b'\n_START_ARTICLE_\nTethydraco\n_START_PARAGRAPH_\nTethydraco regalis is een pterosauri\xc3\xabr behorend tot de Pterodactyloidea, die tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Marokko.\n_START_SECTION_\nVondst en naamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nSinds 2015 koopt een groep paleontologen fossielen van pterosauri\xc3\xabrs aan van fossielenhandelaren die deze zelf weer verworven hebben van werkers in de fosfaatmijnen van het Khouribgaplateau. Doel hiervan is de diversiteit van deze diergroep in het laatste Krijt te bepalen. Uit deze tijdsnede zijn geen Lagerst\xc3\xa4tten van pterosauri\xc3\xabrs bekend, vindplaatsen met een grote soortenrijkdom en een uitzonderlijke preservering. Wel zijn er wat gedeeltelijke skeletten van Azhdarchidae in gevonden, waaruit veel onderzoekers de conclusie trokken dat andere pterosauri\xc3\xabrgroepen al waren uitgestorven. Het zou echter ook kunnen dat de slechte fossil record een fout beeld van de situatie heeft gegeven. Dat kan getoetst worden door alle botjes te verzamelen die in de uitgebreide fosfaatlagen gevonden worden, die systematisch en op grote schaal commercieel gewonnen worden. Het bleek dat er botten tussen zaten die niet aan azhdarchiden leken toe te behoren. Men besloot die als nieuwe soorten te publiceren._NEWLINE_In 2018 benoemden en beschreven Nicholas R. Longrich, David M. Martill en Brian Andres de typesoort Tethydraco regalis. De geslachtsnaam verbindt een verwijzing naar de Tethys, de zee die indertijd Afrika van Europa en Azi\xc3\xab scheidde, met het Latijn draco, "draak". De soortaanduiding betekent "koninklijk" in het Latijn._NEWLINE_Het holotype, FSAC-OB 1, is gevonden in de middelste Couche III, het onderste fosfaatlagencomplex bij Sidi Daoui dat dateert uit het late Maastrichtien. Het bestaat uit een linkeropperarmbeen. Het bot is vrij sterk platgedrukt. Toegewezen zijn de specimina FSAC-OB 199: een ellepijp, FSAC-OB 200: een ellepijp; FSAC-OB 201: een dijbeen en FSAC-OB 202: een dijbeen met scheenbeen. De beschrijvers gaven toe dat een verband tussen de toegewezen botten en het holotype lastig te bewijzen viel. De ellepijpen passen echter goed in breedte bij het opperarmbeen. De dijbeenderen zijn toegewezen omdat ze pteradontide lijken.\n_START_SECTION_\nGrootte en onderscheidende kenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nHet holotype, dus het opperarmbeen, heeft een bewaarde lengte van 231 millimeter zonder kop wat wijst op een vleugelspanwijdte van vijf meter._NEWLINE_De beschrijvers gaven enkele onderscheidende kenmerken aan. In deze week Tethydraco af van bekende pteranodontiden. Bij het opperarmbeen is de deltopectorale kam klein en vrij bovenaan, richting lichaam, geplaatst, aan het boveneinde juist voorbij het begin van de tegenoverliggende kam eindigend, de crista ulnaris. Onderaan heeft het opperarmbeen een zeer breed driehoekig uiteinde. De beenstijl die naar de buitenste onderste gewrichtsknobbel loopt heeft een opvallend uitsteeksel dat naar buiten gericht is, of naar boven als het opperarmbeen gestrekt gehouden wordt zoals in de vlucht. De beenstijl die naar de binnenste onderste gewrichtsknobbel loopt, is vergroot en loopt ver naar boven door, dus richting lichaam. De ellepijp is relatief kort en breed en het boveneinde, aan de zijde van het opperarmbeen, is massief verbreed.\n_START_SECTION_\nSkelet\n_START_PARAGRAPH_\nDe deltopectorale kam is sterk afstaand, iets om de lengteas draaiend naar achteren gewrongen, en zeer robuust met een verbreed uiteinde en een versterkende richel op het blad. Dit zijn typisch pteranodontide kenmerken die echter ook gedeeld worden met de Ornithocheiridae. De kam is wel kleiner dan bij Pteranodon. Volledig pteranodontide is echter het verbrede onderste uiteinde. De mate daarvan is door compressie lastig vast te stellen; de beschrijvers schatten dat de verbreding een derde van de schachtlengte bedraagt wat extreem is en uniek in de hele Pterosauria._NEWLINE_De toegewezen ellepijpen zijn juist juist bovenaan verbreed, wat dus goed past bij het opperarmbeen. Hun verbreding bedraagt tweemaal de minimale schachtbreedte. Ze zijn kort en robuust. Ook onderaan zijn ze sterk verbreed waarbij de schacht geleidelijk uitwaaiert zonder een abrupte overgang zoals vaak wel voorkomt._NEWLINE_De dijbeenderen zijn kort en robuust, met een bolvormige kop van de schacht gescheiden door een smalle nek. De trochanter major staat duidelijk af, als bij Pteranodon. De schacht is naar binnen gebogen met een constante dikte over de hele lengte. Het scheenbeen is proportioneel korter en robuuster dan dat van Pteranodon.'