b'\n_START_ARTICLE_\nStaalpact\n_START_PARAGRAPH_\nHet Staalpact (Duits: Stahlpakt; Italiaans:Patto d\'Acciaio), formeel bekend als het Vriendschapspact en Alliantie tussen Duitsland en Itali\xc3\xab, was een overeenkomst tussen fascistisch Itali\xc3\xab en nazi-Duitsland, op 22 mei 1939 getekend door de ministers van Buitenlandse Zaken van Itali\xc3\xab en Duitsland, respectievelijk graaf Galeazzo Ciano en Joachim von Ribbentrop._NEWLINE_Het Pact bestond uit twee delen: de eerste sectie was een open verklaring van de voortzetting van vertrouwen en samenwerking tussen Duitsland en Itali\xc3\xab terwijl de tweede, een "Geheim Aanvullend Protocol" een unie van militaire en economische beleidsmaatregelen aanmoedigde. Echter, sommige leden van de Italiaanse regering, inclusief de ondertekenaar Ciano, waren tegen het Pact._NEWLINE_Het was de Italiaanse leider Benito Mussolini die de overeenkomst de bijnaam van "Staalpact" gaf, nadat hem verteld was dat zijn originele naam, het "Bloedpact", waarschijnlijk slecht ontvangen zou worden in Itali\xc3\xab._NEWLINE_Op 23 november 1940 sloot Roemeni\xc3\xab zich bij het pact aan.\n_START_SECTION_\nVoorgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nOp 6 november 1937 had Itali\xc3\xab zich aangesloten bij het Anti-Kominternpact dat Duitsland en Japan sedert 25 november 1936 verbond om de ondermijnende activiteiten door de Komintern vanuit Moskou tegen te gaan. Mussolini wilde met de toetreding tot het Anti-Komintern verdrag zijn isolement be\xc3\xabindigen, waarin zijn land terechtkwam na de verovering van Ethiopi\xc3\xab en de steun aan het Franco-regime in Spanje.\n_START_SECTION_\nHet pact\n_START_PARAGRAPH_\nHet pact werd gesloten in de veronderstelling dat een oorlog met de Westerse democratie\xc3\xabn binnen vier jaar onvermijdelijk zou zijn. Die veronderstelling werd hoofdzakelijk verkondigd door de Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Joachim von Ribbentrop. De voorziene geldigheidsduur van het pact was tien jaar, maar die zou nooit volgemaakt worden._NEWLINE_Het pact smeedde een alliantie tussen Itali\xc3\xab en Duitsland. Het behelsde samenwerking op economisch en militair vlak. In geval van oorlog zouden beide partijen elkaar onmiddellijke hulp en ondersteuning verlenen en geen van beide partijen zou een separate wapenstilstand tekenen. Na de geallieerde landing op Sicili\xc3\xab in juli 1943 bleek het pact vooral uit loze beloftes te bestaan: Mussolini werd afgezet en zijn opvolger Badoglio maakte in het geheim afspraken met de geallieerden, die op 8 september 1943 uitmondden in de Italiaanse capitulatie.'