b'\n_START_ARTICLE_\nCanardia\n_START_SECTION_\nVondst en naamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1997 meldde Emmanuel Gheerbrant dat de Tricout\xc3\xa9 3-vindplaats bij Marignac-Laspeyres de resten bevatte van hadrosauriden. Deze werden daarna door Spaanse onderzoekers toegewezen aan Pararhabdodon. In 2003 deed Yves Laurent bericht van uitgebreidere skeletdelen uit de vindplaats die waren geborgen uit een lensvormige insluiting. In 2010 meldden Laurent en Michel Bilotte dat de amateurpaleontoloog Dominique T\xc3\xa9odori bij Larcan een rechterbovenkaaksbeen met quadratum gevonden had, specimen n\xc2\xb0 REP-LCR-k6-001, dat overeenkwam met bovenkaaksbeenderen uit Tricout\xc3\xa9; nadere studie hiervan had hun tot de conclusie gebracht dat het een nog onbekende soort betrof._NEWLINE_In 2013 benoemden en beschreven Albert Prieto-M\xc3\xa1rquez, Fabio M. Dalla Vecchia, Rodrigo Gaete en \xc3\x80ngel Galobart de typesoort Canardia garonnensis. De geslachtsnaam is afgeleid van het Frans canard, "eend", en verwijst naar het feit dat de hadrosauro\xc3\xafden ook wel "eendensnaveldinosauri\xc3\xabrs" genoemd werden. De soortaanduiding verwijst naar de herkomst uit het departement Haute-Garonne._NEWLINE_Het holotype, MDE-Ma3\xe2\x80\x9316, is gevonden in een laag van de Marnes d\xe2\x80\x99Auzas-foramatie die dateert uit het laatste Maastrichtien, ongeveer zesenzestig miljoen jaar oud. Het bestaat uit een rechterbovenskaaksbeen. Verschillende andere botten zijn aan de soort toegewezen: MDE-Ma3\xe2\x80\x9312 een stuk van een rechterschouderblad; MDE-Ma3\xe2\x80\x9315, een linkerbovenkaaksbeen; MDE-Ma3\xe2\x80\x9317, een linkerquadratum; MDE-Ma3\xe2\x80\x9318, een rechterprefrontale; MDE-Ma3\xe2\x80\x9319, een linkersurangulare; MDE-Ma3\xe2\x80\x9320, een linkeropperarmbeen; MDE-Ma3\xe2\x80\x9321, een stuk rechterschouderblad; MDE-Ma3\xe2\x80\x9323, een stuk rechterschaambeen; MDE-Ma3\xe2\x80\x9324, een linkerborstbeen; MDE-Ma3\xe2\x80\x9325, een tandkroon uit de onderkaak; MDE-Ma3\xe2\x80\x9326, een stuk tandenbatterij uit de rechteronderkaak; MDE-Ma3\xe2\x80\x93_NEWLINE_28, een articulare; MDE-Ma3\xe2\x80\x9329, een rechterprefrontale; en MDEMa3\xe2\x80\x9330, een rechterpterygo\xc3\xafde. Deze vondsten behoren tot de collectie van het Mus\xc3\xa9e des Dinosaures d\xe2\x80\x99Esp\xc3\xa9raza. Ze vertegenwoordigen minsten twee individuen. Al het materiaal is afkomstig van onvolwassen dieren. Verder is ook REP-LCR k6-001 toegewezen, het stuk de priv\xc3\xa9collectie van Dominique T\xc3\xa9odori. Dit is hoogst uitzonderlijk daar de meeste paleontologen geen fossielen formeel beschrijven waartoe de toegang niet gegarandeerd kan worden aan andere onderzoekers zodat hun bevindingen getoetst kunnen worden.\n_START_SECTION_\nGrootte en onderscheidende kenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nAlle bekende fossielen van Canardia behoren aan onvolgroeide dieren. Het grootste bovenkaaksbeen, MDE-Ma3\xe2\x80\x9316, is 169 millimeter lang, wat wijst op een lichaamslengte van ruwweg vijf meter._NEWLINE_De beschrijvers wisten twee onderscheidende kenmerken vast te stellen waarin Canardia verschilt van haar zustersoort Aralosaurus. Het bovenkaaksbeen heeft een intern verhoogd beenplateau, voor het contact met het ectopterygo\xc3\xafde, dat min of meer horizontaal loopt. Het prefrontale heeft een beenrichel aan de binnenste bovenzijde gecombineerd met een dunne afhangende voorste tak. Deze twee eigenschappen zijn symplesiomorfie\xc3\xabn met de Lambeosaurinae, dus oorspronkelijk voor deze groep, en daarmee geen autapomorfie\xc3\xabn, unieke afgeleide eigenschappen, van Canardia. Verder is er nog een eigenschap die alleen gedeeld wordt met Aralosaurus: de snuit is verbreed met een beenplateau op het bovenkaaksbeen dat boven de afhangende voorkant oprijst. Canardia heeft dus helemaal geen bekende autapomorfie\xc3\xabn en de geldigheid van het taxon is slechts gebaseerd op de unieke combinatie van de drie genoemde kenmerken.\n_START_SECTION_\nSkelet\n_START_PARAGRAPH_\nDe snuit van Canardia moet vrij bol en breed geweest zijn, zoals blijkt uit de opvallende beenrichel op de voorste bovenhoek van het bovenkaaksbeen. Bij de meeste lambeosaurinen is deze zone puntig en nauw in zijaanzicht. Achter de richel heeft het bovenkaaksbeen een lang en hoog gelegen driehoekig raakvlak met de voorste tak van het jukbeen. De beenrichel op het interne beenplateau voor het contact met het ectopterygo\xc3\xafde eindigt vooraan ter hoogte van de basis van dit raakvlak. De tandeloze bovensnavel hing af en de voorste tak van het bovenkaaksbeen maakt daartoe al een hoek van 22\xc2\xb0 met de lange as van het hoofdlichaam._NEWLINE_Het prefrontale maakt de halvemaanvormige scherpe bovenrand van de oogkas uit. Op het prefrontale loopt aan de binnenzijde van de bovenkant een lengterichel, een kenmerk dat bij alle hadrosauriden voorkomt met uitzondering van Aralosaurus. Bij Canardia is de richel wel zeer laag; dit kan echter samenhangen met de jonge leeftijd. Aan de buitenkant van de richel bevindt zich een lengtegroeve met daarin vier ovale foramina. V\xc3\xb3\xc3\xb3r de richel is binnenzijde ondiep uitgehold; dit facet is door een scherpe rand gescheiden van de onderkant van de voorste afhangende tak; het ondervlak staat hier haaks op het zijvlak. De afhangende tak is nauw in zijaanzicht, in tegenstelling tot de hoge tak bij Aralosaurus. Bij het postorbitale is de voorste tak van boven naar beneden afgeplat, de onderste tak overdwars. Bij de binnenkant is achteraan een rechthoekig vlak ingesprongen; in het midden van de naar onderen vernauwende gekromde beenrichel die zo ontstaat, is een ronde uitholling zichtbaar, het gewrichtscontact met het laterosfeno\xc3\xafde van de hersenpan.'