b'\n_START_ARTICLE_\nGrand Prix-wegrace van Duitsland 1989\n_START_SECTION_\nAlgemeen\n_START_PARAGRAPH_\nDe Grand Prix van Duitsland werd geopend door het afscheidsrondje van Toni Mang, die met de net ge\xc3\xafntroduceerde BMW K 1 een rondje reed met Bondskanselier Helmut Kohl als duopassagier. Voor aanvang van de eerste race (80 cc) was er een kleine demonstratie met spandoeken van 80cc-rijders die hun klasse voor de toekomst wilden behouden. De FIM was voornemens deze klasse met ingang van het seizoen 1990 te laten vervallen. De Grand Prix werd overschaduwd door de dood van de Venezolaanse coureur Iv\xc3\xa1n Palazzese.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nIn Hockenheim werd duidelijk dat de 500cc-machines sinds 1987 veel sneller waren geworden. Het oude ronderecord (2"05\'50) van Wayne Gardner werd door de top elf in de trainingen gebroken. Kevin Schwantz was zelfs drie volle seconden sneller. Men verwachtte door het warme weer wel problemen met de banden en de brandstofconsumptie. Cagiva kwam echter duidelijk tekort. Randy Mamola moest genoegen nemen met een topsnelheid die 25\xc2\xa0km/uur lager lag dan die van zijn concurrenten en reed slechts de veertiende tijd.\n_START_SECTION_\nDe race\n_START_PARAGRAPH_\nOp het hogesnelheidscircuit van Hockenheim bleek hoezeer de verschillende merken qua snelheid naar elkaar toe gegroeid waren. Een enorme kopgroep brak langzaam uiteen met drie man op kop: Eddie Lawson (Honda), Wayne Rainey (Yamaha) en Kevin Schwantz (Suzuki). De achtervolgende groep bestond uit Christian Sarron (Yamaha), Mick Doohan en Pierfrancesco Chili (beiden Honda). Schwantz bleef bijna de hele race achter Lawson en Rainey, maar leek toch wat over te hebben: een gat, ontstaan doordat hij gehinderd werd door een aantal achterblijvers, reed hij binnen een halve ronde weer dicht. In de elfde ronde gaf zijn Suzuki echter de geest. In de laatste ronde werd Lawson door Rainey uitgeremd in de Agip-Kurve. Mick Doohan scoorde zijn eerste podiumplaats. Hij was in gevecht geweest met Sarron, die echter brandstofproblemen kreeg, waar Chili weer van kon profiteren.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nOp een circuit als Hockenheim, waar het vooral op topsnelheid aankwam, bleken de Yamaha\'s 6 tot 8\xc2\xa0km/uur snelheid tekort te komen. Luca Cadalora kon dat nog een beetje verhullen door twee ronden in de slipstream van Sito Pons te bljiven hangen en hij reed de zesde tijd. Jean-Philippe Ruggia (12e) en Juan Garriga (18e) konden niet meekomen en waren zelfs langzamer dan de goed getunede Yamaha TZ 250 van Hans Becker, die tiende werd.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nHonda had Ezio Gianola en Hans Spaan van wat snelle onderdelen voorzien, maar Taru Rinne kreeg ook speciale onderdelen, zij het uit 1988. Daarmee werd ze de verrassing in de trainingen met de tweede tijd, voor fabrieksrijders als Jorge Mart\xc3\xadnez, \xc3\x80lex Crivill\xc3\xa9, Fausto Gresini, Stefan D\xc3\xb6rflinger en Juli\xc3\xa1n Miralles. Spaan kon zich met de nieuwe onderdelen niet kwalificeren, want na een valpartij waarbij het gas bleef openstaan waardoor het blok zand aanzoog, moest hij terugvallen op zijn reservemachine, die er niet mee was uitgerust.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nIn de kwalificatietrainingen reed thuisrijder Peter \xc3\x96ttl zich naar de tweede plaats met zijn fabriek-Krauser. Stefan D\xc3\xb6rflinger was de snelste, maar de Derbi\'s van Jorge Mart\xc3\xadnez stond er dichtbij. Manuel Herreros en Herri Torrontegui moesten enkele seconden toegeven, maar zouden dat in de race door te slipstreamen grotendeels goed kunnen maken.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel Steve Webster de snelste in de training was en Egbert Streuers eerste motor in de training stuk ging, was Streuer toch hoopvol voor de race. Zijn combinatie had immers weer veel snelheid en de samenwerking met zijn nieuwe bakkenist Geral de Haas verliep goed. Rolf Biland had in de Amerikaanse Grand Prix al geen toptijd gezet, maar nu was het nog erger. Hij moest bijna drie seconden toegeven op Webster en vertrekken van de zevende startplaats.\n_START_SECTION_\nStraf Theo van Kempen\n_START_PARAGRAPH_\nTheo van Kempen en Simon Birchall kregen na protest van Wolfgang Stropek een straf van een minuut opgelegd. Bij het inrijden van het Motodrom waren ze in het gras terechtgekomen en hadden ze de bocht afgesneden om als 24e weer terug op de baan te komen. Ze hadden er dus geen voordeel van gehad en waren Stropek twee keer voorbijgereden.\n_START_SECTION_\nIRTA-boycot\n_START_PARAGRAPH_\nDe organisatie van de Duitse Grand Prix had de teams gevraagd om al op woensdag met de vrije trainingen te beginnen, omdat de donderdag in Duitsland een feestdag was. De IRTA wilde die woensdagtrainingen boycotten, maar dat veroorzaakte een scheuring in de eigen organisatie omdat Honda Racing Corporation die boycot wilde breken. Uiteindelijk kwam de boycot er, maar de HRC-coureurs Mick Doohan en Masahiro Shimizu trainden inderdaad wel op zondag. Eddie Lawson miste zijn vliegtuig, maar verklaarde dat hij - mits op tijd - ook op woensdag gereden zou hebben.\n_START_SECTION_\n"Organisatie" bij het ongeval\n_START_PARAGRAPH_\nNadat het fatale ongeval van Iv\xc3\xa1n Palazzese was gebeurd, verliet een aantal baancommissarissen hun post om hulp te verlenen, maar erg snel ging het niet. Wedstrijdleider Wilhelm Herz werd telefonisch gewaarschuwd en geadviseerd om de wedstrijd stil te leggen, maar hij greep halfslachtig in. Hij liet bij start/finish de rode vlag zwaaien, maar de leiders in de race waren daar allang voorbij. De baanposten kregen geen opdracht en alleen zij die zicht hadden (in de Agip-Kurve) zwaaiden gele vlaggen. Dat waarschuwde de coureurs wel voor enig gevaar, maar niet voor een volledig geblokkeerde baan. Koploper Sito Pons werd er als eerste mee geconfronteerd en hij stak al remmend zijn arm omhoog om de rest te waarschuwen. Zo brak hij de race af en niet de baancommissarissen, die dat middels twee vlaggen hadden moeten doen: de gele vlag en de geel/rode (olievlag) kruisen.\n_START_SECTION_\nErnst Gschwender\n_START_PARAGRAPH_\nVia Suzuki Deutschland had Ernst Gschwender voor zijn thuis-Grand Prix de beschikking gekregen over een fabrieks-Suzuki RGV, waarmee hij elfde werd. Daarmee was hij ook de enige Suzuki-fabriekscoureur die de finish haalde, want Kevin Schwantz en Ron Haslam vielen allebei uit.\n_START_SECTION_\nRandy Mamola\n_START_PARAGRAPH_\nRandy Mamola werd niet minder vrolijk omdat hij op de kansloze Cagiva zat. Gedurende de hele race was hij in gevecht met Ernst Gschwender, maar hij liet niet na het publiek in het Motodrom te vermaken met grote wheelies en hij zwaaide zelfs naar de toeschouwers.'