b'\n_START_ARTICLE_\nElisabeth Mavrikievna Romanova\n_START_PARAGRAPH_\nElisabeth van Saksen-Altenburg (Meiningen, 25 januari 1865 \xe2\x80\x93 Altenburg, 24 maart 1927), en na haar huwelijk Elisabeth Mavrikievna Romanova (Russisch: \xd0\x95\xd0\xbb\xd0\xb8\xd0\xb7\xd0\xb0\xd0\xb2\xd0\xb5\xd1\x82\xd0\xb0 \xd0\x9c\xd0\xb0\xd0\xb2\xd1\x80\xd0\xb8\xd0\xba\xd0\xb5\xd0\xb2\xd0\xbd\xd0\xb0 \xd0\xa0\xd0\xbe\xd0\xbc\xd0\xb0\xd0\xbd\xd0\xbe\xd0\xb2\xd0\xb0), Prinses van Saksen-Altenburg, was een dochter van Maurits van Saksen-Altenburg en Augusta van Saksen-Meiningen. Haar vader was de zoon van George van Saksen-Altenburg en dus de broer van Ernst I van Saksen-Altenburg. Haar moeder was de dochter van Bernhard II van Saksen-Meiningen. Haar oom Ernst I werd opgevolgd door Elisabeths broer Ernst II van Saksen-Altenburg.\n_START_SECTION_\nEerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nToen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, waren Constantijn en Elisabeth in Duitsland, waar ze een kuuroord bezochten. Ze besloten snel terug te keren naar Rusland, maar werden daarbij tegengehouden door de Duitse autoriteiten, die beweerden dat de grootvorst en zijn vrouw politieke gevangenen waren. Elisabeth stuurde hierop een brief naar het keizerlijke paar van Duitsland voor hun hulp. Uiteindelijk kregen ze toestemming het land te verlaten. Constantijn raakte erg verzwakt en zijn gezondheid was erg slecht toen ze uiteindelijk in Sint-Petersburg, dat toen was omgedoopt tot Petrograd._NEWLINE_Elisabeth en Constantijn moesten veel offers maken voor de Eerste Wereldoorlog. Vijf van hun zes zonen dienden in het Russische leger en in oktober 1914 stierf hun jongste zoon, prins Oleg, die dodelijk gewond was geraakt in het gevecht tegen de Duitsers. In maart verloren ze ook nog hun schoonzoon, prins Constantijn Bagration-Muhransky. Deze tegenslagen verergerden Constantijns conditie en hij stierf uiteindelijk op 15 juni 1915. Door zijn dood werd hij gespaard voor het verschrikkelijke lijden van zijn familie tijdens de Russische Revolutie.'