b'\n_START_ARTICLE_\nFN FAL\n_START_PARAGRAPH_\nDe FAL (Fusil Automatique L\xc3\xa9ger) is een licht automatisch wapen, met een kaliber van 7,62 mm. Het was een van de populairste militaire wapens ter wereld._NEWLINE_Het wapen werd ontworpen in de jaren 1947-\xe2\x80\x9953 door Dieudonne Saive en Ernest Vervier en beproefd in de koude van Alaska en de moerassen van Panama. Het werd vanaf 1953 geproduceerd door het Belgische FN Herstal en in licentie geproduceerd door Artillerie-Inrichtingen, Steyr, DS Arms in het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Afrika, Brazili\xc3\xab, Australi\xc3\xab, Canada, Isra\xc3\xabl, Oostenrijk, Argentini\xc3\xab, Duitsland en India. De FAL werd ook door de Verenigde Staten onderzocht als mogelijk infanteriewapen, maar de voorkeur ging uit naar een Amerikaans ontwerp. Dit groeide uit tot de M14._NEWLINE_Het wapen was een commercieel succes en was na de M16 en de AK-47 een van de bekendste en meest verkochte wapens ter wereld. Het is in ca. 70 landen in gebruik geweest.\n_START_SECTION_\nVoorsteunen\n_START_PARAGRAPH_\nDe FAL-geweren zijn geleverd met en zonder uitklapbare voorsteunen. In Nederland zijn bij de Koninklijke Landmacht de voorsteunen na 1983 van de FAL verwijderd. Voor de Koninklijke Marine en sommige Koninklijke Luchtmacht-eenheden (zoals de LBE eenheden), die de FAL als persoonlijk wapen hadden, waren er wel voorsteunen bevestigd. Ook de Britse variant van de FAL, de L1A1, bestond met en zonder voorsteunen. De schiethoudingen verschilden daarom per legeronderdeel._NEWLINE_Bij de Luchtmacht Beveiligingseenheid (LBE) was er binnen iedere groep ook een FALO. De principes van de FALO zijn nagenoeg gelijk aan die van de FAL, zij het met een dikkere loop, zwaar voorhout en stevige poten, waardoor het beter geschikt is voor gebruik als licht machinegeweer. De FALO heeft dienstgedaan bij het Korps Mariniers en de Koninklijke Luchtmacht als groepsondersteuningswapen,\n_START_SECTION_\nInfrarood\n_START_PARAGRAPH_\nOp het FAL-geweer was in de periode 1973-1976 in het Nederlands Leger een volledig infraroodsysteem ge\xc3\xafmplenteerd. Een IR-schutter had daarvoor een ijzeren kist, waarin een verstraler, IR-kijker, kabels en accu aanwezig waren. De kijker was afgeschermd aan de voorkant om instraling van daglicht te verhinderen. In de kijker zat geen draadkruis, maar een groen verticaal streepje dat als korrel diende. Men kon het systeem actief en passief gebruiken. Bij passief IR wordt alleen de kijker gebruikt zonder de verstraler. Inkomend licht werd door de schutter waargenomen. Voordeel was, dat ontdekking van de schutter onmogelijk was, terwijl in de actieve status de verstraler de plaats van de schutter kon verraden (door IR apparatuur van de vijand). Door deze IR-technologie was men in staat om nauwkeurig doelen te raken bij nacht. Nadeel van de IR-apparatuur was het gewicht, de schadegevoeligheid en het feit dat bij mist of regen het zicht met de infraroodapparatuur slecht was.\n_START_SECTION_\nHelderheidsversterker\n_START_PARAGRAPH_\nLater werd er bij de Nederlandse krijgsmacht een helderheidsversterker ingevoerd voor het schieten bij verminderd zicht. Het principe van de helderheidsversterker (officieel bij de Koninklijke Landmacht bekend als "Beeldversterker, nachtzien, type GK4MC") is gebaseerd op het versterken van het restlicht van bijvoorbeeld maan en sterren.\n_START_SECTION_\nSchutter Lange Afstand\n_START_PARAGRAPH_\nDe Schutter Lange Afstand (SLA) had een telescoop (bij de Koninklijke Landmacht officieel bekend als "Kijker Richt Recht AI62") op de FAL, waarin een onderverdeeld draadkruis te zien was. Door gebruik van telescopische richtmiddelen werd het effectieve nuttige bereik uitgebreid van 500 meter tot 800 meter.'