b"\n_START_ARTICLE_\nSuzy Delair\n_START_SECTION_\nAfkomst en eerste stappen in de toneel-, film- en vari\xc3\xa9t\xc3\xa9wereld\n_START_PARAGRAPH_\nSuzy Delair was van bescheiden afkomst. Haar ouders wensten dat ze vroedvrouw zou worden maar al heel vroeg werd Delair aangetrokken door de wereld van het theater. In een Parijs atelier werd ze eerst opgeleid tot hoedenverkoopster. Daarna begon ze als prille adolescente figurantenrolletjes te spelen in de film en in het theater. Het was echter in de wereld van het vari\xc3\xa9t\xc3\xa9 dat ze haar eerste succes kende. Ze trad op als zangeres in een aantal bekende Parijse zalen zoals Bobino. Haar eerste plaat nam ze op in 1943.\n_START_SECTION_\nJaren veertig: ontmoeting met Henri-Georges Clouzot en doorbraak als filmactrice\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1947 brak ze door met het liedje Avec son tra-la-la dat ze zong in de film Quai des Orf\xc3\xa8vres. Pas tien jaar later maakte Frankrijk kennis met haar filmacteertalent. Scenarist Henri-Georges Clouzot, de man die haar filmcarri\xc3\xa8re uit de startblokken deed schieten, raakte in de ban van haar zangtalent. In de thriller Le Dernier des six (1941), gebaseerd op een roman van Stanislas-Andr\xc3\xa9 Steeman, bedacht hij haar met de rol van Mila-Malou, de bij de pinken zijnde vriendin van commissaris Pierre Fresnay. Clouzot en Delair begonnen een zes jaar durende relatie. Wanneer Clouzot interesse kreeg in zelf films regisseren schonk hij haar opnieuw de rol van Mila-Malou in L'assassin habite au 21 (1942), opnieuw naar een roman van Steeman en opnieuw aan de zijde van Fresnay. Delair speelde ook de vrouwelijke hoofdrol als manipulerende cabaretzangeres in de politiefilm Quai des Orf\xc3\xa8vres (1947), wellicht haar beste film. Hier vormde ze een filmduo met Louis Jouvet, de beroemde toneelregisseur met wie ze ook de affiche deelde in de vlak daarvoor verschenen komedie Copie conforme (1947). Ook in de komedie Lady Paname (1950), de enige film geregisseerd door scenarist Henri Jeanson, verscheen ze aan Jouvets zijde als een talentrijke zangeres die opgang maakte in het Parijs van de jaren twintig.\n_START_SECTION_\nLaatste films\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1951 vertolkte ze de vrouwelijke hoofdrol al cabaretzangeres naast Laurel en Hardy in de komedie Atoll K (L\xc3\xa9o Joannon). Het was het laatste gezamenlijke filmoptreden van het komische duo._NEWLINE_Twee andere vermeldenswaardige films waren het op de roman L'Assommoir van \xc3\x89mile Zola gebaseerd naturalistisch drama Gervaise (1956) waarin ze de verraderlijke en gemene rivale van het hoofdpersonage Gervaise speelde. Luchino Visconti gaf haar een bijrol in het misdaaddrama Rocco e i suoi fratelli (1960)._NEWLINE_Na een lange afwezigheid op het filmscherm speelde ze in 1973 haar laatste belangwekkende rol als de jaloerse tandarts-echtgenote van Louis de Fun\xc3\xa8s in de komedie Les Aventures de Rabbi Jacob (G\xc3\xa9rard Oury). De film oogstte een overweldigend succes en was de grootste kaskraker in Frankrijk dat jaar. In 1975 kwam er een einde aan haar filmactiviteit.\n_START_SECTION_\nZangeres\n_START_PARAGRAPH_\nTussendoor nam ze geregeld deel aan operette-uitvoeringen waarvan La Vie parisienne van Jacques Offenbach de bekendste was. Ze bleef eveneens aandacht besteden aan haar zangcarri\xc3\xa8re. Haar discografie strekt zich over meer dan dertig jaar uit. Ze ontving de Grand Prix du disque voor Suzy Delair chante Offenbach en voor Trois valses, de Weense operette van Oscar Straus.\n_START_SECTION_\nTelevisie en toneel\n_START_PARAGRAPH_\nSuzy Delair heeft ook een bescheiden televisie- en toneelcarri\xc3\xa8re gehad."