b"\n_START_ARTICLE_\nDeconstructie\n_START_PARAGRAPH_\nDeconstructie (ook: deconstructionisme en deconstructivisme) is een leeswijze waarmee gepoogd wordt vooronderstellingen te ontdekken in teksten. Het filosofische begrip vond zijn ontstaan in de jaren zestig van de 20e eeuw als reactie op het structuralisme, dat in de eerste helft van de 20e eeuw dominant was geweest in taalkunde, antropologie en literaire kritiek. De Frans-Algerijnse denker Jacques Derrida legde de basis van het begrip \xe2\x80\x9cdeconstructie\xe2\x80\x9d met onder meer La voix et le ph\xc3\xa9nom\xc3\xa8ne (1967) en La diss\xc3\xa9mination (1972)._NEWLINE_Derrida's gedachtegang achter deconstructie is dat men de westerse metafysica kan blootleggen door het \xe2\x80\x9cdeconstrueren\xe2\x80\x9d van de logica ervan. Toch is deconstructie geen eigenlijke leesmethode: een tekst laat zich door zijn interne logica op een bepaalde manier lezen en \xe2\x80\x9cdeconstrueert\xe2\x80\x9d zo zichzelf. In literaire of filosofische teksten vindt men paradoxen en tegenstrijdigheden, en de tekstdeconstructie laat zien in welke mate deze tegengestelde begrippen vervlochten zijn._NEWLINE_In de jaren zeventig kregen Derrida's idee\xc3\xabn navolging in de architectuur- en designstroming deconstructivisme. Ook in de sociale wetenschappen en in de literaire kritiek hebben ze grote invloed."