b'\n_START_ARTICLE_\nPortret van een kleptomaan\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nHet schilderij behoort tot een reeks van tien portretten van krankzinnige bewoners van het H\xc3\xb4pital de la Salp\xc3\xaatri\xc3\xa8re in Parijs, waarvan er vijf bewaard zijn gebleven. De psychiater \xc3\x89tienne-Jean Georget, een van de grondleggers van de sociale psychiatrie, vroeg G\xc3\xa9ricault wellicht om de schilderijen. Georget was ervan overtuigd dat het uiterlijk van een waanzinnige vertelde aan welke afwijking de pati\xc3\xabnt leed. De portretten hadden tot doel een illustratie te leveren bij een aantal bekende monomane afwijkingen, dat wil zeggen afwijkingen waarbij de pati\xc3\xabnt lijdt aan \xc3\xa9\xc3\xa9n welbepaalde obsessie. De psychiater had veel waardering voor de objectiviteit in G\xc3\xa9ricaults werken, die een verband tot stand wisten te brengen tussen de romantische kunst en de empirische wetenschap._NEWLINE_Het werk is snel geschilderd en liep daarmee vooruit op het impressionisme. G\xc3\xa9ricault heeft geprobeerd om het gezicht van de pati\xc3\xabnt objectief af te beelden: de kleptomaan kijkt met een lege blik in het oneindige en zijn gezicht is star, met een baard en een verwaarloosde, vieze hals. Het schilderij is opmerkelijk door zijn bravoure, expressieve realisme en doordat het psychisch lijden van een individu zo duidelijk zichtbaar wordt gemaakt. De geschiedenis van de waanzin in G\xc3\xa9ricaults familie en zijn eigen fragiele mentale gezondheid maken het werk nog schrijnender.'