b'\n_START_ARTICLE_\nRoger Moens (atleet)\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nMoens behaalde het diploma van licentiaat in de criminologie. Later was hij werkzaam bij de Belgisch gerechtelijke politie tussen 1984 en 1995. Ook gaf hij jarenlang atletiekcommentaar voor de toenmalige BRT-televisie.\n_START_SECTION_\nWereldrecord\n_START_PARAGRAPH_\nOp 3 augustus 1955 verbeterde Moens in het Bislett Stadion in Oslo het zestien jaar oude wereldrecord op de 800 m en bracht het op 1.45,7. Voor die prestatie kreeg hij dat jaar de Nationale trofee voor sportverdienste. Zijn record zou zeven jaar lang standhouden, tot het in 1962 door de Nieuw-Zeelander Peter Snell werd verbeterd. Als Belgisch record werd het pas in 1975 verbeterd door Ivo Van Damme. Moens verbeterde op 8 augustus 1956 samen met zijn landgenoten Ballieux, Langenus en Leva ook het wereldrecord op de 4 x 800 m estafette met een tijd van 7.15,8 (thans 7.02,43)._NEWLINE_Toch ging hij dat jaar niet naar de Olympische Spelen van Melbourne, die in november plaatsvonden. In zijn voorbereiding op een atletiekinterland was hij op een tennisveld tegen een paaltje aangelopen, waarbij hij zich lelijk blesseerde. Moens, die als wereldrecordhouder favoriet was voor de olympische titel, noemde dit later het grootste drama uit zijn sportcarri\xc3\xa8re.\n_START_SECTION_\nNederlaag op OS\n_START_PARAGRAPH_\nVoorafgaand aan de Olympische Spelen van 1960 in Rome had Roger Moens veel zelfvertrouwen. \'Wie mij wil kloppen, moet heel sterk zijn.\' Met die woorden maakte de Belgische politieman zich op voor de finale van de 800 m. Toch werd hij hierin \'slechts\' tweede, achter de op dat moment nog onbekende Nieuw-Zeelander Peter Snell. Op het laatste rechte eind tot net voor de eindmeet lag Moens voorop, maar terwijl hij uitsluitend naar rechts over zijn schouder keek om een eventuele aanval op te kunnen vangen, zag hij niet dat Peter Snell hem langs links inhaalde. Vijftien meter voor de finish kwam Snell naast de verkrampende Belg en klopte hem op de streep. Hierdoor moest Moens genoegen nemen met het zilver. Direct na de finish stortte hij zich in het gras en bleef daar, met het hoofd in de handen, vele minuten liggen. Zijn carri\xc3\xa8re zou niet de glorieuze afsluiting krijgen die hij zich had gedacht. Jaren nadien zei hij hierover, toen hem gevraagd werd of de finale in Rome hem nog achtervolgde: "Ach, het heeft geen zin om achterom te kijken".'