b"\n_START_ARTICLE_\nSubarctisch klimaat\n_START_PARAGRAPH_\nEen subarctisch klimaat, subpolair klimaat, boreaal klimaat of taigaklimaat (K\xc3\xb6ppen: Dfc, Dwc, Dfd en Dwd) is een landklimaat dat wordt gekarakteriseerd door zeer koude en lange winters en korte maar warme zomers. Dit type klimaat komt voor op grote landmassa's op het noordelijk halfrond ver weg van de matigende effecten van oceanen, meestal op breedtegraden van 50\xc2\xb0 tot 70\xc2\xb0 NB. Op het zuidelijk halfrond komt het klimaat niet voor door de afwezigheid van grote landmassa's.\n_START_SECTION_\nTemperaturen\n_START_PARAGRAPH_\nHet klimaat kent een van de grootste temperatuurschommelingen met de seizoenen op aarde. In de winter kunnen de temperaturen dalen tot \xe2\x88\x9240\xc2\xb0C en in de zomer kan de temperatuur oplopen tot 30\xc2\xb0C. De zomers zijn kort, ze duren ten minste \xc3\xa9\xc3\xa9n, maar vaak niet meer dan drie maanden per jaar en hebben een 24 uursgemiddelde van ten minste 10\xc2\xb0C. In de richting van de polen heeft de warmste maand vaak een gemiddelde temperatuur van minder dan 10\xc2\xb0C. Het klimaat loopt daar over naar een toendraklimaat, waar vegetatie nog moeilijker kan groeien._NEWLINE_Het meest extreme subarctische klimaat (Dfd) komt alleen voor in het oosten van Siberi\xc3\xab. De temperaturen kunnen hier schommelen tussen -70\xc2\xb0C en +30\xc2\xb0C. Bekende voorbeelden zijn Ojmjakon en Verchojansk.\n_START_SECTION_\nBodems, bodemgebruik en vegetatie\n_START_PARAGRAPH_\nDoordat de temperatuur er 5 tot 7 achtereenvolgende maanden onder nul ligt, bevriest al het vocht in de bodem en onderbodem vaak permanent. De zomerwarmte zorgt voor de dooi van 0,6 tot 4 meter. In grote gebieden heerst de permafrost. De mate van indooi hangt af van de breedtegraad, hellingshoek van de bodem en het bodemtype. Sommige noordelijke gebieden met het subarctisch klimaat die in de buurt van oceanen liggen, hebben zachtere winters en geen permafrost, waardoor ze beter geschikt zijn voor landbouw. Voorbeelden hiervan zijn zuidelijk Alaska en de noordelijke rand van Europa._NEWLINE_De vorstvrije periode is erg kort (gemiddeld 45 tot maximaal 100 dagen) en in veel gebieden is in elke maand van het jaar vorst mogelijk. De vegetatie kent over het algemeen weinig diversiteit, omdat alleen zeer vorstbestendige soorten de lange winters kunnen verdragen en van de korte zomers kunnen profiteren. De bomen zijn meestal beperkt tot varens en wintergroene coniferen aangezien veel loofbomen de zeer lage wintertemperaturen niet kunnen overleven. Dit bostype wordt vaak aangeduid met taiga, een benaming die soms ook voor het klimaat dat er heerst wordt gebruikt. Hoewel de diversiteit laag is, zijn de bossen op de taiga wel de grootste ter wereld. De grootste arealen bevinden zich in Rusland en Canada._NEWLINE_De grond is veelal ongeschikt voor landbouw door de natuurlijke onvruchtbaarheid van de bodems en het voorkomen van moerassen en meren, die werden achtergelaten door de zich terugtrekkende ijskappen en de korte groeiseizoenen, die alleen de meest geharde gewassen. De lange zomerdagen maken echter het verbouwen van sommige gewassen soms wel mogelijk. In sommige gebieden heeft het ijs de onderliggende rotsbodem opengelegd en alle bodemdeeltjes weggevoerd. Op andere plaatsen hebben zich rotsbekkens gevormd en werden stromingen afgedamd, waardoor ontelbare meren zijn ontstaan."