b'\n_START_ARTICLE_\nRobert II van L\xc3\xa9noncourt\n_START_PARAGRAPH_\nRobert II van L\xc3\xa9noncourt (L\xc3\xa9noncourt, circa 1490 \xe2\x80\x93 La Charit\xc3\xa9-sur-Loire, 2 februari 1561) was een rooms-katholieke prelaat zowel in het Rooms-Duitse Rijk als in het koninkrijk Frankrijk van de 16e eeuw. Zijn bestuur in Lotharingen was pro-Frans.\n_START_SECTION_\nJonge jaren\n_START_PARAGRAPH_\nRobert groeide op als telg van de adellike familie de Vignory in Lotharingen, deel van het Rooms-Duitse rijk. Hij was de neef van Robert I de L\xc3\xa9noncourt, aartsbisschop van Reims. Om hem te onderscheiden van zijn oom Robert I, kreeg hij de naam Robert II of nog Robert de Goede. L\xc3\xa9noncourt studeerde de beide rechten, canoniek recht en burgerlijk recht, vermoedelijk aan de Sorbonne in Parijs. Zijn neef was Filips van L\xc3\xa9noncourt, later ook kardinaal.\n_START_SECTION_\nTitulair abt\n_START_PARAGRAPH_\nReeds tijdens zijn studies verwierf L\xc3\xa9noncourt de titels, prebendes en bijhorende inkomsten van abdijen, waarvan de meeste lagen in het koninkrijk Frankrijk. Het ging om de kloosterordes der cisterci\xc3\xabnzers en de benedictijnen. Hij was prior van de abdij van Saint-Pour\xc3\xa7ain nabij Clermont (1516-1536), abt van Sint-Filibert van Tournus (1530-1537), abt van Saint-R\xc3\xa9mi in Reims (1532-1561), abt van Saint-Martial in Limoges (1543-1551), abt van Notre-Dame-de-Chebery ook in het aartsbisdom Reims. De data zijn niet bekend van de volgende benoemingen: abt van de abdij der heilige Clement en Filibert van Tornochio, prior van La Charit\xc3\xa9-sur-Loire en abt van Barbella in Sacromonte. De functie van abt van Saint-R\xc3\xa9mi gaf hem toegang tot de financi\xc3\xabn van het aartsbisdom Reims.\n_START_SECTION_\nBisschop van Ch\xc3\xa2lons-sur-Marne\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1535 werd L\xc3\xa9noncourt benoemd tot graaf-bisschop van Ch\xc3\xa2lons-sur-Marne. Het is onduidelijk wanneer en waar hij zijn bisschopswijding ontving. Wel is bekend dat hij getrouwheid zwoer aan de koning van Frankrijk in de kathedraal van Amiens op 13 juni 1535. Het bisdom Ch\xc3\xa2lons in de Champagnestreek bestuurde hij vele jaren. Hij trad terug in 1560 om het aan een neef van hem, Filips van L\xc3\xa9noncourt, te bezorgen. Maar ook na het jaar 1560 bleef hij de feitelijke bestuurder van het bisdom. In de periode als bisschop van Ch\xc3\xa2lons was hij ambassadeur van Frans I, koning van Frankrijk, bij Karel V, de Rooms-Duitse keizer. De missie van L\xc3\xa9noncourt was te bemiddelen bij Karel V over de voogdij over het hertogdom Gelre. Karel V annexeerde Gelre.\n_START_SECTION_\nBisschop van Metz\n_START_PARAGRAPH_\nVan 1551 tot 1555 was hij prins-bisschop van Metz, in het Rooms-Duitse Rijk. Formeel kreeg hij nooit de wereldlijke regalia van keizer Karel V. Deze laatste was verwikkeld in een oorlog om de Trois-Ev\xc3\xaach\xc3\xa9s van Lotharingen tegen koning Frans II van Frankrijk. L\xc3\xa9noncourt trok de politieke kaart van de Franse koning. De intrede in Metz was plechtig want het was tientallen jaren geleden dat een bisschop van Metz nog voet zette in de kathedraal. _NEWLINE_L\xc3\xa9noncourt zocht samen met de Hugenoten om het prinsbisdom Metz los te weken uit het Rooms-Duitse Rijk. Hij was het die de Franse troepen van Frans II liet binnen marcheren in de stad, nadat de stedelingen hem hadden buiten gegooid. Koning Frans II had L\xc3\xa9noncourt m\xc3\xa9\xc3\xa9r macht in Metz beloofd, wat hij wettelijk evenwel niet mocht. Dit wettelijk euvel was verholpen nadat Frans II de Trois-Ev\xc3\xa9ches van Lotharingen had geannexeerd en zichzelf vicarius of bestuurder benoemde. L\xc3\xa9noncourt trok achter de Franse troepen mee, vanuit zijn verblijf in Vic-sur-Seille in de stad Metz. Daar stak hij de archieven van de stad in brand. Aan de macht van de paraiges in de stad kwam een einde. L\xc3\xa9noncourt bemoeide zich met de benoemingen van magistraten in het stadsbestuur. Hij liet opnieuw munten slaan in zijn naam, een recht dat zijn voorgangers kwijt gespeeld waren. De 300-jaar oude afspraken tussen graaf-bisschop Bertram en de stedelingen schafte hij af. Metz kreeg een Franse gouverneur aan het hoofd. In 1556 meende de gouverneur dat het tijd was voor de kardinaal-bisschop om Metz te verlaten.\n_START_SECTION_\nAartsbisschop van Embrun en bisschop van Auxerre\n_START_PARAGRAPH_\nVan 1556 tot 1560 was L\xc3\xa9noncourt aartsbisschop van Embrun in de Dauphin\xc3\xa9. Paus Pius IV had voor hem dit aartsbisdom uitgezocht, omdat het waardig aan zijn rang van kardinaal was. De paus schonk hem nog talrijke prebendes van abdijen, waar hij voortaan ook titulair abt werd. L\xc3\xa9noncourt combineerde dit met het bestuur van het bisdom Auxerre. In Auxerre toonde hij zich nooit. Alle akten ondertekende hij vanuit zijn abdij in La Charit\xc3\xa9-sur-Loire; hij stuurde een medewerker en vanaf 1559 stuurde hij zijn neef, Filips van L\xc3\xa9noncourt. Als aartsbisschop van Embrun was zijn beleid er \xc3\xa9\xc3\xa9n van beheerder van de abdijen die hij onder zijn hoede had, binnen het aartsbisdom en daarbuiten.\n_START_SECTION_\nAartsbisschop van Arles\n_START_PARAGRAPH_\nVan 1560 tot zijn dood in 1561 was hij aartsbisschop van Arles. Hij combineerde dit met een bestuur van het aartsbisdom Toulouse, kortstondig in het jaar 1560. Met de 2 kerkprovincies, Arles en Toulouse, bestreek L\xc3\xa9noncourt een groot deel van Zuid-Frankrijk.\n_START_SECTION_\nKardinaal\n_START_PARAGRAPH_\nReeds als bisschop van Ch\xc3\xa2lons ontving hij de kardinaalshoed (1538). Paus Paulus III vond de diplomatieke missie van L\xc3\xa9noncourt in Gelre geslaagd en beloonde hem hiermee namens koning Frans I. L\xc3\xa9noncourt nam deel aan 4 pausverkiezingen: 1549, 1555, 1555 en 1559. Hij wisselde van titelkerken in Rome. Zo was hij kardinaal-priester van Sint-Anastasia (1540-1555), kardinaal-diaken van Sint-Apollinaris-bij-de-Termen-van-Nero (1547-1555), kardinaal-priester van Santa Cecilia (1555-1560) en, aan het eind van zijn leven, kardinaal-bisschop van Sabina (1560-1561) in Rome.'