b"\n_START_ARTICLE_\nJames Davison\n_START_SECTION_\nVroege carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nIn 2004 maakte Davison zijn debuut in de Formule Ford in zijn thuisland, waarbij hij in zowel het Victoriaanse en het nationale kampioenschap reed. Aan het eind van 2004 kreeg hij een beurs bij de BMW Junior Scholarship Finals op het Circuit Ricardo Tormo Valencia. In 2005 nam hij deel aan de Formule BMW USA Junior Series, waarbij hij zich op de eerste rij kwalificeerde in het voorprogramma van de Formule 1-race in Canada op het Circuit Gilles Villeneuve. Ook won hij in het voorprogramma van de race in Amerika op de Indianapolis Motor Speedway, was hij tweede op het stratencircuit van Denver en op het Mid-Ohio Sports Car Course en derde op Barber Motorsports Park en Road Atlanta. Door deze resultaten werd Davison onderdeel van het Confederation of Australian Motorsport Elite Driver Program, waarmee hij naar het Australian Institute of Sport mocht en financi\xc3\xable support kreeg van de Foundation. Aan het eind van het seizoen werd hij tiende in zowel de kwalificatie als de race van de Formule BMW Final op het Bahrain International Circuit._NEWLINE_In 2006 bleef Davison rijden in de Verenigde Staten, waarbij hij in de Formula Atlantic voor Team Australia reed. Na de ronde op Denver werd hij door het team vervangen door zijn landgenoot Michael Patrizi. In 2007 stapte Davison over naar het Star Mazda Championship. Voor het team Velocity Motorsports eindigde hij met drie pole positions en \xc3\xa9\xc3\xa9n overwinning op Mosport Park als tweede in het kampioenschap achter Dane Cameron.\n_START_SECTION_\nIndy Lights\n_START_PARAGRAPH_\nIn 2008 stapte Davison over naar de Indy Lights, waarbij hij voor Sam Schmidt Motorsports uitkwam. In de eerste helft van het seizoen had hij het moeilijk, maar op Mid-Ohio behaalde hij zijn eerste pole position. In de laatste ronde van deze race lag hij tweede achter Jonny Reid, die in plaats van over de finishlijn de pits inreed, waardoor Davison de race won. Hij kreeg ook de Sunoco Most Improved Driver Award op de IRL Championship Celebration in Las Vegas. In 2009 reed Davison opnieuw in de Indy Lights, maar nu voor het nieuwe team Vision Racing en won opnieuw op Mid-Ohio. Op \xc3\xa9\xc3\xa9n race na eindigde hij alle races in de top 10, waarbij hij tweede werd in het kampioenschap achter J.R. Hildebrand.\n_START_SECTION_\nSportwagens\n_START_PARAGRAPH_\nIn 2010 maakte Davison zijn debuut in de sportwagens in de Grand-Am Series, waarbij hij zevende werd in de Sahlen's Six Hours of The Glen voor Starworks Motorsports Corsa Car Care Dinan-BMW Riley naast Ryan Dalziel en Mike Forest op Watkins Glen International. Hierna reed hij in de 6 uur van Watkins Glen Crown Royal 200. In 2011 reed hij voor Michael Shank Racing op Laguna Seca.\n_START_SECTION_\nIndyCar Series\n_START_PARAGRAPH_\nIn november 2011 testte Davison voor Andretti Autosport op de Palm Beach International Raceway in Florida. Hij deelde deze auto met Indy Lights-coureur Gustavo Yacam\xc3\xa1n._NEWLINE_In 2013 testte Davison een auto voor Dale Coyne Racing op Mid-Ohio. Enkele weken later werd bekend dat hij de auto zou gaan rijden tijdens de race op dat circuit. Hij eindigde deze race als vijftiende, waarna hij ook de race op de Sonoma Raceway reed, waarin hij als achttiende eindigde._NEWLINE_In 2014 reed Davison de Indianapolis 500 voor KV Racing Technology."