b'\n_START_ARTICLE_\nFrancesco Algarotti\n_START_PARAGRAPH_\nFrancesco Algarotti (Veneti\xc3\xab, 11 december 1712 - Pisa, 3 mei 1764) was een Italiaanse romanschrijver, essayist en kunstkenner. Algarotti speelde een belangrijke rol in het populariseren van wetenschap en kunst. Hij was een groot voorstander van de theorie\xc3\xabn van Isaac Newton en schreef een van zijn populairste essays over hem. Verder publiceerde hij over architectuur, schilderkunst, opera, heidendom, de Inca\'s, de Franse en de Italiaanse taal. Als propagandist van de Verlichting, kenner van de Italiaanse bouwkunst en een expert in Italiaanse schilderkunst, bracht hij zichzelf bij August III van Polen en Frederik de Grote als een voorstander van Palladio naar voren.\n_START_SECTION_\nPotsdam\n_START_PARAGRAPH_\nHij werd in 1740 in de adelstand verheven en reisde met de nieuwbakken koning naar Bayreuth, Kehl, Straatsburg en Slot Moyland, waar zij opnieuw Voltaire ontmoetten, die voorlas uit zijn Mahomet. In 1741 vertrok hij als Pruisisch diplomaat naar Turijn om het Koninkrijk Sardini\xc3\xab aan de zijde van Pruisen te krijgen, en te bewegen Oostenrijk vanuit het zuiden aan te vallen. Algarotti had een ontmoeting met Lady Montagu. Frederik was teleurgesteld over de missie en de twee mannen kregen ruzie. In 1742 was hij in Dresden;_NEWLINE_Frederik vroeg vanuit Olm\xc3\xbctz belangstellend naar Faustina Bordoni, de vrouw van Johann Adolf Hasse. Algarotti stuurde hem de muziek van Lucio Papirio dat in januari 1742 in premi\xc3\xa8re was gegaan.  De jaren tussen 1743 en 1747 maakte hij enkele reizen naar Itali\xc3\xab, op zoek naar kunstwerken in opdracht van August III van Polen. Zo leverde Algarotti 34 werken, waarvan 23 in Dresden bewaard zijn gebleven van o.a. Giambattista Tiepolo, waaronder werk van Paolo Veronese en in 1745 het meesterwerk van Jean-\xc3\x89tienne Liotard, het chocolademeisje, een van de parels van de Staatliche Kunstsammlungen Dresden. Algarotti had te maken met Heinrich von Br\xc3\xbchl, die na de dood van August de Sterke die leiding had overgenomen over de aankoop van schilderijen. Algarotti zag zichzelf graag aangesteld als bouwmeester, maar Von Br\xc3\xbchl ging niet op zijn verzoek in. Algarotti gaf Tiepolo opdracht een schilderij te vervaardigen dat als geschenk kon dienen._NEWLINE_In april 1747 werd hij als kamerheer in Sanssouci aangesteld. De vaagheid rondom zijn aanstelling gaf aanleiding tot roddel. In augustus 1749 vestigde hij zich in Berlijn, en in 1752 was hij betrokken bij het ontwerpen van gebouwen in Potsdam, zoals de Franz\xc3\xb6sische Kirche, omdat Von Knobeldorff ziek was geworden. Algarotti kreeg een boek toegestuurd van Lord Burlington over Vitruvius en tekeningen om zich verder te ori\xc3\xabnteren._NEWLINE_Het was niet Algarotti, maar Lorenz Jakob Mehling die in 1750 met Tiepolo het contract sloot om naar het bisschoppelijk paleis in W\xc3\xbcrzburg af te reizen.In februari 1753 keerde hij terug naar Itali\xc3\xab. Hij ging niet naar Herculaneum, zoals Frederik hem had gevraagd, maar naar Padua en Veneti\xc3\xab. Algarotti stuurde Frederik bottarga in plaats van marmer en vroeg zijn ontslag.\n_START_SECTION_\nAlgarotti en de opera\n_START_PARAGRAPH_\nAlgarotti had waarschijnlijk al eerder als dramaturg van opera\'s in Berlijn gewerkt, maar in Parma (1759) waar Filips van Parma regeerde, getrouwd met een dochter van Lodewijk XV, en Tommaso Traetta als hofcomponist werkte, bemoeide hij zich vanuit Bologna met het ontwikkelen van een nieuwe operastijl. Algarotti stoorde zich aan het feit dat de opera seria zich had ontwikkeld tot "een show-venster voor zangers". Hij pleitte in 1755 voor meer aandacht voor het verhaal (de Franse Trag\xc3\xa9die-Lyrique), meer invloed van de librettisten en afschaffing van de da capo-stijl. Ook andere componisten opteerden voor meer ballet, koor en voor een terugkeer naar de oorsprong, de Griekse tragedie. In de opera seria was naar zijn mening te veel aandacht ontstaan voor erotische en politieke intrige en vrije liefde. In de Franse opera werd evenwel zo slecht gezongen dat de meeste buitenlanders het niet konden aanhoren en zijn idee\xc3\xabn vonden niet dadelijk ingang, totdat een Franse minister in Parma, Guillaume du Tillot zich met de zaak bemoeide._NEWLINE_De rest van zijn leven bracht hij vrijwel geheel door in Pisa, waar hij overleed op de leeftijd van drie\xc3\xabnvijftig tijdens de voorbereiding van de publicatie van al zijn werken._NEWLINE_Hij stierf verzwakt door de tering en werd begraven op de Camposanto. Zijn grafschrift was bedacht door de koning van Pruisen: "Ovidius discipuli Algarotti, Neuton aemula, Federicus rex"; de erfgenamen veranderden rex in rex magnus. De titel ging over op zijn broer Bonomo (1706-1776), een bankier in Veneti\xc3\xab. Zijn vriend, de architectuurtekenaar Mauro Tesi, bezweek twee jaar later aan de tering.'