b"\n_START_ARTICLE_\nInhibitietheorie\n_START_PARAGRAPH_\nDe inhibitietheorie is gebaseerd op de basisveronderstelling dat tijdens het uitvoeren van een mentale taak, die een minimum aan mentale inspanning vereist, het subject in feite een reeks afwisselende latente toestanden van distractie (niet-werk = 0) en aandacht (werk = 1) doorloopt. Deze toestanden spelen zich af buiten het bewustzijn van het individu._NEWLINE_Verder wordt het concept van inhibitie of reactieve inhibitie ge\xc3\xafntroduceerd. De inhibtie kan ook niet rechtstreeks worden waargenomen.  De aanname is dat tijdens toestanden van aandacht de inhibitie lineair toeneemt met een helling al en dat tijdens toestanden van distractie de inhibitie lineair afneemt met een helling a0.  Volgens deze voorstelling van zaken kunnen toestanden van distractie worden beschouwd als een soort herstelperioden._NEWLINE_Tenslotte wordt aangenomen dat wanneer de inhibitie toeneemt tijdens een toestand van  aandacht, afhankelijk van de mate van toename, ook de neiging om over te schakelen naar een toestand van distractie toeneemt. Wanneer de inhibitie afneemt tijdens een toestand van distractie, afhankelijk van de mate van afname, neemt de neiging om over te schakelen naar een toestand van  aandacht toe. De neiging om van de ene toestand naar de andere over te schakelen, wordt wiskundig beschreven als een overgangssnelheid of 'hazard rate', waardoor het hele proces van afwisselende distractie- en attentietijden een stochastisch proces wordt.\n_START_SECTION_\nToepassingen\n_START_PARAGRAPH_\nDe inhibitietheorie is speciaal ontwikkeld om een verklaring te geven voor het korte - en lange termijn verloop van de reactietijden in routinematige reactietijdtaken zoals men bijbvoorbeeld verkrijgt bij de  Aandachtsconcentratie Test (ACT). In de ACT krijgt de persoon balken met kleurtjes of dobbelstenen aangeboden waarbij de persoon bepaalde kleurtjes cq dobbelsteenen met de muis moet aanklikken. Verschillende auteurs, waaronder Binet (1900), benadrukten het belang van de fluctuatie in de reactietijden in routinematige taken en zij suggereerden de  gemiddelde afwijking als een maat voor de aandachtsconcentratie.._NEWLINE_In dit verband is het ook de moeite waard om een studie van Hylan (1898) te noemen. In zijn experiment B gebruikte hij een opteltaak bestaande uit  sommetjes van het type <math>a + b = c,\\math>. Hij was de eerste die reaactietijdcurven rapporteerden, waarbij de reactietietijden vanaf het begin toenamen en daarna geleidelijk stabiel werden. (Hylan, 1898, pagina 15, figuur 5)._NEWLINE_Het inhibitie-model is ook gebruikt om de faseduur te verklaren in binocular rivaliteit experimenten (van der Ven, Gremmen & Smit, 2005). Met het model is het mogelijk om de statistische eigenschappen te verklaren van de afwisselende tijden waarin de \xc3\xa9ne stimulus dominant is dan wel de andere."