b"\n_START_ARTICLE_\nEmmanuelle Riva\n_START_SECTION_\nAfkomst en toneelopleiding\n_START_PARAGRAPH_\nHet beroep van naaister waarvoor de jonge Emmanuelle voorbestemd leek, gaf haar weinig voldoening. Omdat ze heel graag toneelstukken las besloot ze zich aan te sluiten bij een amateurtheatergezelschap. Ze raakte stilletjes aan overtuigd van haar mogelijkheden en ze deed, ondanks de tegenkantingen van haar familie, mee aan de toelatingsproef voor de \xc3\x89cole nationale sup\xc3\xa9rieure des arts et techniques du th\xc3\xa9\xc3\xa2tre (ENSATT) in Parijs. Ze slaagde en kreeg een studiebeurs.\n_START_SECTION_\nDebuut en doorbraak\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1958 werd ze tijdens een opvoering van L'\xc3\x89pouvantail, een toneelstuk van Dominique Rolin, opgemerkt door Alain Resnais, die haar meteen aantrok voor de vrouwelijke hoofdrol in zijn eerste langspeelfilm, de Nouvelle Vague-sleutelfilm Hiroshima mon amour (1959). Op slag werd ze wereldwijd bekend.\n_START_SECTION_\nDe jaren zestig\n_START_PARAGRAPH_\nIn de vroege jaren zestig vertolkte ze stevige rollen in prenten als het concentratiekampdrama Kap\xc3\xb2 (1961), de dramatische komedie L\xc3\xa9on Morin, pr\xc3\xaatre (1961), waarin ze als ongelovige vrouw uitgerekend op een priester (vertolkt door mooie jongen Jean-Paul Belmondo) verliefd werd, en het echtelijk drama Th\xc3\xa9r\xc3\xa8se Desqueyroux (1962)._NEWLINE_Uit die periode vielen nog haar delicate rol van echtgenote van een van verkrachting beschuldigde onderwijzer (vertolkt door Jacques Brel, die hier als acteur debuteerde) in Les Risques du m\xc3\xa9tier (1967) en haar rol in de literaire film La Modification (1970) op.\n_START_SECTION_\nDe jaren zeventig en tachtig\n_START_PARAGRAPH_\nNa die denderende start was ze minder en minder op het grote scherm te zien. Ze werkte voornamelijk nog samen met eigenzinnige en karaktervolle filmregisseurs als Fernando Arrabal, Jean-Pierre Mocky en Marco Bellocchio.\n_START_SECTION_\nDe jaren negentig\n_START_PARAGRAPH_\nVanaf de jaren negentig bouwde ze weer een bescheiden filmcarri\xc3\xa8re op\xc2\xa0: ze speelde opgemerkte bijrollen als moeder, tante of grootmoeder in werk van jonge filmregisseurs. Vermeldenswaardig waren onder meer haar rol van matriarch (een zeldzame hoofdrol) in Loin du Br\xc3\xa9sil (1992) en haar rol als moeder van Juliette Binoche in Trois Couleurs: Bleu (1993).\n_START_SECTION_\nDe jaren 2000: comeback met Amour\n_START_PARAGRAPH_\nMet de film Amour kwam ze in 2012 opnieuw volop in de belangstelling dankzij haar voldragen vertolking van een bejaarde pianodocente die door een herseninfarct getroffen wordt. Gesteund door filmechtgenoot Jean-Louis Trintignant gaat ze moedig door een langdurig en pijnlijk aftakelingsproces en uiteindelijk spreekt ze de wens uit te sterven.\n_START_SECTION_\nAndere activiteiten\n_START_PARAGRAPH_\nNaast haar filmwerk heeft Emmanuelle Riva tussen 1954 en 2001 een vruchtbare carri\xc3\xa8re in de toneelwereld opgebouwd. Toen het minder vlotte in de filmwereld zette ze haar toneelcarri\xc3\xa8re onverminderd verder, ze speelde zowel het klassieke repertoire (Moli\xc3\xa8re, Shakespeare, Marivaux) als moderne auteurs als Nathalie Sarraute en Henry de Montherlant._NEWLINE_Ze publiceerde eveneens drie dichtbundels. Ze werkte ook mee aan verscheidene plaatopnames."