b'\n_START_ARTICLE_\nAlejandro Sabella\n_START_SECTION_\nRiver Plate\n_START_PARAGRAPH_\nAlejandro Sabella doorliep de jeugdreeksen van de Argentijnse topclub River Plate, maar had het aanvankelijk moeilijk om een plaats af te dwingen in het eerste elftal. De aanvallende middenvelder stond in de jaren 70 in de schaduw van ploeggenoot Norberto Alonso. Sabella was net als Alonso een kleine, maar technisch begaafde spelverdeler. Sabella kreeg echter vaak het verwijt het spel te vertragen, hetgeen hem de bijnaam Pachorra (Nederlands: "treuzelaar") opleverde. Toen River Plate in 1975 haar eerste landstitel in 18 jaar won, werd Sabella\'s concurrent de grote ster van het team. Pas toen Alonso in 1976 naar Olympique Marseille verkaste, werd Sabella een vaste waarde onder coach \xc3\x81ngel Labruna. In 1977 had hij een belangrijk aandeel in het winnen van de Metropolitano. Nadien keerde Alonso terug naar River Plate en moest Sabella zich opnieuw tevreden stellen met een rol als invaller.\n_START_SECTION_\nSheffield United\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1978 greep Sheffield United naast de Argentijnse stervoetballer Diego Maradona, waarna de Engelse club Sabella benaderde. De middenvelder van River Plate trok voor \xc2\xa3160.000 (zo\'n \xe2\x82\xac189.000) naar Engeland. Hij kreeg bij Sheffield de moeilijke opdracht om in de voetsporen te treden van clublegende Tony Currie, die in 1976 was vertrokken, maar werd al snel erg geliefd bij de supporters. Op 19 augustus 1978 maakte Sabella tegen Leyton Orient zijn officieel debuut voor Sheffield._NEWLINE_In 1979 zakte Sheffield naar de Third Division. Coach Harry Haslam probeerde de Argentijn toen voor een bedrag van \xc2\xa3600.000 (\xe2\x82\xac708.000) te verkopen aan Sunderland, dat toen in de Second Division uitkwam. Sabella had echter de ambitie om in de hoogste afdeling te spelen en weigerde de transfer.\n_START_SECTION_\nLeeds United\n_START_PARAGRAPH_\nOndanks zijn kleine gestalte en traag tempo versierde Sabella in 1980 een transfer naar Leeds United, dat in die dagen in de hoogste divisie speelde. De club legde \xc2\xa3400.000 (\xe2\x82\xac472.000) op tafel voor de Argentijn. Sabella\'s doortocht bij Leeds werd echter geen groot succes. De middenvelder kon het elftal niet op sleeptouw nemen. Een jaar later mocht hij van coach Allan Clarke opnieuw vertrekken.\n_START_SECTION_\nEstudiantes\n_START_PARAGRAPH_\nIn december 1981 keerde Sabella terug naar Argentini\xc3\xab. De middenvelder tekende bij Estudiantes en groeide er uit tot een sleutelspeler. Onder leiding van trainer Carlos Bilardo bereikte het team in 1982 de halve finale van het Nacional-toernooi. Datzelfde jaar won Estudiantes de Metropolitano. Een jaar later trok het team ook in de Nacional aan het langste eind._NEWLINE_In 1983 werd Bilardo bondscoach van Argentini\xc3\xab en werd Sabella voor het eerst opgeroepen voor de nationale ploeg. Ondanks de concurrentie van onder meer zijn vroegere concurrent Norberto Alonso, toptalent Diego Maradona en Jorge Burruchaga kwam Sabella in 1983 acht keer in actie voor Argentini\xc3\xab. Hij maakte zijn debuut op 12 mei 1983 in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Chili (2-2), toen hij na 68 minuten inviel voor Jorge Burruchaga. Ook Oscar Ruggeri maakte in dat duel voor het eerst zijn opwachting bij Argentini\xc3\xab._NEWLINE_In 1985 leende Estudiantes hem tijdelijk uit aan het Braziliaanse Gr\xc3\xaamio, waar hij tien keer in actie kwam. Nadien speelde Sabella nog twee seizoenen voor Estudiantes.\n_START_SECTION_\nEinde carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nNadien belandde Sabella in de tweede divisie bij Ferro Carril Oeste, waar hij een ploegmaat werd van clubiconen H\xc3\xa9ctor C\xc3\xbaper en Oscar Garr\xc3\xa9. In 1989 sloot hij in Mexico zijn spelerscarri\xc3\xa8re af bij het bescheiden Irapuato, een club uit de derde afdeling.\n_START_SECTION_\nAssistent-coach\n_START_PARAGRAPH_\nNa zijn loopbaan als voetballer ging Sabella aan de slag als voetbalcoach. In 1990 keerde hij terug naar zijn ex-club River Plate, waar hij net als oud-wereldkampioen Am\xc3\xa9rico Gallego een assistent werd van hoofdcoach en eveneens oud-wereldkampioen Daniel Passarella. Onder hun leiding veroverde de Argentijnse topclub drie titels. Van 1994 tot 1998 stond het trainerstrio aan het hoofd van de Argentijnse nationale ploeg. In die periode plaatste Argentini\xc3\xab zich voor het WK in Frankrijk, waar het in de kwartfinale werd uitgeschakeld door Nederland (2-1). Na de uitschakeling werd de controversi\xc3\xable Passarella aan de deur gezet. Gallego keerde terug naar River Plate, maar Sabella bleef Passarella trouw. De twee gingen vervolgens samen aan de slag bij de nationale ploeg van Uruguay. Tijdens de kwalificatiecampagne voor het WK 2002 stapte Passarella op. In 2001 werd Passarella benoemd als hoofdcoach van Parma. Assistent Sabella volgde ook nu in zijn zog, maar de twee werden al na 42 dagen ontslagen. In de daaropvolgende jaren was het duo nog actief bij Monterrey en Corinthians. Met Monterrey wonnen Passarella en Sabella in 2003 de Clausura. In 2006 keerden de twee terug naar River Plate. Na de uitschakeling van de club in de halve finale van de Copa Sudamericana in 2007 stapte Passarella op.\n_START_SECTION_\nEstudiantes\n_START_PARAGRAPH_\nOp 15 maart 2009 werd Sabella voor het eerst zelf hoofdcoach. Hij werd aangenomen als trainer van zijn ex-club Estudiantes en kreeg spelers als Enzo P\xc3\xa9rez en Juan Sebasti\xc3\xa1n Ver\xc3\xb3n onder zijn hoede. Onder Sabella\'s leiding veroverde Estudiantes meteen de Copa Libertadores. Later dat jaar bereikte de club ook de finale van het wereldkampioenschap voor clubs. In die finale speelde Estudiantes uitstekend en verloor Sabella\'s elftal pas na verlengingen met 2-1 van FC Barcelona, dat zo de eerste club werd die in \xc3\xa9\xc3\xa9n jaar zes grote bekers (titel, beker, supercup, Champions League, Europese supercup en wereldbeker) won. De goede prestatie tegen het grote Barcelona leverde Sabella in eigen land de bijnaam Magno op, verwijzend naar Alejandro Magno, in het Nederlands beter bekend als Alexander de Grote._NEWLINE_In 2010 won Sabella met Estudiantes de Apertura, het openingstoernooi van de Argentijnse competitie. Op 2 februari 2011 kondigde Sabella zijn afscheid aan, hoewel zowel het bestuur als de spelersgroep hem liever zag blijven.'