEWLINE_Op 16 januari 1784 werd hij ontvanger-generaal van financi\xc3\xabn voor de Oostenrijkse Nederlanden onder Keizer Jozef II en landvoogd Albert Casimir. Hij woonde in Brussel in de Brabantstraat (huidige Wetstraat), op de hoek van de Hertogstraat aan het park. Hij nam er in lange erfpacht een eigendom over van de abdij van Gembloers._NEWLINE_Walckiers was kunst-mecenas en zou verschillende toneelvoorstellingen georganiseerd hebben op het landgoed van de Walckiers in Evere: het "kasteel van Helmet" of "domein Walckiers". In 1788 liet Edouard, bijgenaamd Edouard le Magnifique, het kasteel Belv\xc3\xa9d\xc3\xa8re bouwen in Laken, dat later de woonplaats werd van de Belgische koning Albert II. Hij was ook eigenaar van een indrukwekkende bibliotheek, waarvoor hij de geleerde Philippe Baert als bibliothecaris in dienst nam.\n_START_SECTION_\nRevolutiejaren\n_START_PARAGRAPH_\nZodra het geheime Vonckistische genootschap Pro aris et focis (Voor Outer en Heerd) in de openbaarheid trad, werd duidelijk dat Walckiers een van de aanhangers zo niet een van de actieve leden was. Naast generaal Van der Mersch die de Belgische Washington werd genoemd, kreeg Walckiers de naam van La Fayette van de Nederlanden. In december 1789 liet de toen dertigjarige bankier op zijn kosten Brabantse kokardes uitdelen in Brussel. Hij speelde ook een belangrijke rol bij het omkopen van (meestal Belgische) soldaten in het Oostenrijkse leger, om ze tot desertie aan te zetten._NEWLINE_Ondanks zijn goede relaties met het Oostenrijks bestuur was Edouard een overtuigd Vonckist met sympathie voor de Franse revolutie en een fervent tegenstander van de statisten van Hendrik van der Noot tijdens de Brabantse Omwenteling in 1789-1790. Hij richtte een eigen compagnie vrijwilligers op, die deelnam aan gevechten tussen Statisten en Vonckisten. Deze laatste trokken aan het kortste einde en in maart 1790 vluchtte Walckiers, samen met zijn vader en met zijn vennoot Herries, zoals heel wat Vonckisten,  naar Frankrijk. Hij logeerde in het kasteel van Hem bij Rijsel. Hij ondernam voorzichtige pogingen om weer in de gratie te komen van de Oostenrijkers. Nadat de Verenigde Staten van Belgi\xc3\xab een flop werden keerde Walckiers in januari 1791 naar Brussel terug en weldra namen de Oostenrijkers weer de macht. In de loop van 1791 evolueerde Walckiers verder, opnieuw tegen de Oostenrijkers, en vertrok naar Parijs.\n_START_SECTION_\nFranse tijd\n_START_PARAGRAPH_\nBegin 1792 werd Walckiers in Parijs adjudant-generaal van de Parijse Garde Nationale. Hij was er nauw verbonden met de voormalige hertog van Orl\xc3\xa9ans, Philippe-Egalit\xc3\xa9 en met generaal Dumouriez. _NEWLINE_Na de slag bij Jemappes op 6 november 1792 werden de Oostenrijkse Nederlanden bezet door het Franse leger.  Philippe-Egalit\xc3\xa9 werd voorlopig vertegenwoordiger van de republiek in Brussel, en Walckiers volgde hem. In hetzelfde jaar werd Edouard samen met zijn neef Jean Joseph Walckiers door de Franse generaal Dumouriez verkozen in het voorlopige bestuur van Brussel. Na de terugkeer van de Oostenrijkers in maart 1793 verhuisde hij naar Parijs. Hij steunde de "democratische" beslissing om de Zuidelijke Nederlanden aan te hechten bij Frankrijk._NEWLINE_Hij kocht een schip aan dat hij La Nation Fran\xc3\xa7aise doopte en aan Frankrijk schonk. In zijn buitenverblijf in Noyon stond hij aan de zijde van de revolutionairen. Maar omdat hij een vriend was geweest van Dumouriez, van Philippe-Egalit\xc3\xa9, van de Luikenaar Lebrun-Tondu die korte tijd minister van Buitenlandse Zaken was, van Madame Roland, en over het algemeen van de Girondijnen, werd hij met grote argwaan bekeken. Jean-Paul Marat viel hem scherp aan en de openbare aanklager Fran\xc3\xa7ois Fabre d\'Eglantine beschuldigde hem van verraad in dienst van de Oostenrijkers. _NEWLINE_Hij moest ijlings vluchten en vestigde zich in Hamburg. Hij kwam pas terug naar Frankrijk onder het Directoire. In 1799 trad hij in tweede huwelijk met de operadiva Rose Renaud. Het bleek toen wel dat hij nogal geru\xc3\xafneerd was. In ieder geval onthield hij zich van alle verdere politieke of financi\xc3\xable activiteiten. In 1802 deed hij afstand van de erfenis van zijn vader (onder meer van het domein Walckiers in Evere). Hij leefde voortaan van zijn wedde als bescheiden ambtenaar in de Franse administratie._NEWLINE_Na een dertigtal jaren in relatieve armoede en anonimiteit te hebben geleefd, stierf hij op 17 april 1837 in Parijs. Vanwege zijn democratische overtuigingen maakte hij nooit meer gebruik van zijn adellijke titel, alhoewel die toch nog vermeld werd op de aangifte van nalatenschap. Fransman geworden, vroeg hij nooit een herstel van zijn nationaliteit of van zijn adellijke status aan, noch onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden noch onder het Belgisch koninkrijk. Het is pas vele decennia later dat een paar kleinzoons een erkenning aanvroegen en verkregen.'