b'\n_START_ARTICLE_\nStroomonthoofding\n_START_PARAGRAPH_\nOnthoofding bij een rivier is het aftappen van de ene rivier door de andere, als gevolg van achterwaartse (terugschrijdende) erosie. Als de lopen van twee rivieren elkaar raken, zal het water afstromen naar de rivier waarvan de bedding het grootste verhang (verval per km) vertoont. _NEWLINE_Tektonische bewegingen, waardoor bepaalde gebieden iets hoger of lager komen te liggen dan andere in de nabijheid gelegen gebieden, spelen doorgaans een belangrijke rol hierbij.\n_START_SECTION_\nEen klassiek voorbeeld van rivieronthoofding\n_START_PARAGRAPH_\nDe Rijn is een rivier die groot geworden is door veelvoudige onthoofding in de laatste paar miljoen jaar (Plioceen, Pleistoceen en Holoceen). Als grote rivier is de Rijn dus nog relatief jong._NEWLINE_De benedenloop van de Rijn (de Duitse Niederrhein) ontsprong oorspronkelijk bij het Westerwald, misschien was de Lahn toen zijn bovenloop. Het deel van de Rijn tussen Mainz en Koblenz bestond toen nog niet. De Main stroomde door de Boven-Rijnse Laagvlakte tussen Zwarte Woud en Vogezen naar het zuiden, boog vervolgens tezamen met de Aare naar het westen en samen mondden ze via de Doubs uit in de Rh\xc3\xb4ne. Door rivieronthoofding slaagde de Rijn erin het water van beide rivieren (eerst de Main, daarna de Aare) naar zijn eigen stroomgebied om te leiden._NEWLINE_Een volgend "stout staaltje" was het "kapen" van de Moezel door de Meurthe, een zijrivier van de Rijn. Dit gebeurde in het Saalien (Pleistoceen). Oorspronkelijk was de boven- en middenloop van de Moezel een zijrivier van de Maas._NEWLINE_Tot slot slaagde de Rijn (of Aare) er - via rivieronthoofding - in om de huidige Alpenrijn, het deel van de Rijn stroomopwaarts van het Bodenmeer, in zijn eigen stroomgebied af te leiden. Oorspronkelijk was de Alpenrijn een zijrivier van de Donau. Tegenwoordig wordt de tak via het Bodenmeer als de hoofdstroom van de Rijn beschouwd en niet de Aare. Door het steile verhang ter plekke kon de Rijn later ook nog de Wutach van de Donau kapen. Dit zou gebeurd zijn tijdens het Holsteinien.\n_START_SECTION_\nEen onvolledige stroomonthoofding\n_START_PARAGRAPH_\nIn Zuid-Amerika is er een merkwaardige stroom, de Casiquiare, die de stroomgebieden van Amazone en Orinoco met elkaar verbindt. De Casiquiare stroomt van de Orinoco naar de Rio Negro, een van de voornaamste zijrivieren van de Amazone. De Casiquiare tapt echter maar een klein deel van het water van de Orinoco af, zodat niet van een echte stroomonthoofding kan worden gesproken, maar eerder van een bifurcatie.\n_START_SECTION_\nEen mogelijke rivieronthoofding in India\n_START_PARAGRAPH_\nIn Indiase mythen wordt gesproken over de voormalige rivier Sarasvati, die door sommige moderne deskundigen gelijk wordt gesteld aan de Ghaggar-Hakra. Er bestaan veel aanwijzingen dat deze thans kwijnende waterloop v\xc3\xb3\xc3\xb3r ca. 2.000 voor Chr. veel meer water heeft vervoerd dan thans het geval is. Ook bevindt zich een groot aantal nederzettingen van de Indusbeschaving langs de oevers van deze waterloop. Vermoed wordt dat enkele stromen in de bovenloop van het stroomgebied van de Ghaggar-Hakra zijn afgeleid naar de Ganges, waarbij de onthoofding het werk was van een zijrivier daarvan, de Yamuna.'