b"\n_START_ARTICLE_\nOppergod\n_START_PARAGRAPH_\nDe oppergod (ook Opperste God) is een godheid die in polythe\xc3\xafstische godsdiensten het pantheon overheerst. Polythe\xc3\xafsme (veelgodendom) staat tegenover monothe\xc3\xafsme (het vereren van \xc3\xa9\xc3\xa9n god bij exclusiviteit). Men spreekt vaak ook van het opperwezen._NEWLINE_De oppergod heeft macht over de aan hem/haar in hi\xc3\xabrarchische volgorde ondergeschikte godheden, krachten en machten, die hem/haar ook helpen bij het uitoefenen van de macht, en die vaak als nauwe verwanten (of aspecten, zoals in de Indiase mythologie) worden beschouwd. Uit de onderlinge machtsrelaties, interactiepatronen en 'taakverdelingen' ontwikkelt zich een tamelijk dicht netwerk dat vaak in de vorm van een stamboom wordt weergegeven, zoals dat bijvoorbeeld in de Griekse mythologie duidelijk het geval is.\n_START_SECTION_\nHi\xc3\xabrarchie\xc3\xabn\n_START_PARAGRAPH_\nWaar een oppergod wordt erkend, gaat daarmee ook meestal een min of meer uitgesproken hi\xc3\xabrarchie van ondergeschikte goden en krachten of machten gepaard._NEWLINE_Vanwege die hi\xc3\xabrarchie staan er onder de oppergod een aantal hoofdgodheden. Dit zijn er soms drie. In de Germaanse mythologie zijn er dat twaalf of driemaal vier bijvoorbeeld. Die hebben elk als het ware een sector onder hun verantwoordelijkheid, waarin zij vrij hun invloed kunnen laten gelden. Op die manier wordt in feite de almacht van de oppergod verdeeld en in zekere zin ook getemperd of beperkt._NEWLINE__NEWLINE_In monothe\xc3\xafstische religies wordt de voor hen enige God tegelijk ook als oppergod of eerder 'Opperwezen' gezien. Aan deze godheid zijn dan eveneens een aantal andere 'wezens' ondergeschikt, met hun eigen hi\xc3\xabrarchie, zoals engelenscharen, heiligen en demonen. Deze dragen dan niet de naam van godheden, maar zijn er qua functie in feite aan gelijkgesteld.\n_START_SECTION_\nHistorische dimensie\n_START_PARAGRAPH_\nEr zit, op de macrotijdschaal gezien, ook een historische dimensie in de evolutie van het pantheon en van de opeenvolging van oppergoden en machtsposities van de mindere goden. Deze weerspiegelt eveneens de evolutie van de samenleving en is vaak het gevolg van min of meer plotse demografische wijzigingen, veroorzaakt door natuurrampen en oorlogen, maar ook door natuurlijke vermenging van volkeren en hun migratie. Men neemt geleidelijk andere gewoonten en visies op de werkelijkheid over van degenen die op het moment het meest succesvol zijn op gebied van handel, zeevaart, kunst en wetenschap enzovoort. Daarmee wordt dan meestal ook een nieuwe oppergod aangenomen, die de oude hetzij gaat overheersen zodat deze in positie verlaagt, hetzij geheel uitschakelen en laten verdwijnen.\n_START_SECTION_\nOpeenvolging van oppergoden in verschillende culturen\n_START_PARAGRAPH_\nIn de Indiase mythologie was in voor-Vedische tijden Vishvarupa de oppergod en werd deze verdrongen door de Vedische Indra._NEWLINE__NEWLINE_In Mesopotami\xc3\xab werd de oude oppergod(in) Nina, Inanna, Anu, Antu opgevolgd door Tiamat en dan Marduk. En in het Oude Egypte werd in enkele millennia tijd Isis stilaan verdrongen door Osiris en daarna Re of Ra gevolgd door Aton._NEWLINE__NEWLINE_Bij de Inca's werd eveneens Inti door de Zon als levenscentrum en vruchtbare scheppingskracht vervangen._NEWLINE__NEWLINE_In de Griekse mythologie waren er achtereenvolgens Oeranos, Kronos en Zeus als oppergod. In de Romeinse mythologie waren dat Saturnus en dan Jupiter._NEWLINE__NEWLINE_In de Germaanse mythologie in de lijn van de Wanen waren het Nerthus, Freya en Freyr, en daarna Njord, in de mannelijke lijn waren er Bur, T\xc3\xbdr opgevolgd door de Asen Odin en dan Thor."