b'\n_START_ARTICLE_\nJean-Paul Marat\n_START_PARAGRAPH_\nJean-Paul Marat (Boudry, 24 mei 1743 \xe2\x80\x93 Parijs, 13 juli 1793) was een in Zwitserland geboren fysicus, arts, sociaal filosoof, politicus, vrijmetselaar en journalist ten tijde van de Franse Revolutie. Hij stond bekend om zijn vurige karakter en onbuigzame houding tegenover "vijanden van de revolutie" en tegenstanders van hervormingen ten behoeve van de zwakkeren in de samenleving._NEWLINE_Samen met Danton en Robespierre oefende hij enkele jaren lang grote invloed uit. Marat verspreidde zijn gedachtegoed door publieke toespraken, het schrijven van essays en als journalist. Zijn vurige, constant veroordelende houding maakte hem populair bij het volk en maakte hem tot een verbindende factor tussen het volk en de jakobijnen, de radicaal-linkse groepering die onder leiding van Robespierre aan de macht was en die voornamelijk bestond uit leden van de bourgeoisie. Hij werd vermoord door Charlotte Corday terwijl hij in bad zat.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nJean-Paul Marat werd geboren in het Zwitserse, destijds Pruisische vorstendom Neuch\xc3\xa2tel als zoon van een gevluchte Sardijn die tot het calvinisme was bekeerd; zijn voorouders waren Spaans, zijn moeder was een Geneefse. Op zijn zestiende verliet Jean-Paul zijn ouderlijk huis en werd priv\xc3\xa9-leraar in Bordeaux. In 1762 trok hij naar Parijs om medicijnen te studeren. Marat had geen zitvlees en reisde naar Londen waar hij bevriend werd met Angelika Kauffmann. Rond 1770 trok hij naar Dublin, Edinburgh, Newcastle upon Tyne en leerde de radicale parlementari\xc3\xabr en later Lord Mayor John Wilkes kennen. In 1772 had hij succes met "An Essay on the Human Soul"; in 1773 gevolgd door "A philosophical Essay on Man". Zijn beroemdste boek is "Chains of Slavery" uit 1774. Vervolgens schijnt hij naar de Republiek gereisd te zijn en sloot zich aan bij de vrijmetselaars. In 1775 behaalde hij een graad aan de Universiteit van St Andrews, mogelijk nadat hij een essay over gonorroe en een artikel over oogziekten had gepubliceerd._NEWLINE_Terug in Parijs werd hij in 1777 aangesteld als arts in de hofhouding van de graaf van Artois, de jongste broer van Lodewijk XVI. Hij woonde naast de stallen en sommige bronnen vermelden ten onrechte dat hij dierenarts is geweest. In 1780 gaf hij "Plan de l\xc3\xa9gislation criminelle" uit, gebaseerd op het werk van o.a. Rousseau, een werk waar hij bijzonder trots op was. Voltaire had kritiek op een cruciaal deel, hetgeen bij Marat niet in goede aarde viel. Eind november 1782 reisde hij met Jacques Pierre Brissot, vergezeld van zijn vrouw en zuster, naar Londen. In 1783 vroeg hij Brissot of die iemand kon vinden om zijn artikel over elektriciteit in het Engels te vertalen. Toen Pil\xc3\xa2tre de Rozier in juni 1785 met zijn luchtballon neerstortte bij Boulogne, verklaarde Marat vanuit Engeland zijn verslagenheid. In 1786 nam hij zijn ontslag en wijdde zich aan onderzoek. Marat had redelijk succes en leerde veel wetenschappers kennen, waaronder Benjamin Franklin, maar werd niet tot de Acad\xc3\xa9mie Fran\xc3\xa7aise toegelaten. Hij vertaalde de "Optica" een werk van Isaac Newton.  Jacques Charles viel zijn werk over optica aan._NEWLINE_In 1788 was Marat bang dat hij dood zou gaan en maakte zijn testament op; de horlogemaker Abraham Louis Breguet hield hem op de hoogte van de gebeurtenissen. Marat genas en in september 1789 stortte hij zich volop in de journalistiek. Drie keer zou hij de naam van zijn periodiek veranderen, maar nooit het karakter.\n_START_SECTION_\nDe val van de girondijnen\n_START_PARAGRAPH_\nOp 8 februari gaf Marat een circulaire uit waarin hij openlijk de vernietiging van de girondijnen eiste. De girondijnen klaagden steeds weer de commune aan. De activiteiten van de Sansculotten zouden moeten worden nagegaan en hun leiders voor de rechters gedaagd. Op 18 maart 1793 verloor Dumouriez de veldslag bij Neerwinden en kwam er een onderzoek naar zijn militair leiderschap. Meteen werd een Revolutionair Tribunaal opgericht, op 6 april gevolgd door de instelling van het Comit\xc3\xa9 de Salut Public._NEWLINE_Op 13 april werd Marat gevangengezet in de Conciergerie om zich voor het Tribunaal te verantwoorden. Op 15 april werd de Conventie bestormd door het volk van de secties, die verwijdering van de girondijnen uit de vergadering eisten. Op 24 april werd Marat vrijgesproken en in triomf door de straten naar de Conventie gedragen._NEWLINE_Op 24 mei besloten de girondijnen een onderzoek te doen naar de anarchie binnen de Commune van Parijs en een commissie bestaande uit twaalf girondijnen liet de postbode Varlet en H\xc3\xa9bert arresteren. Op 26 mei riep Robespierre het volk op tot verzet. Op 27 mei werd de Conventie omsingeld door een grote menigte en eiste vrijlating van de twee (?) gevangenen. Op 29 mei organiseerden de secties hun verdediging en is door Varlet een comit\xc3\xa9 van opstand opgericht. (In Marseille en Lyon hadden de girondijnen grote invloed en werden de afgevaardigden van de Montagnards de stad uitgezet, wat in Bordeaux en Nantes niet was gelukt.)_NEWLINE_Op 31 mei legden vertegenwoordigers van de Commune van Parijs (1792) een programma voor ter verdediging van de revolutie. Zij eisten arrestatie van de girondijnen; stemrecht uitsluitend voor Sansculotten, een vaste broodprijs, en de oprichting van een revolutionair leger. Alleen het voorstel om de commissie van twaalf op te heffen werd aangenomen._NEWLINE_Op zondag 2 juni was het definitief afgelopen met de macht van de girondijnen. Bij een hoofdelijke stemming onthield 2/3 van de afgevaardigden zich van stemmen. Enkel de montagnards stemden voor. Toen de afgevaardigden naar buiten wilden treden, bleek de Conventie door 80.000 man Nationale Garde omsingeld en afgevaardigden werden zonder pardon naar binnen gejaagd. Marat dicteerde in de Conventie een lijst met de namen van 29 girondijnen die gevraagd zou worden hun zetel op te geven._NEWLINE_De strijd tussen de montagnards en de girondijnen was be\xc3\xabindigd en de Sansculotten hadden aanzienlijk aan invloed gewonnen. Vanaf 3 juni verscheen Marat niet meer in de Conventie.\n_START_SECTION_\nDe dood van Marat\n_START_PARAGRAPH_\nMarat leed al enkele jaren aan een huidziekte, waarschijnlijk Dermatitis herpetiformis of pruritus, en bracht de meeste tijd door in bad. Hij had meestal (zak)doeken over zijn hoofd die in azijn waren gedrenkt om de jeuk tegen te gaan. Toen Charlotte Corday, een girondijnse, hem op zaterdag 13 juli \'s avonds om zeven uur uiteindelijk aantrof in zijn woning, informeerde zij Marat een kwartier lang quasi over de girondijnen die naar Caen waren gevlucht. Marat stelde een lijst op. Op dat moment stak Corday, die duizenden andere moordpartijen wilde voorkomen, Marat met een mes in de borst. Toen zij werd overmeesterd, riep zij uit: "Het is volbracht; het monster is dood". Zij had haar geboorteakte bij zich, zodat niemand kon twijfelen aan haar identiteit._NEWLINE_De hele nacht kwam het volk langs om hem eer te bewijzen. De dolk, het blok, de inkt, de ganzeveren, de bladen papier waren uitgestald naast het lichaam. Zijn lichaam zou moeten worden gebalsemd en moeten worden rondgedragen door alle Franse departementen. De schilder Jacques-Louis David organiseerde op 15 juli zijn begrafenis, meer een slotsc\xc3\xa8ne dan een rouwplechtigheid, met een imitatie van de begrafenis van Caesar. De afgevaardigden volgden elkaar op met redevoeringen. Pas om middernacht kwam men bij de begraafplaats aan, de binnenplaats van de Cordeliersclub. Niet de hele Conventie was aanwezig. Een urn met zijn hart is binnen in het klooster opgehangen aan het gewelf van de vergaderzaal._NEWLINE_De ascetische Corday werd ondervraagd en gedroeg zich moedig en kalm. Haar plan om Marat te vermoorden dateerde van 31 mei. Ze bleek in haar eentje te hebben gehandeld en niet in opdracht van een girondijns complot. Ze werd de volgende dag, op 17 juli 1793, naar het schavot gestuurd. Er brak een onweer los, maar de menigte liet zich niet verjagen.'