b"\n_START_ARTICLE_\nWecken\n_START_PARAGRAPH_\nWecken is een methode voor het conserveren van levensmiddelen. Het proced\xc3\xa9 wordt ook wel inmaken genoemd.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe wecktechniek is uitgevonden door de Franse suikerbakker en uitvinder Nicolas Appert (1749-1841), die zijn uitvinding aan de Franse regering aanbood nadat zijn eerste gesteriliseerde voedsel in potten na acht maanden nog goed was gebleken. Zijn manier van conserveren bleek ideaal voor het leger om onder barre omstandigheden te overleven, want men kon niet alleen groenten en fruit op deze manier bijna onbeperkt bewaren, maar ook vlees._NEWLINE_Vlak voor zijn dood verkocht Appert de methode aan een Zwitserse familie, die op haar beurt in 1892 de methode doorverkocht aan Johann Carl Weck (1841-1914). Met een compagnon die goed in marketing was, de uit het Duitse Emmerik afkomstige George van Eyck (1869-1951), stichtte Weck op 1 januari 1900 de onderneming J. Weck. In 1902 verliet Weck de fabriek, maar Van Eyck bouwde het bedrijf uit en cre\xc3\xaberde ook de weckflessen met de naam 'Weck' erop en de framboos die er het beeldmerk van zijn geworden, een van de eerste succesvolle beeldmerken. _NEWLINE_Ofschoon het wecken tegenwoordig door de introductie van de koelkast en de diepvries grotendeels overbodig is geworden, bestaat de glasfabriek J. Weck GmbH u. Co. KG nog steeds. Het bedrijf is gevestigd in Wehr (Baden) in het uiterste zuidwesten van Duitsland.\n_START_SECTION_\nWerkwijze\n_START_PARAGRAPH_\nVoor het wecken worden glazen potten van verschillend formaat gebruikt, die weckpotten of weckflessen genoemd worden. Eerst worden de  potten grondig schoongemaakt, bijvoorbeeld met soda. Daarna worden ze gevuld met de in te maken levensmiddelen (groente, vruchten, vlees enz.). De potten worden afgesloten met een glazen deksel. Tussen pot en deksel komt een rubberen ring, de weckring. Om het deksel op zijn plaats te houden wordt het vastgezet met een metalen beugel._NEWLINE_De potten worden daarna in een waterbad, gewoonlijk in een weckketel, verwarmd en gesteriliseerd. De uitzettende lucht in de pot kan ontsnappen, waarbij de beugel voorkomt dat het deksel en de ring verschuiven. Bij het afkoelen zorgt de rubber ring voor een luchtdichte sluiting en wordt het deksel door de atmosferische druk op de pot gedrukt._NEWLINE_De beugel is dan niet meer nodig en de inhoud kan jarenlang worden bewaard._NEWLINE_De fles of pot kan worden opengemaakt door aan het lipje van de weckring te trekken. Daardoor wordt de onderdruk verbroken die het deksel stevig op de pot houdt. Als er bij het openen geen sprake blijkt te zijn van onderdruk, is de inhoud niet te vertrouwen.\n_START_SECTION_\nRisico's\n_START_PARAGRAPH_\nVoor verschillende levensmiddelen is proefondervindelijk vastgesteld wanneer deze voldoende steriel zijn. De weck-handleidingen bevatten van oudsher tabellen met temperaturen en tijden, zodat de gebruiker de levensmiddelen niet langer hoeft te verhitten dan nodig._NEWLINE_Uitgangspunt daarbij is, dat de glas- en dekselranden onbeschadigd en schoon zijn en ook bij het vullen absoluut schoon blijven. De rubberring mag daarnaast geen sporen van verwering vertonen._NEWLINE_Bij het vaststellen van de wecktijden is rekening gehouden met een opwarmtijd in de ketel en een afkoeltijd aan de lucht bij kamertemperatuur.\n_START_SECTION_\nBotulisme\n_START_PARAGRAPH_\nDoor de verhitting worden niet altijd alle schadelijke organismen gedood. In het bijzonder de sporen van de bacterie Clostridium botulinum, die de botulisme-vergiftiging veroorzaken, blijven levensvatbaar tot 120\xc2\xa0\xc2\xb0C. In een speciale hogedrukpan kunnen deze sporen wel worden gedood. Daar worden ze minimaal twaalf minuten lang verhit tot minimaal 121 \xc2\xb0C. Bederf door de botulisme-bacterie kan niet altijd worden geroken of geproefd en is voor de consument levensgevaarlijk._NEWLINE_De bacterie kan niet groeien in een zuur milieu, bij het inmaken van bijvoorbeeld fruit bestaat dit risico daarom niet."