b'\n_START_ARTICLE_\nAlbert Giraud\n_START_SECTION_\nLeven en werk\n_START_PARAGRAPH_\nGiraud studeerde rechten in Leuven maar verliet de universiteit voortijdig om zich aan de journalistiek en het literair schrijverschap te wijden. In Brussel ontmoette hij \xc3\x89mile Verhaeren, Iwan Gilkin en Max Waller, met wie hij \xe2\x80\x9cLa jeune Belgique\xe2\x80\x9d oprichtte, een Belgische nationalistische literatuurbeweging uit de jaren 1880, sterk be\xc3\xafnvloed door de Franse symbolisten (\xe2\x80\x98Parnassianen\xe2\x80\x99) uit die tijd._NEWLINE_Het werk van Giraud kenmerkt zich door een ingeworteld pessimisme. Hij toont een afkeer van vrouw en maatschappij, trekt zich terug uit de wereld en verkiest in het later door Arnold Sch\xc3\xb6nberg op muziek gezette Pierrot Lunaire (1884) te leven op de maan. De gedichtenbundel Pierrot Lunaire vormt samen met de komedie Pierrot Narcisse (1891) en de bittere verzen van Deni\xc3\xa8res f\xc3\xaates (1891) de symbolistisch-vernieuwende trilogie H\xc3\xa9ros et Pierrots (1898)._NEWLINE_In zijn tijd werd Giraud echter weinig begrepen, hetgeen hem terugvoert naar de waarden van de Franse Renaissance, waarvan hij de epische grootheid en de seksuele vrijheid ophemelt (Hors du si\xc3\xa8cle, 1894). Deze bundel wordt wel beschouwd als zijn meesterwerk, vooral om het sonore en beeldende vers, in het spoor van Jos\xc3\xa9-Maria de Heredia._NEWLINE_Girauds latere bundels verheerlijken de antieke goden als symbolen van bovenaardse grootheid en schoonheid, contrasterend met de laagheid en banaliteit van het leven op aarde.'