b'\n_START_ARTICLE_\nVlaamse Gebarentaal\n_START_SECTION_\nVeelvoorkomende misverstanden\n_START_PARAGRAPH_\nGebarentalen zijn natuurlijk ontstane talen, dus geen kunsttalen zoals het Esperanto. Zij zijn hierdoor ook niet universeel. Verschillende dovengemeenschappen hebben verschillende gebarentalen. In Vlaanderen is dit de Vlaamse Gebarentaal, in de Franse Gemeenschap van Belgi\xc3\xab de Frans-Belgische Gebarentaal en in Nederland de Nederlandse Gebarentaal._NEWLINE_Deze gebarentalen zijn onafhankelijk van de gesproken taal ontstaan. Vlaamse en Nederlandse gebarentaal zijn dus geen Nederlands met Gebaren. Dit wordt ge\xc3\xafllustreerd door het feit dat de Vlaamse Gebarentaal dichter bij de Frans-Belgische ligt dan bij de Nederlandse, hoewel de gesproken taal in Vlaanderen en Nederland dezelfde (het Nederlands) is, maar in Franstalig Belgi\xc3\xab het Frans, dat slechts ver verwant is met het Nederlands.\n_START_SECTION_\nOntstaan\n_START_PARAGRAPH_\nDe allereerste school voor dove kinderen werd omstreeks 1760 in Frankrijk opgericht door priester Charles-Michel de l\xe2\x80\x99Ep\xc3\xa9e. De Parijse dovengemeenschap maakte toen gebruik van een eigen gebarentaal, de Oude Franse Gebarentaal (Vieille langue des signes fran\xc3\xa7aise). De l\xe2\x80\x99Ep\xc3\xa9e ontdekte deze en ontwierp een eigen gebarentaal waarin hij gebaren van de Oude Franse Gebarentaal combineerde met zelfbedachte gebaren en elementen van de gesproken Franse taal, de huidige Franse Gebarentaal. Deze gebarentaal werd gebruikt in de dovenschool die hij oprichtte._NEWLINE_Omdat de dovenschool van de l\'Ep\xc3\xa9e de eerste was, had zij een grote invloed op dovenonderricht in andere landen. Zo ook in Belgi\xc3\xab. De eerste dovenschool in Vlaanderen werd in 1820 in Gent opgericht. In het begin gingen Belgische onderwijzers naar Parijs (of andere scholen waar de Franse methode gehanteerd werd) voor hun opleiding. Zij brachten de Franse Gebarentaal mee. Door vermenging met al voordien bestaande, plaatselijke gebarentalen ontstond de Belgische Gebarentaal.\n_START_SECTION_\nOnderdrukking\n_START_PARAGRAPH_\nAan het begin werd dus gebarentaal gebruikt in de Belgische dovenscholen. In 1880 werd echter op de Milanconferentie (de eerste internationale conferentie van dovenonderwijzers) besloten dat doven best zonder gebaren konden worden onderwezen. Gebaren werden verboden in de klas en kinderen moesten leren liplezen en Nederlands spreken. De kinderen gebruikten echter nog altijd VGT op de speelplaats. Pas in de jaren \'90 kwam aan deze situatie verandering.\n_START_SECTION_\nFederalisering van Belgi\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nDe federalisering van Belgi\xc3\xab tijdens de tweede helft van de twintigste eeuw had een sterke invloed op de Belgische dovengemeenschap. NAVEKADOS (de Nationale Vereniging voor Katholieke Doof-Stommen) was een van de eerste Belgische organisaties die splitste in een Vlaamse en Waalse component. Hierdoor werden aparte evenementen georganiseerd voor Vlaamse en Waalse doven. Het onderlinge contact nam af; de varianten begonnen steeds meer uit elkaar te groeien._NEWLINE_Tot 1990 sprak men nog meestal over \xc3\xa9\xc3\xa9n Belgische Gebarentaal met een Vlaamse en Waalse variant. In de loop van de jaren \'90 werden de verschillen tussen de twee vari\xc3\xabteiten echter steeds duidelijker. Men begon te spreken over de Vlaams-Belgische Gebarentaal. Op een vergadering van Fevlado in oktober 2000 stemden de aanwezige leden dan bijna unaniem voor de naam "Vlaamse Gebarentaal."\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nVlaamse Gebarentaal (of VGT) is een volwaardige, zelfstandige taal met een eigen woordenschat (of gebarenschat) en een eigen grammatica. In Vlaamse Gebarentaal kan men over al dezelfde onderwerpen spreken waar men in het Nederlands over kan spreken.\n_START_SECTION_\nVingerspelling\n_START_PARAGRAPH_\nVingerspelling is een manier om met de handen de letters van het alfabet voor te stellen. Het is dus een systeem gebaseerd op het geschreven Nederlands en heeft eigenlijk niet direct iets met Vlaamse Gebarentaal te maken. Toch wordt het vaak gebruikt door Vlaamse Gebarentaligen om bijvoorbeeld plaats- of persoonsnamen te spellen, of als gebaar voor afkortingen zoals BTW, OCMW, ...\n_START_SECTION_\nNaamgebaren\n_START_PARAGRAPH_\nBij mensen over die vaak gesproken wordt, zoals leden van de Dovengemeenschap of bekende personen (bijvoorbeeld politici), wordt de naam niet telkens gespeld. Zij krijgen een eigen gebaar, een naamgebaar. Dit is dan gebaseerd op een typisch (uiterlijk) kenmerk, een eigenschap, een hobby, een eigenaardigheid, of gewoon op basis van de voor- of familienaam. Ook steden en landen hebben vaak naamgebaren.\n_START_SECTION_\nMondbeeld\n_START_PARAGRAPH_\nNogal wat gebaren in de Vlaamse Gebarentaal hebben een "gesproken" component. Men vormt tijdens het gebaren met de mond het overeenkomstige Nederlandse woord. Dit komt doordat dove kinderen tot ver in de jaren \'90 hun eigen taal niet mochten gebruiken op school, maar moesten leren liplezen en Nederlands spreken. Deze gesproken component is het grootste verschil tussen de Vlaamse en Frans-Belgische Gebarentaal. In de Vlaamse komt deze uit het Nederlands; in de Frans-Belgische uit het Frans.\n_START_SECTION_\nVariatie\n_START_PARAGRAPH_\nVlaamse Gebarentaal telt vijf dialecten die elk gebruikt worden in een regio die min of meer samenvalt met een van de Vlaamse provincies, omdat dit voortvloeit uit de locatie van de verschillende doveninstituten of -scholen. Men spreekt dus over de Antwerpse, Limburgse, West-Vlaamse, Oost-Vlaamse en Vlaams-Brabantse variant van de Vlaamse Gebarentaal. Deze varianten verschillen slechts licht van elkaar: de grammatica is bijna hetzelfde en ook de woordenschat is grotendeels gelijk. Slechts enkele gebaren zijn onderling verschillend. De West-Vlaamse variant kent bijvoorbeeld een ander gebaar voor suiker dan de Antwerpse._NEWLINE_Buiten regionale variatie is er ook variatie op basis van geslacht. Tot de jaren \'70 waren er aparte dovenscholen voor jongens en meisjes. Hierdoor begonnen de VGT gebruikt door mannen af te wijken van die gebruikt door vrouwen. Er is echter nog weinig onderzoek gedaan naar de verschillen.\n_START_SECTION_\nStandaardisering\n_START_PARAGRAPH_\nVGT werd lange tijd niet gebruikt in contexten waarin men nood heeft aan een standaardtaal (zoals het onderwijs, op TV, ...). Toen men terug begon de taal in het onderwijs te gebruiken rees echter de vraag naar een standaardtaal. Er werd gezegd dat VGT niet goed als onderwijsmedium gebruikt zou kunnen worden tot er een gestandaardiseerde gebarenschat was._NEWLINE_Hierdoor organiseerde Fevlado in het voorjaar van 1997 een debatavond bijgewoond door onder meer de vertegenwoordigers van dovenorganisaties en verenigingen van ouders van dove kinderen. Enkele horende taalkundigen voor VGT waren ook aanwezig als experts om de voor- en nadelen van een gedwongen standaardisering uit te leggen. Zij hadden echter geen zeg over de uiteindelijke beslissing. Hierna wees Fevlado officieel een verplichte/gestuurde standaardisering af._NEWLINE_De Vlaamse Gebarentaal kent momenteel een spontaan standaardiseringsproces: de verschillende varianten groeien steeds meer naar elkaar toe.'