b"\n_START_ARTICLE_\nPatricia Ariza\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nOp de vlucht voor het geweld kwam haar gezin in 1948 aan in de Colombiaanse hoofdstad Bogota. Tijdens haar jeugd ging ze op in het nada\xc3\xafsme in Medell\xc3\xadn, samen met onder meer Gonzalo Arango. Rond dezelfde tijd, eind jaren '60, sloot ze zich onder invloed van haar minnaar en latere echtgenoot Santiago Garc\xc3\xada aan bij de Militaire Communistische Jongeren (Juco). In 1992 - ze was toen niet meer bij Garc\xc3\xada - stapte ze uit de militaire tak van de Communistische Partij._NEWLINE_In 1966 richtte ze samen met Garc\xc3\xada het cultuurhuis Casa de la Cultura op, later Teatro La Candelaria genaamd, wat het eerste alternatieve theater was van Colombia. In 1967 begon ze met de studie Kunstgeschiedenis tot 1969 aan de Faculteit van de Schone Kunsten van de Nationale Universiteit van Colombia in Bogota._NEWLINE_In 2009 was er verontwaardiging in de kunstwereld toen uit een dossier van de geheime politie bekend werd dat haar sociale activiteiten in de maatschappij volgens hen niet meer zouden voorstellen dan een dekmantel om de massa propaganda te brengen voor de guerrillabeweging Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC).\n_START_SECTION_\nTheater\n_START_PARAGRAPH_\nAriza kenmerkt zich in het theater door middel van een speciale benadering waarmee ze werkt aan bevordering van sociale interactie en het verminderen van conflicten. In het theater betrekt ze bijvoorbeeld vrouwen die hebben moeten verhuizen vanwege geweld, ouderen of marktverkopers, door hen hun levensverhaal te laten vertellen en een script te ontwikkelen waarin de problemen waarmee deze mensen te maken hebben in het middelpunt komen te staan."