b'\n_START_ARTICLE_\nBorrelnootje\n_START_PARAGRAPH_\nEen borrelnootje (ook wel cocktail-, knabbel- of partynootje) is een nootje (meestal een pinda) met een krokant laagje eromheen, meestal met een kruidensmaak.\n_START_SECTION_\nHerkomst\n_START_PARAGRAPH_\nHet bedrijf Go & Zoon (later Go-Tan) maakte in de jaren \'50 pinda\'s met een krokant jasje. Dat brachten zij op de markt als "Katjang Shanghai". Dit familiebedrijf had de nootjes vanuit Indonesi\xc3\xab ge\xc3\xafntroduceerd waar nog altijd Katjang Pedis (pinda\'s met kruidenjas) worden gegeten. De nootjes werden door andere bedrijven ge\xc3\xafmiteerd._NEWLINE_In 1961 werd de term borrelnootje al gebruikt voor de macadamianoot._NEWLINE_Als merknaam werd Borrelnootje ge\xc3\xafntroduceerd (in 1971 of eerder) door Calv\xc3\xa9, maar dit bedrijf heeft in 1996 de naam en recept verkocht aan zoutjesfabrikant Duyvis. Alleen Duyvis mag deze nootjes dus verkopen onder de naam \'Borrelnootjes\'. Door een reclamecampagne die direct daarna van start ging, waarin acteur Gerard Cox langs de deuren ging als notenverkoper, werden Duyvis en borrelnoten onlosmakelijk aan elkaar verbonden.\n_START_SECTION_\nBereiding\n_START_PARAGRAPH_\nHet laagje rond het borrelnootje bestaat voor een aanzienlijk deel uit zetmeel. Afhankelijk van het type noot zit de noot vaak los van het omringende laagje. Dit hangt samen met het bereidingsproces van de borrelnoot. Mogelijk treedt het verschijnsel op doordat het deegwaar om het nootje heen rijst, of dat het vocht in het deegwaar verdampt en daardoor in volume afneemt.'