b'\n_START_ARTICLE_\nKeltische knoop\n_START_PARAGRAPH_\nKeltische knopen zijn een vari\xc3\xabteit van (meest eindeloze) knopen en gestileerde grafische voorstellingen van knopen, gebruikt voor versiering, overgenomen door de oude Kelten. Deze knopen zijn het meest bekend voor de versiering van christelijke monumenten en manuscripten zoals het Book of Kells en het Lindisfarne-evangeliarium._NEWLINE_Het gebruik van verwevende patronen werd eerder toegepast in de kunst van het laat-Romeinse Rijk. Knooppatronen verschenen voor het eerst in de 3e en 4e eeuw en kunnen nog gezien worden op Romeinse moza\xc3\xafeken van die tijd. Ontwikkelingen in het artistieke gebruik van de verwevende knooppatronen kunnen gevonden worden in de Byzantijnse architectuur en versieringen van boeken, koptische kunst, Keltische kunst, islamitische kunst, Russische middeleeuwse boekversiering, Ethiopische kunst en de Europese architectuur en boekversiering._NEWLINE_Spiralen, trappatronen en sleutelpatronen zijn dominante motieven in Keltische kunst voor de christelijke invloed op de Kelten, die begon rond het jaar 450. Deze designs vonden hun weg in de vroege christelijke manuscripten en kunstwerken door de toevoeging van afbeeldingen van het leven, zoals dieren, planten en zelfs mensen. In het begin waren de patronen ingewikkelde verwevende koorden, die ook in andere delen van Europa worden gevonden, zoals in Itali\xc3\xab in de 6e eeuw. Een fragment van een evangelieboek, gemaakt in Noord-Brittanni\xc3\xab in de 7e eeuw, dat momenteel  in de bibliotheek van de Kathedraal van Durham is, bevat het vroegste voorbeeld van een echt knooppatroon op de Keltische manier.'