b"\n_START_ARTICLE_\nAfro Basaldella\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nNa de dood van zijn vader, die schilder en decorateur was, ving Afro zijn studies aan te Veneti\xc3\xab en te Florence. Hij behaalde zijn diploma als schilder in 1931 in Veneti\xc3\xab. Daarvoor had hij al deelgenomen aan verschillende tentoonstellingen, zoals de eerste tentoonstelling van de 'Scuola friulana d'avanguardia' in oktober 1928, waaraan hij had deelgenomen met zijn broers Mirko en Dino._NEWLINE_In 1929 had hij dankzij een studiebeurs van de 'Fondazione Marangoni' kunnen studeren in Rome, waar hij Scipione, Mario Mafai en Corrado Cagli ontmoette. In 1932 verbleef hij gedurende een periode te Milaan waar hij samen met zijn broer Mirko les volgt bij Arturo Martini. In 1933 stelde hij daar ook tentoon, in de galerij del Milione._NEWLINE_In 1934-1935 verbleef hij te Rome, onder ander bij Cagli. In 1936 stortte hij zich op een reeks fresco's voor het college van de Opera Nazionale Balilla van Udine, een opdracht waarin hij de architectonische roeping van de tonale schilderkunst uitdrukte. Met Cagli werkte hij in 1937 in Parijs aan de grote versieringen voor de Wereldtentoonstelling. Tijdens deze periode kwam hij in aanraking met het werk van Pablo Picasso en Georges Braque en ging hij zich interesseren voor het kubisme, maar ook voor het impressionisme. In 1938 schilderde hij nog enkele fresco's, onder andere te Rodi in de villa del Profeta e Albergo delle Rose en te Udine in de casa Cavazzini._NEWLINE_In 1939 nam hij deel aan de Quadri\xc3\xabnnale van Rome et stelde hij tentoon in Turijn in de galleria della Zecca en in Genua in de galleria Genova. Tijdens de Tweede Wereldoorlog woonde hij in Veneti\xc3\xab en zette hij de productie van zijn oeuvre voort. In dezelfde periode onderwees hij er ook moza\xc3\xafek aan de Accademia di Belle Arti. In 1942 nam hij deel aan de Bi\xc3\xabnnale van Veneti\xc3\xab. In de jaren 1946-1949 had hij nog enkele tentoonstellingen in Rome, Tri\xc3\xabst en Modena._NEWLINE_In 1950 begon de samenwerking met de Italiaans-Alerikaanse galerie Catherine Viviano in New York. In 1952 sloot hij zich aan bij de Gruppo degli Otto, waarvan ook Renato Birolli, Antonio Corpora, Mattia Moreni, Armando Pizzinatoi, Giuseppe Santomaso, Giulio Turcato, Ennio Morlotti, en Emilio Vedova deel uitmaakten. Deze groep nam deel aan documenta 1 in 1955 en documenta 2 in 1959 te Kassel (Duitsland)._NEWLINE_Met deze artiesten nam Afro deel aan de 26e Bi\xc3\xabnnale van Veneti\xc3\xab, waar hij een prijs kreeg voor zijn werk 'Villa Fleurent' (1952). In 1954 en 1956 nam hij opnieuw deel. In '56 won hij de prijs voor de beste Italiaanse schilder. In 1960 won hij in New York de Guggenheim-prijs met zijn werk 'L'isola del Giglio'. Gedurende deze hele periode, tot aan zijn dood, bleef Afro tentoonstellen, vooral in Itali\xc3\xab, de Verenigde Staten en Frankrijk.\n_START_SECTION_\nWerk\n_START_PARAGRAPH_\nAfro's werk is be\xc3\xafnvloed door Pablo Picasso en Georges Braque en hij kwam tot een soort lyrisch-abstract neokubisme, waarbij hij de traditionele illusie van de ruimte verwierp. Zijn werk wordt gedomineerd door tekenachtige vormen die uit het onderbewuste lijken voort te komen."