b'\n_START_ARTICLE_\nDynamisch stochastisch algemeen evenwichtsmodel\n_START_PARAGRAPH_\nDynamisch stochastisch algemeen evenwichtsmodellering (afgekort DSAE, in het Engels: DSGE) is een tak van toegepaste algemene evenwichtstheorie, die invloedrijk is in de hedendaagse macro-economie. De DSAE-methodologie probeert geaggeregeerde economische fenomenen, zoals economische groei, conjunctuurcycli, en de effecten van monetair- en fiscaal beleid te verklaren met behulp van macro-economisch modellen, die zijn gebaseerd op micro-economische principes. Een van de belangrijkste redenen waarom veel macro-economen de voorkeur geven aan modellen op micro-economische grondslagen is dat, in tegenstelling tot de meer traditionele macro-economische voorspellingsmodellen, op micro-economisch grondslagen gebaseerde modellen in principe niet kwetsbaar zijn voor de Lucas-kritiek. Aangezien de microgrondslagen zijn gebaseerd op de voorkeuren van de beslissers in het model, zijn DSAE-modellen een natuurlijke maatstaf voor het beoordelen van de welvaartseffecten van veranderingen in het beleid (voor een bespreking van deze beide punten zie Woodford, 2003, blz. 11-12 en Tovar, 2008, blz. 15-16).\n_START_SECTION_\nVoor- en nadelen van DSAE-modellen\n_START_PARAGRAPH_\nDoor het specificeren van voorkeuren (wat de agenten willen), technologie (wat de agenten kunnen produceren) en instituties (de manier waarop ze met elkaar interacteren), is het in principe mogelijk, hoewel in de praktijk heel uitdagend) om een DSAE-model op te lossen om te voorspellen wat er in werkelijkheid wordt geproduceerd, verhandeld en geconsumeerd, en hoe deze variabelen in de tijd evolueren in reactie op verschillende schokken. In principe is het ook mogelijk om voorspellingen te doen over de effecten van veranderingen in het institutionele kader.\n_START_SECTION_\nAfruil detaillering versus logische consistentie\n_START_PARAGRAPH_\nTraditionele macro-econometrische voorspellingsmodellen die door de centrale banken sinds de jaren 1970 zijn ontwikkeld en die vandaag de dag nog vrij algemeen in gebruik zijn, schatten de dynamische correlaties tussen prijzen en hoeveelheden in verschillende sectoren van de economie. Deze modellen bevatten soms duizenden variabelen. Aangezien de DSAE-modellen vanuit de Micro-economische grondslagen en met inachtneming van restricties op de besluitvorming zijn opgesteld, in plaats van alleen de geobserveerde correlaties als een gegeven te beschouwen, zijn zij technisch veel moeilijker op te lossen en te analyseren. Daarom abstraheren DSAE-modellen meestal van de vele sectorale details en omvatten zij ook veel minder variabelen: slechts een paar variabelen in theoretische DSAE-artikelen, of van de orde van grootte van zo\'n honderd variabelen in experimentele DSAE-voorspellingsmodellen, die de laatste jaren worden gebouwd door de centrale banken. Wat de DSAE-modellen dus opgeven in sectorale details, proberen zij goed te maken in logische consistentie.\n_START_SECTION_\nMinder kwetsbaar voor de Lucas-kritiek\n_START_PARAGRAPH_\nIn tegenstelling daarmee is zo\'n voorspelling door traditionele macro-economische voorspellingsmodellen, zoals Robert Lucas heeft opgemerkt, niet goed mogelijk, dit omdat deze modellen zich baseren op in het verleden waargenomen correlaties tussen macro-economische variabelen. Van deze correlaties kan worden verwacht dat zij veranderen, wanneer er nieuw beleid wordt ge\xc3\xafntroduceerd. Naarmate de toekomst minder op het verleden lijkt zal de nauwkeurigheid van de voorspellingen van traditionele macro-economische voorspellingsmodellen (die zich immer op waarnemingen over correlaties tussen economische grootheden uit het verleden baseren) snel minder worden.\n_START_SECTION_\nNieuw beleid gemakkelijker toetsbaar op Pareto-effici\xc3\xabntie\n_START_PARAGRAPH_\nGezien de moeilijkheid om accurate DSAE-modellen te construeren, vertrouwen de meeste centrale banken voor korte termijn voorspellingen nog steeds op de traditionele macro-economische modellen. De effecten van alternatief beleid worden echter in toenemende mate bestudeerd met behulp van DSAE-methoden. Omdat DSAE-modellen zijn gebouwd op basis van aannames over de voorkeuren van agenten is het mogelijk om de vraagstelling te poneren of het te bestuderen beleid wel Pareto-optimaal is, of hoe goed het voldoet aan een bepaald criterium van maatschappelijk welzijn dat uit de voorkeuren kan worden afgeleid (Woodford, 2003, blz. 12).\n_START_SECTION_\nVoorbeeld\n_START_PARAGRAPH_\nDe Europese Centrale Bank (ECB) heeft een DSGE-model ontwikkeld, dat ook wel het Smets-Wouters-model wordt genoemd. Dit Smets-Wouters-model wordt gebruikt om de economie van de eurozone als geheel te analyseren (met andere woorden, het model analyseert de individuele Europese landen niet afzonderlijk). Het model is bedoeld als een alternatief voor de Area-Wide Model (AWM), een meer traditioneel empirisch voorspellingsmodel dat de ECB meerdere jaren heeft gebruikt. De ECB webpagina dat het Smets-Wouters-model beschrijft, bespreekt ook de voordelen van het bouwen van een DSGE-model in plaats van op meer traditionele methoden te vertrouwen._NEWLINE_De vergelijkingen in het Smets-Wouters-model beschrijven de keuzes van drie soorten beslissers: huishoudens, die gegeven een budgetrestrictie een optimale afweging maken tussen consumptie en gewerkte uren; bedrijven, die de in het productieproces ingezette arbeid en kapitaal optimaliseren; en de centrale bank, die het monetaire beleid controleert. De parameters in de vergelijkingen werden geschat met behulp van  Bayesiaanse statistische technieken, zodat het model bij benadering de dynamiek in de beweging van het BNP, consumptie, investeringen, prijzen, lonen, werkgelegenheid, en de rentevoeten in de Eurozone economie beschrijft. Om de trage aanpassing van sommige van deze variabelen te reproduceren bevat het model verschillende soorten fricties die de aanpassing aan schokken vertragen, met inbegrip van "kleverige" prijzen en lonen en aanpassingskosten in de ingezette investeringen.'