b'\n_START_ARTICLE_\nAnna Lindeman\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nAnna Severine Lindeman werd als tweede kind van acht geboren binnen het gezin van arts en zangleraar Peter Tangen Lindeman (18 juni 1810 - 20 juni 1888) en Louise Augusta Bauck (10 mei 1826 - 7 april 1906). Ze werd vernoemd naar haar oma Anna Severine Hickmann, de vrouw van Ole Andreas Lindeman (organist). In 1884 huwde ze haar neef Peter Brynie Lindeman, ze zouden vijf kinderen krijgen. Hun zoon Trygve Lindeman werd cellist en rector aan het Conservatorium, dochter Signe Lindeman werd componist en organist. Ze was een nicht van Ludvig Mathias Lindeman, de verzamelaar van Noorse volksliederen. Voorts was Julia Krogness, een pianiste, haar tante.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nAnna Lindeman de muziek met de paplepel ingegoten. Haar eerste lessen kreeg ze in de familie, van oom Just Lindeman kreeg ze harmonieleer. In die tijd zong ze ook nog vaak. Ze zong onder meer de sopraanpartij in Just Lindemans P\xc3\xa5skekantate in de Nidaros-domkerk. Toen ze twintig was wijdde ze zich geheel aan de muziek en kwamen ook de eerste composities van haar hand. Ze ging in de leer bij haar nicht Astrid Lindeman Swensen. Na haar huwelijk vertrok het echtpaar om zich enige tijd te vestigen in Dresden, maar na zes maanden kwamen ze terug en vestigden zich in Oslo. Ze begonnen les te geven en bemoeiden zich met de oprichting van wat uiteindelijk het Conservatorium van Oslo zou worden. Peter Lindeman zou enige tijd directeur zijn. Anna Lindeman introduceerde een (aldaar) nieuwe manier van lesgeven. In plaats van zich te laten toeleggen op toonladders, liet ze de kinderen wijsjes van eigen hand spelen. Ze gaf die wijsjes ook uit, ze zou ongeveer veertig stukken muziek schrijven. Naast lesgeven was ze onderdeel van de juridische afdeling van het opleidingsinstituut. Vanuit haar eigen huis gaf ze ook les en gaf ze concerten, soms samen met haar man. Regelmatig stonden er werken voor piano en cello op het repertoire en een haar slaapliedje Sov min prinsesse (Slaap zacht mijn prinses) kende enige faam. Nadat ze in 1930 weduwe was geworden, verdween Anna Lindeman van het podium, schreef nog wel een strijkkwartet, maar raakte geheel in de vergetelheid. Dat strijkkwartet kwam pas boven water tijdens het honderdjarig jubileum van het conservatorium.'