b"\n_START_ARTICLE_\nErcole Consalvi\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nConsalvi kwam na zijn diakenwijding in 1783 in pauselijke diplomatieke dienst (1783). Hij is nooit priester gewijd. Door zijn bijzondere talenten maakte hij snel carri\xc3\xa8re. Vanaf 1792 werkte hij aan de Rota. Hij vergezelde Paus Pius VI in diens ballingschap in Frankrijk (1798\xe2\x80\x931799). Na de dood van deze paus was hij secretaris van het conclaaf te Veneti\xc3\xab (november 1799), waar mede door zijn advies zijn vriend Luigi Chiaramonti gekozen werd (maart 1800). Deze benoemde hem in 1800 tot kardinaal en staatssecretaris._NEWLINE_Het concordaat met Napoleon (1801) was grotendeels Consalvi's werk, maar zijn verzet tegen de Organieke Artikelen (een aantal bepalingen die Napoleon eenzijdig aan de tekst van het concordaat had toegevoegd) leidde tot een breuk met Napoleon, die de paus dwong Consalvi te ontslaan (1806). Als de feitelijke leider van de dertien \xe2\x80\x98zwarte kardinalen\xe2\x80\x99, die weigerden Napoleons huwelijk met Marie Louise goed te keuren (1810), werd hij verbannen, eerst naar Parijs (1810), later naar Reims (1810-1813). In april 1814 kwam hij vrij en werd terug staatssecretaris._NEWLINE_In vele onderhandelingen te Parijs, Londen en op het Weense Congres (1814-1815) wist hij grotendeels het herstel van de Kerkelijke Staat te bewerken. In de Romeinse Curie voerde hij in 1816 diverse hervormingen door, gedeeltelijk in aansluiting op maatregelen uit de periode van de Franse bezetting. Deze gematigd progressieve houding bezorgde hem de haat van behoudsgezinde groeperingen, die de nieuwe paus, Leo XII, ertoe brachten hem te ontslaan (1823). Hij werd toen prefect van de Propaganda Fide, die hij reeds in 1817 had gereorganiseerd, maar overleed korte tijd nadien._NEWLINE_Consalvi had een actieve belangstelling voor cultuur, onder andere archeologie en literatuur (pseudoniem Floridante Erminio)."