b'\n_START_ARTICLE_\nChristenvervolgingen door Diocletianus, Galerius en Maximinus\n_START_PARAGRAPH_\nDe verschillende golven van georganiseerde christenvervolgingen in het eerste decennium van de vierde eeuw onder de Romeinse  keizers Diocletianus, Galerius en Maximinus werden mogelijk gemaakt door de edicten die zij uitvaardigden. De inhoud ervan werd indirect overgeleverd via de geschriften van de christelijke schrijvers Lactantius en Eusebius van Caesarea.\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nDe twee bepalende factoren zijn de Keizercultus en de Crisis van de derde eeuw. Tijdens de crisis van de derde eeuw heeft het Romeinse Rijk te kampen met een snelle opeenvolging van soldatenkeizers. Eenheid in het rijk, maar vooral in het Romeins leger, was belangrijk. Versplintering in welk segment dan ook moest worden vermeden. Keizer Decius en vooral keizer Aurelianus hechtten een enorm belang aan de keizercultus en Aurelianus gaf zichzelf de titel deus et dominus natus (God en geboren heerser). Diocletianus kon zich vinden in deze principes.\n_START_SECTION_\nTweede Edict, vroege zomer 303\n_START_PARAGRAPH_\nDaarin stelde men de arrestatie van alle geestelijken om hen ook tot het offeren te bewegen. Door hun voorbeeld wilde men de christenen terugbrengen tot de traditionele godenverering. Christelijke bronnen van die tijd omschrijven de gevolgen van dit tweede decreet. Eusebius beschrijft de marteling van een christelijke bediende in het keizerlijk paleis in Nicomedia, eindigend in diens dood, en stelt dat nog vele anderen in de koninklijke huishouding, en hele families in Nicomedia, op allerlei wijzen gedood werden wegens hun christelijke geloof. Eusebius meldt dat \xe2\x80\x9dniet lang daarna andere decreten werden uitgevaardigd om de leiders van de kerken eerst in de gevangenis te gooien en daarna met alle middelen te dwingen om te offeren\xe2\x80\x9d. _NEWLINE_\xe2\x80\x9dEen groot aantal werd opgesloten en de gevangenissen zaten overal vol met bisschoppen, priesters en diakenen, voorlezers en geestuitdrijvers, zodat er geen plek meer over was voor hen die veroordeeld waren voor misdaden [zoals moordenaars, en dieven van graven]\xe2\x80\x9d. _NEWLINE__NEWLINE_Dit tweede edict veroorzaakte door de grootschalige folteringen van gearresteerden een tegenreactie van meer geweldpleging door de christenen.'