b"\n_START_ARTICLE_\nFred Frith\n_START_PARAGRAPH_\nFred Frith (Heathfield (East Sussex), 17 februari 1949) is een Engelse multi-instrumentalist en componist en wordt beschouwd als een van de belangrijkste musici in de hedendaagse experimentele muziek. Sinds het begin van de jaren zeventig heeft hij in vele groepen gespeeld en aan talloze tijdelijke projecten meegedaan. Hij is op meer dan 400 platen te horen. Frith speelt onder meer gitaar, basgitaar en viool. De laatste jaren componeert hij ook 'serieuze' moderne klassieke muziek. In mei 2008 kreeg hij voor zijn werk in de experimentele muziek de Demetrio Stratos Prize.\n_START_SECTION_\nHet begin\n_START_PARAGRAPH_\nFred Frith werd geboren in een zeer muzikale familie en begon op 5-jarige leeftijd viool te spelen. Later volgde de piano en toen hij dertien was kwam daar de gitaar bij. Hij leerde gitaar spelen met een boek met gitaar-akkoorden. Op school speelde hij in een bandje, dat covers van The Shadows en The Beatles speelde. Frith ontdekte de blues door muzikanten als Alexis Korner en het repertoire van het groepje veranderde in blues-songs. In 1967 had hij zijn eerste optredens in folk-clubs in het noorden van Engeland. Frith ging naar allerlei muziek met gitaren luisteren, maar ook naar allerlei exotische muziek, zoals Indiase en Japanse muziek.\n_START_SECTION_\nPeriode Henry Cow\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1968 ging hij naar Cambridge, waar hij Engelse literatuur studeerde. Hier werden zijn muzikale grenzen verder verlegd door zijn kennismaking met muziek van John Cage en Frank Zappa. In een bluesclub op de campus ontmoette hij dat jaar bovendien mede-student Tim Hodgkinson. Ze improviseerden een halfuurtje, Frith op viool en Hodgkinson op zijn sax, en richtten ter plekke de band Henry Cow op. Deze art-rock-band zou tien jaar bestaan en zes albums opnemen. De groep speelde grensverleggende avant-garde-rock en zou zeer invloedrijk zijn. Frith speelde er gitaar, viool, bas, piano en xylofoon. De band kende in die periode verschillende samenstellingen. Vanaf 1971 maakte drummer Chris Cutler deel uit van de groep. Andere groepsleden waren onder meer Lindsay Cooper, Peter Blegvad en John Greaves. _NEWLINE_De muziek van Henry Cow dwong Fred Frith en zijn mede-muzikanten hun instrumenten op een nieuwe wijze te benaderen. Voor Frith betekende dit, dat hij experimenteerde en de grenzen van zijn gitaarspel verlegde. Dit is te horen op zijn eerste solo-plaat uit 1974, 'Guitar Solos', een plaat die na de release al werd gezien als een landmark-album: innovatief en gewaagd. 'Guitar Solos', opgenomen in vier dagen (zonder overdubbing) trok de aandacht van onder meer Brian Eno. Het leidde tot Friths deelname aan twee Eno-platen: 'Before and After Science' (1977) en 'Music for Films' (1978)._NEWLINE_Tijdens opnames voor het laatste Henry Cow-album ontstond onenigheid over de inhoud van de plaat. Frith en Cutler wilden meer songs, Hodgkinson en Cooper vooral instrumentale composities. Als compromis werd besloten de songs uit te brengen op de plaat 'Hopes and Fears' onder de groepsnaam Art Bears. De instrumentale Henry Cow-opnamen kwamen uit op 'Western Culture'. Henry Cow ging uit elkaar en Frith en Cutler gingen samen verder in de studiogroep Art Bears, dat nog twee albums zou uitbrengen, 'Winter Songs' (1979) en 'The World as It Is Today' (1981). In 1980 kwam Friths tweede solo-album uit, waarmee hij zich bevrijdde van de gestructureerde en georkestreerde muziek van Henry Cow. Hij experimenteerde op deze plaat met onder meer folk en dance.\n_START_SECTION_\nJaren negentig\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1990 maakten Nicolas Humbert en Werner Penzel een documentaire over Fred Frith, 'Step Across the Border', waarin verschillende musici te zien en horen zijn, waaronder Iva Bittova, Tom Cora en John Zorn. De film kreeg verschillende prijzen op filmfestivals en werd in 2000 door critici van Cahiers du Cin\xc3\xa9ma verkozen als een van de honderd belangrijkste films in de film-geschiedenis. _NEWLINE_  _NEWLINE_In 1995 verhuisde Frith naar Stuttgart, waar hij met zijn vrouw Heike Liss, een fotografe, en kinderen woonde. Van 1994 tot 1996 was hij 'composer in residence' aan de L'Ecole Nationale de Musique in Villeurbanne in Frankrijk. In 1997 verhuisde hij naar Amerika, waar hij in 1999 aan Mills College in Oakland les ging geven in compositie, 'contemporary performance' en improvisatie._NEWLINE_In 1997 richtte Frith het experimentele trio Maybe Monday op, met Larry Ochs en koto-speler Miya Masaoka, dat drie platen zou uitbrengen.\n_START_SECTION_\nDe laatste jaren\n_START_PARAGRAPH_\nDoor de jaren heen bleef Frith met enkele leden van Henry Cow contact houden en speelde hij af en toe met ze, vooral met Chris Cutler. Van sommige concertopnamen zijn platen verschenen._NEWLINE_In 2002 richtte Frith zijn eigen platen-label op, Fred Records, dat al verschenen en nog niet verschenen materiaal uitbrengt._NEWLINE_De afgelopen jaren heeft Frith onder meer samengewerkt met Wu Fei, Camel Zekri, Eitetsu Hayashi, Trilok Gurtu, Chris Brown en Evelyn Glennie (met wie hij een plaat maakte, 'The Sugar Factory'). Hij schreef opnieuw muziek voor een choreografie van Amanda Miller. In maart 2008 formeerde Frith Cosa Brava, een experimenteel rock- en improvisatiekwartet met Zeena Parkins (keyboards, accordeon), Carla Kihlstedt (viool), Matthias Bossi (drums) en the Norman Conquest (sound manipulatie).\n_START_SECTION_\nFred Frith in Nederland\n_START_PARAGRAPH_\nFrith heeft met enkele van zijn groepen of in een gelegenheidsproject opgetreden in Nederland, zoals Skeleton Crew, Fred Frith Guitar Quartet en Cosa Brava. In 2003 stond een deel van het Holland Festival in het teken van Fred Frith. Zo trad Naked City met Frith op, voerde Arditti Quartet Friths 'Walking in Circles' uit en werd 'Step Across the Border' vertoond."