b"\n_START_ARTICLE_\nWapenrecht (Belgi\xc3\xab)\n_START_PARAGRAPH_\nHet wapenrecht is in de heraldiek het recht om een wapen te voeren. Men kon dit recht verkrijgen door vererving, verovering, verlening vanwege de vorst en verheffing in de adel.\n_START_SECTION_\nIn de late middeleeuwen\n_START_PARAGRAPH_\nHet voeren van een wapen werd in het Graafschap Vlaanderen, het Hertogdom Brabant, het Prinsbisdom Luik en het Graafschap Loon al vlug geassocieerd met adeldom met de daaraan verbonden rechten. Lucien Fourez omschrijft wapenrecht als volgt: Het geheel van met vorstelijke autoriteit genomen juridische besluiten met als doel de aanname, verlening en verlies van adeldom en de daaraan verbonden voorrechten te regelen.  Vanaf de 14e eeuw erkende men het wapen voor iedere vrije man. Men kon het eenmaal gevoerde wapen vrij verkopen, schenken of in leen geven zonder toestemming van een regulerende autoriteit. Het wapen kwam na overlijden in de nalatenschap waardoor de oudste zoon het erfde. Het voeren van wapens vanaf de aanvang van de late middeleeuwen behoorde niet tot het exclusieve voorrecht van ridders. Zij wendden wel als eersten een wapen aan als onderscheidingsteken in een veldslag. Nochtans was men vrij een oorspronkelijk wapen te voeren ongeacht de maatschappelijke klasse waartoe men behoorde. In de Lage Landen was destijds de verhouding burgerlijke wapens tegenover de wapens van adellijke families zestig tegen een. Deze burgerlijke wapens waren eigendom van kooplieden, rechtskundigen, ambachtslieden en boeren.\n_START_SECTION_\nZuidelijke Nederlanden\n_START_PARAGRAPH_\nDe absolute monarchie\xc3\xabn kregen in de Nieuwe Tijd de zeggenschap over het wapenrecht. In 1595 verbood Philips II voor de Zuidelijke Nederlanden voor niet-edelen het gebruik van helm en dekkleden bij wapens. In 1616 werd in het Zuiden een edict van kracht dat het onbevoegd voeren van een wapen helemaal verbood. In Frankrijk stelde Lodewijk XIV in 1696 een universeel register in waarvoor leges betaald moesten worden wat in twintig jaar zeven miljoen pond opleverde. Niet-geregistreerde wapens waren verboden.\n_START_SECTION_\nTijdens de Franse bezetting (vanaf 1795)\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens deze bezetting kwam er een einde aan adeldom en blazoenen en het daaraan verbonden heraldisch recht.\n_START_SECTION_\nVan 1815 tot 1830\n_START_PARAGRAPH_\nHet herstel van de adel onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden gebeurde in de Zuidelijke Nederlanden volgens dezelfde rechten en plichten als in Noord-Nederland.\n_START_SECTION_\nVanaf 1830 in Belgi\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nIn Belgi\xc3\xab geldt sinds 1830 het wapenrecht voor het hele koninkrijk, terwijl er afzonderlijke wapenrechten zijn ontstaan in elk gewest.\n_START_SECTION_\nBelgi\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nHet door de Belgische Raad van Adel geregistreerd wapen van een door de koning in de adelstand verheven burger en zijn mannelijke nakomelingen geniet wettelijke bescherming. Na uitdoving van een adellijk geslacht houdt die bescherming op te bestaan.\n_START_SECTION_\nF\xc3\xa9d\xc3\xa9ration Wallonie-Bruxelles\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1985 werd per decreet van de Communaut\xc3\xa9 fran\xc3\xa7aise de Belgique Le Conseil d\xe2\x80\x99h\xc3\xa9raldique et de vexillologie opgericht. Deze heraldische raad heeft als opdracht advies te geven aan de Waalse Regering wat betreft wapens van personen en families en over de registratie ervan. Deze functie werd voorheen waargenomen door l'Office g\xc3\xa9n\xc3\xa9alogique et h\xc3\xa9raldique de Belgique."