b'\n_START_ARTICLE_\nHoboconcert (Mozart)\n_START_SECTION_\nVan hobo naar fluit\n_START_PARAGRAPH_\nHet hoboconcert was onbekend tot het in 1920 in Salzburg werd ontdekt. Na onderzoek bleek dat Mozarts Fluitconcert nr. 2 in D majeur, op dat moment wel een bekend stuk, direct van het hoboconcert was afgeleid. Door onder meer de correspondentie van Mozart te onderzoeken werd de historie van het stuk duidelijk, en daarmee het verband met het fluitconcert. In de periode dat Mozart in Mannheim verbleef kreeg hij van de Nederlandse arts Ferdinand Dejean de opdracht om onder andere drie fluitconcerten te schrijven. Mozart, die naar verluidt nogal een hekel had aan een solistische rol van de fluit in een stuk, bezorgde zichzelf een g\xc3\xaanante situatie door maar \xc3\xa9\xc3\xa9n fluitconcert te completeren. In tijdnood verkerend besloot hij om zijn hoboconcert te bewerken tot een fluitconcert. Hij transponeerde het stuk naar D, en paste de partituur aan zodat het beter zou passen bij het karakter van de fluit. Een derde fluitconcert werd nooit gemaakt, en Mozart kreeg maar een deel van het afgesproken honorarium. Het fluitconcert bleef daarna in de bekendheid bestaan, terwijl het hoboconcert voor lange tijd in de vergetelheid raakte.'