b'\n_START_ARTICLE_\nPeinture Bogaerts\n_START_SECTION_\nDe reproductietechnieken Peinture Bogaerts\n_START_PARAGRAPH_\nDe reproductietechnieken Peinture Bogaerts zijn een eigen uitvinding van Henri Bogaerts sr. waarvoor hij op 17/12/1878 patent aanvroeg. Het patent werd erkend onder het United States Patent nr. 212887 van 4/3/1879. De Peinture Bogaerts bestond in feite uit twee technieken. Enerzijds was er de reproductietechniek waarmee de familie Bogaerts schilderijen imiteerde (vanaf 1879), anderzijds het portrettenbedrijf dat van zwart-wit foto\xe2\x80\x99s geschilderde portretten in kleur maakte (vanaf 1892). Men kon een foto opsturen en kreeg een geschilderd portret terug. Er hoefde dus niet geposeerd te worden, waardoor men voor weinig geld toch een schilderij had. Henri Bogaerts en zijn zoons Hubert, Henri jr. en Louis maakten gedurende meer dan veertig jaar (1892 \xe2\x80\x93 1935) reproducties van schilderijen en fotoportretten die men bijna niet van het origineel kon onderscheiden. Zijn zoon Emile hield zich bezig met de administratie en het management van het bedrijf. Ook de oudste zoon, Hubert, vroeg patent aan voor een proc\xc3\xa9d\xc3\xa9 waarmee kopie\xc3\xabn van olieverfschilderijen konden gemaakt worden. Het werd aangevraagd op 18/9/1905 en erkend onder het United States Patent nr. 827606 van 31/7/1906.\n_START_SECTION_\nReproductietechniek voor de productie van ge\xc3\xafmiteerde schilderijen\n_START_PARAGRAPH_\nVoor de reproductie van ge\xc3\xafmiteerde schilderijen (replica\xe2\x80\x99s van reeds bestaande schilderijen) werd een afbeelding met behulp van fotografie (lichtdruk) in kleuren op geprepareerd schilderslinnen of op een paneel gedrukt dat al voorzien was van een reli\xc3\xabf van penseelstreken (dit reli\xc3\xabf werd gevormd door een metalen clich\xc3\xa9 in een dikke grondlaag te drukken). Daarna werd de druk met olieverf overschilderd. De reproductietechniek van Peinture Bogaerts was eigenlijk een malproc\xc3\xa9d\xc3\xa9. De schilderijen werden in tekening en kleur weergegeven en het oppervlak van het origineel schilderij werd ge\xc3\xafmiteerd. Hierdoor kon het origineel meerdere keren gereproduceerd worden. De schildering gecombineerd met het reli\xc3\xabf en de gelijkenis met de oorspronkelijke afbeelding suggereerden dat men te maken had met een origineel schilderij. Maar als men zulk ge\xc3\xafmiteerd schilderij nauwkeurig bekijkt bemerkt men dat de penseelstreken dikwijls helemaal niet met de afbeelding op het schilderij overeenkomen. Soms lopen de penseelstreken dwars over verschillende kleuren. Dit komt doordat voor elk ge\xc3\xafmiteerd schilderij hetzelfde, al van een reli\xc3\xabf met penseelstreken voorzien oppervlak (schildersdoek of paneel) gebruikt werd, een "mal-oppervlak" dus. Om een duidelijk beeld te krijgen van de opbouw van deze schilderijen werden laag voor laag kleine monsters genomen die in een labo onderzocht werden. Zo ontdekte men dat onder de verflaag een dun laagje met een dikte van slechts drie tot negen micrometer zat dat geen verflaag was. Door de aanwezigheid van dit dunne laagje kon men aantonen dat er voor de vervaardiging van ge\xc3\xafmiteerde schilderijen een drukgang aan te pas kwam. De exclusieve reproducties werden aangeprezen als \'sieraad zoowel in pastorie\xc3\xabn en kloosters als in de huiskamers van katholieken.\'\n_START_SECTION_\nGeschilderde portretten op basis van zwart-wit foto\xe2\x80\x99s\n_START_PARAGRAPH_\nNaast reproducties maakte Peinture Bogaerts ook peintures in de vorm van geschilderde portretten in kleur die naar (toentertijd zwart-wit) foto\xe2\x80\x99s werden gemaakt. Men kon eenvoudig een foto naar het bedrijf opsturen of naar een vertegenwoordiger van het bedrijf, tezamen met een haarlok en opgave van de kleur van de ogen. Van de foto werd in de donkere kamer een lithografie gemaakt die men in spiegelbeeld op geprepareerd schilderslinnen afdrukte. Op de inkt bracht men een doorzichtig laagje aan waarop geschilderd kon worden zonder dat de inkt zich met de verf kon mengen. De kunstschilder gebruikte de afdruk van de donkere gedeelten van het gezicht, zoals het haar, als onderliggende tekening. Deze donkere laag is soms nog zichtbaar. De haar- en schaduwgedeelten werden door dunne lagen olieverf overschilderd zodat de donkere, gedrukte laag eronder nog voldoende zichtbaar was. Handen, kleding en achtergrond werden met een dikke laag olieverf geschilderd. Hubert Bogaerts (of zijn atelier te Brussel) maakte in de laatste helft van 1902 een portretschilderij van onder meer de Vlaamse priester-dichter Guido Gezelle. Hiervoor gebruikte hij een foto uit 1889. De gelijkenis tussen deze foto en het portretschilderij is frappant. Het werd op verzoek van Jan Tremmery (Kortrijk 28/8/1855 \xe2\x80\x93 Kortrijk 24/4/1927) gemaakt, meer dan waarschijnlijk naar aanleiding van de herdenking van Guido Gezelle te Kortrijk op 20 april 1903.'