b"\n_START_ARTICLE_\nTibetaans boeddhistische canon\n_START_PARAGRAPH_\nDe Tibetaans boeddhistische canon betreft de canon in het Tibetaans boeddhisme._NEWLINE_De vajrayana-tantra's (geschriften) die in het 1e millennium ontstonden werden niet meer in de Sanskriet-canon opgenomen. Daarom is de Tibetaanse canon die dit materiaal wel heeft opgenomen, anders ingedeeld. Namelijk in Dul-ba (Vinaya), \xc5\x9aerphyin (Prajnaparamita), Phal-chen (Buddh\xc4\x81vata\xe1\xb9\x83saka), dKon-brtsegs (Ratnak\xc5\xad\xe1\xb9\xada), mDo-se (S\xc5\xabtr\xc4\x81nta), rGyud-'bum (tantra).\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet boeddhisme zou in de 7e eeuw door Padmasambhava naar Tibet gebracht zijn, hoewel er ook Chinees boeddhistische invloeden waren. Koning Trisong Detsen koos voor de Indiase traditie._NEWLINE_In de 9e eeuw volgde de onderdrukking van het boeddhisme, waarna er in de 10e en 11e eeuw een tweede late bekering volgde. In de 8e eeuw, in de vroege vertalingsperiode waarin Indi\xc3\xabrs en Tibetanen samenwerkten, werd er begonnen aan een terminologisch woordenboek, de Mahavyutpatti. Rond 900 werd voor het eerst een catalogus van de bestaande schriften opgesteld, de zogenoemde them-byan._NEWLINE_In de Sarma, ofwel tweede vertalingsperiode vanaf de 11e eeuw werden er belangrijke verzamelingen van teksten van Indiase pandits aan toegevoegd, die dan de Kangyur en Tengyur vormden, waarbij alleen de eerste canonische literatuur bevat._NEWLINE_De Tibetaanse vertalingen zijn voor de reconstructie van de Indiase originelen van belang, gezien ze in tegenstelling tot de Chinese uitgaven woordelijke vertalingen zijn. De eerste Tibetaanse catalogus ontstond rond 1320 in het Tibetaanse klooster Narthang."