b"\n_START_ARTICLE_\nVolksgeneeskunde\n_START_SECTION_\nVerschil met volksgeneeskunst\n_START_PARAGRAPH_\nVolksgeneeskunde en volksgeneeskunst zijn nauw aan elkaar verwant. Er bestaan rondom dit verschil verschillende opvattingen. Tegenwoordig gaat men ervan uit dat volksgeneeskunst, in tegenstelling tot de volksgeneeskunde, de beroepsmatige uitoefening van volks- en natuurgeneeswijze is, door niet-artsen._NEWLINE_Onder het volk leven allerlei opvattingen over de genezende werking van allerlei planten, kruiden en andere geneesmiddelen. Er wordt wel gedacht dat deze middeltjes (al dan niet magisch) mens of dier kunnen genezen. De volksgeneeswijzen zijn soms al eeuwen in de mondelinge overlevering bekend._NEWLINE_Ziekten werden (en worden) toegeschreven aan demonen of aan geesten van overleden voorouders en via het gebruik van bepaalde geneeswijzen konden (en kunnen) de geesten worden verdreven of worden overgedragen aan een boom, dier of andere mensen.\n_START_SECTION_\nVoorbeelden volksgeneeskunde\n_START_PARAGRAPH_\nEr leefden en leven vele voorbeelden van volksgeneeskunde onder het volk, die, mits zij verhalend zijn overgeleverd, tot de volksverhalen worden gerekend.\n_START_SECTION_\nMensen met 'vermogens'\n_START_PARAGRAPH_\nIn de niet-academische volksgeneeskunst werden en worden tovenaars, heksen, sjamanen, gebedsgenezers, duivelbanners en dergelijke geacht over bijzondere vermogens te beschikken: zij die meer dan anderen kunnen. Zij kunnen in de volksgedachte onder meer pijn, lichamelijke of psychische kwalen wegbidden (al dan niet door het opzeggen van bezweringsformules), een betovering ongedaan maken, of een duivelplaag doen verdwijnen. Naast heiligen spelen zij een grote rol in de volksgeneeskunde._NEWLINE_Pati\xc3\xabnten c.q. cli\xc3\xabnten op de medische markt doen een beroep op deze bemiddelaars om genezing of verzachting van een kwaal te bewerken. Zij passeren daarmee de offici\xc3\xable gezondheidszorg, soms omdat zij teleurgesteld zijn, soms ook omdat zij al bij voorbaat meer geloof hechten aan de sacrale dan aan de academische en professionele geneeskunde. Het raadplegen van deze bemiddelaars wordt doorgaans als volksgeloof betiteld. Medici zien het magisch handelen in deze vorm van geneeskunst als kwakzalverij.\n_START_SECTION_\nWHO-strategie voor traditionele en aanvullende geneeswijzen\n_START_PARAGRAPH_\nIn het jaarrapport 2019 vat de WHO de nieuwe inzichten samen die over de jaren 2000-2019 zijn geput uit bijdragen van 179 WHO-lidstaten. Hiermee wil de WHO politici, medische beroepen en het publiek een beter inzicht geven in de waardevolle bijdrage van de traditionele en aanvullende geneeswijzen aan gezondheid en welzijn. De WHO ziet die bijdrage onder meer bij preventie en bij levensstijlgerelateerde chronische ziekten in een tijd van vergrijzing en krimpende overheidsbudgetten.\n_START_SECTION_\nStrategie 2002-2005\n_START_PARAGRAPH_\nIn een eerste wereldwijde \xe2\x80\x9cStrategie voor traditionele geneeswijzen 2002\xe2\x80\x932005\xe2\x80\x9d maakte de WHO een onderscheid tussen ontwikkelingslanden, waar traditionele geneeswijzen sterk zijn ingeburgerd (Latijns-Amerika; China, 40%), of zelfs primeren (Afrika, 80%), en landen met een overheersend allopatisch geneeskundemodel zoals Europa, Noord-Amerika en Japan, waar men het eerder heeft over \xe2\x80\x9caanvullende\xe2\x80\x9d of \xe2\x80\x9calternatieve\xe2\x80\x9d geneeswijzen. Ook in die landen deed een ruim percentage van de bevolking al minstens eenmaal een beroep op deze geneeswijzen (gaande van circa 40% in Belgi\xc3\xab tot 75% in Frankrijk).  In het rapport betreurt de WHO voorts het gebrek aan betrouwbare en offici\xc3\xable gegevens, evenals het feit dat slechts 25 van de 191 lidstaten een aangepast beleid hebben inzake traditionele geneeswijzen._NEWLINE_Op het WHO-congres Traditionele Geneeswijzen in november 2008 werd in de Beijing declaration gepleit voor de integratie van traditionele en aanvullende geneeswijzen in het nationale gezondheidsbeleid.\n_START_SECTION_\nWereldgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nIn de wereldgeschiedenis worden tal van traditionele geneeswijzen vermeld zoals de traditionele Chinese geneeskunde, de ayurveda uit India en andere vormen van Oosterse geneeskunde (Japan, Korea, Oeigoeren), de Arabische Unani-geneeswijze en de geneeskunst uit het islamitische gouden tijdperk (750-1257), antieke manuscripten uit Georgi\xc3\xab, of de bush medicine van de Aborigines in Australi\xc3\xab."