b'\n_START_ARTICLE_\nOecumenisch christendom\n_START_SECTION_\nHouding ten opzichte van de oecumene binnen de gereformeerde gezindte in Nederland\n_START_PARAGRAPH_\nDe term \'gereformeerde gezindte\' is afgeleid van het begrip \'gereformeerde gezindheid\' dat weer afkomstig is van Groen van Prinsterer. Dit begrip drukt uit dat boven de kerkelijke verdeeldheid van hervormden en gereformeerden uit er een eenheid van kerken is dat aanspreekbaar wil zijn op de Drie formulieren van enigheid. De vraag waarom het niet lukt deze gezindten in \xc3\xa9\xc3\xa9n kerkverband onder te brengen is een vraagstelling die dezelfde gezindte al decennia lang bezig houdt. Ds. J.H. Velema constateerde in 1999 in de gereformeerde gezindte een "on- en zelfs anti-oecumenische houding". Als verklaring noemde Velema "dat men vooral bang voor het verlies van de waarheid, zoals men die constateert in de Wereldraad van Kerken en ook in de Nederlandse Raad van Kerken. Liefde tot de waarheid is ieder die gereformeerd is, ingeboren." Velema acht dit laatste een te waarderen eigenschap. Een gevaar is wel volgens Velema "dat men al te spoedig gespitst is op een bepaald punt en zich daarop richt, hetgeen ten koste van de katholieke visie, het geheel van Gods Waarheid,  [de totale Godsopenbaring]. Daarmee loopt men gevaar tot sektarisme en fundamentalisme te vervallen. Het behoeft niet, maar het kan heel gemakkelijk dat het gereformeerde zo wordt doorgevoerd dat niemand meer gereformeerd is dan alleen de man die zichzelf gereformeerd noemt." Ds. G. Boer (hervormd-gereformeerd predikant) pleitte in 1964 er daarom voor de totale gereformeerde belijdenis vooral in de zondagse prediking te laten functioneren:  "Wij zijn ten diepste gereformeerd, omdat Woord en Geest ons te sterk geworden zijn en ons reformeren naar God toe, naar Christus toe, naar het Woord toe. Meer dan andere landen zijn wij gezegend met de regenererende kracht van Gods Heilige Geest en met een verstaan van het Evangelie, dat zijn neerslag vond en vindt in de belijdenis en het belijden van de Kerk. Alles wat in de belijdenis voorhanden is en wat niet, of nog niet en niet meer in de prediking van nu wordt verkondigd als de schat van het Evangelie, dat wordt - kerkelijk gezien - slapend bezit."'