b"\n_START_ARTICLE_\nComisiones Obreras\n_START_SECTION_\nClandestiniteit\n_START_PARAGRAPH_\nDe eerste 'arbeiderscommissies' zijn ontstaan in de jaren 60 van de vorige eeuw, met name in Asturi\xc3\xab, Madrid, Cataloni\xc3\xab en het Baskenland, in de marge van het franquistische systeem waarin slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n vakbond, het sindicato vertical, toegestaan was. Deze commissies ontstonden aanvankelijk op spontane wijze, en werden gevormd door arbeiders die naar aanleiding van een arbeidsconflict op democratische wijze hun vertegenwoordigers binnen het sindicato vertical wilden kiezen, waarna deze commissies weer vervaagden._NEWLINE_Onder invloed van de PCE, de Spaanse communistische partij, en een aantal katholieke verzetsgroeperingen namen deze commissies vaste vormen aan. Zij hoopten op die manier in het sindicato vertical te kunnen infiltreren en het systeem van binnenuit te kunnen veranderen, met als uiteindelijke doel het regime te laten vallen._NEWLINE_De verzetsbeweging won steeds meer aan invloed en slaagde erin om in 1975, in de dagen van de ondergang van het franquistische systeem, zelfs de meerderheid te behalen in arbeidersvertegenwoordigingen en ondernemingsraden in heel het land. Direct na de dood van Franco kon ze meteen de barricades op gaan om meer sociale rechten voor arbeiders te eisen, met succes._NEWLINE_De revolutionnair-syndicalistische werkwijze van Comisiones Obreras, infiltratie van binnenuit door middel van het organiseren van comit\xc3\xa9s, was volledig nieuw voor die tijd, en al helemaal voor het Spanje onder Franco.\n_START_SECTION_\nDemocratische overgang tot heden\n_START_PARAGRAPH_\nHet communistische stempel dat de bond met zich meedroeg, verhinderde dat ze tegelijkertijd met de andere ondergrondse vakbonden gelegaliseerd werd na de dood van Franco. Pas na de moord op een aantal communistische leiders in Madrid in 1977 en hun begrafenis die een enorme massa op de been bracht, werd ook CC. OO. gelegaliseerd. In een paar jaar tijd groeide de bond enorm: van 30.000 leden in 1976 naar 1.840.907 in 1978. Sindsdien neemt het ledenaantal gestaag af, net als bij alle andere vakbonden in Spanje._NEWLINE_Tot 1987 was de secretaris-generaal van de beweging Marcelino Camacho, tevens leider van de Spaanse communistische partij. In hetzelfde decennium was de bond nauw betrokken bij de protesten van de toetreding van Spanje tot de NAVO. Ook riep de bond op tot een aantal belangrijke algemene stakingen tegen de economische politiek van premier Felipe Gonz\xc3\xa1lez, waarvan die in december 1988, georganiseerd in samenwerking met de andere grote Spaanse vakbond, UGT het meest succesvol was, als de regering haar plan voor werkgelegenheid voor jongeren terug moet trekken en met de bonden aan de onderhandelingstafel moet gaan zitten._NEWLINE_In de jaren 90 van de vorige eeuw verwijdert de bond zich van de communistische partij, iets wat tot veel onvrede in de linkervleugel van de organisatie leidt. In 2000 organiseert hij, wederom samen met UGT, een algemene staking en moet de conservatieve regering van Jos\xc3\xa9 Mar\xc3\xada Aznar haar plan tot versoepeling van het ontslagrecht bijna volledig terugnemen._NEWLINE_Tegenwoordig is CC. OO. nog steeds de belangrijkste vakcentrale van Spanje.\n_START_SECTION_\nIdeologie\n_START_PARAGRAPH_\nAls beweging die ontstaan is uit de PCE, de Spaanse communistische partij, is de bond gevestigd op marxistische grondbeginselen. Desalniettemin is de bond volledig onafhankelijk van politieke partijen, economische instellingen of de staat._NEWLINE_Volgens de statuten van de CC. OO. zijn de uitgangspunten van de vakbond: het is een protestbeweging, voor de arbeiderklasse, unitair, democratisch, onafhankelijk, van het volk, van mannen en vrouwen, sociaal-politiek, internationalistisch, multi-etnisch en multicultureel. Het doel van de bond is de afschaffing van de kapitalistische maatschappij en het opbouwen van een democratische, socialistische samenleving.\n_START_SECTION_\nOrganisatie\n_START_PARAGRAPH_\nCC.OO. is vandaag de dag de belangrijkste vakbond van Spanje, met meer dan 1.200.000 leden.\n_START_SECTION_\nStructuur\n_START_PARAGRAPH_\nAls koepelorganisatie is Comisiones Obreras een confederatie van vakorganisaties die actief zijn in een economische sector of zelfs een specifiek beroep, en organisaties met een territoriale basis, meestal per autonome gemeenschap._NEWLINE_De federatieve bond organiseert eens in de vier jaar een congres. Op dat congres worden het dagelijks bestuur en de secretaris generaal gekozen, over eventuele wijzigingen in de statuten gestemd en het beleid voor de volgende jaren vastgesteld. Het dagelijks bestuur is verantwoordelijk voor het uitvoeren van deze besluiten, en tevens voor het uitvoeren van de besluiten van de confederatieve raad. Deze raad bestaat uit het dagelijks bestuur en vertegenwoordigers van alle aangesloten bonden."