b'\n_START_ARTICLE_\nHans-J\xc3\xbcrgen von Arnim\n_START_SECTION_\nFamilie\n_START_PARAGRAPH_\nHans-J\xc3\xbcrgen von Arnim werd op 4 april 1889 in Ernsdorf geboren. Hij ging naar het gymnasium in G\xc3\xb6rlitz en Glogau en behaalde zijn diploma. De vader (1861-1931) van Arnim, was een Generalmajor buiten dienst van het Koninklijke Pruisisch leger, zijn moeder was Martha Honrichs (1865-1953) uit Reichenbach, Silezi\xc3\xab. De grootvader Theodor van Arnim was ook een militaire officier (Generalleutnant) geweest en gepensioneerd. Hij diende in de Grote Generale Staf van 1850 tot 1866. Hans-J\xc3\xbcrgen von Arnim was een telg uit het geslacht Arnim, die sinds de 16e eeuw in een burcht in Uckermark woonde.\n_START_SECTION_\nKarakter Hans-J\xc3\xbcrgen von Arnim\n_START_PARAGRAPH_\nHans-J\xc3\xbcrgen von Arnim was een sterke, maar buitengewoon eerlijke man voor zijn ondergeschikten, met wie hij een sterke relatie had. Hij genoot niet van ruzies met zijn meerderen, maar hij miste ze evenmin. Hij werd gedurende zijn hele carri\xc3\xa8re als een ambitieus persoon beschreven en wilde verantwoordelijkheid aanvaarden, en als een kalme man die nooit zijn zenuwen verloor en onverzorgd bleef._NEWLINE_Arnim trouwde op 26 maart 1917 met  Annemarie von Dechent (1895\xe2\x80\x931982) in Berlijn, de dochter van de Pruisische Oberstleutnant Max von Dechent en zijn vrouw Marianne Koch. Het echtpaar kreeg een dochter, zij werd geboren op 21 januari 1920.\n_START_SECTION_\nEerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nOp 1 april 1908 trad Arnim als Fahnenjunker in dienst van het 4. Garde-Regiment zu Fu\xc3\x9f in het Pruisische leger. Hij ging naar de militaire school in Danzig, en werd op 19 augustus 1909 tot Leutnant bevorderd (met terugwerkende kracht vanaf 17 augustus 1907). Als zodanig werd hij in oktober 1913 als adjudant van het 1e bataljon ingezet. Met de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog kwam Arnim in dezelfde functie bij het Reserve-Infanterie-Regiment Nr. 93 terecht, dat volgens het mobilisatieplan uit delen van zijn formaties opgebouwd werd, en aan het nieuw opgerichte 1. Garde-Reserve-Division toegevoegd werd. Tijdens de verovering van Namen, raakte Arnim gewond en keerde midden september 1914 na een verblijf in het ziekenhuis, weer terug naar het ondertussen naar het oostfront verplaatste regiment. Hier was Arnim soms plaatsvervangend regimentsadjudant en na zijn bevordering tot Oberleutnant compagniescommandant. Nadat het regiment (het behoorde sinds mei 1915 tot het 4. Garde-Infanterie-Division) in oktober 1915 weer terug verplaatst naar het westfront, raakte Arnim in juli 1916 nogmaals gewond, tijdens de loopgravenoorlog in Vlaanderen. Drie maanden later keerde Arnim terug naar zijn regiment te velde en werd als ordonnansofficier naar de staf van het 4. Garde-Infanterie-Division gecommandeerd. Begin januari 1917 volgde in die hoedanigheid zijn overplaatsing naar de divisiestaf. En op 27 januari 1917 zijn bevordering Hauptmann. Voor twee\xc3\xabnhalve maand was hij als hulpofficier in het Generalkommando van het Garde-Reserve-Korps werkzaam, tot Arnim op 4 juli 1917 tot adjudant van het 4. Garde-Infanterie-Division benoemd werd. Tegelijk was hij tot het einde van de oorlog, veelvuldig bataljonscommandant van het Reserve-Infanterie-Regiment Nr. 93. Na de wapenstilstand van 11 november 1918 en demobilisatie werd Arnim als compagniecommandant in de Reichswehr-Infanterie-Regiment 29 van de voorlopige Reichswehr opgenomen.\n_START_SECTION_\nInterbellum\n_START_PARAGRAPH_\nOp 1 oktober 1920 werd hij tot compagniecommandant van het 5e infanterieregiment in Angerm\xc3\xbcnde benoemd, en volgde vanaf 1 oktober 1921 een jaar lang een F\xc3\xbchrergehilfenausbildung in de staf van de 2e Divisie. Hij wisselde van staf naar de staf van de Gruppenkommandos 2 in Kassel. En vanaf 1 oktober 1924 naar het troepenambt in het Rijksministerie van Defensie in Berlijn. Na een wissel naar de staf van het Gruppenkommando 1 op 1 oktober 1925, kwam hij op 1 december 1926 naar de staf van de 7e Divisie in M\xc3\xbcnchen, waar hij op 1 april 1928 tot Major werd bevorderd. Hierna voerde hij het commando over het 29e Infanterieregiment in Charlottenburg. Tegelijkertijd werd hij de training van de 7e (Beierse) motorvoertuig-afdeling gecommandeerd.\n_START_SECTION_\nKrijgsgevangenschap\n_START_PARAGRAPH_\nNa Generalfeldmarschall Friedrich Paulus was Hans-J\xc3\xbcrgen von Arnim tot het einde van de Tweede Wereldoorlog de hoogste Duitse militair in geallieerde gevangenschap. Van 16 mei tot 16 juni 1944 was hij kamp oudste in het Engelse generaalskamp Trent Park. Hij slaagde er echter niet in een einde te maken aan het broeiende geschil tussen de nazi-samenzweerders rond Wilhelm Ritter von Thoma en de loyalistische officieren rond Ludwig Cr\xc3\xbcwell, omdat hij "niet het nodige charisma had om tussen de verschillende meningen in te schikken". Hij laveerde veel meer "tussen de beide groepen in het kamp heen en weer, zonder duidelijk partij te kiezen" - mogelijkerwijs omdat hij geloofde dat hij het naziregime naar buiten zou moeten verdedigen vanwege zijn positie, zonder innerlijk ervan overtuigd te zijn. In 1944 werd Arnim met een groep van andere generaals naar het kamp Clinton, Clinton in de Mississippi, Verenigde Staten overgeplaatst. Ook daar bleef zijn gedrag als kampleider ambivalent: aan de ene kant liet hij zich vanwege zijn overgave aan de geallieerde troepen door loyalistische officieren aangevoerd Generalmajor Botho Henning Elster,  die later door een nazi-krijgsraad bij verstek ter dood werd veroordeeld, en door een ere-raadsheer van alle verdenkingen van defaitisme en lafheid vrijgesproken werd. Anderzijds bekritiseerde Arnim Elster schriftelijk vanwege zijn weigering om de \'Duitse groet\' te brengen, en zijn openlijk twijfels over de \'eindoverwinning\'._NEWLINE_Op 1 juli 1947 werd Arnim uit krijgsgevangenschap vrijgelaten en naar Duitsland gerepatrieerd. Over het verder verloop van zijn leven is niets bekend.'