b'\n_START_ARTICLE_\nSlag bij Himera (480 v.Chr.)\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nDe Fenici\xc3\xabrs hadden veel handelsposten gesticht op de kust van Sicili\xc3\xab na 900 voor Christus, maar waren nooit tot diep in het binnenland doorgedrongen. Ze hadden gehandeld met de Elymi\xc3\xabrs, Sicanen en de Sicelen en settelden zich uiteindelijk in Motya, Panormus en Solus toen de Griekse colonisten arriveerden na 750 voor Christus. Deze steden bleven onafhankelijk tot ze deel werden van de Carthaagse hegemonie na 540 voor Christus, waarschijnlijk toen Malchus van Carthago "heel Sicili\xc3\xab veroverd had", en de buit naar Tyrus zond.\n_START_SECTION_\nCarthaagse hegemonie en de Grieken in Sicili\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nCarthago cre\xc3\xaberde zijn hegemonie voor een deel om de Griekse aantasting in de Fenicische invloed te weerstaan. De Fenici\xc3\xabrs deden in het begin (750-650 v.Chr.) niets om de Grieken tegen te houden, maar nadat de Grieken Iberi\xc3\xab hadden iets na 650 v.Chr. kwam Carthago naar boven als leider van het Fenicische verzet. Tijdens de zesde eeuw voor Christus, vooral onder leiding van de Magoniden, richtten de Carthagers een commercieel dominante positie op in het westen van de Middellandse Zee. De Fenici\xc3\xabrs in Sicili\xc3\xab en de Elymi\xc3\xabrs hadden zich bij elkaar aangesloten om de Grieken van Selinous te verslaan te Libyaeum in 580 voor Christus. Dit was de eerste beschreven botsing tussen de Grieken en Fenici\xc3\xabrs op Sicili\xc3\xab. Het volgende conflict nam 70 jaar later plaats._NEWLINE_De Grieken die leefden in Sicili\xc3\xab gedroegen zich ongeveer zoals de Grieken in Griekenland zelf: ze waren constant bezig met het uitbreiden van hun politieke en commerci\xc3\xable gebied ten nadele van hun buren terwijl ze de Ionisch/Dorische vete levend hielden. De Dorische kolonies waren agressiever bij het uitbreiden van hun grondgebied. Handel floreerde ook tussen de inboorlingen, de Grieken, de Fenici\xc3\xabrs en de Siciliaanse Grieken. Deze welvaart maakte het mogelijk voor sommige Griekse steden om hun gebieden opnieuw uit te breiden, wat uiteindelijk leidde tot de gebeurtenissen bekend als de "Eerste Siciliaanse Oorlog".\n_START_SECTION_\nCarthago doet mee aan het gevecht\n_START_PARAGRAPH_\nCarthago en de Elymi\xc3\xabrs hadden samengewerkt in 510 v.Chr. om de expeditie van prins Dorieus te weerstaan. Hij had de Spartaanse troon verloren en probeerde een kolonie te stichten en probeerde Eryx te koloniseren, nadat hij verdreven was uit Lybi\xc3\xab door Carthago in 511 voor Christus. Dorieus werd verslagen en gedood, waarna de Griekse overlevenden Heraclea Minoa stichtten. Siciliaanse Grieken (waarschijnlijk de burgers van Akragas, Gela en Selinous) vochten hierna een oorlog als wraak tegen Carthago, wat leidde tot de vernietiging van Heraclea en een overeenkomst die economische voordelen bracht voor de Grieken. De roep om hulp om de dood van Dorieus te wreken werd genegeerd door de Grieken op Griekenland, zelfs door Leonidas van Sparta, de broer van Dorieus en degene die later onsterfelijke roem zou krijgen bij Thermopylae in 480 voor Christus. Dit toonde waarschijnlijk de zinloosheid van het weerstaan van Carthago door de Griekse steden of het bewijs dat de Sicilianen niet moesten rekenen op de Grieken vanop het vasteland, een situatie die zou veranderen met de opkomst van de Griekse Tyrannoi in Sicili\xc3\xab.\n_START_SECTION_\nGriekse tirannen\n_START_PARAGRAPH_\nTerwijl Carthago beziggehouden werd in Sardini\xc3\xab vielen de meeste van de Griekse kolonies onder de heerschappij van de tirannen. De tirannen van Gela, Akragas en Rhegion vergrootten succesvol hun grondgebied ten koste van de inboorlingen van Sicili\xc3\xab tussen 505 en 480 v.Chr. Hierbij was de Dorische stad Gela het meest succesvol.\n_START_SECTION_\nDorische Grieken domineren Sicili\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nCleander van Gela en zijn broer Hippocrates namen succesvol zowel Ionisch als Dorisch Grieks gebied over, en tegen 490 v.Chr. waren Messina, Leontini, Catana, Naxos, naast de naburige landen van de Siceli en Kamarina onder de controle van Gela gevallen. Gelo van Syracuse, de opvolger van Hippocrates nam Syracuse in in 485 v.Chr. en maakte het tot zijn hoofdstad. Door de voormalige inwoners uit te roeien, mensen te deporteren en tot slaaf te maken transformeerde Gelo de vroegere Ionische steden in Dorische steden en maakte van Syracuse de dominante kracht in Sicili\xc3\xab. Ondertussen had Akragas succesvol landen van de Sicanen en Sicelen onder leiding van de tiran Theron van Akragas(488-472 v.Chr.) ingenomen. Om conflicten tussen Akragas en Syracuse te voorkomen, regelden Gelo en Theron huwelijken tussen hun families, waarmee ze een verenigd front maakten tegen de Sicelen en de Ionische Grieken op Sicili\xc3\xab.\n_START_SECTION_\nIonische Grieken roepen Carthago om hulp\n_START_PARAGRAPH_\nOm een antwoord te hebben op deze Dorische dreiging sloot Anaxilas van Rhegion een bondgenootschap met Terrilus, de tiran van Himera, en trouwde met zijn dochter. Himera en Rhegion werden vervolgens bondgenoten van Carthago, het dichtstbijzijnde machtige rijk dat sterk genoeg was om hulp te voorzien. Selinous, een Dorische stad waarvan het grondgebied aan Therons land grensde, werd ook een bondgenoot van Carthago. Misschien dreef de angst voor Theron en de vernietiging van Megara Hyblaea (moederstad van Selinous) door Gelo in 483 v.Chr. hen om dit te doen. Er waren dus drie machtsblokken in Sicili\xc3\xab in 483 v.Chr. Ioni\xc3\xabrs die het noorden domineerden, Carthago domineerde het westen en de Dori\xc3\xabrs het oosten en het zuiden. De Sicelen en Sicanen, volledig omsingeld in het midden, bleven passief, maar de Elymi\xc3\xabrs sloten zich aan bij de Carthaagse alliantie.\n_START_SECTION_\nAanloop van de slag\n_START_PARAGRAPH_\nDe stad Himera had ooit eens gevraagd aan Phalaris, de tiran van Akragas (570-554 v.Chr.), om over Himera te heersen. Theron daagde Phalaris uit toen hij Terillus van Himera afzette en de stad bij zijn domein toevoegde in 483 voor Christus. Terillus was machtig geworden in Himera nadat hij de heersende oligarchen had verdreven (waarna ze naar Akragas gevlucht waren), en hij was waarschijnlijk zijn aanhangers verloren, wat uitgebuit werd door Theron. Terillus vroeg Hamilcar, suffeet van Carthago, om hulp. Anaxilas wilde hem ook helpen, en hij zond zijn eigen kinderen als gijzelaars naar Carthago als teken van zijn loyaliteit. Na een oponthoud van 3 jaar leidde Hamilcar een Carthaagse expeditie naar Sicili\xc3\xab in 480 voor Christus, dus op hetzelfde tijdstip als de expeditie van Xerxes I tegen het Griekse vasteland.\n_START_SECTION_\nGelo wil Griekenland niet helpen\n_START_PARAGRAPH_\nDe Grieken van het vasteland hadden een ambassade naar Gelo gestuurd waarbij ze hulp vroegen om tegen Xerxes te vechten. Gelo klaagde eerst dat de Grieken eerst zijn vraag om hulp voor tegen de Carthagers hadden geweigerd in het verleden, maar hij stelde voor om 24.000 infanterie, 4.000 cavalerie en 200 oorlogsschepen naar Griekenland te sturen samen met veel provisies als hij de opperleider zou worden. De Spartanen weigerden dit, en Gelo vroeg dan om leider te zijn van ofwel de land- of zeemacht. Toen weigerde de Atheense gezant dit, en de Grieken gingen met lege handen weg. Gelo trok ook zijn beloften in, hij zond 3 schepen onder Cadmus van Kos naar Delphi, met instructies om zich over te geven aan Xerxes als de Perzen zouden overwinnen.\n_START_SECTION_\nHet Carthaagse leger\n_START_PARAGRAPH_\nHamilcar zou een leger van in totaal 300.000 soldaten uit Iberi\xc3\xab, Sardini\xc3\xab, Corsica, Itali\xc3\xab, Galli\xc3\xab en Afrika verzameld hebben, samen met strijdwagens, 200 oorlogsschepen en 3.000 troepentransporten. Volgens moderne historici zijn deze getallen duidelijk overdreven; het Punische leger kan niet erg veel groter geweest zijn dan dat van de Griekse coalitie. Het leger had geen belegeringstuigen en de Etrusken en Elymi\xc3\xabrs, bondgenoten in het verleden tegen de Grieken, maakten geen deel uit van het leger._NEWLINE_Het belangrijkste deel van het leger kwam uit Afrika. De zware Afrikaanse infanterie vocht in een dichte formatie, bewapend met lange speren en lange schilden, ze droegen helmen en linnen harnassen. De lichte Libische infanterie droeg werpsperen en een klein schild, hetzelfde als dat van de Iberische lichte infanterie. De Iberische infanteristen droegen witte tunieken met paarse randen en lederen hoofdbeschermingen. De zware infanterie vocht in een dichte falanx, bewapend met zware werpsperen, lange schilden die het volledige lichaam bedekten en korte steekzwaarden. De Sardinische en Gallische infanterie vochten in hun inheemse uitrustingen, maar waren ook dikwijls uitgerust door Carthago._NEWLINE_De Libi\xc3\xabrs, Carthaagse burgers en de Libische Fenici\xc3\xabrs leverden gedisciplineerde, goedgetrainde cavalerie bewapend met stootsperen en ronde schilden. De Iberi\xc3\xabrs en Galli\xc3\xabrs zorgden ook voor de cavalerie, die steunde op de eerste charge. De Libi\xc3\xabrs zorgden ook voor de strijdwagens, getrokken door vier paarden.\n_START_SECTION_\nHet Griekse leger\n_START_PARAGRAPH_\nGelo en Theron hadden een goed getraind, ervaren leger tot hun beschikking. De burgersoldaten werden aangevuld met ingehuurde Grieken en Sicelen. Gelo gebruikte het geld van de burgers om deze oorlog te bekostigen, wat de ernst van de situatie aantoont. Het Syracusaanse leger te Himera zou 50.000 man infanterie en 5.000 man cavalerie geteld hebben, maar dit is misschien ook overdreven. De grootte van het leger van Theron is niet bekend. Het leger bestond voornamelijk uit hoplieten uit de Griekse steden op Sicili\xc3\xab. Enkelen van de burgers dienden ook als peltasten terwijl de rijkere burgers de cavalerie vormden. Sicelen en Sicanen dienden ook in het leger. De huurlingen zorgden voor de boogschutters, slingers en cavalerie.\n_START_SECTION_\nDe Carthaagse veldtocht\n_START_PARAGRAPH_\nHamilcar koos ervoor om niet naar Selinous te zeilen en hierna Akragas aan te vallen, hoewel dit de logische beslissing zou zijn, omdat dit het dichtst bij Carthago lag. De Carthaagse vloot, begeleid door 60 triremen, zeilden in plaats daarvan naar Panormos. Hamilcar koos deze koers waarschijnlijk omdat Terillus terug op de troon krijgen zijn hoofddoel was. De verovering van Sicili\xc3\xab, als hij dat inderdaad wilde, stond op de tweede plaats na zijn plicht tegenover Terillus. De vloot werd beschadigd door stormen op zee, waardoor hij de schepen die de strijdwagens en de paarden vervoerden, verloor - wat een belangrijke factor zou worden in de slag die zou volgen. De Griekse vloot, bestaande uit 200 schepen, hinderde de oversteek niet, en speelde geen rol in de komende slag.\n_START_SECTION_\nDe Carthagers slaan hun kamp op te Himera\n_START_PARAGRAPH_\nHamilcar deed er drie dagen over om zijn troepen te Panormus te organiseren en zijn vloot te repareren. De Carthagers marcheerden langs de kust naar Himera, met de vloot die hen over zee begeleidde, en sloegen hun kamp op bij de stad. Theron was al met zijn leger aanwezig in Himera, maar de Grieken kwamen niet tussenbeide in de Carthaagse operaties. De Griekse bondgenoten van Hamilcar (Grieken van Selinous en Anaxilas van Rhegion) waren afwezig en deden niet mee aan de slag._NEWLINE_De stad Himera ligt op de top van een heuvel (10\xe2\x80\x9313 m hoog) op de westoever van de rivier de Himera. De heuvel is steil in het noorden, westen en oosten maar niet erg steil in het zuiden. Er zijn heuvels ten westen en ten zuiden van de stad. De Carthagers sloegen twee kampen op bij Himera. Het kamp bij de zee werd ten noorden van Himera geplaatst, omringd door een palissade en een greppel. Er was nog een tweede kamp ten zuiden van een lage heuvel ten westen van Himera.\n_START_SECTION_\nTherons nederlaag en Gelo\'s aankomst\n_START_PARAGRAPH_\nHet is niet bekend of Hamilcar belegeringswerktuigen wilde bouwen bij Himera. Nadat de kampen waren opgeslagen, werden de Carthaagse schepen met voedselvoorraden afgeladen en werden ze daarna naar Sardini\xc3\xab en Afrika gestuurd om nog meer voorraden te halen. 20 triremen bewaakten de zee, de rest van de schepen waren aan land getrokken bij het kamp aan de zee. Himera werd niet volledig omsingeld; het oosten en zuiden waren open._NEWLINE_Hamilcar leidde een uitgekozen groepje van soldaten en versloeg de Grieken van Himera in een veldslag buiten de stad. De Grieken blokkeerden de westelijke poorten van Himera maar hun moraal zonk in de grond, terwijl de Carthagers het volledige grondgebied van Himera bestreken. Theron zond boodschappen naar Gelo, die aankwam met zijn leger en zijn kamp opsloeg aan de andere kant van de rivier. Gelo\'s cavalerie kon veel van de Carthagers die voedsel zochten, gevangennemen, want Hamilcar had geen cavalerie om dit te voorkomen. Het moraal van de Grieken in Himera werd beter dankzij Gelo\'s manoeuvres.\n_START_SECTION_\nDe slag\n_START_PARAGRAPH_\nHerodotus en Diodorus Sicullus geven elk verschillende versies van de slag. Diodorus gaf een meer gedetailleerd verslag.\n_START_SECTION_\nHerodotus\' verslag\n_START_PARAGRAPH_\nDe Grieken en Carthagers vochten vanop het moment dat de zon opkwam totdat deze weer onderging, terwijl Hamilcar de slag bekeek vanuit zijn kamp en offerde aan Baal in een enorm vuur. Er wordt geen informatie over de nummers, het verloop van de slag of plaats ervan gegeven. Toen het Carthaagse leger op de vlucht was geslagen sprong Hamilcar in zijn eigen offervuur. Zijn lichaam werd nooit gevonden en de Grieken richtten een monument op ter ere van hem op de plaats waar hij stierf. Herodotus schrijft dat deze slag en de slag bij Salamis op dezelfde dag werden gevochten.\n_START_SECTION_\nDiodorus\' verslag\n_START_PARAGRAPH_\nDe acties van de Griekse cavalerie dwongen Hamilcar om een brief te zenden naar Selinous, waarin hij hen vroeg om cavalerie naar hem te zenden. De brief werd echter onderschept door de mannen van Gelo. Gelo plande om zijn eigen cavalerie te gebruiken en zich voor te doen als de versterkingen en zo in het Carthaagse kamp te infiltreren, terwijl zijn leger het kamp op het land zou aanvallen.\n_START_SECTION_\nDe Grieken vallen de Carthagers aan\n_START_PARAGRAPH_\nGelo\'s cavaleristen verlieten hun kamp op de nacht voor de gekozen dag, en bij zonsopkomst kwamen ze aan bij het Carthaagse kamp aan de zee en werden toegelaten in het kamp. De Grieken zagen hen binnen in het Carthaagse kamp vanuit Himera en deden een signaal naar Gelo om dit duidelijk te maken. Het is niet bekend of het Syracusaanse leger zich in Gelo\'s kamp bevond of zich ergens erbuiten had verzameld. De Grieken marcheerden rond het zuiden van Himera en gingen naar het Carthaagse kamp op het land. Theron en zijn leger bleven in Himera. Het Carthaagse leger verliet zijn kamp en stelde zich op op de heuvel, waardoor ze de Grieken dwongen om heuvelopwaarts aan te vallen. Het gevecht was lang en bloedig en geen enkele kant kon de bovenhand krijgen.\n_START_SECTION_\nDood van Hamilcar\n_START_PARAGRAPH_\nKort nadat de slag was begonnen, doodden de Griekse cavaleristen Hamilcar terwijl hij zijn offer aan het voorbereiden was. Hierna staken ze de schepen op het strand in brand, waardoor ze voor veel verwarring in het kamp zorgden. Het is niet bekend welke rol de cavalerie later speelde in de slag. De Carthagers probeerden de schepen van de brand te redden en dit lukte bij enkele van de schepen. Sommige schepen, volgestouwd met soldaten, verlieten snel de plaats. Toen het nieuws over Hamilcars dood en de brandende schepen zich verspreidde, begonnen de Grieken harder te duwen en joegen de Carthagers op de vlucht, die terugkeerden naar hun kampen._NEWLINE_In een andere versie beval Gelo Pediarchos, de kapitein van zijn boogschutters, om zich in hem te verkleden en om offers te brengen voor het Griekse kamp. Pediarchos werd omringd door boogschutters die hun bogen in hun kleren hadden verborgen. Hamilcar wilde daarom ook een offer brengen en de boogschutters schoten hem dood.\n_START_SECTION_\nTheron onderneemt actie\n_START_PARAGRAPH_\nGelo\'s leger bestormde de Carthaagse kampen en de Grieken verspreidden zich om de tenten te plunderen. De Iberi\xc3\xabrs van het Carthaagse leger hergroepeerden zich, en ze vielen de nu kwetsbare Grieken aan, waardoor ze hen zware verliezen toebrachten. De Grieken vochten terug, maar de Iberi\xc3\xabrs oefenden zware druk uit en ze kregen de bovenhand in dit gevecht. Op dit kritieke moment mengde Theron zich in het gevecht. Hij leidde de aanval op de flank en de achterkant van de Iberi\xc3\xabrs en stak ook hun tenten in brand. De Iberi\xc3\xabrs gaven het gevecht uiteindelijk op en trokken zich terug naar de nog aanwezige schepen. Andere Carthagers trokken zich terug naar een heuvel meer naar het binnenland, waar ze zichzelf probeerden te verdedigden. Op de heuvel was er geen water, en ze waren uiteindelijk gedwongen om zich over te geven. Ongeveer de helft van het Carthaagse leger en het grootste deel van de vloot was vernietigd, vele gevangenen werden gemaakt en de Grieken konden veel buit maken. Er wordt ook gezegd dat de overlevende Carthaagse schepen zonken tijdens een storm tijdens hun terugkeer naar Afrika.\n_START_SECTION_\nGevolgen\n_START_PARAGRAPH_\nGelo en Theron vielen Rhegion of het Carthaagse gebied in Sicili\xc3\xab niet aan na de slag. Carthago bemande in het begin zijn stadsmuren en maakte zich klaar voor een Griekse invasie in Afrika, en probeerde de conflicten niet opnieuw te doen oplaaien. Gelo wilde de Carthagers milde voorwaarden opleggen. Carthago betaalde 2.000 zilveren talenten als vergoeding en moest twee monumenten oprichten ter herinnering aan Himera, maar verloor geen grondgebied. Selinous en Rhegion kwamen ook tot een overeenkomst met Syracuse en Anaxilas huwelijkte zijn dochter uit aan Hi\xc3\xabro I, de broer van Gelo. De status quo van voor de slag was hersteld - Terillus was de uiteindelijke verliezer. De Griekse cultuur en handel bloeiden in Sicili\xc3\xab. Gelo, Theron en Hi\xc3\xabro bouwden publieke gebouwen met de slaven en buit van na de slag. Maar de voorspoed bleef niet duren; de tirannen bleven tegen elkaar vechten. Carthago focuste zich ondertussen op uitbreiding in Afrika en liet Sicili\xc3\xab gedurende 70 jaar  ongemoeid. Uitgezonderd van een onduidelijk gevecht in 454 v.Chr. lieten de Grieken en Fenici\xc3\xabrs op Sicili\xc3\xab elkaar ongemoeid._NEWLINE_Himera bleef in het bezit van Akragas tot 472 v.Chr.. Theron verdreef de Ioni\xc3\xabrs nadat ze hem hadden proberen van de troon te stoten en bevolkte de stad met Dori\xc3\xabrs. Tegen 466 v.Chr. hadden de Grieken zich losgerukt van Gelo en Theron en hadden hun eigen tirannen omver geworpen. Dus in plaats van 3 Griekse machtsblokken die Sicili\xc3\xab domineerden, (Syracuse, Akragas en Rhegion) waren er nu 11 bekvechtende Griekse steden. Ze hielden de Ionisch/Dorische vete levendig en bleven de autochtonen van Sicili\xc3\xab bedreigen. Hun acties leidden uiteindelijk tot de Tweede Siciliaanse Oorlog en de uiteindelijke vernietiging van Himera in 409 v.Chr..'