b'\n_START_ARTICLE_\nSouth Foreland Lighthouse\n_START_SECTION_\nKenmerken en uitrusting\n_START_PARAGRAPH_\nDe 21 meter hoge en volledig witte toren heeft een onregelmatige achthoekige vorm en bestaat uit drie bouwlagen. De bovenzijde van de toren wordt gevormd door een galerij die bereikbaar is via een trap met 76 treden en die werd afgewerkt met kantelen. Op deze galerij bevindt zich het lichthuis dat werd uitgerust met een roterend optisch systeem dat bestaat uit 16 lenspanelen. Deze fresnellens werd in beweging gebracht door een uurwerkmechanisme met een dalend gewicht dat in 2004 opnieuw in de toren ge\xc3\xafnstalleerd werd. Als gevolg van beschadigingen tijdens de Tweede Wereldoorlog veranderde het lichtpatroon van continu flitsend naar drie witte flitsen om de 20 seconden. Het licht was zichtbaar was tot op een afstand van 26 zeemijl (ongeveer 48\xc2\xa0km) en bevond zich 114 m boven zeeniveau. In 1842 werden tegen de toren twee verblijven voor de vuurtorenwachters aangebouwd. De toren is niet meer actief sinds 30 september 1988.\n_START_SECTION_\nDe eerste lichten\n_START_PARAGRAPH_\nOmdat de zandbank Goodwin Sands sinds het ontstaan van de scheepvaart voor het verlies van schepen en opvarenden had gezorgd, werd reeds in 1367 door Brother Nicholas de Legh een lantaarn voor de krijtrotsen neergelaten om de schippers te wijzen op deze gevaarlijke hindernis._NEWLINE_In 1635 liet Sir John Meldrum twee vuurpotten installeren, de voorlopers van de latere hogergelegen en lagergelegen vuurtorens. Om het onderhoud van deze open vuren te financieren, verkreeg Meldrum het recht om de kosten te verhalen op de voorbijvarende schepen. Deze zogenaamde light dues werden ge\xc3\xafnd in de Britse havens._NEWLINE_Vanaf 1642 nam Robert Osbolton het beheer van de vuren waar. Hij werd hierin opgevolgd door zijn zoon die in 1715 overleed waardoor ze in handen kwamen van Greenwich Hospital. Deze organisatie, die tussen 1692 en 1869 een permanent onderkomen aanbood aan gepensioneerd personeel van de Royal Navy, bracht de vuren onder in een glazen constructie die na 12 jaar werd weggenomen omdat ze door rookafzetting ondoorzichtig geworden was._NEWLINE_Het hoge licht werd door John Yenn in 1793 aangepast. Hij liet een gebouw optrekken dat bestond uit drie bouwlagen en dat werd uitgerust met olielampen. In 1795 werd ook het lage licht vernieuwd. Yenn baseerde het uitzicht en de inrichting van het gebouw, dat slechts twee bouwlagen telde, op het vernieuwde hoge licht.\n_START_SECTION_\nOvername door Trinity House\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1832 werd Trinity House eigenaar van de beide vuurtorens. Hiervoor betaalde de vennootschap de som van \xc2\xa3\xc2\xa08\xc2\xa0366 aan Greenwich Hospital. James Walker, verbonden als ingenieur aan Trinity House, kreeg in 1842 de opdracht om het hoge licht te verhogen en opnieuw uit te rusten, waardoor de toren zijn huidige vorm kreeg. Onder zijn toezicht werd ook het lage licht in 1846 volledig opnieuw opgebouwd. De totale kostprijs voor deze werkzaamheden bedroeg \xc2\xa3\xc2\xa04\xc2\xa0409._NEWLINE_South Foreland werd in december 1858 de eerste vuurtoren ter wereld die werd uitgerust met elektrisch licht toen in het lichthuis een booglamp werd ge\xc3\xafnstalleerd die was ontworpen door Frederick Hale Holmes. Michael Faraday, die als wetenschappelijk adviseur van 1836 tot 1865 verbonden was aan Trinity House, hield toezicht op het experiment. De elektriciteit voor de lamp werd geleverd door een grote generator waarvan het type naar Holmes vernoemd werd. De werking van dit toestel was gebaseerd op de ontdekkingen van Faraday op het gebied van elektromagnetische inductie._NEWLINE_Op 24 december 1898 bracht Guglielmo Marconi de eerste radioverbinding ooit tussen een schip en de wal tot stand. Hij liet hiervoor een grote antenne installeren in de buurt van de vuurtoren. Marconi communiceerde met zijn assistent George Kemp die zich op het lichtschip East Goodwin bevond dat ongeveer 19\xc2\xa0km uit de kust lag. De geslaagde radioverbinding werd gebruikt om kerstgroeten over te brengen. Op 27 maart 1899 realiseerde Marconi een internationale radioverbinding tussen de vuurtoren en Wimereux in Noord-Frankrijk, waar hij zijn zendapparatuur had opgesteld. Deze nieuwe communicatievorm werd in de weken na het eerste geslaagde experiment twee maal gebruikt om noodsignalen in morse tussen schepen en de wal uit te wisselen._NEWLINE_Rond 1904 bleek dat de zandbank Goodwin Sands zich in die mate verplaatst had, dat de lichtlijn die gevormd werd door het hoge en lage licht niet meer de juiste veilige route voor de scheepvaart aangaf. Het lage licht werd uitgeschakeld en het gebouw werd verkocht aan particulieren. Om het wegvallen van het lage licht te compenseren werd de lichtopbrengst van het hoge licht aanzienlijk verhoogd. Bovendien werd door het installeren van een draaiende optiek het lichtpatroon veranderd van vast naar flitsend._NEWLINE_De Holmesgenerator die de toren van elektriciteit voorzag, kon in 1922 uitgeschakeld worden toen het complex met het lichtnet verbonden werd. Het toestel had toen 50 jaar dienstgedaan.\n_START_SECTION_\nTijdens de Tweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de Tweede Wereldoorlog werd de toren, die zelf niet mocht gebruikt worden voor oorlogsactiviteiten, omgeven door kustbatterijen die de Het Kanaal bestreken en Duitse stellingen op de Franse kust onder vuur konden nemen. De toren werd gecamoufleerd en het licht werd gedoofd zodat de Duitsers het bouwwerk niet als richtpunt konden gebruiken._NEWLINE_Deze voorzorgen konden niet voorkomen dat een aantal optische panelen van de torenlens werden beschadigd. Deze lens was samengesteld uit 16 lenspanelen en genereerde oorspronkelijk een continu flitsend wit licht. De defecte lenselementen werden met metalen platen afgedekt. De zes overgebleven lenspanelen, die gegroepeerd waren per drie, zorgden voor een nieuw lichtpatroon dat bestond uit drie witte flitsen om de 20 seconden.\n_START_SECTION_\nOvername door de National Trust\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1969 werden de vuurtorenwachters van hun dienst ontheven omdat de toren volledig geautomatiseerd werd. De beschikbaarheid van moderne navigatiemiddelen aan boord van schepen, zoals gps, deden Trinity House besluiten om de toren op 30 september 1988 uit te schakelen. In 1989 nam de National Trust het beheer van het complex over. Een van de vroegere wachterswoningen werd verhuurd als vakantieverblijf. De tweede woning werd ingericht als theehuis. De toren zelf kan door het publiek bezocht worden.\n_START_SECTION_\nTijdelijke herinschakeling en restauratie\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de feestelijkheden ingericht voor het diamanten regeringsjubileum van Elizabeth II in juni 2012 werd de toren tijdelijk opnieuw verlicht. Om het optisch systeem in beweging te zetten werd het gewicht van het uurwerkmechanisme dat voor de aandrijving van de lens zorgde om het uur manueel opgehaald. De toren maakte deel uit van een keten die werd gevormd door meer dan 4\xc2\xa0000 verlichte bakens. De kustwacht verwittigde de scheepvaart door middel van herhaalde berichten dat het torenlicht geen geldig navigatiemiddel was._NEWLINE_In 2014 werd de buitenzijde van de toren gerestaureerd. De muren en het lichthuis werden eerst gezandstraald om oude verflagen te verwijderen. Vervolgens werd 170 liter nieuwe verf aangebracht. Voor deze werkzaamheden werden 14 weken voorzien.'