b'\n_START_ARTICLE_\nThe Wrecking Crew (studiomuzikanten)\n_START_SECTION_\nHistorische samenhang en muzikale achtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nEind jaren vijftig, begin jaren zestig waren vele sessiemuzikanten actief in studio\'s van o.a. New York, Nashville, Memphis, Detroit en Muscle Shoals, tot Los Angeles, waar de Wrecking Crew opereerde._NEWLINE_Elke plaatselijke scene had zijn cirkel van "A-lijst" sessiemuzikanten, zoals het Nashville A-Team dat in tal van country- en rockhits uit dit tijdperk meewerkte. Andere sessiegroepen vond men bijvoorbeeld in Memphis met twee muzikanten groepen, de Memphis Boys en de muzikanten die voor het label Stax/Volt- werkten. Detroit had de Funk Brothers, voor talloze Motown-opnamen de dragende factor._NEWLINE_In de jaren zestig had de meer-sporen opnameapparatuur (multi-tracking) veel minder mogelijkheden dan tegenwoordig. De instrumentale backing-tracks (beginopnames voor een nummer, gewoonlijk bestaand uit ritmesectie met basgitaar, waaraan later de andere instrumenten worden toegevoegd) werden vaak "hot" opgenomen met een groep muzikanten die live in de studio speelde. De muzikanten moesten op afroep beschikbaar zijn zodat producenten op het laatste moment nog aan-, in- of opvullingen konden toevoegen._NEWLINE_In de Verenigde Staten werd Los Angeles in deze tijd gezien als de plaats met de beste registratiemogelijkheden - bijgevolg werkten de studio\'s de klok rond waardoor sessietijd schaars en kostbaar was._NEWLINE_Onder druk van deze en andere zaken was er bij producenten en platenbazen in Los Angeles weinig geduld met verloren tijd, dus \'verspilling\' van geld. Daardoor was er grote behoefte aan betrouwbare stand-by muzikanten, die met minimale voorbereiding en binnen zo min mogelijk takes bereid en capabel waren om in verschillende stijlen hits op bestelling te leveren._NEWLINE_De leden van The Wrecking Crew waren in deze periode de absolute top van de sessie muzikanten van Los Angeles._NEWLINE__NEWLINE_Alle muzikanten waren muzikaal veelzijdige professionals met een opleiding/achtergrond in jazz of klassieke muziek wereld, en daardoor uitstekend van blad konden lezen._NEWLINE__NEWLINE_Dit alles maakte ze muzikaal flexibeler en was er beduidend minder repetitietijd nodig.[11] De veelzijdigheid van deze altijd oproepbare groep studiomuzikanten werd dan ook graag in bijna elke opnamestijl gebruikt, inclusief thema\'s voor televisieprogramma, film scores, advertentie jingles en alle genres uit de gangbare Amerikaanse populaire muziekcultuur van the Monkees tot Bing Crosby.\n_START_SECTION_\nStudio\'s\n_START_PARAGRAPH_\nOpnamestudio\'s in L.A., waarin The Wrecking Crew studioband regelmatig (mee)werkte aan opnamen, waren de Gold Star Studios van United Western Recorders (opgericht door Bill Putnam), Aster Recorders, Radio Recorders, de Capitol Studios met studio\'s in de toren van de Capitol Records Building aan Vine Street, Columbia Records in het Los Angeles complex, en de RCA opname locatie, gehuisvest aan Sunset Boulevard nabij de Wallichs Music City. Dit was een enorme platenzaak annex muziekwinkel die veel muziekinstrumenten aan de L.A. sessiemuzikanten leverde.\n_START_SECTION_\nOorsprong van de naam \'Wrecking Crew\'\n_START_PARAGRAPH_\nMet zijn memoires uit 1990, Hal Blaine and the Wrecking Crew, populariseerde Hal Blaine de naam "the Wrecking Crew"._NEWLINE_Hoewel de studiogroep tijdens hun jarenlange activiteit geen offici\xc3\xable naam had, schrijft Blaine in zijn memoires (1990) dat de term Wrecking Crew in het begin van de jaren zestig op soms minachtende toon werd gebruikt door leden van de oude garde studiomuzikanten uit de sector "coat and tie" (jasje met dasje) die vonden dat de jonge lichting gekleed in "t-shirts en jeans" tijdens sessies en hun passie voor rock en roll (ook al waren ze jazz muzikanten) de muziekindustrie met deze muziekstijl zouden "verwoesten" (to "wreck" the music). "... and the reason they were called the wrecking crew- I suppose they said... the older guys said they\'d go wreck the business playin\' this rock and roll stuff..." (Tony Tedesco)_NEWLINE_Deze bezorgdheid was niet geheel ten onrechte. De jonge ambitieuze studiomuzikanten waren buitengewoon effici\xc3\xabnt door hun eerder gememoreerde kwaliteiten die de oudjes misten: zij konden muziek lezen, waren beter in improviseren, waren muzikaal flexibeler en hadden beduidend minder repetities nodig. Dit alles maakte dat de geldverslindende muziekindustrie snel hoofdzakelijk koos voor deze jonge generatie._NEWLINE_Volgens de biograaf Kent Hartman zouden enkele muzikanten zichzelf al rond 1963 de Wrecking Crew noemen, anderen zeggen dat dit pas later gebeurde. Weer anderen zeggen de naam zelfs nooit eerder gehoord te hebben, zoals gitariste en bassiste Carol Kaye, die Blaine ten stelligste tegenspreekt. "We were never known as that. Sometimes we were called \'the Clique\', but the Wrecking Crew is a Hal Blaine invented name for his own self-promotion in 1990" (We stonden zo nooit bekend. Soms noemde men ons \'de Kliek\', maar \'the Wrecking Crew\' is een door Hal Blaine uitgevonden naam voor zijn eigen promotie in 1990). _NEWLINE__NEWLINE_De site Songfacts stelt dat er geen enkele verwijzing naar \'The Wrecking Crew\' uit die tijd bekend is._NEWLINE_Als repliek op Kaye\'s verklaring ontkende Blaine weer dat niemand ooit de naam "The Clique" gebruikte._NEWLINE_Ondanks alle gekissebis was het verschijnen van Blaine\'s memoires en de daarop gegenereerde aandacht zeer belangrijk voor het besef van het enorme aandeel van the Wrecking Crew aan talloze fameus legendarische  plaatopnamen._NEWLINE_De aandacht werd nog versterkt met de release (april 2008) van de bioscoop documentaire \'The Wrecking Crew\' van documentairemaker Tony Tedesco. De film stelde het werk van de anonieme sessiemuzikanten voor de eerste keer voor aan een breder publiek. De film bevat 133 muziekfragmenten, die rond de 300.000 dollar aan royalties kostten. Vanaf de premi\xc3\xa8re bleek dat de naam Wrecking Crew ook werkelijk beklijft._NEWLINE__NEWLINE_Tony is de zoon van de gitarist Tommy Tedesco.\n_START_SECTION_\nVerbonden producers\n_START_PARAGRAPH_\nRoy Halee, voormalig co-producer van Simon & Garfunkel, roemde de kwaliteit van de muzikanten toen hij sprak over de bassist Joe Osborn: men hoeft de recorder niet te stoppen voor een fout, want die maken ze niet._NEWLINE_Toen Phil Spector in juli 1962 voor de eerste keer als producer de Gold Star Studios betrad, stelde hij een groep studiomuzikanten samen, die mede-verantwoordelijk was voor de Wall of Sound. Hij gebruikte in zijn sessie gelijktijdig meerdere gitaren (tot 4), bassen en drummers.\n_START_SECTION_\nMedewerking aan andere artiesten\n_START_PARAGRAPH_\nDe leden van The Wrecking Crew speelden in steeds wisselende samenstellingen en waren dus feitelijk geen band. De sessiemuzikanten boden ook hun diensten aan bij andere geluidsstudio\'s in Los Angeles. Zo ontstond Twistin\' The Night Away (december 1961) van Sam Cooke in de RCA Studio 1 van Hollywood met Tommy Tedesco (gitaar) en Earl Palmer (drums). Elvis Presley werd bij Radio Recorders in maart 1962 ondersteund door Hal Blaine (drums) en Barney Kessel (gitaar). Tijdens de opnamesessie voor Bring it on Home to Me (april 1962) van Sam Cooke waren Tommy Tedesco en Ray Pohlman (bas) aanwezig. Blaine speelde bij Another Saturday Night (februari 1963) van Sam Cooke._NEWLINE_Rambling Rose (juni 1962) van Nat King Cole werd opgenomen bij Capitol Records, Surf City (maart 1963) van Jan & Dean volgde in de Western Recorders-studio\'s, met daarna hun Little Old Lady From Pasadena (maart 1964). De Beach Boys-imitatie The Hondells volgden met Little Honda (september 1964). I Got You Babe (juni 1965) van Sonny & Cher werd bij Gold Star Records ondersteund door The Wrecking Crew. De markante hobo was afkomstig van Warren Webb, naast Barney Kessel speelden meerdere gitaristen mee, en verder Don Randi (piano) en Frank Capp (drums). The Beat Goes On (december 1966) volgde weer in de Gold Star-studio\'s met het beroemde, van Carol Kaye afkomstige chromatisch verlagende bas-intro. Herb Alpert liet zich bij twee hits bijstaan: Whipped Cream (januari 1965) en A Taste of Honey (maart 1965) met Blaine\'s markante basdrum-intro.\n_START_SECTION_\nThe Monkees\n_START_PARAGRAPH_\nVan The Monkees was bekend, dat ze in de studio niet zelf de instrumenten bespeelden en derhalve telden als een fictieve popband, die was aangewezen op de medewerking van The Wrecking Crew of andere sessiemuzikanten. De eerste beide albums The Monkees (juli 1966) en More of the Monkees (juni tot november 1966) brachten de single-hits Last Train to Clarksville (juli 1966) met de gitaristen Wayne Irvin, Gerry McGee en Louis Shelton, die ook de gitaarsolo speelde bij de hit Valleri, en de miljoenenseller I\'m a Believer (oktober 1966) met Mike Deasy (gitaar) en Carol Kaye (basgitaar).\n_START_SECTION_\nThe Beach Boys\n_START_PARAGRAPH_\nThe Beach Boys maakten sinds het begin van hun carri\xc3\xa8re gebruik van de muzikale steun van The Wrecking Crew. Fun Fun Fun (januari 1964) met een gitaar-intro van Glen Campbell, I Get Around (mei 1964) en California Girls (juni 1965) in de Columbia Records-studio\'s met Carol Kaye zijn vroege voorbeelden. Het conceptalbum Pet Sounds, waaruit de singles Sloop John B en God Only Knows werden getrokken, ontstond tussen november en april 1966 met begeleiding van The Wrecking Crew. Good Vibrations ontstond vanaf februari 1966 in de Gold Star-studio\'s, met Larry Knechtel aan het orgel.'