b"\n_START_ARTICLE_\nRagyabas\n_START_PARAGRAPH_\nDe Ragyabas was een van de groepen die geheel aan de onderkant van de Tibetaanse samenleving leefde.\n_START_SECTION_\nOutcasts in de samenleving\n_START_PARAGRAPH_\nDe Tibetaanse samenleving was sterk sociaal gestratificeerd. Hoewel het geen kastenstelsel kende als onder het hindoe\xc3\xafsme in India, waren er een aantal onderklassen. Het betrof dan mensen die beroepen uitoefenden als onder meer metaalbewerkers, smeden, professionele bedelaars, slagers en vissers._NEWLINE_De houding van de rest van de bevolking ten opzichte van die beroepsgroepen varieerde; de overeenkomst was dat allen in wezen als outcasts werden beschouwd en behandeld._NEWLINE_Een bijzondere groep onder hen waren de Ragyabas in met name Lhasa. Ragyabas voerden bij een luchtbegrafenis de feitelijke handelingen uit, zoals het in stukken snijden van het lichaam, het voeren aan de gieren en het verder verpulveren van de botten.\n_START_SECTION_\nEerste beschrijvingen\n_START_PARAGRAPH_\nDe eerste Europeaan die het fenomeen luchtbegrafenis beschreef is Ippolito Desideri op basis van zijn verblijf van vijf jaar in Tibet van 1716-1721. Zijn manuscripten gingen echter vrijwel gelijk na voltooiing ervan verloren en werden pas in 1904 voor het eerst uitgegeven._NEWLINE_De Ragyabas zelf worden voor het eerst beschreven door Sarat Chandra Das in zijn in 1885 verschenen boek Journey to Lhasa and Central Tibet._NEWLINE_In 1904 vielen de Britten Tibet binnen en nemen Lhasa in. Bij de veldtocht waren een aantal journalisten aanwezig als Edmund Candler van The Daily Mail en Percival Landon van The Times. Lhasa gold in die tijd nog als een mysterieuze stad en hun verslagen vonden gretig aftrek bij een groot publiek. Ook de delen over de Ragyabas werden - vanwege het wat morbide geacht karakter - door honderden Engelstalige vaak ook regionale kranten overgenomen.\n_START_SECTION_\nOntstaan van Ragyabas\n_START_PARAGRAPH_\nDe Ragyabas zijn als groep en onderklasse vermoedelijk medio 18e eeuw ontstaan uit personen die niet in staat waren hun belasting in natura te betalen en/of een ernstig misdrijf hadden gepleegd. Als onderdeel van hun straf werden zij door de autoriteiten verplicht tot het uitvoeren van een aantal werkzaamheden._NEWLINE_In verloop van decennia ontwikkelde zich het tot een onderklasse, die zich erfelijk voortzette: wanneer iemand als kind van een Ragyaba werd geboren, was het onvermijdelijk dat zelf ook te worden. Ragyabas woonden in een getto aan de rand van Lhasa in huizen die gebouwd waren van de horens van jaks._NEWLINE_De Dhaye was via erfopvolging het hoofd van de Ragyabas in Lhasa. Hoewel er ook andere bedelaars in Lhasa waren, vormden zij een professioneel bedelaarsgilde. Het was hun taak om bezoekers aan de stad zo veel mogelijk geld uit de zak te kloppen. Het meeste daarvan kwam uiteindelijk terecht bij de Dhaye. De Dhaye's konden daarom ondanks hun extreem lage status relatief welvarende mensen zijn. De Dhaye hoefde ook niets van die opbrengst aan de autoriteiten af te staan, aangezien de Ragyabas nog een aantal andere taken uitvoerden.\n_START_SECTION_\nTaken\n_START_PARAGRAPH_\nNaast bedelen en de werkzaamheden bij de luchtbegrafenis hadden de ragyabas ook nog andere verantwoordelijkheden._NEWLINE_Het was hun taak om lichamen van zowel overleden dieren als ook mensen, die niet ge\xc3\xafdentificeerd konden worden dan wel niet door familieleden geclaimd werden uit de stad te verwijderen. Deze overleden mensen evenals de meeste personen waarbij geen natuurlijke doodsoorzaak was, werden overigens begraven. Dit gebeurde ook door de Ragyabas op een plaats in Lhasa met de naam Drabchi._NEWLINE_Een andere taak was het verwijderen van menselijke ontlasting, die zich in de straten van Lhasa bevond. Tot 1912 toen er enige hervorming door de dalai lama werd doorgevoerd van het gevangenissysteem waren de Ragyabas ook verantwoordelijk voor het gevangen houden van veroordeelden._NEWLINE_E\xc3\xa9n keer per jaar tijdens het grote gebedsfestival in Lhasa - M\xc3\xb6nlam - kregen de Ragyabas van de monniken opdracht om op de begraafplaats Drabchi skeletten of delen daarvan op te graven voor het religieuze ritueel. Die werden dan op een vreugdevuur geplaatst. Overblijvende botten konden als amulet uitgereikt worden._NEWLINE_Bij een ander jaarlijks bijeenkomst, de Shoton (Yoghurtfestival), moesten de Ragyabas een Tsam, een rituele dans, uitvoeren."