b"\n_START_ARTICLE_\nVermiljoenkever\n_START_SECTION_\nNaamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nDe beschrijving en de wetenschappelijke naam werden door Giovanni Antonio Scopoli in Entomologia Carniolica in 1763, als Meloe cinnaberinus, voor het eerst gepubliceerd. Het epitheton cinnaberinus verwijst naar de lichaamskleur en betekent cinnaberkleurig._NEWLINE_Ook de Nederlandse naam van de kever is te danken aan de kleur, die doet denken aan vermiljoen. In andere talen verwijst de naam van de kever ook naar zijn rode kleur, zoals het Duitse scharlachroter plattk\xc3\xa4fer, dat 'scharlakenrode, platte kever' betekent.\n_START_SECTION_\nVerspreiding\n_START_PARAGRAPH_\nDe vermiljoenkever is een Europese soort die voorkomt in landen rond de Balkan en de Middellandse Zee. De kever komt voor in de landen Belgi\xc3\xab, Duitsland, Estland, Finland, Hongarije, Itali\xc3\xab, Letland, Litouwen, Moldavi\xc3\xab, Montenegro, Nederland, Noorwegen, Oekra\xc3\xafne, Oostenrijk, Polen, Roemeni\xc3\xab, Rusland, Sloveni\xc3\xab, Slowakije, Tsjechi\xc3\xab, Wit-Rusland en Zweden. De kever komt niet overal evenveel voor; in Hongarije is de soort algemeen, maar in Itali\xc3\xab is de kever slechts op drie locaties waargenomen._NEWLINE_De kever verspreidt zich noordwaarts en is in 2012 in Nederland waargenomen in de buurt van Eindhoven._NEWLINE_In andere landen is de soort bekend uit het verleden maar wordt daar al lang niet meer aangetroffen. Landen waar de vermiljoenkever vermoedelijk is uitgestorven, zijn Bosni\xc3\xab en Herzegovina, Bulgarije, Kroati\xc3\xab, Servi\xc3\xab en Spanje. De soort wordt door de IUCN beschouwd als gevoelig (Near Threatened of NT)._NEWLINE_De habitat bestaat uit bossen, de favoriete bomen van deze keversoort zijn esdoorn (Acer), eik (Quercus), beuk (Fagus), populier (Populus), es (Fraxinus), wilg (Salix) en iep (Ulmus). Ook in een aantal naaldbomen kan de kever worden aangetroffen, zoals den (Pinus), spar (Picea) en zilverspar (Abies).\n_START_SECTION_\nUiterlijke kenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe vermiljoenkever bereikt een lichaamslengte van ongeveer elf tot vijftien millimeter en wordt hiermee groter dan verwante soorten. De kever is grotendeels rood van kleur, zowel het kopschild of vertex, het halsschild of pronotum en de dekschilden of elytra hebben deze kleur. Het kop- en halsschild zijn iets bruiner van kleur en hebben een korrelig oppervlak. De dekschilden hebben een gladdere bovenzijde met fijne lengtegroeven. Wat direct opvalt, is het sterk afgeplatte lichaam. Dit heeft te maken met de levenswijze van de kever, die een groot deel van zijn leven onder boomschors doorbrengt. Kennelijk hebben ze daarbij een voorkeur voor recent gestorven bomen (staand of liggend). Hun platte lichaam laat toe zich onder de schors te begeven via scheurtjes van circa 1\xc2\xa0mm breed. De antennes zijn duidelijk gesegmenteerd en omdat de segmenten rond zijn, lijken de antennes op een kralensnoer. De antennes hebben altijd elf leden waarvan het eerste deel, dat aan de kop vastzit, het dikst is. De ogen zijn rond van vorm en zwart van kleur._NEWLINE_De onderzijde van het lichaam en de poten zijn donkerbruin van kleur en steken duidelijk af. Mannetjes zijn nauwelijks van vrouwtjes te onderscheiden. Mannetjes hebben echter afwijkende achterpoten. Net als andere kevers eindigen de poten in een gelede voet, de tarsus. De vrouwtjes hebben aan hun achterpoten, net als aan de andere poten, vijf tarsusleden, terwijl de mannetjes er hier vier hebben. Het uiteinde van de tarsus draagt twee haakachtige klauwtjes die dienen om zich aan de ondergrond te hechten._NEWLINE_De volwassen vermiljoenkever kan worden verward met de vuurkevers uit het geslacht Pyrochroa en ook de larve lijkt enigszins op die van vuurkevers. De zwartkopvuurkever is te onderscheiden door de zwarte kopkleur en de roodkopvuurkever heeft net als de eerder genoemde soort duidelijk zaag-achtige antennes in plaats van kraalachtige antenneleden, zoals die van de vermiljoenkever._NEWLINE_De larve is wit van kleur en langwerpig van vorm en duidelijk gesegmenteerd. Zowel aan de rug- als de buikzijde wordt het lichaam beschermd door chitineuze platen. De larve heeft drie paar poten aan de voorzijde en duidelijk zichtbare antennes. De grotere larven zijn ongeveer 26 millimeter lang.\n_START_SECTION_\nLevenswijze\n_START_PARAGRAPH_\nDe kever is carnivoor en jaagt op kleine ongewervelden die als saprofyt van dood hout leven. De kevers kunnen vliegen, ze zijn gevonden in vallen die gemaakt zijn om vliegende insecten te vangen._NEWLINE_De larven kunnen het gehele jaar door gevonden worden omdat het larvestadium meerjarig is. De kevers blijven het gehele jaar onder boomschors, behalve als ze elkaar opzoeken voor de paring in de lente. Ook de larve leeft van kleine ongewervelden die in hout leven, zoals larven van andere soorten kevers. Biologen die de larven van de vermiljoenkever in het laboratorium onderzoeken, voeren de larven met in stukjes gehakt kalfsvlees._NEWLINE_Als de larve zich volledig heeft ontwikkeld, wordt een popkamer gemaakt in het hout, waarin de verpopping plaatsvindt. De popkamer is bedekt met stukjes hout om de pop te beschermen. Gedurende het popstadium is de zich ontwikkelende pop in staat zich heen en weer te wriemelen bij verstoring. De kever kan zijn popstadium in tien dagen voltooien."