b'\n_START_ARTICLE_\nSonate voor cello en piano nr. 2 (Schnittke)\n_START_PARAGRAPH_\nAlfred Schnittke componeerde zijn Sonate voor cello en piano nr. 2 in 1993/1994._NEWLINE_In vergelijking met zijn eerste cellosonate heeft er een opmerkelijke stijlverandering plaatsgevonden. Schnittke moest na een aantal beroerten een nieuwe weg vinden in zijn muziekleven. Deze sonate klinkt geheel verstild; Schnittke probeert met minimale middelen maximale expressiviteit te verkrijgen. De cello is daar een uitgelezen instrument voor; het instrument is uitermate geschikt voor een gevoelspalet waarin alles zit, van uiterst pessimistisch tot optimisme. De verstilling is erg merkbaar in het eerste deel; de pianist hoeft daarin maar \xc3\xa9\xc3\xa9n toon aan te slaan, de C. Even later klinkt het als kamermuziek van Anton Webern, ook een specialist in verstilde composities.'