b"\n_START_ARTICLE_\nShirley Verrett\n_START_SECTION_\nInternationale carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1957 maakte Verrett haar operadebuut in Brittens The Rape of Lucretia. In 1958 debuteerde ze aan de New York City Opera als Irina in Kurt Weills Lost in de Stars. In 1959 maakte ze haar Europese debuut in Keulen in Nabokov's Rasputins Tod. In 1962 ontving ze goede kritieken vanwege haar Carmen in Spoleto, en ze herhaalde de rol aan het Bolsjojtheater in 1963 en aan de New York City Opera in 1964. Verrett verscheen voor het eerst in het Royal Opera House, Covent Garden, in 1966 als Ulrica in Un ballo in maschera._NEWLINE_Ze maakte in 1968 haar debuut aan de Metropolitan Opera, met Carmen, en in 1969 aan het Teatro alla Scala, met Samson et Dalila. Verretts mezzorollen omvatten Cassandra en Didon (Berlioz), Amneris, Eboli, Dalila, Azucena, Leonora in La Favorita, Glucks Orpheus en Rossini's Neocles (L'Assedio di Corinto)._NEWLINE_In de late jaren zeventig begon ze sopraanrollen te doen, waaronder Lady Mac Beth in Verdi's Mac Beth, Selika in L'Africaine, Madame Lidoine in Poulencs Dialogues des Carm\xc3\xa9lites, Tosca, Norma, Leonore (Fidelio), Iphig\xc3\xa9nie, Alceste, M\xc3\xa9d\xc3\xa9e (Cherubini), Desdemona in Verdi's Otello (destijds gezien als een taboedoorbrekende casting) en Aida._NEWLINE_In 1990 zong Verrett Dido in Les Troyens bij de inauguratie van de Opera Bastille in Parijs. In 1994 maakte ze haar debuut aan Broadway in de Tony Award-winnende revival van Rodgers en Hammersteins Carousel aan Lincoln Center's Vivian Beaumont Theater, waarin ze Nettie Fowler speelde._NEWLINE_In 1996 werd Verrett toegevoegd aan de faculteit van de School of Music, Theatre & Dance van de Universiteit van Michigan als zangdocente.\n_START_SECTION_\nAutobiografie\n_START_PARAGRAPH_\nIn 2003 gaf Verrett haar memoires uit, I Never Walked Alone, waarin ze vrijelijk schrijft over het racisme dat ze in de Amerikaanse klassieke-muziekwereld tegenkwam. Toen de dirigent Leopold Stokowski haar uitnodigde om te zingen met de Houston Symphony in de vroege jaren zestig moest hij zijn uitnodiging intrekken toen de orkestleiding een zwarte solist weigerde. Stokowski maakte het later goed door haar een prestigieus aanbod te doen bij het bekendere Philadelphia Orchestra."