b"\n_START_ARTICLE_\n\xc5\xa0vitrigaila\n_START_SECTION_\nVroege jaren en opstand van Vitebsk\n_START_PARAGRAPH_\n\xc5\xa0vitrigaila was de zoon van Algirdas, grootvorst van Litouwen, en zijn tweede vrouw Oeljana van Tver. Zijn geboortedatum is niet bekend, maar aangenomen wordt dat hij de jongste of op een na jongste zoon van Algirdas was. _NEWLINE_Hij verschijnt voor het eerst in de annalen in oktober 1382, toen hij getuige was bij het Verdrag van Dubysa tussen zijn oudere broer Jogaila en de Duitse Orde. Historici vermoedden dat hij op dat moment niet jonger dan 12 was, hetgeen zijn geboortedatum ergens voor 1370 zou plaatsen. In een klacht bij het Concilie van Bazel beweerde \xc5\xa0vitrigaila dat hij en Jogaila de favoriete zonen van Algirdas waren. Voor zijn dood in 1377 vermaakte Algirdas zijn troon aan Jogaila maar liet deze zweren \xc5\xa0vitrigaila tot zijn erfgenaam te maken. De afgevaardigden van Jogaila ontkenden de regeling niet, maar beweerden dat deze in onderling overleg tussen de broers was gewijzigd._NEWLINE_In 1386, als onderdeel van de kerstening van Litouwen en de unie tussen Polen en Litouwen, werd \xc5\xa0vitrigaila samen met zijn broers te Krakau in de rooms-katholieke ritus gedoopt. Zijn doopnaam was Boleslaus._NEWLINE_Ondanks talrijke machtsstrijden in Litouwen, zoals de rebellie door Andrej van Polotsk, de verovering van het vorstendom Smolensk, en de Litouwse Burgeroorlog van 1389-1392, komt \xc5\xa0vitrigaila tot 1392 niet in de politiek voor. _NEWLINE_Na de dood van zijn moeder Oeljana van Tver benoemde Jogaila de valkenier Fedor Vesna tot regent van het prinsdom Vitebsk. Dit ontstemde \xc5\xa0vitrigaila en hij kwam tegen zijn broer in opstand. Vytautas, die net het verdrag van Ostr\xc3\xb3w had gesloten om grootvorst van Litouwen te worden, en Skirgaila verzamelden een leger en veroverden Droetsk, Orsja en Vitebsk. \xc5\xa0vitrigaila werd gevangengenomen en naar Krakau gebracht. Daar was hij het hoofd van een commissie voor de afbakening van de grens tussen Litouwen en de Duitse-Ordestaat in 1393.\n_START_SECTION_\nStrijd tegen Vytautas\n_START_PARAGRAPH_\nWaarschijnlijk rond 1396 of 1397 ontsnapten \xc5\xa0vitrigaila en Fedor, de zoon van Liubartas die uit Galici\xc3\xab-Wolyni\xc3\xab was verdreven, uit Krakau naar het hertogdom Cieszyn. Dit was een leengoed van het Koninkrijk Bohemen, en vandaar trok hij naar het hof van Sigismund van Luxemburg, toen koning van Hongarije. _NEWLINE_\xc5\xa0vitrigaila nam contact op met de Duitse Orde, een langdurige vijand van Litouwen, en stelde een alliantie tegen Vytautas voor. Vytautas had hetzelfde gedaan in 1382 en 1390, toen hij tegen Jogaila streed. De Orde sloot echter in oktober 1398 met Vytautas het Verdrag van Salynas, en \xc5\xa0vitrigaila verloor hiermee de hoop op een gewapende opstand. Hij verzoende zich met Vytautas en ontving Navahroedak en een deel van Podoli\xc3\xab dat niet door Spytek van Melsztyn geregeerd werd._NEWLINE_In 1399 overleefde \xc5\xa0vitrigaila de rampzalige Slag van de Vorskla tegen de Gouden Horde. Spytek van Melsztyn werd in de strijd gedood en \xc5\xa0vitrigaila ontving ook zijn deel van Podoli\xc3\xab.\n_START_SECTION_\nVerbond met de Duitse Orde\n_START_PARAGRAPH_\nIn januari 1401 sloten Vytautas en de Litouwse edelen het Verdrag van Vilnius, dat bevestigde dat Litouwen na de dood van Vytautas door Jogaila en zijn erfgenamen zou worden geregeerd. Dit vernietigde \xc5\xa0vitrigaila's hoop om ooit grootvorst van Litouwen te worden. Daarom nam hij een maand later contact op met Ziemovit IV van Mazovi\xc3\xab om te proberen een alliantie tegen Vytautas te vormen._NEWLINE_Vytautas \xc3\xafnstigeerde de Eerste Samogitische Opstand tegen de Orde, welke begon in maart 1401. In augustus begonnen Joeri van Smolensk en zijn schoonvader Oleg II van Rjazan een opstand om het vorstendom Smolensk te heroveren. \xc5\xa0vitrigaila besloot gebruik te maken van deze conflicten. Op 2 maart 1402 sloot hij een verdrag met de Orde welke het Verdrag van Salynas in wezen bevestigde. In juli 1402 viel de Orde met \xc5\xa0vitrigaila Litouwen binnen. Ze trokken richting Vilnius, maar Vytautas had over het geplande verraad gehoord en executeerde zes inwoners van de stad. De Orde waagde geen belegering van de stad en keerde terug. Vytautas wilde zich concentreren op de opstand in Smolensk en in de zomer van 1403 begonnen vredesonderhandelingen met de Orde. Een wapenstilstand werd in december 1403, en de Vrede van Raci\xc4\x85\xc5\xbc in mei 1404 ondertekend. De Orde ontving territoriale concessies in Samogiti\xc3\xab terwijl \xc5\xa0vitrigaila Podoli\xc3\xab ontving, Zjydatsjiv, een jaarlijkse som van 1.400 mark uit de Wieliczka-zoutmijn van Jogaila, en de vorstendommen Brjansk, Tsjernigov en Troebetsk van Vytautas.\n_START_SECTION_\nVerbond met Moskou en gevangenschap\n_START_PARAGRAPH_\nVoor een paar jaar was \xc5\xa0vitrigaila loyaal aan Vytautas en hielp om Smolensk te onderwerpen en te onderhandelen met de Duitse Orde over het land van Dobrzy\xc5\x84. De nieuwe bezittingen van \xc5\xa0vitrigaila lagen bij de grens met het groothertogdom Moskou welke zich ontwikkelde als de belangrijkste rivaal van Litouwen. Hij besloot nogmaals tegen Vytautas te rebelleren; dit keer met de hulp van Vasili I van Moskou, die ook Vytautas schoonzoon was. In mei 1409 liep \xc5\xa0vitrigaila met een groot aantal edelen over naar Moskou. Vasili beloonde \xc5\xa0vitrigaila met Vladimir, Volokolamsk, Pereslavl, Rzjev, en de helft van Kolomna. Vytautas verzamelde een leger, inclusief 5.000 Poolse soldaten en een aantal ridders van de Duitse Orde, en trok richting Rusland. De twee legers ontmoetten elkaar aan de Oegra maar het kwam niet tot strijd. Het Litouwse leger was uitgeput en hongerig, terwijl de Russen zich tegen een invasie van de Gouden Horde moesten verdedigen. Een vrede werd gesloten die de Oegra als de grens tussen Rusland en Litouwen vastlegde._NEWLINE_Volgens een verslag van de Duitse Orde eiste Vytautas dat Vasili als voorwaarde voor vrede \xc5\xa0vitrigaila moest overhandigen. Vasili beweerde echter dat deze was ontkomen en zich bij de Gouden Horde had gevoegd. Daar zou hij een huwelijksaanbod met een dochter van een Tataarse emir gekregen hebben._NEWLINE_In juni 1409 was \xc5\xa0vitrigaila echter al terug aan het hof van Vytautas. Nog steeds onrustig probeerde hij opnieuw samen te zweren met de Duitse Orde, maar zijn brieven werden onderschept. \xc5\xa0vitrigaila werd gearresteerd en gevangengezet. Uiteindelijk belandde hij in het kasteel van Kremenets. Daar had hij op zijn minst enige vrijheid, gezien hij donaties van land ondertekende.\n_START_SECTION_\nOntsnapping en verzoening\n_START_PARAGRAPH_\n\xc5\xa0vitrigaila was negen jaar gevangen tot zijn ontsnapping werd georganiseerd door Dasjko Ostrogski, Aleksander Nos en Alexander van Smolensk]. In de nacht van 24 maart 1418 vielen de samenzweerders met 500 mannen het kasteel van Kremenets binnen (de poort werd door twee infiltranten geopend), bevrijdden \xc5\xa0vitrigaila, en trokken naar Loetsk. De stad werd veroverd en \xc5\xa0vitrigaila kreeg steun van de plaatselijke adel. In plaats van oorlog te voeren trok hij zich echter terug naar Walachije. Voor enige tijd leefde hij bij Ernst I van Oostenrijk en Sigismund._NEWLINE_Tegelijkertijd brak in Samogiti\xc3\xab een opstand tegen Vytautas uit. De Duitse Orde wilde van de opstand gebruikmaken, en moedigde \xc5\xa0vitrigaila aan om Vytautas omver te werpen. In plaats daarvan verzoende \xc5\xa0vitrigaila zich met Jogaila, tijdens een ontmoeting in mei 1419 te Ko\xc5\xa1ice tussen Jogaila en koning Sigismund. \xc5\xa0vitrigaila verkreeg Opoczno en een jaarlijks inkomen uit de Wieliczka-zoutmijn. _NEWLINE_Na de bemiddeling door Sigismund tussen Litouwen en de Duitse Orde begonnen Polen en Litouwen met de voorbereidingen voor de Pools-Teutoonse Oorlog. De Poolse edelen zagen het belang om \xc5\xa0vitrigaila afzijdig te houden, welke nog steeds voorstellen van de Orde voor een alliantie ontving. Zij stuurden een delegatie naar Vytautas om hem te overtuigen zijn neef te vergeven. Uiteindelijk wist men Vytautas te vermurwen, en de offici\xc3\xable overeenkomst werd in augustus 1420 afgerond. \xc5\xa0vitrigaila zwoer trouw en kreeg de vorstendommen Brjansk, Tsjernigov, Troebetsk en Novgorod-Siverski._NEWLINE_Na de verzoening nam \xc5\xa0vitrigaila actief deel aan de staatspolitiek. In het voorjaar van 1421 won hij een veldslag tegen de Tataren, in de zomer 1422 nam hij deel aan de Pools-Teutoonse Oorlog en het daaropvolgende Verdrag van Me\xc5\x82no, in 1424-1426 vertrok hij op een diplomatieke missie naar Riga, en hij nam deel aan Vytautas veldtocht tegen Novgorod.\n_START_SECTION_\nGrootvorst van Litouwen\n_START_PARAGRAPH_\nNa de dood van Vytautas in oktober 1430 verkozen de Litouwse edelen eenzijdig \xc5\xa0vitrigaila als grootvorst. Dit schond de voorwaarden van de Unie van Horod\xc5\x82o van 1413, waarbij de Litouwers beloofden een nieuwe grootvorst niet zonder goedkeuring van het Koninkrijk Polen te kiezen. Om de steun van de Wit-Russische en Oekra\xc3\xafense adel te verkrijgen verleende \xc5\xa0vitrigaila gelijke rechten aan katholieke en orthodoxe edelen, een van de blijvende resultaten van zijn korte regeringsperiode. De Poolse adel, onder leiding van Zbigniew Ole\xc5\x9bnicki, was woedend en eiste dat \xc5\xa0vitrigaila trouw verklaarde aan zijn broer Jogaila, koning van Polen. \xc5\xa0vitrigaila weigerde en verklaarde de volledige onafhankelijkheid. Het conflict werd verder gecompliceerd door territoriale geschillen in Podoli\xc3\xab en Wolyni\xc3\xab, dat volgens een overeenkomst van 1411 slechts gedurende het leven van Vytautas door Litouwen zou worden geregeerd._NEWLINE_\xc5\xa0vitrigaila vocht bij Loetsk in Wolhyni\xc3\xab tegen de Pools-Litouwse strijdkrachten, en tegelijkertijd begon hij met het organiseren van een bredere anti-Poolse coalitie. In juni 1431 werd een akkoord bereikt met de Duitse Orde. De Orde verklaarde de oorlog en viel zonder veel tegenstand Polen binnen, wiens strijdkrachten \xc5\xa0vitrigaila in Wolyni\xc3\xab bevochten. In september werd in Stary Tsjortoryjsk een twee jaar durende wapenstilstand tussen Polen, Litouwen en de Duitse Orde ondertekend. De wapenstilstand was gunstig voor Polen en het is niet duidelijk waarom \xc5\xa0vitrigaila ermee instemde. De wapenstilstand loste echter het onderliggende geschil niet op. De oorlog veranderde in diplomatieke strijd: Polen probeerde de Litouwse edelen te bewegen zich tegen \xc5\xa0vitrigaila te keren.\n_START_SECTION_\nStaatsgreep en burgeroorlog\n_START_PARAGRAPH_\nBij de Slag van A\xc5\xa1mena vielen samenzweerders onder leiding van Sigismund K\xc4\x99stutaitis \xc5\xa0vitrigaila en zijn gevolg aan, welke in de nacht van 31 augustus 1432 in A\xc5\xa1mena verbleef. Sigismund, die voorheen geen grote rol in de Litouwse politiek speelde en aanvankelijk \xc5\xa0vitrigaila steunde, werd grootvorst en hervatte het beleid van de vereniging met Polen._NEWLINE_Litouwen werd verdeeld in twee kampen: de aanhangers van Sigismund K\xc4\x99stutaitis (de Litouwse landen, Samogiti\xc3\xab, Podlachi\xc3\xab, Hrodna, Minsk) naar het katholieke Polen, de aanhangers van \xc5\xa0vitrigaila (Polotsk, Vitebsk, Smolensk, Kiev, Wolyni\xc3\xab) naar het orthodoxe oosten. Drie jaren van verwoestende vijandelijkheden begonnen. \xc5\xa0vitrigaila schakelde de hulp in van Sayid Ahmad I, khan van de Gouden Horde. Beide partijen leden zware verliezen en in 1435 ging de uiteindelijke overwinning in de Slag van Pabaiskas naar Sigismund. Na de nederlaag vluchtte \xc5\xa0vitrigaila naar Polotsk. _NEWLINE_Na het verlies van zijn invloed bij de oostelijke vorstendommen probeerde hij zich in september 1437 met Polen te verzoenen: hij zou de landen die hem nog steeds ondersteunden regeren (met name Kiev en Wolyni\xc3\xab), en deze na zijn dood nalaten aan de koning van Polen. Onder sterk protest van Sigismund ratificeerde de Poolse Senaat dit verdrag echter niet. _NEWLINE_\xc5\xa0vitrigaila trok zich in 1438 terug in Walachije."