b"\n_START_ARTICLE_\nSlag bij Island Number Ten\n_START_SECTION_\nGeografie\n_START_PARAGRAPH_\nIsland Number 10 dankte zijn naam aan het feit dat het eens het 10de eiland in de rivier was ten zuiden van de samenvloeiing met de Ohio. Dit eiland was van oorsprong een grote zandbank met een lengte van 1,6\xc2\xa0km en een breedte van 410 m. Het stak op het hoogste punt 3 m boven de rivier uit._NEWLINE_Belangrijker nog was de ligging van het eiland in de rivier. Island No. 10 lag aan het zuidelijke einde van twee bochten die telkens 180\xc2\xb0 draaiden om 12\xc2\xa0km verder weer in eenzelfde richting te stromen zoals voor het eiland. Deze dubbele bocht, die vandaag de dag nog grotendeels bestaat, is gekend als de New Madrid Bend. Andere namen zijn de Bessie Bend, de Kentucky Bend of gewoon de Madrid Bend._NEWLINE_Het vasteland ten zuiden van het eiland was verbonden met Tiptonville, Tennessee via een weg. Dit was de enige weg naar het eiland richting Tennessee. De rest van de omgeving werd gedomineerd door nat land, moerassen, modderpoelen en meren. Reelfoot Lake was de grootste in de buurt. Bij laagwaterstand lag het noordelijk uiteinde van dit meer nabij Tiptonville. Bij hoge waterstand, zoals in de lente van 1862, vergrootte het meer tot bij de bochten. Het water was niet diep voor individuen. Voor het leger was het echter onmogelijk om er zonder kleerscheuren door te komen. Daarom werd het eiland als onneembaar geacht langs de landzijde. De keerzijde was echter dat de enige weg ook de enige ontsnappings- en bevoorradingsroute was voor het garnizoen op het eiland._NEWLINE_Het landschap langs de zijde van Missouri was hoger van reli\xc3\xabf. De oevers lagen op ongeveer 9 m boven laag water. Bij hoog water lagen eventuele kanonnen op het land niet hoger dan scheepskanonnen._NEWLINE_New Madrid lag aan de noordzijde van de tweede bocht. Deze plaats was berucht om de veelvuldige aardbevingen. De meest krachtige vonden plaats in 1811 en 1812.\n_START_SECTION_\nHet commando van de Zuidelijken\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de eerste jaren van het conflict veranderde de bevelstructuur van de Zuidelijke strijdkrachten in het westen op regelmatige basis. Deze wijzigingen gingen vaak gepaard met verwarring en de grenzen van het commando waren te omschrijven als vaag. Hoewel New Madrid in de staat Missouri lag, een staat die zich niet had afgesplitst van de unie, lag de stad toch in het deel van Missouri dat sympathie\xc3\xabn had voor de Confederatie. Daardoor had het 2de Zuidelijke Departement er zijn invloed. De bevelhebber was generaal-majoor Leonidas Polk. Het belang van de locatie werd onder Polks aandacht gebracht door brigadegeneraal Gideon J. Pillow. Noch Polk, noch Pillow werkten actief mee aan de ontwikkeling van de verdedigingswerken bij de bochten. De legeringenieur kapitein Asa B. Gray werd wel aangesteld door Pillow om de taak tot een goed einde te brengen. Gray werkte hard maar kreeg niet genoeg middelen om de werken af te werken. Op 15 september nam generaal Albert Sidney Johnston het bevel van het 2de Zuidelijke Departement op zich met Polk als tweede bevelhebber. Net zoals zijn voorganger besteedde Johnston niet veel aandacht aan Island No. 10. Na de val van de forten Henry en Donelson werd P.G.T. Beauregard naar het westen gestuurd en verging Polk als tweede bevelhebber. Hij zag wel het belang in van het eiland en gaf onmiddellijk het bevel om Columbus te evacueren en het garnizoen naar het eiland te sturen. . Door zijn slechte gezondheid kon Beauregard echter niet persoonlijk de werken overzien. Toen hij opnieuw beter werd, was Johnston reeds bezig met de voorbereidingen die zouden leiden tot de Slag bij Shiloh en kon Beauregard zich niet meer bezighouden met het eiland. De lokale bevelhebber werd majoor John P. McCown. Hij bleef op post tot de Noordelijken New Madrid hadden ingenomen. Hij werd vervangen door brigadegeneraal William W. Mackall op 31 maart 1862._NEWLINE_De schepen van de Geconfedereerde marine bleef tijdens deze vele veranderingen in handen van vlag officier George N. Hollins. Hij moest samenwerken met de verantwoordelijke van de New Madrid Bend en de bevelhebber van de verdedigingswerken bij New Orleans.\n_START_SECTION_\nHet Commando van de Noordelijken\n_START_PARAGRAPH_\nIn deze periode was de Noordelijke bevelstructuur ook in een periode van voortdurende reorganisatie. Toch zou dit weinig invloed hebben op de strijd rond het eiland. De aanval zou onder het bevel komen te staan van generaal-majoor John Pope. Hij had het bevel over het Army of the Mississippi. Dit leger maakte deel uit van het Departement van de Missouri. Na 11 maart veranderde de naam in het Departement van de Mississippi onder algemeen bevel van generaal-majoor Henry W. Halleck._NEWLINE_De schepen maakten deel uit van de Western Gunboat Flotilla onder leiding van vlag officier Andrew H. Foote. Foote was een marinekapitein maar moest rapporteren aan Halleck omdat de schepen onderdeel waren van het leger.\n_START_SECTION_\nZuidelijke verdedigingswerken\n_START_PARAGRAPH_\nHet beruchte Anaconda Plan van Winfield Scott was ook de Zuidelijken niet ontgaan. De grootste dreiging voor de Zuidelijke staten was tegen de Mississippivallei via een amfibische operatie. Als antwoord hierop werden langs de rivier een reeks van bolwerken opgetrokken. Fort Pillow was zo\xe2\x80\x99n voorbeeld. Dit fort lag op 64\xc2\xa0km ten noorden van Memphis, Tennessee. Ook de grootste verdedigingswerken rond Columbus in Kentucky maakten deel uit van de defensieve gordel rond Island No. 10._NEWLINE_De constructie van de batterijen op en rond het eiland begon in augustus 1861 onder leiding van kapitein Asa B. Gray. De eerste batterij werd aangelegd op ongeveer 2\xc2\xa0km boven het eiland langs de Tennessee zijde en zou bekend worden onder de naam Redan Battery of Battery No. 1. Schepen die de batterij naderden zou voor meer dan 1.5\xc2\xa0km onder rechtstreeks vuur komen te liggen van de kanonnen. De locatie werd echter onbruikbaar bij hoge waterstand. De werken zou door de verwaarlozing van de hogere bevelhebbers maar moeizaam vorderen. Kapitein Gray had een voortduren tekort aan mannen en materieel._NEWLINE_Het belang van de New Madrid Bend werd maar ingezien na de Slag om Fort Henry en de Slag om Fort Donelson in februari 1862. Columbus kon nu via land aangevallen en veroverd worden door de Noordelijken. Om het garnizoen en de uitrusting niet te verliezen gaf Beauregard het bevel om Columbus te evacueren. Op 24 februari kwamen de eerste soldaten van het Columbus-garnizoen aan op het eiland. Twee dagen later arriveerde brigadegeneraal John P. McCown als nieuwe bevelhebber. Hij zette zijn mannen onmiddellijk aan het werk om de posities van het eiland tot Battery No. 1 te versterken._NEWLINE_McCown slaagde erin om het eiland en de omgeving om te toveren in een moeilijk te nemen obstakel voor vijandelijke vloten. In maart waren er 5 batterijen met 24 kanonnen gebouwd op de oevers bij het eiland. Op het eiland zelf stonden er 19 kanonnen in 5 batterijen. Ten westen van het eiland lag de drijvende batterij New Orleans met 9 kanonnen. Ook werden er 2 forten gebouwd in New Madrid. Fort Thompson ten westen van de stad met 14 kanonnen en Fort Bankhead ten oosten met 7 kanonnen._NEWLINE_Ook de Zuidelijke marine verleende steun aan de batterijen. Vlagofficier George N. Hollins had 6 kanonneerboten in de rivier tussen Fort Pillow en Island No. 10. Alle schepen waren ongepantserd.\n_START_SECTION_\nNoordelijke voorbereidingen\n_START_PARAGRAPH_\nOp 23 februari 1862 kreeg generaal-majoor John Pope het bevel over het Army of the Mississippi die zich bij Commerce, Missouri verzamelde. Het was nog de gewoonte om te overwinteren en het betere weer af te wachten in de lente. Toch vertrok Pope met zijn 25.000 soldaten al in maart. Op 3 maart stonden ze voor New Madrid. Op 12 maart arriveerde de zware artillerie om het beleg te beginnen._NEWLINE_De kanonneerboten onder vlagofficier Andrew H. Foote werden nog hersteld na de Slag om Fort Donelson, dus konden ze nog geen ondersteuning bieden aan het beleg van New Madrid. Op 14 maart vertrokken ze eindelijk vanuit Ca\xc3\xafro. Er sloten zich nog 14 mortierschuiten aan bij de vloot elk bewapend met een 13-inch mortier. Deze schuiten stonden onder bevel van kapitein Henry E. Maynadier.\n_START_SECTION_\nHet eerste treffen\n_START_PARAGRAPH_\nPope weigerde zijn soldaten in te zetten voor een frontale aanval op de forten bij New Madrid. Daarom stuurde hij een brigade onder leiding van kolonel Joseph B. Plummer eropuit om Point Pleasant te bezetten. Dit stadje lag op de rechteroever van de rivier vrijwel recht tegenover Island No. 10. De brigade werd aangevallen door Zuidelijke kanonneerboten. Zijn soldaten hadden echter al snel door dat als de kanonneerboten verschenen ze gewoon buiten schootsafstand moesten marcheren. Op 6 maart bezette Plummer Point Pleasant. Hun positie werd de volgende drie dagen door de Zuidelijke boten beschoten. Tijdens die dagen bleef het Zuidelijke garnizoen binnen het fort en bood geen enkele hulp aan vlagofficier Hollins._NEWLINE_De belegeringskanonnen arriveerden op 12 maart. Dit was een nieuwe verrassing voor McCown en Hollins die de wintermars van Pope ook al met lede ogen aanzagen. De rivier werd voor de Zuidelijk ongepantserde boten afgesloten. Ook troepenbewegingen tussen New Madrid en het fort op Island No. 10 was hierdoor onmogelijk gemaakt._NEWLINE_Op 13 maart openden de kanonnen het vuur op de verdedigingslinie van New Madrid. McCown zag in dat zijn soldaten en artillerie geen antwoord te bieden hadden. Daarop besliste hij om zijn troepen in de nacht van de 13de op de 14de terug te trekken uit New Madrid en de twee nabijgelegen forten. Zware regenval voorkwam dat dit manoeuvre gezien werd door de Noordelijken. De kanonnen werden onklaar gemaakt en de teruggetrokken troepen werden verdeeld over de andere Zuidelijke posities. In de vroege morgen van de 14de maart kwamen er twee deserteurs tevoorschijn met de boodschap dat de stad en de twee forten verlaten waren._NEWLINE_Na het verlies van New Madrid werden enkele Zuidelijke eenheden teruggetrokken en werd McCown vervangen door brigadegeneraal William W. Mackall. McCown werd hierna gepromoveerd tot generaal-majoor .\n_START_SECTION_\nDe belegering van het eiland\n_START_PARAGRAPH_\nDe kanonneerboten en mortierschuiten arriveerden voor het eiland op 15 maart. Pope had zijn troepen in New Madrid aan de ene zijde van het eiland. Foote had zijn schepen opgesteld aan de andere zijde van het eiland. Er bestond onenigheid tussen de twee bevelhebbers hoe ze de belegering het beste zouden aanpakken. Pope wilde onmiddellijke actie terwijl Foote opteerde voor een overgave door voortdurende beschietingen vanaf zijn schepen. Foote werd gehinderd in zijn beslissing door de ambigue orders van Halleck die met zijn hoofd bij de opmars langs de Tennessee zat die zou culmineren in de Slag bij Shiloh. Op 17 maart vroeg Pope aan Foote om twee of drie kanonneerboten langs het eiland te sturen zodat hij zijn leger ongehinderd de rivier zou kunnen overzetten. Hiermee zou Pope het eiland volledig isoleren.  Foote antwoordde hierop dat zijn schepen niet onoverwinnelijk waren. Foote werd waarschijnlijk ook be\xc3\xafnvloed door zijn opgelopen wonde bij de Slag om Fort Donelson. Hij had voortdurend pijn en liep met krukken._NEWLINE_De volgende twee weken werd het eiland vanop grote afstand gebombardeerd door de vloot van Foote. Nu en dan dienden de Zuidelijke batterijen de Noordelijke schepen van antwoord. De hoge verwachtingen die Foote van de mortierschuiten had werd niet ingelost._NEWLINE_Nadat Foote de vraag van Pope genegeerd had stelde iemand uit de staf van Pope voor om een kanaal te graven zodat de schepen het eiland konden vermijden. Het kanaal werd afgewerkt in een tijdspanne van twee weken. Het was echter niet diep genoeg om de kanonneerboten te laten passeren. De transportschepen en de bevoorradingsschepen konden echter wel gebruikmaken van het kanaal. Pope was niet meer afhankelijk van communicatie- en bevoorradingslijnen over het land.\n_START_SECTION_\nKanonneerboten varen voorbij de batterijen en het einde van de belegering\n_START_PARAGRAPH_\nPope insisteerde nog steeds om een kanonneerboot langs de andere kant van het fort te krijgen om zijn troepenbewegingen te ondersteunen. Foote riep tweemaal zijn officieren bijeen. Bij de eerste op 20 maart werd er beslist dat het risico te groot was. Na een brief van Halleck riep Foote zijn officieren voor de tweede keer bij elkaar op 29 maart. Commandant Henry Walke, bevelhebber van de USS Carondelet, wilde het risico nemen. Het schip werd versterkt met touw, kettingen en ander los materieel. Langs de zijkant werd een schip met kool en hooi bevestigd. Het geluid van de schoorsteen werd gedempt. Toen de nacht voldoende donker was, zou het schip haar kans wagen._NEWLINE_Om de missie te helpen slagen werd er op 1 april een raid uitgevoerd op Battery No. 1 door de 42nd Illinois Infantry onder leiding van kolonel George W. Roberts. Alle kanonnen werden vernageld. Op 2 april concentreerden de kanonneerboten en de mortierschuiten hun vuur op de drijvende batterij New Orleans. Deze werd hierbij verschillende malen getroffen. De kabels werden kapotgeschoten waardoor de batterij stroomafwaarts wegdreef. Op 4 april was alles klaar om de grootste batterij voorbij te varen. Het was een maanloze nacht met een opkomende donderstorm. De Carondelet werd pas ontdekt toen het net naast Battery No. 2 passeerde. De kanonnen openden het vuur, maar konden het schip niet treffen. Pope wilde nog een tweede kanonneerboot langs de batterij krijgen en zette Foote verder onder druk. Twee nachten later werd de USS Pittsburg eropuit gestuurd. en slaagde er eveneens in om door te breken._NEWLINE_Pope kon de rivier nu oversteken zonder eventuele aanvallen van Zuidelijke kanonneerboten. Op 7 april kwam Pope in beweging. Hij stuurde kanonneerboten om de batterijen bij Watson's Landing te bestoken. Daar zou hij met zijn troepen landen. Toen deze kanonnen tot zwijgen gebracht waren, kon hij zijn oversteek ongestoord uitvoeren._NEWLINE_Enkele uren gingen voorbij voor Mackall de nodige bevelen uitvaardigde. Hij realiseerde zich dat zijn positie onverdedigbaar geworden was. Hij stuurde zijn soldaten via het land naar Tiptonville. De spionnen van Pope hadden echter deze beweging opgemerkt. Pope stuurde soldaten naar Tiptonville. Het leek op een race om de eerste in de stad te zijn. Mackall\xe2\x80\x99s enige hoop was dat de vijandelijke kanonneerboten niets zouden doen. Hij merkte snel dat ze volop aan de actie deelnamen. Pope won de race en Mackall\xe2\x80\x99s leger zat gevangen. Daarop besliste hij van zich over te geven._NEWLINE_Ondertussen had het garnizoen van Island No. 10 zich overgegeven aan vlagofficier Foote en zijn kanonneerboten. De rivier was vrijgemaakt tot aan Fort Pillow."