b'\n_START_ARTICLE_\nJan Juliaan Woltjer\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nJ.J. Woltjer studeerde aanvankelijk theologie en geschiedenis aan de Gemeente Universiteit Amsterdam, maar besloot zich na zijn propedeuse louter op de geschiedenis te richten aan de Rijksuniversiteit Leiden. Daarna was hij werkzaam bij de Koninklijke Bibliotheek. In 1957 werd hij benoemd tot wetenschappelijk medewerker in de vaderlandse geschiedenis te Leiden. Woltjer werd er in 1973 lector en was hoogleraar van 1980 tot 1985. Bij zijn overlijden in 2012 werd hij door zijn collega M.E.H.N. Mout omschreven als voorzien van een "vuur in hem, dat gloeide voor zijn vak: de Nederlandse geschiedenis."\n_START_SECTION_\nAcademisch onderzoek\n_START_PARAGRAPH_\nWoltjers interesses gingen bovenal uit naar de protestantse reformatie in de Nederlanden tijdens de zestiende eeuw. Hij wijdde zijn dissertatie aan Friesland in de hervormingstijd (1962). In 1965 verscheen van zijn hand een boek over de geschiedenis van de Leidse universiteit. Zijn bekendste werken zijn twee studies over de Nederlandse Opstand: Tussen vrijheidsstrijd en burgeroorlog (1994) en Op weg naar tachtig jaar oorlog (2011). Hij bracht vernieuwing in het onderzoeksveld, traditioneel bestudeerd vanuit het top-downperspectief, door vooral het belang van de middengroepen te bestuderen, eerder dan de politieke en economische bovenlagen. Hoewel hij voornamelijk de zestiende eeuw bestudeerde hield hij zich ook bezig met de moderne en hedendaagse geschiedenis, waarover hij het handboek Recent verleden: Nederland in de twintigste eeuw (1992) schreef.'