b'\n_START_ARTICLE_\nMaricica Puic\xc4\x83\n_START_SECTION_\nBescheiden begin\n_START_PARAGRAPH_\nAan het begin van de loopbaan van Maricica Puic\xc4\x83 zag het er niet naar uit, dat zij internationaal tot grote daden in staat zou zijn. Op de Olympische Spelen van 1976 werd zij op de 1500 m al in de kwalificatieronde uitgeschakeld. Een jaar later veroverde de Roemeense haar eerste nationale titel op de 3000 m, om vervolgens in 1978 - ze was toen inmiddels al 27 jaar oud - derde te worden op de wereldkampioenschappen veldlopen, een discipline waarin zij later tot tweemaal toe, in 1982 en 1984, de titel zou veroveren. Op de Europese kampioenschappen van 1978 in Praag bereikte zij echter tweemaal een finale. Na eerst op de 3000 m in 8.40,90 vierde te zijn geworden achter de Sovjet-Russische Svetlana Ulmasova (goud in 8.33,16), haar landgenote Natalia Marasescu (zilver in 8.33,53) en de Noorse Grete Waitz (brons in 8.34,33), werd zij in de finale van de 1500 m elfde._NEWLINE_Twee jaar later bereikte zij tijdens de Olympische Spelen van 1980 op de 1500 m de finale opnieuw, maar kon daarin niet imponeren en finishte als zevende in 4.01,26.\n_START_SECTION_\nWereldtitel en wereldrecord\n_START_PARAGRAPH_\nHet tij keerde in 1982. Aan het begin van dat jaar was Puic\xc4\x83 tijdens de Europese indoorkampioenschappen in Milaan op de 3000 m in 8.54,26 tweede geworden achter de Italiaanse winnares Agnese Possamai, die 8.53,77 liet noteren. Enkele weken later behaalde zij op de WK veldlopen in Rome haar eerste van de twee wereldtitels die zij in dit metier zou veroveren. Vervolgens slaagde zij er tijdens het baanseizoen in om op de EK in Athene, net als vier jaar eerder in Praag, zowel op de 1500 als de 3000 m de finale te bereiken. Met dit verschil dat zij nu in de eerste finale op drie tiende seconde achterstand vierde werd, waarna zij op de 3000 m het zilver veroverde. Svetlana Ulmasova prolongeerde op deze afstand in 8.30,28, een toernooirecord, haar titel, terwijl Puic\xc4\x83 er in 8.33,33 drie seconden langer over deed. Terug in Itali\xc3\xab, in Rieti ditmaal, liep de Roemeense op 9 september een wereldrecord op de Engelse mijl in 4.17,44, flink wat sneller dan het record dat de Amerikaanse Mary Decker precies twee maanden eerder in Parijs op 4.18,08 had gesteld.\n_START_SECTION_\nOlympisch goud en brons\n_START_PARAGRAPH_\n1984 werd het succesvolste jaar in de carri\xc3\xa8re van Maricica Puic\xc4\x83. Na aan het begin van het jaar in het Amerikaanse East Rutherford allereerst haar tweede wereldtitel bij het veldlopen te hebben veroverd, reisde het Roemeense tweetal Doina Melinte en Maricica Puic\xc4\x83 naar Los Angeles af als favorietes voor eremetaal op de middellange afstanden, temeer daar deze Olympische Spelen door de atleten van de Sovjet-Unie werden geboycot. Nadat Puic\xc4\x83 zich op 8 augustus had gekwalificeerd voor de finale van de 3000 m en op 9 augustus voor die van de 1500 m, vond op 10 augustus de finale van de 3000 m plaats, die de geschiedenis zou ingaan als de wedstrijd waarin Mary Decker en Zola Budd, twee andere favorietes voor de zege, met elkaar in aanraking kwamen, waardoor Decker viel en Budd terugviel. Maricica Puic\xc4\x83 en de Britse Wendy Sly namen vervolgens de kop over, waarna de Roemeense in de laatste 200 meter afstand nam van de Britse en won in 8.35,96, een olympisch record. Sly finishte als tweede in 8.39,47. Een dag na deze memorabele finale was Puic\xc4\x83 de enige van het 3000 meter-veld die tevens aantrad voor de finale van de 1500 m. Achter Gabriella Dorio (goud in 4.03,25) en Doina Melinte (zilver in 4.03,76) wist Puic\xc4\x83 in 4.04,15 de bronzen medaille te veroveren.\n_START_SECTION_\nVerdere successen\n_START_PARAGRAPH_\nIn de jaren die volgden bleef Puic\xc4\x83 op de internationale toernooien aanvankelijk op twee paarden wedden, de 1500 en de 3000 m. In 1986 werd zij in het eindklassement van het Grand Prix-circuit eerste op de 1500 m, in 1987 gevolgd door een eerste plaats op de 3000 m. Op de EK van 1986 in Stuttgart werd de Roemeense op de 3000 m tweede achter de Russische Olga Bondarenko, gevolgd door een vijfde plaats op de 1500 m. Kort daarvoor had zij in Londen op de incourante 2000 m het wereldrecord verbeterd door een tijd van 5.28,69 te laten noteren._NEWLINE_Op de wereldindoorkampioenschappen van 1987 in Indianapolis hadden Doina Merlinte en Maricica Puic\xc4\x83 de zaken verdeeld. Terwijl Melinte de 1500 m voor haar rekening nam, die zij won, kwam haar landgenote uit op de 3000 m en veroverde hierop brons achter de twee Russinnen Tetjana Samolenko (goud in 8.46,52) en Olga Bondarenko (zilver in 8.47,08). Puic\xc4\x83 finishte in 8.47,9. Later dat jaar, op de WK in Rome, zat Samolenko haar op de 3000 m opnieuw dwars. De Russin won in 8.38,73, terwijl Puic\xc4\x83 tot 8,39,45 kwam._NEWLINE_Een jaar later moest zij op de Olympische Spelen in Soel haar 3000 m reeds in de kwalificatieronde op 200 meter voor de finish voortijdig afbreken. Haar laatste medaille op een groot toernooi veroverde zij in 1989 op de EK indoor in Den Haag, waar zij op de 3000 m in 9.15,47 de bronzen medaille behaalde achter de Nederlandse winnares Elly van Hulst (goud in 9.10,01) en de Britse Nicky Morris (zilver in 9.12,37).\n_START_SECTION_\nEinde\n_START_PARAGRAPH_\nAan het eind van dat jaar zette Maricica Puic\xc4\x83 op 39-jarige leeftijd een punt achter haar atletiekloopbaan. Vervolgens ontwikkelde zij zich, in de voetsporen van haar echtgenoot, tot trainster en begeleidde in die hoedanigheid loopsters als Paula Ivan en Violeta Beclea naar de wereldtop.'