b'\n_START_ARTICLE_\nBalthasar Paul Ommeganck\n_START_PARAGRAPH_\nBalthasar Paul Ommeganck (Antwerpen, 26 december 1755 \xe2\x80\x93 aldaar, 18 januari 1826), was een Zuid-Nederlands kunstschilder uit het neoclassicisme gespecialiseerd in voorstellingen van vee.\n_START_SECTION_\nPersoonsgegevens\n_START_PARAGRAPH_\nHij was des zoon van Paulus en Barbara Laenen. Zijn zuster Maria Jacoba Ommeganck (echtgenote Myin) werd eveneens kunstschilderes. Balthasar Paul Ommeganck huwde op 26 juni 1781 met Petronille Isabelle Marie Jacqueline Parin. Zijn dochter Marie Ommeganck (echtgenote Baesten) werd een navolgster van haar vader. Verder was er nog een zoon Petrus Cornelius.\n_START_SECTION_\nStudie en debuut\n_START_PARAGRAPH_\nOp 17 september 1767 werd de jonge Ommeganck ingeschreven in de Sint-Lucasgilde. Hij werd er leerling van de toen toonaangevende dierenschilder Hendrik Jozef Antonissen (1737-1794). Uit die tijd dateert ook zijn vriendschap met de landschapschilder Simon Denis [1755\xe2\x80\x931813], die er ook leerling was. In 1789 bracht Ommeganck het nog tot deken van de totaal verkwijnde gilde.\n_START_SECTION_\nDe Konstmaetschappije\n_START_PARAGRAPH_\nIn november 1788 werd Ommeganck samen met Hendrik Frans de Cort (1742-1810) medestichter van de Antwerpse \xe2\x80\x9cKonstmaetschappije\xe2\x80\x9d, waarin hij diverse bestuursfuncties bekleedde: assistent (1788), auditeur (1789), schatbewaarder (1791). Doel van de vereniging was het wekelijks vergaderen om bij pot en pint het werk van collega\xe2\x80\x99s-kunstenaars te beoordelen, het inrichten van kleine priv\xc3\xa9-salons en van jaarlijkse publieke tentoonstellingen. Tot de vereniging behoorden de belangrijkste Antwerpse kunstenaars van toen\xc2\xa0: Pieter Faes, Herry, Horemans, Hendrik Myin, Frans Balthasar Solvyns, Mathias van Bree, Maria Jacqueline Ommeganck (zijn zuster) en vele andere._NEWLINE_Tijdens de eerste tentoonstelling van de \xe2\x80\x9cKonstmaetschappije\xe2\x80\x9d (1789) stelde Ommeganck volgende vier schilderijen tentoon\xc2\xa0: \xe2\x80\x9cLandschap nabij Luik, gestoffeerd met figuren, koeien, schapen en geiten\xe2\x80\x9d; \xe2\x80\x9cLandschap nabij Dinant op de Maas, gestoffeerd met figuren en vee bij ondergaande zon\xe2\x80\x9d \xe2\x80\x9cOntscheping van volk, koeien, schapen en geiten nabij het Kasteel van Argenteaux, in de nabijheid van Vis\xc3\xa9 op de Maas\xe2\x80\x9d; \xe2\x80\x9cGezicht nabij de Slijkpoort te Antwerpen, gestoffeerd met vee en schapen\xe2\x80\x9d, alsook een tekening \xe2\x80\x9cStier op de weide\xe2\x80\x9d. De titels tonen duidelijk dat Ommeganck zijn dierenschilderingen topografisch situeerde.\n_START_SECTION_\nOverlijden\n_START_PARAGRAPH_\nOmmeganck overleed te Antwerpen op 18 januari 1826. In de vergadering van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Antwerpen sprak secretaris Jan Adr. Snyers een lofrede op Ommeganck uit, die naderhand gepubliceerd werd.\n_START_SECTION_\nAtelierverkoop\n_START_PARAGRAPH_\nIn juni 1827 kwam een groot deel van Ommegancks kunstverzameling onder de veilinghamer te Antwerpen, daaronder heel wat eigen tekeningen en gouaches, tekeningen in Oost-Indische inkt, in potlood, alsook tekeningen van andere kunsttekenaars. In mei 1846 vond een tweede belangrijke veiling van werk van Ommeganck plaats, namelijk de collecties van zijn dochter Marie._NEWLINE_Postuum werden \xe2\x80\x93 wellicht door zijn naastbestaanden \xe2\x80\x93 nog werken ingestuurd naar het Salon 1827 in Douai (titel ongekend) en eveneens naar het Salon 1829 in Douai. Nu betrof het een \xe2\x80\x9cSchapen terugkerend in de stal\xe2\x80\x9d, afgewerkt door Jan-Frans Lentzen (in de catalogus \xe2\x80\x9cLeuzen\xe2\x80\x9d genoemd).\n_START_SECTION_\nOeuvre\n_START_PARAGRAPH_\nNet als zijn leermeester Hendrik-Jozef Antonissen, koesterde Ommeganck een uitgesproken voorkeur voor het uitbeelden van vee\xc2\xa0: koeien, schapen, geiten enz., die hij meestal situeerde in een rustig, bebost en heuvelachtig landschap en die gehoed werden door herders of herderinnen, vergezeld van hun honden. Toch bracht Ommeganck enige vernieuwing in het genre\xc2\xa0: hij brak met de gewoonte de dieren in een composiet-italianiserend fantasielandschap op te stellen. Hij verkoos pittoreske, maar bestaande sites in de omgeving van Luik, Vis\xc3\xa9, Dinant, Antwerpen, Namen en in Luxemburg. Zijn landschappen kleurde hij dan naar laat-barokke en neoklassieke traditie met het frisse licht van de vroege ochtendzon of het zwaarmoedige, warme licht van een zonsondergang. Met zijn voorkeur voor het gebruik van repoussoirs (diepte scheppende elementen op het voorplan) in sommige taferelen bleef Ommeganck dan weer schatplichtig aan de gangbare stijl van zijn tijd. Zijn idyllische landschappen waren echter tevens de voorboden van de romantiek. Schildertechnisch stond Ommeganck op een zeer hoog peil.\n_START_SECTION_\nIn zijn tijd een beroemdheid\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens zijn leven kenden Ommegancks dierenschilderingen een onvoorstelbaar grote bijval. Zijn werken prijkten in tal van belangrijke verzamelingen: die van keizerin Jos\xc3\xa9phine, die van de Stadhouder van Den Haag, die van Baron Baut de Rasmon, burgemeester van Wannegem-Lede en eminent kunstverzamelaar, de verzameling Perregaux, de verzameling Lafontaine, enz. Ter gelegenheid van het Salon 1809 te Parijs kocht de Franse staat een schilderij van Ommeganck aan, wellicht het "Landschap met geiten en schapen" (1801-1802) uit het Louvre (inv. 1.671). Dat schilderij is gedateerd l\xe2\x80\x99an 10, wat erop wijst dat Ommeganck de republikeinse kalender hanteerde voor zijn dateringen. Het Rijksmuseum te Amsterdam kocht in 1824 een "Landschap met schapen en hooiwagen" van Ommeganck aan tijdens het Salon te Brussel._NEWLINE_Men noemde Ommeganck op dichterlijke wijze de \xe2\x80\x9cRapha\xc3\xabl van de schapen\xe2\x80\x9d of de \xe2\x80\x9cRacine van de schapen\xe2\x80\x9d, een roem die niet bestand leek tegen de laat-19de-eeuwse en vroeg-20ste-eeuwse kritiek en smaaknormen. In zijn vele uitgesproken romantische werken is het dier steeds aanwezig, zonder evenwel steeds de hoofdrol toebedeeld te krijgen._NEWLINE_Ommeganck was corresponderend lid van het Institut de France (1809) en lid van de Academies te Amsterdam, Gent, Brussel, M\xc3\xbcnchen en Wenen.\n_START_SECTION_\nSituering, leerlingen en navolgers\n_START_PARAGRAPH_\nOmmeganck was werkelijk de spilfiguur tussen de 18de-eeuwse en de 19de-eeuwse dierenschilders in Belgi\xc3\xab._NEWLINE_Ten eerste door zijn levensdata, 1755-1826, waarmee hij de eeuwwisseling ruim overbrugde._NEWLINE_Ten tweede door zijn enorme bijval, die bijna noodzakelijk tot tal van imitaties aanleiding gaf: in dit verband kunnen vooral J. C. Carpentero (1774-1823), Jan- Frans Lentzen (1790-1840), juffrouw Herry en verder \xe2\x80\x93 maar dan enkel met hun vroeg werk \xe2\x80\x93 Pierre Xavier de Cock (1818-1896) en Ignatius Van Regemorter vernoemd worden._NEWLINE_Ten derde door zijn leraarschap\xc2\xa0: in 1796 tot professor aan de Antwerpse Academie aangesteld, bracht Ommeganck door zijn onderwijs aan zijn leerlingen niet alleen een merkwaardige schildertechnische vaardigheid bij, maar ook de liefde voor het genre dat hij zelf beoefende. Een der meest verdienstelijke leerlingen van Ommeganck was ongetwijfeld Julien Joseph Ducorron (Ath, 1770-1848). Ducorron, die van 1809 af directeur van de Tekenschool te Ath was, genoot omstreeks 1790 zijn opleiding bij Ommeganck_NEWLINE_Maar nog veel belangrijker waren twee andere discipelen, die laat in Ommegancks loopbaan bij hem onderricht genoten: de Kortrijkse landschapschilder Jean-Baptiste De Jonghe (1785-1844) en de werldberoemde animalist Eug\xc3\xa8ne Verboeckhoven (1798-1881). Volledigheidshalve noemen we nog enkele minder bekende leerlingen\xc2\xa0: Th\xc3\xa9odore-Fr\xc3\xa9deric Faber die een gekend porseleinschilder zou worden, Martin Verstappen, Jan-Baptist De Noter, de reeds vermelde Ignatius van Regemorter en Hendrik Myin (Antwerpen, 1760-1826), trouw navolger van Ommeganck en gehuwd met diens zuster Maria Jacoba Ommeganck. Deze laatste (Antwerpen, 1760-1849) was zelf een navolgster van haar broer en hetzelfde geldt voor zijn dochter Maria (beter gekend als Maria Baesten-Ommeganck)._NEWLINE_De genoemde Faber maakte ook gravures naar schilderijen van Ommeganck._NEWLINE_Ommeganck werkte sporadisch met bevriende kunstenaars aan \xc3\xa9\xc3\xa9n schilderij samen. We kennen samenwerkingen met Antonissen en met Henri van Assche.'