b'\n_START_ARTICLE_\nTurkse strijdkrachten\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet moderne Turkse leger heeft zijn basis in de restanten van Ottomaanse divisies (korps I, III, XII, XIII, XIV, XV, XVII, XX en XXV) na de Wapenstilstand van Mudros aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. Naar aanleiding van de voor de Ottomanen bijzonder ongunstige voorwaarden die gesteld werden bij de Vrede van S\xc3\xa8vres kwam de bevolking van Anatoli\xc3\xab, aangevoerd door Mustafa Kemal Atat\xc3\xbcrk en zijn mannen, in opstand. Op 8 november 1920 besloot de Grote Nationale Vergadering om een vast leger (D\xc3\xbczenli Ordu) op te richten in plaats van ongeregelde troepen (Kuva-yi Milliye, Kuva-yi Seyyare, enzovoorts). Het leger van Atat\xc3\xbcrk won in 1922 de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog. Sinds de oprichting van de Republiek Turkije heeft het Turkse leger drie gereorganiseerde inspectiediensten (Ordu m\xc3\xbcfetti\xc5\x9fli\xc4\x9fi), de 1e, 2e en 3e legerinspectie._NEWLINE_Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Turkse leger gemobiliseerd met meer dan 2 miljoen manschappen. Het commando van het Turkse leger (Kara Kuvvetleri Komtanl\xc4\xb1\xc4\x9f\xc4\xb1) werd opgericht op 1 juli 1949 en Nuri Yamut werd aangesteld als de eerste commandant van de Turkse strijdkrachten.\n_START_SECTION_\nLandmacht\n_START_PARAGRAPH_\nDe Turkse landmacht bezet nog steeds de belangrijkste plaats binnen de krijgsmacht. Met 773.000 actieve militairen heeft Turkije een van de grootste permanente legers in de wereld en het op \xc3\xa9\xc3\xa9n na grootste leger van de NAVO. Samen met de twee andere gewapende diensten heeft het vaak ingegrepen in de Turkse politiek. Het is gebruikelijk dat de chef van de Turkse generale staf voorafgaand aan zijn benoeming langere tijd officier bij de Turkse strijdkrachten is geweest. De huidige chef-staf van de Turkse strijdkrachten is generaal Necdet \xc3\x96zel. Een doelstelling van het Turkse leger is nieuwe soorten militaire uitrusting op eigen bodem te produceren om zo in toenemende mate zelfvoorzienend te worden in militaire technologie.\n_START_SECTION_\nCyprus\n_START_PARAGRAPH_\nOp 20 juli 1974 lanceerden de Turkse strijdkrachten een amfibische en luchtlandingsoperatie, Operatie Atilla, in Cyprus. Dat was een antwoord op de Cypriotische staatsgreep uitgevoerd door de EOKA-B en de Cypriotische Nationale Garde tegen president Makarios III, met de bedoeling van een aansluiting van Cyprus bij Griekenland. De Griekse militaire interventie lokte een reactie van het Turkse leger uit, die het noordelijke deel van het eiland onder zijn controle nam. Turkije stelde daar een regionaal bestuur voor de Turks-Cyprioten in. De Turkse interventie kwam na decennialang intercommunaal geweld (1963\xe2\x80\x931974) tussen de Griekse en Turkse bewoners van het eiland, die voortkwam uit de crisis van 1963. Turkije beriep zich op zijn rol als waarborger volgens het Waarborgsverdrag (1960) om zijn militaire interventie te rechtvaardigen._NEWLINE_De Turkse troepen landden in twee golven op Cyprus en stelden 37% van het eiland in het noordoosten veilig voor de Turkse Cyprioten, die voor de interventie verspreid in kleine enclaves over het hele eiland leefden._NEWLINE_Het conflict blijft de relatie van Turkije met de Europese Unie overschaduwen. In 2004 stelde Kofi Annan, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, een plan op voor het conflict. In een referendum werd het voorstel van Annan echter met 76% tegen-stemmen van de Grieks-Cyprioten verworpen, terwijl 65% van de Turks-Cyprioten het VN-voorstel hadden aanvaard.\n_START_SECTION_\nLuchtmacht\n_START_PARAGRAPH_\nDe Turkse luchtmacht nam deel aan de NAVO-operaties in ex-Joegoslavi\xc3\xab tijdens de operatie Deliberate Force van 1995 en in 1999 aan de operatie Allied Force. Het participeerde later in de VN-vredesmissies in Bosni\xc3\xab en Herzegovina. Turkije zette toen twee eskadrons in (\xc3\xa9\xc3\xa9n fighter wing in Ghedi en na 2000 ook een in Aviano). In 2006 werden vier Turkse F-16-gevechtsvliegtuigen gebruikt voor de NAVO-operatie Baltic Air Policing.\n_START_SECTION_\nMarine\n_START_PARAGRAPH_\nDe Turkse marine heeft eenheden bestaande uit mariniers en speciale operatiekrachten. De Amfibische Mariniers Brigade (Amfibi Deniz Piyade Tugay\xc4\xb1) is gelegerd in Fo\xc3\xa7a bij \xc4\xb0zmir, bestaat uit 4.500 man, drie amfibische bataljons, een MBT-tankbataljon, een artilleriebataljon, een ondersteuningsbataljon en andere eenheden. De Sualt\xc4\xb1 Taarruz (SAT - onderwateraanval) is toegespitst op missies zoals het inwinnen van militaire inlichtingen, amfibische aanvallen, contra-terrorisme en VIP-bescherming, terwijl de Sualt\xc4\xb1 Savunma (SAS - onderwaterverdediging) zich richt op kustbeveiligingsoperaties (zoals mijnruiming), het saboteren van vijandelijkse schepen en bewapende onderwateroperaties.'