b"\n_START_ARTICLE_\nRuhropstand\n_START_SECTION_\nAanleiding\n_START_PARAGRAPH_\nOp 13 maart 1920 trachtten vrijkorpsen de macht in Duitsland over te nemen. Daar het leger weigerde tegen de coupplegers op te treden reageerden de SPD, KPD en USPD met een algehele staking. Deze staking bleek zeer effectief en dwong de coupplegers uiteindelijk het veld te ruimen._NEWLINE_Binnen de linkse partijen waren de meningen verdeeld. De SPD, die zelf in de regering zat, wilde de staking steunen om het gezag van de regering te herstellen. De gematigden binnen de USPD en KPD wilden ook en vooral in de eerste plaats voorkomen dat een rechts-autoritaire regering aan de macht zou komen. Velen binnen de KPD en USPD wilden echter nog verder gaan en een radenrepubliek oprichten, waarbinnen eventueel ook andere partijen vertegenwoordigd zouden worden. En de radicale linkervleugel (KPD, KAPD) wilde vanuit de staking een proletarische dictatuur cre\xc3\xabren, waarin slechts 1 partij in de raden vertegenwoordigd zou zijn. Hoe het ook zij: aan de staking werd algemeen gehoor gegeven en in heel Duitsland braken bovendien linkse opstanden uit._NEWLINE_In het Ruhrgebied werd dezelfde dag nog door SPD, KPD en USPD overlegd. Een gezamenlijke oproep tot staking aan alle arbeiders volgde, maar dit ging de USPD en KPD niet ver genoeg. Dezelfde dag nog werd het Rode Ruhrleger opgericht, en namen arbeidersraden de macht over in verschillende steden in het Ruhrgebied, waarin met name de KPD en USPD vertegenwoordigd waren. Ook de KAPD (communistische arbeiderspartij) en de anarcho-socialistische FAUD (vrije arbeiders unie van Duitsland) waren betrokken bij de opstand. Naast het Ruhrgebied kwamen ook Saksische en Th\xc3\xbcringse arbeiders in opstand._NEWLINE_De samenstelling van de arbeidersraden was heterogeen en wisselde voortdurend. Hoewel de opstand in het USPD-gedomineerde oosten van het Ruhrgebied was begonnen, kon deze in het door vakbonden gedomineerde westen op veel bredere steun rekenen. In de bezette steden werd de politie ontwapend en namen arbeidersmilities hun taak over, terwijl rechtse kopstukken en fabrieksbazen gevangen werden gezet.\n_START_SECTION_\nSchermutselingen\n_START_PARAGRAPH_\nOp 17 maart vond de eerste schermutseling plaats. Bij het plaatsje Wetter raakten eenheden van het Rode Ruhrleger slaags met de voorhoede van het Freikorps Lichtschlag, dat bekendstond als aanhangers van de Kapp-putsch. Het Freikorps werd verslagen, en zeshonderd freikorpsleden werden gevangengenomen. Het Rode Ruhrleger marcheerde op naar Dortmund en bezette ook deze stad. Op 20 maart werden ook in Essen en Hagen arbeidersraden ge\xc3\xafnstalleerd die de macht overnamen. Het Rode Ruhrleger opereerde meestal in kleine groepjes die zich per fiets voortbewogen en hierdoor relatief snel konden opereren.\n_START_SECTION_\nMislukken van bemiddeling\n_START_PARAGRAPH_\nDe regering trachtte met de arbeiders te onderhandelen in de stad Bielefeld, om zo een vreedzame oplossing te vinden. Als de opstand vreedzaam be\xc3\xabindigd zou worden, dan zou het Ruhrgebied niet militair bezet worden en zouden leiders niet vervolgd worden. Regionaal bevelhebber Oskar von Watter bracht deze eis echter op een dusdanige wijze over, dat de opstandelingen dit als een ultimatum zagen en bemiddeling afwezen.\n_START_SECTION_\nEscalatie en neerslaan van de opstand\n_START_PARAGRAPH_\nDe opstandelingen reageerden met een nieuwe oproep tot staking. Het Rode Ruhrleger zwol snel aan tot 50.000 man terwijl ongeveer 300.000 arbeiders in meerdere of mindere mate met de opstand meewerkten of symphatiseerden. D\xc3\xbcsseldorf en Elberfeld werden bezet waardoor het hele Ruhrgebied effectief was veroverd. Men probeerde ook Wesel te veroveren maar dit mislukte._NEWLINE_De regering vond het nu welletjes en op 2 april zette de regering het leger in. M\xc3\xbcnster werd het hoofdkwartier van Oskar von Watter. Reichswehreenheden trokken met politie en vrijkorpsen het Ruhrgebied binnen. Saillant details was dat binnen deze vrijkorpsen zich ook sympathisanten van de opstand bevonden. Sommige eenheden hadden de opstandelingen zelfs geholpen, zoals eenheden van Marine-Brigade von Loewenfeld. Tegen deze overmacht was het Rode Ruhrleger niet opgewassen, en de dag erna (3 april) was de opstand al grotendeels de kop in gedrukt. De KPD en USPD riepen de arbeiders nu op de wapens neer te leggen, maar de radicalere KAPD hield tot het laatst toe vast aan gewapend verzet. Na de Ruhropstand was de breuk tussen KPD en KAPD definitief._NEWLINE_Het leger trad zeer hardvochtig op tegen de opstandelingen. Zo werden hele menigten beschoten en werd iedereen die met een wapen werd betrapt zonder pardon doodgeschoten, ook als men gewond was. De veiligheidspolitie zou zelfs bommenwerpers tegen de eigen burgerbevolking hebben ingezet, terwijl een luchtmacht volgens het Verdrag van Versailles verboden was. Op 3 april verbood president Ebert standgerechten en op 12 april verbood generaal Von Watter 'wederrechtelijk gedrag' door soldaten. De troepen hielden halt aan de Ruhr toen de Britten dreigden met bezetting van het Bergisches Land wegens schending van het Verdrag van Versailles. Tegen die tijd was de Ruhropstand effectief de kop ingedrukt."