b'\n_START_ARTICLE_\nSymbool (informatica)\n_START_PARAGRAPH_\nEen symbool in de informatica is een discrete waarde waaraan een semantische inhoud, dat wil zeggen een specifieke betekenis, is toegevoegd. Meer specifiek een associatie van een identifier met zijn eigenschappen, waaronder het geheugenadres, naam, type en taalafhankelijke restricties, voorbeelden hiervan zijn definities van klassen, variabelen, functies en constanten.\n_START_SECTION_\nVerder gebruik\n_START_PARAGRAPH_\nDe in door de compiler samengestelde symbol table wordt in de regel in de objectcode opgeslagen. Deze tabel, samen met informatie over bestanden en regelnummers waar het symbool is gedefinieerd (de debug info), dient als basis voor z.g. symbolic- of sourcelevel debuggers, die in tegenstelling tot klassieke debuggers niet alleen een geheugenadres, maar ook de naam van de variabele in de programmatekst weergeven. Omdat hiermee een rechtstreekse link kan worden gelegd tussen een (reeks van) geheugenadres(sen) en de symbolische naam, vereenvoudigt dit het vinden van fouten in de broncode (de source).\n_START_SECTION_\nPrimitieve symbolen\n_START_PARAGRAPH_\nEen speciaal geval vormen primitieve of axiomatische symbolen. Deze worden, in tegenstelling tot normale symbolen, niet in de programmatekst gedefinieerd, maar zijn in de definitie van de taal vastgelegd. Alle andere symbolen worden uiteindelijk gedefinieerd in termen van primitive symbols. Een bekend voorbeeld hiervan zijn keywords zoals if en else en voorgedefinieerde typen zoals int en float.'