b'\n_START_ARTICLE_\nFalklandcaracara\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe falklandcaracara is 58 tot 63 cm groot bij een vleugelspanwijdte van 40 tot 42 cm, waarbij de vrouwtjes iets groter zijn dan het mannetje. Het lichaamsgewicht van het mannetje bedraagt maximaal ongeveer 1300 gram en van het vrouwtje ongeveer 1700 gram. De vogel lijkt op een buizerd (Buteo buteo) en is in vergelijking met andere caracara\'s duidelijk compacter gebouwd._NEWLINE_Het verenkleed is overwegend donkerbruin tot zwart met een witte streping en een roodachtig-bruine tot kaneelkleurige buik,die zich uitstrekt tot de onderzijde van de staart en ook op het gevederte van de poten. De snavel is krachtig gevormd met een blauwachtige waas op de bovensnavel, die naar de punt toe geliger wordt. Het "gezicht" is zalm- tot oranjekleurig. De poten zijn helder geeloranje en van krachtige klauwen voorzien.\n_START_SECTION_\nLeefwijze\n_START_PARAGRAPH_\nDe falklandcaracara loopt bij eb over het strand en kijkt onder steentjes naar ongewervelde dieren en eet die dan op. Ook reptielen staan soms op zijn menu.\n_START_SECTION_\nVerspreiding en leefgebied\n_START_PARAGRAPH_\nDe falklandcaracara leeft in het uiterste zuiden van het Zuid-Amerikaanse continent op de eilanden van Vuurland. De Falklandeilanden en de eilanden van Vuurland liggen binnen de grenzen van Chili en Argentini\xc3\xab. Daartoe behoren Isla de los Estados en Navarino, de eilanden van de archipel voor Kaap Hoorn (Grevy, Bayly, Freycinet, Hershel). Er zijn waarnemingen die wijzen op een voorkomen op Woodcock-Island in het Beaglekanaal en Yedegaia._NEWLINE_Aan de kusten van het vasteland kan hij voorkomen als dwaalgast, inheems is hier alleen de witkeelcaracara (Polyborus albogularis). De kuifcaracara (Polyborus plancus) komt samen sympatrisch voor met de falklandcaracara, die op het gehele Amerikaanse continent voorkomt en ook de Falkland-eilanden koloniseert._NEWLINE_Het leefgebied van de falklandcaracara kenmerkt zich door stenige kusten en bergketens en spaarzaam met tussock begroeide laaglandgebieden. Slechts af en toe vindt men hem ook in beboste gebieden op hoogten tot ongeveer 500 meter.'