b'\n_START_ARTICLE_\nPaul Newman\n_START_SECTION_\nBeginjaren\n_START_PARAGRAPH_\nPaul Newman werd in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje nabij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging hij bij de marine. Aanvankelijk was hij aangemeld voor de opleiding tot V-12-piloot, maar hij werd geschrapt toen zijn kleurenblindheid ontdekt werd. Hij kwam toen terecht in de training voor radioman, staartschutter en bommenwerper, en diende vanaf 1944 in diverse luchtmacht-afdelingen in de Pacific, o.a. bij de opleiding van gevechtsvliegers._NEWLINE_In 1946 ging hij naar Kenyon College en later studeerde hij drama aan de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv kwam hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakte in het stuk Picnic. Hierna kreeg hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn eerste film, The Silver Chalice uit 1954, was een grote flop. In 1956 had hij zijn eerste succes te pakken met de boksfilm Somebody Up There Likes Me. Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer, ontmoette hij zijn tweede vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze zouden hierna vaker samen in een film verschijnen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof, met Elizabeth Taylor, werd hij voor de eerste maal genomineerd voor een Oscar.\n_START_SECTION_\nJaren zestig en zeventig\n_START_PARAGRAPH_\nDe jaren zestig ging hij in als een grote ster. Hij speelde in een rij kassuccessen, als Exodus, The Hustler en Hud. Voor de laatste twee kreeg hij zijn tweede en derde Oscarnominatie. Na een pauze van twee jaar keerde hij terug met Hitchcocks Torn Curtain. In 1968 kreeg hij zijn vierde Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgde zijn regiedebuut, Rachel, Rachel, met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij kreeg een Oscarnominatie voor beste film en werd door de recensenten van New York uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voerde hij samen met zijn vrouw campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor kwam hij op de "Enemies list" van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat, terecht._NEWLINE_In 1969 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begon als een hobby, leidde tot een tweede carri\xc3\xa8re. Vanaf 1972 deed hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 werd hij tweede in de 24 uur van Le Mans en in 1995 won hij op zeventigjarige leeftijd de 24 uur van Daytona._NEWLINE_In 1969 speelde hij met Robert Redford in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het betekende de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelde hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor beste film won. Andere succesvolle films uit de jaren zeventig waren de rampenfilm The Towering Inferno en de sportfilm-parodie Slap Shot. Hij speelde ook de hoofdrol in de westernparodie The Life and Times of Judge Roy Bean uit 1972._NEWLINE_In 1971 richtte hij samen met Barbra Streisand en Steve McQueen de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseerde. In 1978 overleed zijn enige zoon Scott Newman aan een overdosis. In zijn naam stichtte Newman de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden.\n_START_SECTION_\nJaren tachtig tot 2008\n_START_PARAGRAPH_\nIn de jaren tachtig speelde hij nog in enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice en The Verdict, waarvoor hij zijn zesde en zevende Oscarnominatie kreeg. De Academy eerde hem in 1986 met een ere-Oscar. Voor The Color of Money, de sequel van The Hustler, ontving hij uiteindelijk zijn eerste echte Oscar. Vanaf 1989 speelde hij minder filmrollen. In 1995 kreeg hij nog een Oscarnominatie voor Nobody\'s Fool, en in 2003 voor Road to Perdition._NEWLINE_In 1982 begon hij ook een nieuwe carri\xc3\xa8re met Newman\'s Own, een bedrijf dat voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk voor kinderen met kanker._NEWLINE_Op 25 mei 2007 verklaarde hij in een interview met de Amerikaanse zender ABC dat hij zou stoppen met acteren, omdat hij "niet meer kan werken op het niveau dat ik zou willen", en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begon te verliezen. Hij wilde zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen. Voor dit laatste werd hij in 2007 door Franse overheid onderscheiden met de benoeming van Officier in het Legioen van Eer._NEWLINE_Op 26 september 2008 overleed hij op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker.\n_START_SECTION_\nOnderscheidingen\n_START_PARAGRAPH_\n1991: Four Freedoms Award vrijwaring van Gebrek'