b"\n_START_ARTICLE_\nSystemische lupus erythematodes\n_START_SECTION_\nEpidemiologie\n_START_PARAGRAPH_\nDe ziekte komt niet vaak voor in de Westerse landen (6 \xc3\xa0 7 op de 100.000 mensen). Ze komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen (ratio 9:1) en kan op elke leeftijd beginnen, hoewel met name adolescente en jong volwassen vrouwen vaker aangedaan zijn. Het kan secundair voorkomen bij bepaald medicatiegebruik. 90% van de pati\xc3\xabnten met SLE heeft gewrichtsklachten die zich echter onderscheiden van de gewrichtsproblemen bij reumato\xc3\xafde artritis door het feit dat er geen erosievorming optreedt.\n_START_SECTION_\nPathogenese\n_START_PARAGRAPH_\nSLE lijkt op de hypersensitiviteitsreacties type III, vanwege de vorming van IgG-antilichamen door plasmacellen tegen zogenoemde vrije auto-antigenen (moleculen gecodeerd door DNA). Hierbij worden kleine immuuncomplexen (antilichamen die gebonden zijn aan antigenen) gevormd die niet kunnen binden aan complement. Complement is een systeem dat nodig is om de immuuncomplexen op te ruimen. De immuuncomplexen worden hierdoor niet opgeruimd en komen vast te zitten in kleine bloedvaten van organen zoals die van de glomeruli van de nieren. Tevens worden ze in de huid afgezet, dit veroorzaakt de karakteristieke exantheem/rode uitslag.\n_START_SECTION_\nBehandeling\n_START_PARAGRAPH_\nDe meeste pati\xc3\xabnten worden behandeld met NSAID's gezien de artritisklachten. Prednisolon en cyclofosfamide worden minder frequent gegeven, enkel bij ernstige ontstekingen, zoals nefritis (ontsteking van nierweefsel) of encefalitis (hersenontsteking). Deze behandelingen moeten het immuunsysteem onderdrukken omdat het de lichaamseigen cellen aanvalt en opruimt."