b"\n_START_ARTICLE_\nEine Faust Symphonie\n_START_PARAGRAPH_\nEine Faust Symphonie in drei Charakterbildern (S 108)(nach Goethe) is een symfonie met slotkoor en een tenorsolo van Franz Liszt ge\xc3\xafnspireerd op en rond de Mephistofoles-figuur uit Goethes \xe2\x80\x99Faust\xe2\x80\x99. Het werk is opgedragen aan Hector Berlioz en bestaat in twee versies.\n_START_SECTION_\nLiszts Faustoccupatie\n_START_PARAGRAPH_\nLiszt bracht een grote hoeveelheid composities voort waarin hij de duivel die een rol speelt in het literaire karakter Faust laat voorkomen. Niet alleen kennen we het derde deel van de Faust-symfonie - het Mephisto-deel - maar ook het pianostuk 'Erster Mephisto-Walzer\xe2\x80\x99 (later georkestreerd als \xe2\x80\x99Tanz in der Dorfschenke\xe2\x80\x99 (S 110b, onderdeel van het orkestwerk \xe2\x80\x99Zwei Episoden nach Lenaus Faust\xe2\x80\x99). Later - rond 1880 - componeerde Liszt nog drie Mephisto-walsen en een Mephisto-Polka voor piano. Composities als de Cs\xc3\xa1rd\xc3\xa1s macabre en de Cs\xc3\xa1rd\xc3\xa1s obstin\xc3\xa9 kunnen ook meegeteld worden. De \xe2\x80\x99Zweiter Mephisto-Walzer\xe2\x80\x99 (S 111) voor orkest ontstond ook in 1880. Dit laatste werk is opgedragen aan Camille Saint-Sa\xc3\xabns._NEWLINE_De uitvoering van de definitieve versie van de Faust-symfonie duurt ongeveer 65 \xc3\xa0 70 minuten en de compositie heeft drie delen: 1. Faust; 2. Gretchen; 3. Mephistopheles mit Schlusschor \xe2\x80\x9cAlles verg\xc3\xa4ngliche ist nur ein Gleichnis\xe2\x80\x9d. Het werk is tussen 1854 en 1857 gecomponeerd en gepubliceerd in 1861. Het bestaat in twee versies. Tot in 1880 was Liszt er toch nog niet gelukkig mee; hij voegde in dat jaar nog tien maten aan de compositie toe.\n_START_SECTION_\nBeschrijving\n_START_PARAGRAPH_\nVermoedelijk had Liszt altijd drie boeken bij zich: de Bijbel, Dantes Goddelijke Komedie (Divina Commedia) en Goethes Faust. Deze boeken geven direct een indruk van zijn spirituele en artistieke wereld en aspiraties. Hector Berlioz vertelt in zijn memoires (M\xc3\xa9moires) dat hij Liszt op negentienjarige leeftijd, op 4 december 1830, vlak voor de premi\xc3\xa8re van zijn Symphonie fantastique op de vertaling van Goethes Faust door de Fransman G\xc3\xa9rard de Nerval attendeerde. Liszt verslond het boek en droeg waarschijnlijk vanwege de tip de Faust-symfonie aan Berlioz op._NEWLINE_De mysterieuze \xe2\x80\x98Doktor Johannes Faust\xe2\x80\x99 leefde waarschijnlijk in Duitsland aan het begin van de Renaissance. Hij zou rond 1480 in Knittlingen zijn geboren en rond 1540 in Staufen zijn overleden en wordt beschreven als een avonturier, beoefenaar van zwarte kunst en een dienaar van de duivel. Tegen het einde van de 16de eeuw gedijde zijn legende in het publieke bewustzijn. Een poppenspel was de eerste kunstzinnige uiting van de Faust-legende. Het was een tragedie, in sc\xc3\xa8ne gezet door Christopher Marlowe, uit 1588. Sindsdien heeft ieder Europees land in iedere tijd wel kunst voortgebracht die op de Faust-legende was ge\xc3\xafnspireerd en dit loopt tot in onze tijd door. We kunnen ook Nikolaus Lenaus Faust noemen, Louis Spohrs opera of Thomas Manns roman._NEWLINE_*Zie het artikel Faust voor een, niet complete, lijst van muzikale composities op het Faustiaanse thema._NEWLINE_De meeste Liszt-biografen zijn het er over eens dat Liszts pianostuk de Sonata in b mineur (1853) al voorbodes in zich draagt van Liszts latere Faust-werken. In deze compositie lost Liszt uiteindelijk naar tevredenheid het probleem op om in een werk in \xc3\xa9\xc3\xa9n deel een cyclische vorm gestalte te geven tegelijkertijd met het organisch laten groeien van de thema\xe2\x80\x99s. Het stuk legt de basis voor al Liszts cyclische, monothematische composities (bijvoorbeeld zijn symfonische gedichten) daarna._NEWLINE_In een uitbarsting van creativiteit voltooide Liszt de eerste versie van de symfonie binnen twee maanden. Het was alsof al het voorbereidende denkwerk, bewust of onbewust, ineens op papier kwam. De orkestratie van het werk was in deze versie zodanig dat er geen sprake was van partijen voor het zware koper (trombones en tuba) en het slotkoor ontbrak ook. De premi\xc3\xa8re vond plaats op 5 september 1857 in Weimar ter ere van de onthulling van een monument voor Goethe en Schiller. De daarna volgende uitvoering was in 1861 en Liszt reviseerde de partituur in de tussentijd. Zo ontstond de tweede versie met uitgebreide partijen voor de koperblazers en de toevoeging van het slotkoor \xe2\x80\x98Alles verg\xc3\xa4ngliche ist nur ein Gleichnis\xe2\x80\x99."