b'\n_START_ARTICLE_\nWe Gotta Get out of This Place\n_START_SECTION_\nGeschiedenis van het nummer\n_START_PARAGRAPH_\nBarry Mann en Cynthia Weil is een Amerikaans echtpaar dat samen liedjes schrijft. We Gotta Get out of This Place was oorspronkelijk bedoeld voor The Righteous Brothers. Mann en Weil maakten een demo van het nummer, waarop Mann zong en zichzelf begeleidde op de piano._NEWLINE_Toen sloot Mann echter een contract af met de platenmaatschappij Redbird Records, die hem vroeg het nummer zelf op te nemen. Dat kon al niet meer, want de demo was intussen via de muziekproducer Allen Klein in handen gevallen van Mickie Most, de vaste muziekproducent van The Animals. Most kocht meteen de opnamerechten van de copyrightorganisatie waarbij Mann en Weil waren aangesloten en The Animals hadden het nummer al opgenomen v\xc3\xb3\xc3\xb3r Mann die kans had gekregen._NEWLINE_The Animals hadden net een periode van interne spanningen achter de rug, met als resultaat dat in mei 1965 organist Alan Price vertrokken was. We Gotta Get out of This Place was het eerste nummer waaraan zijn opvolger Dave Rowberry meedeed._NEWLINE_The Animals brachten wat veranderingen in de tekst aan. Voor hun publiek klonk het of ze toespelingen maakten op hun afkomst, de arbeidersklasse van Newcastle upon Tyne, hoewel nergens in het lied een plaatsnaam wordt genoemd. De zanger vertelt dat hij leeft in een smerig deel van \xe2\x80\x98de stad\xe2\x80\x99, waar de zon nooit schijnt. Zijn vader ligt op sterven, totaal versleten door het harde werken dat hij zijn hele leven heeft moeten doen. Ook de zanger zelf heeft zijn hele leven hard moeten werken, maar hij weet \xc3\xa9\xc3\xa9n ding. Samen met zijn vriendin moet hij weg zien te komen uit deze trieste plaats._NEWLINE_In de begeleiding valt de prominente rol van Chas Chandlers basgitaar op, en natuurlijk de rauwe zang van zanger Eric Burdon, die een reputatie als \xe2\x80\x98blanke blueszanger\xe2\x80\x99 had hoog te houden. De sessiedrummer Bobby Graham beweerde later dat hij in het nummer had meegespeeld in plaats van Animalsdrummer John Steel. _NEWLINE_We Gotta Get out of This Place bereikte in augustus 1965 de tweede plaats in de Britse UK Singles Chart en moest alleen Help! van The Beatles boven zich dulden. De maand daarop  bereikte de plaat de dertiende plaats in de Billboard Hot 100 (Verenigde Staten) en de tweede plaats in Canada. In Nederland kwam de plaat tot de twaalfde plaats, in Duitsland tot de 31e.\n_START_SECTION_\nTwee versies\n_START_PARAGRAPH_\nDe versie van het nummer die in de Verenigde Staten uitkwam, verschilde licht van de versie die in de rest van de wereld werd uitgebracht. Columbia Records, de platenmaatschappij van The Animals, had aan MGM Records, de platenmaatschappij die in de VS hun platen mocht uitbrengen, per ongeluk het resultaat van een eerdere opnamesessie gestuurd. Het belangrijkste verschil zit in de eerste regel van het tweede couplet. In de Amerikaanse versie luidt die: \xe2\x80\x98See my daddy in bed a-dyin\'\xe2\x80\x99, in de andere versie \xe2\x80\x98Watch my daddy in bed a-dyin\'\xe2\x80\x99._NEWLINE_De Amerikaanse versie werd ook opgenomen op de Amerikaanse lp\xe2\x80\x99s Animal Tracks van 1965 en The Best of The Animals van 1966. Aan de andere kant van de oceaan bleef deze versie onbekend._NEWLINE_Toen het werk van The Animals op compact disc werd gezet, zorgde Allen Klein, wiens bedrijf ABKCO Music Inc. de rechten van alle opnamen van de groep bezit, ervoor dat alleen de "Engelse" versie op alle cd\xe2\x80\x99s terechtkwam. Enkele Amerikanen die gewend waren geraakt aan hun \xe2\x80\x98eigen\xe2\x80\x99 versie, protesteerden. Zij vonden dat Eric Burdon daar beter op dreef was. In 2004 kwam de cd Retrospective uit met een terugblik op het werk van Eric Burdon tot 1970, waarbij de protesteerders hun zin kregen: hierop stond de Amerikaanse versie van We Gotta Get out of This Place.\n_START_SECTION_\nPopulariteit van het nummer\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel het nummer niet als protestlied was bedoeld, sprak de titel heel wat mensen aan die in een situatie zaten waar ze graag uit wilden. Het lied werd populair onder scholieren, maar vooral onder de Amerikaanse militairen in Vietnam, die tegen hun zin betrokken waren geraakt bij een uitzichtloze oorlog. De meesten van hen wilden niets liever dan weg van die plaats. Het nummer werd vaak aangevraagd in verzoekplatenprogramma\xe2\x80\x99s die zich richtten op de Amerikanen in Vietnam en was geregeld te beluisteren in de jukeboxen van Saigon._NEWLINE_In  2006 ondervroegen twee onderzoekers aan de Universiteit van Wisconsin honderden Vietnamveteranen. Hun conclusie was dat We Gotta Get out of This Place met afstand het populairste nummer was onder de Amerikaanse militairen: \xe2\x80\x98Iedereen was het er unaniem over eens dat dit lied de toetssteen was. Dit was h\xc3\xa9t Vietnamlied. Iedere band die weleens optrad in een legerclub, moest dit lied spelen.\xe2\x80\x99_NEWLINE_Het nummer werd gebruikt in Dennis Potters televisiestukken Stand Up, Nigel Barton uit 1965 en Our Friends in the North uit 1996. Het was ook te beluisteren in een of meer afleveringen van de Amerikaanse tv-series Tour of Duty, China Beach en Heroes. Michael Moore gebruikte het nummer in zijn documentaire Fahrenheit 9/11 uit 2004; John Irvin verwerkte het in de soundtrack van zijn film Hamburger Hill uit 1987. Zelfs in 2013 nog zond de BBC een serie Privates uit met We Gotta Get out of This Place als herkenningsmelodie._NEWLINE_Een verhandeling uit 1992 over het conflict tussen het Amerikaanse conservatisme en de rockcultuur van de hand van de cultuurwetenschapper Lawrence Grossberg draagt de titel We Gotta Get out of This Place: Popular Conservatism and Postmodern Culture. Gerri Hirshey publiceerde in 2002 een boek over vrouwelijke popartiesten: We Gotta Get out of This Place: The True, Tough Story of Women in Rock.'