b"\n_START_ARTICLE_\nParacontias\n_START_SECTION_\nNaam en indeling\n_START_PARAGRAPH_\nDe wetenschappelijke naam van de groep werd voor het eerst voorgesteld door Fran\xc3\xa7ois Mocquard in 1894. Er zijn veertien soorten, inclusief Paracontias ampijoroensis en Paracontias mahamavo, die pas in 2016 voor het eerst werden beschreven. In veel literatuur wordt daarom een lager soortenaantal vermeld.\n_START_SECTION_\nVerspreidingsgebied en habitat\n_START_PARAGRAPH_\nAlle soorten komen endemisch voor in Madagaskar, een groot eiland ten oosten van Afrika. vrijwel alle soorten leven in het noorden van het eiland. De habitat is variabel, van vochtige bossen tot meer droge bossen of zanderige streken zoals kustduinen. Veel soorten graven in de bodem of in de strooisellaag._NEWLINE_Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is aan twaalf soorten een beschermingsstatus toegewezen. Twee soorten worden als 'veilig' (Least Concern of LC) beschouwd, vier soorten als 'onzeker' (Data Deficient of DD). Twee soorten staan te boek als 'gevoelig' (Near Threatened of NT) en een soort wordt als 'kwetsbaar' (Vulnerable of VU) gezien. Paracontias fasika, Paracontias minimus en tenslotte Paracontias rothschildi worden beschouwd als 'ernstig bedreigd' (Critically Endangered of CR). Deze skinken hebben alle drie een zeer klein verspreidingsgebied en zijn daarnaast slechts bekend van een enkele locatie."