b'\n_START_ARTICLE_\nProte\xc3\xafnurie\n_START_SECTION_\nSymptomen\n_START_PARAGRAPH_\nProte\xc3\xafnurie veroorzaakt niet altijd duidelijke symptomen. De aandoening kan enkel bevestigd worden via laboratoriumonderzoek. Oedeem, met name in de voeten en de enkels en een schuimende of bubbelige urine kunnen zich wel voordoen.\n_START_SECTION_\nDiagnostiek\n_START_PARAGRAPH_\nProte\xc3\xafnurie kan worden ontdekt wanneer bij herhaling met behulp van een urineteststrook een te hoog eiwitgehalte in de urine kan worden vastgesteld. Dit betreft concentraties die hoger zijn dan 200 mg/l (of 300 mg per 24 uur) aangezien lagere concentraties microalbumine niet met de urineteststrook kunnen worden vastgesteld. Hiervoor is een gevoeligere techniek nodig op basis van turbidometrie waarmee wel microalbumine kan worden gemeten. Een tweede nadeel van de teststrook is dat teststrook niet gevoelig is voor speciale eiwitten, zoals Bence-Jones-eiwit die bij de ziekte van Kahler worden uitgescheiden. De mate van prote\xc3\xafnurie kan ook worden bepaald door het totale eiwit te bepalen in de 24-uursurine. Om te corrigeren voor de urineconcentratie wordt daarbij ook het creatinine in de urine bepaald. Bij verdenking op een glomerulonefritis kunnen in een sediment erytrocytcilinders of een groot aantal dysmorfe erytrocyten worden gezien. Verder moet bij prote\xc3\xafnurie diabetes mellitus als oorzaak worden uitgesloten door bepaling van de nuchtere glucosewaarde. Verder onderzoek zou ook kunnen bestaan uit een echo van de nieren. In het uiterste geval kan een nierbiopsie verricht worden.'