b'\n_START_ARTICLE_\nKieskring\n_START_PARAGRAPH_\nEen kieskring of kiesomschrijving is een gebied, waar bij verkiezingen op dezelfde kandidaten kan worden gestemd. Zowel in Nederland als in Belgi\xc3\xab is een kieskring een verzameling van een aantal stemdistricten. Elk stemdistrict heeft ongeveer 1000 kiezers. Een politieke partij die mee wil doen aan de verkiezingen, kan per kieskring beslissen om al dan niet mee te doen en mag voor iedere kieskring een eigen lijst indienen. In Belgi\xc3\xab wordt ook nog het woord kiescollege gebruikt, hetgeen niet helemaal hetzelfde is als kieskring (zie verder).\n_START_SECTION_\nNederland\n_START_PARAGRAPH_\nDe kieskringen in Nederland zijn in 1917 opgericht nadat werd overgegaan van een districtenstelsel met meerderheidsstelsel naar een lijstenstelsel met evenredige vertegenwoordiging met praktisch gezien \xc3\xa9\xc3\xa9n landelijk district. De kieskringen in Nederland functioneren voor de administratie van de verkiezingen. In theorie kan een partij verschillende  kandidaten opofferen in verschillende kieskringen en dus verschillende kandidaten verkiezen in de 20 verschillende kieskringen. Maar in de praktijk heeft elke partij dezelfde kandidatenlijst voor elke kieskring en de kiezers kunnen zelf beslissen. De meesten mensen kiezen voor de lijsttrekker.\n_START_SECTION_\nEuropees Parlement\n_START_PARAGRAPH_\nBij de verkiezing van het Europees Parlement kent Nederland maar \xc3\xa9\xc3\xa9n kieskring. Elke partij kan dus maar \xc3\xa9\xc3\xa9n lijst indienen.\n_START_SECTION_\nEerste Kamer\n_START_PARAGRAPH_\nDe leden van de Eerste Kamer worden gekozen door de leden van de Provinciale Staten. Hierbij vormt elke provincie \xc3\xa9\xc3\xa9n kieskring.\n_START_SECTION_\nTweede Kamer\n_START_PARAGRAPH_\nVoor de verkiezingen voor de Tweede Kamer is Nederland verdeeld in 20 kieskringen (19 in Europa, 1 in Caribisch Nederland). In iedere kieskring is een hoofdstembureau gevestigd, dat de uitslag van de kieskring rapporteert aan het Centraal Stembureau (de Kiesraad) in Den Haag._NEWLINE_Een partij of beweging die in een kieskring mee wil doen aan de verkiezingen, dient een kandidatenlijst in bij de voorzitter van het betreffende hoofdstembureau. Op deze lijst mogen maximaal 30 namen van kandidaten staan. Partijen die bij de vorige Tweede Kamerverkiezing meer dan 15 zetels hebben behaald mogen tot twee keer het aantal zetels aan kandidaten op de lijst plaatsen, met een maximum van 80 kandidaten._NEWLINE_Bij partijen die geen zetel hebben behaald bij de vorige Tweede Kamerverkiezingen moet de lijst vergezeld gaan door minimaal 30 ondersteuningsverklaringen, ondertekend door kiezers uit de betreffende kieskring. Voor kieskring 20 (Caribisch Nederland) volstaan 10 ondersteuningsverklaringen omdat daar een beperkter aantal kiesgerechtigden woont._NEWLINE_Na controle van de lijst, stuurt het hoofdstembureau de lijst naar het Centraal Stembureau, waar de lijsten worden genummerd. Deze genummerde lijsten worden gepubliceerd in de Staatscourant._NEWLINE_Hoewel het mogelijk is om per kieskring een eigen lijst in te dienen, wordt in de praktijk vaak dezelfde lijst in iedere kieskring ingediend. Sommige partijen reserveren enkele plaatsen op de kieslijsten voor regionale kandidaten, die dus per kieskring verschillen.\n_START_SECTION_\nProvinciale Staten\n_START_PARAGRAPH_\nEen aantal provincies is voor de verkiezingen voor de Provinciale Staten verdeeld in 2, 3 of 4 kieskringen. Het betreft hier de provincies die ook bij de Tweede Kamerverkiezingen in meerdere kieskringen zijn verdeeld, namelijk Gelderland, Noord-Holland, Zuid-Holland en Noord-Brabant. De indeling van deze kieskringen is gelijk aan die van de kieskringen voor de Tweede Kamerverkiezingen._NEWLINE_Tot de wijziging van de Kieswet in 1989 was elke provincie voor de Provinciale-Statenverkiezingen verdeeld in 3 tot 10 zogenaamde statenkieskringen, met dezelfde functie als de huidige kieskringen._NEWLINE_Voor de Provinciale Statenverkiezingen in 2007 werden dezelfde kieskringen gehanteerd als bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2006 met uitzondering van de provincie Limburg. In de Tweede Kamerverkiezingen van 2006 vormde de hele provincie Limburg \xc3\xa9\xc3\xa9n kieskring en zijn hoofdstembureau zat in Maastricht.\n_START_SECTION_\nGemeenteraden\n_START_PARAGRAPH_\nBij de verkiezing van de gemeenteraad vormt de gehele gemeente \xc3\xa9\xc3\xa9n kieskring. Bij de verkiezing van een deelgemeenteraad vormt de hele deelgemeente \xc3\xa9\xc3\xa9n kieskring.\n_START_SECTION_\nEuropees Parlement\n_START_PARAGRAPH_\nBelgi\xc3\xab telt in 2014 21 leden in het Europees Parlement. Deze worden door drie kiescolleges verkozen, een Nederlands kiescollege voor 12 parlementsleden, een Frans kiescollege voor 8 parlementsleden en een Duitstalig kiescollege voor 1 parlementslid._NEWLINE_Enkel in de administratieve arrondissementen Brussel-Hoofdstad, Halle en Vilvoorde - die tot 2012 het kies- en gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde vormden - kon naar vrije keuze een stem voor het Nederlands of het Frans kiescollege worden uitgebracht. In alle overige gebieden kan enkel voor het kiescollege van dat taalgebied een stem worden uitgebracht. Vanaf 2014 blijft deze keuzemogelijkheid beschikbaar voor de kieskring Brussel-Hoofdstad en het kieskanton Sint-Genesius-Rode._NEWLINE_Daar de administratieve arrondissementen Halle en Vilvoorde tot de provincie Vlaams-Brabant behoren en het administratief arrondissement Brussel-Hoofdstad provincieloos is heeft het Grondwettelijk Hof deze toestand veroordeeld en verboden bij gelijkaardige verkiezingen op federaal niveau.\n_START_SECTION_\nKamer van volksvertegenwoordigers\n_START_PARAGRAPH_\nDe Kamer van volksvertegenwoordigers telt 150 leden. Deze worden verkozen in 11 kieskringen, met name 10 Belgische provincies die elk een kieskring op zichzelf vormen, plus een kieskring voor het administratief arrondissement Brussel-Hoofdstad (dat overeenkomt met het Brussels Hoofdstedelijk Gewest).\n_START_SECTION_\nSenaat\n_START_PARAGRAPH_\nSinds het Vlinderakkoord werd de Senaat hervormd en vanaf de verkiezingen van 2014 niet meer rechtstreeks verkozen. Voor de hervorming van de Senaat in 2014 telde deze 71 leden, die als volgt werden aangeduid._NEWLINE__NEWLINE_40 senatoren werden rechtstreeks verkozen door een Nederlands kiescollege (25 senatoren) en een Frans kiescollege (15 senatoren)._NEWLINE_Hiernaast werden onrechtstreeks 21 leden verkozen van en door de Gemeenschapsparlementen die 10 Vlaamse senatoren, 10 Franse senatoren, en 1 Duitstalige senator aanduidden op basis van de partijpolitieke verhoudingen in het deelstaatparlement. Ten derde werden door middel van de onrechtstreekse verkiezing 10 leden aangeduid door de bovenvermelde senatoren op basis van de partijpolitieke verhoudingen in de Senaat. De Nederlandse taalgroep mocht 6 leden aanduiden en de Franse taalgroep 4 leden. Ten slotte waren de qua leeftijd verkiesbare wettige kinderen van de koning van rechtswege senator.\n_START_SECTION_\nGewesten en Gemeenschappen\n_START_PARAGRAPH_\nVoor de verkiezingen van de drie gewesten bepalen deze zelf hun kieskringen.\n_START_SECTION_\nWaals Parlement\n_START_PARAGRAPH_\nVoor het Waals Parlement zijn dat elf Waalse kieskringen, die samenvallen met de oude kiesarrondissementen voor federale verkiezingen, en die 75 leden afvaardigen.\n_START_SECTION_\nParlement van de Franse Gemeenschap\n_START_PARAGRAPH_\nHet Parlement van de Franse Gemeenschap wordt onrechtstreeks samengesteld uit enerzijds de 75 verkozenen (allen zetelend in het Waals parlement) uit de 13 Waalse kieskringen - de 3 verkozenen uit het gerechtelijk arrondissement Eupen worden vervangen - en anderzijds de eerste 19 verkozenen van de Franse taalgroep uit het arrondissement Brussel-Hoofdstad.\n_START_SECTION_\nParlement van de Duitstalige Gemeenschap\n_START_PARAGRAPH_\nHet Parlement van de Duitstalige Gemeenschap wordt rechtstreeks samengesteld en bestaat uit 25 leden. De kieskring Eupen valt samen met het gerechtelijk arrondissement Eupen, dat samen met het voormalig gerechtelijk arrondissement Verviers het bestuurlijk arrondissement Verviers vormt._NEWLINE_De negen gemeenten in het arrondissement Eupen vormen samen het Duitse taalgebied in Belgi\xc3\xab. Al deze gemeenten zijn faciliteitengemeenten met faciliteiten voor Franstaligen, hoewel bijna iedereen er Duitstalig is.'