b"\n_START_ARTICLE_\nParti Socialiste D\xc3\xa9mocratique\n_START_PARAGRAPH_\nDe Parti Socialiste D\xc3\xa9mocratique PSD, Nederlands: Democratische Socialistische Partij, was een politieke  partij in Frankrijk, die in 1945 door leden werd opgericht, die vanwege (vermeende) collaboratie uit de socialistische partij Section Fran\xc3\xa7aise de l'Internationale Ouvri\xc3\xa8re waren gestoten. Het was een sociaaldemocratische partij.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe Parti Socialiste D\xc3\xa9mocratique werd op 24 augustus 1945 door Paul Faure (1878-1960) opgericht, voormalig secretaris-generaal van de SFIO SFIO (1920-1940) en lid van de Conseil Nationale van het regime in Vichy. Vanwege zijn samenwerking met de autoriteiten in Vichy werd hij in 1945 als lid van de SFIO geroyeerd. De medeoprichters van de PSD, waaronder Ren\xc3\xa9 Belin, Robert Jospin en Louis-Fran\xc3\xa7ois Dubosc waren eveneens als leden van de SFIO geroyeerd wegens collaboratie met de Duitsers of met Vichy. Faure en veel anderen behoorden voor de Tweede Wereldoorlog tot de pacifistische vleugel van de SFIO en steunden, tot onvrede van de meer militante en marxistische vleugel, de appeasementpolitiek van de Franse regering en waren tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) sterk tegen Franse inmenging gekant ten gunste van de republikeinen. Zij stemden op 10 juli 1940 v\xc3\xb3\xc3\xb3r het verlenen van volmachten aan maarschalk Philippe P\xc3\xa9tain._NEWLINE_De Parti Socialiste D\xc3\xa9mocratique presenteerde zich als een anticommunistisch alternatief voor de SFIO, maar betoonde zich voorstander van samenwerking met andere partijen. DE PSD werd op 16 oktober 1946 een onderdeel van het Rassemblement des Gauches R\xc3\xa9publicaines RGR, een samenwerkingsverband van kleinere centrum- en centrum-rechtse partijen. Louis-Fran\xc3\xa7ois Dubosc, secretaris-generaal van de PSD in het departement Seine, werd tot vicevoorzitter van de RGR gekozen. Veel leden van de Parti Socialiste D\xc3\xa9mocratique konden vanwege hun besmette verleden nog niet worden gekozen, totdat de meesten van hun in augustus 1953 amnestie kregen. Het enige parlementslid dat voor de PSD/RGR in het parlement werd gekozen was Julien Satonnet, voor de Sa\xc3\xb4ne-et-Loire. Hij zat van 1946 tot 1948 in het Conseil de la R\xc3\xa9publique, sinds de Vierde Republiek de Senaat._NEWLINE_De Parti Socialiste D\xc3\xa9mocratique was een kleine partij: eind 1950 telde de partij 6.700 leden en dit aantal bleef tot 1952 stabiel. Als partij was de PSD dan ook niet erg invloedrijk. In het departement Seine vond men de meeste aanhangers. De partij was in dat departement ook vertegenwoordigd in diverse gemeenteraden. Veel belangrijker was het aandeel van de PSD in de vakbondbeweging. PSD-leden waren in 1947 betrokken bij de oprichting van de sociaaldemocratische vakbond Force Ouvri\xc3\xa8re en waren actief binnen onafhankelijke vakbonden als het Comit\xc3\xa9 G\xc3\xa9n\xc3\xa9ral des Syndicats Ind\xc3\xa9pendants en de Conf\xc3\xa9d\xc3\xa9ration du Traval Ind\xc3\xa9pendante. De reden dat zoveel PSD'ers binnen de vakbeweging actief waren ligt waarschijnlijk aan de syndicalistische achtergrond van een aantal van haar voormannen als Ren\xc3\xa9 Belin._NEWLINE_De Parti Socialiste D\xc3\xa9mocratique werd na 1953 veel kleiner en veel van haar leiders waren al oud of waren overleden. Veel leden traden in 1954 weer tot de SFIO toe, mede als gevolg van de amnestie van 1953. De partij verdween langzaam van het toneel."