b"\n_START_ARTICLE_\nThe Artist (film)\n_START_SECTION_\nVerhaal\n_START_PARAGRAPH_\nDe film speelt in Hollywood van 1927. George Valentin, een ijdele maar sympathieke ster van de stomme film, viert samen met zijn geliefde hondje een triomf in een avonturenfilm (A Russian Affair). Hij ontmoet een jonge bewonderaarster, Peppy Miller, die zich ontpopt tot een ambitieuze actrice en danseres. Dankzij hem wordt zij zijn nieuwe tegenspeelster in een nieuwe romantische film (A German Affair). Ze wordt verliefd op hem en voert een fraaie pantomime uit met zijn pandjesjas. _NEWLINE_Anders dan zij ziet hij niets in de opkomende geluidsfilm (talkie) waar zij carri\xc3\xa8re mee maakt (de film Beauty Spot, het vlekje op haar bovenlip dat Valentin bedacht), terwijl hij ontslagen wordt door de studiobaas en zijn zelfgeproduceerde stomme film Tears of Love flopt. Hij heeft een komische droom over een rol in een geluidsfilm. Zijn huwelijk loopt op de klippen, hij raakt aan lager wal, ontslaat zijn bediende en laat zijn huisraad veilen. Na een hallucinatie verbrandt hij al zijn films op een na, die met Peppy. Zijn hond redt hem uit de brand, waarna Peppy hem in haar huis opneemt om te herstellen. _NEWLINE_Peppy chanteert de studiobaas met de eis dat zij alleen samen met Valentin in haar nieuwe film Sparkle of Love wil spelen. Valentin kan deze rol maar moeilijk aanvaarden, temeer daar hij in Peppy's huis al zijn oude huisraad ontdekt, destijds heimelijk opgekocht door Peppy. Dit kan hij niet accepteren, waarna hij wegloopt en op zijn oude adres een zelfmoord beraamt. Maar Peppy onderneemt een gevaarlijke autorit naar hem toe, botst tegen een boom (tekstbord Bang) bij Valentin voor de deur op het moment dat we zijn fatale schot verwachten en redt hem. Zij bedenkt voor hun gezamenlijke geluidsfilm een tapdansnummer - \xc3\xa0 la Ginger Rogers en Fred Astaire - dat bijzonder in de smaak valt bij de studiobaas. Terwijl ze uithijgen gaat het geluid aan.\n_START_SECTION_\nBijzonderheden\n_START_PARAGRAPH_\nDe film is geheel in zwart-wit, zonder gesproken woord, behalve in de laatste minuut. Wel is er voortdurend suggestieve piano- en orkestmuziek van Ludovic Bource. De stijl van de stomme film op zijn hoogtepunt wordt effectief ge\xc3\xafmiteerd: sterke mimiek (bekkentrekken, mugging) en gebaren van de spelers, krachtige beelden, humor en de karakteristieke minimale tussentitels. De film verwijst naar de overgang in Hollywood van de stomme naar de geluidsfilm in de jaren 1928-1929 die ertoe leidde dat alle aandacht naar het nieuwe medium ging, ten koste van bijvoorbeeld de stomme film City Lights, volgens Orson Welles de beste film van Charlie Chaplin. The Artist kreeg een uitstekende waardering van 9,7 (op 10) op de recensiewebsite Rotten Tomatoes. Andere films waarin de overgang van de stomme film naar de geluidsfilm een belangrijke rol speelt zijn Singin' in the Rain en The Aviator."