b"\n_START_ARTICLE_\nLobe den Herren, den m\xc3\xa4chtigen K\xc3\xb6nig der Ehren\n_START_PARAGRAPH_\nLobe den Herren, den m\xc3\xa4chtigen K\xc3\xb6nig der Ehren (BWV 137) is een religieuze cantate van Johann Sebastian Bach.\n_START_SECTION_\nProgramma\n_START_PARAGRAPH_\nBach componeerde deze cantate voor de twaalfde zondag na Trinitatis in zijn derde jaar als cantor van de Thomaskirche in Leipzig. Het werk werd voor het eerst uitgevoerd voor 19 augustus 1725 in Leipzig.\n_START_SECTION_\nMuzikale bezetting\n_START_PARAGRAPH_\nDe cantate kent een feestelijke bezetting met vier solisten (sopraan, alt, tenor en bas), vierstemmig koor, twee violen, altviool, twee hobo's, drie trompetten, pauken en basso continuo._NEWLINE_Bach gebruikte trompetten en pauken meestal slechts op feestdagen. Het is niet bekend waarom hij deze instrumenten inzette op deze gewone zondag. In de zeventiende-eeuwse kerkmuziek symboliseren ze Gods koninklijke hoogheid en passen daarom wel uitermate goed bij de cantatetekst.\n_START_SECTION_\nToelichting\n_START_PARAGRAPH_\nOndanks de eenvormige tekst, maatsoort en de terugkerende melodie slaagde Bach er toch in om het koraal op afwisselende manier in de cantate te verwerken._NEWLINE_De opbouw van het werk is symmetrisch. De cantate wordt uitbundig omlijst door een feestelijk openingsdeel en een slotkoraal, opgeluisterd door drie trompetten en pauken. In het openingsdeel zingen de sopranen de melodie._NEWLINE_Het tweede deel heeft een virtuoze partij voor solo viool. De alt zingt de tweede strofe in versierde vorm. Bach transcribeerde deze aria twintig jaar later tot het zogeheten zesde Sch\xc3\xbcblerkoraal (BWV 650) met de titel Kommst Du nun Jesu vom Himmel herunter._NEWLINE_Het centrum van de cantate is de derde aria. Dit is een dubbelduet: voor sopraan en bas enerzijds en voor de twee hobo's anderzijds. Beide duo's zetten steeds \xc3\xa9\xc3\xa9n maat na elkaar in en vormen dus een canon._NEWLINE_Het vierde deel is een aria voor tenor en continuobegeleiding. De cello speelt op- en neergaande toonladders (ostinato), afgewisseld met grote sprongen en neerwaartse gebroken akkoorden (arpeggio). Hiermee worden de opgaande lofprijzingen en de uit de hemel neerdalende liefde ge\xc3\xafllustreerd. Dan doet Bach iets bijzonders: dwars door de aria heen (die in a-klein staat) laat hij de trompet de koraalmelodie spelen (in C-groot). De 'goddelijke' trompet drukt daarbij een interventie uit de hemel uit. In het openingskoor van de Matth\xc3\xa4us-Passion doet hij iets soortgelijks: daar zingt het jongenskoor het openingskoraal (in G-groot) door de melodie van het openingskoor heen (in e-klein). Het deel eindigt met een lang en jubelend melisme op begegnet._NEWLINE_Het slotkoraal is eenvoudig en homofoon. Maar naast de vierstemmige zang met hobo's en strijkers, vormen de trompetten met de pauken een tweede kwartet zodat een acht-stemmig geheel ontstaat. In 1729 hergebruikte Bach dit slotkoraal, getransponeerd in d-klein, als slot voor de bruiloftscantate Herr Gott, Beherrscher aller Dinge (BWV 120a)."