b'\n_START_ARTICLE_\nDisplaced person\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nEr was door de geallieerden in de zomer van 1944 in een memorandum vastgesteld hoe de geallieerde machten met deze mensen om moesten gaan, voor wat betreft (tijdelijke) huisvesting, verzorging en rechtsvoering. Het gros van de DP-gevallen waren dwangarbeiders en door de nazi\'s anderszins gedeporteerden (waaronder overlevenden van de Holocaust). De meerderheid kwam uit Oost-Europa, maar nagenoeg alle Europese landen hadden burgers die na het einde van de Tweede Wereldoorlog in deze diaspora hun weg zochten. De geallieerden hadden in 1944 berekend dat het hier om zo\'n 11,3 miljoen personen zou gaan, vergelijkbaar met de troepensterkte van de gehele Duitse Wehrmacht op dat moment.\n_START_SECTION_\nRepatri\xc3\xabring\n_START_PARAGRAPH_\nIn het licht van de oorlogschaos is het lastig een precies vast te stellen hoeveel mensen uiteindelijk als DP beschouwd moeten worden.  Schattingen lopen uiteen van 6,5 tot 12 miljoen personen.  In dat laatste getal zijn, naast alle door de geallieerden bevrijde personen, ook alle personen die aan de DP-definitie beantwoordden en die zich in voormalige door Duitsland bezette gebieden bevonden, meegeteld. Een groot deel van deze personen kon relatief snel weer gerepatrieerd worden naar hun landen van herkomst.  Met name waar het de staatsburgers van de Westelijke geallieerden betrof, was de repatri\xc3\xabring relatief eenvoudig. Ook de terugkeer van de voormalige dwangarbeiders uit Noord-, West,- en Zuid-Europa verliep redelijk effici\xc3\xabnt. De repatri\xc3\xabring gebeurde onder auspici\xc3\xabn van de UNRRA, een agentschap van de net opgerichte UNO en werd uitgevoerd door de militaire leiding van de Westelijke bezettingszones. In september 1945 was het grootste deel van de ongeveer 1,2 miljoen West-Europese DP\'s weer teruggekeerd naar hun thuislanden (alwaar overigens de ontvangst ook niet altijd hartelijk was. _NEWLINE_De terugkeer van dwangarbeiders en gevangenen uit Oost-Europa, in het bijzonder uit Oekra\xc3\xafne en de Baltische staten, duurde daarentegen veel langer. Hier zijn twee belangrijke oorzaken voor te melden: de Sovjet-Unie had een absolute voorrang bedongen voor de terugkeer van haar eigen burgers, voordat de Sovjet-autoriteiten anderen een vrijgeleide door hun bezettingszone gaven.  Daardoor moesten bijvoorbeeld Poolse voormalige dwangarbeiders wachten tot alle Sovjet-burgers vertrokken waren. _NEWLINE_Het gebeurde ook regelmatig dat voormalige dwangarbeiders zich tegen hun repatri\xc3\xabring verzetten, omdat ze niet naar hun communistisch geworden thuisland wilden terugkeren. Het is bekend dat vooral de Poolse regering in ballingschap dit in de hand werkte. Daarnaast was de het oostelijk deel van het vooroorlogse Polen door de Sovjet-Unie geannexeerd. Daarnaast waren er Sovjet-burgers die bang waren vervolgd te worden wegens al of niet vermeende medewerking aan de Duitsers. Dat deze angst niet geheel en al ongegrond was, blijkt uit het feit dat er van de gerepatrieerde Sovjet-burgers zo\'n 157.000 door het Stalin-regime op grond van verdenking van collaboratie ge\xc3\xabxecuteerd werden._NEWLINE_In de winter van 1945-\'46 kwam de repatri\xc3\xabring van DP\'s nagenoeg stil te vallen. De overgebleven DP\'s werden grotendeels als "niet repatrieerbaar" bestempeld.\n_START_SECTION_\nCulturele referentie\n_START_PARAGRAPH_\nHet quintessenti\xc3\xable boek over deze periode is Primo Levi\'s werk La Tregua, in het Nederlands vertaald als "Het Respijt", en in 1997 verfilmd als The Truce met onder meer John Turturro. Het verhaalt over de auteurs terugreis uit Auschwitz naar Itali\xc3\xab.'