b'\n_START_ARTICLE_\nPolitieke geschiedenis van Turkije\n_START_PARAGRAPH_\nDit artikel geeft een overzicht van de politieke geschiedenis van Turkije.\n_START_SECTION_\nVan 1923 tot 1945\n_START_PARAGRAPH_\nDe grondlegger van het moderne Turkije is Mustafa Kemal, beter bekend als Mustafa Kemal Atat\xc3\xbcrk ("Atat\xc3\xbcrk, vader van de Turken"). Deze achternaam werd hem in 1934 officieel toegekend door het Turkse parlement._NEWLINE_Atat\xc3\xbcrk leidde na de Eerste Wereldoorlog het verzet tegen de geallieerde bezetting van Turkije en de grenzen die door de geallieerden waren vastgesteld._NEWLINE_Na het verdrijven van de Grieken uit West-Turkije werden op de Conferentie van Lausanne (1923) nieuwe grenzen vastgesteld: het huidige Turkije. In datzelfde jaar werd het land officieel een republiek, met Atat\xc3\xbcrk als eerste president._NEWLINE_Atat\xc3\xbcrk begon onmiddellijk met hervormingen. Zo voerde hij het Latijnse alfabet in en bracht hij een scheiding van kerk en staat: alle religieuze scholen en rechtbanken werden ontbonden. Ook het dragen van religieuze hoofddeksels (de fez) en sluiers buiten de moskee werd verboden. In 1924 was de islam volgens de grondwet nog de staatsreligie; in 1928 werd dit artikel geschrapt._NEWLINE_Atat\xc3\xbcrk overleed in 1938. Hij werd opgevolgd door zijn naaste medestander Ismet In\xc3\xb6n\xc3\xbc. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef Turkije lange tijd neutraal, hoewel er sterke sentimenten waren voor aansluiting bij Duitsland. Pas in februari 1945 verklaarde het land de oorlog aan Duitsland.\n_START_SECTION_\nVan 1945 tot 1983\n_START_PARAGRAPH_\nNa de Tweede Wereldoorlog kwam Amerikaanse hulp op gang, niet in de laatste plaats vanwege de Sovjet-dreiging. Van de autocratie die Turkije onder Atat\xc3\xbcrk was, ontwikkelde het land zich in democratische richting. Er kwamen nieuwe politieke partijen, maar activiteiten van socialisten en communisten werden onderdrukt. Arbeiders mochten zich organiseren in vakbonden, maar ze kregen pas in 1963 het recht om stakingen te organiseren._NEWLINE_Turkije werd lid van NAVO in 1952_NEWLINE_De verkiezingen van 1950 veroorzaakten een aardverschuiving in het politieke landschap. De Democratische Partij, een afscheiding van de Republikeinse Volkspartij van Atat\xc3\xbcrk, won 54% van de stemmen en ruim 80% van de parlementszetels. De partij had aanvankelijk (economisch) de wind mee, maar aan het eind van de jaren vijftig was daar weinig meer van over. Economisch ging het slecht, tegenstanders van de partij werden onderdrukt, er heerste woningnood en werkloosheid. In 1963 werd Turkije geassocieerd lid van de Europese Economische Gemeenschap, de voorloper van de Europese Unie.\n_START_SECTION_\nVan 1983 tot en met heden\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1983 ontwikkelden zich weer politieke activiteiten. De oude partijleiders mochten zich niet met politiek bemoeien, maar nieuwe partijen werden wel toegestaan._NEWLINE_E\xc3\xa9n nieuwe partij kon op brede steun rekenen: de Moederlandpartij van Turgut \xc3\x96zal, die zich in 1989 tot president liet kiezen. Zijn populariteit daalde echter snel, als gevolg van zijn eigengereide optreden._NEWLINE_Vanaf 1987 mochten de oude partijleiders weer politiek actief zijn en onmiddellijk bleek de populariteit van oud-premier Demirel. Zijn Partij van het Rechte Pad werd bij de verkiezingen in 1991 de grootste politieke partij. In 1993 werd Demirel president en kreeg Turkije voor het eerst een vrouwelijke premier: Tansu \xc3\x87iller._NEWLINE_Sinds de parlementsverkiezingen van november 2002 heeft een nieuwe partij, de islamistische Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP), een absolute meerderheid in het parlement. De AKP noemt zichzelf conservatief-democratisch en presenteert zich als een moderne, pro-EU partij. Onder de huidige leider premier Recep Tayyip Erdo\xc4\x9fan is de AKP gematigd geworden. Bij de verkiezingen van 2007 heeft de AK-partij haar stemmen van 34% naar 47% verhoogd mede dankzij de sterke economische groei.'