b'\n_START_ARTICLE_\nRoze winterpostelein\n_START_SECTION_\nVoorkomen\n_START_PARAGRAPH_\nDe soortaanduiding sibirica geeft al aan dat de plant uit Siberi\xc3\xab en meer algemeen Oost-Azi\xc3\xab afkomstig is._NEWLINE_Volgens Weeda et al. (1985) is de plant via kwekerijen in tuinen terechtgekomen. Van hieruit zou de soort als tuinafval in bossen terecht zijn gekomen. De plant houdt van een humusrijke, zure grond zoals deze in tuinen, en aan de rand van naald- en loofbossen kan voorkomen. In steden doet de plant het goed, onder struiken en langs heggen in parken en wegbermen kan men haar aantreffen._NEWLINE_Naast genoemde gebieden komt de plant voor in het westen van de Verenigde Staten. Daar wordt de plant onder andere gegeten door de wapiti, een hert. Ook in Nieuw-Zeeland en in Tonga komt de plant als neofyt voor.\n_START_SECTION_\nToepassingen\n_START_PARAGRAPH_\nDe bladeren kunnen zowel rauw als gekookt gegeten worden. Rauw kunnen ze in een salade verwerkt worden, gekookt kunnen ze als groente gebruikt worden. De smaak lijkt wat op die van beetwortelsap. De kleine bladeren van deze groenblijvende plant kunnen het gehele jaar gebruikt worden. In de zomer kan de smaak bitter zijn._NEWLINE_Een smeersel van gestampte bladeren werd wel gebruikt bij snijwonden en andere uitwendige verwondingen._NEWLINE_Het sap van de plant is gebruikt als oogdruppels bij pijnlijke en rode ogen.'