b"\n_START_ARTICLE_\nFernand Goyvaerts\n_START_SECTION_\nCarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nFernand Goyvaerts debuteerde op 16-jarige leeftijd bij Club Brugge, dat toen nog in tweede klasse vertoefde. De jonge Mechelaar viel vooral op door zijn kleine gestalte en uitstekende techniek. De aanvaller groeide in geen tijd tot een vaste waarde bij blauw-zwart, met wie hij in 1959 de promotie naar eerste klasse afdwong. Ook in de hoogste afdeling toonde de toen 21-jarige Goyvaerts zijn talent, hij werd telkens topschutter van het team._NEWLINE_Op 24 september 1961 nam Club Brugge het op tegen co-leider RSC Anderlecht. Paars-wit won met 2-0 na twee goals van rechtsbuiten Jean-Pierre Janssens. Goyvaerts stak het verlies op de slechte tactiek van zijn coach, de Roemeen Norberto H\xc3\xb6fling, die op zijn beurt Goyvaerts een gebrek aan inzet verweet. Op training gingen de twee met elkaar in de clinch, wat leidde tot een schorsing voor Goyvaerts. De balgoochelaar stond bekend als een enfant terrible en mocht van het clubbestuur andere oorden opzoeken._NEWLINE_Goyvaerts trok naar het buitenland en vond onderdak bij FC Barcelona, dat 5 miljoen BEF (zo'n \xe2\x82\xac125.000) betaalde voor hem. De 23-jarige Belg werd er een ploegmaat van onder meer Sandor Kocsis en Ram\xc3\xb3n Villaverde en werkte er samen met trainers Ladislao Kubala en C\xc3\xa9sar. In 1962 mocht hij aantreden in de finale van de Jaarbeursstedenbeker. Barcelona verloor in de finale van Valencia. Na verloop van tijd werd Goyvaerts, die in Spanje steevast Fernando genoemd werd, een publiekslieveling in Barcelona. In het seizoen 1964/65 werd hij uitgeroepen tot beste buitenlander in de Primera Divisi\xc3\xb3n._NEWLINE_Nadien stapte de aanvaller over naar aartsrivaal Real Madrid, waar hij een ploegmaat werd van stervoetballers als Ferenc Pusk\xc3\xa1s, Francisco Gento en Jos\xc3\xa9 Santamar\xc3\xada. Maar in de Spaanse hoofdstad kwam hij door verscheidene blessures niet zo vaak aan spelen toe als in Cataloni\xc3\xab. Goyvaerts bracht veel tijd door op de bank en besloot de club na twee seizoenen te verlaten._NEWLINE_Op 7 juli 1967 tekende Goyvaerts bij Elche, de club waar gewezen stervoetballer Alfredo Di St\xc3\xa9fano zijn debuut als trainer maakte. Na teleurstellende resultaten werd Di St\xc3\xa9fano in de loop van het seizoen vervangen door Ferdinand Dau\xc4\x8d\xc3\xadk. In 1968 verhuisde de 30-jarige Goyvaerts naar Frankrijk. Hij sloot zich er aan bij vicekampioen Nice, maar degradeerde al in zijn eerste seizoen. De club wist echter al na een jaar terug te keren naar het hoogste niveau._NEWLINE_In 1971 haalde Cercle Brugge de ex-speler van Club Brugge terug naar Belgi\xc3\xab. Goyvaerts slaagde erin om met de voetbalvereniging, die net gepromoveerd was, in eerste klasse te blijven. Na twee seizoenen Cercle voetbalde hij nog even voor KSC Lokeren, maar nadien zette hij een stap terug. Hij kwam nog uit voor KWSC Lauwe en RRC Tournai. Bij Lauwe was hij ook twee jaar trainer. Na zijn spelerscarri\xc3\xa8re werd hij voetbalmakelaar en was hij betrokken bij de transfers van Daniel Amokachi, Jean-Pierre Papin, Richard Niederbacher en W\xc5\x82odek Luba\xc5\x84ski naar Belgi\xc3\xab._NEWLINE_Goyvaerts overleed in 2004 ten gevolge van een hersenbloeding.\n_START_SECTION_\nNationale ploeg\n_START_PARAGRAPH_\nOp 1 maart 1959 maakte Fernand Goyvaerts in een vriendschappelijk duel tegen Frankrijk zijn debuut voor de nationale ploeg van Belgi\xc3\xab. Het was toenmalig selectieheer Constant Vanden Stock die hem voor het eerst opriep. Een maand later scoorde hij zijn eerste en enige interlandgoal. Belgi\xc3\xab nam het op tegen Nederland. De Belgen liepen via Goyvaerts doelpunt 0-2 uit, maar Oranje kwam uiteindelijk nog tot 2-2 terug. Na zijn vertrek naar Spanje kwam Goyvaerts niet meer in actie voor de nationale ploeg. Hij verzamelde in totaal 8 A-caps."