b'\n_START_ARTICLE_\nTACAM T-60\n_START_SECTION_\nVoorgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de aanval op Rusland in 1941 realiseerden de Roemenen dat ze gebrek hadden aan effectieve antitankwapens. Omdat Duitsland zijn eigen materieel zelf hard nodig had, waren de Duitsers niet in staat om de Roemenen ook te voorzien van het benodigde materieel. Tijdens de gehele oorlog zijn er enkel verschillende Pz.Kpfw. III en IV geleverd en enkele andere voertuigen. Maarschalk Antonescu was van mening dat er een lokale productie opgezet moest worden van een tank welke vergelijkbaar zou kunnen zijn met de Russische T-34 middelzware tank. De Roemeense industrie had daar niet genoeg capaciteit voor en daarnaast was er een gebrek aan grondstoffen. Aan het einde van 1942 was er echter wel genoeg oorlogsbuit, waaronder 175 tanks en 154 stuks artilleriegeschut. Met dit materieel tot zijn beschikking werd luitenant-kolonel Constantin Ghiulai bevolen om een zelfrijdend antitankkanon te ontwikkelen.\n_START_SECTION_\nOntwerp\n_START_PARAGRAPH_\nAls chassis koos hij de Sovjet T-60 lichte tank. Deze koos hij omdat hij vond dat de T-60 betrouwbaar en snel was. Daarnaast bood de T-60 een ideaal kanonplatform. Er zat een GAZ 202 motor in, een Dodge-Derretto-Fargo F.H.2 gebouwd onder licentie. Er werd voor deze motor gekozen, omdat er genoeg reserveonderdelen beschikbaar waren. Er werd een nieuwe verbeterde bescherming over de motor gemonteerd en de koeling werd verbeterd. Voor het kanon werd er gekozen voor een Sovjet 76,2mm F-22 veldkanon, model 1939. Van dit model waren 38 stuks beschikpaar in het wapendepot in Targoviste. De kazemat waarin het kanon was geplaatst was gemaakt van 15mm dik pantserstaal, afkomstig van buitgemaakte tanks, vooral van de BT-7. Het kanon had een maximale traverse van 32\xc2\xb0 en een elevatie/domping van +8 tot -5 graden. In totaal konden er 44 granaten meegenomen worden; deze werden deels opgeslagen in de vier buitenste opslagboxen. In de romp was een ZB-53 7.92mm machinegeweer gemonteerd. Het pantser van de romp werd verdikt tot 25-35mm. Het kanon was niet ontworpen als antitankkanon, maar de mondingssnelheid was indrukwekkend. HE granaten hadden genoeg kracht om serieuze schade toe te brengen bij een T-34 en konden met gemak een lichter voertuig vernietigen. Uiteindelijk had het voertuig een gewicht van negen ton en een bemanning van drie personen. Een ander voertuig dat onder deze omstandigheden door Constantin Ghiulai werd ontworpen, was de TACAM R-2.'