b'\n_START_ARTICLE_\nRoad to Nowhere\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\n"Road to Nowhere" is geschreven door zanger en gitarist David Byrne. In de credits van het verzamelalbum Once in a Lifetime: The Best of Talking Heads vertelde hij over het ontstaan van het nummer: "Ik wilde een nummer schrijven dat een berustend, zelfs een blij gevoel presenteerde aan het noodlot. Bij onze dood en de apocalyps (het ligt altijd op de loer, mensen). Ik denk dat het goed ging. Het eerste deel, met het witte gospelkoor, is er in principe aan geplakt, omdat ik dacht dat de rest van het nummer niet genoeg was... ik bedoel, het had slechts twee akkoorden. Dus uit verlegenheid, of schaamte, schreef ik een intro waar nog wat meer in zat."_NEWLINE_In september 1985 werd "Road to Nowhere" uitgebracht als single. In de Verenigde Staten bereikte het de Billboard Hot 100 niet, maar kwam het wel tot plaats 25 in de Mainstream Rock Tracks-lijst. In Europa werd het wel een hit met een zesde plaats in onder anderen het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Duitsland. In Nederland kwam het nummer respectievelijk tot de achtste en tiende plaats in de Top 40 en de Nationale Hitparade en in Vlaanderen behaalde het de negende positie in de BRT Top 30._NEWLINE_De videoclip van "Road to Nowhere" werd geregisseerd door Byrne en Stephen R. Johnson. Hierin is de band te zien en bewegen verschillende objecten in het rond, alsof ze op hun eigen "road to nowhere" (weg naar nergens) zijn. Een aantal sc\xc3\xa8nes zijn gefilmd in de achtertuin en het zwembad van acteur Stephen Tobolowsky, die op dat moment hielp met het schrijven van Byrnes film True Stories. Tijdens de MTV Video Music Awards van 1986 werd de video genomineerd in de categorie "beste video van het jaar", maar verloor van "Money for Nothing" van Dire Straits. Regisseur Johnson hergebruikte een aantal effecten uit deze video voor de video\'s van "Sledgehammer" en "Big Time" van Peter Gabriel een jaar later._NEWLINE_Covers van "Road to Nowhere" zijn gemaakt door onder meer The Flying Pickets, Indochine, Nouvelle Vague, Sarah Blasko en Taking Back Sunday in samenwerking met Straylight Run-zanger John Nolan. Daarnaast is het nummer gebruikt in de films Little Monsters (1989), Reality Bites (1994), Young@Heart (2008), Religulous (2008) en Transit (2018) en in de televisieseries Mystery Science Theater 3000, Shameless en Gossip Girl. Ook werd het nummer in 2010 zonder toestemming gebruikt door Charlie Crist in zijn mislukte poging voor het senatorschap van de staat Florida in een video. David Byrne klaagde Crist aan vanwege copyrightschending en in een juridish akkoord nam Crist een video op waarin hij zijn excuses aanbood.'