b'\n_START_ARTICLE_\nL\xc3\xa9on P\xc3\xa9tillon\n_START_PARAGRAPH_\nL\xc3\xa9on Anthonin Maria P\xc3\xa9tillon (Esneux, 22 mei 1903 - Elsene, 1 april 1996) was een Belgisch koloniaal bewindsman. Hij was in 1958 minister van Belgisch-Congo en Ruanda-Urundi.\n_START_SECTION_\nStudies\n_START_PARAGRAPH_\nP\xc3\xa9tillon studeerde rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven en schreef zich daarna in als advocaat aan de balie van Brussel.\n_START_SECTION_\nOp het ministerie van Koloni\xc3\xabn\n_START_PARAGRAPH_\nNa enkele jaren werd P\xc3\xa9tillon meer aangetrokken door de koloniale activiteiten van Belgi\xc3\xab en in april 1929 ging hij als ministerieel ambtenaar aan de slag op het ministerie van Koloni\xc3\xabn en werd er de verantwoordelijke voor de concessies van de gronden in Belgisch-Congo en het mandaatgebied Ruanda-Urundi._NEWLINE_In 1932 werd P\xc3\xa9tillon kabinetschef op het kabinet van minister Tschoffen en hoofd van de dienst financieel beheer. Om geld in te zamelen voor het noodlijdende Belgisch-Congo, dat zeer te lijden had van de Grote Depressie van de jaren 1930, werd in 1934 de Koloniale Loterij opgericht. P\xc3\xa9tillon drukte in 1935 de wens uit om zich verdienstelijk te maken in de kolonie zelf maar het ministerie liet hier financi\xc3\xable expert niet vertrekken.\n_START_SECTION_\nIn de kolonies\n_START_PARAGRAPH_\nPas in 1939, na de benoeming van Gaston Heenen als nieuwe minister van Koloni\xc3\xabn, kreeg P\xc3\xa9tillon de toelating om naar Congo te vertrekken. Hij werd er kabinetschef van gouverneur-generaal Pierre Ryckmans. P\xc3\xa9tillon manifesteerde zich als een uitstekend diplomaat en vergezelde zowel de gouverneur-generaal als minister De Vleeschauwer tijdens hun reizen._NEWLINE_Na de bevrijding van Brussel in september 1944 pendelde P\xc3\xa9tillon regelmatig tussen Brussel en Leopoldstad om de diplomatieke contacten met de kolonie te herstellen. Op vraag van de nieuwe minister De Bruyne bleef P\xc3\xa9tillon vanaf april 1945 in Brussel om diens kabinet te gaan leiden. Ook de volgende minister Robert Godding behield P\xc3\xa9tillon als kabinetschef._NEWLINE_Toen Ryckmans in 1946 bekendmaakte dat hij definitief terugkeerde naar Europa droeg Godding P\xc3\xa9tillon voor als diens opvolger. P\xc3\xa9tillon voelde zich er nog niet klaar voor en weigerde hierop in te gaan. Daarop werd Eug\xc3\xa8ne Jungers benoemd tot nieuwe gouverneur-generaal van Belgisch-Congo. P\xc3\xa9tillon zelf werd vicegouverneur-generaal en kreeg de taak om de administratie en het personeelsstatuut van het personeel in Afrika op punt te stellen. Na de oorlog bloeide de economie in Congo weer op en P\xc3\xa9tillon werd verantwoordelijk voor het financieel beheer en zat de koloniale gouvernementsraad voor._NEWLINE_In 1949 werd P\xc3\xa9tillon benoemd tot gouverneur-generaal van het mandaatgebied Ruanda-Urundi. Hij werkte een economisch en een sociaal ontwikkelingsplan uit voor het gebied. In 1952 werd hij benoemd tot opvolger van gouverneur-generaal Jungers in Belgisch-Congo. Tijdens zijn bewind begon het onafhankelijkheidsgevoel van de Congolese nationalisten zich te manifesteren. Vanaf 1956 werden de eisen van de nationisten steeds nadrukkelijker. Beslissingen die in Leopoldstad werden genomen om deze eisen deels tegemoet te komen, werden pas na lang aandringen in Brussel door minister Buisseret bekrachtigd. De relatie tussen P\xc3\xa9tillon en Buisseret zakte daardoor tot een dieptepunt.\n_START_SECTION_\nAls minister van Belgisch-Congo en Ruanda-Urundi\n_START_PARAGRAPH_\nIn de Regering-G. Eyskens II die in juni 1958 werd gevormd werd P\xc3\xa9tillon, die geen parlementslid was, de nieuwe Minister van Belgisch-Congo en Ruanda-Urundi. Als gouverneur-generaal werd hij opgevolgd door Hendrik Cornelis. P\xc3\xa9tillon vormde onmiddellijk na zijn installatie een werkgroep onder leiding van August de Schryver die alle verlangens van de Congolezen en de Belgen in Congo verzamelde en hieruit een politiek hervormingsplan voor de kolonie moest opstellen. De minderheidsregering van Eyskens werd na enkele maanden uitgebreid met de Liberale Partij en P\xc3\xa9tillon werd als minister vervangen door Maurits Van Hemelrijck. Op vraag van deze laatste bleef P\xc3\xa9tillon actief in de werkgroep als verslaggever. Op 20 december 1958 werd het rapport voorgesteld waarna hij zich uit het openbare leven terugtrok. Met pijn in het hart zag hij de onafhankelijkheidsstrijd losbarsten.'