b'\n_START_ARTICLE_\nVermandois\n_START_SECTION_\nKarolingen\n_START_PARAGRAPH_\nIn de 9e eeuw werd het Graafschap Vermandois gecre\xc3\xaberd uit de eerdere burggraafschappen Saint-Quentin en P\xc3\xa9ronne. Het graafschap werd toegewezen aan de oudere tak van de Karolingers, meer bepaald aan de nakomelingen van Bernhard van Itali\xc3\xab, die zich tevergeefs tegen zijn oom Lodewijk de Vrome had verzet. De Vermandois kreeg in 880 groot strategisch belang met het Verdrag van Ribemont, waarmee het aangrenzende hertogdom Neder-Lotharingen aan het Oost-Frankische Rijk werd toebedeeld. Hierdoor lag de Vermandois namelijk de volgende eeuwen als bufferzone aan de noordgrens van het West-Frankische Rijk met het Oost-Frankische Rijk met de ongeveer 150 kilometer zuidelijker gelegen West-Frankische hoofdstad Parijs in de rug._NEWLINE_Herbert I, kleinzoon van Bernard en eerste erfelijke graaf, werd in 902 bij een aanval van Boudewijn II van Vlaanderen gedood. Zijn zoon Herbert II (902-943) breidde het bezit van het Huis Vermandois verder uit. Hij hield de koning van Frankrijk, Karel III, zes jaar gevangen tot zijn dood in 929. _NEWLINE_Zijn opvolgers Albert I, Herbert III, Albert II, Odo en Herbert IV waren eerder onbeduidend. In 1076 verkreeg Herbert IV het graafschap Valois als echtgenoot van de erfgename van graaf Rudolf IV van Vexin. Hij stierf echter kort daarop en liet het graafschap na aan zijn dochter Adelheid, die echtgenote werd van Hugo de Grote, broer van koning Filips I van Frankrijk en een der aanvoerders van de Eerste Kruistocht.\n_START_SECTION_\nLaatste graven\n_START_PARAGRAPH_\nHugo stierf in 1102 in Tarsus. De oudste zoon van Hugo en Adelheid, was graaf Roland I (1102-1152), die huwde met Petronella, een zuster van de Franse koningin Eleonora van Aquitani\xc3\xab, bij wie hij twee kinderen had: Roland II en Elisabeth. Vanaf 1167 tot aan haar dood in 1183 regeerde Elisabeth de graafschappen Vermandois, Valois en Amiens met haar echtgenoot Filips van de Elzas, de graaf van Vlaanderen. _NEWLINE_Volgens de Vrede van Boves, die hij in juli 1185 had gesloten met koning Filips II van Frankrijk, hield Filips van de Elzas het graafschap Vermandois tot aan zijn dood (1191). Filips II sloot tevens een overeenkomst met Eleonora, halfzus van Elisabeth en dochter van Laureta van Vlaanderen en Roland. Elenora kreeg voor de rest van haar leven het oosten van Vermandois en de titel gravin van Saint-Quentin, terwijl de Franse koning onmiddellijk in het bezit van P\xc3\xa9ronne en omgeving kwam. Eleonora trad in 1214 af, waardoor de rest van Vermandois eveneens in bezit van de koning kwam.\n_START_SECTION_\nLate Middeleeuwen\n_START_PARAGRAPH_\nDe Vermandois werd samen met het graafschap Boulogne en de graafschappen Ami\xc3\xa9nois (hoofdstad Amiens) en Ponthieu (welke laatste twee ook bekendstonden als het gebied van de Somme-steden), geschaard onder de verzamelnaam Picardi\xc3\xab, dat echter geen bestuurlijke eenheid was. Tijdens de Honderdjarige Oorlog trachtten de Engelsen en Bourgondi\xc3\xabrs de streek te veroveren, wat uiteindelijk lukte, en bij de Vrede van Atrecht (1435) werd Picardi\xc3\xab toegekend aan Bourgondi\xc3\xab. Hoewel de Bourgondische hertog Filips de Goede de landsheer was, maakte het graafschap nog steeds deel uit van Frankrijk, waaraan men leenhulde moest brengen. Dit was de Franse koningen een doorn in het oog, en zij zonnen op herovering van de Vermandois. Na 42 jaar Bourgondisch bestuur te hebben gekend, werd de Vermandois in 1477 door Franse soldaten bezet tijdens de Bourgondische Successieoorlog, die uitgebroken was na de dood van hertog Karel de Stoute. Zijn opvolger Maximiliaan van Oostenrijk slaagde er niet in om het gebied veilig te stellen door de chaos en opstanden waarin de Bourgondische Nederlanden verkeerden in die jaren, en bij de Vrede van Atrecht (1482) moest hij de Franse inlijving van de Vermandois en vele andere Bourgondische bezittingen erkennen. De Vermandois werd een deelgebied van de nieuwe provincie Picardi\xc3\xab, tot het in 1790 werd opgeheven.'