b'\n_START_ARTICLE_\nDuncan Ferguson\n_START_SECTION_\nClubcarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nFerguson begon zijn loopbaan in de Scottish Premier Division bij Dundee United in 1990. In zijn tweede seizoen bloeide hij open. In 1993 versierde hij een transfer naar de Schotse topclub Glasgow Rangers, dat destijds een recordbedrag van \xc2\xa3 4.000.000 neertelde. Ferguson pakte de Schotse landstitel in 1994, maar speelde weinig. In april 1994 deelde hij een kopstoot uit aan John McStay van Raith Rovers. Hij kreeg niet alleen een rode kaart, maar ook een gevangenisstraf van drie maanden. _NEWLINE_In oktober 1994 verhuisde Ferguson op huurbasis naar Everton, waarna de club uit Liverpool hem in december 1994 definitief overnam. Everton betaalde \xc2\xa3 4.000.000 aan Glasgow Rangers voor zijn diensten. In het seizoen 1994/1995 won Ferguson de FA Cup. Everton versloeg Manchester United met het kleinste verschil. Ferguson groeide op Goodison Park uit tot een offensieve sterkhouder, ondanks een doorgaans agressieve speelstijl. In augustus 1995 liep Ferguson een hernia op, waardoor hij maanden buiten strijd was. In het seizoen 1997/1998 lukte de qua postuur zeer grote Ferguson - tegen Bolton Wanderers - als eerste speler in de geschiedenis een hattrick met drie kopballen, een dag na zijn 26ste verjaardag. Everton vermeed in 1998 op spectaculaire wijze een degradatie naar het Championship. Everton wist zich te handhaven op doelsaldo. Ferguson was met elf doelpunten een belangrijke speler in de redding van de club die anno 2019 nog nooit degradeerde uit de Premier League. _NEWLINE_Na het moeilijke jaar met Everton verhuisde Ferguson in november 1998 naar Newcastle United, dat een prijs van \xc2\xa3 8.000.000 voor hem betaalde. Fergusons transfer was controversieel omdat Everton-manager Walter Smith niet van de onderhandelingen op de hoogte was. Ferguson haalde bij Newcastle nooit zijn niveau van bij Everton en scoorde acht doelpunten in anderhalf jaar, hoewel hij onder manager Ruud Gullit vaak werd opgesteld naast Alan Shearer. Ferguson speelde mee in de finale van de FA Cup 1998/99. Hij mocht invallen voor Dietmar Hamann bij de rust. Manchester United was met 2-0 te sterk voor het Newcastle van Ferguson en Gullit. Uiteindelijk maakte zijn geschiedenis van blessures hem ongewenst bij de club, waarna hij door manager Bobby Robson terug verkocht werd aan Everton voor \xc2\xa3 3.750.000. _NEWLINE_Ferguson stond na zijn terugkeer naar Everton niet meteen in de basiself en speelde amper twaalf competitieduels in het seizoen 2000/2001. Hij speelde amper in het seizoen 2002/2003 vanwege blessureleed. In het seizoen 2004/2005 speelde hij 35 competitiewedstrijden, waarvan 29 keer als invaller. Een fysieke aanvaring met Wigan Athletic-spelers Paul Scharner en Pascal Chimbonda in januari 2006, na zeven dolle minuten van Ferguson, draaiden uit op een schorsing van zes wedstrijden. Na afloop van het seizoen 2005/2006 stopte de toen 34-jarige Ferguson met voetballen. In zijn laatste wedstrijd miste hij een strafschop thuis tegen West Bromwich Albion. Ferguson kreeg van Everton een testimonial op 2 augustus 2015. Wayne Rooney, toenmalig Manchester United-speler en ex-ploeggenoot van Ferguson, tekende gelegenheidshalve voor het eerst sinds 2004 weer present als speler van Everton.\n_START_SECTION_\nInterlandcarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nFerguson debuteerde voor het Schots voetbalelftal in mei 1992 en maakte deel uit van de Schotse selectie voor het Europees kampioenschap voetbal 1992, maar wegens een conflict met de Schotse voetbalbond kwam hij slechts aan zeven interlands. Ferguson voelde zich in de steek gelaten door de voetbalbond na een incident uit 1994 waarbij Ferguson  zijn landgenoot John McStay een kopstoot gaf. Men schorste hem voor twaalf wedstrijden, waarna Ferguson een selectie voor de nationale ploeg weigerde.'