b"\n_START_ARTICLE_\nSandr\n_START_PARAGRAPH_\nEen sandr (of spoelzandvlakte; outwash plain (Eng)) is een waaiervormige afzettingsvorm die voor een ijskap of gletsjerfront gevormd is. Een sandr bestaat uit fluvioglaciale (ook wel: glaciofluviale) sedimenten, die door smeltwater vanuit het ijs zijn aangevoerd.\n_START_SECTION_\nEtymologie\n_START_PARAGRAPH_\nHet woord sandr is afgeleid van het IJslandse woord 'sandur'.\n_START_SECTION_\nSandrs op IJsland\n_START_PARAGRAPH_\nOp IJsland zijn enkele uitgestrekte sandrs te vinden. De sedimentatie is daar vooral gekoppeld aan zogeheten 'j\xc3\xb6kulhlaups', dit zijn grootschalige overstromingen veroorzaakt door subglaciale vulkaanuitbarstingen. De warmte die bij een vulkaanuitbarsting vrijkomt, zorgt ervoor dat zeer snel, zeer grote volumes ijs smelten. Dit smeltwater stroomt in een vloedgolf naar de zee, waarbij sediment achter wordt gelaten en alles op zijn pad wordt weggevaagd._NEWLINE_Het \xe2\x80\x9cprototype\xe2\x80\x9d van de sandr is de Skei\xc3\xb0ar\xc3\xa1rsandur, langs de zuidoost kust van IJsland, met een oppervlakte van 1.300 km2. Deze sandr ligt tussen de Vatnaj\xc3\xb6kull en de zee. Kenmerkend zijn de vele vlechtende stroomgeulen op de sandr.\n_START_SECTION_\nDe sandr van Wolfheze\n_START_PARAGRAPH_\nDe sandr van Wolfheze, ook wel de sandr van Schaarsbergen genoemd, is een grote sandr, ingeklemd tussen de stuwwal van Wageningen-Ede-Lunteren in het westen en de stuwwallen van de Veluwe in het noorden en oosten. Twee beekstelsels wateren af over de sandr in zuidwestelijke richting: de Renkumse beek en de Heelsumse beek. De sandr beslaat een belangrijk deel van de zuidwestelijke Veluwezoom._NEWLINE_Deze \xe2\x80\x9cgrootste spoelzandvlakte van Nederland\xe2\x80\x9d, die \xe2\x80\x9czelfs op Europees schaalniveau bijzonder\xe2\x80\x9d is, is ontstaan toen tijdens de maximale vergletsjering in het Saalien zich verschillende stuwwallen vormden rondom een lager gelegen bekken. Dat bekken had ongeveer het huidige Wolfheze als middelpunt. Het bekken werd opgevuld, toen smeltwater met zand en grind over de kruin van de stuwwallen ging stromen, vooral ter hoogte van Beekbergen vanuit de gletsjer in het IJsseldal. In het bekken werd een brede puinwaaier gevormd, waarvan het middengedeelte tientallen meters hoog was. In de lagere flanken van de puinwaaier, die in het westen grensde aan de stuwwal van Ede-Wageningen, en in het zuidoosten aan de stuwwal van Arnhem-Doorwerth, ontstonden later de beekdalen van resp. de Renkumse en Heelsumse beken.\n_START_SECTION_\nDe sandr van Soesterberg\n_START_PARAGRAPH_\nDe sandr van Soesterberg, bij Zeist, ligt ten zuiden van de stuwwal Den Dolder-Amersfoort. Bij de vliegbasis Soesterberg is de sandr zeer breed, en vertoont het oppervlak een helling van slechts 2,2 meter per kilometer."