b"\n_START_ARTICLE_\nIsolde Ahlgrimm\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nAhlgrimm studeerde piano aan het Conservatorium van Wenen, met als leraars Viktor Ebenstein, Emil von Sauer en Franz Schmidt. Ze werd er later docente klavecimbel, tot in 1984. Ze gaf talrijke meestercursussen in de Verenigde Staten en nam steeds deel aan de Bachfeesten in Leipzig. Van 1958 tot 1962 doceerde ze aan het Mozarteum in Salzburg._NEWLINE_Vanaf 1935 richtte ze haar inspanningen op de authentieke uitvoeringspraktijk en ontwikkelde ze een filosofie hieromtrent die in tegenspraak stond met de zienswijzen van Wanda Landowska en Eta Harich Schneider._NEWLINE_Ahlgrimm gaf de voorkeur aan klavecimbels die volgens de historische bouwwijze waren gemaakt, gebaseerd op de voorbeelden uit de 17de en 18de eeuw. Ze liet zich al in de jaren dertig zo een historisch klavecimbel bouwen door de firma Ammer. Ahlgrimm speelde meestal uit het hoofd en dit tot op hoge leeftijd._NEWLINE_Ze was bevriend met Richard Strauss en die vertrouwde haar de uitvoering op klavecimbel toe tijdens de eerste opvoering van zijn opera Capriccio. Hij componeerde ook nog regelmatig werk dat alleen zij mocht uitvoeren._NEWLINE_Onder haar leerlingen zijn te vermelden: Peter Watchorn (Australi\xc3\xab/USA), Larry Palmer (USA), Hubert B\xc3\xa9dard (Canada/Frankrijk), Bernard Lagac\xc3\xa9 (Canada), Elaine Comparone (USA), P\xc3\xa9n\xc3\xa9lope Kosztolnyik en Zsusza Pertis (Hongrie)._NEWLINE_In 1968, 1971 en 1977 was ze lid van de jury voor de internationale klavecimbelwedstrijden die plaatsvonden in Brugge, in het kader van de Musica Antiqua Festival._NEWLINE_Tijdens haar laatste levensjaren leed ze aan de Ziekte van Parkinson.\n_START_SECTION_\nConcerten\n_START_PARAGRAPH_\nVanaf 1934 leerde ze de oude instrumenten kennen door Erich Fiala, met wie ze in 1938 trouwde en die verzamelaar was van Amativiolen In 1937 kochten ze een pianoforte uit 1790. Op dit instrument speelde ze tijdens de Concerte f\xc3\xbcr Kenner und Liebhaber die ze van toen af in het Palazzo Palffy in Wenen organiseerde. Ze geldt hierin als een voorloper van Nikolaus Harnoncourt. Met hem nam ze in 1955 werken van Bach op: de Sonaten voor Viola da Gamba en basso continuo op, evenals 'Das musikalische Opfer'. In 1956 scheidde ze van Fiala, de collectie werd verkocht en dit betekende het einde van de concerten in het Palffypaleis._NEWLINE_Ze was ook de eerste om in de jaren dertig de Mozartsonaten op een historische Hammerfl\xc3\xbcgel te spelen. Vanaf 1954 maakte ze opnamen van het volledige werk van Johann Sebastian Bach voor klavecimbel, eveneens op een oud instrument."