b'\n_START_ARTICLE_\nErepenning\n_START_PARAGRAPH_\nEen erepenning is in Nederland een onderscheiding. De term wordt voor talloze medailles gebruikt die men soms wel en soms ook niet kan dragen. Penningen, legpenningen en medailles worden zowel door overheden als door particuliere organisaties verleend._NEWLINE_Een erepenning is meestal een ronde metalen schijf die men in een doos bewaren kan maar er zijn ook erepenningen die aan linten en kettingen gedragen worden. De Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Nederlanden heeft veel erepenningen geschonken._NEWLINE_In de literatuur worden de termen "erepenning", "ambassadeurspenning" en "beloningspenning" door elkaar en naast elkaar gebruikt. Het gaat steeds om dezelfde penningen.\n_START_SECTION_\nDe erepenningen van de republiek\n_START_PARAGRAPH_\nIn de 17e eeuw meenden de regeringen van republieken dat het instellen van een ridderorde het privilege van een koning of keurvorst was. De oude republieken waren daarmee dan ook zeer terughoudend. De in de Unie van Utrecht verenigde republiek en de soevereine statenvergaderingen van de zeven provinci\xc3\xabn stelden geen ridderorde in. Ook de Stadhouders deden dat niet ook al regeerden zij over het Prinsdom Orange en graafschappen in Duitsland._NEWLINE__NEWLINE_Omdat er behoefte aan beloningen bestond werden er kostbare geschenken, zilverwerk viel zeer in de smaak, uitgedeeld. Daarnaast werden er al in het laatste kwart van de 16e eeuw gouden en zilveren medailles aan kettingen van fijne gouden of zilveren schakels aan succesvolle militairen geschonken._NEWLINE_In 1628 stelden de Staten-Generaal vast dat deze "vereringspenningen" steeds het wapen van de Unie zouden dragen._NEWLINE__NEWLINE_Op de medaille was een wapenschild met een "Nederlandse leeuw" afgebeeld. Deze leeuw droeg een kroon en had een zwaard en zeven samengebonden pijlen in zijn klauwen. Als schildhouders waren twee gekroonde leeuwen afgebeeld. Er was geen wapenmantel of leus maar het schild was met een kroon met vier opstaande diademen gedekt. Het omschrift luidde "CRESCUNT CONCORDIA RES PARV\xc3\x86". Op de oudste medailles ontbreekt het schild en is alleen de Nederlandse leeuw afgebeeld._NEWLINE_De keerzijde vertoonde de wapens van de zeven provinci\xc3\xabn en het omschrift "DISCORDIA MAXIM\xc3\x86 DILABUNTUR". In het midden werd na het invoeren van het erfstadhouderschap het stadhouderlijk wapen van Willem IV of Willem V geplaatst._NEWLINE__NEWLINE_De keten werd, zoals bij het marmeren portret van Jan van Brakel op zijn grafmonument te zien is, vaak dubbel gedragen. De reden daarvan was dat de hoeveelheid goud in de erepenning in de keten liet zien hoe hoog de Staten iemand achten. Veel schakels bevatten veel goud._NEWLINE__NEWLINE_De ketens zijn zelden bewaard gebleven. Zij leenden zich ervoor om omgesmolten te worden maar er zijn wel een groot aantal erepenningen in verzamelingen bewaard gebleven.\n_START_SECTION_\nErepenningen voor zegevierende militairen\n_START_PARAGRAPH_\nAdmiraals werden vaak met erepenningen gedecoreerd. Michiel de Ruyter ontving drie gouden penningen aan zware gouden kettingen. Deze beloningspenningen werden door de Staten-Generaal uitgereikt na gewonnen zeeslagen. Op het grafmonument van Admiraal van Brakel staat de zeeheld afgebeeld met een grote penning aan een dubbele gouden keten._NEWLINE__NEWLINE_Op de keerzijde van de penningen werd vaak een passende tekst gegraveerd. De wapens van de zeven provinci\xc3\xabn werden dan weggelaten.\n_START_SECTION_\nAmbassadeurspenningen\n_START_PARAGRAPH_\nIn de 18e eeuw betaalden de ambassadeurs de kosten van hun missies voor een groot deel zelf. Daar moesten dan kostbare geschenken tegenover staan. De Staten-Generaal van de Nederlanden konden geen kostbaar uitgevoerde onderscheidingen toekennen maar zij kozen voor gouden penningen aan gouden ketens. Deze kettingen en penningen zijn gelijk aan die van de militairen.\n_START_SECTION_\nVerenigde Oostindische Compagnie\n_START_PARAGRAPH_\nDe Vereenigde Oostindische Compagnie vereerde haar admiraals en generaals met erepenningen. Ook de vorsten in Indi\xc3\xab en India kregen deze kostbare gouden keten ten geschenke omdat een bedrijf nu eenmaal geen ridderorden in kon stellen.\n_START_SECTION_\nStaten van Utrecht\n_START_PARAGRAPH_\nDe Beloningspenning voor de Officieren van het Regiment Hessen-Darmstadt werd uitgereikt wegens de Verdediging van Soestdijk. In 1787 verleenden de Staten van Utrecht zilveren legpenningen en drie draagbare gouden penningen, in dit geval aan een lint, aan de officieren die Soestdijk verdedigden tegen een aanval van Utrechtse patriotten. Deze Beloningspenning voor de Officieren van het Regiment Hessen-Darmstadt wegens de Verdediging van Soestdijk heet in de resolutie van de Staten van Utrecht enkel "beloningspenning".\n_START_SECTION_\nBataafse Republiek en het Koninkrijk Holland\n_START_PARAGRAPH_\nDe Bataafse republiek nam de bezittingen van de in 1799 failliet verklaarde VOC over. De inlandse vorsten kregen nog steeds vereringspenningen maar Lodewijk Napoleon, Koning van Holland stichtte op 12 december 1806 twee ridderorden. Gouverneur-generaal Daendels van Nederlands-Indi\xc3\xab verleende daarop twee kruisen van de Orde van de Unie aan inlandse vorsten; de regenten van Bangil, later van Toeban, en Tjanjoer._NEWLINE_Koning Lodewijk Napoleon wilde alleen "heren van stand" in zijn ridderorden opnemen. Lager geplaatsten kregen medailles met een passende tekst. Deze medailles werden aan een lint gedragen. Hoewel de voorschriften bepaalden dat "Burgers van alle standen en rangen welke door derzelver kunde, talenten, dapperheid en deugden aan het Vaderland diensten zullen bewezen hebben" voor een ridderorde in aanmerking kwamen was de koning onaangenaam verrast toen bleek dat hij per ongeluk Jan van den Berg uit Gorinchem, bootsman en drager van de Doggersbank-medaille in zilver, had geridderd.Men ontnam de teleurgestelde bootsman zijn ridderkruis en zegde hem een vervangende medaille toe.'