b"\n_START_ARTICLE_\nLigandveldtheorie\n_START_PARAGRAPH_\nIn de ligandveldtheorie (Engels: Ligand Field Theory; doorgaans afgekort tot LFT) worden de resultaten van de kristalveldtheorie gekoppeld aan die van de kwantummechanica, waardoor het mogelijk wordt de vooral op het centrale ion van complexen gerichte kristalveldtheorie uit te breiden naar een correcte beschrijving van de bindingen die optreden tussen het centrale ion in complexen en de verschillende liganden._NEWLINE_De ligandveldtheorie breidt de molecuulorbitaaltheorie uit tot de complexen van de overgangsmetalen. Een overgangsmetaal beschikt over 9 orbitalen die bij valentie-bindingen betrokken kunnen worden: vijf (n-1)d, \xc3\xa9\xc3\xa9n ns, en drie np orbitalen (n = het elektronschilnummer van de buitenste schil in het neutrale atoom). Al deze orbitalen hebben een energie die ze geschikt maakt om deel te nemen aan bindingen met liganden. De analyse hangt nauw samen met de geometrie van het complex, maar omdat een van de meest voorkomende configuraties voor complexen de octa\xc3\xabdrische is, beginnen de meeste besprekingen van de ligandveldtheorie met deze geometrie. Zes liganden liggen rond het centrale ion en vormen een vierzijdige bipiramide (zie de figuur hiernaast).\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe ligandveldtheorie werd ontwikkeld gedurende de jaren dertig en veertig van de 20e\xc2\xa0eeuw als een alternatief voor de kristalveldtheorie. De kristalveldtheorie beschrijft een aantal eigenschappen van een complex op basis van elektrostatische interacties tussen de d-elektronen van het centrale metaalion en de liganden. Het beschrijft niet de manier van binding tussen metaal en ligand. De ligandveldthenorie combineert de in die jaren ontwikkelde molecuulorbitaaltheorie met de kristalveldtheorie.\n_START_SECTION_\n\xcf\x83-binding\n_START_PARAGRAPH_\nDe MO's die ontstaan tijdens de complexvorming door combinatie van de d-orbitalen van het metaal met de donerende orbitalen op de liganden worden gevuld door 2 elektronen uit elk van de zes \xcf\x83-donor-liganden. In octa\xc3\xabdrische complexen naderen de liganden langs de x-, de y- en de z-as, waardoor de \xcf\x83-symmetrische orbitalen van de ligandbindende en -antibindende combinaties vormen met de dz\xc2\xb2 en d\xe2\x82\x93\xc2\xb2\xe2\x88\x92y\xc2\xb2 orbitalen._NEWLINE_De dxy-, dxz- en dyz-orbitalen blijven als niet-bindende orbitalen buiten het beeld van de \xcf\x83-binding. Enige bindende (en anti-bindende) interactie met de s- en p-orbitalen van het metaal treedt ook op, waardoor een totaal van 6 bindende en 6 antibindende orbitalen ontstaat._NEWLINE_In termen van moleculaire symmetrie vormen de zes vrije elektronenparen op de zes liganden (\xc3\xa9\xc3\xa9n op elk ligand), een aan de symmetrie aangepaste groep van zes lineaire combinatie (Engels: symmetry adapted linear combinations of SALC) van orbitalen, vaak ook aangeduid als ligandgroeporbitalen of LGO's. De niet-reduceerbare representaties van deze groep zijn a1g, t\xe2\x82\x81\xe1\xb5\xa4 en eg. Het metaal heeft ook zes valentie-orbitalen met dezelfde niet reduceerbare representaties - de s orbital is a1g, de drie p-orbitalen vormen t\xe2\x82\x81\xe1\xb5\xa4, en de dz\xc2\xb2, d\xe2\x82\x93\xc2\xb2\xe2\x88\x92y\xc2\xb2 orbitalen vormen eg. De zes bindende \xcf\x83-molecuulorbitalen zijn het resultaat van combinaties van de ligandgroeporbitalen met orbitalen van dezelfde symmetrie."