b'\n_START_ARTICLE_\nAlessandra Nibbi\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nAlessandra Nibbi werd geboren in 1923 en was de dochter van Gino Nibbi (schrijver en kunsthistoricus) en Elvira Petrelli. Vanwege de politieke situatie in Itali\xc3\xab emigreerde het gezin in 1928 naar Melbourne in Australi\xc3\xab. Haar hele opleiding was vervolgens in het Engels, zodat deze taal haar moedertaal werd. Nibbi studeerde in 1946 af aan de Universiteit van Melbourne en haalde aan het conservatorium een diploma zang (sopraan). Daarna werkte zij als docent Engelse taal en letterkunde. Kort na de Tweede Wereldoorlog, in 1947, keerde het gezin Nibbi terug naar Itali\xc3\xab, waar Alessandra in het huwelijk trad. In 1953 werd haar zoon Daniele geboren. Daarna woonde het gezin weer enkele jaren in Australi\xc3\xab, maar in 1963 keerden de Nibbi\xe2\x80\x99s definitief terug naar Itali\xc3\xab._NEWLINE_Tijdens de terugreis, toen het schip zich in het Suezkanaal bevond, nam Nibbi deel aan een excursie naar de Egyptische piramides. Deze gebeurtenis veranderde haar leven. Onmiddellijk na aankomst in Itali\xc3\xab, schreef zij zich in aan de Universiteit van Perugia, waar zij colleges volgde bij de etruskoloog Massimo Pallottino en daarna aan de Universiteit van Florence, waar zij in 1965 afstudeerde in de Letteren. Door onduidelijke omstandigheden en omdat zij ook de Australische nationaliteit bezat, moest Nibbi Itali\xc3\xab verlaten. Zij verhuisde toen met haar zoon naar Engeland, waar zij een tijd lang weer Engelse les gaf. Ten slotte besloot zij te verhuizen naar Oxford, waar zij de rest van haar leven zou blijven wonen.\n_START_SECTION_\nWetenschappelijk werk\n_START_PARAGRAPH_\nNibbi hield zich hoofdzakelijk bezig met het bestuderen van de archeologische en historische bronnen, vooral om allerlei onjuiste overtuigingen te corrigeren op geografisch gebied, die al vanaf het begin in de egyptologie geslopen waren, toen de taalkundige kennis nog veel beperkter was. Als voorbeeld kan haar boek The Sea-Peoples: A Re-examination of the Egyptian Sources (1972) dienen. Hierin toont zij aan dat de oude Egyptenaren met het begrip Wadj-wer \xe2\x80\x9chet Grote Groen\xe2\x80\x9d niet de zee bedoelden, maar de Nijldelta. Het zou dan een verwijzing zijn naar de weelderige begroeiing van de delta. Ook toonde zij aan dat er niet voldoende bewijs was voor de stelling dat de volken die in de Grote Inscriptie van Karnak genoemd worden de zogeheten Zeevolken zijn._NEWLINE_Al haar publicaties werden op eigen kosten uitgegeven, omdat zij niet verbonden was aan een academische instelling, zoals een museum of een universiteit. Nibbi was er trots op om onafhankelijk te zijn. Haar boek uit 1972 riep veel reacties op en werd vooral vanuit de academische wereld heftig bestreden. Na het 29e Internationaal Ori\xc3\xabntalistencongres (Parijs, 1973) begon professor Claude Vandersleyen met haar samen te werken. Hij wilde proberen om de stellingen van Nibbi te onderbouwen met zijn kennis van Egyptische inscripties. Aangezien de belangrijkste tijdschriften in het veld weigerden om haar artikelen te publiceren, richtte Nibbi in 1985 haar eigen tijdschrift Discussions in Egyptology op, waarin zij vrij haar gedachten naar voren kon brengen. Dankzij de kwaliteit van de publicaties en de talloze medewerkers die zij wist in te schakelen, wordt dit tijdschrift tegenwoordig beschouwd als een van de belangrijkste en hoogst gewaardeerde vakbladen op het gebied van de egyptologie. Nibbi voerde ook terreinverkenningen en opgravingen uit in Egypte (Marsa Matruh) om haar theorie\xc3\xabn te kunnen staven.'