b'\n_START_ARTICLE_\nCindy Sherman\n_START_SECTION_\nWerk\n_START_PARAGRAPH_\nCindy Sherman vormt zelf het hoofdonderwerp van haar kunst: ze is tegelijkertijd fotograaf en model. Toch noemt ze haar foto\xe2\x80\x99s nooit zelfportretten. Sherman gaat juist haar eigen identiteit uit de weg door zichzelf keer op keer in een volstrekt andere gedaante te fotograferen, als in een film-still. Ze onderzoekt de veranderende verschijningsvormen en speelt ermee. Shermans bedoelingen zijn twee\xc3\xabrlei. Aan de ene kant hekelt ze de willekeur van het clich\xc3\xa9beeld waaraan de vrouw dient te voldoen. Aan de andere kant wil ze aantonen dat wij allemaal een rol spelen en dat onze gezichten slechts fa\xc3\xa7ades zijn waarbij een authentiek karakter ontbreekt. Passend gekleed en met de juiste make-up voegt zij zich even gemakkelijk in de rol van de mythische Marilyn Monroe als in die van het tuttige secretaresse-type of de verveelde huisvrouw._NEWLINE_Rond 1990 begon Sherman haar repertoire uit te breiden met legendarische vrouwen- en mannenfiguren uit de klassieke schilderkunst (Rafa\xc3\xabl, La Tour, Caravaggio, Rembrandt, Ingres). Sindsdien lijkt ze meer naar het theatrale te streven.'