b"\n_START_ARTICLE_\nThe Kingston Trio\n_START_SECTION_\nCarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nDave Guard en Bob Shane leerden elkaar kennen toen ze samen op een high school in Honolulu op Hawa\xc3\xaf zaten. Toen zongen ze al op schoolfeestjes en begeleidden zichzelf daarbij op de gitaar. In 1952 ging Dave Guard studeren aan de Stanford-universiteit bij Palo Alto in Californi\xc3\xab en Bob Shane aan het Menlo College circa 5 km verderop. Bob Shane leerde op het Menlo College Nick Reynolds kennen. Na enige tijd gingen ze met z\xe2\x80\x99n drie\xc3\xabn optreden; soms speelden andere vrienden mee. Ze noemden zich Dave Guard and the Calypsonians en het repertoire bestond uit folk en calypsomuziek._NEWLINE_In 1956 keerde Bob Shane terug naar Hawa\xc3\xaf. Guard and Reynolds bleven als amateurs muziek maken. Met Joe Gannon op contrabas en Barbara Bogue als zangeres vormden ze \xe2\x80\x98The Kingston Quartet\xe2\x80\x99, dat af en toe werd uitgebreid met een of meer vrienden. Tijdens een optreden in Redwood City leerden ze de tekstschrijver Frank Werber kennen, die enkele weken later hun manager werd. Joe Gannon, in wie Werber geen vertrouwen had, en Barbara Bogue vertrokken en Guard en Reynolds vroegen Shane om terug te komen uit Hawa\xc3\xaf. Shane deed het, en zo ontstond het Kingston Trio. Guard, Reynolds, Shane en Werber sloten een maatschap. De naam van de groep kwam van Kingston, de hoofdstad van Jamaica. Caribische muziek was een belangrijke inspiratiebron voor het trio, net als folkmuziek. De groep werd vaak een folkgroep genoemd (en kreeg veel kritiek van orthodoxe liefhebbers van dat genre, omdat zijn muziek te \xe2\x80\x98commercieel\xe2\x80\x99 zou zijn), maar in de woorden van Dave Guard: \xe2\x80\x98We are not students of folk music; the basic thing for us is honest and worthwhile songs, that people can pick up and become involved in. Like ancient poetry, songs like that are successful because the audience participates in what the artist is doing.\xe2\x80\x99 De groep had ook andere muziek op zijn repertoire, zoals Seasons in the sun (een Engelse bewerking van Le moribond van Jacques Brel) en It Was a Very Good Year (op het album Goin' Places uit 1961 staat de allereerste versie van dit nummer)._NEWLINE_Bij optredens droeg de groep verticaal gestreepte overhemden met mouwen tot op de ellebogen. Dat was ook de kleding van hun toenmalige publiek, dat vooral uit studenten bestond. Dankzij vele uren repeteren \xe2\x80\x93 ook de gesproken intermezzo\xe2\x80\x99s tussen de liedjes waren voorbereid \xe2\x80\x93 kon het trio een perfecte show neerzetten. Al spoedig werden de drie ook buiten Californi\xc3\xab gevraagd voor optredens. Werber sloot een contract met Capitol Records. In 1958 kwam de eerste langspeelplaat van het Kingston Trio uit. Producer Voyle Gilmore zag bij de opnamen af van het in die tijd bijna verplichte orkest voor de begeleiding, maar huurde alleen een bassist in. Ook bij de optredens haalde het trio regelmatig een bassist erbij._NEWLINE_De platen van het Kingston Trio boekten al snel veel succes, met als hoogtepunt de single Tom Dooley, die in november 1958 de eerste plaats in de Billboard Hot 100 bereikte. Het nummer is een bewerking van een volksliedje uit Wilkes County in North Carolina; Tom Dooley is een verbastering van de naam Tom Dula. Dula was een vroegere soldaat uit het leger van de Confederatie, die in 1868 werd opgehangen wegens moord op zijn verloofde Laura Foster. De zaak deed nogal wat stof opwaaien en er bleven altijd twijfels bestaan over de precieze toedracht van de moord. Het liedje ontstond al toen het proces tegen Dula nog aan de gang was._NEWLINE_Tom Dooley leverde het Kingston Trio in 1959 een Grammy Award voor de \xe2\x80\x98Best Country & Western Recording\xe2\x80\x99 op. Er bestond nog geen Grammy voor de \xe2\x80\x98Best Ethnic or Traditional Folk Recording\xe2\x80\x99, maar die werd in 1960 ingesteld en in dat jaar ook toegekend aan het trio, deze maal voor de lp At Large._NEWLINE_De jaren 1958-1961 waren de topjaren voor de groep. Vooral de lp\xe2\x80\x99s verkochten goed. Soms stonden er meerdere lp\xe2\x80\x99s tegelijk in de top tien van de Billboard Album 200. De groep was vaak op de televisie te zien en had een volle agenda als het ging om optredens. In 1961 verliet Dave Guard echter de groep na onenigheid met de beide andere leden. Hij werd uitgekocht uit de maatschap en in de groep vervangen door John Stewart._NEWLINE_In de jaren 1961-1967 nam de populariteit van de groep langzaam af. Folkmuziek bleef in de belangstelling staan, maar er kwamen nieuwe artiesten op als Peter, Paul and Mary, Joan Baez en de vroege Bob Dylan, die met hun teksten beter aansloten op de idee\xc3\xabn van de opkomende protestgeneratie dan het apolitieke Kingston Trio. De verkoop van de platen liep terug; een overstap van Capitol naar Decca Records haalde weinig uit. In 1967 stopte de groep ermee. John Stewart werd een bekend liedjesschrijver, met als grootste succes Daydream Believer, een nummer 1-hit voor The Monkees._NEWLINE_In 1969 richtte Bob Shane met toestemming van de beide andere leden van de maatschap een New Kingston Trio op. In 1976 mocht hij weer de oude naam Kingston Trio gebruiken. In verschillende samenstellingen bleef deze groep bestaan tot op de huidige dag. Tussen 1988 en 1999 maakte lid van het eerste uur Nick Reynolds weer deel uit van de groep. In 2004 stapte Bob Shane op wegens gezondheidsproblemen. Daarmee verdween het laatste oorspronkelijke lid van de groep. Momenteel bestaat het trio uit George Grove, Bill Zorn en Rick Dougherty._NEWLINE_Op 7 november 1981 traden de ex-leden Dave Guard, Nick Reynolds en John Stewart samen met het Kingston Trio in de toenmalige samenstelling (Bob Shane, Roger Gambill en George Grove) en enkele gastartiesten op in het pretpark Six Flags Magic Mountain bij Los Angeles onder de naam \xe2\x80\x98The Kingston Trio and Friends Reunion\xe2\x80\x99. Plannen om met het trio in de oorspronkelijke samenstelling nog eens een tournee te doen kwamen nooit van de grond._NEWLINE_In 2000 werd de groep opgenomen in de Vocal Group Hall of Fame in Sharon (Pennsylvania). In 2011 ontving de groep een Grammy Lifetime Achievement Award."