b'\n_START_ARTICLE_\nRudolf van Lotharingen\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nRudolf was de zoon van hertog Ferry IV van Lotharingen en diens echtgenote Elisabeth, dochter van Rooms-Duits koning Albrecht I van Habsburg. In 1329 volgde hij zijn vader op als hertog van Opper-Lotharingen. Omdat hij nog minderjarig was, werd hij tot in 1334 onder het regentschap geplaatst van zijn moeder._NEWLINE_In 1337 weigerde graaf Hendrik IV van Bar, die enkele heerlijkheden bezat die onder de suzereiniteit van Opper-Lotharingen stonden, Rudolf te huldigen. Als tegenreactie verwoestte hij Pont-\xc3\xa0-Mousson en omgeving. In een reeks wraakacties richtte Hendrik ravage aan in het westen van Lotharingen, terwijl Rudolf Barrois aanviel. Enkel de interventie van koning Filips VI van Frankrijk maakte een einde aan de oorlog, omdat Lotharingen en Frankrijk op dat moment nauwe banden hadden. De banden waren zelfs nog sterker geworden nadat de half-Habsburgse Rudolf hertog van Opper-Lotharingen was geworden. _NEWLINE_In 1340 stuurde Rudolf tijdens de beginfase van de Honderdjarige Oorlog hulptroepen naar de Franse koning Filips VI om de belegering van de stad Doornik door koning Eduard III van Engeland op te heffen. Tijdens een korte vrede tussen Engeland en Frankrijk reisde Rudolf naar het Iberisch Schiereiland om koning Alfons XI van Castili\xc3\xab bij te staan bij de Reconquista. Hij streed tegen de Moren in Granada en nam op 3 november 1340 deel aan de Slag bij Gibraltar. _NEWLINE_Na zijn terugkeer naar Frankrijk steunde hij zijn schoonbroer Karel van Blois tegen Jan van Montfort bij de Bretonse Successieoorlog. Daarna vocht hij aan de zijde van de Franse koning Filips VI in augustus 1346 in de Slag bij Cr\xc3\xa9cy. Rudolf sneuvelde bij deze veldslag, net als vele illustere Franse ridders.'