b'\n_START_ARTICLE_\nMichel Levie\n_START_PARAGRAPH_\nMichel \xc3\x89douard Levie (Binche,  4 oktober 1851 - Sint-Joost-ten-Node, 6 maart 1939) was een Belgisch politicus voor de Katholieke Partij.\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nLevie was twee\xc3\xabntwintig toen hij doctor in de rechten werd aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij had er een leermeester gevonden, Charles P\xc3\xa9rin, die hem gevoelig had gemaakt voor sociale onrechtvaardigheid, terwijl hij ook be\xc3\xafnvloed werd door de geschriften van Mgr. Ketteler.  Hij vestigde zich als advocaat in Charleroi. In 1886 werd hij er arrondissementeel voorzitter van de katholieke partij. In 1890-91 was hij stafhouder aan de balie._NEWLINE_De katholieke congressen  in Luik over de periode 1886-1890 gaven hem bekendheid. Hij verdedigde er de tussenkomst van de overheid in sociale kwesties, tegen anderen die alles aan het priv\xc3\xa9-initiatief en de weldadigheid wilden overlaten. Hij kwam op voor de verplichte verzekering tegen ziekte en ongevallen en voor het organiseren van vakbonden uitsluitend voor arbeiders, in tegenstelling tot degenen die verenigingen naar middeleeuws model (patroons en arbeiders in eenzelfde bond) verdedigden._NEWLINE_In 1886 stichtte hij een Comit\xc3\xa9 van Sociale Werken in Charleroi. Zijn inspanningen waren gebaseerd op en vonden hun rechtvaardiging in de encycliek Rerum Novarum die in 1891 verscheen.  Hij was voortaan in Charleroi betrokken bij de meeste initiatieven van christelijk-sociale werken. Zo stichtte hij een co\xc3\xb6peratieve vennootschap, die het centrum werd van alle gelijkgezinde initiatieven in Charleroi. Hierop volgden een ziekenbond, een maatschappij van sociale woningbouw, een school van de Aalmoezeniers van de Arbeid enz. Dit leverde hem tegenstand op van de socialisten en, binnen de eigen katholieke partij, van de conservatieven._NEWLINE_In de periode 1891-1893 werd Levie een van de sprekers die overal rondtrokken met een christendemocratische boodschap.  Hij werd een van de eerste leden van de Ligue d\xc3\xa9mocratique die door Joris Helleputte werd gesticht en waar hij onder meer Henri Carton de Wiart en Arthur Verhaegen in ontmoette.  Hij ijverde voor algemeen stemrecht, voor evenredige vertegenwoordiging en voor gelijke behandeling van allen met betrekking tot de militaire dienstplicht. Binnen de katholieke partij bleef hij opkomen voor de eenheidspartij, waarbij hij echter een afzonderlijke arbeidersvleugel voorstond._NEWLINE_Na een hyperactieve periode werd Levie door ziekte geveld. Hij verliet de balie en werd medebestuurder met twee van zijn broers van een cementfabriek bij Haine-Saint-Pierre. Deze activiteit liet hem toe om zijn sociale en politieke inzet verder te zetten.\n_START_SECTION_\nPolitieke loopbaan\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1900 werd hij voor het eerst tot volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Charleroi gekozen._NEWLINE_Hij werd lid van de Commissie voor financies en werd rapporteur van heel wat begrotingen van het Ministerie van financies. In 1911 werd hij zelf minister van Financies en bleef dit tot begin 1914. Hij maakte vooral werk van de noodzakelijke evolutie betreffende de inkomstenbelastingen. Voor het eerst kwam er een taks op de motorvoertuigen en op de cinemavertoningen.  De patentbelasting werd afgeschaft en vervangen door een personenbelasting en een vennootschapsbelasting van 4 procent._NEWLINE_Andere initiatieven van hem waren de oprichting van de Postcheck (1912) en van de Nationale Maatschappij voor Goedkopen Woningen, die in februari 1914 in de Kamer werd gestemd, maar door vertraging in de Senaat en door het uitbreken van de oorlog, pas in 1919 van kracht werd._NEWLINE_In 1914 werd hij voorzitter van de Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikte hij deze functie als dekmantel om, in opdracht van de Belgische regering in Le Havre, bijeenkomsten van de secretarissen generaal en van parlementsleden te organiseren._NEWLINE_In 1918 werd hij benoemd tot minister van Staat. Hij bleef verder in het parlement zetelen tot in 1921 en was een groot voorstander van nationale eenheid tussen de drie grote partijen._NEWLINE_In 1919 zat hij de Belgische delegatie voor op de eerste internationale Arbeidsconferentie in Washington. In 1921 zat hij in Gen\xc3\xa8ve de internationale conferentie voor gewijd aan de strijd tegen de slavenhandel van vrouwen en kinderen. Toen hij zeventig werd verliet hij de actieve politiek._NEWLINE_Levie was getrouwd met Marie Hermant en ze hadden elf kinderen. Hij werd de eerste voorzitter van de Bond van de Kroostrijke Gezinnen, de latere Gezinsbond (1921-1929)._NEWLINE_Hij bleef ook nog andere verenigingen en vennootschappen voorzitten. Zo was hij voorzitter van de Assurances G\xc3\xa9n\xc3\xa9rales (AG) en van de  Nationale Deposito- en Consignatiekas. In 1938, 86 geworden, nam hij ontslag als voorzitter van de Buurtspoorwegen.'