b'\n_START_ARTICLE_\nErroll Garner\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nDe jonge Erroll begon met piano spelen op 3-jarige leeftijd. Hij was autodidact, speelde alles op het gehoor en heeft, ook in zijn latere carri\xc3\xa8re, nimmer enige behoefte gevoeld om het notenschrift te leren. De muziek kwam bij hem van binnenuit. Mede hierdoor en dankzij zijn aangeboren talent voor het klavier, ontwikkelde hij een unieke stijl, vaak ge\xc3\xafmiteerd doch nooit ge\xc3\xabvenaard._NEWLINE_Zijn pianostijl werd gekenmerkt door het zo karakteristieke akkoord \xe2\x80\x9cstrumming\xe2\x80\x9d van de linkerhand en een slepende rechterhand in de melodie, dit gecombineerd met een verfijnd gevoel voor dynamiek en ritmische accenten. Een ander aspect van zijn stijl was het harmonisch rijke rubatospel, met over elkaar buitelende arpeggio\xe2\x80\x99s, in de \xe2\x80\x9cballads\xe2\x80\x9d._NEWLINE_Garner was ook beroemd om zijn zogenaamde intro\xe2\x80\x99s, solo gespeeld aan het begin van een vertolking, dikwijls kleine composities op zich. Zijn begeleiders wisten dan vaak niet op welk nummer het zou uitdraaien, maar Erroll verwachtte van hen dat zij het op tijd zouden oppakken._NEWLINE_Erroll trad al op 7-jarige leeftijd op in een lokaal radioprogramma met een groep, genaamd \xe2\x80\x9cThe Kan-D-Kids\xe2\x80\x9d. Als teenager speelde hij als professioneel musicus op de riverboats in Pittsburgh. Ook trad hij regelmatig op met het Leroy Brown Orchestra, eveneens in Pittsburgh._NEWLINE_Toen de jonge Erroll Garner in zijn geboorteplaats Pittsburgh lid wilde worden van de vakbond van beroepsmusici, werd hij geweigerd, met als argument dat hij geen noten kon lezen. Later, toen ze hun dwaling daaromtrent inzagen, hebben ze hem maar gelijk tot erelid benoemd._NEWLINE_Op 18-jarige leeftijd trok Garner naar New York, om te gaan werken als professioneel musicus._NEWLINE_In de nachtclub \xe2\x80\x9cThe three Deuces\xe2\x80\x9d on 42nd Street, waar het trio van pianovirtuoos Art Tatum (met Slam Stewart en Tiny Grimes) een vaste verbintenis had, mocht Garner invallen voor Tatum wanneer deze verhinderd was. Tatum noemde Erroll \xe2\x80\x9dmijn kleine broertje\xe2\x80\x9d._NEWLINE_In 1947 maakte hij met zijn eigen trio, met Red Callender (b) en Hal (Doc) West (dr), opnamen met altsaxofonist Charlie Parker, die toevallig in de studio aanwezig was. _NEWLINE_In datzelfde jaar vond het concert plaats met de tenorsaxofonist Wardell Gray, met  Irving Ashby (g), Red Callender (b) en Jackie Mills (dr), waarvan ook opnamen van de repetitie bewaard zijn gebleven (\xe2\x80\x9cBlue Lou\xe2\x80\x9d)._NEWLINE_Hoewel Erroll Garner qua leeftijd een tijdgenoot was van de bebopgeneratie  was zijn manier van spelen niet in een bepaalde stijlperiode te plaatsen. Garner speelde gewoon Garner. _NEWLINE_Hij was een van de weinige jazzmusici die ook buiten de jazzwereld ruimschoots waardering genoot, reden waarom hij door sommige jazzpuristen met enig dedain werd bezien._NEWLINE_Garner behoort tot de het meest op de grammofoonplaat vastgelegde jazzmusici. Hij was in staat om zes albums (lp\xe2\x80\x99s) op \xc3\xa9\xc3\xa9n dag op te nemen, en allemaal glansrijke eerste \xe2\x80\x9ctakes\xe2\x80\x9d. Hij trad meestal op in de bekende triobezetting (bas en drums) of als solopianist.  _NEWLINE_In september 1955 nam hij met zijn toenmalige trio, bestaande uit bassist Eddie Calhoun en drummer Denzil Best, zijn meest beroemde en best verkochte album op, \xe2\x80\x9cConcert by the Sea\xe2\x80\x9d, een registratie van een liveconcert in Carmel, Californi\xc3\xab._NEWLINE_Garner heeft meer dan 200 composities op zijn naam staan, waaronder het wereldberoemde \xe2\x80\x9cMisty\xe2\x80\x9d en \xe2\x80\x9cPenthouse Serenade\xe2\x80\x9d._NEWLINE_In de jaren 60 toerde hij regelmatig door Europa met zijn vaste trio, met  Eddie Calhoun (b) en Kelly Martin (dr). Eind jaren 60 breidde hij zijn trio uit tot een kwartet, dat toen bestond uit Ike Isaacs (b), Jimmie Smith (dr) en conga-speler Jose Mangual._NEWLINE_In de loop van de jaren 70 kreeg hij te maken met een geleidelijk afnemende gezondheid en in 1975 werd de diagnose  longkanker bij hem vastgesteld. Hij overleed 2 januari 1977, op 55-jarige leeftijd._NEWLINE_Garner laat een discografie na, bestaande uit meer dan 3000 verschillende opnamen van zowel studio- als "live" concertregistraties.'