b'\n_START_ARTICLE_\nEarl Barrett\n_START_SECTION_\nClubcarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nBarrett begon zijn loopbaan bij Manchester City in 1985, destijds geen topclub. Hij kwam er gedurende twee seizoenen zelden aan spelen toe. Hij speelde zich vanaf 1987 in de kijker als technisch vaardige rechtsachter van Oldham Athletic, waarmee hij een plaats afdwong in de nagelnieuwe Premier League in het seizoen 1991/1992, met name door zich te handhaven in de First Division. Twee seizoenen eerder was hij met de club naar de hoogste klasse gepromoveerd. Alle teams die actief waren in de First Division (of de clubs die zeker waren van het behoud) stapten over naar de commercieel interessantere Premier League, wat zich voordeed in het seizoen 1992/1993. Barrett verloor met Oldham Athletic de finale van de League Cup in 1990, tegen Nottingham Forest - dat hierdoor twee keer op rij de beker won. Aston Villa betaalde \xc2\xa3 1.700.000 voor zijn diensten in de zomer van 1992, anno 2019 nog steeds een clubrecord van Oldham. Hij was bij Villa lange tijd een vaste waarde. Barrett won toch eens de League Cup, nadat hij dit niet kon realiseren als speler van Oldham. Manchester United werd met 3-1 verslagen in de finale van 1994. Barrett speelde de volledige wedstrijd. In totaal zou hij 116 competitiewedstrijden afwerken in de loondienst van Aston Villa. Nadat de club Gary Charles aantrok, werd deze de vaste rechtsachter. In de wintermercato van het seizoen 1994/1995 verhuisde Barrett naar Everton, waar hij niet speelgerechtigd was tijdens de gewonnen finale van de FA Cup tegen Manchester United (1-0). Een knieblessure dwarsboomde Barrett, waardoor zijn periode bij Everton geen groot succes werd. Hij kwam uiteindelijk aan 74 competitiewedstrijden. Barrett speelde twee seizoenen bij Sheffield Wednesday, van 1998 tot 2000. Hij werd ook een half seizoen door Everton uitgeleend aan stadsrivaal Sheffield United. Barrett be\xc3\xabindigde zijn carri\xc3\xa8re na afloop van het seizoen 1999/2000, grotendeels wegens blessureleed.'