b'\n_START_ARTICLE_\nJos\xc3\xa9 de San Mart\xc3\xadn\n_START_SECTION_\nLevensloop in het kort\n_START_PARAGRAPH_\nHij verliet Zuid-Amerika op jonge leeftijd en studeerde in Madrid. Hier raakte hij bevriend met de Chileen Bernardo O\'Higgins. In 1789 sloot hij zich aan bij het Spaanse leger om tegen de Fransen te vechten. Hij nam deel aan verschillende veldslagen, waaronder de Slag bij Bail\xc3\xa9n en de Slag bij Albuera. Tijdens deze periode kwam San Mart\xc3\xadn in contact met aanhangers van Zuid-Amerikaanse onafhankelijkheid._NEWLINE_In 1812 zeilde hij naar Buenos Aires vanuit Engeland en bood zijn diensten aan bij de "Verenigde Provincies van het Zuiden" (ruwweg overeenkomend met het huidige Argentini\xc3\xab). Na de Slag bij San Lorenzo in 1813, kreeg hij het commando over het "Leger van het Noorden" en begon plannen te maken om Lima aan te vallen. Volgens dit plan zou eerst een leger bijeen worden gebracht in Cuyo, Chili zou worden bevrijd waarna Lima vanuit de zee zou worden aangevallen._NEWLINE_In 1817 trok hij vanuit Mendoza over de Andes, een onderneming die vergeleken kan worden met de trek over de Alpen door Hannibal en Napoleon. In Chili aangekomen leverde hij slag bij Chacabuco en Maip\xc3\xba (1818). In samenwerking met Bernardo O\'Higgins werd Chili bevrijd._NEWLINE_Lima werd in 1821 veroverd waarna San Mart\xc3\xadn op 12 juli 1821 benoemd werd tot \'Beschermer van Peru\'. Na een onderhoud onder vier ogen met zijn mede-bevrijder Simon Bol\xc3\xadvar bij Guayaqui, Ecuador op 22 juli 1822, legde San Mart\xc3\xadn plotseling het commando over zijn leger neer en trok zich terug uit de politiek en het leger. In 1824 verliet hij Zuid-Amerika om in Frankrijk te gaan wonen. Veel historici hebben zich later afgevraagd wat er tijdens de ontmoeting van 22 juli is besproken maar hierover is nooit een eenduidige mening gekomen._NEWLINE_Sim\xc3\xb3n Bol\xc3\xadvar en San Mart\xc3\xadn worden beschouwd als de belangrijkste Libertadores van Spaans Zuid-Amerika.\n_START_SECTION_\nGeboorte\n_START_PARAGRAPH_\nJos\xc3\xa9 de San Mart\xc3\xadn was de zoon van de Spanjaard Juan de San Mart\xc3\xadn en Gregoria Matorras. Hij was het vijfde en laatste kind geboren op 25 februari, 1778 in Yapey\xc3\xba, een klein stadje in Corrientes, Argentini\xc3\xab._NEWLINE_Vanaf 1774 was zijn vader Luitenant-Gouverneur van Yapey\xc3\xba. In 1781 verhuisde de familie naar Buenos Aires.\n_START_SECTION_\nSpanje\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1784, kreeg zijn vader een andere post, deze keer in Spanje. En zo verhuisde de familie naar Spanje waar San Mart\xc3\xadn vanaf 1785 ging studeren aan het Koninklijk adellijk Seminarie in Madrid. Tijdens zijn studie aan de Seminarie raakte hij bevriend met Bernardo O\'Higgins._NEWLINE_Toen hij 11 was verliet San Mart\xc3\xadn het Koninklijk adellijk Seminarie en sloot zich aan bij het Regiment van Murcia. Hier begon zijn militaire loopbaan.\n_START_SECTION_\nMilitaire loopbaan in Europa\n_START_PARAGRAPH_\nNadat hij zich bij het Regiment van Murcia had aangesloten nam San Mart\xc3\xadn deel aan verschillende campagnes in Afrika, waarbij hij onder andere in Melilla en Oran vocht. In 1797, tegen het eind van de Eerste Coalitieoorlog, vocht hij tegen Frankrijk in de Pyrenee\xc3\xabn en kreeg hij de rang van onderluitenant. In augustus van hetzelfde jaar gaf zijn regiment zich over aan strijdkrachten van het Verenigd Koninkrijk. Kort hierna vocht hij in Zuid-Spanje vooral in C\xc3\xa1diz en Gibraltar met de rang van 2e Luitenant van de Lichte infanterie._NEWLINE_Bij het begin van de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog in 1808 werd San Mart\xc3\xadn adjudant van het Eerste Regiment Voluntarios de Campo Mayor. Na gevechten tegen de Fransen, werd hij benoemd tot kapitein "Van het Bourbonregiment"._NEWLINE_Op 19 juli 1808 versloegen de Spanjaarden de Fransen in de Slag bij Bail\xc3\xa9n. Hierdoor kan het Leger van Andalusi\xc3\xab Madrid aanvallen en innemen. Voor zijn prestaties tijdens de slag werd gedecoreerd met een gouden medaille en gepromoveerd tot luitenant-kolonel._NEWLINE_Tijdens zijn verblijf in Spanje leerde San Mart\xc3\xadn verschillende Creolen kennen en raakte bekend met onafhankelijkheidsbewegingen in Amerika. Jaren later (11 september 1848) vertelde hij in een brief aan Ram\xc3\xb3n Castilla dat na een ontmoeting met andere Amerikanen bij C\xc3\xa1diz ze hoorden van het oproer in Caracas en Buenos Aires en besloten om terug te keren naar hun geboorteland en bij te dragen aan de strijd die zeker zou verhevigen._NEWLINE_Op 16 mei 1811 nam hij deel van de Slag bij Albuera onder bevel van generaal William Beresford. Tijdens de slag ontmoette hij de Schot Lord MacDuff die hem introduceerde bij de Vrijmetselaarsloges die betrokken waren bij complotten voor Zuid-Amerikaanse onafhankelijkheid. San Mart\xc3\xadn verzocht om ontslag uit het Spaanse leger wat toegestaan werd.\n_START_SECTION_\nEngeland\n_START_PARAGRAPH_\nMet de hulp van Lord MacDuff, verkreeg San Mart\xc3\xadn een paspoort naar Engeland waar hij verschillende creolen ontmoette die lid waren van de Logia de los Caballeros Racionales (Loge van de Ridders van de Rede) opgericht door de Venezolaan Francisco de Miranda. Volgens Argentijns geschiedkundige Felipe Pigna werd San Mart\xc3\xadn ge\xc3\xafntroduceerd in het Maitland Plan door leden van de loge opgericht door Miranda en Lord MacDuff._NEWLINE_In 1812 vertrok San Mart\xc3\xadn naar Buenos Aires aan boord van het Britse fregat George Canning.\n_START_SECTION_\nArgentini\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nNa zijn aankomst in Buenos Aires op 9 maart 1812 werd zijn rang van Luitenant Kolonel erkend door het Triumviraat en werd hem de oprichting van het Bereden Regiment Grenadiers (Regimiento de Granaderos a Caballo) toevertrouwd. Dit regiment zou het beste getrainde wapen van de revolutie worden._NEWLINE_Gedurende 1812 richtte San Mart\xc3\xadn zijn training op de moderne oorlogstechnieken die hij ervaren had tijdens zijn dienst in de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Samen met Carlos Mar\xc3\xada de Alvear en Jos\xc3\xa9 Matias Zapiola, richtte hij ook de Logia Lautaro op, eenzelfde soort loge als de onafhankelijke loges uit Londen en C\xc3\xa1diz. In augustus trouwde hij met Mar\xc3\xada de los Remedios de Escalada een jonge vrouw van een van de plaatselijke rijke families._NEWLINE_In oktober 1812 werd in Buenos Aires bekend dat het Noordelijke leger onder leiding van Manuel Belgrano een overwinning had behaald. Onder druk van de Lautaro Loge, hierin ondersteund door San Mart\xc3\xadns strijdkrachten en publieke opinie, trad het Eerste Triumviraat af en werd het Tweede Triumviraat gevormd. De leden waren Juan Jos\xc3\xa9 Paso, Nicol\xc3\xa1s Rodr\xc3\xadguez Pe\xc3\xb1a, and Antonio \xc3\x81lvarez Jonte (Rodr\xc3\xadguez Pe\xc3\xb1a and \xc3\x81lvarez Jonte waren leden van de loge). Deze nieuwe regering versterkte de positie van het leger en besloot Montevideo te belegeren dat gecontroleerd werd door Spaanse loyalisten. Op 17 december 1812, werd San Mart\xc3\xadn gepromoveerd tot kolonel.\n_START_SECTION_\nBegin van zijn militaire loopbaan in Zuid-Amerika\n_START_PARAGRAPH_\nOp 28 januari 1813 werd San Mart\xc3\xadn met zijn Bereden Grenadiers (bestaande uit ongeveer 150 soldaten) uitgezonden om de kust rond de rivier Paran\xc3\xa1 te beschermen tegen een Spaanse vloot (11 schepen onder commando van generaal Jos\xc3\xa9 Zavala). \'s Ochtends 3 februari gingen 250 man aan land en vochten tegen San Mart\xc3\xadn in de Slag van San Lorenzo._NEWLINE_Tijdens het gevecht werd San Mart\xc3\xadns paard gedood en raakten zijn benen onder het dode dier bekneld. Sergeant Juan Bautista Cabral hielp San Mart\xc3\xadn zich te bevrijden uit zijn netelige positie. Ondertussen werd Cabral aangevallen en raakte gewond. Na de slag overleed hij aan zijn opgelopen wonden. San Mart\xc3\xadn werd gepromoveerd tot generaal. Het was zijn eerste militaire onderneming in Zuid-Amerika.\n_START_SECTION_\nLeger van het Noorden\n_START_PARAGRAPH_\nNa de overwinningen van het Leger van het Noorden in de veldslagen bij Tucum\xc3\xa1n en Salta, verloor het leger onder leiding van Manuel Belgrano terrein na de nederlagen bij Vilcapugio (1 oktober) en Ayohuma (14 november) 1813. Het Triumviraat besloot om San Mart\xc3\xadn naar het leger te sturen met een klein infanterie leger en zijn cavalerie regiment._NEWLINE_Nadat hij zich bij het Leger van het Noorden had aangesloten kreeg hij het commando in januari 1814. Belgrano werd zijn onderbevelhebber. San Mart\xc3\xadn trok met het leger naar Tucum\xc3\xa1n en begon het te trainen. Hiertoe stichtte hij een nieuwe militaire school. Kolonel Mart\xc3\xadn Miguel de G\xc3\xbcemes werd gestuurd om de loyalisten uit Peru te bevechten en zo tijd te winnen. Hierop volgde kleine gevechten in Salta en Jujuy. Na het nieuws van de overwinning van Guillermo Brown tegen de loyalistische vloot en de daaropvolgende blokkade van Montevideo, trokken de loyalisten zich terug naar om hun strijdkrachten te verenigen._NEWLINE_In april 1814 kreeg San Mart\xc3\xadn verlof voor de behandeling van een ziekte en vertrok bij naar C\xc3\xb3rdoba._NEWLINE_Onder zijn bevel werd de logica van het Maitlandplan onderstreept. De Koninklijke strijdkrachten uit Boven - Peru (huidig Bolivia) konden redelijk eenvoudig verslagen worden wanneer zij zich in Salta of Jujuy begaven maar als de revolutionaire strijdkrachten zich naar Boven-Peru begaven werden zij zelf even simpel verslagen._NEWLINE_Het Maitlandplan hield kort samengevat in dat eerst het grondgebied van het huidige Argentini\xc3\xab moest worden bevrijd, daarna met hulp van Chileense onafhankelijkheidsstrijders Chili en daarna het huidige Peru en Bolivia.\n_START_SECTION_\nGouverneur van Cuyo\n_START_PARAGRAPH_\nIn C\xc3\xb3rdoba ging San Mart\xc3\xadn verder met de voorbereidingen van zijn plan om Lima - de hoofdstad van Onderkoninkrijk Peru - aan te vallen via Chili. Hiertoe verzocht hij de regering hem te benoemen tot gouverneur van Cuyo. Later zond de voorlopige regering van de Verenigde Provincies van de Rio de la Plata Juan Pueyrred\xc3\xb3n. Deze gaf San Mart\xc3\xadn volledige steun voor zijn plan._NEWLINE_Tijdens zijn voorbereiding voor de oversteek van de Andes hield San Mart\xc3\xadn zich ook met zijn taken als gouverneur bezig. Hij verbeterde een striktere inning van de belastingen, gereglementeerde boerenarbeid, liet de bevolking massaal inenting tegen pokken en stichtte een bibliotheek. Ook organiseerde hij de post door de beveiliging te verbeteren. Ondertussen probeerde hij andere provincies over te halen zich onafhankelijk te verklaren._NEWLINE_Een maand nadat hij gouverneur werd versloegen in Chili de royalisten de opstandelingen onder leiding van Bernardo O\'Higgins. Na de nederlaag vluchtte O\'Higgins de Andes over._NEWLINE_San Mart\xc3\xadn versterkte zijn spionagenetwerk met de zogenaamde Guerra de zapa. (In het Spaans is dit een woordspeling op de uitdrukking Trabajo de zapa wat de betekenis heeft van geheime werkzaamheden met een verborgen doel.)_NEWLINE_Hiertoe zond San Mart\xc3\xadn zijn Aide-de-camp en amateur cartograaf \xc3\x81lvarez Condarco naar Chili om verschillende streken te verkennen, vooral de Chacabuco regio. Een andere maatregel was het verzorgen van valse informatie naar Chili over de mogelijke invasieroutes en spionage over mogelijke aanvallen van de royalisten.\n_START_SECTION_\nLeger van de Andes\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens zijn gouvernement organiseerde hij het leger van Cuyo. Op 8 november 1814 werd het 11e infanteriebataljon opgericht waarvan het Chilicorps onderdeel van was. Dit Chileense corps bestond uit de restanten van het leger dat de Andes over was gevlucht na de nederlaag in de Slag bij Rancagua._NEWLINE_Tegen oktober 1815, na bijdragen van verschillende provincies, bestond het leger uit 1600 infanteriesoldaten, 1000 man cavalerie, 200 man artillerie en 10 kanonnen._NEWLINE_Er waren echter veel problemen zoals de kleine voorraden kruit, ijzer en uniformen. Omdat de bestaande lokale industrie niet groot genoeg was om het leger van de Noorden te bevoorraden loste San Mart\xc3\xadn het probleem om door in Cuyo zelf industrie op te richten._NEWLINE_San Mart\xc3\xadn werd gesteund door het (nationale) Opperste Directie van de Verenigde Provincies van de Rio de la Plata. Verschillende regionale leiders waren sceptisch over de haalbaarheid van een onderneming tegen het Onderkoninkrijk Peru via de Andes en boden geen steun. Toch benoemde Pueyrred\xc3\xb3n op 1 augustus 1816 San Mart\xc3\xadn tot 1e generaal van het tot Leger van de Andes omgedoopte leger._NEWLINE_Aan het einde van de voorbereiding had Leger van de Andes 3 generaals, 28 chefs, 207 officieren, 15 burgerlijke employees, 3778 soldaten, and 1392 hulptroepen (totaal 5423 man), 18 artilleriestukken, 1500 paarden en 9280 muilezels. Dit alles kwam onder het commando van San Mart\xc3\xadn.\n_START_SECTION_\nDe Andes over\n_START_PARAGRAPH_\nIn september 1816, verplaatste San Mart\xc3\xadn zijn Leger van de Andes naar Plumerillo, in het noorden van Mendoza. Hier rondde hij de laatste zaken af om de Andes over te kunnen steken. Het leger werd verdeeld in 2 grote en 4 kleine colonnes waarbij de gekozen route nog geheim bleef._NEWLINE_De eerste grote colonne vertrok 18 januari 1817, met de artillerie naar Chili door Uspallata, onder bevel van generaal Las Heras. 1 februari bereikten ze Las Cuevas (Chili)._NEWLINE_De 2e colonne leidde San Mart\xc3\xadn zelf. Ze vertrokken op 19 januari door de Los Patos pas en bereikten San Andr\xc3\xa9s de T\xc3\xa1rtaro op 8 februari. Hier sloot Las Heras zich bij hem aan en was de eerste fase van de tocht voltooid. Voor de vereniging van de twee grote colonnes hadden ze beiden al slag geleverd. De eerste colonne had de royalisten bevochten in Potrerillos (provincie Mendoza), terwijl de strijdkrachten onder leiding van San Mart\xc3\xadn slag hadden geleverd bij Achupallas en Las Coimas._NEWLINE_De tocht over de Andes duurde eenentwintig dagen. Het was een extreem moeilijke onderneming:_NEWLINE_de temperatuur verschilde boven de 30\xc2\xa0\xc2\xb0C overdag tot \xe2\x88\x9210\xc2\xa0\xc2\xb0C \'s nachts. De hoogte van de Andes was gemiddeld 3000 meter en de paden werden gewoonlijk gebruikt door de lokale bevolking op muilezels en waren door hun smalheid en steilheid weinig geschikt voor de tocht door een heel leger. Ongeveer 300 man (5,5% van het totaal) verloor tijdens de tocht het leven, de meesten door de barre omstandigheden. San Mart\xc3\xadn zelf was verre van gezond en werd het grootste deel van de reis per brancard vervoerd.\n_START_SECTION_\nCampagne in Chili\n_START_PARAGRAPH_\nNa de tocht over de Andes en inval in Chili namen de Spaanse strijdkrachten posities in bij de Mont Cuesta Vieja in voorbereiding op de strijd.\n_START_SECTION_\nSlag bij Chacabuco\n_START_PARAGRAPH_\nOp 10 februari 1817 was het Leger van de Andes in de Aconcagua vallei en omdat de Spanjaarden nog niet volledig hun posities hadden ingenomen liet San Mart\xc3\xadn onmiddellijk voorbereidingen treffen om aan te vallen. Ondanks een zware aanval van artritis nam San Mart\xc3\xadn het bevel. Ziende dat de Spanjaarden in de minderheid waren en het element van verrassing bij hem lag, probeerde hij de slag zo te laten lopen dat de Spanjaarden zich zonder veel bloedvergieten zouden overgeven._NEWLINE_Op 12 februari 1817 begonnen twee divisies de Mont Cuesta Vieja te beklimmen. De linker divisie stond onder bevel van generaal Miguel Soler en zou zich positioneren achter de loyalisten, de rechter divisie onder leiding van O\'Higgins zou volgens plan de voorhoede aanvallen. Ondertussen begonnen patrouilles van het Regiment van Bereden Grenadiers de omgeving te verkennen._NEWLINE_Tegen 10 uur \xc2\xb4s avonds stootten de Grenadiers op de voorhoede van de verraste royalisten. Hun generaal Rafael Maroto had verwacht nog zeker twee dagen te hebben om zijn troepen in positie te brengen en meer troepen aan te laten voeren. De Grenadiers vielen meteen aan en wisten hun tegenstanders op de vlucht te jagen. O\'Higgins verzocht nu om de vluchtende loyalisten te mogen achtervolgen. San Mart\xc3\xadn stemde toe maar gaf aan dat hij beter kon wachten totdat Soler in positie was. Desondanks zette O\'Higgins de achtervolging in, kon de vluchtenden niet vinden, maar kwam wel binnen schietafstand van de hoofdmacht van de loyalisten. Aan deze moeilijke positie kwam een einde toen Soler zijn positie had bereikt en de royalisten in de rug aanviel. Dit bezorgde het Leger van de Andes de overwinning._NEWLINE_Aan Spaanse zijde vielen 600 slachtoffers en werden 500 man krijgsgevangen gemaakt. Ook kwamen veel wapens en artillerie in de handen van de rebellen. De rebellen telden 12 doden en 100 gewonden._NEWLINE_Na zijn overwinning zond San Mart\xc3\xadn een bericht aan de regering:_NEWLINE_"Het Leger van de Andes heeft glorie behaald en kan het volgende rapporteren: In vierentwintig dagen hebben we de campagne voltooid, de tocht over de hoogste bergen van de aarde, de tirannen vernietigd en Chili bevrijd".\n_START_SECTION_\nNasleep van Chacabuco\n_START_PARAGRAPH_\nOp 14 februari trokken San Mart\xc3\xadn en O\'Higgins in triomf Santiago binnen en in een bijeenkomst in de open stadshal werd San Mart\xc3\xadn benoemd tot gouverneur van Chili. San Mart\xc3\xadn trad onmiddellijk af en zo werd O\'Higgins gekozen tot Opperste Directeur van de Staat Chili._NEWLINE_Het Verenigde Leger werd opgericht uit Chileense en Argentijnse soldaten. De Chileense soldaten kwamen onder commando van O\'Higgins, terwijl San Mart\xc3\xadn chefgeneraal werd van het hele Verenigde Leger._NEWLINE_Om gelden te bijeen te zamelen voor een vloot vertrok San Mart\xc3\xadn naar Buenos Aires. Na onderhandeling met Pueyrred\xc3\xb3n vertrok een delegatie naar Londen om schepen te verkrijgen voor een nieuwe vloot in de Stille Oceaan._NEWLINE_Terug in Chili tegen het eind van 1817, stuurde San Mart\xc3\xadn een afvaardiging naar Lima. Onder het voorwendsel een gevangenenruil voor te stellen aan Onderkoning Joaqu\xc3\xadn de la Pezuela van Peru, probeerde de delegatie zo veel mogelijk te weten te komen van de plannen van de loyalisten. Het nieuws waarmee ze terugkwamen was dat een Spaans leger onder Mariano Osorio klaar stond om zeil te zetten naar Zuid-Chili._NEWLINE_Ondanks het succes van de Slag bij Chacabuco en de verovering van Santiago Noord-Chili door de rebellen hadden de royalisten nog sterke steunpunten in Zuid-Chili. De steunpunten werden versterkt door de mannen onder het commando van Osorio. Ook hadden de royalisten zich verbonden met de inheemse Mapuche-indianen.\n_START_SECTION_\nSlag bij Cancha Rayada\n_START_PARAGRAPH_\nOp 19 maart 1818 bezette een royalistische strijdkracht van vijfduizend man onder leiding van Osorio zich bij Talca (Chili). De legermacht van Verenigde Leger was zevenduizend man sterk en nam posities in rond de Cancha Rayada-vlakten._NEWLINE_Generaal Osorio wist dat hij in de minderheid was, zowel qua manschappen en cavalerie, en was hierdoor in begin niet geneigd om een directe confrontatie aan te gaan. Na een suggestie van kolonel Jos\xc3\xa9 Ord\xc3\xb3\xc3\xb1ez werd besloten tot een nachtelijke flank aanval. De verrassingsaanval vond plaats terwijl de soldaten van het Verenigde Leger hun posities nog niet helemaal hadden ingenomen. Het bataljon van O\'Higgins kreeg het leeuwendeel van de aanval te verduren en werd grotendeels op de vlucht gejaagd. San Mart\xc3\xadn probeerde zijn positie te houden maar doordat steeds meer soldaten op de vlucht sloegen moest hij de terugtocht bevelen._NEWLINE_Tijdens de slag hadden de onafhankelijkheidsstrijders 150 man aan gesneuvelden te betreuren, 200 man was krijgsgevangen geraakt en honderden waren gedeserteerd. De loyalisten hadden ondanks hun overwinning eveneens zware verliezen geleden die voor hen ernstiger waren dan voor de rebellen: 200 man gesneuveld, 300 man krijgsgevangen en 600 gedeserteerd._NEWLINE_Na de aanvankelijke wanorde lukte het San Mart\xc3\xadn en zijn onderbevelhebbers om zich te hergroeperen in de buurt van Curic\xc3\xb3. Hun leger bestond uit 3500\xe2\x80\x934000 man.\n_START_SECTION_\nVloot van de Pacific\n_START_PARAGRAPH_\nVanaf de Slag bij Chacabuco had San Mart\xc3\xadn bij de regeringen van Santiago en Buenos Aires aangedrongen op het bouwen van een vloot. Er waren ook pogingen gedaan om in de VS en Engeland schepen te kopen of te huren, maar interne politieke strubbelingen in Argentini\xc3\xab en de blokkade door Spanje hadden het project vertraagd._NEWLINE_Wegens de langgerektheid van Chili en het bergachtige landschap was koloniaal Chili voor interne communicatie en handel afhankelijk van de scheepvaart. Dit had tot gevolg dat er in Chili veel dokken waren en veel zeelui._NEWLINE_Na de slag bij Maipu trok San Mart\xc3\xadn naar Buenos Aires om de vloot nieuw leven in te blazen. Door te dreigen met ontslag kreeg hij van de Argentijnse regering toestemming het project voort te zetten.\n_START_SECTION_\nPeru\n_START_PARAGRAPH_\nOp 20 augustus 1820 zette een vloot van 8 oorlogsschepen en 16 transportschepen zeil naar Peru onder commando van Thomas Cochrane._NEWLINE_De 7e september landde het leger bij Paracas en veroverde Pisco. San Mart\xc3\xadn verklaarde: "Mijn aankondiging is niet die van een veroveraar die een nieuwe slavernij wil cre\xc3\xabren. Ik ben slechts het toevallige instrument van rechtvaardigheid en lotsbestemming. Het resultaat van de overwinning zal Perus hoofdstad haar zonen voor het eerst verenigd zien, vrij om hun regering te kiezen en hun plaats in te nemen onder de naties."\n_START_SECTION_\nCampagne van Peru\n_START_PARAGRAPH_\nIn tegenstelling tot eerdere campagnes waarin San Mart\xc3\xadn de aanval had gekozen, probeerde hij in de campagne van Peru confrontaties te vermijden en zijn doelen via diplomatie te bereiken. Hij probeerde de Peruaanse bevolking tot opstand aan te zetten en de onderkoning van Peru, Joaqu\xc3\xadn de la Pezuela, te bewegen om de onafhankelijkheid toe te staan._NEWLINE_Na de inneming van Pisco zette het leger opnieuw scheep en landde op 26 oktober bij Huacho. Wegens de strategische ligging van Huasco vestigde San Mart\xc3\xadn daar zijn hoofdkwartier._NEWLINE_Terwijl hij daar was hoorde San Mart\xc3\xadn van het uitbreken van een opstand bij Guayaquil onder leiding van de Peruaan Gregorio Escobedo._NEWLINE_Samen met de blokkade door de vloot van Cochrane en overwinningen van andere vrijheidsstrijders verzwakte dit de positie van de royalisten. Pezuela werd op 29 januari afgezet door Jos\xc3\xa9 de la Serna. In reactie hierop gaf San Mart\xc3\xadn een verklaring uit waarin de rechten van de Peruaanse bevolking gewaarborgd werden en ontwierp hij de eerste vlag van Peru._NEWLINE_Hierna marcheerde het leger richting Lima. Nieuwe onderhandelingen met de Spaanse koloniale regering liepen op niets uit omdat Spanje niet verder wilden gaan dan toestaan van afvaardiging naar het Spaanse parlement en voor de vrijheidsstrijders alleen onafhankelijkheid acceptabel was.\n_START_SECTION_\nBeschermer van Peru\n_START_PARAGRAPH_\nOp 12 juli bezette San Mart\xc3\xadn Lima. Hij riep de onafhankelijkheid uit (28 juli 1821) en werd gekozen tot \xe2\x80\x9cBeschermer\xe2\x80\x9d van de jonge natie. In hetzelfde jaar stichtte hij de Nationale Bibliotheek van Peru waaraan hij zijn verzameling boeken gaf._NEWLINE_Nadat Peru\'s parlement bij elkaar was gekomen legde hij het commando neer.\n_START_SECTION_\nOntmoeting in Guayaquil\n_START_PARAGRAPH_\n26 juli 1822 vond de ontmoeting tussen San Mart\xc3\xadn en Simon Bol\xc3\xadvar plaats bij Guayaquil. De details van het overleg zijn nooit bekend geworden waardoor door historici veel is gespeculeerd over wat is besproken. Sommigen denken dat Bol\xc3\xadvars weigering om het commando over de gecombineerde legers te delen een belangrijke rol speelde. Andere theorie\xc3\xabn leggen meer de nadruk op de energie en overtuigingskracht van Bol\xc3\xadvar en San Mart\xc3\xadns wens een confrontatie uit de weg te gaan. Na de ontmoeting trok San Mart\xc3\xadn zich terug uit de politiek en vestigde zich in Mendoza.\n_START_SECTION_\nBallingschap in Europa\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1824, na de dood van zijn vrouw Remedios de Escalada, vertrok San Mart\xc3\xadn met zijn dochter Mercedes naar Europa. Eerst leefde hij korte tijd in Engeland, daarna in Brussel. Hij woonde er met zijn dochter in de Bruidsstraat 9. In aanloop naar de Belgische Revolutie polsten burgemeester Wellens, de graaf van Merode en Alexandre Gendebien discreet of hij bereid zou zijn de militaire leiding van de opstand te nemen. Hij sloeg dit echter af en vertrok in 1829 terug naar zijn vaderland. In Buenos Aires weigerde men hem aan land te laten. Het schip maakte rechtsomkeer, en San Mart\xc3\xadn belandde terug in Brussel. Daar maakte hij de revolutie mee. Na afloop ervan ging hij met zijn dochter naar Frankrijk: eerst naar Parijs en in 1848 naar Boulogne-sur-Mer, waar hij zijn laatste dagen sleet. In deze periode werd hij geplaagd door ziekte en slechte gezondheid. Hij weigerde om deel te nemen aan de verwoestende oorlogen in zijn vaderland en stierf in 1850._NEWLINE_In 1880 werd zijn lichaam overgebracht naar Buenos Aires en herbegraven in de kathedraal van Buenos Aires.'