b'\n_START_ARTICLE_\n\xc5\xa0ubi\xc4\x87\n_START_SECTION_\nOrigine\n_START_PARAGRAPH_\nVandaag is Bribir een historische plaats in het binnenland van Dalmati\xc3\xab. Het ligt op een afgeplatte heuvel, ongeveer 15 kilometer ten noordwesten van Skradin, vlak bij de oude weg naar Zadar die via Benkovac gaat. Onderaan de steile rotsen van de westelijke kant van de heuvel ligt de bron van de Bribir\xc4\x8dicarivier die door de zeer vruchtbare velden van Bribir-Ostrovica stroomt. De heuvel van Bribir was een ideale plaats om het omliggende gebied te controleren en de controle over alle wegen en toegangen van de zee tot aan het achterland te beheersen._NEWLINE_Tijdens de Romeinse periode had Bribir (toen Varvaria) de status van een municipium en was het het centrum van een van de 14 Liburnische graafschappen. De Byzantijnse keizer Constantijn VII Porphyrogennetos schreef in de 10e eeuw over de Kroaten die zich in de 7e eeuw vestigden in Dalmatia, en hoe ze hun land verdeelden in elf graafschappen. E\xc3\xa9n hiervan was Breberi, dat gecentreerd was op de site van het oude Varvaria. Een "lijn" van heuvels scheidde het van het van het gebied Knin in het noorden, en het grensde aan Skradin in het zuiden. Het werd beheerst door een stam die nobiles, comites of principes Breberienses worden genoemd, prinsen van Breber. Deze Breberienses maakten deel uit van de \xc5\xa0ubi\xc4\x87-stam, een van de twaalf stammen die de Kroatische soevereiniteit vormden in de middeleeuwen en een van zes waaruit een Ban, een landvoogd, werd verkozen.\n_START_SECTION_\nWapen\n_START_PARAGRAPH_\nHet oorspronkelijke wapenschild van deze clan van edelen is een zilveren (argent) vleugel op een rood (keel) schild, met een takje zuurbes. Argent en keel waren de kleuren van de Kroatische stammen die de kant van de pauselijke partij kozen, zoals de heren van Krk (die vroeger het wapen van de Romeinse familie Frangipani voerden), de Gusic, de Morovic en de Hrvatinic. Dit zijn nog steeds de kleuren van Kroati\xc3\xab._NEWLINE_De vleugel van het schild zou afkomstig kunnen zijn van het wapen van de koninklijke kamerheer, waarbij dit standaard was. Het valt trouwens op hoe vaak vleugels voorkomen op Kroatische wapens, zeker in de latere Kroatische heraldiek. Dit kan worden verklaard door de vele familiares van de machtige Zrins die dit deel van het Breberschild in hun wapenschild hebben bewaard.\n_START_SECTION_\nTijdlijn\n_START_PARAGRAPH_\nWanneer leden van deze stam in recente geschiedenisboeken werden vernoemd in relatie tot hun prominente rol in de 13e en 14e eeuw, wordt de achternaam \xc5\xa0ubi\xc4\x87 aan hun toegekend door de historicus zelf. Dit kwam doordat de leden van de stam zichzelf in die tijd niet de \'\xc5\xa0ubi\xc4\x87\' noemden. Tijdens de middeleeuwen droeg iedere Kroatische man vier namen: de naam die hem werd gegeven bij zijn doop, zijn patroniem, de naam van zijn familie (die ook de naam van het dorp waarin hij leefde was) en de naam van zijn stam-verband. Toen het feodalisme werd ge\xc3\xafntroduceerd, bevestigde Koning Bela hun bezit van de naam Breber (in 1251), vooral omdat het toen de gewoonte was genoemd te worden naar een van de belangrijkste leengoederen. De vele personages van de clan die uit de primaire Latijnse teksten voortkwamen kwalificeerden zichzelf als de Breberio; voorafgegaan door hun Christelijke naam en patroniem; maar ze voegden maar zelden hun stam-verband bij hun naam._NEWLINE_Het zegel van Paul I \xc5\xa0ubi\xc4\x87 van Bribir (overleden in 1312), het meest beroemde lid van de clan, heeft de volgende tekst erop: + S(igillum). PAULI BREBERIENSIS BANI TOCIUS SCLAVONIE. Op een ander zegel van dezelfde man staat: PAULUS DE BREBERIO BANUS CROATORUM D(OMI)N(U)S ET BOSNE. Dus in het volks taalgebruik werd de naam Breber gebruikt in plaats van de Breberio; ook de varianten Breberi\xc4\x87, Brebri\xc4\x87, Barbier, Barber en Barberich waren mogelijk. De 19e-eeuwse geleerde Kroatische historici die de eerste geschiedenisboeken schreven, opteerden de naam \xc5\xa0ubi\xc4\x87 om voor het publiek te gebruiken. Dit omdat deze naam, in de vurige nationalistische geest van de tijd, veel geruststellender Slavisch klonk dan Breber._NEWLINE_Gedurende het bestuur van Demetrius Zvonimir (1075-1098), de mythische gouden eeuw van het Koninkrijk Kroati\xc3\xab, werden de hoogste diensten van het gerechtshof postelnik (comes camerarius) en tepizo (comes palatinus) gehouden door Budez en Dominicus. Deze waren beiden \'Brebers\'. Tijdens de 13e en 14e eeuw werden Brebers vaak opgeroepen om de post als graaf in de gebieden van Split, Trogir, Skradin en Omi\xc5\xa1 te dekken. In de documenten is het mogelijk om zes verschillende aftakkingen van de Brebers te onderscheiden. De beroemdste hiervan stamt af van iupanus Miroslaus Brebriensis, filius Bogdanizi (1184). Zijn hierboven al genoemde kleinzoon Paul, bereikte het toppunt van macht dat de Brebers kenden, tegen het einde van de 13e eeuw. Hij was Ban van Kroati\xc3\xab en Dalmati\xc3\xab, zijn heerschappij ging tot in Bosni\xc3\xab en samen met zijn broers had hij ook macht over de kuststeden van Dalmati\xc3\xab. Hij was voorstander van de Paus, en was instrumenteel in het plaatsen van de eerstgeboren koning van Napels, Karel, op de troon van Hongarije en Kroati\xc3\xab. Hij was (verre) familie van de koning van Napels, de koning van Servi\xc3\xab, de Da Camino vorsten van Treviso, en de Tiepolo en Dandalo patrici\xc3\xabrs van Veneti\xc3\xab. Toen hij stierf in 1312, probeerde zijn oudste zoon Mladen de macht over de Kroatische clans te behouden, maar hij was onsuccesvol en verloor beetje bij beetje grond, kastelen en steden.\n_START_SECTION_\nTeloorgang\n_START_PARAGRAPH_\nBuiten de verschillende aftakkingen die ieder hun eigen weg gingen, was er ook nog een groot deel dat zich bleef houden aan de oude houding van de Brebers. Toen in 1324 het burgerschap van Zadar werd toegekend aan de "nobiles domini de Briberio", kwamen er zo\'n 190 leden van de clan naar de inhuldiging. In 1353 staken de Ottomaanse Turken de Dardanellen over en begonnen ze hun invasie van Europa. In de 15e eeuw was Bosni\xc3\xab al een pashalik van waaruit aanvallen werden uitgevoerd op Kroati\xc3\xab-Dalmati\xc3\xab. De feodale leenheren en de clankrijgers hadden geen hoop tegen de Turkse oorlogsmachine en ontmoetten hun lot bij de slag van Krbavsko Polje (1493). Het fort van de Brebers werd langs voren ingenomen door zowel Turkse, Hongaarse en Venetiaanse legers en tegen 1520 bleef er enkel nog een desolate hoop puin over. Het laatste bericht van de comites Breberienses van toen ze nog in hun eeuwenoude vestigingsplaats waren is in het diocesaans synode van Skradin, toen onder het bestuur van bisschop Archangel (1490-1502). Grote delen van de Kroatisch-Dalmatische bevolking verhuisde omwille van de Turkse terreur. Sommigen gingen naar steden bij de kust, andere staken de zee over naar Itali\xc3\xab en vooral de edelen gingen zich vestigen in het noorden van Slavoni\xc3\xab, dat toen nog onder Hongaars-Kroatische kroon stond. Met de verstoring van hun clan-organisatie gingen de verschillende Breberfamilies zich ieder apart vestigen in graafschap Zagreb (Comitatus Zagrebiensis). In de tweede helft van de 16e eeuw bevond \xc3\xa9\xc3\xa9n kern van Brebers zich in Turopolje (Campus Zagrebiensis) waar ze zich aansloten bij de vrije gemeenschap van lagere edelen. Een andere groep vestigde zich in Stubica en andere plaatsen in de Zagorje regio, waaronder de graven Jankovic Bribirsky, die het Horvatska herenhuis bezaten in de 17e eeuw en een van de prominente families bleven tot in de 20e eeuw. Op deze vernoemde plaatsen leven er tot op vandaag nog steeds Breber families.\n_START_SECTION_\nAndere takken\n_START_PARAGRAPH_\nGraaf Martino Zrinski (of Sdrigna), werd geboren in 1462 en was de zoon van graaf Peter II, broer van Nikola III en vader van Nikola IV, diegene waar ook naar wordt verwezen als Nikola de Grote Zrinski van Sziget (Szigetv\xc3\xa1r in het Hongaars)._NEWLINE_Martino Zrinski was het eerste lid van de familie die woonde in Kefalonia, Griekenland. Hij nam daar de nieuwe achternaam Sdrin (of Sdrinia) aan. _NEWLINE_Een andere tak van de Breberclan, die afstamden van Peter die leefde in de 14e eeuw, dankte zijn bestaan aan hun onwrikbare loyaliteit aan Keizer Sigismund, die later Keizer van het Heilig Roomse Rijk werd, in diens strijd om de kroon van Kroati\xc3\xab-Hongarije tegen Ladislaus van Napels. Nikola, Jacob en Johan, nobiles de Breberio, maakten deel uit van deze tak. Jacob werd verkozen tot Viceban. De familie ontvieng ook het kasteel van Perna en al het toebehoren. De familie was toen bekend onder de naam Perenyi (Kroatisch: Peranski; in andere talen o.a.: Peransky, de Per\xc3\xa9n, Pernya) en velen van hen waren magnaten van Hongarije tot in de 20e eeuw. Gabri\xc3\xabl Per\xc3\xa9nyi en de bisschop Frans Per\xc3\xa9nyi stierven in de hoopvolle Slag bij Moh\xc3\xa1cs (29 augustus 1526). Nog een andere tak van de familie die rijk en machtig werd waren de afstammelingen van Ugrinus (gestorven in 1335). Onder de achternaam Meli\xc4\x87, die later veranderde in Melith, verwierven ze uitgestrekte landerijen in Transsylvani\xc3\xab.'