b'\n_START_ARTICLE_\nCarlos Kleiber\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nCarlos Kleiber was de zoon van Erich Kleiber, die zelf ook als een groot dirigent wordt beschouwd. Het gezin week in 1935 uit naar Argentini\xc3\xab om aan het naziregime te ontkomen. Hier groeide Carlos Kleiber op en zette hij zijn eerste stappen in de wereld van de klassieke muziek._NEWLINE_Op aandringen van zijn vader begon Kleiber een studie scheikunde in Z\xc3\xbcrich, maar hij brak die af voor de muziek. Zijn dirigentenloopbaan begon in 1952 in het operatheater van La Plata. Een jaar later maakte hij zijn Europese debuut in M\xc3\xbcnchen. Kleiber leidde gerenommeerde operahuizen, maar zijn contracten waren altijd van korte duur. Hij ging liever zijn eigen weg. Hij was de eerste keuze van de Berliner Philharmoniker om Herbert von Karajan op te volgen, maar hij sloeg dit aanbod af._NEWLINE_Hij was onder meer verbonden aan de Opera van Potsdam, de Deutsche Oper am Rhein in D\xc3\xbcsseldorf (1956-1964), de Opera van Z\xc3\xbcrich (1964-1966), de Staatsoper te Stuttgart (vanaf 1966) en de Bayerische Staatsoper te M\xc3\xbcnchen (vanaf 1968). Hij dirigeerde Tristan und Isolde bij zijn debuut bij de Wiener Staatsoper in 1973 en het jaar daarop bij de Bayreuther Festspiele. Kleiber trad als gastdirigent op bij onder meer de Wiener Philharmoniker en het Koninklijk Concertgebouworkest. _NEWLINE_Tot de hoogtepunten in Kleibers werk behoren opvoeringen van de opera\'s Tristan und Isolde van Wagner, Otello van Verdi en Carmen van Bizet. In 1989 en 1992 dirigeerde hij het traditionele Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker in de Wiener Musikverein. In 1994 beleefde hij ongekende triomfen met opvoeringen van Der Rosenkavalier van Richard Strauss in Wenen. Dit zou zijn laatste opera worden. Zijn laatste orkestconcert was in februari 1999, toen hij in Cagliari op Sardini\xc3\xab de Vierde en de Zevende symfonie van Beethoven dirigeerde._NEWLINE_Zijn laatste jaren leidde Kleiber een teruggetrokken bestaan in de omgeving van M\xc3\xbcnchen. Hij stierf op 13 juli 2004 in het Sloveense Konj\xc5\xa1ica, na een lang ziekbed. Zijn stoffelijk overschot werd bijgezet in de grafkelder waar ook zijn Sloveense vrouw Stanislava Brezovar ligt begraven. Hij liet twee kinderen na, zijn zoon Marko en dochter Lilian.\n_START_SECTION_\nWaardering\n_START_PARAGRAPH_\nKleiber, die zelden of nooit interviews gaf, stond bekend als lastig, nerveus, geestig, onberekenbaar en perfectionistisch, maar werd zeer geprezen om zijn trouw aan de bedoelingen van de componisten wier werk hij vertolkte. Sommigen beschouwen hem zelfs als de beste dirigent aller tijden. Door collega\'s werd hij alom geroemd als een genie, al vond men het jammer dat hij met zijn enorme talent zo weinig optrad. In 2011 vroeg het Engelse muziektijdschrift BBC Music aan 100 toonaangevende dirigenten uit de gehele wereld wie voor hen het meest inspirerende voorbeeld was. Carlos Kleiber kwam als eerste uit de bus, v\xc3\xb3\xc3\xb3r Leonard Bernstein, Claudio Abbado en Herbert von Karajan.    _NEWLINE_Kleiber was niet tot compromissen bereid en voerde een werk slechts uit als hij met de repetities en de prestaties van de musici tevreden was. Dat leidde gemakkelijk tot spanningen. Herhaaldelijk liet hij uitvoeringen op het laatste moment om onduidelijke redenen niet doorgaan, maar toch bleef hij in alle grote operahuizen een graag geziene gast. Hij trad zelden op omdat hij een hekel had aan de "industri\xc3\xable gekte", zoals hij dat noemde, van het internationale dirigentendom. Als hij geld of een auto nodig had, liet hij zich uitnodigen en vorstelijk betalen voor een aantal concerten._NEWLINE_Veel van het werk van Carlos Kleiber werd nooit op band vastgelegd, maar de concerten die wel werden geregistreerd, gelden als zeer hoogwaardig. De opnames van Beethoven worden gerekend tot het beste en - door eigenzinnige tempokeuzes - ook als de meest bijzondere aller tijden. _NEWLINE_Carlos Kleiber ontving talrijke onderscheidingen, waaronder de Gouden Baton van La Scala in Milaan.'