b'\n_START_ARTICLE_\nWijtschateboog\n_START_PARAGRAPH_\nDe Wijtschateboog is de benaming van een uitstulping aan het front tijdens de Eerste Wereldoorlog ten westen van Wijtschate. De Duitsers gebruikten de benaming \xe2\x80\x98Wytschaete-Bogen\xe2\x80\x99, de Britten \xe2\x80\x98Messines Ridge\xe2\x80\x99._NEWLINE_De heuvelrug Wijtschate-Mesen vormde de ruggengraat van het front in de Wijtschateboog. Hoewel deze langgerekte glooiing in het landschap geen uitgesproken reli\xc3\xabfverschillen vertoont, betekende hij heel wat tijdens de loopgravenoorlog. Wijtschate vormde het hoogste punt (84 m TAW), een ideale uitkijkpost om de troepenbeweging rond Ieper te observeren. Over bijna de volledige lengte van het front waren de Duitse troepen erin geslaagd om de hoger gelegen posities in te nemen._NEWLINE_In de praktijk vloeiden de Ieperboog en de Wijtschateboog naadloos in elkaar over. Toch vormde een plek als het ware een scharnier tussen de twee fronten: Hill 60, een kunstmatige heuvel langs de spoorweg Ieper-Komen. Ten zuiden van Hill 60 bleef het front bijna drie jaar stabiel, in het noorden zat iets meer beweging. Hill 60 was bovendien de meest noordelijk gelegen locatie waar op 7 juni 1917 de mijnenslag een einde maakte aan het bestaan van de Wijtschateboog.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nTussen november 1914 en juni 1917 lag het front in de Wijtschateboog vrij stabiel. Hoewel sommige plekken fel bevochten werden, veranderden de linies nauwelijks. De oorlog verzandde al gauw in een vastgelopen front, waar geen van beide partijen erin slaagde de situatie open te breken. Duitse troepen hadden er in november 1914 de hoger gelegen posities op de Midden-West-Vlaamse Heuvelrug ingenomen en dat maakte het voor de geallieerden moeilijk om die strategisch voordelige linies te doorbreken. Wilden ze daar iets aan veranderen, dan moesten de geallieerden hun gehele arsenaal aan wapens en tactieken inzetten. E\xc3\xa9n van die middeltjes bestond uit de ondermijning van het front van de tegenstander: via een schacht en ondergrondse galerijen ongezien het niemandsland ondertunnelen. Aan het einde van de tunnel plaatsten de tunnellers of mineure een grote lading explosieven. Van afstand werd de springlading opgeblazen, samen met alles wat zich erboven bevond. In december 1914 plaatsten de Fransen voor het eerst een mijn onder Hill 60, maar al spoedig waaierde deze manier van oorlogsvoering naar andere locaties uit: de Bluff langs het kanaal Ieper-Komen, Sint-Elooi, Bayernwald, Hollandse Schuur, Petit Bois, Maedelstede, Peckham, Spanbroekmolen, Kruisstraat, Trench 122 en Trench 127. Zonder onderscheid waren dat intens bevochten frontsectoren.'