b'\n_START_ARTICLE_\nSymfonie nr. 2 (German)\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nGerman had net twee werken opgeleverd voor begeleiding van toneelstukken, die goed werden ontvangen, toen hij vanuit het Festival opdracht kreeg tot het schrijven van een compositie. German had al een schets voor een symfonie op de plank liggen. Deze werd omgewerkt tot zijn tweede symfonie. De premi\xc3\xa8re op 4 oktober 1893 verzorgde hijzelf als dirigent. Latere uitvoeringen vonden plaats in december 1893 in Crystal Palace en in 1894 nogmaals in Londen. De symfonie werd in eerste instantie enthousiast ontvangen, maar de uitvoeringen later leverden enigszins kritiek op. Met name Bernard Shaw ageerde tegen de symfonie, omdat het niet in de symfonievorm gegoten was. Deze kritiek deerde German behoorlijk, het stuk verdween van de lessenaar. German zou vanwege de opmerkingen geen symfonie meer voltooien; hij hield het voortaan bij \xe2\x80\x9cvagere\xe2\x80\x9d titels als symfonische variaties of symfonische suite. Germans vertrouwen in het werk herstelde na verloop van tijd en hij financierde uiteindelijk zelf de uitgave van dit werk in 1930. Hiermee zorgde hij er tevens voor dat zijn symfonie herontdekt werd. In 1931 en 1932 stond het op de lessenaar tijdens de Proms in Queen\xe2\x80\x99s Hall en in 1936 kwam het tot een radio-uitzending. Het kwam tot een ware revival van het werk en de compositie wordt nu beschouwd als een van de betere Britse symfonie\xc3\xabn uit het muzikale tijdperk voor Elgar\xe2\x80\x99s eerste symfonie.'