b'\n_START_ARTICLE_\n\xc8\x98tefan Kov\xc3\xa1cs\n_START_SECTION_\nLoopbaan als speler\n_START_PARAGRAPH_\n\xc8\x98tefan Kov\xc3\xa1cs was half Hongaar van geboorte maar verkreeg door grenswisselingen de Roemeense nationaliteit. Voor de Tweede Wereldoorlog speelde hij in de jeugd van verschillende Roemeense clubs. In 1938 kreeg hij een aanbod om te spelen voor het Belgische ROC de Charleroi-Marchienne. In 1939 behaalde hij met zijn team de derde plaats in de competitie (hij speelde geen enkele wedstrijd dat seizoen). In 1941 keerde hij weer terug naar zijn geboortestad om als aanvaller uit te komen voor Ripensia Timi\xc8\x99oara. Daarna stapte hij over naar het gepromoveerde CFR Turnu Severin, gevolgd door Kolozsv\xc3\xa1ri AC. Deze laatste ploeg was v\xc3\xb3\xc3\xb3r en n\xc3\xa1 de Tweede Wereldoorlog CFR Cluj genaamd. Kov\xc3\xa1cs zou de rest van zijn loopbaan als speler uitkomen voor \xc3\xa9\xc3\xa9n van beide grote clubs van Cluj, CFR Cluj en en CSU Cluj. De clubs wisselden echter veelvuldig van naam en zelfs van competitie. Met Kolozsv\xc3\xa1ri AC speelde hij tijdens de oorlog in de Hongaarse competitie en bereikte de derde plaats._NEWLINE_Na de oorlog fuseerde de club met Ferar Cluj, waar ook zijn broer Nicolae Kov\xc3\xa1cs speelde. Zijn laatste seizoen voor de club was in 1947, alvorens hij overstapte naar de lokale rivaal CSU Cluj - dat later weer omgedoopt zou worden in Universitatea Cluj. Met deze club behaalde hij in 1949 de Roemeense bekerfinale. Steaua Boekarest was echter te sterk met 2-1. \xc8\x98tefan Kov\xc3\xa1cs bleef zijn club trouw tot het einde van zijn loopbaan als speler in 1953. In de tussentijd maakte hij met de club een degradatie mee naar de Divizia B gevolgd door een promotie terug naar de hoogste Roemeense divisie Divizia A. Hij speelde 111 wedstrijden op het hoogste Roemeense niveau.\n_START_SECTION_\nLoopbaan als trainer\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens zijn loopbaan als speler werd hij in 1952 al een seizoen aangesteld als speler-coach. Daarna werd hij fulltime coach van de club tot 1959. Toen stapte hij weer over naar zijn oude club en stadsgenoot CFR Cluj. Dit bleef hij tot 1962, toen hij in dienst trad bij de Roemeense voetbalbond als trainer van de jeugd en het nationale B-elftal. In het voorjaar van 1965 werd hij assistent bondscoach naast Ilie Oan\xc4\x83. Ze wisten zich echter niet te kwalificeren voor het EK van 1968, en na een 1-7 thuisnederlaag tegen Zwitserland op 24 mei 1967 kwam er een einde aan zijn betrekking._NEWLINE_De trainer kreeg vervolgens zijn eerste grote club als hoofdcoach in 1967. Met Steaua Boekarest won hij tussen 1969 en 1971 driemaal de nationale beker en eenmaal het landskampioenschap van Roemeni\xc3\xab. Op Europees gebied had hij minder succes. In de Europacup II in het seizoen 1970/1971 kwam hij niet verder dan de laatste zestien. Over twee wedstrijden bleek Steaua Boekarest niet opgewassen tegen PSV. Met ruime cijfers werd de club uit de Roemeense hoofdstad verslagen door het PSV van Kurt Linder met vedette Willy van der Kuijlen.\n_START_SECTION_\nAjax\n_START_PARAGRAPH_\nHierna werd hij door AFC Ajax aangetrokken als opvolger van de legendarische en succesvolle Rinus Michels, die in zijn laatste jaar bij Ajax al de Europacup I won in 1970/71. Zijn manier van coachen en trainen was minder hard dan zijn voorgangers bij de Amsterdamse club en dit konden de spelers van Ajax waarderen. Toch was niet iedereen gecharmeerd van de losse trainingstijl van de Roemeen, clubarts John Rolink diende bijvoorbeeld een motie van wantrouwen in tegen Kov\xc3\xa1cs._NEWLINE_Met Ajax won Kov\xc3\xa1cs ongeveer alles wat er te winnen was. Hij won tweemaal op rij de Europacup I. Het Italiaanse Internazionale werd in het seizoen 1971/1972 verslagen en een jaar later volgde Juventus in 1972/1973. Daarnaast won hij de wereldbeker voor clubteams in 1972 tegen het Argentijnse Independiente. In Europa won hij verder de Supercup in 1973. In eigen land werd Ajax onder leiding van Kov\xc3\xa1cs met sterspeler Johan Cruijff in de gelederen tweemaal het landskampioenschap en eenmaal de beker. Het winnen van het landskampioenschap, de beker, de Europacup I \xc3\xa9n de Europese Supercup is een record dat in Nederland onge\xc3\xabvenaard is._NEWLINE_Na twee seizoenen nam Kov\xc3\xa1cs afscheid en kreeg de trainer, die altijd op de fiets kwam, een Renault 15TL van de selectie. Zowel het bestuur van Ajax als Kov\xc3\xa1cs zelf wilden graag een langere verbintenis aangaan, maar het streng communistische Roemeense bewind stond een langer verblijf in het buitenland niet toe. Hij werd in de zomer van 1973 opgevolgd door de Nederlander George Knobel.\n_START_SECTION_\nBondscoach\n_START_PARAGRAPH_\nNa een korte verplichte periode in dienst van de Roemeense voetbalbond vervolgde Kov\xc3\xa1cs zijn carri\xc3\xa8re als bondscoach van het Franse voetbalelftal. De Roemeense voetbalbond kwam slechts heel moeizaam met toestemming over de brug. Zijn periode aan het roer van de Franse nationale ploeg werd geen succes. Voor zowel het WK 1974 als het EK 1976 wist hij zich niet te kwalificeren met Les Bleus. De Franse minister van jeugd en sport Pierre Mazeaud beloonde Kov\xc3\xa1cs evenwel met de orde van verdienste._NEWLINE_Twee jaar later werd hij voor vier jaar benoemd als coach van het Roemeense voetbalelftal. Hierna werd hij coach van Panathinaikos gevolgd door AS Monaco. Met deze clubs won hij beide eenmaal de nationale beker (in 1982 en 1987). Bij AS Monaco werd Kov\xc3\xa1cs opgevolgd door Ars\xc3\xa8ne Wenger. Minder dan twee weken voor Ajax voor het eerst sinds 1973 weer de Champions League zou winnen in 1995 overleed Stefan Kov\xc3\xa1cs op 74-jarige leeftijd.\n_START_SECTION_\nSpellingswijze\n_START_PARAGRAPH_\nIn het Nederlands heeft men altijd de naam Stefan Kov\xc3\xa1cs aangehouden. Zijn voornaam wordt ook wel gespeld als \xc8\x98tefan. In het Hongaars schrijft men zijn naam als Istv\xc3\xa1n Kov\xc3\xa1cs. In het Roemeens wordt zijn naam ook wel geschreven als \xc8\x98tefan Covaci.'