b'\n_START_ARTICLE_\nLandseer ECT\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet ras wordt herleid op honden die eind 18e, begin 19e eeuw in Engeland ge\xc3\xafmporteerd werden vanaf Newfoundland en de oostkust van Canada. In deze dieren moeten kenmerken van Europese berghonden en op waterwild gerichte jachthonden vermengd zijn geweest. Mogelijk hebben ook Indiaanse honden een bijdrage geleverd. Naar verluidt werden de honden in Canada gebruikt als trekdier en voor het binnenhalen van netten en het redden van drenkelingen._NEWLINE_In Engeland werden deze dieren verder ontwikkeld tot de Labrador en de Newfoundlander. De steeds groter gefokte Newfoundlander werd in de eerste helft van de 19e eeuw zeer populair, mede door de afbeeldingen die de populaire Victoriaanse kunstenaar Edwin Landseer ervan maakte. Landseer had een voorliefde voor de wit-zwarte vari\xc3\xabteit, die later zijn naam is gaan dragen._NEWLINE_Al vroeg werd er gediscussieerd over de vraag of de zwarte Newfoundlander en de wit-zwarte Landseer tot hetzelfde ras gerekend moesten worden. In Engeland werd met de standaard van 1886 bepaald dat er geen andere verschillen tussen de vari\xc3\xabteiten zouden mogen bestaan dan de kleur. Een regel die daar tot op de dag van vandaag van kracht is._NEWLINE_In continentaal Europa werd na de Tweede Wereldoorlog echter opnieuw over dit vraagstuk gesproken, ook in Nederland. Als gevolg daarvan werd in 1960 door de FCI de wit-zwarte vari\xc3\xabteit als apart ras erkend onder de naam Landseer ECT. Er zijn dus wit-zwarte Newfoundlanders (Landseers) en Landseers ECT. Deze honden lijken veel op elkaar, het meest genoemde verschil is dat de Landseer ECT wat hoger op de benen staat. Zwitserland en Duitsland zijn gezamenlijk verantwoordelijk voor de rasstandaard.\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe Landseer ECT is een grote en sterke hond. Hij heeft een brede kop met een stop die duidelijk is, maar minder geprononceerd dan bij de Sint Bernard. De voorsnuit is vierkant, de lippen droog. De neus is zwart, de ogen bruin en diepliggend. De middelgrote oren met ronde punten liggen dicht tegen de wangen._NEWLINE_Het ras heeft een brede nek zonder grote wammen. De rug is recht en breed, de lendenen en het kruis zijn zeer gespierd en de borst is diep. De staart hangt af tot beneden het spronggewricht. De benen zijn zwaar en sterk, de ellebogen sluiten aan bij de onderlijn van de borstkas. De voeten zijn tussen de tenen voorzien van zwemvliezen._NEWLINE_Hij bezit lang glad haar met een dichte ondervacht die niet snel nat wordt. Het lichaam is wit met zwarte platen, maar hals, borst, buik, benen en staart moeten wit zijn. Meer zwart vinden we aan het hoofd, maar een witte snuit en bles zijn gewenst._NEWLINE_Een reu heeft een schofthoogte van 72-80 cm, een teef van 67-72 cm. Het gewicht ligt tussen de 50 en 68 kg.\n_START_SECTION_\nKarakter\n_START_PARAGRAPH_\nEen Landseer is onafhankelijk, sterk en intelligent. Hij is geschikt als gezelschapshond, maar door zijn krachtige bouw kan hij (niet legaal) ook worden gebruikt voor het trekken van een kar of last. Zijn aard is nog altijd die van de vissershond van Newfoundland, daarom moet hij geregeld het water in.'