b'\n_START_ARTICLE_\nAngelo Quaglia\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nQuaglia werd geboren in de Pauselijke Staat, namelijk in Corneto, wat vandaag Tarquinia heet. Hij was de zoon van graaf Cornelio Quaglia en gravin Vittoria Bruschi, twee edelen in de Kerkelijke Staat. Na studies in het priesterseminarie van Montefiascone werd hij tot priester gewijd (1826). Quaglia studeerde verder aan de toenmalige Pauselijke Academie voor Kerkelijke Edellieden in Rome. Daar behaalde hij een doctoraat in de beide rechten (utroque jure), zowel kerkelijk als burgerlijk recht (1835). Hij maakte carri\xc3\xa8re aan de Curie in Rome. _NEWLINE_Zo was Quaglia eerst adjunct-prelaat bij de Congregatie voor de Clerus (1835-1841) en tegelijkertijd rechter van de Rechtbank van Apostolische Signatuur (1836-1839). Kerkrechtelijke bevoegdheid behield hij als auditeur bij het Tribunaal van de Rota Romana (1839-1852). Vervolgens werd hij secretaris van de Congregatie voor de Clerus (1852-1861), een Curie-instelling waar hij als jonge jurist gewerkt had._NEWLINE_In 1861 verleende paus Pius IX hem de kardinaalshoed. Zijn titelkerk was de San Gregorio Magno al Celio, die toen Santi Andrea e Gregorio al Monte Celio werd genoemd. Kardinaal Quaglia werd bevorderd tot prefect van de Congregatie voor de Bisschoppen (1863), een functie die hij uitoefende tot zijn dood. Quaglia nam deel aan het Eerste Vaticaans Concilie (1870-1871) maar moest toezien hoe, na de inname van Rome door de Pi\xc3\xabmontezen, de Kerkelijke Staat ophield te bestaan. Paus Pius IX moedigde een laatste maal doch vergeefse maal zijn troepen aan in 1870. _NEWLINE_Quaglia combineerde zijn ambt van prefect met deze van camerlengo van het College van Kardinalen (1871-1872), in een verwarrende tijd waarin het koninkrijk Itali\xc3\xab geen grondgebied meer gunde aan de Pauselijke Staat. Volgens Christophe Weber was de edelman Quaglia een voorbeeld van de laatste, elitaire, rekrutering voor de Pauselijke Staat.'