b'\n_START_ARTICLE_\nMark Z. Jacobson\n_START_SECTION_\nOpleiding\n_START_PARAGRAPH_\nJacobson studeerde civiele techniek en economie aan de Stanford-universiteit en voltooide beide studies in 1988 als bachelor. Na een masteropleiding in milieutechniek ging hij naar de Universiteit van Californi\xc3\xab, waar hij in 1991 eerst nog een masteropleiding in Atmospheric Science afsloot en in dit vakgebied in 1994 tot doctor promoveerde. Daarna ging hij terug naar de Stanford-universiteit. Van 1994 tot 2001 werkte hij als Assistant Professor (universitair docent) civiele techniek en milieu, en tussen 2001 en 2007 als Associate Professor (universitair hoofddocent). Sinds 2007 heeft hij de leerstoel bezet in deze afdeling. Hij is tevens directeur van het Atmosphere and Energy Program van de universiteit.\n_START_SECTION_\nOnderzoek\n_START_PARAGRAPH_\nJacobson maakt computermodellen van de uitstooteffecten van verschillende energietechnologie\xc3\xabn op de luchtvervuiling en het klimaat. Hij ontwikkelde een model om de klimaatinvloed van zwarte koolstof te berekenen._NEWLINE_Volgens Jacobson is een snelle overgang naar schone duurzame energie dringend nodig om de mogelijke versnelling van de opwarming van de Aarde en de wereldwijde gevolgen daarvan te verminderen, met inbegrip van het smelten van de arctische en antarctische ijskappen en tracht met zijn onderzoek oplossingen aan te dragen voor deze problemen._NEWLINE_Jacobson begon in 1990 algoritmen te bouwen voor wat nu GATOR-GCMOM wordt genoemd (Gas, Aerosol, Transport, Radiation, General Circulation, Mesoscale and Ocean Model). Dit model simuleert luchtvervuiling en weer en klimaat van lokale tot wereldwijde schaal. _NEWLINE_Aanvankelijk berekende het programma hoe de concentraties van tientallen stoffen veranderen door honderden processen (chemische reacties en emissie en absorptie van licht en warmte) op tienduizenden plaatsen in de atmosfeer.  Met GATOR-GCMOM is onderzocht hoeveel diffuse troposferische zwarte koolstof (roet) het klimaat be\xc3\xafnvloedt. _NEWLINE_In 2011 stellen Jacobson en Delucchi in hun publicaties in Energy Policy, dat wanneer er in 2050 geen kolen, olie en gas meer gebruikt worden, de hele energievoorziening zoveel mogelijk afhankelijk wordt van elektriciteit, die dan grotendeels kan worden opgewekt met windturbines en zonnepanelen. De auteurs concluderen dat het plan technisch en economisch uitvoerbaar is met wind, water en zon, aangevuld met kleine bronnen als aardwarmte, getijde- en golfenergie. Barri\xc3\xa8res zijn van sociale en politieke aard. Dit zou volgens Jacobson en Delucchi gerealiseerd moeten worden door variabele energiebronnen aan elkaar te koppelen aangevuld door energie uit regelbare bronnen zoals waterkracht. En door het gebruik van fossiele brandstof te vervangen door elektriciteit en, waar dit niet mogelijk is, gebruik te maken van onder andere waterstof._NEWLINE_In 2015 hebben Jacobson en Delucchi met Mary Cameron en Bethany Frew computersimulaties (LOADMATCH) meer in detail gepubliceerd hoe een duurzaam systeem de energievraag kan volgen. Christopher T.M. Clack en twintig co-auteurs evalueerden het artikel waarin Jacobson et al hun bevindingen publiceerden. Ze stelden dat het plan een model is, dat nog onvoldoende empirisch geverifieerd is. De uitsluiting van kern-, bio-energie en fossiele brandstof met CO2-afvang en -opslag (CCS) is volgens hen onterecht. Ook zouden er fouten zitten In de berekeningen, o.a. in het vermogen van waterkracht. Jacobson en Delucci waren het oneens met de kritiek. Jacobson startte vervolgens een rechtszaak tegen Clack en tegen de uitgever van het artikel. Toen begin 2018 duidelijk werd dat het niet tot een schikking zou komen liet hij de zaak vallen.'