b'\n_START_ARTICLE_\nAntimalwaresoftware\n_START_PARAGRAPH_\nAntimalwaresoftware is software die computersystemen beschermt tegen malware. Malware is een samentrekking van malicious software (kwaadaardige software) en is een verzamelnaam voor alle software die als schadelijk of potentieel ongewenst kan worden beschouwd. Antimalwaresoftware biedt bescherming tegen allerlei soorten malware zoals bijvoorbeeld virussen, spyware, adware en rootkits. Hierdoor kan het beschouwd worden als de opvolger van de traditionele antivirussoftware. Deze software bood vroeger enkel bescherming tegen virussen en werd ook antivirussoftware genoemd, omdat virussen vroeger de meest voorkomende soort malware waren. De meeste producten en diensten die de naam "antivirus" dragen hebben in de loop der tijd ook functies gekregen om bescherming te bieden tegen andere soorten malware, maar dragen desondanks nog steeds de naam "antivirus". Hierdoor heeft de meeste antimalwaresoftware en antivirussoftware tegenwoordig dezelfde functionaliteit.\n_START_SECTION_\nAntivirus versus antispyware\n_START_PARAGRAPH_\nVroeger (voor de millenniumwisseling) was het gebruikelijk een apart antivirus- en antispywareprogramma te hebben. Dit komt door het toen relatief veel voorkomen van virussen en wormen, terwijl spyware, adware en Trojaanse paarden nog maar in hun beginfase zaten. De meeste computers hadden toen zelfs geen antispyware. Vandaag de dag echter komen virussen vanwege betere systeembeveiligingsfuncties zoals bijvoorbeeld geheugenbescherming, sandboxing en DEP (Data Execution Prevention) steeds minder voor. Spyware, adware en Trojaanse paarden daarentegen vormen nu de belangrijkste bedreiging voor computergebruikers. Daarom heeft men stilaan antivirusprogramma\'s laten samensmelten met antispywareprogramma\'s om volledige bescherming tegen alle bedreigingen te kunnen bieden. Tegenwoordig komen antivirus- en antispywaretoepassingen op zichzelf bijna niet meer voor. Desondanks wordt het woord \'antivirus\' vaak nog (verkeerdelijk) gebruikt om een antimalwareprogramma aan te duiden.\n_START_SECTION_\nDetectie van verdacht gedrag\n_START_PARAGRAPH_\nIn tegenstelling tot de vorige methode probeert deze methode niet om bekende malware te identificeren. In plaats daarvan houdt ze het gedrag van alle programma\'s in de gaten. Wanneer bijvoorbeeld een programma gegevens schrijft naar een ander uitvoerbaar programma, kan de antimalwaresoftware dit als verdacht gedrag zien, de gebruiker waarschuwen en om een reactie vragen._NEWLINE_Deze vorm van detectie biedt bescherming tegen malware die nog niet in de databases voorkomt. Dit kan zorgen voor een aantal fout-positieven (foutief als gevaarlijk ge\xc3\xafdentificeerde bestanden), en gebruikers worden vlug achteloos voor de waarschuwingen. Wanneer een gebruiker elke waarschuwing wegklikt, heeft de antimalwaresoftware geen nut meer voor die gebruiker. Dit is een groeiend probleem, aangezien meer ontwerpen van niet kwaadaardige programma\'s andere .exe-bestanden aanpassen zonder deze fout-positiefkwestie in acht te nemen. Moderne antimalwaresoftware gebruikt deze techniek daarom steeds minder, of in combinatie met andere methodes.\n_START_SECTION_\nAndere methodes\n_START_PARAGRAPH_\nSommige antimalwaresoftware emuleert het begin van de code van een nieuw uitvoerbaar bestand dat het systeem aanroept, vooraleer het de controle aan het nieuwe bestand zelf overdraagt. Als het programma zelfmodificerende code lijkt te gebruiken of op een andere manier het gedrag van malware lijkt te vertonen (het zoekt bijvoorbeeld onmiddellijk naar andere uitvoerbare bestanden), toont dit een mogelijk risico aan. Ook hier zijn er fout-positieven mogelijk._NEWLINE_Bij nog een andere detectiemethode gebruikt men een sandbox. Een sandbox emuleert het besturingssysteem en voert het programma uit binnen deze simulatie. Nadat het programma is be\xc3\xabindigd, analyseert de software de sandbox op wijzigingen die op malware kunnen wijzen. Normaal gesproken vinden zulke detecties enkel plaats tijdens manueel gestarte scans omdat ze veel capaciteit en processorkracht van de computer opeisen.\n_START_SECTION_\nCombinaties\n_START_PARAGRAPH_\nModerne antimalwaretoepassingen gebruiken meestal combinaties van bovenstaande methodes om zo veel mogelijk malware te kunnen detecteren en het aantal foutpositieven toch zo laag mogelijk te houden.\n_START_SECTION_\n(Mogelijke) nadelen\n_START_PARAGRAPH_\nSommige antimalwaresoftware vermindert de systeemprestaties aanzienlijk. Gebruikers schakelen vaak de antimalwarebescherming uit om dit prestatieverlies tegen te gaan en lopen zo een verhoogd risico op een succesvolle infectie. Voor maximale bescherming moet de software altijd ingeschakeld zijn (ondanks tragere prestaties). Sommige antimalwaresoftware is ontworpen om minder invloed op de systeemprestaties te hebben._NEWLINE_Het kan soms ook nodig zijn om de malwarebescherming (tijdelijk) uit te schakelen bij het uitvoeren van belangrijke updates, zoals de Windows Service Packs, of het updaten van de stuurprogramma\'s van de grafische kaart. Ingeschakelde antimalwaresoftware kan tijdens een zulke belangrijke installatie ervoor zorgen dat de update niet correct verloopt of helemaal niet lukt door deze te blokkeren op ernstig te vertragen (door bijvoorbeeld elk bestand dat gebruikt wordt om de update uit te voeren te scannen).\n_START_SECTION_\nTestorganisaties\n_START_PARAGRAPH_\nSommige testorganisaties testen antimalwaretoepassingen en gerelateerde programma\'s. Voorbeelden hiervan zijn AV-Comparatives, AV-test.org, Virus Bulletin, ICSA Labs, West Coast Labs, GFI Software en Eicar.'