b'\n_START_ARTICLE_\nMexipedium xerophyticum\n_START_SECTION_\nNaamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nSynoniem: Phragmipedium xerophyticum Arenas, Salazar & H\xc3\xa0gsater, 1990, Paphiopedilum xerophyticum (Arenas, Salazar & H\xc3\xa1gsater) V.A. Albert & B\xc3\xb6rge Pett. 1994\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nMexipedium xerophyticum heeft tot 6\xc2\xa0cm lange, groene, elliptische pseudobulben. De bladeren zijn zilvergroen, stijf en smal. De bloeiwijze is vertakte met \xc3\xa9\xc3\xa9n of meerdere tot 5\xc2\xa0cm grote, sneeuwwitte bloemen. De bovenste kelkbladen of petalen zijn sikkelvormig gebogen, de lip heeft de vorm van een pantoffel. De bloem heeft een opvallend roze, schildvormig staminodium.\n_START_SECTION_\nHabitat\n_START_PARAGRAPH_\nMexipedium xerophyticum is een lithofyt, een plant die wortelt op rotsen. Hij is gevonden op kliffen, beschut tegen de zon, op een hoogte van 320 m en dat zowel op kale rotsen als op het detritus in spleten.\n_START_SECTION_\nVoorkomen\n_START_PARAGRAPH_\nMexipedium xerophyticum is endemisch in Mexico. Er zijn voor zover bekend slechts zeven exemplaren in het wild gevonden, op \xc3\xa9\xc3\xa9n locatie in de staat Oaxaca.\n_START_SECTION_\nTaxonomie\n_START_PARAGRAPH_\nMexipedium xerophyticum is de enige soort in zijn geslacht en vormt in zijn eentje de subtribus Mexipediinae en de tribus Mexipedieae. De soort is in 1990 beschreven als Phragmipedium xerophyticum, maar is in 1992 op basis van DNA-analyse in zijn eigen geslacht geplaatst.\n_START_SECTION_\nBedreiging en bescherming\n_START_PARAGRAPH_\nEnkele van de oorspronkelijke exemplaren zijn uitgegraven om plundering te voorkomen en om de plant verder met succes te vermenigvuldigen._NEWLINE_Het geslacht Mexipedium wordt voor wettelijke doeleinden nog steeds beschouwd als niet bestaand en de enige soort wordt ingedeeld bij Phragmipedium, zodat de plant voorkomt op Appendix I van de CITES.'