b'\n_START_ARTICLE_\nCamille Saint-Sa\xc3\xabns\n_START_SECTION_\nJeugd\n_START_PARAGRAPH_\nCamille Saint-Sa\xc3\xabns werd geboren in Parijs als enig kind van Jacques-Joseph Victor Saint-Sa\xc3\xabns en Clemence Collin. Zijn vader, financieel medewerker van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, stierf nog geen drie maanden na Camilles geboorte aan tuberculose. Zijn moeder en zijn oudtante Charlotte Masson bekommerden zich om zijn opvoeding._NEWLINE_Saint-Sa\xc3\xabns groeide op in een stimulerende sfeer. Door zijn oudtante kwam hij in aanraking met literatuur en muziek. Ze gaf hem zijn eerste pianolessen. Met nog geen vier jaar schreef hij zijn eerste muziekstukjes. Op zevenjarige leeftijd werd hij ingeschreven voor pianoles. Tevens ging hij op orgelles._NEWLINE_Het eerste optreden van Saint-Sa\xc3\xabns vond plaats in de Salle Pleyel te Parijs in het jaar 1846. Daarbij verbijsterde hij het publiek door het te laten kiezen welke van de 32 pianosonates van Beethoven hij zou spelen. Saint-Sa\xc3\xabns blonk in zijn jeugd ook op andere gebieden uit. Zo kon hij al op zijn zevende Latijn lezen en toonde hij vroeg een grote interesse voor natuurwetenschappen, geologie, archeologie, botanie en astronomie. Op de leeftijd van dertien jaar werd hij zonder problemen aangenomen op het Conservatorium van Parijs. Zijn eerste symfonie schreef hij toen hij pas achttien jaar was.\n_START_SECTION_\nSuccessen en tegenslagen\n_START_PARAGRAPH_\nSaint-Sa\xc3\xabns hielp aanvankelijk bij de introductie van buitenlandse muziek in Frankrijk, zoals die van Richard Wagner, Franz Liszt en Robert Schumann. De Duitse muziek begon vanaf de jaren 70 van de 19e eeuw echter een steeds grotere opmars in Frankrijk te maken, tot grote tegenzin van de nationalistisch ingestelde Saint-Sa\xc3\xabns. Daarom richtte hij de Soci\xc3\xa9t\xc3\xa9 Nationale de Musique op, die zich bezighield met het bevorderen van de Franse muziek en het bieden van een podium aan beginnende Franse componisten, voor wie hij concerten organiseerde._NEWLINE_Vanaf zijn 30e bevond Saint-Sa\xc3\xabns zich in de gelukkigste periode van zijn leven. Hij componeerde twaalf uur per dag en wijdde zich met liefde aan het promoten van Franse muziek. In 1861 werd hij aangesteld als leraar aan de \xc3\x89cole Niedermeyer de Paris met als doel de Franse kerkmuziek te verbeteren. In die tijd raakte hij goed bevriend met zijn leerling Gabriel Faur\xc3\xa9._NEWLINE_In 1875 trad de bijna 40-jarige Saint-Sa\xc3\xabns in het huwelijk met de toen 19-jarige Marie Truffot. Het huwelijk mislukte. De dood van hun beide kinderen bevorderde de relatie niet. De tweejarige Andr\xc3\xa9 viel uit het raam van de derde verdieping van hun woning en Jean overleefde een kinderziekte niet. Deze twee enorme tegenslagen gebeurden in anderhalve maand tijd. Camille gaf zijn vrouw de schuld van de dood van zijn zonen en op een vakantiereis in 1881 verliet hij haar._NEWLINE_Mogelijk ter compensatie van het verlies van zijn eigen gezin ging hij zich bekommeren om de kinderen van Faur\xc3\xa9. Dit mocht echter niet baten, op 53-jarige leeftijd dacht hij aan zelfmoord. Zijn gezelschap bestond alleen nog uit twee honden en zijn vriend Faur\xc3\xa9.\n_START_SECTION_\nReizen en eerbewijzen\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1886 componeerde hij Het Carnaval der dieren, een verzameling humoristische muzikale schetsen. Dit werd waarschijnlijk het bekendste werk van Saint-Sa\xc3\xabns, maar hij heeft er in het openbaar geen noot van gehoord. Hij vond dat het stuk niet bij zijn imago van serieus componist paste en verhinderde daarom een uitvoering._NEWLINE_Saint-Sa\xc3\xabns vond alleen nog plezier in verre reizen. Hij ging graag naar Algerije en Egypte. Deze reizen be\xc3\xafnvloedden hem bij nieuwe composities als de Suite Alg\xc3\xa9rienne en zijn Vijfde "Egyptische" pianoconcert. Uiteindelijk had Saint-Sa\xc3\xabns alle Europese landen, Rusland, de Verenigde Staten en Zuid-Amerika bezocht. In Uruguay componeerde hij een hymne die zeer populair werd in dat land. Ook in het Verenigd Koninkrijk was hij populair. Hij trad bijvoorbeeld op voor koningin Victoria en schreef een lofzang ter gelegenheid van de kroning van Edward VII in 1901, waarvoor hij de Royal Victorian Order kreeg. Ook ontving de componist in 1893 een eredoctoraat van de Universiteit van Cambridge.\n_START_SECTION_\nLate jaren\n_START_PARAGRAPH_\nVan 1895 tot 1918 ondernam Saint-Sa\xc3\xabns met Vincent d\'Indy en Charles Bordes (die de voltooiing niet meemaakte doordat hij in 1909 overleed) een omvangrijk muziekwetenschappelijk werk: de uitgave van het complete compositorisch oeuvre van Jean-Philippe Rameau in achttien delen, waarmee zij een beslissende impuls gaven aan de wedergeboorte van de vrijwel vergeten Franse barokmuziek._NEWLINE_Hoewel hij in zijn laatste levensjaren mateloos populair was buiten Frankrijk, gold dit niet voor Frankrijk zelf. Zijn muziek werd ouderwets gevonden en door andere componisten zwaar bekritiseerd, ten voordele van het Franse impressionisme van Claude Debussy. Het wordt deels gezien als een reactie op zijn onaangename persoonlijkheid. Verbeten en overtuigd van de waarde van zijn eigen werk deed hij er alles aan om het Debussy moeilijk te maken, hoewel hij in het inhoudelijke conflict tussen de vooruitstrevende "Debussyistes" en de zich op de idee\xc3\xabn van C\xc3\xa9sar Franck baserende "D\'Indyistes" geen rol speelde. Een uiterst succesvolle tournee door de Verenigde Staten verhoogde zijn aanzien in Frankrijk nog steeds niet._NEWLINE_Hij stierf eind 1921 plotseling aan een hartstilstand tijdens zijn jaarlijkse overwintering in Algiers. Hij kreeg een staatsbegrafenis in de Madeleine in Parijs en werd bijgezet in het familiegraf op het Cimeti\xc3\xa8re du Montparnasse.'