b"\n_START_ARTICLE_\nDamesroman\n_START_PARAGRAPH_\nDamesroman of huiskamerroman is een pejoratieve term voor een bepaald type roman. De benaming werd vooral gebruikt door critici in het interbellum.\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nDe term ontstond in de jaren '20, toen met het opstaan van een nieuwe generatie critici, de waardering voor psychologisch-realistische werken afnam. Deze verhalen \xe2\x80\x93  veelal romans, maar ook wel korte verhalen en novellen \xe2\x80\x93  verschenen tijdens de nadagen van het naturalisme en werden doorgaans door vrouwelijke auteurs geschreven. De meest uitgesproken naturalistische kenmerken werden in deze verhalen zo afgezwakt dat een veelal vlot leesbaar, realistisch relaas over het wel en wee van een huisgezin overbleef, met thema's als liefde, huwelijk en gezinsleven. In de verhalen werd veel aandacht besteed aan uitgebreide detailbeschrijvingen en psychologische uitweidingen.\n_START_SECTION_\nVoorbeelden\n_START_PARAGRAPH_\nVoorbeelden van schrijfsters van dergelijke romans zijn: Jo van Ammers-K\xc3\xbcller, Top Naeff, Ina Boudier-Bakker en Margo Antink. Er waren ook mannelijke schrijvers die op deze manier schreven, zoals Herman Robbers en Johan de Meester."