b'\n_START_ARTICLE_\nDes S\xc3\xa4ngers Fluch\n_START_PARAGRAPH_\nDes S\xc3\xa4ngers Fluch (De Vloek van de Zanger) is een gedicht uit 1814 van de hand van de Duitse dichter Johann Ludwig Uhland.\n_START_SECTION_\nVerhaal\n_START_PARAGRAPH_\nIn de eerste coupletten wordt de ru\xc3\xafne van wat eens een fier kasteel was beschreven. Daarin woonde een machtige, wrede koning met een hart van steen._NEWLINE_Een oude minstreel en zijn zoon komen naar het kasteel en treden op voor de koning, die nors blijft, de koningin, die geroerd is, en ridders en edelvrouwen._NEWLINE_De koning wordt woedend en verwijt de zangers dat zij met hun muziek zijn vrouw betoverd hebben. Met een dolk vermoordt hij de jongen._NEWLINE_De vader draagt het lichaam van zijn zoon naar buiten en zet dat op een paard. Dan richt hij zich op en vervloekt kasteel, tuinen en vooral de koning. Niets zal overblijven, zelfs de herinnering aan de naam van de koning zal verdwijnen.\n_START_SECTION_\nInvloed\n_START_PARAGRAPH_\nRobert Schumann zette de tekst op muziek in zijn ballade "Es stand in alten Zeiten" voor solisten, gemengd koor en orkest, opus 139._NEWLINE_In zijn jongensboek "Willem Roda" nam de schrijver E. Heimans een door hem gemaakte vrije vertaling op._NEWLINE_In zijn "Overpeinzingen" in NRC Handelsblad van 19 februari 2000 biechtte S. Montag (Henk Hofland) op dat hij gemeend had dat door hem herinnerde dichtregels de Hertog van Alva beschreven. Lezers hadden hem terechtgewezen: die regels kwamen uit een vertaling van Uhlands gedicht en beschreven de wrede koning.'