b'\n_START_ARTICLE_\nFran\xc3\xa7ois van den Broucke de Terbecq\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nDe familie van den Broucke had zijn eerste adelsverheffing verkregen in 1668. In 1791 kwam daar een baronstitel bij, waarvoor echter door de tijdsomstandigheden de open brieven niet werden gelicht. De ouders van Fran\xc3\xa7ois van den Broucke waren Ambroise van den Broucke, schepen van Dendermonde en Josine Beeckman. _NEWLINE_Voor 1814 was Fran\xc3\xa7ois Van den Broucke officier in het Franse leger en lid van de Erewacht van Napoleon. Na 1815 was hij actief in het stadsbestuur van Dendermonde: gemeenteraadslid en lid van de raad der Burgerlijke godshuizen vanaf 1817, schepen (1820-1823) en burgemeester (1824-1837). Hij werd lid van de provinciale staten van Oost-Vlaanderen (1826-1829) en Tweede Kamerlid (1829-1830). In deze laatste vergadering waren zijn kritische tussenkomsten gericht op de vrijheid van taalgebruik en op de persvrijheid, alsook op de tienjarige begroting. _NEWLINE_In 1822 werd Van den Broucke in de adelstand bevestigd, met een erfelijke baronstitel overdraagbaar bij eerstgeboorte._NEWLINE_In 1830 behoorde hij tot de verantwoordelijken die aanzienlijke inspanningen leverden om het niet tot een definitieve scheuring te laten komen. Hij pleitte voor een bestuurlijke zelfstandigheid en liet door zijn stadsbestuur een petitie in die zin aan de koning richten. Hiervoor werd hij geschorst door de gouverneur. Hij ging in Antwerpen bij de Prins van Oranje de zaak bepleiten en deze herstelde Van den Broucke onmiddellijk in zijn functie. Hij bekwam ook van de prins en van generaal Chass\xc3\xa9 dat het regeringsgarnizoen in Dendermonde zonder gevechten of bloedvergieten de stad verliet. _NEWLINE_Toen de scheuring een feit was, werd Van den Broucke door de kiezers van het arrondissement Dendermonde naar het Nationaal Congres gestuurd. Hij behoorde er tot de katholieke, unionistische leden. Zijn stemgedrag was dat van de meerderheid: voor de eeuwigdurende verwijdering van de Nassaus, voor de hertog van Nemours, voor Surlet de Chokier, voor Leopold van Saksen-Coburg en voor de aanvaarding van het Verdrag der XVIII artikelen. Voor \xc3\xa9\xc3\xa9n zaak kwam hij tussen in openbare zitting, met name het al of niet voorzien van een senaat. Hij was een groot voorstander van een tweekamerstelsel maar was zeer gekant tegen het idee dat de senatoren een erfelijk ambt zouden hebben, naar het voorbeeld van de Britse House of Lords en van de Franse Chambre des Pairs. Alleen door verkiezingen, net zoals de Kamer, kon de Senaat legitimiteit verwerven._NEWLINE_Vervolgens werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger, een mandaat dat hij tot in 1848 bekleedde. In 1837 was hij ook arrondissementscommissaris voor Dendermonde geworden, zodat hij in 1848, vanwege de wet op de onverenigbaarheden, moest kiezen. Bij het einde van dit ambt werd hij in 1857 opnieuw tot volksvertegenwoordiger verkozen en bleef dit tot aan zijn dood._NEWLINE_Onder het burgemeesterschap van Van den Broucke werden het ziekenhuis uitgebreid, nieuwe gemeentescholen gesticht, het gerechtshof en de handelsbeurs gebouwd, een kanaal bevaarbaar gemaakt, de waterbeheersing aangepakt enz. Hij liet dan ook een uitstekende herinnering na. Zowel bij Willem I als bij Leopold I, die hij bij herhaling ontmoette, was hij goed gezien._NEWLINE_Van den Broucke bleef vrijgezel en met hem stierf de familie Van den Broucke de Terbecq uit. Zijn twee neven, baron Emile Huyttens en ridder Fran\xc3\xa7ois Huyttens, van wie de moeder een Van den Broucke de Terbecq was, kregen vergunning de naam de Terbecq aan hun familienaam toe te voegen.'