b'\n_START_ARTICLE_\nMilitair ereveld Grebbeberg\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDirect na de capitulatie van Nederland werd op de top van de Grebbeberg een begraafplaats ingericht voor zowel Nederlandse als Duitse gesneuvelden. Op 20 mei 1940 was de begraafplaats gereed en waren alle gesneuvelden begraven. Op 27 mei werd opdracht gegeven om alle veldgraven in de omtrek van de Grebbeberg te ruimen en de stoffelijke resten te herbegraven op de begraafplaats. De begraafplaats telde op dat moment 380 Nederlandse graven en ongeveer 150 Duitse graven. De graven werden gemarkeerd met houten bordjes met daarop, voor zover bekend, de naam van de militairen. In 1942 werd om het ereveld een stenen muur gebouwd en besloot men alle grafzerken te vervangen door gestandaardiseerde exemplaren. Tot die tijd hadden veel familieleden of nabestaanden hun eigen grafsteen op het graf geplaatst. Na de Duitse capitulatie werden alle Duitse graven verplaatst naar de Duitse militaire begraafplaats in Ysselsteyn. Tot 1 januari 1952 werd het ereveld onderhouden door het Ministerie van Defensie, die het per die datum overdroeg aan de Oorlogsgravenstichting. Uit de reconstructie van de ontstaansgeschiedenis van het Nationaal Legermonument Grebbeberg, blijkt hoe de ontwerper, architect J.J.P. Oud, in 1948-1953 intensief overleg voerde met de opdrachtgever over de betekenis en de symboliek van het monument. Sinds de jaren zestig zijn veel militairen uit lokale graven verplaatst naar het ereveld waardoor er nu 800 stoffelijke overschotten begraven liggen. In 2014 werd op het ereveld een monument voor de gevallenen van het Korps Nationale Reserve ingericht.\n_START_SECTION_\nBijzondere betekenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet ereveld heeft een bijzondere betekenis omdat het precies gelegen is op de plek waar in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog het hevigst gevochten is. Na de overgave werd dit ook het eerste offici\xc3\xable Nederlandse ereveld. Na de gevechten (en de Nederlandse capitulatie) werden in opdracht van de Duitse bezetters de slachtoffers van beide kanten gezocht en begraven. De Nederlandse majoor Keers werd aangewezen om die operatie aan te sturen.'