b'\n_START_ARTICLE_\nMari\xc3\xabtte Haveman\n_START_SECTION_\nLeven en werk\n_START_PARAGRAPH_\nHaveman schreef naast essays en artikelen over kunst, fotografie en literatuur de boeken Over Fotografen, koorddansers boven een gat in de markt (1992), Het feest achter de gordijnen, schilders van de negentiende eeuw (1996) en Zwarte Rook, over fotografie en steenkool (2003). _NEWLINE_Als hoofdredacteur/uitgever van Kunstschrift is zij tevens uitgever en co-redacteur van het boek Ateliergeheimen, over de werkplaats van de Nederlandse kunstenaar tussen 1200 en heden (2007). Dit boek, een bundel van zeventien essays door kenners en wetenschappers, kwam tot stand dankzij de Prins Bernhard Cultuurfonds Prijs voor de Geesteswetenschappen die in 2000 aan Kunstschrift werd toegekend._NEWLINE_December 2016 verscheen onder haar redactie "Het reizende detail in de kunst van 1400 tot 1500". Dit boek, een bundel essays over de verspreiding van het idioom van de noordelijke kunst van de late middeleeuwen, werd gemaakt ter viering van het veertigjarige jubileum van Kunstschrift. _NEWLINE_In 2018 gaf zij de Kees Fenslezing in de Rode Hoed in Amsterdam, onder de titel Het belang van de bijzaak, over kunst en herinnering._NEWLINE_Sindsdien schrijft zij ook af en toe stukken in NRC Handelsblad, over kunst._NEWLINE_In 2015 verscheen de roman "Het huis achter de wilgen"), een verhaal dat zich gedeeltelijk afspeelt in het Drentse Werwolda van begin 20ste eeuw, en gedeeltelijk in het begin van de 21ste eeuw. De centrale vraag is in hoeverre de geschiedenis zich laat reconstrueren. Daarnaast toont het, via de twee hoofdpersonages Virginia en Marijn, hoe elke tijd zijn eigen morele en existenti\xc3\xable problemen met zich meebrengt. Deze roman volgt vijf jaar na "De Vrouwenvanger" (2010), geschreven vanuit het perspectief van een elfjarig kind, over een man die zijn omgeving terroriseert. Dit verhaal gaat onder meer over de geleidelijke metamorfose van redelijke idealen in onredelijk gedrag, en over de manier waarop een kind is overgeleverd aan de volwassen wereld. Eerder schreef zij de roman De foto van Faye Finsbury (2008). Deze roman speelt in het Londen van 1978, 1979, het jaar waarin Margaret Thatcher aan de macht kwam en de Engelse economie een dieptepunt bereikte. De winter van 1978 wordt nog steeds aangeduid als The winter of discontent. In die winter, en op die plaats, ontvouwt zich het drama van Maria van Enschede. Een drama dat zich, met de heldin, beweegt van de voorstad Pastures Green naar de oude wijk in het Londense East End, Spitalfields, om ten slotte aan te spoelen op de zuidoever van de Theems. Het boek is geschreven vanuit het perspectief van de hoofdfiguur, die haar opvattingen over de kunst en het leven tracht te verwerkelijken in het theater.'