b'\n_START_ARTICLE_\nOplichterssyndroom\n_START_PARAGRAPH_\nHet oplichterssyndroom, bedriegerssyndroom of bedriegersfenomeen is een term die in de jaren 1970 werd ge\xc3\xafntroduceerd door psychologen en onderzoekers om mensen te beschrijven die niet in staat zijn hun prestaties te internaliseren. Ondanks externe bewijzen van hun competentie, blijven mensen met het syndroom ervan overtuigd dat ze bedriegers zijn en hun succes niet verdienen. Blijken van succes worden afgedaan als geluk, timing of het resultaat van het misleiden van anderen waardoor die denken dat zij intelligenter en competenter zijn dan ze zelf geloven. Het oplichterssyndroom komt meer voor bij succesvolle vrouwen.\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nHet oplichterssyndroom wordt meestal gezien als een reactie op bepaalde stimuli en gebeurtenissen.  Het wordt niet beschouwd als een psychische aandoening, maar is door veel psychologen bestudeerd. Hoewel het traditioneel gezien werd als een hardnekkige persoonlijkheidstrek, wordt het tegenwoordig beschouwd als een reactie op bepaalde situaties.  Volgens deze interpretatie is het een respons die veel verschillende mensen ervaren op situaties die zulke gevoelens oproepen. Hoewel sommige mensen meer geneigd zijn tot oplichtersgevoelens, deze intenser ervaren dan de meeste anderen en ge\xc3\xafdentificeerd kunnen worden met behulp van persoonlijkheidsschalen, is er geen bewijs dat het oplichterssyndroom een bepaald persoonlijkheidskenmerk is._NEWLINE_De term "oplichterssyndroom" (impostor syndrome) werd in 1978 voor het eerst gebruikt in een artikel van klinisch psychologen Pauline Clance and Suzanne Imes, die zagen dat veel succesvolle vrouwen geneigd zijn te geloven dat zij niet intelligent zijn en dat anderen hen te hoog inschatten. In Nederland deed Vreneli Stadelmaier als eerste onderzoek naar het oplichterssyndroom.\n_START_SECTION_\nVoorkomen\n_START_PARAGRAPH_\nUit psychologisch onderzoek kwam rond 1980 naar voren dat naar schatting twee van de vijf succesvolle mensen zichzelf als bedrieger beschouwen. Andere studies vonden dat zeventig procent van alle mensen zich op enig moment een oplichter voelen. Het syndroom wordt niet beschouwd als een psychiatrische stoornis en komt niet voor in de DSM._NEWLINE_Mensen die aan het syndroom hebben geleden zijn onder meer schrijver Chuck Lorre, bestsellerauteur Neil Gaiman, bestsellerauteur John Green, komiek Tommy Cooper, zakenvrouw Sheryl Sandberg, rechter bij het Amerikaanse Hooggerechtshof Sonia Sotomayor, en actrice Emma Watson._NEWLINE_Positieve discriminatie kan de reden zijn dat een lid van een minderheidsgroepering twijfelt aan zijn of haar capaciteiten en vermoedt dat hij of zij niet aangenomen werd wegens de eigen vaardigheden.\n_START_SECTION_\nTherapie\n_START_PARAGRAPH_\nCoherentietherapie gaat ervan uit dat wat op onbewust emotioneel niveau geleerd is, van een persoon vraagt met bepaald gedrag, stemming, gevoelens of overtuigingen te reageren en te handelen. In tegenstelling tot  cognitieve gedragstherapie zou coherentietherapie onze meest fundamentele kennis kunnen be\xc3\xafnvloeden die is opgeslagen in de sublimbische rechter hersenhelft en de delen van de hersenen waar de emoties verwerkt worden, die door andere vormen van  psychotherapie niet bereikt kunnen worden. Coherentietherapeuten menen dat effectieve behandeling van het oplichterssyndroom vereist dat de persoon leert zien dat de zelfonderschatting niet overeenkomt met de wezenlijke emotionele zelfkennis._NEWLINE_Schrijftherapie stelt iemand in staat de gedachten te ordenen door te schrijven. Het geschreven verslag van de eigen objectieve prestaties kan de persoon in staat stellen deze met de realiteit  te verbinden, in plaats van ze eenvoudig af te wijzen. Het verslag kan de persoon later ook aan de prestaties herinneren. Door deze methoden poogt schrijftherapie het gevoel van tekortschieten te verlichten.'