b"\n_START_ARTICLE_\nEuphrosyne (planeto\xc3\xafde)\n_START_SECTION_\nOntdekking en naam\n_START_PARAGRAPH_\nEuphrosyne werd op 1 september 1854 ontdekt door de Amerikaanse sterrenkundige James Ferguson. Het was de eerste keer dat in Noord-Amerika een planeto\xc3\xafde werd ontdekt. Ferguson zou later ook de planeto\xc3\xafden (50) Virginia en (60) Echo ontdekken._NEWLINE_Euphrosyne is genoemd naar Euphrosyne, in de Griekse mythologie een van de drie grati\xc3\xabn en de personificatie van de schoonheid.\n_START_SECTION_\nEigenschappen\n_START_PARAGRAPH_\nEuphrosyne is een C-type planeto\xc3\xafde, met een donker oppervlak dat veel koolstof bevat. Ze heeft een opvallend lage dichtheid, wat waarschijnlijk betekent dat ze een zogenaamde rubble pile is, een klontering van samengevoegde fragmenten. Daarin verschilt ze van andere grote planeto\xc3\xafden in het buitenste deel van de planeto\xc3\xafdengordel, zoals (10) Hygiea, (511) Davida en (704) Interamnia. Euphrosyne draait in ongeveer 5,5 uur om haar as, maar de axiale helling van de planeto\xc3\xafde is onbekend._NEWLINE_Euphrosyne heeft een opvallend sterk hellend baanvlak. In het zonnestelsel zijn maar twee grotere objecten bekend met zo'n grote inclinatie ten opzichte van de ecliptica: planeto\xc3\xafde (2) Pallas en de dwergplaneet Eris. In tegenstelling tot deze twee objecten, die beide hun perihelium in de buurt van een van beide knopen hebben, ligt het perihelium van de baan van Euphrosyne in het noorden. Daardoor is de planeto\xc3\xafde in het noordelijk halfrond bijzonder hoog in de hemel zichtbaar tijdens haar gunstige opposities, maar onzichtbaar vanuit zeer zuidelijke landen als Nieuw-Zeeland of Chili."