b'\n_START_ARTICLE_\nHans von Pechmann\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nHij studeerde natuurwetenschappen en chemie aan de universiteiten van M\xc3\xbcnchen en Heidelberg, en daarna in Greifswald. Daar promoveerde hij in 1874 bij Heinrich Limpricht. Hij werkte twee jaar (1875-1877) bij Edward Frankland in Londen en keerde dan terug naar de universiteit van M\xc3\xbcnchen, in het organischchemielaboratorium geleid door Adolf von Baeyer. Hij behaalde er in 1883 de habilitatie en werd benoemd tot privatdocent aan de universiteit. Tijdens zijn periode in M\xc3\xbcnchen maakte hij een aantal belangrijke bijdragen tot de organische scheikunde en publiceerde hij talrijke wetenschappelijke artikelen._NEWLINE_In de herfst van 1985 ging hij naar T\xc3\xbcbingen om Julius Lothar Meyer op te volgen als professor chemie._NEWLINE_Aan het eind van 1901 kreeg Pechmann ernstige psychische problemen. Hij leed aan waanvoorstellingen en hallucinaties. Zijn toestand verergerde nog in 1902 en hij besloot een einde te maken aan zijn leven. Hij vergiftigde zichzelf op 19 april 1902 met blauwzuur.\n_START_SECTION_\nWerk\n_START_PARAGRAPH_\nPechmann ontdekte de naam hem genoemde Pechmann-coumarinesynthese of Pechmann-condensatie voor de productie van coumarine en derivaten ervan uit \xce\xb2-keto-esters en fenolen. Dit leidde onder meer tot de synthese van umbelliferon, een coumarinederivaat dat in planten uit de schermbloemenfamilie voorkomt, en dafnetine (7,8-dihydroxycoumarine)._NEWLINE_In 1887 ontdekte hij de \xce\xb1-diketonen; in 1894 diazomethaan. In 1898 publiceerde hij de synthese van pyrazool uit acetyleen en diazomethaan. In 1895 vond hij een nieuwe synthese voor hydrazinesulfaat.'