b"\n_START_ARTICLE_\nGewone pofadder\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe huidkleur is geelbruin of grijs, met witte strepen over de rug. Sommige exemplaren bevatten gele vlekken. Ze heeft een plomp lichaam, een brede afgeplatte kop en een afgeronde snuit. De lichaamslengte bedraagt 60 tot 190 cm.\n_START_SECTION_\nLeefwijze\n_START_PARAGRAPH_\nDeze terrestrische slangen jagen meestal in de avond en 's nachts. Grotere exemplaren kruipen traag in een rechte lijn. Meestal jagen ze vanuit een hinderlaag op kleine zoogdieren, maar ook vogels en reptielen staan op het menu. Hierbij injecteren ze grote hoeveelheden gif._NEWLINE_Ze reageren ook agressief bij verstoring. Ter verdediging wordt onder een luid sissen, het lichaam opgeblazen (vandaar zijn naam). Is zijn belager niet onder de indruk van dit vertoon, dan volgt een snelle uitval en een beet waarbij een levensgevaarlijke dosis gif vrijkomt, dat de aanvaller niet zal overleven.\n_START_SECTION_\nVerspreiding en leefgebied\n_START_PARAGRAPH_\nDe gewone pofadder komt voor in grote delen van de graslanden en savannes van Marokko en West-Arabi\xc3\xab door heel Afrika, behalve de Sahara.\n_START_SECTION_\nVoortplanting\n_START_PARAGRAPH_\nEen worp bestaat uit 20 tot 40, bij uitzondering zelfs 154 jongen.\n_START_SECTION_\nGiftigheid\n_START_PARAGRAPH_\nHet vergif van de slang is zeer sterk, en verschillende factoren verergeren de invloed van de slang op de mens, zoals zijn hemotoxische vergif, het grote verspreidingsgebied en een algemeen voorkomen, en ten slotte de grootte en bereidheid tot bijten. Hierdoor wordt de slang in Afrika beschouwd als een van de gevaarlijkste slangen."