b'\n_START_ARTICLE_\nWet van Grassmann\n_START_PARAGRAPH_\nDe wet van Grassmann (die is vernoemd naar zijn voornaamste beschrijver, Hermann Grassmann) is een fonologische dissimilatie die onder andere de ontwikkeling van het Oudgrieks en Sanskriet heeft gekenmerkt. In het algemeen wordt hiermee het verschijnsel dat een geaspireerde medeklinker zijn geaspireerde karakter verliest als de medeklinker in de volgende lettergreep ook geaspireerd is, omwille van de articulatie. Hierdoor ontstaan in veel gevallen schijnbaar moeilijk te leren vormen binnen hetzelfde paradigma, bijvoorbeeld de verschillende vormen van een werkwoord._NEWLINE_In de beschrijvende taalkunde werd de wet van Grasmann al door P\xc4\x81\xe1\xb9\x87ini beschreven voor het Sanskriet.\n_START_SECTION_\nKoin\xc3\xa8\n_START_PARAGRAPH_\nIn het Koin\xc3\xa8 heeft morfologische nivellering plaatsgehad voor wat betreft de alternantie geaspireerd/niet-geaspireerd van labialen en velaren. Zodoende is het effect van de wet van Grassmann hier alleen te zien bij de dentaal t: [ta\xcb\x88k\xca\xb0us] "snel", \xe2\x86\x92 [\xcb\x88t\xca\xb0ass\xc9\x94\xcb\x90n], "sneller". De vorm [\xcb\x88peut\xca\xb0omai] ~ [pun\xcb\x88t\xca\xb0anomai] "te weten komen" (van PIE *b\xca\xb0ewd\xca\xb0) heeft als toekomende tijd [\xcb\x88peusomai], niet: *[p\xca\xb0eusomai].'