b"\n_START_ARTICLE_\nBoek der Documenten\n_START_SECTION_\nOntstaan\n_START_PARAGRAPH_\nBinnen het boek kunnen twee versies worden onderscheiden, een mogelijk authentieke nieuwe tekst (jinwen) en een vervalste oude tekst (guwen).\n_START_SECTION_\nDe 'nieuwe tekst'\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de boekverbranding door Qin Shi Huangdi zou Fu Sheng ('Meester Sheng', een geleerde met de rang van 'boshi' (\xe5\x8d\x9a\xe5\xa3\xab), zijn exemplaar van de Shujing in de muur van zijn woning hebben verstopt. Na de val van de Qin-dynastie wist hij uit de fragmenten slechts achtentwintig hoofdstukken op te schrijven. Hiervoor gebruikte hij het op dat moment gangbare (gepenseelde) klerkenschrift (lishu, \xe9\x9a\xb6\xe4\xb9\xa6), het door de Qin gestandaardiseerde schrift. Deze versie staat daardoor bekend als 'nieuwe tekst' (jinwen). Later, in de eerste helft van de eerste eeuw v. Chr, werd nog een ander document gevonden, met als titel 'Grote Verklaring' (Taishi, \xe6\xb3\xb0\xe8\xaa\x93). Ook dit document lag volgens de traditie verstopt in de muur van een huis. Het werd als hoofdstuk 29 aan de nieuwe tekst versie van Fu Sheng toegevoegd. Tegenwoordig wordt de Grote Verklaring beschouwd als een vervalsing. De catalogus van de Keizerlijke bibliotheek uit 5 v.Chr. maakt melding van de tekst van de Shu in 29 hoofdstukken. Dit zal de versie van Fu Sheng zijn geweest. Hij heeft ook een commentaar op zijn versie van het Boek der Documenten geschreven, de Shangshu Dazhuan, 'Groot commentaar op het Boek der Documenten'). De huidige versie van dit werk is een gereconstrueerde versie uit de Qing-tijd.\n_START_SECTION_\nDe 'oude tekst'\n_START_PARAGRAPH_\nAan het einde van de tweede eeuw v.Chr. werden documenten gevonden in de oude woning van Confucius, toen die woning tot een paleis werd verbouwd. Zij bevatten behalve de 29 hoofdstukken van de nieuwe tekst 16 andere hoofdstukken. Omdat de documenten waren geschreven in schrift dat stamde uit de tijd van v\xc3\xb3\xc3\xb3r de standaardisatie van het schrift door Qin Shihuangdi werd deze versie de oude tekst genoemd. Om ze weer leesbaar te maken werden de manuscripten herschreven in het op dat moment gebruikte (gepenseelde) klerkenschrift (lishu, \xe9\x9a\xb6\xe4\xb9\xa6). Dit zou zijn gedaan door Kong Anguo (\xe5\xad\x94\xe5\xae\x89\xe5\x9c\x8b), een directe afstammeling van Confucius. Desondanks behield deze versie de aanduiding oude tekst._NEWLINE_Kong Anguo voorzag zijn versie van een voorwoord. Hierin beschreef hij op welke wijze de versie was gevonden. Hij beriep zich verder op een tussen de fragmenten gevonden inleiding op het oorspronkelijke werk. Daarin stond dat het werk 100 hoofdstukken heeft geteld, verdeeld over 81(?) documenten. Confucius zelf zou die hoofdstukken hebben verzameld en elk van een inleiding hebben voorzien. De namen van die 100 hoofdstukken zijn bewaard gebleven. Kong Anguo noemde zijn versie daarom Baipian Shangshu (\xe7\x99\xbe\xe7\xaf\x87\xe5\xb0\x9a\xe6\x9b\xb8, De honderd hoofdstukken van de Shangshu). In de catalogus van de keizerlijke bibliotheek uit 5 v. Chr, samengesteld door Liu Xin, staat dit boek vermeld als de tekst van de Shu in oude karakters in 46 delen.\n_START_SECTION_\nDiscussies over authenticiteit\n_START_PARAGRAPH_\nToen in de eerste eeuw v. Chr ook  oude tekst-versies van andere boeken opdoken (waaronder de Gesprekken van Confucius, Yili en Xiaojing bleken er verschillen te zijn tussen die werken en hun nieuwe tekst-versies. Volgens wetenschappers als Kong Anguo, Liu Xin, Ma Rong (\xe9\xa6\xac\xe8\x9e\x8d, 79-166 na Chr.) en Zheng Xuan (\xe9\x84\xad\xe7\x8e\x84, 127-200 na Chr.) werd de overleveringslijn van de 'nieuwe teksten' onderbroken op het moment dat die manuscripten werden herschreven. Vergeleken met de oude teksten kwam uit de nieuwe teksten een andere vorm van het Confucianisme naar voren. Er had een proces van eclecticisme plaatsgevonden, waarbij een grotere nadruk kwam te liggen op magische elementen. De leer van de Vijf Elementen zoals geformuleerd door Zou Yan (\xe9\x84\x92\xe8\xa1\x8d, 305-240 v.Chr.) en de filosofie van Yin yang (waarbij alles voortdurend verandert en wederzijds be\xc3\xafnvloedt) werden verenigd met Confucianistische elementen. Zo ontstond een kijk op het universum waarbij verschijnselen in de kosmos en in de natuur werden verbonden met de daden van mensen. Voorheen legde het Confucianisme meer nadruk op de mens en zijn plaats in de maatschappij en werd Confucius slechts beschouwd als de eerste leraar (xianshi \xe5\x85\x88\xe5\xb8\xab). Naar aanleiding van de nieuwe teksten werd hij omschreven als de grootste wijsgeer (zhisheng \xe8\x87\xb3\xe8\x81\x96) en zelfs stichter van een religie._NEWLINE_In de hierop volgende discussies over de juiste interpretatie van de teksten kreeg de school van de nieuwe tekst de overhand. Dit bleek uit de bijeenkomst in de Hal van de Witte Tijger over de ware betekenis van de Confucianistische klassieken, die in 79 na Chr. werd gehouden en is opgeschreven in de Baihutong (\xe7\x99\xbd\xe8\x99\x8e\xe9\x80\x9a, De discussies in de Hal van de Witte Tijger). De toen als orthodox beschouwde nieuwe tekst-versie van de Vijf Klassieken werd in 175 onder keizer Lingdi in steen uitgehouwen (Xiping Shi Jing \xe7\x86\xb9\xe5\xb9\xb3\xe7\x9f\xb3\xe7\xb6\x93, de Xiping stenen klassieken, genoemd naar de keizerlijke jaartitel). Hieronder bevond zich ook de nieuwe tekst versie van de Shujing._NEWLINE_Toch bleef men ook de oude tekst bestuderen. Onder de Wei-dynastie werd dit zelfs de orthodoxe versie, toen opdracht werd gegeven deze versie in steen uit te houwen (Santishijing \xe4\xb8\x89\xe9\xab\x94\xe7\x9f\xb3\xe7\xb6\x93, stenen klassieken in drie soorten karakters). Deze taak bleef onvoltooid en in 311 werden de inscripties samen met de keizerlijke bibliotheek verwoest toen de hoofdstad Luoyang door de Han Zhao werd ingenomen en geplunderd.\n_START_SECTION_\nDe vervalsing van Mei Ze\n_START_PARAGRAPH_\nDe naar het zuiden gevluchte Oostelijke Yin-dynastie wenste de verwoeste keizerlijke bibliotheek opnieuw in te richten en deed een algemene oproep documenten af te staan. In 317 overhandigde Mei Ze (\xe6\xa2\x85\xe8\xb3\xbe, of Mei Yi \xe6\xa2\x85\xe9\xa0\xa4?) naar eigen zeggen een exemplaar van de door Kong Anguo samengestelde versie van de Shujing (Kong Anguo Shangshu \xe5\xad\x94\xe5\xae\x89\xe5\x9c\x8b\xe5\xb0\x9a\xe6\x9b\xb8). Deze versie bestond uit de nieuwe tekst hoofdstukken, afkomstig van Fu Sheng, die waren aangevuld met een voorwoord en 26 hoofdstukken (de 16 hoofdstukken van de oude tekst en 9 andere hoofdstukken). Vanaf dat moment werd zijn versie beschouwd als de authentieke versie van de Shujing. Een in 654 door Kong Yingda (\xe5\xad\x94\xe6\xbd\x81\xe9\x81\x94 574-648) verzorgd commentaar (Shangshu zhengyi \xe5\xb0\x9a\xe6\x9b\xb8\xe6\xad\xa3\xe7\xbe\xa9) is bewaard gebleven, evenals een in 837 in steenblokken uitgehouwen versie._NEWLINE_De eerste twijfel over het authentieke karakter van de aanvullingen door Mei Ze kwam van Wu Yu (\xe5\x90\xb3\xe5\x9f\x9f gestorven 1155) en van Zhu Xi. Het viel hun op dat, vergeleken met de nieuwe tekst hoofdstukken, de aanvullingen bijzonder makkelijk te lezen waren. Pas vijf eeuwen daarna toonde Yan Ruoqu (\xe9\x96\xbb\xe8\x8b\xa5\xe7\x92\xa9 1636-1704) overtuigend aan dat de aanvullingen door Mei Ze niet afkomstig waren van de oude tekst versie, maar waren overgenomen uit andere bronnen, zoals de Shiji, Guoyu en Zuozhuan. Zijn Shangshu guwen shuzheng (\xe5\xb0\x9a\xe6\x9b\xb8\xe5\x8f\xa4\xe6\x96\x87\xe7\x96\x8f\xe8\xa8\xbc Onderzoek naar de authenticiteit van de oude tekst van de Shangshu) was het resultaat van dertig jaar studie.\n_START_SECTION_\nSamenstelling\n_START_PARAGRAPH_\nDe documenten bestaan uit vier onderdelen: de documenten van Tang en van Yu, de documenten van Xia, de documenten van Shang en de documenten van Zhou. Er zijn in totaal 50 documenten, verdeeld over 58 hoofdstukken. Hiervan worden er 28 gerekend tot de nieuwe tekst."