b'\n_START_ARTICLE_\nZwevende ritmiek\n_START_SECTION_\nOntwikkeling\n_START_PARAGRAPH_\nDe geschiedenis van de zwevende ritmiek gaat terug tot in het Gregoriaans, waar metrum nog niet gedefinieerd was volgens strakke stramiens. Met de opkomst van de late renaissance en barok werd muziek meer en meer geordend, nam de waarde toe van de puls, en werd het ritme van melodie\xc3\xabn steeds meer aan het metrum verbonden. In de dansmuziek werd de noodzaak van de puls zo groot, dat puls vaak de melodiek overheerste. In de klassieke tijd werd ritmiek onderworpen aan de behoefte tot symmetrische en logische ordening. De komst van de romantiek zorgde ervoor dat er vrijere melodische vormen ontstonden, zoals het rubato in de muziek van Chopin. Tijdens de laatromantiek evolueerde de melodie zich nog verder en worstelde zich steeds meer los van de puls. Een grotere waarde werd toegekend aan de klankschoonheid en harmonie. Bij de Franse impressionisten leidde dat op een gegeven moment tot het (schijnbaar) loslaten van de verticale puls ten faveure van de horizontale melodielijn, in het serialisme werd zelfs vaak de traditionele logische melodiek losgelaten, en verbrokkelde vaak daarmee gepaard gaande ook het ritme als structurerend element. Zo kon zwevende ritmiek een bijna zelfstandige expressievorm worden naast de bekende vaste gepulseerde ritmiek.'