b'\n_START_ARTICLE_\nVictor Servranckx\n_START_PARAGRAPH_\nVictor D\xc3\xa9sir\xc3\xa9 Servranckx (Diegem, 26 juni 1897 - Vilvoorde, 11 december 1965) was een Belgisch abstract werkende kunstenaar, een pionier van de Avant-gardekunst in Belgi\xc3\xab. Hij is een van de weinige kunstenaars in Belgi\xc3\xab die de abstracte kunst heeft beoefend tot aan zijn dood. Hij heeft ook in zijn beginjaren enkele abstracte sculpturen gemaakt en ook enkele jaren gewerkt als architect.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nVan kindsbeen af was hij bezig met schetsen en sculpteren en boetseren met abstracte, nietszeggende vormen. Hijzelf meende dat deze artistieke trek kwam van langs moeders kant. Zijzelf schilderde graag en haar drie broers waren schilder of decorateur._NEWLINE_Na de dorpsschool in Diegem ging hij naar het Klein Seminarie in Hoogstraten. Daar werd hij flamingant uit protest omdat er op woensdag geen woord Vlaams mocht gesproken worden. Vanaf het eerste jaar middelbaar onderwijs ging hij in Brussel naar de Broeders van de Christelijke Scholen. Hij studeerde er in het Frans en  behaalde er in 1913 het diploma van landmeter._NEWLINE_Als zestienjarige studeerde hij in de voormiddag aan de kunstacademie van Brussel tot 1917. Hij studeerde er onder andere bij Adolphe Crespin., die in hem een begaafde leerling zag. Servranckx studeerde af in 1917 met de Grote Prijs van de Academie. Toen hij een groot abstract schilderij had gemaakt zei zijn professor Constant Montald, dat hij met reuzenschreden vooruitging. Naar hijzelf beweert had hij aan de academie de invloed ondergaan van de kunst der primitieven, die hem compositie bijbracht, en van het magische in de negerkunst. In 1915 heeft hij, naar eigen mening, de eerste abstracte collage van de wereld gemaakt. Dit werk is gedeeltelijk een gouache en gedeeltelijk een collage._NEWLINE_Deze opleiding aan de academie was tegen de zin van zijn vader. Daarom moest hij \'s namiddags aan de slag gaan als hulptekenaar in de behangpapierfabriek Usines Peters-Lacroix, waar zijn vader als bureauchef werkte. Hij tekende er figuratieve motieven met gestileerde bloemen en ook dierenmotieven in Art deco-stijl. Hij werd er trouwens hoofdtekenaar in de periode 1917-1925. In 1922 werkte Ren\xc3\xa9 Magritte samen met Servranckx bij het ontwerpen van motieven voor wandpapier. Daar Servranckx zelf anti-decoratief was ingesteld, vond hij die murale sierkunst een leugen._NEWLINE_ln 1917 vormde zich, onder de bescherming van de Raad van Vlaanderen, een groep Vlaamse kunstenaars (waaronder Prosper De Troyer, Felix De Boeck en Victor Servranckx) die de Brusselse vereniging van beeldende kunstenaars Doe Stil Voort een nieuw leven wensten in te blazen. Maar in 1918 viel deze beweging toch uiteen._NEWLINE_In 1917 kon Servranckx, op voorspraak van zijn vroegere leraar Crespin, voor het eerst abstract werk tentoonstellen in de galerij Georges Giroux in Brussel. Michel Seuphor getuigde hiervan "Ce fut la premi\xc3\xa8re manifestation de l\'art abstrait en Belgique". Maar van het publiek kwam er geen reactie en er werd geen enkel werk verkocht._NEWLINE_In 1921 maakte hij de abstracte sculptuur Opus 1 (1921), een bolvormig beeld op een draaiende sokkel. Dit harmonieus beeld is voor een kwart geopend en toont een kleinere bol, verwerkt in deze opening, en daarnaast een bolvormige holte, evengroot als de kleine bol. De schrijver Jean-Xavier Franc noemde dit "een globe die als het ware ontluikt om de geboorte van een nieuwe levenssfeer door te laten" Servranckx  heeft hiervan verschillende uitvoeringen gemaakt in brons en gips._NEWLINE_In 1922 schreef Servranckx, samen met Magritte, het manuscript "L\'Art pur: d\xc3\xa9fense de l\'esth\xc3\xa9tique", dat echter nooit gepubliceerd werd. Hierin beschreven zij het onderwerp van een schilderij als een "logisch, economisch en exact geconstrueerd object". De verwondering van de toeschouwer moet komen door de "schikking en de keuze van de lijnen, vormen en kleuren". Kort daarop nam Magritte echter reeds afstand van de abstracte kunst._NEWLINE_Gedurende zijn periode aan de kunstacademie had Servranckx onder meer kennis gemaakt met Ren\xc3\xa9 Magritte, Karel Maes en Pierre-Louis Flouquet. Hij bleef later nauwe contacten met hen onderhouden. Het Archief voor Hedendaagse Kunst van Belgi\xc3\xab (Brussel) bezit een foto uit juni 1922 waarop deze kunstenaars tezamen staan. Zij zochten samen naar een vernieuwing in de kunst. Zij verdedigden hun standpunten onder meer in het constructivistisch kunstblad "7 Arts" , dat zij hadden opgericht._NEWLINE_In de jaren twintig van de vorige eeuw maakte de jonge kunstenaar een evolutie door en maakte een overgang van het figuratieve naar abstracte werken, via het Italiaans futurisme (onder invloed van Filippo Marinetti, oprichter van het Italiaans futurisme) en het Franse purisme. Hij had voordrachten bijgewoond van Theo van Doesburg, oprichter en een belangrijk lid van de Nederlandse kunstbeweging De Stijl. Servranckx was hiermee een van de eerste abstracte schilders en beeldhouwers in Belgi\xc3\xab. Deze overgang leidde tot een constructieve tendens in zijn werk en een strakke, eenvoudige, abstract-geometrische vorm met symmetrische structuren. Hij gaf die weer met doffe, sobere, primaire kleuren, in combinatie met zwart, wit en grijs. Zelf definieerde Servranckx abstracte kunst als "het kapteren van vormen die niet-realistisch zijn afgebeeld, maar die in zich waarachtig zijn"._NEWLINE_In deze abstract-geometrische werken wilde hij de technische vooruitgang in de industri\xc3\xable samenleving ophemelen (zoals in Opus 43: De liefde voor de machine of Opus 47\xc2\xa0: Verheerlijking van de machinerie). Hij gaf in die periode trouwens aan al zijn werken een neutrale titel zoals Opus, gevolgd door een serienummer en een jaartal. Hij gaf hiervoor als reden dat "als kunstenaar heb ik bijna het recht niet mijn naam te zetten op het werk dat ik heb ontvangen en alleen maar heb doorgegeven". Hij beschouwde immers zichzelf "als een fijnzinnige antenne die beelden kapteert, als een kanaal waarlangs beelden ontstaan". Hij begon maar een schilderij te maken wanneer het schilderij in zijn geest afgewerkt was en hij het kon herkennen tot in zijn bijzonderheden._NEWLINE_Ooit heeft hij vijf uur met Picasso gediscussieerd over de enige zuivere opvatting van de abstracte kunst, maar is er niet in geslaagd hem te overhalen. Daarom beschouwde hij Picasso niet de kunstenaar die hij had kunnen zijn. Maar Servranckx beweert dat hij al jaren bezig was met abstracte kunst, toen hij vernam dat ook in het buitenland andere schilders, zoals Georges Braque, Piet Mondriaan of Wassily Kandinsky, hiermee bezig waren._NEWLINE_In  december 1923 nam Servranckx, samen met o.a. Felix De Boeck, Karel Maes, Ren\xc3\xa9 Magritte, Jozef Peeters en Pierre-Louis Flouquet, deel aan de groepstentoonstelling "Les Arts belges de l\'Esprit nouveau", georganiseerd door La Lanterne sourde" in het Egmontpaleis (Brussel). Maar geen enkele van deze schilders heeft de zuivere abstracte schilderkunst lang voortgezet._NEWLINE_In 1924 gaf Servranckx in de Brusselse "Galerie Royale" zijn eerste solotentoonstelling. Dit betekende ook zijn internationale doorbraak. Hij kwam hierdoor onder de aandacht van bekende buitenlandse kunstenaars zoals Andr\xc3\xa9 Breton, Marcel Duchamp en Fernand L\xc3\xa9ger._NEWLINE__NEWLINE_In 1925 opende hij, samen met twee broers, een winkel voor mannenkledij in Brussel. Hij stopte dat jaar met schilderen en legde zich vanaf 1926 meer toe op architectuur en design van interieurs. Toen hij het schilderij "Het vierkante rechthoek" had gemaakt had hij, naar eigen mening, het uiterste bereikt van het abstracte._NEWLINE_Hij profileerde zich dan meer als architect. Een van zijn belangrijkste realisaties was de voorgevel en het interieur van een apotheek in Sint-Jans-Molenbeek in 1926. Hij werkte dikwijls samen met de modernistische architect Huib Hoste._NEWLINE_Toen hij in 1926 verhuisde van Diegem naar Brussel, verbrandde hij al zijn vroegere tekeningen, schetsen en gedichten - tot zijn latere grote spijt. Van die periode had hij persoonlijk nog slechts een abstract doek uit 1917 over, alsook een gouache en gedeeltelijk collage uit 1915._NEWLINE_Lange tijd heeft Servranckx alleen gestaan met deze abstracte kunstrichting in Belgi\xc3\xab. Het was soms voor hem een lijdensweg. Hij deed het niet voor zijn plezier, maar hij kon niet anders. Het was een voortdurend gevecht met zichzelf. Hij had veel liever geleefd in de tijd van de School van Barbizon en landschappen geschilderd. Hij had de mogelijkheid om naam te maken als figuratief schilder en carri\xc3\xa8re te maken in het buitenland. Servranckx werd echter schilder met het idee diep ongelukkig te worden. Hij bleef in eigen land dat "een woestijn voor hem is geweest"._NEWLINE_Midden van de jaren twintig begon Servranckx te twijfelen aan de pure abstractie die hij tot zijn uiterste, monochrome vorm had doorgedreven. Hij besefte dat hij een grens had bereikt, waarbij zijn werken de toeschouwer nog nauwelijks kon beroeren. Hij begon toen te experimenteren met organische, quasi-surrealistische motieven, die ver verwijderd waren van zijn vroegere geometrische vormen. Zijn verheerlijking van de industri\xc3\xable ontwikkelingen  was voor hem verleden tijd. Hij wilde terugkeren tot de organische essentie van de mens en dit uiten in zijn werken._NEWLINE_Vanaf 1927 wordt zijn werk wilder en meer visionair, zoals Opus 2 van 1927. Het is geschilderd op hout en stelt het domein van het water voor. Hij benutte de structuur van het hout om de golven weer te geven._NEWLINE_In 1928 opende hij zijn eerste buitenlandse solotentoonstelling in de "Galerie Der Sturm" in Berlijn. In 1929 gaf hij een nieuwe solotentoonstelling in de "Le Centaure", een vooraanstaande kunstgalerie in Brussel (dat ook een eigen kunsttijdschrift uitgaf "Le Centaure" (1926-1930), waarin de belangrijkste kunststromingen in binnen- en buitenland aan bod kwamen en dat een belangrijke rol speelde in Belgi\xc3\xab in het kunstleven van de jaren twintig)._NEWLINE_In 1930 huwde hij met H\xc3\xa9l\xc3\xa8ne Tyrmand, een Pools-Joodse vluchtelinge. In 1938 werd hun enige zoon Paul geboren._NEWLINE_Vanaf de jaren dertig werden zijn schilderijen grimmiger van toon, in overeenstemming met de harde socio-economische realiteit van die jaren. Boven op de surrealistische motieven kwamen er dreigende taferelen met soms een apocalyptisch karakter. Hij schilderde kosmogonie\xc3\xabn en catastrofen, die steeds meer in geweld toenemen._NEWLINE_In 1935 maakte hij een schilderij "Astrid" voor de Wereldtentoonstelling van 1935. Koningin Astrid was toen nog niet verongelukt. Maar ze wordt op dit werk afgebeeld met een wonde aan het hoofd. Samen met andere elementen in het schilderij vormt dit een zweem naar surrealisme._NEWLINE_In diezelfde periode bleef hij actief als architect. Hij ontwierp monumentale gebouwen waarin gebogen lijnen de bovenhand hadden (in tegenstelling tot zijn vroegere lineaire ontwerpen met massieve kleurvlakken)._NEWLINE_In 1939 maakte hij in Mexico een figuratief portret van de muralist Diego Rivera, echtgenoot van Frida Kahlo._NEWLINE_Na de Tweede Wereldoorlog was Servranckx onder meer actief in Jeune Peinture Belge (1945-1948), samen met Anne Bonnet en Louis Van Lint. Hij was gestopt met architectuur en bleef nog slechts schilderen en beeldhouwen. Rond 1948 bereikte hij een synthese tussen zijn vroegere abstract-geometrische stijl en het surrealisme. Zijn kleuren en vormen worden rustiger._NEWLINE_Vanaf het midden van de jaren vijftig begon zijn gezondheid te verzwakken en schilderde hij steeds minder. Hij werd in 1952 opgenomen in een psychiatrische kliniek in Grimbergen voor de behandeling van een depressie. Nadat hij tweemaal een hartinfarct had gehad, verhuisde hij naar een landelijke omgeving in het Brabants dorp Elewijt._NEWLINE_In 1965, het jaar van zijn overlijden, huwde hij Angeline Turcksin, die hij had leren kennen in 1946 en met wie hij, sinds 1953, samenwoonde in Jette._NEWLINE_Zijn werken zijn nu verspreid over vele priv\xc3\xa9-collecties, maar komen ook voor in grote musea over de hele wereld: het Kunstmuseum aan Zee te Oostende, de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van Belgi\xc3\xab te Brussel, het Museum van Elsene, het Museum of Modern Art in New York, het Centre Georges Pompidou te Parijs, het Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien, het Lehmbruck-Museum in Duisburg.'