b'\n_START_ARTICLE_\nQiang\n_START_SECTION_\nHistorie\n_START_PARAGRAPH_\nIn het oude China werd de naam Qiang vaak gebruikt voor alle niet-Han-Chinezen in het noordwesten. Ze voerden regelmatig oorlogen met de bewoners in de vallei van de Gele Rivier, de voorouders van de Han. Pas tijdens de vorming van de staat Qin, werd de expansie van de Qiang een halt toe geroepen._NEWLINE_De structuur van het teken \xe7\xbe\x8c laat dit ook de kijk van de Chinezen op de Qiang zien. Het bestond uit twee elementen: \xe4\xba\xba (mens) en \xe7\xbe\x8a (schaap), wat een schaaphoudend volk suggereert. Tijdens de Oostelijke Han-dynastie (25 - 220) en het tijdperk van de Drie Koninkrijken en Jin-dynastie (221 - 419), waren de Qiang wijd verspreid over de uitlopers van het noordelijke en oostelijke Tibetaans Hoogland. Dit gebied bevatte het gebied vanaf het Kunlungebergte in Sinkiang en Qinghai, tot en met het zuiden van Gansu, het westen van Sichuan, en het noorden van Yunnan. Later werd het gebruik van de term beperkt tot de verchineeste bevolking van de vallei van de Min Jiang, aangeduid als Qiangmin \xe7\xbe\x8c\xe6\xb0\x91 (geregistreerd bij de Chinese overheid). En Fanqiang \xe7\x95\xaa\xe7\xbe\x8c (barbaarse Qiang) voor de overige minder verchineeste niet-Han in de omgeving.\n_START_SECTION_\nTaal\n_START_PARAGRAPH_\nDe Qiang hebben een eigen taal. Deze is te verdelen in twee talen, die beide behoren tot de Tibeto-Birmaanse taalgroep. De onderverdeling bestaat uit het Noordelijke Qiang, dat geen toontaal is en het Zuidelijke Qiang, dat wel een toontaal is. Toch liggen de twee talen dicht bijeen, en worden ze vaak als dialecten beschouwt.'