b'\n_START_ARTICLE_\nGeel nagelkruid\n_START_SECTION_\nBotanische beschrijving\n_START_PARAGRAPH_\nUit een korte, dikke wortelstok ontspringt een rechtopstaande, vertakte stengel. De bladeren zijn geveerd, waarbij de onderste stengelbladen een vergroot topblad hebben. De plant heeft vrij grote steunblaadjes._NEWLINE_De langgesteelde, alleenstaande bloem heeft groene kelkbladen en vijf gele, afstaande kroonbladen. Deze laatsten hebben wel een nagel, maar deze is niet heel duidelijk. De kroonbladen zijn ongeveer even lang als de kelkbladen. Van bovenaf gezien wisselen kelk- en kroonbladen elkaar af. De 0,8-1,2 cm grote bloemen zijn rechtopstaand. De plant bloeit van mei tot in september en oktober. Na de bloei zijn de kelkbladen teruggeslagen._NEWLINE_De vruchten hebben duidelijk haakvormig gekromde naalden. Hierdoor blijven ze gemakkelijk in de vacht van dieren haken (of in de kleding van mensen!), waardoor ze over grote afstanden verspreid kunnen worden. Ook komt verspreiding door regenwater voor.\n_START_SECTION_\nEcologie\n_START_PARAGRAPH_\nDe plant komt op het noordelijk halfrond voor in Europa van Zuid-Scandinavi\xc3\xab in het noorden tot aan de kusten van het Middellandse Zeegebied in het zuiden, en van Ierland en Portugal in het westen tot voorbij de Kaukasus en de Oeral en verder Siberi\xc3\xab in. Hiernaast zijn er lokale populaties in Noord-Afrika langs de Middellandse Zee en in Siberi\xc3\xab tot bezuiden de Himalaya._NEWLINE_Ze groeit op neutrale tot basische grond, mits stikstofrijk._NEWLINE_Bestuiving vindt plaats door Hymenoptera-soorten, al kan ook zelfbestuiving optreden. De zaden behouden hun kiemkracht enkele jaren (meer dan \xc3\xa9\xc3\xa9n, maar meestal minder dan vijf jaar).\n_START_SECTION_\nVoedsel\n_START_PARAGRAPH_\nIn de Middeleeuwen werd nagelkruid gebruikt om kruidenwijn uit te brouwen en ook werd het toegevoegd aan bier om te voorkomen dat het zuur zou worden. Tegenwoordig wordt er van de gedroogde plant nog wel thee gemaakt. De bladen kunnen, mits voor de bloei geplukt, worden gebruikt in salades en soepen.\n_START_SECTION_\nOverig\n_START_PARAGRAPH_\nIn de Middeleeuwen werd het "het gezegende kruid" genoemd, een vroegere botanische naam Herba benedicta is hiervan afgeleid. Zo stelt de Ortus Sanitatis uit 1491: "waar de wortel hiervan in een huis bewaard wordt, kan de satan niets uitrichten", en "als een man dit kruid draagt, kan geen giftig beest hem deren".'