b'\n_START_ARTICLE_\nDeling van het Frankische Rijk\n_START_PARAGRAPH_\nHet eenheidsrijk dat Karel de Grote zich in de tweede helft van de 8e eeuw veroverd had, zou slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n generatie standhouden en daarna aan broedertwisten ten onder gaan. Uit de breuk ontstonden in eerste instantie het Oost-, het West- en het Midden-Frankische Rijk. Dat laatste was echter geen lang leven beschoren en zou verder uiteenvallen, om gedeeltelijk door zijn beide buren te worden opgeslorpt. De facto legde deze splitsing de basis voor de huidige landen Duitsland en Frankrijk, die eeuwenlang om de macht in Europa hebben gestreden.\n_START_SECTION_\nDe voorgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nToen Karel de Grote in 814 overleed, liet hij zijn volledige rijk samen met de keizerstitel na aan zijn zoon Lodewijk de Vrome. De keizerlijke functie vormde in die periode niet zozeer een overtreffende trap van het koningschap als wel een bijkomende functie\xc2\xa0: verdediger van het christendom in het Westen. Onder Lodewijks regering ontstond daardoor aan het hof het idee van de staat als een wereldlijk kader voor de Kerk. Daarvoor diende die staat echter \xc3\xa9\xc3\xa9n te blijven, onder het oppergezag van de keizer; het gewoonterecht echter voorzag in de deling van de erfenis, want het merendeel van de mensen zag het rijk en de macht daarover als eigen bezit van de vorst. En dus sloot Lodewijk een compromis\xc2\xa0: na zijn dood zouden zijn drie zoons Lothar, Lodewijk en Pepijn elk koning worden over een stuk van het rijk, maar het keizerschap zou gaan naar de oudste, Lothar, die de opperheerschappij over de drie anderen zou uitoefenen. Dit alles werd vastgelegd in de Ordinatio Imperii (de Ordening van het Keizerrijk)._NEWLINE_Lodewijk ging ook daadwerkelijk tot een theoretische verdeling over, maar de zaken werden ingewikkeld toen hem in 823 uit zijn tweede huwelijk een vierde zoon Karel werd geboren, en de bijzonder ambitieuze echtgenote haar kind een zo groot mogelijk deel van de koek wilde bezorgen. De drie anderen zagen dit met lede ogen aan; bovendien begeerden ze macht en hadden ze aan de zweverige idee\xc3\xabn rond de keizerlijke functie bepaald geen boodschap._NEWLINE_Toen Lodewijk in 829 op de Rijksdag te Worms zijn erfenis herverdeelde, braken er zowel tussen de vader en zijn drie oudste zoons als tussen de drie broers onderling een reeks knetterende twisten los. Ten slotte leek het tot een beslissend treffen te zullen komen toen in de zomer van 833 de legers van de keizer en van de drie broers bij Colmar (Elzas) tegenover elkaar kwamen te staan. Maar nog voor het tot een veldslag kon komen, liepen de meesten van Lodewijks krijgers naar de vijand over; de zegerijke broers namen daarop hun vader gevangen en zetten hem af._NEWLINE_Toen beging Lothar de vergissing om op basis van de Ordinatio Imperii het oppergezag op te eisen. Prompt zetten zijn broers hun vader weer op de troon en zorgden ervoor dat Lothar in 834 naar het rijksdeel Lombardije (Noord-Itali\xc3\xab) werd verbannen. Hierna bekoelden de zaken, tot in 838 de dood van de derde zoon Pepijn maatregelen vereiste. Lothar, die zich rustig had gehouden, kwam opnieuw in de gunst, en in 839 werd het Rijk tot ieders tevredenheid opnieuw verdeeld.'