b"\n_START_ARTICLE_\nSpoetnik 2\n_START_SECTION_\nViering Russische revolutie\n_START_PARAGRAPH_\nNa het overweldigende succes en prestige dat de pioniersvlucht van Spoetnik 1 opleverde, wilde de Sovjet-Unie nogmaals een spectaculaire missie uitvoeren. Partijleider Chroesjtsjov zette hoofdontwerper Koroljov daarom onder druk om, ter ere van de 40e verjaardag van de Russische Revolutie, nogmaals een ruimtevaartuig in een baan om de aarde te brengen._NEWLINE_Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Na het succes van Spoetnik 1 stuurde Koroljov zijn afgepeigerde staf op een welverdiende vakantie. Bovendien was het zeer kort dag: men moest binnen een maand een kunstmaan construeren. Dit leek bijna onbegonnen werk. Koroljov vatte het idee op om een hond in een baan om de aarde te brengen, maar ging ervan uit dat zijn collegae de beoogde lanceerdatum (in zijn ogen volstrekt onhaalbaar) zouden verschuiven. Tot zijn stomme verbazing stemden deze hier echter mee in._NEWLINE_Een herhaling van de eerste vlucht voldeed niet maar Object D, dat oorspronkelijk de eerste ruimtevlucht zou maken, werd geplaagd door ontwikkelingsproblemen en was zeker niet gereed voor december. Dit noodzaakte de Russen tot het ontwerpen \xc3\xa9n bouwen van een compleet nieuwe satelliet binnen een maand.\n_START_SECTION_\nEnergietekort\n_START_PARAGRAPH_\nDe vergadering besloot om de satelliet niet van de draagraket te ontkoppelen; Spoetnik 2 bleef aan de laatste trap vastzitten. Hierdoor kon het telemetriesysteem van de raket gegevens overseinen. De vlucht van Spoetnik 1 bewees, dat de raket een acceptabele periode in een omloopbaan bleef alvorens terug te vallen. Zijn Tral-telemetriesysteem vrat echter stroom en de toenmalige batterijen waren beperkt. Een van de voorstellen die op tafel kwamen behelsde het uitschakelen van de telemetrie, zodra de kunstmaan buiten bereik van de Russische grondstations geraakte. Met drie omgebouwde klokken kon men gedurende een kwartier gegevens opvangen van de anderhalf uur die een omloop duurde. Koroljov protesteerde: het voltooien van een omloop nam slechts 88 \xc3\xa0 89 minuten in beslag. Als gevolg daarvan zou het waarnemingsvenster steeds verder naar het oosten verschuiven en op den duur buiten bereik van Russische volgstations raken. Een betere oplossing vond men echter niet. Tral zond in eerste instantie gegevens over de draagraket naar de grond. Na de lancering stuurde het afwisselend gegevens over de gezondheidstoestand van Laika, temperatuurmetingen op twaalf locaties in het ruimtevaartuig, kosmische straling en zonnestraling.\n_START_SECTION_\nInstrumenten\n_START_PARAGRAPH_\nDe wetenschappelijke instrumenten die Spoetnik 2 mee zou voeren waren getest tijdens geofysische raketvluchten. Over een aanwezige camera bestaat controverse. Volgens sommige bronnen zond een in de capsule aangebrachte televisiecamera beelden van Laika over. Deze waren opgebouwd uit 100 beeldlijnen en het grondstation ontving 10 beelden per seconde. Andere bronnen stellen echter, dat dit camerasysteem niet tijdig gereed was voor deze vlucht en beelden van andere honden abusievelijk voor Laika werden aangezien. Verder beschikte Spoetnik 2 over twee spectrofotometers voor onderzoek naar kosmische straling en door de zon uitgestoten ultraviolette en r\xc3\xb6ntgenstraling. Na lancering wierp de kunstmaan zijn neuskegel af, waardoor de meetinstrumenten vrijkwamen.\n_START_SECTION_\nBestaand ontwerp\n_START_PARAGRAPH_\nDe aluminium capsule voor de hond, 80\xc2\xa0cm lang met een diameter van 64\xc2\xa0cm, was afkomstig van de R-2A sondeerraket.\n_START_SECTION_\nKlimaatbeheersing\n_START_PARAGRAPH_\nDe klimaatbeheersing speelde een sleutelrol. Spoetnik 2 gebruikte een aangepaste versie van een beschikbare cabine. De Sovjet-Unie had al 29 ballistische testvluchten met honden uitgevoerd, waarvan een tot 480\xc2\xa0km hoogte. De dieren droegen drukpakken of zaten in afgesloten compartimenten, die de raket op grote hoogte afwierp. Deze raketten braken soms spontaan in stukken door de hoge aerodynamische belasting. Het luchtverversingssysteem bestond uit twee compartimenten met aan weerszijden van de hond KO\xe2\x82\x82-panelen. KO\xe2\x82\x82 reageert met CO\xe2\x82\x82 en waterdamp, waardoor O\xe2\x82\x82 vrijkomt. Kleine ventilators verspreidden het vrijgekomen gas. Om zuurstofvergiftiging te voorkomen schakelde dit systeem zichzelf uit zodra de druk boven de 765 mm Hg steeg. Na zeven dagen zou er voor het beestje geen zuurstof meer zijn. Een aan de bovenzijde aangebrachte ventilator sloeg aan als de cabinetemperatuur de 15\xc2\xb0C overschreed._NEWLINE_Door de enorme tijdsdruk resteerde onvoldoende tijd om alles grondig te testen. Dat bleef niet zonder gevolgen.\n_START_SECTION_\nVoeding en sanitair\n_START_PARAGRAPH_\nOmdat deze vlucht veel langer duurde dan een ballistische vlucht, bezat de kunstmaan een automatisch voedingssysteem, dat op vaste tijdstippen voeding aan de hond verschafte. Spoetnik 2 was niet uitgerust met gescheiden systemen voor vast voedsel en water. In plaats daarvan leverde een tank van 3 liter genoeg voeding voor een week. Die tank bevatte een gelei van rundvet, vleespoeder, poeder van gedroogd brood, agar agar (E 406) en water._NEWLINE_Ontlasting en urine liepen door een nauwsluitende rubberen opvangbeker naar een vergaarbak, gevuld met mos en actieve kool.\n_START_SECTION_\nPassagier\n_START_PARAGRAPH_\nEr waren tien honden beschikbaar voor deze vlucht, waaruit militaire artsen er drie kozen. Moesjka diende als controlehond voor de technische uitrusting, Albina stond reserve en Laika zou het eerste levende wezen in de ruimte worden. Het ongeveer twee jaar oude en zes kilo wegende beestje onderging operaties om sensoren voor hartslag, bloeddruk en ademhaling aan te brengen.\n_START_SECTION_\nVoorbereiding\n_START_PARAGRAPH_\nNa de voorlopige montage en eerste testen in een vacu\xc3\xbcmkamer bleek het vaartuig flink wat te mankeren. Dat kon ook niet anders: slechts drie gedeelten vervaardigde men aan de hand van blauwdrukken. De andere onderdelen van het toestel zette technisch personeel aan de hand van vage schetsten haastig in elkaar, bijgestaan door de technische staf, hopend dat alles goed afliep. Die hoop bleek ijdel. Onmiddellijk nadat de batterijen waren ge\xc3\xafnstalleerd, veroorzaakte de kleinste beweging een vonkenregen. Het monteren ervan geschiedde niet op de juiste manier; bovendien bleken sommige kabels bedekt met metaalfilm. In allerijl corrigeerden de Russen dit._NEWLINE_Op 22 oktober werd de lanceerraket bij Bajkonoer afgeleverd, gevolgd door de losse onderdelen van Spoetnik 2. Op 31 oktober ontving het Centraal Comit\xc3\xa9 de mededeling, dat Spoetnik 2 in de nacht van 1 november op het platform gereed zou staan. Voorbereidingen voor lancering vergden drie dagen, hetgeen inhield dat op 3 of 4 november de lancering plaats kon hebben. Voor alle zekerheid testten de Russen de tijdklok, die gedurende de anderhalf uur durende omloop een kwartier lang de zenders activeerde. En niet ten onrechte. De elektrische circuits werden eenmaal perfect in- en uitgeschakeld, maar daarna functioneerde het systeem niet meer. Het defect werd haastig gelokaliseerd en verholpen. De dag voor lancering plaatste het grondteam Laika in de capsule, die op 3 november om 1.00 uur 's nachts plaatselijke tijd boven op de draagraket werd bevestigd. Voor men het luik definitief sloot kreeg het dier een kusje op de neus en wenste men haar een goede reis.\n_START_SECTION_\nLancering\n_START_PARAGRAPH_\nOp 3 november 1957 koos Spoetnik 2 op een R-7-draagraket het luchtruim. De capsule kwam in een baan met een hoogste punt van 1660\xc2\xa0km, een laagste punt van 212\xc2\xa0km bij een omlooptijd van 103,7 minuten. De omlooptijd week dus aanzienlijk af van het vluchtplan. De inclinatie bedroeg 65,33\xc2\xb0 en de excentriciteit 0,09892. Tijdens de lancering liep de hartslag van Laika op tot 260 slagen per minuut (driemaal zoveel als normaal) en ademde het dier tot viermaal sneller dan gebruikelijk. Vijf \xc3\xa0 tien minuten nadat Spoetnik 2 zijn baan bereikte, daalden de metingen tot normale waarden._NEWLINE_Tijdens de eerste twee omlopen hadden Russische grondstations de grootste moeite om het vaartuig te volgen. De Amerikanen staken zonder het te beseffen de helpende hand toe. De Chinezen vingen theodolietgegevens van het Amerikaanse grondstation in Perth op. Die speelden zij door aan de Sovjets. Toen Spoetnik 2 voor de derde keer overvloog, verliep het contact daardoor aanzienlijk beter. In totaal zond het toestel 150 maal gegevens naar de Aarde.\n_START_SECTION_\nProblemen met thermische controle\n_START_PARAGRAPH_\nDe beslissing om de satelliet niet van de laatste trap te ontkoppelen kan het probleem met de klimaatbeheersing hebben verergerd. De warmte van de zonnestraling en de lichaamswarmte van de hond kon de capsule in onvoldoende mate afvoeren. De beschermende isolatielaag werd bovendien gedeeltelijk afgerukt. Tijdens de derde omloop steeg de cabinetemperatuur naar 43\xc2\xa0\xc2\xb0C. Na vier omwentelingen rond de aarde kwamen geen biomedische gegevens meer binnen. Hoe Laika stierf blijft onduidelijk. Simulaties op de grond wezen er echter op, dat het dier al spoedig na de derde of vierde omloop bezweek aan oververhitting."