b'\n_START_ARTICLE_\nMediocalcar\n_START_SECTION_\nNaamgeving en etymologie\n_START_PARAGRAPH_\nDe botanische naam Mediocalcar is afkomstig van het Latijnse medius (midden) en calcar (spoor), naar de spoorvormige inzinking in het midden van de bloemlip.\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nMediocalcar-soorten zijn kleine epifytische of lithofytische planten met een kruipende rizoom, eivormige pseudobulben omgeven door restanten van bladscheden, en aan de basis twee succulente (vetbladachtige) bladeren. De bloeiwijze is een eindstandige tros met meestal \xc3\xa9\xc3\xa9n klokvormige bloem, felrood, met witte, gele of groene toppen._NEWLINE_De bloemlip vertoont in het midden een zakvormige spoor.\n_START_SECTION_\nHabitat en verspreiding\n_START_PARAGRAPH_\nMediocalcar-soorten groeien in vochtige alpiene en subalpiene regenwouden, op bemoste bomen of tussen bemoste stenen, voornamelijk op de Molukken, Nieuw-Guinea, Sulawesi, de Salomons-, Santa Cruz- en Caroline-eilanden, Fiji, Samoa en Vanuatu. Een aantal soorten zijn endemisch voor Nieuw-Guinea.\n_START_SECTION_\nTaxonomie\n_START_PARAGRAPH_\nHet geslacht telt naargelang de bron 17 tot meer dan 60 soorten. De typesoort is Mediocalcar bicolor, die nu als ondersoort robustum van Mediocalcar paradoxum wordt beschouwd.'