b"\n_START_ARTICLE_\nJoe D'Amato\n_START_SECTION_\nInleiding\n_START_PARAGRAPH_\nD'Amato is het best gekend voor zijn horror films waarvan er later velen Cultfilm werden (zoals Anthropophagous en Beyond the Darkness) en voor zijn snelle remakes van populaire Amerikaanse films (zoals de Ator series, gebaseerd op de film van Conan the Barbarian). In de laatste fase van zijn carri\xc3\xa8re spitste hij zich voornamelijk toe op de productie van pornografische films. Hierdoor werd hij een van de meest gerenommeerde regisseurs in dit genre._NEWLINE_In zijn eer wordt elk jaar in Pietrasanta het Joe D'Amato Horror Festival georganiseerd.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nD'Amato was reeds vanaf jonge leeftijd omringd door film door zijn vader die werkte bij Cinecitt\xc3\xa0 als elektricien. Hij begon zijn carri\xc3\xa8re in 1961 als cameraman. Hierna startte hij met Pelle di Bandito in 1969 waar hij regelmatig als director of photography werkte voor regisseurs als Demofilo Fidani, Silvio Amadio, Mino Guerrini en Michele Lupo._NEWLINE_In 1972 begin D'Amato zelf zijn eigen films te regisseren terwijl hij tegelijkertijd werkte als cinematograaf voor andere regisseurs. Zijn eerste successen als regisseur waren de spaghetti westerns (voorbeeld: Scansati... a Trinit\xc3\xa0 arriva Eldorado), de decamerotische films (voorbeeld: More Sexy Canterbury Tales), de Mantel- en degenfilm|swashbuckler (voorbeeld: Pirates and Karate), de oorlogsfilms (voorbeeld: Heroes in Hell) en de sandalenfilms (voorbeeld: The Arena)._NEWLINE_In de latere jaren 70 probeerde D'Amato mee te liften met het wereldwijde succes van de Franse softcore film series Emmanuelle. Hij maakte vele remakes die waren gebaseerd op personages en filmplots uit de originele reeks. Zijn eerste poging hiertoe was Emmanuelle's Revenge. Later kwamen er nog vijf vervolgen (Emanuelle in Bangkok (1976), Emanuelle in America (1977), Emanuelle Around the World (1977), Emanuelle and the Last Cannibals (1977), en Emanuelle and the White Slave Trade (1978))._NEWLINE_Buiten de Emmanuelle films regisseerde D'Amato eveneens Ladies' Doctor, een sexy satire over het Italiaans zorgsysteem. Op het einde van de jaren 70 regisseerde D'Amato The Pleasure Shop on 7th Avenue._NEWLINE_In de vroege jaren 80 maakte D'Amato sommige van zijn beste Gorefilms zoals Antropophagus, Absurd en Buio Omega waarvoor hij later een cult status kreeg bij de fans van het filmgenre horror. Rond deze zelfde tijd begon D'Amato ook te werken als producent. Dit leidde uiteindelijk tot de oprichting van zijn eigen filmbedrijf. Van 1982 tot 1994 financierde zijn bedrijf 'Filmirage' 42 films in totaal._NEWLINE_In 1994, toen de Italiaanse filmindustrie op een commercieel laag pitje stond, begon D'Amato opnieuw pornografische films te maken. Bij het regisseren van dit type films gebruikte hij meermaals verschillende pseudoniemen._NEWLINE_Tussen 1995 en zijn overlijden in 1999 (hartfalen) richtte hij twee filmproductiebedrijven op; Butterfly Motion Pictures en Capital Film. Van hieruit regisseerde en produceerde hij zijn eigen films._NEWLINE_D'Amato kreeg \xc3\xa9\xc3\xa9n zoon, Daniele Massaccesi. Zijn zoon deelde zijn passie en hielp zijn vader regelmatig in de filmindustrie. Later verhuisde hij naar de Verenigde Staten waar hij een goedbetaalde job als cameraman kon bemachtigen. Daniele Massaccesi werkte onder andere mee aan Cold Mountain, Hannibal en Kingdom of Heaven."