b"\n_START_ARTICLE_\nPanarabisme\n_START_PARAGRAPH_\nHet panarabisme (of Qawmiya) is een beweging die ijvert voor het verenigen van de Arabische volkeren en naties van het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Panarabisme wordt meestal omschreven als seculier, socialistisch en antiwesters. Als uiting van het nationalisme van het Arabische volk wordt het als variant op het meestal als Westers getypeerde volksnationalisme ook wel Arabisch nationalisme genoemd. Bekende aanhangers van het panarabisme waren onder andere Gamal Abdel Nasser van Egypte, Moammar al-Qadhafi van Libi\xc3\xab en Saddam Hoessein van Irak.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet panarabisme werd voor het eerst verdedigd door Hoessein ibn Ali, de Sjarif van Mekka, die streefde naar onafhankelijkheid van het Ottomaanse Rijk en de oprichting van een Arabische staat. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg hij steun van de Entente (met name de Britten), die Arabi\xc3\xab maar al te graag wilden losmaken van het Ottomaanse Rijk, dat met de Centralen meevocht. Al in 1916 hadden zij in het geheim het Sykes-Picotverdrag gesloten, krachtens hetwelk de meeste Arabische gebieden onder hen en de Fransen verdeeld zouden worden. Het beloofde Arabi\xc3\xab, het latere Saoedi-Arabi\xc3\xab, werd gecre\xc3\xaberd in het meer zuidelijk gelegen woestijngebied. De Balfour-verklaring werd door Groot-Brittanni\xc3\xab gebruikt om hun inpalming van Palestina als Brits mandaatgebied te rechtvaardigen. De idealen van het panarabisme werden na de Eerste Wereldoorlog nog lang niet gerealiseerd, en het gebied begon zelfs aan een lange periode van Britse en Franse bezetting._NEWLINE_Een meer formele panarabische ideologie werd geformuleerd door Michel Aflaq, een stichter van de Ba'ath Partij, rond 1940 in Syri\xc3\xab. De Ba'ath partij combineerde socialisme met Italiaans fascisme. Het panarabisme inspireerde verschillende unificatiepogingen, met als meest in het oog springende voorbeeld in 1958 de Verenigde Arabische Republiek, een unie van Egypte en Syri\xc3\xab en de confederatie van deze VAR met Noord-Jemen, genaamde de Verenigde Arabische Staten. Beiden hielden het maar drie jaar vol._NEWLINE_De oprichting van de nog steeds bestaande Arabische Liga op 22 maart 1945 was ook een poging om tot een panarabische eenheid te komen._NEWLINE_De Syrische Ba'ath-regering, evenals de voormalige Ba'ath-regering van Irak tot de val van Saddam Hoessein in 2003, ondersteunden het panarabistische gedachtegoed. Zij twistten met elkaar wie de zuiverste vorm van de Ba'ath-ideologie had._NEWLINE_Panarabisme kreeg een stevige deuk toen een verenigd Arabisch leger in 1967 werd verslagen door Isra\xc3\xabl tijdens de Zesdaagse Oorlog en door de onmacht om in enig Arabisch land stevige economische groei te cre\xc3\xabren. In de loop van de jaren '80 werd panarabisme overschaduwd door panislamitische gedachten._NEWLINE_In Europa is met name de Arabisch-Europese Liga (AEL) een Arabisch-nationalistische beweging. Het richt zich primair op Arabische minderheden in Nederland en Belgi\xc3\xab. Het verzet zich tegen assimilatie en probeert een Arabisch bewustzijn te stimuleren."