b'\n_START_ARTICLE_\nStam (taalkunde)\n_START_SECTION_\nVoorbeeld\n_START_PARAGRAPH_\nHet woord vriendschappen bevat de stam (die hier tevens een simplex is) vriend, waaraan het afleidings-suffix -schap is toegevoegd om een nieuwe stam vriendschap (zo als afleiding een complex) te vormen, waaraan vervolgens het verbuigings-suffix -(p)en is toegevoegd._NEWLINE_In een strikte opvatting van de term \'stam\' wordt het simplex vriend binnen zo\'n afleiding niet als stam, maar als de wortel beschouwd (daarnaast is het een zogeheten vrij morfeem)._NEWLINE_Bij talen met weinig verbuiging, zoals het Engels en het Nederlands, is een \'simplex\' gelijk aan een \'wortel\'. De term \'wortel\' hoeft dan niet apart gehanteerd te worden. Men kan dan naar believen van een simplex of van een stam spreken. In strikte zin kan het onderscheid \'stam\' versus \'simplex\' niettemin aangehouden worden, omdat een stam zelf morfologisch complex kan zijn.\n_START_SECTION_\nOnregelmatige werkwoorden\n_START_PARAGRAPH_\nEen aparte behandeling verdienen de onregelmatige werkwoorden. In het Nederlands zijn dat er zes: hebben, zijn, zullen, kunnen, mogen en willen. Deze worden in de tegenwoordige tijd op een andere manier vervoegd dan regelmatige (sterke werkwoorden of zwakke werkwoorden). Sommige vertonen klinkerwisseling in de stam en soms ontbreekt de uitgang -t, die in de 2e en 3e persoon aan de stam van een regelmatig werkwoord wordt toegevoegd.\n_START_SECTION_\nMeerdere stammen\n_START_PARAGRAPH_\nIn sommige gevallen heeft een woord meer dan \xc3\xa9\xc3\xa9n stam. Dit verschijnsel noemt men stamallomorfie. Een voorbeeld daarvan in het Nederlands zijn stamvormen die verschillen in de lengte van de klinker. Het woord schip kent de stamvormen schip (bijvoorbeeld in schipbreuk) en scheep (bijvoorbeeld in schepen en scheepvaart). Zo ook dag en dagelijks._NEWLINE_Een extremere vorm hiervan is suppletie, wat wil zeggen dat de vorm van de stam niet wordt aangepast, zoals in het hierboven genoemde voorbeeld, maar dat er in de flexie ("het rijtje") totaal afwijkende (suppletieve, aanvullende) stammen worden gebruikt. Een sprekend voorbeeld hiervan in het Nederlands is het werkwoord zijn, waar men de stammen ben, is, was en zij- aantreft.'