b'\n_START_ARTICLE_\nDiatomee\xc3\xabn\n_START_SECTION_\nMorfologie\n_START_PARAGRAPH_\nKiezelwieren hebben een exoskelet (uitwendig kiezelskelet) dat uit twee helften bestaat, die als doos en deksel in elkaar passen. Een van de helften heeft een spleet (rafe), waardoor het kiezelwier voedingsstoffen uit zijn milieu opneemt en afvalstoffen van zijn stofwisseling afscheidt.\n_START_SECTION_\nVoortplanting\n_START_PARAGRAPH_\nDe voortplanting geschiedt vooral langs vegetatieve weg, door celdeling. De skelethelft afkomstig van de moedercel is daarbij altijd de buitenste schil. Dit heeft tot gevolg dat de dochtercel die uit de grootste skelethelft is ontstaan uiteindelijk even groot zal worden als de moedercel, maar dat de dochtercel die uit de kleinere schil ontstaat iets kleiner zal blijven. Op den duur zouden sommige cellen daardoor kleiner en kleiner worden, maar dat wordt voorkomen doordat af en toe een fase van geslachtelijke voortplanting wordt ingelast, waarbij de daaruit voortkomende cellen weer de maximale grootte kunnen bereiken. Zodra er voldoende nutri\xc3\xabnten in het water aanwezig zijn, kunnen diatomee\xc3\xabn zich snel vermenigvuldigen. Er wordt dan van diatomee\xc3\xabnbloei gesproken\n_START_SECTION_\nDiatomee\xc3\xabn als voedselbron\n_START_PARAGRAPH_\nDiatomee\xc3\xabn hebben een enigszins bruingroene kleur, omdat de groene kleur van het chlorofyl door andere kleurstoffen wordt gemaskeerd. Kiezelwieren vormen het voedsel van een groot deel van het (heterotrofe) zo\xc3\xb6plankton.\n_START_SECTION_\nDiatomee\xc3\xabnaarde als grondstof\n_START_PARAGRAPH_\nOnder gunstige omstandigheden kunnen de exoskeletten van afgestorven kiezelwieren zich ophopen tot zogenaamd \'diatomee\xc3\xabnslik\', ook diatomee\xc3\xabnmat genoemd. Dit slik kan zowel in zee (marien) als in zoet water (lacustrien) worden afgezet. Diatomee\xc3\xabnslik is ook uit afzettingslagen in de diepzee bekend. Boven de grondwaterspiegel kan uit dit slik, door ontwatering en compactie, diatomee\xc3\xabnaarde ontstaan.\n_START_SECTION_\nDiatomee\xc3\xabn in paleo-ecologisch onderzoek en de geologie\n_START_PARAGRAPH_\nOmdat diatomee\xc3\xabn goede milieu-indicatoren zijn en snel reageren op milieuveranderingen, worden fossiele diatomee\xc3\xabn veel gebruikt bij paleo-ecologisch onderzoek. Er bestaat in Nederland een lange paleo-ecologische onderzoekstraditie. Milieureconstructies die werden gebruikt voor het tekenen van de geologische kaart van Nederland, zijn gebaseerd op onderzoek aan afzettingen van diatomee\xc3\xabn uit het Holoceen en het Laat Pleistoceen._NEWLINE_Fossiele overblijfselen tonen aan dat diatomee\xc3\xabn sinds het Jura-tijdperk overvloedig op aarde aanwezig zijn. Mogelijkerwijs is de uitstervingscatastrofe, aan het eind van het voorafgaande Perm-tijdvak, een belangrijke factor geweest bij de opkomst van deze groep autotrofe, eukaryote eencelligen.\n_START_SECTION_\nMogelijke toepassingen in de scheikunde\n_START_PARAGRAPH_\nSinds enige tijd staan diatomee\xc3\xabn in de belangstelling bij chemici. Diatomee\xc3\xabn bouwen hun siliciumhoudende skelet mede met behulp van enzymen en andere eiwitten, op een manier die veel nauwkeuriger gereguleerd is dan de industri\xc3\xable synthese van siliciumhoudende organische materialen (siliconen). Bovendien vinden de natuurlijke, biochemische reacties, dankzij de natuurlijke enzymwerking in de kiezelwieren, plaats onder "normale" temperatuur, druk en pH, terwijl de industri\xc3\xable synthese plaatsvindt bij hoge temperaturen, hoge druk, en zeer hoge of juist lage pH-waarden. Scheikundigen kunnen de biochemische processen die diatomee\xc3\xabn gebruiken nog niet reproduceren in het laboratorium.'