b'\n_START_ARTICLE_\nMarcus Junius Brutus\n_START_SECTION_\nBegin van zijn politieke carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nIn 59 v.Chr. beschuldigde ene Lucius Vettius hem van een samenzwering om Gnaius Pompeius Magnus te vermoorden. Gaius Julius Caesar - die bekendstond als de minnaar van Brutus\' moeder - pleitte hem vrij. Er valt ook op te merken, dat diezelfde informant Vettius eerder Caesar had beticht van deelname aan de samenzwering van Catilina. Brutus had een grote eerbied voor zijn oom Cato en zijn politieke carri\xc3\xa8re begon toen hij werd aangesteld als diens assistent, tijdens diens gouverneurschap over Cyprus in 58 v.Chr. Rond deze tijd verrijkte hij zichzelf door geld uit te lenen aan de stad Salamis tegen een rentevoet van 48 procent. Hij keerde als een rijk man terug naar Rome, waar hij Claudia Pulchra maior, een dochter van Appius Claudius Pulcher (consul in 54 v.Chr.) huwde. Vanaf zijn eerste optreden in de senaat, sloot Brutus zich aan bij de Optimates (de conservatieve factie) tegen het eerste triumviraat van Marcus Licinius Crassus, Gnaius Pompeius Magnus maior en Caesar. Hij had volledig het recht om Pompeius te haten, daar die zijn vader had laten vermoorden in 77 v.Chr., tijdens de vogelvrijverklaringen onder Sulla. Hij klaagde hem daar dan ook voor aan in 52 v.Chr., het jaar waarin hij trouwens ook op de moord van Publius Clodius Pulcher reageerde met het schrijven van een pamflet ter verdediging van Titus Annius Milo._NEWLINE_In 53 v.Chr. werd Brutus quaestor in Cilici\xc3\xab, waar zijn schoonvader gouverneur was en hij in contact kwam met Cicero.\n_START_SECTION_\nSlag bij Pharsalus\n_START_PARAGRAPH_\nToen in 49 v.Chr. de burgeroorlog tussen Pompeius en Caesar uitbrak, volgde Brutus zijn oude vijand en toenmalig leider van de Optimates, Pompeius. Aangezien deze zijn vader had laten doden, was het duidelijk dat Brutus eerder de kant van Pompeius koos uit republikeinse overwegingen. Toen de slag bij Pharsalus begon, beval Caesar zijn officieren om Brutus niet in de strijd te doden, maar hem te sparen en om hem gevangen te nemen indien hij zichzelf vrijwillig overgaf en indien hij volhardde in zijn vechten tegen gevangenneming, hem alleen te laten en hem geen geweld aan te doen. Na de nederlaag bij Pharsalus stuurde Brutus vanuit Larissa aan Caesar een brief waarin hij zich verontschuldigde, waarop deze hem onmiddellijk vergiffenis schonk. Caesar zocht Brutus op en vroeg hem, waarheen Pompeius gevlucht kon zijn. Brutus zei, dat hij wellicht naar Egypte gevlucht zou zijn. Caesar hechtte daar geloof aan en zette koers naar Egypte. Pompeius was inderdaad daarheen gevlucht.\n_START_SECTION_\nBeschermeling van Caesar\n_START_PARAGRAPH_\nCaesar nam hem zelfs op in zijn intieme vriendenkring en stelde hem aan als stadhouder van Gallia Cisalpina (Noord-Itali\xc3\xab) toen hij vertrok naar Africa waar Cato en Quintus Caecilius Metellus Pius Cornelianus Scipio Nasica zich hadden teruggetrokken. In 45 v.Chr. droeg Caesar hem voor als praetor urbanus. Caesar had Brutus ook beloofd dat hij consul zou worden in 41 v.Chr._NEWLINE_In juni 45 v.Chr. scheidde Brutus ook van zijn vrouw Claudia en hertrouwde met zijn volle nicht, Porcia Catonis, de koelbloedige dochter van Cato, weduwe met drie kinderen. Hij gaf geen reden op waarom hij wilde scheiden, enkel dat hij Porcia wilde huwen.\n_START_SECTION_\nSamenzwering tegen Caesar\n_START_PARAGRAPH_\nRond deze tijd begonnen vele van de Romeinse senatoren te vrezen voor de groeiende macht van Caesar in de Senaat na zijn benoeming als dictator perpetuus (dictator voor het leven). Caesar ontving senatoren zittend zoals een koning, zonder op te staan. Er was sprake van Caesar tot koning te kronen. Er was een voorspelling, dat de Parthen enkel door een koning konden verslagen worden, dus Caesar kan er daarom naar gestreefd hebben. De zwager van Brutus, senator Cassius overtuigde Brutus om deel te nemen aan de samenzwering tegen Caesar. De meesten die Cassius had aangezocht voor een complot tegen Caesar reageerden positief op voorwaarde dat Brutus zou meedoen. Brutus ontdekte ook berichten geschreven op de buste van zijn voorouder Brutus met teksten als "O leefde Brutus nog maar" en "O dat we nu maar een Brutus hadden". Op zijn lessenaar, waar hij als praetor zetelde, stond: "Je slaapt, Brutus" en "Jij bent geen echte Brutus". De bustes van Caesar werden door onbekenden met een kroon getooid. Op de buste van Caesar werd geschreven: "Brutus die de koning had buitengegooid, werd consul. Hij die de consuls heeft buitengegooid, wordt koning.", Het eerste doelend op de historische Brutus en het laatste doelend op Caesar. Brutus werd mee in het complot tegen Caesar betrokken in 44 v.Chr.. Hij zocht nadien nog andere samenzweerders aan, onder meer Albinus. Porcia de vrouw van Brutus kwam erachter in zijn slaap en werd zo de enige vrouw betrokken in het complot. Ze bracht zichzelf eerst een wonde toe om haar moed te bewijzen._NEWLINE_Er waren al naargelang de bronnen veertig tot zestig samenzweerders. Buiten Cassius en Brutus waren er onder meer:_NEWLINE_Servius Sulpicius Galba,_NEWLINE_Quintus Ligarius,_NEWLINE_Lucius Minucius Basilus,_NEWLINE_Publius Servilius Casca en zijn broer Gaius Servilius Casca,_NEWLINE_Decimus Junius Brutus Albinus,_NEWLINE_Lucius Tullius Cimber,_NEWLINE_Caius Trebonius,_NEWLINE_Caecilius en zijn broer Bucolianus,_NEWLINE_Rubrius Ruga,_NEWLINE_Marcus Spurius,_NEWLINE_Sextius Naso,_NEWLINE_Minucius Basilus en_NEWLINE_Lucius Pontius Aquila._NEWLINE_De samenzweerders wilden hun complot op de Iden van maart (15 maart) van datzelfde jaar nog ten uitvoering brengen. Er waren verschillende plannen, onder meer wilden de samenzweerders hem van een brug duwen en hem dan beneden afmaken. Op die dag werd Caesar toen hij naar de senaat wilde vertrekken opgehouden omdat zijn vrouw Calpurnia Pisonis, die in een droom een slecht voorteken had menen te zien, hem probeerde te overtuigen niet uit te gaan en de samenzweerders vreesden dat hun plannen waren ontdekt. De samenzweerder Decimus Brutus overtuigde Caesar om daaraan geen geloof te hechten. En toch volhardde Brutus erin om te wachten op Caesar bij de Senaat, zelfs toen een bode hem nieuws bracht dat hem anders de Senaat had doen verlaten. Toen Caesar ten slotte naar de Senaat kwam, vielen zij hem aan. Cimber vatte Caesar bij de toga, waarop Caesar uitriep: "Vanwaar dit geweld?". Publius Servilius Casca was volgens overlevering de eerste die Caesar met een slag op diens schouder aanviel, maar Caesar slaagde erin om diens hand tegen te houden. Caesar gebruikte zijn griffel als wapen en stiet die in de arm van Casca. Die riep daarop in het Grieks zijn broer te hulp. Toen Caesar zag dat Brutus onder de samenzweerders was, bedekte hij echter zijn gezicht met zijn toga en onderging lijdzaam 23 dolksteken. Volgens Plutarchus over Caesar stak Brutus Caesar in zijn kruis. De samenzweerders vielen met zovelen aan dat zij zelfs elkaar verwondden. Brutus wordt gezegd in de hand te zijn verwond geweest.\n_START_SECTION_\nEt tu Brute?\n_START_PARAGRAPH_\nMisschien wel de bekendste uitspraak in verband met Brutus, toeschreven aan Caesar toen hij Brutus onder zijn moordenaars aantrof, wordt vaak gezegd te zijn: Et tu, Brute? ("Ook gij, Brutus?") Dit is echter een Latijnse vertaling van het Griekse citaat van Suetonius dat door William Shakespeare in zijn Engelstalige toneelstuk Julius Caesar wordt opgevoerd. Indien Caesar bij zijn dood een toespeling zou hebben gemaakt op zijn relatie met Brutus, zou hij eerder Tu quoque fili mi? ("Jij ook, mijn zoon?") hebben gezegd, of (aldus Suetonius) in het Grieks: \xce\xba\xce\xb1\xe1\xbd\xb6 \xcf\x83\xe1\xbd\xba \xcf\x84\xce\xad\xce\xba\xce\xbd\xce\xbf\xce\xbd; (Kai su, teknon?, "Jij ook, kind?"). Het Griekse citaat is overigens aannemelijker omdat de \'edelen\' in die tijd Latijn als plat beschouwden en Grieks spraken. Suetonius zelf geloofde eerder dat Caesar stierf zonder iets te zeggen en enkel kreunde onder de dolksteken.\n_START_SECTION_\nMarcus Antonius\n_START_PARAGRAPH_\nBuiten de moord hadden Brutus en de zijnen echter geen plannen gesmeed. Brutus had als voorwaarde gesteld, om Marcus Antonius niet ook te vermoorden. Zij hoopten dat Cicero de leemte zou kunnen vullen en riepen hem daarom dadelijk na de moord op in de Senaat. Deze hapering in hun plan maakte de weg vrij voor Marcus Antonius, de consul en een beschermeling van Caesar, die al snel op de voorgrond trad. Lepidus haalde het testament van Caesar op bij diens schoonvader._NEWLINE_Lepidus en Marcus Antonius benaderden Marcus Brutus na de moord op Julius Caesar om een compromis te sluiten. Indien Julius Caesar als tiran werd bestempeld, dan waren alle benoemingen van Caesar in de Senaat ongeldig. Dit zou betekenen dat Brutus niet langer een senator was. Als hij daarentegen akkoord ging om de Caesars testament te erkennen zouden hem en de andere moordenaars amnestie worden gegund en zouden zij hun senatoriale waardigheid behouden. Marcus Antonius vroeg ook dat Caesar een waardige uitvaart zou krijgen. Brutus aanvaardde het aanbod en Julius Caesar werd niet als tiran beschouwd._NEWLINE_Door voor de crematie van Caesar zijn lijk en zijn wonden aan het volk van Rome te tonen, en door het testament van Caesar voor te lezen, waarbij hij land en geld naliet aan de burgers van Rome, wist Marcus Antonius de Romeinen tegen de moordenaars op te hitsen._NEWLINE_Een dichter die toevallig Cinna heette net als een van de moordenaars werd door de menigte gelyncht. De mensen trokken hun kledingstukken uit en wierpen ze mee op de brandstapel als teken van rouw. Met vuur van de brandstapel van Caesar probeerden de mensen de huizen van Brutus en Cassius in brand te steken, maar dit werd nipt verijdeld. De moordenaars trokken zich eerst terug op het capitool, maar verlieten daarna de stad._NEWLINE_In de overeenkomst was ook bepaald dat Brutus werd aangesteld als gouverneur van Kreta, dus Rome moest verlaten, wat hij ook deed. Cassius kreeg Afrika, Gaius Trebonius kreeg Azi\xc3\xab, Cimber kreeg Bithyni\xc3\xab en de andere Brutus kreeg Galli\xc3\xab rond de Po. Brutus werd te Griekenland en Kreta goed onthaald. Nadat hij Rome had verlaten, woonde Brutus van 44 tot 42 v.Chr. op Kreta. Hij vergaarde er geld, wapens (die Caesar er had opgeslagen voor een veldtocht tegen de Parthen door Octavianus), paarden, schepen en legioenen. Dit waren deels veteranen van Pompeius. Hij nam steden in waaronder Xanthos. Cassius kreeg Afrika toegewezen en verzamelde daar troepen. Brutus vond Theodotus, de man die de Egyptenaren had overtuigd om de gevluchte Pompeius te doden, en stelde hem terecht.\n_START_SECTION_\nOctavianus\n_START_PARAGRAPH_\nIn zijn testament had Julius Caesar zijn achterneef Gaius Octavius als zijn opvolger aangeduid en postuum geadopteerd. Octavius was buiten Rome toen de moord gebeurde en reisde terug naar Rome. Hij nam de naam Gaius Julius Caesar aan, om zich te profileren als opvolger van de vermoorde (waarbij men hem om hem van zijn adoptievader te onderscheiden Octavianus ging noemen). Hoewel hij geen geld had om hen te betalen, schaarden de veteranen van Caesar zich achter hem. Zo kon hij zijn aanspraak kracht bijzetten. Hij maakte zich met geweld meester van de schatkist. Ook Cicero trok partij voor Octavianus, tegen Antonius._NEWLINE_Toen Octavianus in 43 v.Chr. zijn consulaat had ontvangen van de Senaat, was een van zijn eerste acties om de personen die Julius Caesar hadden vermoord als moordenaars te bestempelen en tot staatsvijanden uit te roepen. Daarmee verklaarde hij het compromis tussen Brutus en Marcus Antonius als onwettig en nietig. Dit brandmerkte Brutus als een moordenaar van Julius Caesar._NEWLINE_Marcus Tullius Cicero keerde zich van Octavianus af en schreef een brief naar Brutus waarin hij uitlegde dat de krachten van Octavianus en Marcus Antonius verdeeld waren. Antonius belegerde de provincia Gallia, waarover hij het gouverneurschap wenste te krijgen. In antwoord op deze belegering verzamelde Octavianus zijn troepen en vocht slagen uit bij Forum Gallorum en Mutina in 43 v.Chr. waarin Antonius werd verslagen. Daarbij kwamen ook de beide consuls om, die aan de zijde van Octavianus vochten, hetgeen de macht van Octavianus nog vergrootte. Toen Brutus van Cicero per brief vernam dat noch Antonius noch Octavianus een leger had dat groot genoeg was om Rome te verdedigen, verzamelden Brutus en Cassius hun troepen._NEWLINE_Intussen was Gaius Antonius, de broer van Marcus Antonius, te Apollonia aangekomen en die trachtte de troepen van Brutus te doen overlopen. Cicero raadde Brutus per brief aan om Gaius Antonius te doden, maar Brutus spaarde hem. Toen de troepen van Brutus door toedoen van Gaius Antonius begonnen te muiten, zette Brutus hem gevangen en schonk hij de muitende troepen vergiffenis.\n_START_SECTION_\nPerceptie van de figuur van Brutus\n_START_PARAGRAPH_\nDe figuur Brutus zou reeds in de oudheid uitgroeien tot een symbool van republikanisme. Hij zou door het nageslacht zowel worden geroemd als misprezen voor de moord op Julius Caesar. Met Lucius Junius Brutus eindigde het koninkrijk en begon de republiek en met Marcus Junius Brutus eindigde de republiek en begon het keizerrijk.\n_START_SECTION_\nNa de oudheid\n_START_PARAGRAPH_\nDante Alighieri plaatste Brutus als verpersoonlijking van verraad in de Inferno van zijn La Divina Commedia (De goddelijke komedie) samen met Judas Iskariot en Gaius Cassius Longinus die in de laagste regionen van de Hel resideren waar hij door Satan werd gekauwd maar nooit verteerd. In zijn tragedie Julius Caesar (ca. 1599-1600) laat William Shakespeare Marcus Antonius Brutus \xc2\xab\xc2\xa0the noblest Roman of them all\xc2\xa0\xc2\xbb noemen. Een visie die ook door Friedrich Schiller in zijn gedicht Brutus und C\xc3\xa4sar (1780) wordt verwoord: "Geh - du bist der gr\xc3\xb6\xc3\x9fte R\xc3\xb6mer worden, / Da in Vaters Brust dein Eisen drang" (rr. 32-33). Voltaire zou in zijn tragedie La Mort de C\xc3\xa9sar (1736) de figuur van Brutus opvoeren. Onder de Franse Revolutie zou Brutus uitgroeien tot een symbool van de republiek en bustes van hem werden dan ook gezien als de verzinnebeelding ervan. Er werd zelfs een cultus voor hem ingesteld._NEWLINE_John Wilkes Booth, wiens vader Junius Brutus Booth naar Brutus was vernoemd, zou Abraham Lincoln op 15 april 1865 vermoorden en men meende dat hij "Sic semper tyrannis" ("zo vergaat het tirannen") zou hebben geroepen terwijl hij op het podium sprong. Deze blijkbaar onterecht aan Brutus toegeschreven spreuk zou het offici\xc3\xable motto van de staat Virginia worden.'