b"\n_START_ARTICLE_\nSymfonie nr. 4 (Bax)\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nBax verbleef tijdens de herfst en winter vaak aan de westkust van Schotland in Morar. Zijn vierde symfonie kwam daar dan ook tot stand in die seizoenen van 1930. Toch kan niet gezegd worden dat de symfonie geheel in dat dorp is geschreven, Bax componeerde het hele jaar door en rondde in Morar vaak de geschreven stukken af, daarbij ondersteund door vriendin Mary Gleaves. Om het geheel dan nog duidelijk en uitgewerkt op papier te krijgen werden Paul Corder en Marjorie McTavisch ingeschakeld. Paul Corder is de zoon van Bax\xe2\x80\x99s leraar Frederick Corder, McTavish was een muzieklerares en vriendin. Deze symfonie is dan ook opgedragen aan Paul Corder. De inspiratie voor deze symfonie haalde Bax uit een liefdesaffaire, maar ook uit de zee. Dat laatste is terug te voeren naar een verblijf in Glencolumcille in Ierland; Bax moest twee maal de Ierse Zee over. En natuurlijk de zee die tegen de rotsen van west Schotland slaat. De eerste uitvoering vond echter geheel ergens anders plaats. In San Francisco gaf Basil Cameron de premi\xc3\xa8re in 16 maart 1932 (San Francisco Symphony Orchestra). Malcolm Sargent verzorgde de Britse premi\xc3\xa8re in december 1932. Sommige critici konden Bax niet geheel volgen, men vond zijn symfonie\xc3\xabn onsamenhangend, waarop Bax pareerde dat, muziek die niet door emotie aangedreven werd nauwelijks zeggingskracht had. Deze symfonie werd al vrij snel gepubliceerd, ook in klein formaat (1934). Musici klaagden ook over Bax' muziek; het stond in de meest vreemde toonsoorten; eentje staat in Fes-groot!"