b'\n_START_ARTICLE_\nGereformeerde Kerken in Nederland\n_START_SECTION_\nKerkelijke ontwikkeling gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw\n_START_PARAGRAPH_\nEen nieuwe bloeitijd voor de gereformeerde orthodoxie_NEWLINE_Gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw ontwikkelde de Gereformeerde Kerken in Nederland zich als de grootmeesters van de gereformeerde orthodoxie, waarvan met name de dogmatische werken van Kuyper en Bavinck toonbeelden waren. Met de opkomst van het historisch-kritisch Bijbelonderzoek leek het toekomstperspectief voor de gereformeerde orthodoxie in de lijn van de Reformatie en met name Calvijn niet erg optimistisch. Het is de verdienste geweest van theologen als Kuyper, Bavinck, K. Schilder en meerderen dat ze met hun werken de gereformeerde orthodoxie weer een nieuw stevig impuls wisten te geven. In 1922 verscheen de Korte verklaring der Heilige Schrift verzorgt door theologen van de Hogeschool in Kampen en de Vrije Universiteit te Amsterdam waarmee een complete nieuwe gereformeerde Schriftverklaring het licht zag, populair van opzet, maar toch "met een vasten wetenschappelijke ondergrond." Deze Bijbelverklaring vond een vrij grote belangstelling en werd verschillende malen herdrukt. De Bijbelverklaring nam veelal de Statenvertaling als uitgangspunt en in de verklaringen probeerde men vooral ook de historische juistheid en betrouwbaarheid van de Bijbelteksten aan te tonen. Ook op het gebied van de ethiek en de filosofie werden invloedrijke werken gepubliceerd door Prof. W. Geesink, J.H. Bavinck, D.H. Th. Vollenhoven en H. Dooijeweerd._NEWLINE_Compromis omtrent \'doop en de wedergeboorte\'._NEWLINE_Na de vereniging van 1892 bleek evenwel dat binnen het kerkverband nog wel enkele ingrijpende tegenstellingen vroegen om een overbrugging. In 1905 werd een compromis bereikt rondom de verschillende opvattingen omtrent \'doop en de wedergeboorte\'. Ondanks dit gesloten compromis verloren de Gereformeerde Kerken door de loop der jaren heen wel veel leden uit zorg voor intellectualisering van het geloof of gemis aan bevinding, die hun toevlucht zochten vooral bij de Christelijke Gereformeerden Kerk of de Gereformeerde Gemeenten._NEWLINE_De kwestie Geelkerken_NEWLINE_In 1926 speelde zich een conflict af naar aanleiding van een aanklacht tegen dr. Geelkerken over de letterlijke interpretatie van de Bijbel. Op de Synode van Assen in 1926 ging het uiteindelijk om de vraag of de Schrift een betrouwbaar en feitelijk verslag geeft in Genesis 3. De Synode van 1926 sprak uit dat er inderdaad sprake was van een "zintuiglijk waarneembare" slang. Het ging in Genesis 3 dus niet om verhalen, fabels, mythe of fictie, maar om feitelijk waarneembare werkelijkheden, zoals een slang, bomen, mensen, enzovoort. Geelkerken en de zijnen stichtte de Gereformeerde Kerken in Hersteld Verband._NEWLINE_De vrijmaking van 1944_NEWLINE_De tweede afsplitsing vond plaats in 1944, toen tijdens de zogenaamde Vrijmaking de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt zich afscheidden van de Gereformeerde Kerken in Nederland. Deze gebeurtenis vond plaats naar aanleiding van de schorsing van dr. K. Schilder als hoogleraar.\n_START_SECTION_\nKerkelijke eenheid en samenwerking\n_START_PARAGRAPH_\nTot de jaren 70 werkten de Gereformeerde Kerken in Nederland, de Gereformeerde Gemeenten en de Christelijke Gereformeerde Kerken op bescheiden schaal samen in niet-kerkelijke organisaties als het Gereformeerd Sociologisch Instituut en (tot 2001) het Contactorgaan Gereformeerde Gezindte. Verzoeken tot kerkelijke eenwording werden door laatst genoemde kerkverbanden altijd afgewezen._NEWLINE_In 1962 startte het langdurige Samen op Weg-proces. Dit werd 1 mei 2004 afgesloten, toen de Gereformeerde Kerken in Nederland fuseerden met de Nederlandse Hervormde Kerk en de Evangelisch-Lutherse Kerk tot de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Op dat moment hadden de Gereformeerde Kerken in Nederland circa 675.000 leden, waarvan 400.000 belijdende leden. Er waren in totaal 857 plaatselijke kerken, met in totaal zo\'n 1000 kerkgebouwen. Een zevental gemeenten kon zich niet in de fusie vinden. Zij richtten op 8 mei 2004 de voortgezette Gereformeerde Kerken in Nederland op. E\xc3\xa9n gemeente zocht aansluiting bij de Nederlands Gereformeerde Kerken. Ook de veertien gemeenten en 7000 leden van de Evangelisch-altreformierte Kirche in Niedersachsen behoorden tot de Gereformeerde Kerken in Nederland. Zij zijn nu geassocieerd lid van de Protestantse Kerk in Nederland en vaardigen twee leden af naar de Generale Synode van de PKN._NEWLINE_De in 1894 vanuit Nederland opgerichte Gereformeerde Kerken in Belgi\xc3\xab, die zich in 1979 hebben aangesloten bij de Verenigde Protestantse Kerk in Belgi\xc3\xab, maakten als aparte classis deel uit van de particuliere synode van Noord-Brabant en Limburg van de Gereformeerde Kerken in Nederland.'