b'\n_START_ARTICLE_\nHerman Heijenbrock\n_START_SECTION_\nOpleiding\n_START_PARAGRAPH_\nNa zijn opleiding aan de tekenacademie in Rotterdam, legde hij in de eerste decennia van de 20e eeuw in vele Europese landen de ontwikkeling van de zware industrie vast, daartoe mede in staat gesteld door zijn \xe2\x80\x93 gelukkige \xe2\x80\x93 huwelijk met een gefortuneerde academica. Heijenbrock werkte ter plaatse in mijnen, hoogovens en fabrieken. Dat noopte hem ertoe vooral pastels met een zwarte ondergrond te maken, omdat water- en olieverf op die locaties moeilijk zijn te hanteren._NEWLINE_Hij was dus niet alleen uniek in de keuze van zijn onderwerpen, maar ook in de daaruit voortvloeiende werkwijze.\n_START_SECTION_\nWerk\n_START_PARAGRAPH_\nZijn honderden olieverfschilderijen en pastels van industrielandschappen maakte deze \xe2\x80\x98schilder van licht en arbeid\xe2\x80\x99 niet alleen om fraaie kunstwerken te scheppen. De afbeeldingen van fabrieken, mijnen, machines en de rol van de arbeider in het productieproces, vervaardigde hij tevens om zijn bewondering voor de werkkracht van de mens, geholpen door machines, te documenteren. _NEWLINE_Dat sociaal engagement en die documentatiedrift hebben geleid tot een unieke weergave van productieprocessen in het begin van de twintigste eeuw. De industrieschilder was dus naast kunstenaar ook een \xe2\x80\x98opvoeder\xe2\x80\x99, die door zijn werk de mens bewust wilde maken van zijn scheppende kracht, zonder daarbij een ideologisch dogma aan te hangen. De op technisch en wetenschappelijk gebied autodidact Heijenbrock schreef daar ook filosofische beschouwingen over. Verder verzamelde hij bij het arbeidsproces gebruikte materialen, die hij onderbracht in het Museum van den Arbeid, de voorloper van het NINT het huidige wetenschapscentrum NEMO in Amsterdam. Een deel van zijn werken zijn permanent tentoongesteld in het Gemeentemuseum in Helmond en in het Zaans Museum.'