b'\n_START_ARTICLE_\nAndreas Latzko\n_START_PARAGRAPH_\nAndreas (Adolf Andor) Latzko (Boedapest, 1 september 1876 \xe2\x80\x93 Amsterdam, 11 september 1943) was een Oostenrijks-Hongaarse schrijver en pacifist.\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nAndreas Latzkos moeder was een Weense, zijn vader Hongaar uit Budapest. Latzko werd tweetalig opgevoed en volgde in Budapest de Duitse school, maar begon als toneelschrijver in het Hongaars te publiceren. Zijn eerste twee toneelstukken werden in Budapest uitgevoerd. 1901 vertrok hij naar Berlijn en schreef verder in het Duits, eerst toneelstukken, dan romans. _NEWLINE_1915 ging de overtuigte pacifist vrijwillig naar de front om met autoriteit tegen de oorlog te kunnen schrijven. 1916 stortte hij aan de Isonzofront fyziek en mentaal in en kwam ter genezing naar Davos. Daar schreef hij zijn bekendste werk "Mensen in oorlog". Dit boek gold toen als het belangrijkste Duitstalige anti-oorlogsboek en werd in meer dan tien talen vertaald._NEWLINE_1920 Verhuisde hij naar Salzburg waar hij een goede vriend van Hermann Bahr en Stefan Zweig was. 1931 verhuisde hij met zijn vrouw en zoon (D.G.H. Latzko, Salzburg 1924-Bloemendaal 2017) naar Amsterdam, waar hij tot zijn dood (door ziekte) leefde. Veel van zijn latere boeken zijn uitsluitend in Nederlandse vertaling gepubliceerd. In 1933 werden zijn boeken door de Nationalsozialisten in Duitsland verboden en verbrand._NEWLINE_(De gegevens over Latzkos leven zijn ontnomen aan: Andreas Latzko/Stella Latzko-Otaroff: Lebensfahrt. Herausgegeben und kommentiert von Georg B. Deutsch,  Frank und Timme, Berlin 2017.)'