b'\n_START_ARTICLE_\nJohannes Hendrikus Donner\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nHij werd geboren als zoon van Jan Donner, destijds minister van Justitie en later president van de Hoge Raad. J.H. Donner was een broer van Andr\xc3\xa9 Donner en daarmee een oom van de politicus mr. Piet Hein Donner. Hein Donner maakte pas op zijn 14e jaar kennis met het schaakspel._NEWLINE_Hij heeft in zijn schaakcarri\xc3\xa8re enkele grote toernooi-overwinningen behaald, zoals het Hoogovenstoernooi in 1950; hij eindigde toen, met een vol punt voorsprong, v\xc3\xb3\xc3\xb3r Nicolas Rossolimo en oud-wereldkampioen Max Euwe. In 1958 werd hij gedeeld eerste met Euwe en in 1963 won hij het Hoogovenstoernooi nogmaals. Ook won hij het internationale schaaktoernooi in Veneti\xc3\xab in 1967, waarbij hij de toenmalige wereldkampioen Tigran Petrosjan achter zich liet. In een vierdubbelrondige vierkamp in Leiden (1970) moest hij wereldkampioen Spasski voor zich dulden, maar bleef hij oud-wereldkampioen Botwinnik en topgrootmeester Larsen voor._NEWLINE_Naast deze prestaties op het internationale vlak werd Donner drie keer Nederlands kampioen: in 1954 doorbrak hij Euwes jarenlange hegemonie en ook in 1957 en 1958 was hij overwinnaar. Hij kwam twaalf maal voor Nederland uit op de olympiade. In 1958 werd hem de grootmeestertitel toegekend._NEWLINE_Donner was gehuwd met Ir\xc3\xa8ne van de Weetering en in de tweede echt met Marian Coeterier.\n_START_SECTION_\nVoornaam\n_START_PARAGRAPH_\nDonner noemde zich in publicaties J.H. Donner, naar zijn voornamen Johannes Hendrikus. In de volksmond werd hier Jan Hein van gemaakt, dit tot groot ongenoegen van Donner zelf: "Mijn naam is J.H. Donner, voor mijn vrienden \'Hein\'. \'Jan-Hein\' was een misplaatste grap van kwaadwillende sportjournalisten, maar zo heet ik niet, heb ik nooit geheten en wil ik ook niet heten."\n_START_SECTION_\nSchrijverschap\n_START_PARAGRAPH_\nNaast schaker was Donner ook schrijver van artikelen in onder andere De Tijd, Elsevier, Het Parool en De Volkskrant. Vanaf 1971 was hij medewerker bij Schaakbulletin, een maandblad dat verscheen van 1968 tot 1984. Een bloemlezing van deze stukken, voor zover ze over schaken gaan, is samengesteld door Tim Krabb\xc3\xa9 en Max Pam en is verschenen als De Koning, Schaakstukken. Daarnaast schreef hij verhalen, zoals De Nederlander. Hij was een groot bewonderaar van de schrijvers J.L.\xc2\xa0Borges en Harry Mulisch. Met de laatste was hij ook bevriend en Donner diende als voorbeeld voor de hoofdpersoon Onno Quist in de roman De ontdekking van de hemel van Mulisch. De laatste jaren van zijn leven genoot hij vooral bekendheid door de stukjes die hij schreef voor NRC Handelsblad._NEWLINE_Hij was goed bevriend met de schrijfster Renate Rubinstein. Jarenlang correspondeerden ze met elkaar.\n_START_SECTION_\nPolitiek engagement\n_START_PARAGRAPH_\nDonner was politiek ge\xc3\xabngageerd; in 1966 weigerde hij Nederland te vertegenwoordigen vanwege de manier waarop de provobeweging aangepakt werd (zijn eerste vrouw, Van de Weetering, was een provo). Hij was een fel tegenstander van het zionisme en bestuurslid van het genootschap Nederland-Cuba. Bij Elseviers Weekblad moest hij vertrekken wegens zijn standpunt met betrekking tot de oorlog in Vietnam: de trofee die hij had gewonnen in Veneti\xc3\xab in 1967, een gouden sieraad,_NEWLINE_wilde hij schenken aan het Medisch Comit\xc3\xa9 Vietnam, opdat die er medicijnen van kon kopen \xe2\x80\x93 of desnoods machinegeweren, zo liet hij weten tijdens een televisie-uitzending. In de zaak Weinreb koos hij de kant van de belaagde schriftgeleerde._NEWLINE_Daarnaast was hij anti-Amerikaans en een aanhanger van het stalinisme.\n_START_SECTION_\nGezondheid\n_START_PARAGRAPH_\nDonner was een kettingroker._NEWLINE_In augustus 1983 kreeg hij een hersenbloeding die het hem zeer moeilijk maakte om te spreken en te typen, wat hem dwong tot een zeer eigen, uiterst beknopte stijl. De stukjes zijn verzameld in vier bundeltjes, Na mijn dood geschreven, Geen pati\xc3\xabnten, Slecht nieuws voor iedereen en Als schrijver moet je veel lijden. Voor het eerste werk ontving hij in 1987 de Henriette Roland Holst-prijs. Hein Donner overleed op 61-jarige leeftijd in verpleeghuis \'Vreugdehof\' aan een maagbloeding.'