b'\n_START_ARTICLE_\nKeizer Frederik I Barbarossa\n_START_SECTION_\nBeginjaren\n_START_PARAGRAPH_\nNa de dood van Rooms-koning Koenraad III, zijn oom, op 15 februari 1152 werd hij op 4 maart te Frankfurt tot koning van Duitsland gekozen en op 9 maart van datzelfde jaar door de aartsbisschop van Keulen  Arnold van Wied gekroond. Door snel te handelen en door afspraken te maken met zijn rivalen en potenti\xc3\xable tegenstanders (onder anderen Hendrik de Leeuw van het Welfische huis) wist hij in korte tijd de kroon op te eisen. De prijs voor zijn kroon hield in dat hij Hendrik de Leeuw moest helpen zijn hertogdom Beieren terug te krijgen. _NEWLINE_Hij was dan wel keizer van het Heilige Roomse Rijk maar in Duitsland had hij maar een wankele machtsbasis daar Duitsland in die tijd bestond uit honderden (autonome) territoriale vorstendommen. Slechts enkele waren \'rijksonmiddellijk\', dat wil zeggen dat ze rechtstreeks onder het gezag van de keizer vielen. Een ander probleem voor de Duitse koningen was dat er geen vaste rijkshoofdstad was. De nieuwe koning nam de vacante Rijksbezittingen over, maar was verder aangewezen op zijn eigen huisgoed. In tegenstelling tot de koningen van Frankrijk en Engeland, waar ook nieuwe dynastie\xc3\xabn in de vaste hoofdstad zetelden, reisden de Duitse koningen voortdurend rond door hun eigen rijk. De rijksvorsten hadden als plicht de keizer te ontvangen als hij daar aanspraak op maakte. Onder Barbarossa\'s bewind kreeg Duitsland ook zijn sacraal karakter door de benaming \'Heilig Rijk\'. Dit was een bewuste maatregel van Barbarossa en zijn raadgevers (onder anderen Rainald van Dassel, aartsbisschop van Keulen) om de positie van de keizer ten opzichte van de paus te versterken.\n_START_SECTION_\nStrijd om Zuid-Itali\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nToen Rogier II van Sicili\xc3\xab in 1154 stierf liet Frederik zijn oog vallen op Zuid-Itali\xc3\xab. Zijn doortocht door Itali\xc3\xab liep niet van een leien dakje. Ter hoogte van Milaan werd hij tegengehouden. In 1155, liet Frederik zich in Pavia met de IJzeren Kroon van Lombardije tot koning van Itali\xc3\xab kronen. Dan reisde hij verder naar Rome, daar verwijderde hij Arnold van Brescia van de macht. Uit erkentelijkheid kroonde paus Adrianus IV op 18 juni 1155 Frederik tot keizer. Itali\xc3\xab en het koninkrijk Arelat vielen samen met Duitsland onder het gezag van de keizerskroon. Intussen was hij voorbij gestreefd door de Byzantijnse keizer Manuel I Komnenos, die Zuid-Itali\xc3\xab voor zich wilde. Beide keizers werden in 1156 genoodzaakt de verovering af te blazen wegens interne strubbelingen._NEWLINE_Paus Adrianus kwam tot een vergelijk met Willem I van Sicili\xc3\xab en erkende hem als koning van Zuid-Itali\xc3\xab. Om de situatie nog erger te maken, kreeg Frederik in 1157 te Besan\xc3\xa7on een brief van Adrianus, in de hoedanigheid van de toekomstige paus Alexander III. Toen Rainald van Dassel de brief van de paus voorlas aan het hof (de brief was natuurlijk in het Latijn, en Rainald vertaalde de brief voor zijn toehoorders in het Duits), werd daarin gesuggereerd dat de keizer een vazal van de paus zou zijn. De pauselijke gezanten leken dat niet erg tegen te spreken, waardoor het keizerlijke hof nog erger beledigd was. Vanaf toen kon Frederik het bloed drinken van Alexander. Na de dood van de toenmalige paus Adrianus IV (de enige Engelse paus) in 1159 ontstond een onverkwikkelijke situatie. Bij de verkiezingen voor de nieuwe paus waren de partijen verdeeld: er was een pro-keizerlijke partij en een pro-Siciliaanse partij. De pro-Siciliaanse kandidaat leek gewonnen te hebben, maar toen dat aangekondigd zou worden, trok de pro-keizerlijke kandidaat opeens de offici\xc3\xable mantel uit de handen van de bode en riep zichzelf tot paus uit. Hij werd paus Victor IV. De pro-Siciliaanse kandidaat vertrok stilletjes uit Rome, en riep zich later tot "echte paus" (Alexander III) uit.\n_START_SECTION_\nKwestie Beieren\n_START_PARAGRAPH_\nDit hertogdom was van Hendriks vader afgenomen door Koenraad III. Barbarossa wist uiteindelijk Hendrik Jasomirgott van het huis Babenberg (via Barbarossa\'s moeder aan hem verwant) tevreden te stellen met het hertogdom Oostenrijk. Hiervoor werd het Privilegium Minus in het leven geroepen (minus ter onderscheiding van het Privilegium maius dat van latere datum is). Het hertogdom Oostenrijk werd speciaal gecre\xc3\xaberd voor deze gelegenheid door het af te scheiden van het grotere Beieren. Hendrik de Leeuw ging hiermee akkoord omdat het de enige manier was om de rest van Beieren in zijn bezit te krijgen._NEWLINE_Door zijn huwelijk in juni 1156 met gravin Beatrix I van Bourgondi\xc3\xab, dochter van graaf Reinout III van Bourgondi\xc3\xab, verwierf hij in 1178 het vrijgraafschap Bourgondi\xc3\xab. Zijn eerste huwelijk, met Adela van Vohburg, had hij laten ontbinden. Uit dit huwelijk kwamen geen kinderen voort. Opmerkelijk is dat hij bij zijn keizerskroning Adela niet tot keizerin liet kronen. Beatrix is later wel door Victor IV, de tegenpaus van de keizerlijke partij, tot keizerin gekroond. Zij vergezelde Barbarossa op de meeste Itali\xc3\xabtochten, en is minstens tweemaal hoogzwanger de Alpen overgestoken._NEWLINE_In 1180 werd Hendrik de Leeuw, hertog van Beieren en Saksen, door de keizer afgezet en verbannen.  Graaf Otto VI van Wittelsbach kreeg het Beierse hertogdom in leen, uit dank voor zijn bewezen diensten tijdens de expedities naar Rome. Graaf Otto noemde zich toen hertog Otto I van Wittelsbach.\n_START_SECTION_\nCampagnes in Itali\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nBoos over het feit dat de paus zich uitsprak over Zuid-Itali\xc3\xab en dat de Italiaanse stadstaten zich weinig loyaal opstelden, raadpleegde hij gespecialiseerde juristen van de Universiteit van Bologna. Met het Dieet van Roncaglia (1158) zette hij de puntjes op de i. De professoren oordeelden op basis van het Droit divin, dat Frederik het recht had de steden de regaal op te leggen, en een grotere loyaliteit te eisen. Toen Alexander gekozen werd als paus Alexander III in 1159 zette hij onmiddellijk tegenpaus Victor IV tegenover hem. En toen Milaan zonder zijn toestemming de stad Lodi inpalmde, verwoestte hij Milaan (1162). De steden van Noord-Itali\xc3\xab verenigden zich in de Lombardische Liga. Paus Alexander III steunde de steden van de Lombardische Liga financieel en moreel.  In 1166 was hij dichtbij de overwinning, toen een leger onder leiding van Rainald van Dassel en Christiaan I van Buch (aartsbisschop van Mainz) de stad Rome dreigde te veroveren, terwijl Frederik zelf met een tweede leger in aantocht was. Op het moment supr\xc3\xa8me brak er echter een malaria-infectie uit onder het Duitse leger (een vaak voorkomend probleem voor legers van boven de Alpen in de zomerhitte van Itali\xc3\xab), waardoor velen sneuvelden en de dreiging ophield te bestaan. De Lombardische Liga diende Frederik uiteindelijk een zware nederlaag toe in de Slag bij Legnano op 29 mei 1176. Dit leidde tot de Vrede van Veneti\xc3\xab (1177), waarbij Barbarossa, Alexander III officieel erkende als paus en er ook werd onderhandeld over de positie van Rome. Met de Vrede van Konstanz in 1183 werd er een akkoord bereikt met de Lombardische Liga, op veel gunstigere voorwaarden voor de keizer. Zo erkenden de steden onder andere het keizerlijk gezag. Daarna ontfermde hij zich over de Mathildijnse Goederen.\n_START_SECTION_\nKruistocht\n_START_PARAGRAPH_\nBarbarossa verdronk op 10 juni 1190 toen hij tijdens de Derde Kruistocht de rivier de Selef (in Anatoli\xc3\xab) wilde doorwaden. Het is niet precies duidelijk wat er gebeurd is, maar de bronnen zijn het erover eens dat hij van zijn paard geraakte (ofwel door een val, ofwel opzettelijk om zich af te koelen in het water) en eenmaal in het water verdronk.\n_START_SECTION_\nOpvolging\n_START_PARAGRAPH_\nIn het zuiden van Itali\xc3\xab wist Barbarossa ervoor te zorgen dat zijn zoon, de latere keizer Hendrik VI, trouwde met Constance van Sicili\xc3\xab, de erfdochter van Sicili\xc3\xab. Dit huwelijk vond, na een verloving van twee jaar, in 1186 plaats in Milaan. Hendrik wist Sicili\xc3\xab in 1194 uiteindelijk op de Normandi\xc3\xabrs in te nemen en zorgde er zo voor dat Itali\xc3\xab weer (even) een politieke eenheid werd. Dit duurde echter niet lang, want Hendrik VI overleed in september 1197 plotseling door ziekte. Zijn zoon, Frederik II, volgde hem aanvankelijk niet op in Duitsland, omdat paus Innocentius III dit tegenhield.'