b"\n_START_ARTICLE_\nLorenzo Dobelli\n_START_PARAGRAPH_\nLorenzo Dobelli was een Italiaans bakkenist die met diverse coureurs deelnam aan het wereldkampioenschap wegrace. _NEWLINE_Samen met coureur Ercole Frigerio werd Dobelli in 1949 kampioen van Itali\xc3\xab. Ze reden een zijspancombinatie met een Gilera Saturno-eencilindermotor. In dat jaar werd het wereldkampioenschap wegrace voor het eerst georganiseerd. De zijspanklasse kreeg niet meer dan drie races, maar Frigerio en Dobelli startten alleen in de Grand Prix van Zwitserland, waar ze tweede werden, en de Grand Prix des Nations, hun thuisrace in Monza. Deze wedstrijd wonnen ze, maar de combinatie Eric Oliver/Denis Jenkinson had al twee wedstrijden gewonnen en was al zeker van de wereldtitel. Ercole/Dobelli werden tweede in de eindstand. _NEWLINE_In 1950 stapte Jenkinson over als bakkenist bij de Belg Marcel Masuy, waarschijnlijk slechts als gelegenheidsbakkenist want hij was ook journalist en schrijver. Lorenzo Dobelli nam zijn plaats in het Norton-Watsonian zijspan van Oliver over. Oliver en Dobelli wonnen alle GP's (Belgi\xc3\xab, Zwitserland en de Grand Prix des Nations). Ze werden uiteraard wereldkampioen._NEWLINE_In 1951 was het verschil tussen de Nortons en de Gilera's kleiner geworden. Oliver/Dobelli reden in alle races de snelste ronde, wonnen drie races en werden \xc3\xa9\xc3\xa9n keer tweede, genoeg om weer wereldkampioen te worden._NEWLINE_Aan het begin van het seizoen 1952 crashte de combinatie Eric Oliver/Lorenzo Dobelli in Frankrijk, waardoor beiden een gebroken been opliepen. Daardoor misten ze de eerste drie GP's (Zwitserland, Isle of Man en Assen). In juli kwam Eric Oliver naar Spa-Francorchamps voor de Grand Prix van Belgi\xc3\xab. Hij had zijn been nog in het gips, Dobelli liep nog op krukken. Oliver mocht starten met plaatsvervangend passagier Stanley Price. Na een geweldig gevecht met de Gilera's pakte hij in de laatste bocht de leiding en hij won de Belgische Grand Prix. In Duitsland en op Monza viel hij uit, maar de laatste Grand Prix, die van Spanje, won hij samen met Lorenzo Dobelli. Ze eindigden op de vijfde plaats in het kampioenschap, en Cyril Smith, ook een Norton-rijder, werd wereldkampioen. De Norton was nu duidelijk zwakker dan de Gilera's, en Eric Oliver moest allerlei trucs uithalen om ze v\xc3\xb3\xc3\xb3r te blijven. Op rechte stukken verminderde hij de luchtweerstand door zijn benen naar achteren te strekken en languit op de motorfiets te gaan liggen._NEWLINE_In 1953 startte Eric Oliver met een nieuwe bakkenist, Stanley Dibben. Lorenzo Dobelli kwam in de statistieken niet meer voor."