b'\n_START_ARTICLE_\nFranquisme\n_START_SECTION_\nDe totalitaire periode (1939-1945)\n_START_PARAGRAPH_\nHet regime werd beheerst door drie machten: de eenheidspartij Falangisme (Spanje) en het Movimiento Nacional, het leger en de Rooms-Katholieke Kerk. Franco bleef in het centrum van de macht omdat hij die drie strategisch tegen mekaar uitspeelde en hield de controle doordat hij het laatste woord had in alle benoemingen van personen in leidinggevende posities. Franco verenigde in \xc3\xa9\xc3\xa9n persoon de functies van hoofd van de regering, hoofd van de strijdkrachten en staatshoofd. in 1940 werd de Bijzondere rechtbank voor de repressie van de vrijmetselarij en het communisme opgericht, die tot zijn afschaffing in 1964 met zware gevangenisstraffen en verbeurdverklaringen met stilzwijgende toestemming van de kerk 60.000 tegenstrevers monddood heeft gemaakt._NEWLINE_In vergelijking met democratische systemen verschilde het franquisme onder meer door de afwezigheid van de scheiding van kerk en staat, van de trias politica, van grondwettelijke rechten en van het briefgeheim. Hij organiseerde een corporatistische eenheidsvakbond, die moest zorgen voor sociale vrede en voorkomen dat de ontevredenen in het linkse kamp gedreven werden door een relatief goede loonpolitiek, werkzekerheid en sociale zekerheid voor al wie trouw aan het regime was._NEWLINE_De media waren sterk gecensureerd: de politieke controle lag bij de militaire regering, de morele censuur werd uitbesteed aan de katholieke kerk, die met het concordaat van 1953 eveneens het monopolie op het onderwijs kreeg. Het aantal burgerlijke vrijheden werd teruggeschroefd: echtscheiding en burgerlijk huwelijk werden verboden, het doopceel verving de geboorteakte, voor gehuwde vrouwen was het verboden een betaalde baan uit te oefenen... In die context spreek men van het nationaalkatholicisme._NEWLINE_De academische vrijheid wordt opgeheven. Het thomisme wordt de enige toegelaten denkrichting, wat leidt tot een verstarring van het intellectuele leven: de wetenschappelijke, culturele en artistieke uitstraling blijft daardoor beperkt tot de successen uit het verleden. Politieke delicten, dissidente schrijvers, vakbonden, zogenaamd antisociaal gedrag (homoseksualiteit, abortus...) en alles wat de "stabiliteit van het regime" bedreigde werd door uitzonderingsrechtbanken zoals de Bijzondere rechtbank voor de repressie van de vrijmetselarij en het communisme (1940-1964) en zijn opvolger de Rechtbank voor openbare orde (1963-1977) vervolgd.'