b'\n_START_ARTICLE_\nWillem Verhoeven\n_START_PARAGRAPH_\nWillem Frans Gommar Verhoeven (Lier, 22 juni 1738 - Mechelen, 16 mei 1809) was een Vlaams toneel- en geschiedschrijver._NEWLINE_Hoewel hij later in zijn leven werkzaam was als lakenkoopman in Mechelen, raakte hij reeds op jonge leeftijd betrokken bij de Lierse rederijkerskamer "De Ongeleerden". Mogelijk werkte hij in die tijd ook voor het toneel. In ieder geval werd door De Ongeleerden reeds op 21 december 1755 een eerste werk van de hand van toen pas 17 jaar oude Verhoeven opgevoerd, namelijk het treurspel De onberoerlyke liefde van den persiaenschen prince Polidorus en de heldhaftige roomsche princesse Julia. Hij schreef nog enkele andere blijspelen en treurspelen maar werd met name bekend door zijn historische werken, waarvan enkele door de Brusselse Academie werden bekroond. Verhoeven wordt gezien als een van de belangrijkste Vlaamse schrijvers uit zijn tijd._NEWLINE_Verhoeven schreef in 1780 een verhandeling tegen de verfransing van de Oostenrijkse Nederlanden, waarin hij ook de lage kwaliteit van het onderwijs aan de kaak stelde. Hij betreurde het verlies van kerkelijke controle over de scholen onder keizer Jozef II en steunde later Hendrik van der Noot in zijn conservatieve revolutie._NEWLINE_Na Verhoevens dood werd tussen zijn bezittingen nog een omvangrijk handschrift aangetroffen waarin hij Napoleon verheerlijkte. Het betrof een 22.000 verzen tellend heldendicht met de titel Belgiade ofte Mannus, in de omkeering van den Belgischen en Celtischen staet met de verandering door den eersten Cimberschen zondvloed, in deze en in andere gewesten van Europa, Heldendicht in XV boeken. Dit handschrift kwam terecht in de collectie van Karel van Hulthem en werd later als onderdeel van die collectie opgenomen in de Belgische Koninklijke Bibliotheek.'