b'\n_START_ARTICLE_\nAmerikaanse militairevoertuigproductie in 1939-45\n_START_PARAGRAPH_\nAmerikaanse militairevoertuigproductie in 1939-45 geeft een overzicht van de voertuigproductie in de Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de jaren 1939-45 produceerde het land meer dan drie miljoen voertuigen voor de strijdmacht alleen, dit is inclusief personenwagens en motorfietsen. De productie van civiele voertuigen werd gestaakt op 10 februari 1942 zodat alle capaciteit voor het leger ingezet kon worden. De autofabrikanten produceerden, naast de vrachwagens, in grote hoeveelheiden vliegtuigmotoren, tanks, dieselmotoren en machinegeweren. In juni 1942 werd de piek van de productie bereikt; circa 62 000 voertuigen werden in die maand geproduceerd. Vrachtwagens maakten het grootste deel uit van de totale productie. Deze waren ingedeeld in vijf categorie\xc3\xabn; het laadvermogen, van minder dan 0,5 ton naar meer dan 2,5 ton, was hierbij bepalend._NEWLINE_Meer dan 20 fabrikanten waren bij de productie van de voertuigen direct betrokken, dat is exclusief alle toeleveranciers. De grote autofabrikanten General Motors, Dodge, onderdeel van Chrysler, en Ford leverden de meeste voertuigen. De voertuigen waren niet alleen voor eigen gebruik in de Amerikaanse strijdmacht, maar werden ook in grote aantallen geleverd onder de Leen- en Pachtwet aan de geallieerde partners._NEWLINE_In totaal gaf de Amerikaanse overheid ruim 7 miljard dollar uit aan voertuigen en onderdelen in die jaren. De prijzen van de voertuigen varieerden van circa 1 000 dollar voor een jeep, 6 000 dollar voor een DUKW en 14 000 dollar voor een zwaar bergingsvoertuig.\n_START_SECTION_\nErvaringen tijdens de Eerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nHet Amerikaanse leger had tijdens de Eerste Wereldoorlog goede ervaring opgedaan met vrachtwagens aan het front. Civiele voertuigen werden aangepast; met aandrijving op alle wielen, stevigere bumpers, hijsogen en sterkere radiatorgrillen hadden deze vrachtwagens hun waarde bewezen. Het gebrek aan standaardisatie hadden niet alleen tot grote problemen geleid bij de productie, maar ook bij de aanvoer van reserve onderdelen en reparaties in het veld. Desondanks was de ervaring goed en gemotoriseerd transport had een plaats in het militaire denken gekregen.\n_START_SECTION_\nInterbellum\n_START_PARAGRAPH_\nTussen beide wereldoorlogen in was het Amerikaanse leger niet toegestaan zelf vrachtwagens te ontwikkelen. Het mocht alleen beperkte aanpassingen aan civiele modellen wensen die voor strikt militair gebruik noodzakelijk waren. Verder werden orders voor nieuwe voertuigen aanbesteed en de producent die inschreef tegen de laagste kosten, kreeg de order. Beide regelingen waren bedoeld om de kosten van aanschaf zo laag mogelijk te houden en producenten te stimuleren technologische verbeteringen door te voeren. Het belangrijkste nadeel van dit inkoopsysteem was het gebrek aan standaardisatie. In 1936 had het leger 360 verschillende voertuigen in gebruik en werden 1 miljoen onderdelen in voorraad gehouden. Ondanks deze bezwaren werd in september 1939, vlak na de Duitse inval in Polen, het Amerikaanse inkoopsysteem nogmaals bevestigd. Alleen met betrekking tot het laadvermogen van de voertuigen was enige standaardisatie bereikt, deze was namelijk vastgesteld op: 0,5, 1,5, 2,5, 4 en 7,5 ton. Het aantal legervoertuigen dat jaarlijks werd besteld was minimaal, in 1935 beschikte het leger over slechts 11.000 voertuigen waarvan de meeste nog tijdens de Eerste Wereldoorlog waren gebouwd. De conclusie is gerechtvaardigd dat Amerika onvoldoende was voorbereid op de enorme behoefte aan legervoertuigen die in de komende wereldoorlog noodzakelijk zouden zijn.'