b'\n_START_ARTICLE_\nDe origine et situ Germanorum\n_START_PARAGRAPH_\nDe De origine et situ Germanorum (Over de oorsprong en de ligging van de Germanen, meestal afgekort tot Germania) werd omstreeks 98 geschreven door de Romein Publius Cornelius Tacitus en is een etnografische studie over de diversiteit van de Germaanse stammen die buiten het Romeinse Rijk leefden.\n_START_SECTION_\nBronnen\n_START_PARAGRAPH_\nTacitus kon zich niet beroepen op eigen ervaring. Zijn bronnen waren schriftelijke verslagen en andere geschiedschrijvers. Hij noemt met name Julius Caesar als bron; andere bronnen zijn anoniem, maar waarschijnlijk is Plinius de Oudere eveneens geraadpleegd, die een (in die tijd) standaardwerk over het onderwerp schreef, in Germania als officier diende en de beschikking had over een uitgebreid archief van aantekeningen. Bovendien was Tacitus persoonlijk bevriend met diens neef en erfgenaam, Plinius de Jongere._NEWLINE_Het werk van Strabo heeft Tacitus waarschijnlijk niet gelezen.\n_START_SECTION_\nDe Germania in later tijden\n_START_PARAGRAPH_\nDe Germania is slechts uit een manuscript overgeleverd dat in het klooster van Hersfeld werd gevonden en in 1455 naar Itali\xc3\xab werd overgebracht. Het was Enea Silvio Piccolomini, de latere Paus Pius II die het boek als eerste onderzocht en de interesse van Duitse humanisten wekte, zoals Conrad Celtes, Johannes Aventinus en Ulrich von Hutten en de invloed was merkbaar. Onder andere vond de benaming Germanii ingang, een term die tot dan nauwelijks werd gebruikt. Sindsdien maakt het werk deel uit van het Duitse nationale bewustzijn en vormde een belangrijke inspiratiebron voor het Duitse nationalisme en het pangermanisme. Om die reden noemde Arnaldo Momigliano het werk in 1956 "een van de gevaarlijkste boeken ooit geschreven".'