b'\n_START_ARTICLE_\nTraditionele Chinese geneeskunde\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nEr wordt aangenomen dat de Gele Keizer het boek Neijing Suwen ("Basisvragen van Inwendige Geneeskunde"), ook wel Huangdi Neijing genoemd, heeft laten schrijven als resultaat van zijn dialoog met zijn minister Ch\xe2\x80\x99i Pai. Dit zou gebeurd zijn tijdens het gouden tijdperk van zijn heerschappij van 2698 tot 2598 v.Chr. Tegenwoordig menen wetenschappers dat de titel meer dan tweeduizend jaar geleden gevormd werd als eponiem tussen de Zhou- en Han-dynastie, hoewel enkele gedeelten van het werk wellicht al afstammen van 1000 jaar voor Christus._NEWLINE_Tijdens de Han-dynastie schreef Zhang Zhongjing tegen het einde van de tweede eeuw na Christus een boek over de behandeling van tyfus. Het bevat de allereerste verwijzing naar Neijing Suwen. De beoefenaar en voorstander van onder meer acupunctuur Huang-fu Mi (215-282 A.D.) citeert ook de Gele Keizer in zijn Chia I Ching, circa 265 jaar na Christus. Tijdens de Tang-dynastie beweerde Wang Ping een exemplaar van het originele werk van Neijing Suwen gevonden te hebben, dat hij later uitbreidde en wezenlijk veranderde. Dit werk werd herzien door een keizerlijke commissie tijdens de elfde eeuw en het resultaat was een relatief complete representatie van de ontdekking van de \'traditionele Chinese geneeskunde\'._NEWLINE_Door het veelvuldig gebruik van dierlijke lichaamsdelen is de Chinese traditionele geneeskunst voor een substantieel deel verantwoordelijk voor het uitsterven van diersoorten als de tijger, de neushoorn en het schubdier.'