b'\n_START_ARTICLE_\nMarkus Gabriel\n_START_SECTION_\nStudie en werk\n_START_PARAGRAPH_\nGabriel studeerde filosofie, filologie en Duits aan de universiteiten van Bonn en Hagen. Aan de universiteit van Heidelberg promoveerde hij, in 2005, op de filosoof Friedrich von Schelling en drie jaar later volgde zijn habilitatie over Scepticisme en Idealisme in de Oudheid. In 2009 werd hij, op 29-jarige leeftijd, aangesteld als hoogleraar kennistheorie en hedendaagse filosofie aan de Universiteit van Bonn en hij was daarmee de jongste filosofiehoogleraar ooit in Duitsland._NEWLINE_Gabriel was gastprofessor aan onder meer de Universiteit van Californi\xc3\xab - Berkeley en de Universiteit van Aarhus. Hij werkt ook nauw samen met collega-filosofen, zoals John Searle, Thomas Nagel en Slavoj \xc5\xbdi\xc5\xbeek. Sinds 2012 is hij directeur van het Internationales Zentrum f\xc3\xbcr Philosophie (Internationaal Centrum voor Filosofie), eveneens een onderdeel van de Universiteit van Bonn. Markus Gabriel geeft veelvuldig lezingen en is een graag geziene gast in radio- en televisieprogramma\xe2\x80\x99s. Hij is een ware polyglot. Naast Duits spreekt hij Engels, Frans, Portugees, Italiaans en Spaans; ook kan hij zich uiten in het Chinees, Latijn, oud-Grieks en het Hebreeuws uit de Bijbel.\n_START_SECTION_\nHet nieuwe realisme\n_START_PARAGRAPH_\nNimfen, moedervlekken, leugens en neutronen. Deze feitelijkheden bestaan allemaal; de eerste in sprookjes, de laatste in een atoomkern. Volgens Gabriel doen ze zich alleen maar voor binnen een bepaalde context. Vandaar de titel van zijn, in 2013 gepubliceerde, bestseller: Waarom de wereld niet bestaat._NEWLINE_Het verklaren van de wereld om ons heen en het menselijk bestaan in het bijzonder is een onderwerp dat in vele vormen van wetenschap aan de orde komt. Gabriel verwijt de natuurwetenschappers dat zij een soort van religieuze beweging vormen waarbij het zoeken naar ordening op grond van de elementair deeltjes \xc3\xa9\xc3\xa9n grote illusie is. Hij verklaart de behoefte om de wereld in \xc3\xa9\xc3\xa9n sluitende formule te begrijpen uit de behoefte om controle uit te oefenen op iets dat in zichzelf uiteenvalt in duizenden puzzelstukjes._NEWLINE_Het denkproces zelf is, volgens Gabriel, slechts een punt in de tijd. Gelijktijdig voltrekken zich, wereldwijd, ontelbaar veel van dergerlijke processen; ze komen op en verdwijnen weer. Door dit menselijk perspectief te benoemen, bekritiseert hij Immanuel Kant. Deze filosoof houdt staande dat de werkelijkheid voor de mensen niet te doorgronden is. Dingen bestaan op zichzelf, kortweg het Ding an sich. Door de komst van het internet worden meer feitelijkheden dan ooit zichtbaar. Gabriel vergelijkt het met de geest, die overal is, maar niet te bevatten. Hij zegt dan ook, dat "in het internet de geest zichzelf herkent."_NEWLINE_De verschillende perspectieven die we gebruiken om de wereld om ons heen te bekijken, noemt Gabriel Sinnfelder; denkrichtingen waardoor zaken betekenis krijgen en begrijpelijk zijn. Zijn favoriete voorbeeld is het standpunt, waarvandaan verschillende mensen op afstand de  Vesuvius bekijken. De ene persoon staat in Napels, de ander in Sorrento. Hoe de wereld zich voordoet, ligt aan de waarneming. Waarnemingen en gedachten zijn, zegt Gabriel, ook feiten. Hij gaf deze manier van denken een benaming: Het nieuwe realisme._NEWLINE_De vraag omtrent de zin van het bestaan op aarde kan hij niet beantwoorden. Iedereen doet wat hij te doen heeft en in die zin heeft het bestaan geen verder doel. Zonder al te hoge verwachtingen zal niemand, zegt Gabriel, worden teleurgesteld. Overigens heeft hij voor zichzelf wel als bron des levens geformuleerd dat we samenleven met andere mensen. Via de medemens vinden we het geluk._NEWLINE_Zijn optimistische kijk op de wereld is te verklaren uit zijn afkeer van het feit dat de filosofie tot een eeuw geleden vooral de nadruk legde op de sterfelijkheid van de mens. Hij wil de filosofie van dit stempel van depressiewetenschap verlossen. Als kennistheoreticus probeert hij woorden te vinden voor morele waarden en die ook te verdedigen, waarbij hij vooral een beroep doet op de rede.'