b'\n_START_ARTICLE_\nPianoconcert nr. 3 (Prokofjev)\n_START_SECTION_\nHet concert\n_START_PARAGRAPH_\nHet eerste deel (C majeur) opent met een andante klarinetsolo; een lange, lyrische melodie die uiteindelijk door het gehele orkest wordt overgenomen en uitgebreid. De allegro inval van de piano breekt de sfeer onverwachts in een uitbundige, harmonische vlaag. Piano en orkest gaan op in een dialoog. Een groots andante terugkeer naar het eerste thema doet zich aan, waarna het Andante - Allegro wordt afgesloten in een spannend virtuoos allegro._NEWLINE_Het tweede deel (e mineur) bestaat uit een thema met vijf variaties en laat een lichtelijk sarcastisch stukje humor zien. Het hoofdthema wordt neergezet door het orkest met een haastige gavotte. De eerste variatie is een brede herhaling van de piano beginnend met een lange triller gevold door een glissando-achtig loopje op de piano. De tweede variatie wordt gespeeld door het orkest in een galloperende passage waar de piano enige spanning veroorzaakt met lange loopjes over het klavier. De derde variaties is een zwaar syncopisch omgevormde versie van het hoofdthema met een jazz-achtig vleugje eroverheen. Het vierde thema, - waarschijnlijk het bekendst -, is een griezeling, spokende adaptie van het thema waar een sinistere dialoog wordt gevoerd tussen de piano en het orkest. Een koel motief van dalende tertsen voor de piano voegt een buitenaards sfeertje toe. De vijfde variatie is een allegro voor solist en orkest beginnend in een stralende majeur sleutel, maar die moduleert als het hoofdthema om de hoek komt kijken. In het coda wordt het hoofdthema in haar originele vorm gespeeld. In een kort andante krijgt de piano het laatste woord met een laag e-mineurakkoord._NEWLINE_Het derde deel (C majeur) werd door Prokofjev zelf beschreven als een "ruzie" tussen de solist en het orkest. Het Allegro, ma non troppo opent in a mineur met het hoofdthema gespeeld door de fagotten en pizzicato spelende strijkers plots gestoord door de pianist die een contrasterend thema speelt. De interactie laait op met een kleine versnelling voordat een tweede thema door de blazers wordt gespeeld. De piano geeft een sarcastisch antwoord, waarna de rust wordt opgebouwd tot een climax voor de pianist en strijkers. Deze ebt weg in het coda. Het meest virtuoze deel van het concert doet zich aan met een allegro terugkeer van het hoofdthema met de fagotten, maar in e mineur. De pianist gaat als een kabbelend beekje over het klavier heen. De piano komt terug met een D-majeurpassage en gaat over in een bitonale passage tegenover de in G majeur spelende strijkers. De coda explodeert in een muzikale strijk tussen de solist en het orkest met knallende geclusterde pianoakkoorden. Het Allegro, ma non troppo gaat weer over in C majeur om te eindigen in een florend fortissimo.'