b"\n_START_ARTICLE_\nCharles Van Halm\xc3\xa9\n_START_PARAGRAPH_\nCharles Fran\xc3\xa7ois Van Halm\xc3\xa9 (Oostende, 27 maart 1865 - Lubue, Kasa\xc3\xaf, Congo-Kinshasa, 19 december 1898), ook Carlos Van Halm\xc3\xa9, was een Belgisch advocaat, cultureel animator en promotor van het symbolisme in literatuur en beeldende kunsten.\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nCharles was pas geboren toen zijn vader overleed en pas zes toen zijn moeder stierf. De kinderen verhuisden naar Brugge, waar ze werden opgenomen in de woning van notaris en vrijgezel Hippolyte Van Sieleghem (Eernegem, 1824 - Brugge, 1901), die zich verder om hun opvoeding bekommerde._NEWLINE_Charles deed zijn middelbare studies aan het koninklijke atheneum van Brugge. Vervolgens studeerde hij rechten aan de Rijksuniversiteit Luik en promoveerde tot doctor in de rechten in 1887. _NEWLINE_Hij schreef zich in bij de balie van Brugge en begon aan de voorgeschreven stage. Na enkele maanden verhuisde hij naar Brussel en vervolgde daar zijn stage. In februari 1890 trouwde hij in Schaarbeek met de kunstschilderes Marie Levy (\xc2\xb01867). Het echtpaar verhuisde naar Oostende en hij hernam zijn stage, om zich vervolgens te vestigen als advocaat. Het echtpaar kreeg drie kinderen: Berthe (1891-1963), Claire (1892-1980), pianiste in de Verenigde Staten, en Pedro, advocaat in Brussel._NEWLINE_Hij werd politiek actief. In 1887 was hij al voorzitter geworden van de Liberale Jonge Wacht. In 1890 was hij een van de vijf Oostendse afgevaardigden die deelnamen in Brussel aan het radicaal-liberaal Congr\xc3\xa8s Progressiste, met de liberalen van wie er veel weldra naar de socialistische partij zouden overstappen. In 1895 poogde Van Halm\xc3\xa9 voor de gemeenteverkiezingen in Oostende een akkoord met de socialisten te sluiten om samen op te treden als concurrenten van de katholieke partij en van haar voorman Paul Carbon. Hij bracht een krantje uit onder de naam L'Ami du Progr\xc3\xa8s. Het werd een zware nederlaag voor de liberalen bij de wetgevende verkiezingen en Van Halm\xc3\xa9 doekte direct zijn krantje op. Hij bleef nochtans verder actief bij de liberalen en werd in 1896 bestuurslid van de Association lib\xc3\xa9rale. Hij werd ook vrijmetselaar._NEWLINE_In 1897 gaf hij, om onduidelijke redenen, een nieuwe wending aan zijn leven. Hij vertrok naar de Onafhankelijke Congostaat en werd benoemd tot rechter en notaris in Matadi. Een jaar later werd hij substituut in Lusambo. Hij werd er ziek en overleed, pas drie\xc3\xabndertig jaar oud, op 19 december 1898. Hij was ondertussen ingeschreven gebleven aan de balie van Brugge. Pas in februari 1899 werd zijn dood in Brugge en Oostende bekend.\n_START_SECTION_\nLiterair promotor\n_START_PARAGRAPH_\nDe Luikenaar Albert Mockel (1866-1945) liet ooit in een brief aan zijn vriend George Garnier (1868-1939) opmerken betreffende van Halst\xc3\xa9: Het is merkwaardig dat die originele maar weinig literaire jongeman, overal het centrum blijkt te zijn van een groep letterkundigen. In Brugge de 'Excelsior', in Luik 'L'\xc3\xa9lan litt\xc3\xa9raire', in Brussel de groep 'Caprice-Wallonie'.\n_START_SECTION_\nCercle Litt\xc3\xa9raire Excelsior in Brugge\n_START_PARAGRAPH_\nNa een eerste jaar aan verschillende universiteiten te hebben doorgebracht, kwamen zes Bruggelingen bijeen en beslisten een literaire kring op te richten. Het eerste doel was de vriendschapsbanden, die hen tijdens de humaniorajaren aan het Brugse koninklijk atheneum had verenigd, nauwer toe te halen. Alle zes behoorden ze tot Franstalige en liberale families. Het was duidelijk dat Charles Van Halm\xc3\xa9 die de initiatiefnemer was en zijn vrienden uitnodigde in het gastvrije huis van zijn stiefvader Van Sieleghem, op de hoek van de Twijnstraat en de Kelkstraat. Het ging om Charles De Schrijver (\xc2\xb01864), Gustave Drypondt (1866-1932), Auguste Michot (\xc2\xb01866), Henri Schoofs en Ren\xc3\xa9 Thooris (1864-1887)._NEWLINE_Het werd een levendige vereniging, die door de zes oorspronkelijke leden tijdens de weekends en de vakanties in leven werd gehouden. Op elke bijeenkomst gaf een van de leden een lezing over een literair of maatschappelijk onderwerp. _NEWLINE_Na enkele jaren werd beslist om niet alleen nieuwe leden aan te werven (het werden er een veertigtal), maar ook om lezingen te organiseren voor een groter publiek. Heel wat belangrijke sprekers kwamen aan het woord, vooral Belgen, maar ook Fransen. Onder de letterkundigen zijn te vermelden: Georges Rodenbach, St\xc3\xa9phane Mallarm\xc3\xa9, Camille Lemonnier, Paul Verlaine, Marguerite Coppin. Als Belgische personaliteiten, meestal behorende tot de liberaal-radicale of socialistische tendens, zijn te vernoemen: Emile Vandervelde, Edmond Picard, Jules Destr\xc3\xa9e, Karel Buls, Marie Popelin, Louis Franck._NEWLINE_Van Halst\xc3\xa9 bleef, met enige hoogten en laagten, betrokken bij Excelsior tot aan zijn vertrek naar Congo. Na zijn verdwijning en het ouder worden of overlijden van de andere stichters, stierf de vereniging een stille dood in de eerste jaren van de twintigste eeuw.\n_START_SECTION_\nCercle Litt\xc3\xa9raire L'Elan in Luik\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1884 stichtte de ondernemende student Albert Mockel (1866-1945) in Luik de Cercle litt\xc3\xa9raire l'Elan. De vereniging telde een dertigtal leden, onder wie talrijke studenten in de rechten. Charles Van Halm\xc3\xa9 was een van hen. De vereniging had een analoge werking als Excelsior, maar daarnaast gaf ze ook een tijdschrift uit, eerst genaamd L'\xc3\xa9lan litt\xc3\xa9raire, en weldra La Wallonie en het werd een vaandeldrager van het symbolisme, dat zich afzette tegen het naturalisme. Aan L'\xc3\xa9lan litt\xc3\xa9raire werkte van Halm\xc3\xa9 mee met korte artikels en met een novelle, Mimi, een symbolistisch liefdesverhaaltje.\n_START_SECTION_\nUne tasse de Caf\xc3\xa9 in Brussel\n_START_PARAGRAPH_\nNa het voleindigen van zijn studies, werden de banden met Luik slapper. Van Halm\xc3\xa9 keerde eerst naar Oostende en Brugge terug, waar hij weer met zijn vrienden van Excelsior omging. Toen hij naar Brussel verhuisde, werd hij al vlug een van de bekende figuren van het symbolisme. In principe liep hij stage, maar daar kwam weinig van in huis. Zijn vriend Gustave Rahlenbeck introduceerde hem in de literaire Brusselse kringen, en algauw werd Van Halm\xc3\xa9 er zelf een figuur van. Elke donderdag hield hij open deur in zijn huis, voor al wie van ver of nabij in Brussel met het symbolisme te maken had. De bijeenkomsten werden weldra La Tasse de Caf\xc3\xa9 genoemd, omdat Van Halm\xc3\xa9 over weinig huisraad beschikte en men verzocht werd zelf zijn koffiekopje mee te brengen.\n_START_SECTION_\nKunstpromotie in Oostende\n_START_PARAGRAPH_\nIn oktober 1896 organiseerde Van Halm\xc3\xa9 samen met kunstschilder F\xc3\xa9lix Buelens (1850-1921) een tombola ten voordele van de weduwen en wezen van omgekomen vissers. De prijzen bestonden uit schilderijen die door tientallen Belgische kunstenaars waren geschonken._NEWLINE_Zijn echtgenote was in 1894 medestichter van de Cercle des Beaux-Arts d'Ostende, samen met o.m. James Ensor en Emile Spiliaert. De vereniging organiseerde kunstsalons in 1894 en 1895, maar liet nadien niet meer van zich horen."