b'\n_START_ARTICLE_\nAratos van Sikyon\n_START_SECTION_\nJeugd\n_START_PARAGRAPH_\nAratos werd geboren in 271 v.Chr. in Sikyon. Hij was de zoon van Clinias, die na de moord op de laatste tiran van de stad de hoofdmagistraat geworden was, een functie die hij deelde met Timocleides. De bevolking was nog maar net enigszins gewend geraakt aan de nieuwe regeringsvorm toen Timocleides stierf. In 264 v.Chr. volgde een staatsgreep door ene Abantidas, die zichzelf tot tiran maakte toen hij Clinias liet liquideren. Hij was ook van plan hetzelfde te doen met de op dat moment zevenjarige Aratos, maar die slaagde erin te ontsnappen. Hij kon samen met andere vluchtenden van de verwarring die rond zijn huis heerste gebruikmaken om naar zijn tante te gaan. Zij verstopte Aratos tot het vallen van de nacht en smokkelde hem vanuit Sikyon naar Argos, waar hij opgevoed zou worden door vrienden van zijn vader. Hij zou er blijven wonen tot in 251 v.Chr._NEWLINE_In Argos verkreeg Aratos de reputatie van een verdienstelijk redenaar en atleet. Hij won zelfs eens de pentatlon op de Olympische Spelen. Hij werd echter verteerd door een verlangen zijn stad te bevrijden van de tirannie. Ondanks zijn jeugd lijkt hij door zijn vastberaden persoonlijkheid al zeer vroeg aanvaard geweest te zijn als de leider van de Sikyontische ballingen in Argos. _NEWLINE_Tijdens Aratos\' jeugd waren de interne spanningen in Sikyon echter nog niet gaan liggen. Abantidas was enige tijd na de vlucht van Aratos gedood. Diens vader nam zijn plaats in, maar ook hij werd gedood en zijn plaats werd ingenomen door Nicocles. Dit zorgde ervoor dat de stadstaat erg verzwakte en kwetsbaar was voor agressieve buren. Daarom neigden de inwoners van de stad naar de ballingen, die volgens hen veiligheid en stabiliteit zouden kunnen brengen. Hoewel dit maar op stedelijk niveau was, werd Aratos al door velen gezien als een belangrijke speler; als jonge man had hij al contacten opgenomen met de koningen van Macedoni\xc3\xab en Egypte. Plutarchus zegt zelfs dat Nicocles Aratos vooral vreesde door zijn vele connecties.\n_START_SECTION_\nBevrijding van Sikyon\n_START_PARAGRAPH_\nIn 251 v.Chr. schoot Aratos in actie. Hij besloot dat hij een versterkte plaats bij Sikyon zou gaan bezetten van waaruit hij het grondgebied van zijn vijanden zou kunnen plunderen. Verder zouden sympathisanten zich daar bij hem kunnen aansluiten. Maar voordat hij zijn plannen tot uitvoering had kunnen brengen, bood een nieuwe kans zich aan: een politieke gevangene die ontsnapt was uit de kerkers in Sikyon kwam aan in Argos met interessant nieuws. Hij zei dat de vluchtroute die hij had genomen gemakkelijk begaan zou kunnen worden door mannen met ladders, waarmee ze over de stadsmuren zouden kunnen klimmen._NEWLINE_Dit sprak Aratos meer aan. Hij bewapende zijn mannen en maakte ladders klaar, maar dit alles moest in het geheim gedaan worden, aangezien er spionnen van Nicocles in Argos waren. Om hen nog meer te misleiden, deed Aratos alsof hij een feest zou houden in de stad op de dag van zijn geplande staatsgreep. Dit plan werkte, en toen Aratos wist dat de spionnen weg waren, haastte hij zich naar zijn mannen, die al buiten de stad waren. Hij leidde hen zo snel mogelijk naar Sikyon, in de hoop de stadswallen te bereiken wanneer er nog niet zo veel licht was. Ze bereikten de muren en slaagden erin ze te beklimmen met de ladders. Ze werden bijna verraden door de waakhonden in de stad, maar de wachten zagen Aratos en zijn mannen niet. Bij dageraad haastten de indringers naar het huis van Nicocles en de barakken. Daar namen ze alle wachters gevangen. Nicocles slaagde er echter in te ontsnappen via een ondergrondse tunnel. Geruchten over wat er gebeurde verspreidden zich al snel doorheen de stad en sommige inwoners staken het paleis van de tiran in brand. Aratos kwam niet tussenbeide om het plunderen te stoppen. Hij liet daarentegen de inwoners hun woede stillen na 13 jaren van tirannie.\n_START_SECTION_\nConsolidatie van de macht in Sikyon\n_START_PARAGRAPH_\nAratos\' eerste daad was de ballingen terugroepen naar Sikyon. Hij riep er 80 terug die verbannen waren geweest door Nicocles, maar volgens Plutarchus ook nog 500 anderen. Zij wilden allemaal hun vroegere eigendommen terug, en de stad leek al snel in een staat van burgeroorlog te zullen verkeren. Op dat moment gaf Antigonus Gonatas, de koning van Macedoni\xc3\xab, 25 talenten aan Aratos. Dit gaf hij als een persoonlijke gift en als teken van goede wil. Aratos gaf het geld aan zijn medeburgers, en nam verder de beslissing zich aan te sluiten bij de Achae\xc3\xafsche Bond. Waarschijnlijk gebeurde dit ook in 251 v.Chr. Het was de eerste keer dat de Bond een niet-Achae\xc3\xafsche polis toeliet (Sikyon was Dorisch)._NEWLINE_Later ging Aratos naar Egypte om de hulp in te roepen van Ptolemaeus II Philadelphus. Sikyon stond economisch niet sterk en had hulp nodig. Nu Aratos niet meer op een alliantie met Antigonus kon rekenen (de Achae\xc3\xafsche Bond gold als rivaal van Macedoni\xc3\xab), had hij weinig keuze. Plutarchus vermeldt heel wat moeilijkheden op de tocht naar Egypte, maar uiteindelijk bereikte Aratos het land en hij keerde terug met veertig talenten en de belofte van nog 110 meer. Terug in Sikyon wilde hij niet in zijn eentje het geld verdelen, maar stelde een comit\xc3\xa9 van hijzelf en vijftien andere leden samen om dat te doen. Met het Ptolemae\xc3\xafsche geld had Aratos de problemen van Sikyon min of meer kunnen oplossen, en de dankbare burgers richtten een bronzen standbeeld op ter ere van hem. De rest van de periode tussen 251 en 245 v.Chr. is vaag, maar Aratos diende vier of vijf jaar als ruiter in het Achae\xc3\xafsche leger.\n_START_SECTION_\nBondgenootschap met Sparta\n_START_PARAGRAPH_\nAls dank voor de \'bevrijding\' van Korinthe van de Macedonische heerschappij sloot de stad zich bij de Achae\xc3\xafsche Bond aan. Kort daarna volgden Megara, Troezen en Epidauros. De Achae\xc3\xafsche Bond kreeg nog meer bekendheid toen Ptolemaeus III Euergetes, de nieuwe koning van Egypte, verkozen werd tot hegemon (dit was echter een louter symbolische functie). Nu zochten zowel de Bond als Macedoni\xc3\xab nieuwe bondgenoten. Antigonus koos de Aetolische Bond, die plannen maakte om samen met de Macedoni\xc3\xabrs de Achae\xc3\xafsche Bond te verslaan en de gebieden tussen hen te verdelen. De Achae\xc3\xafsche Bond zocht zijn heil bij Sparta, een van de machtigste poleis in Griekenland._NEWLINE_In Aratos\' derde periode als strategos in 241 v.Chr., besloten de Aetoli\xc3\xabrs de Peloponnesos binnen te vallen. Aratos en de Spartanen kwamen overeen om samen de Isthmus van Korinthe te verdedigen. Er kwamen echter onenigheden over de strategie tussen Aratos en de Spartaanse koning, Agis IV. Deze laatste wilde de Aetoli\xc3\xabrs daar en nu in een veldslag verslaan, terwijl Aratos liever een veldslag wilde vermijden, aangezien de Aetoli\xc3\xabrs toch weinig schade konden aanrichten op het land, want de oogst was al binnengehaald. Het is niet duidelijk of dit gebeurde omdat Aratos dit echt dacht, of omdat hij al spijt had van het bondgenootschap met de Spartanen. Het is ook mogelijk dat dit een van de episodes was in het leven van Aratos waarin hij zijn zenuwen niet de baas kon blijven._NEWLINE_Hoe dan ook, het Spartaanse leger marcheerde terug naar huis. De alliantie was ten einde. Dit was onmiddellijk voelbaar aangezien de frontlinie niet langer vastgehouden kon worden. Bijgevolg konden de Aetoli\xc3\xabrs de Peloponnesos binnenvallen. Hierbij veroverden ze Pellene, een van de eerste leden van de Achae\xc3\xafsche Bond. Nu toonde Aratos echter een andere kant van zichzelf: zonder oponthoud marcheerde hij op tegen de vijanden met enkel de soldaten die hij op dat moment bij zich had. Hij vond de Aetoli\xc3\xabrs in volledige verwarring, waardoor hij hen gemakkelijk konden verslaan. _NEWLINE_Tegen 240 v.Chr. was het duidelijk voor Antigonus dat de Aetoli\xc3\xabrs misschien niet de beste bondgenoten waren en hij vroeg om vrede met de Achae\xc3\xabrs. De vrede kwam er, maar deze zou niet lang duren; de 80-jarige koning stierf het jaar daarop. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Demetrius II.\n_START_SECTION_\nTegenslagen bij Argos\n_START_PARAGRAPH_\nNa de dood van Antigonus sloten de Achae\xc3\xafsche en de Aetolische Bond zich bij elkaar aan. De redenen hiervoor zijn helemaal niet duidelijk, en de alliantie zelf zou slechts tien jaar duren. Aratos bleef er ondertussen op gericht nog meer steden in Griekenland te "bevrijden van de tirannie", zoals Argos, Athene en Megalopolis. In Argos waren er al plannen gemaakt door de bevolking om in opstand te komen tegen de tiran, maar er was nog een tekort aan wapens. Daarom probeerde Aratos deze de stad in te smokkelen. Dit werd echter ontdekt en de staatsgreep mislukte. Aratos voerde daarna een aanval uit dicht bij de stad, maar de inwoners waren niet van plan zich bij hem aan te sluiten._NEWLINE_Toch bleef Aratos vastbesloten zijn buurstad te bevrijden. In 235 v.Chr. probeerde hij de stad opnieuw in te lijven. Dankzij een nachtelijke aanval slaagde hij erin de stad binnen te komen, maar weer waren de Argiven niet erg enthousiast om \'bevrijd\' te worden. De Achae\xc3\xabrs stonden er daardoor alleen voor. Aratos leidde zijn soldaten goed, maar werd geraakt door een speer in zijn dij. Hij gaf het bevel tot de terugtocht en leidde zijn leger de stad uit. Dit was echter een erg ongelukkige timing, aangezien de tiran Aristippus net van plan was geweest de stad te ontvluchten. Door de terugtrekking van de Achae\xc3\xabrs kreeg Aristippus weer moed en maakte zich klaar voor een veldslag. _NEWLINE_De Slag aan de rivier de Xerias was een klassieke strijd tussen twee falanxen. De strijd werd beslist op de vleugels, een niet ongewoon verschijnsel in Griekse oorlogsvoering. De ene Achae\xc3\xafsche vleugel slaagde erin de vijandelijke op de vlucht te drijven. Aratos, die de andere vleugel leidde, raakte echter opnieuw gewond en besloot opnieuw tot de terugtocht. De Achae\xc3\xabrs op de overwinnende vleugel waren woedend door dit besluit, want Aristippus kon zo de overwinning opeisen. De volgende dag stelde Aratos zijn leger opnieuw op. Maar toen hij zag dat zijn vijanden versterkingen hadden gekregen en nu met veel meer soldaten waren dan hij, trok hij zich terug. _NEWLINE_Aratos stelde een wapenstilstand voor aan Aristippus, die hiermee instemde. Hij ging echter naar de stad Cleonae, die ook onder controle was van Aristippus, en slaagde erin die in te nemen. Hij vierde er de Neme\xc3\xafsche Spelen en verkocht alle Argiven die hij er vond als slaven. Aristippus was vastbesloten Cleonae terug te krijgen. Toen Aratos hiervan hoorde, bevond hij zich in Korinthe, maar hij reageerde onmiddellijk. Hij mobiliseerde een nieuw leger, waarschijnlijk door middel van het inlijven van vrijwilligers. Nu durfden de Argiven Cleonae niet meer aan te vallen, want ze waren bang voor een interventie van de Achae\xc3\xabrs. Aratos wilde echter niet meer wachten: hij besloot een afleidingsmanoeuvre uit te voeren. Dankzij dit manoeuvre marcheerden de Argiven dan toch op naar Cleonae. Aratos keerde om en ging de stad binnen voordat de Argiven Cleonae bereikt hadden. In de ochtend deden de Achae\xc3\xabrs een uitval op de verwonderde Argiven, die op de vlucht gedreven werden. Aristippus sneuvelde in de gevechten, naast 1.500 andere soldaten. Bovendien zouden de Achae\xc3\xabrs niet \xc3\xa9\xc3\xa9n man verloren hebben. Toch had de slag niet het gewenste gevolg, want Aristippus\' broer Aristomachus keerde terug naar Argos en benoemde zichzelf tot de nieuwe tiran.\n_START_SECTION_\nInlijving van Megalopolis\n_START_PARAGRAPH_\nDe stad Megalopolis was in 371 v.Chr. gesticht door de Thebaanse generaal Epaminondas als bolwerk tegen Sparta. Het werd op dat moment bestuurd door de tiran Lydiades, die tot dan toe goede relaties had proberen onderhouden met Macedoni\xc3\xab. Nu hij echter deze nieuwe situatie zag, met Aratos die de Peloponnesos onveilig maakte, de dood van Aristippus en de gebeurtenissen in Sparta, besloot hij zijn macht neer te leggen en zich aan te sluiten bij de Bond in 235 v.Chr. Deze schijnbaar onzelfzuchtige daad had belangrijke gevolgen: Orchomenus en Mantinea volgden al snel zijn voorbeeld. Er volgde al snel een beloning voor Lydiades\' besluit, want het jaar na de inlijving van Megalopolis werd hij verkozen tot strategos Dit was de eerste van de drie strategoi die hij zou vervullen. Dit betekende ook de start van een traditie van Megalopolitische strategoi binnen de Bond, onder wie Philopoemen de voornaamste zou zijn. _NEWLINE_De positie van de Achae\xc3\xafsche Bond in Griekenland was dankzij Aratos erg verbeterd. Het moet toegegeven worden dat het Aratos was die de belangrijkste drijvende kracht van de Bond geweest was. Het noorden van de Peloponnesos was nu verenigd binnen een machtige federatie met een georganiseerd leger en belastingen om het te onderhouden.\n_START_SECTION_\nOorlog tegen Demetrius\n_START_PARAGRAPH_\nNu hij zich realiseerde dat de Achae\xc3\xafsche Bond door de inlijving van Megalopolis een grote speler in Griekenland geworden was, besloot Demetrius II, de koning van Macedoni\xc3\xab, in actie te schieten. In 233 v.Chr. stuurde hij een leger onder zijn generaal Bithys naar de Peloponnesos, waar hij de Achae\xc3\xabrs kon verslaan bij Phylacia, waarschijnlijk bij Tegea. Details over deze veldslag zijn er echter weer niet. Aratos slaagde er blijkbaar in te ontsnappen en Korinthe te bereiken, maar het deed de ronde dat hij ofwel gesneuveld of gevangengenomen was. Toen dit nieuws Athene bereikte, werd dat volgens Plutarchus met enorm veel enthousiasme ontvangen. Hoewel Plutarchus graag overdreef, lijkt het er wel op dat de Atheners niet erg gesteld waren op Aratos._NEWLINE_Er werd een brief naar Korinthe gestuurd met de boodschap dat de Achae\xc3\xafsche troepen de stad moesten verlaten. Aratos ontving de brief zelf, maar besloot er niet naar te luisteren en stuurde hen weg. Plutarchus vermeldt daarnaast dat Demetrius Aratos gevangen zat op een boot van Demetrius, maar dat deze hem naar Korinthe bracht. Deze verhalen kunnen onmogelijk allebei correct zijn, maar het resultaat was toch hetzelfde: Aratos organiseerde een strafexpeditie tegen Athene, maar hij keerde om voor de stadsmuren. De redenen hiervoor zijn niet duidelijk; het is mogelijk dat zijn leger verslagen werd, of dat hij vreesde in de rug aangevallen te worden toen hij hoorde dat Bithys\' leger in aantocht was om terug te keren naar Macedoni\xc3\xab. Later werd koning Demetrius gedood in een veldslag tegen de invallende Keltische stammen._NEWLINE_Toen Athene hoorde over de dood van de koning, besloten ze dat ze in een goede positie waren om het verzwakte Macedonische garnizoen te verdrijven. Hoewel Aratos op dat moment niet de strategos van de Achae\xc3\xafsche Bond was en ook ziek was, snelde hij toe om de stad hulp te bieden. Hij kon Diogenes, de commandant van het Macedonische garnizoen, overtuigen Piraeus, Munychia, Salamis en Sunium over te geven aan de Atheners voor 150 talenten, waarvan Aratos er zelf 20 betaalde. Demetrius verliet de stad met zijn troepen en Athene was voor de eerste keer sinds 294 v.Chr. weer een vrije stad. Ze weigerden zich echter aan te sluiten bij de Achae\xc3\xafsche Bond. _NEWLINE_De enige nog overgebleven bondgenoot van Macedoni\xc3\xab op de Peloponnesos, Aristomachus van Argos, besloot te buigen voor de overmacht en sloot zich uiteindelijk aan bij de Achae\xc3\xafsche Bond. Hij werd in het volgende jaar, 228 v.Chr., zelfs verkozen tot strategos. Uiteindelijk werd de alliantie tussen de Achae\xc3\xabrs en de Aetoli\xc3\xabrs verbroken. De enige verrassing hierin was dat de alliantie toch 10 jaar had bestaan. Na Demetrius\' dood trad Antigonos III Doson op als regent voor de kindkoning Philippus V. Hij beveiligde de noordelijke grens van het koninkrijk en slaagde er in 228 v.Chr. in een alliantie met de Aetoli\xc3\xabrs te sluiten.\n_START_SECTION_\nCleomenes krijgt de bovenhand\n_START_PARAGRAPH_\nIn 229 v.Chr. had Cleomenes III van Sparta drie Arcadische steden \xe2\x88\x92 Tegea, Orchomenus en Mantinea \xe2\x88\x92 overgenomen de Aetolische Bond. De redenen hiervoor zijn echter onduidelijk. Hoe dan ook, dit zinde de Achae\xc3\xafsche Bond niet, want deze steden hadden een erg strategische ligging. Verder spoorden de eforen Cleomenes aan om het Athenaeum in te nemen, een fort dat langs de weg van Sparta naar Arcadi\xc3\xab lag. Voordat de Spartanen het hadden ingenomen, had dit toebehoord tot Megalopolis, en dus ook tot de Achae\xc3\xafsche Bond. Dit werd gezien als een oorlogsverklaring en de Achae\xc3\xafsche Bond had zijn antwoord klaar. Aratos, die nu opnieuw strategos was, probeerde nachtelijke overvallen te organiseren om zo Tegea en Orchomenus terug onder zijn controle te krijgen. Hij werd echter verraden door zijn partizanen in beide steden die Cleomenes vertelden wat hij van plan was._NEWLINE_Cleomenes werd door de eforen teruggeroepen naar Sparta, waarschijnlijk omdat zij nog steeds een open oorlog wilden vermijden. Maar het was te laat, en in zijn afwezigheid nam Aratos Caphyae in. Cleomenes trok opnieuw op tegen hem en veroverde een kleine Arcadische nederzetting. In 227 v.Chr. besloten de Achae\xc3\xabrs tot beslissende actie over te gaan; ze trokken op met een leger van 20.000 man infanterie en 1.000 man cavalerie onder Aristomachus om Cleomenes te verslaan in een open veldslag. De Spartanen hadden slechts 5.000 man, maar hun reputatie boezemde de andere Grieken nog steeds angst in. Aratos zou Aristomachus overtuigd hebben om niet tot een veldslag over te gaan, wat niet naar de zin van de  vroegere tiran van Megalopolis, Lydiades, was. Deze episode toont aan dat de uitgebreide Achae\xc3\xafsche Bond niet zonder spanningen was. _NEWLINE_In het jaar daarna (226 v.Chr.) werd Aratos\' leger verslagen bij Lycaeum, opnieuw in Arcadi\xc3\xab. Het is niet duidelijk in welke omstandigheden deze slag werd geleverd, maar de Achae\xc3\xafsche verliezen waren zwaar. Niettemin slaagde Aratos erin deze slag gedeeltelijk in zijn voordeel te laten uitdraaien, want hij kon in het geheim naar Mantinea marcheren en de stad innemen, waardoor de belangrijke route tussen Megalopolis en Argos weer geopend werd. Vanuit Mantinea marcheerde hij met zijn mannen op naar Orchomenus om het te belegeren. Cleomenes ging echter naar Megalopolis en nam een fort in op slechts 10 km afstand van de stad. Aratos kwam Megalopolis te hulp en slaagde erin de Spartanen terug te drijven. Hij liet het echter na zijn overwinning uit te buiten, want hij liet zijn verslagen vijanden zich terugtrekken naar een sterke positie. Lydiades was woest hierover, en viel met zijn cavalerie de nu opnieuw opgestelde Spartanen aan. Aratos volgde hem niet, en de Megapolitaan werd verslagen en gedood. Hierdoor kregen de Spartanen nieuwe moed. Ze vielen het volledige Achae\xc3\xafsche leger aan en dreven het op de vlucht. _NEWLINE_Aratos werd als grote schuldige voor deze nederlaag bevonden. Een vergadering van de Bond stemde zelfs om hem geen geld meer te geven. Aratos bood aan terug te treden als generaal, maar uiteindelijk werd toch besloten dat hij het leger mocht blijven leiden, wat Aratos\' opmerkelijke veerkracht toont. Hij leidde een leger Achae\xc3\xabrs naar Orchomenus, waar hij een Spartaans leger onder Cleomenes\' stiefvader versloeg. Cleomenes\' stiefvader werd gevangengenomen maar al snel daarna weer vrijgekocht door de Spartanen._NEWLINE_Verder in 226 v.Chr. veroverde Cleomenes Mantinea, Tegea en Pharae. Hij was vastbesloten de Achae\xc3\xabrs tot een open veldslag te verleiden. Deze slag kwam er en vond plaats in de herfst van 226 v.Chr., maar opnieuw zijn er erg weinig details. Het gereformeerde Spartaanse leger, dat nu uitgerust was op de Macedonische manier, bracht de Achae\xc3\xabrs een vernietigende nederlaag toe. De Achae\xc3\xabrs wilden vredesvoorwaarden bespreken, maar deze mislukten. Wat Aratos had gemist als commandant van het leger, maakte hij nu weer goed door zijn politieke vaardigheden. Hij slaagde erin de Macedoni\xc3\xabrs te verleiden tot een alliantie met de Achae\xc3\xafsche Bond. Macedoni\xc3\xab wilde wel, als \'betaling\' voor het helpen in de oorlog, de Akrokorinthos terugkrijgen. De Achae\xc3\xabrs waren echter nog niet bereid die prijs te betalen, wat betekende dat Macedoni\xc3\xab hen nu nog niet te hulp zou schieten. _NEWLINE_In 225 v.Chr. viel Cleomenes opnieuw Achae\xc3\xafsch grondgebied binnen. Hij mikte op Aratos\' thuisstad: Sikyon. Hij dacht dat als hij deze stad innam, de hele Bond uit elkaar zou vallen, aangezien er zelfs op dat moment al veel spanningen waren; velen waren ongelukkig met Aratos\' Macedonische strategie. Uiteindelijk nam Cleomenes Sikyon dan toch niet in, maar hij veroverde wel Pellene, Pheneus en Penteleum. Later slaagde Cleomenes er zelfs in Argos in te nemen. De Argiven, die nooit de meest enthousiaste leden van de Achae\xc3\xafsche Bond geweest waren, besloten zich aan te sluiten bij Sparta. Vele auteurs zien hierin de hand van Aristomachus, de  vroegere tiran van de stad. Om de resulterende chaos de baas te kunnen, kreeg Aratos van de andere leden van de Bond extra bevoegdheden. Hij ging naar Korinthe, waar het nieuws dat hij de stad en de citadel aan Antigonos wilde overgeven ondertussen al goed bekend was. De bevolking wilde dit niet, en Aratos slaagde er maar net in te ontsnappen van de woedende menigte die zich voor de stad verzameld had. De bevolking stelde Cleomenes zelfs voor om de stad aan hem over te geven, maar de citadel van de Akrokorinthos werd nog bemand door een Achae\xc3\xafsch garnizoen. Cleomenes marcheerde naar de stad, waarbij hij vele andere steden in Argolis innam. Daarna begon hij het beleg van de Akrokorinthos. Cleomenes stelde Aratos vrede voor, maar die laatste weigerde dit, waarop de Spartaanse koning opmarcheerde tegen Sikyon, het platteland plunderde en de stad begon te belegeren.\n_START_SECTION_\nPersoonlijkheid en receptie\n_START_PARAGRAPH_\nAratos was in zijn leven zestien of zeventien keer strategos van de Achae\xc3\xafsche Bond geweest. Dankzij hem was de Achae\xc3\xafsche Bond een grote speler in Griekenland geworden. Dit was vooral te danken aan zijn militaire overwinningen, hoewel Aratos niet erg goed was als tacticus. Het lijkt erop dat hij op kritieke momenten tijdens veldslagen zijn zenuwen niet meer de baas kon komen. Plutarchus schrijft dat hij wel een heel goed staatsman was, maar dat zijn capaciteiten zich niet uitstrekten tot op het slagveld: "Hij had altijd krampen wanneer een veldslag ophanden was." Hij lijkt echter wel een meester van de verrassingsaanval geweest te zijn en zijn carri\xc3\xa8re zit vol met overwinningen, hoewel al deze veldslagen erg vaag omschreven zijn. _NEWLINE_Wat Aratos te kort kwam als tacticus, maakte hij weer helemaal goed op politiek vlak. Hij was erg goed in het sluiten van compromissen, zoals toen hij de zuurverdiende Akrokorinthos overgaf aan Macedoni\xc3\xab toen ze de hulp van het koninkrijk nodig hadden tegen Sparta. Verder beschikte hij ook over een flinke portie geduld. Een voorbeeld hiervan is het feit dat toen hij zich met Sikyon aansloot bij de Achae\xc3\xafsche Bond, hij wist dat hij nog te jong was om tot strategos verkozen te worden. _NEWLINE_Hoewel Aratos steeds de belangrijkste speler was geweest binnen de Achae\xc3\xafsche Bond tot aan zijn dood, kreeg hij toch moeilijkheden toen er steeds meer machtige stadstaten zich bij de bond aansloten. Verder was de uiteindelijke neergang van Aratos zeker gelinkt met de metamorfose van koning Philippus als een geliefde jonge prins tot een volgens Plutarchus despotische tiran, ook al is het niet waarschijnlijk dat hij daadwerkelijk vergiftigd werd._NEWLINE_Aratos schreef zelf zijn memoires op, die nu jammer genoeg verloren zijn. Plutarchus en Polybius geven allebei toe dat ze hier erg veel gebruik van hebben gemaakt. Zo schrijft Polybius dat hij Aratos\' carri\xc3\xa8re "tamelijk summier zal afhandelen, aangezien hij zelf al een geloofwaardige en duidelijk geschreven verhandeling over zijn eigen carri\xc3\xa8re schreef." Toch is het mogelijk dat de informatie over Aratos hierdoor wat kritischer bekeken moet worden, aangezien Aratos zijn eigen fouten misschien heeft willen afzwakken en iemand anders hiervan de schuld heeft willen geven.'