b'\n_START_ARTICLE_\nPolsstokhoogspringen\n_START_SECTION_\nRegels en materiaal\n_START_PARAGRAPH_\nBij polsstokhoogspringen probeert men met behulp van een flexibele stok zo hoog mogelijk over een dwarslat te springen. Deze lat heeft een lengte van 4,5 meter en is zo geplaatst dat zij bij aanraking naar beneden valt. De beginhoogte van de lat en de daaropvolgende verhogingen per ronde worden door de organisatoren vastgelegd. Atleten worden uitgesloten na drie opeenvolgende mislukte pogingen, op welke hoogte dan ook. De atleet mag bepalen hoe ver achter de insteekbak de lat komt te liggen, tot maximaal 80 centimeter. Een atleet maakt niet alleen een foutsprong wanneer de spring(st)er met zijn/haar lichaam de lat afwerpt, maar ook als de lat valt omdat de polsstok tegen de lat aankomt. Voorts wanneer de atleet zich afzet zonder de lat te overschrijden, na de afzet van greep verandert of de lat met de handen teruglegt. Breekt de stok tijdens het springen dan wordt dit niet beschouwd als een geldige poging. Bij gelijk eindigen zijn er tamelijk ondoorzichtige regels voor het bepalen van de uitslag, zie daarvoor de uitleg bij het hoogspringen. De accommodatie voor polsstokhoogspringen bestaat uit een aanloopbaan die ten minste 45 meter lang (eventueel 40), en 1,22 meter breed dient te zijn. Op het eind van de baan bevindt zich de insteekbak, de sprongstandaards waar de lat op ligt, en de springheuvel die met schuimrubber is opgevuld._NEWLINE_De polsstok heeft in de loop der jaren een ontwikkeling ondergaan. Door de verbeteringen van het gebruikte materiaal zijn de prestaties enorm verbeterd: de eerste polsstokken waren van hout, nadien van bamboe, vervolgens van aluminium en nu van carbon en glasvezel.\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nHistorisch en atletisch hebben polsstokhoogspringen en polsstokverspringen (ook bekend als fierljeppen) veel gemeen. Beide hebben hun oorsprong in de noodzaak die er in gebieden van weilanden met veel sloten was, om makkelijk over deze sloten heen te kunnen springen. Polsstokverspringen heeft zich als sportieve activiteit lokaal ontwikkeld met voornamelijk beoefenaars in Nederland in de provincies Friesland, Groningen, Utrecht en Zuid-Holland. Polsstokhoogspringen heeft zich ontwikkeld op internationaal niveau, is reeds sinds 1812 gekend in Engeland, en maakte in 1857 deel uit van de universiteitskampioenschappen van Cambridge.\n_START_SECTION_\nRecord\n_START_PARAGRAPH_\nHet wereldindoorrecord bij de mannen ligt op 6,16 m, gesprongen door Renaud Lavillenie (Donetsk, 15/02/2014), waarmee deze het 21-jaar oude, onaantastbaar geachte record van Serhij Boebka verbrak (6,15 m). Inclusief Lavillenie en Boebka zijn er slechts negentien andere atleten die de zesmetergrens zijn gepasseerd. Bij de vrouwen heeft Jelena Isinbajeva het wereldrecord in handen met een hoogte van 5,06._NEWLINE_Servee Wijsen ging in 1960 als eerste Nederlander over de viermetergrens, Eltjo Schutter in 1976 over de vijf meter. Het huidige Nederlands record staat sinds 2017 op 5,85 m en is in het bezit van Menno Vloon. Hij behaalde deze hoogte tijdens een outdoorwedstrijd in Zweibr\xc3\xbccken (Duitsland).'