b"\n_START_ARTICLE_\nFrankie Laine\n_START_SECTION_\nBeginjaren\n_START_PARAGRAPH_\nLaine werd geboren als oudste van acht kinderen. Zijn ouders, Giovanni en Cresenzia Lovecchio, waren ge\xc3\xabmigreerd vanuit Monreale op Sicili\xc3\xab. Laines vader werkte in Chicago als persoonlijke kapper van de gangster Al Capone._NEWLINE_Laine maakte kennis met de muziek door op de lagere school in het kerkkoor te zingen. Toen hij Al Jolsons film The Singing Fool zag, wist hij zeker dat hij muzikant wilde worden, en ging hij van school af. Op zeventienjarige leeftijd zong hij voor een zevenduizendkoppig publiek, en werd hij vijf maal teruggeroepen voor een toegift. Maar echt succes als zanger was toen nog zeventien jaar verder._NEWLINE_Laine vierde successen met nummers als Answer me, I Believe, Jezebel, Hey Joe, Granada, Jealousy, Mule Train, Cool Water en That Lucky Old Sun.\n_START_SECTION_\nTweede carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nIn de jaren vijftig maakte Laine een soort tweede carri\xc3\xa8re door een flinke lijst titelsongs voor Hollywoodfilms in te zingen. Zijn gepassioneerd en energiek vertolkte versie van de (oorspronkelijk door Tex Ritter gezongen) titelsong van de westernfilm High Noon (uit 1952, van Fred Zinnemann, met Gary Cooper en Grace Kelly als sterren) leverde hem op slag grote internationale bekendheid en popularititeit op. In Nederland profiteerde Joop de Knegt met een cover van die grote hit flink van het succes mee. Andere films waarvoor hij zong waren Gunfight at OK Corral en Bullwhip. Zijn vertolking van de titelsong van de Mel Brooks-film Blazing Saddles leverde hem een Oscarnominatie op. Laine zong ook de begintune van de televisieserie Rawhide uit de jaren zestig in; dit werd een van de bekendste televisietunes aller tijden.\n_START_SECTION_\nLatere carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nLaines carri\xc3\xa8re omspant meer dan zeventig jaar. Op zijn tachtigste verjaardag, in 1993 werd hij door het Amerikaanse National Congress uitgeroepen tot 'National Treasure'. In 1996 kreeg hij een Lifetime Achievement Award. Zijn laatste single nam hij op naar aanleiding van de aanslagen op 11 september 2001: hij droeg het nummer Taps/My Buddy op aan de brandweerlui van New York.\n_START_SECTION_\nLaatste jaren\n_START_PARAGRAPH_\nLaine woonde in San Diego (Californi\xc3\xab). Hij heeft nog tot op zeer hoge leeftijd opgetreden, onder andere in 2005 voor een muziekspecial van televisiezender PBS. Ondanks het feit dat hij kort daarvoor een lichte TIA had gehad, klonk zijn vertolking van That's My Desire nog zeer krachtig toen. Hij overleed op bijna 94-jarige leeftijd in het Mercy Hospital in San Diego aan een hartinfarct.\n_START_SECTION_\nPriv\xc3\xa9leven\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1953 trouwde Laine met actrice Nan Grey. Hij adopteerde Greys twee dochters. In juli 1993 stierf Grey, en Laine hertrouwde in 1999 met Marcia Ann Kline, ook een actrice.\n_START_SECTION_\nZangstijlen\n_START_PARAGRAPH_\nHij was gezegend met een zeer krachtige stem en kon hallen vullen zonder microfoon. Hij was een van de grootste 'hitmachines' uit de jaren veertig en vijftig, met meer dan zeventig hitnoteringen, eenentwintig gouden platen en alleen al in de Verenigde Staten honderdvijftien miljoen verkochte platen en albums. Laine was van origine een door blues be\xc3\xafnvloede jazz-zanger, maar beheerste nagenoeg iedere muziekstijl. Hij maakte dan ook muzikale uitstapjes naar gospel, folk, country, americana en rock-'n-roll. Zijn bijnaam 'Mister Rhythm' dankt hij aan zijn pompende jazzy stijl._NEWLINE_Laine liet zich inspireren door de zwarte muziek, en zijn zangstijl leek aanvankelijk niet aan te slaan. In plaats van zich keurig aan de 'maat' te houden, plaatste Laine juist graag de nadruk op de 'downbeat', in tegenstelling tot zijn tijdgenoten. Ook zijn voorkeur voor een melodielijn die niet exact dezelfde was als de melodie van de muzikale begeleiding zorgde ervoor dat het publiek erg aan Laine moest wennen. Echter toen het publiek hem eenmaal had omarmd, werd Laine ook een echte superster._NEWLINE_Hij werd wel 'de eerste blauwogige soulzanger' genoemd, waarmee bedoeld wordt dat hij als blanke muziek ging maken die oorspronkelijk door zwarten werd gemaakt. Hiermee baande hij de weg voor zangers als Elvis Presley."