b'\n_START_ARTICLE_\nLiliensternus\n_START_SECTION_\nVondst en naamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nIn de winter van 1932/1933 groef graaf en arts Hugo R\xc3\xbchle von Lilienstern bij Gro\xc3\x9fen Gleichberg nabij R\xc3\xb6mhild in Th\xc3\xbcringen twee gedeeltelijke skeletten op van een roofsauri\xc3\xabr die verspreid lagen tussen resten van Ruehleia. In 1934 benoemde Friedrich von Huene op basis hiervan, bij gelegenheid van de opening op 1 juli 1934 van een paleontologisch museum in een bijgebouw van R\xc3\xbchle von Liliensterns kasteel in Bedheim, een tweede soort van Halticosaurus, H. liliensterni, waarvan de soortaanduiding R\xc3\xbchle von Lilienstern eerde. De twee exemplaren werden door de graaf tot \xc3\xa9\xc3\xa9n geheel gecombineerd en aangevuld dat op de wand van de hoofdruimte van het Paleontologisches Heimatmuseum Bedheim aangebracht werd in Bauchlage, dat wil zeggen: met de ledematen en ribben links en rechts haaks op de wervelkolom staand. Dit wordt bij museumexemplaren van kruipende reptielen wel vaker gedaan omdat die de ledematen normaliter al in spreidstand hebben; bij een dinosauri\xc3\xabr die de poten recht onder de romp heeft, is het resultaat nogal onnatuurlijk. In 1969 werd het museum van Schlo\xc3\x9f Bedheim opgeheven en is het skelet naar het Humboldtmuseum in Berlijn verhuisd. In 2001 werd een skeletmodel opgesteld in het Naturhistorisches Museum Schloss Bertholdsburg Schleusingen._NEWLINE_In 1984 kwam Samuel Paul Welles tot de conclusie dat de typesoort van Halticosaurus, H. longotarsus, een nomen dubium was. Het meeste wat in de literatuur over Halticosaurus geschreven was, had betrekking op H. liliensterni waarvoor Welles nu een apart geslacht benoemde: Liliensternus, waarvan de naam opnieuw R\xc3\xbchle von Lilienstern eerde._NEWLINE_Von Huene had nooit een holotype aangewezen tussen de vele botfragmenten van beide skeletten die samen inventarisnummer MB.R.2175 (eerder HMN R1291) hebben. Welles stelde voor alleen de botten van het grotere exemplaar als syntype te gebruiken. Omdat het echter niet geheel zeker is dat er slechts twee exemplaren aanwezig zijn in het materiaal en de beenderen lastig aan het ene of het andere individu zijn toe te wijzen, beschouwen de meeste moderne auteurs ze als een enkele reeks van syntypen. Gregory S. Paul heeft daaruit in 1993 HMN dd als lectotype aangewezen. Het geheel bestaat uit een groot aantal elementen uit de schedel, de onderkaken, de halswervels, de ruggenwervels, de sacrale wervels, de schoudergordel, het bekken en de voorste en achterste ledematen. Ze komen uit de Trossingenformatie die stamt uit het late Norien, ongeveer 205 miljoen jaar oud. Het betreft onvolwassen dieren._NEWLINE_Later zijn nog een voet uit Th\xc3\xbcringen en fragmenten uit Zwitserland aan een Liliensternus sp. toegewezen alsmede een groot aantal tanden._NEWLINE_In 1993 benoemde Peter Galton een vondst uit Frankrijk als een tweede soort van Liliensternus, L. airelensis. Deze soort werd in 2007 hernoemd tot Lophostropheus._NEWLINE_Het gemeentewapen van Gleichamberg, verleend in 1993, toont Liliensternus.\n_START_SECTION_\nBeschrijving\n_START_PARAGRAPH_\nDe fragmenten zijn voldoende om een goed algemeen beeld te krijgen van het dier. Het gaat om een voor zijn tijd vrij forse roofsauri\xc3\xabr die echter tamelijk lichtgebouwd was. Het dijbeen heeft een lengte van 44 centimeter. Gregory S. Paul schatte in 1988 de lichaamslengte op 5,15 meter, het gewicht op 127 kilogram. De heuphoogte was ongeveer een meter. Liliensternus was de grootste theropode die uit Duitsland bekend was totdat eind twintigste eeuw het nog onbeschreven Monster von Minden werd ontdekt dat naar verluidt minstens zeven meter lang was._NEWLINE_Onderscheidende eigenschappen van Liliensternus zijn volgens Oliver Rauhut: het bezit van maar \xc3\xa9\xc3\xa9n paar pleurocoelen in de halswervels; het ontbreken van een horizontale richel aan de basis van de doornuitsteeksels van de halswervels, een minder ontwikkelde groeve onder de diapofysen van de ruggenwervels; het ontbreken van een zijdelingse bolling van het darmbeen._NEWLINE_De schedel heeft een lengte van ongeveer veertig centimeter. Het is wel verondersteld dat de snuit kammen droeg maar daar zijn eigenlijk geen directe aanwijzingen voor. Von Huene ontdekte bij een zitbeen dat het gebroken was geweest en weer geheeld.'