b'\n_START_ARTICLE_\nStamtoon\n_START_SECTION_\nAlteratie\n_START_PARAGRAPH_\nVan een stamtoon kunnen door chromatische alteratie andere tonen afgeleid worden. Bij verhoging met een halve toonafstand ontstaat een afgeleide toon die met -is achter de stamtoon aangeduid wordt: c \xe2\x86\x92 cis. Ook bij verdere verhoging wordt weer -is achtergevoegd: c \xe2\x86\x92 cis \xe2\x86\x92 cisis. Verlaging met een halve toonafstand wordt aangeduid door -es achter de stamtoon: c \xe2\x86\x92 ces (een verlaagde a wordt als as, een verlaagde e als es aangeduid). Op de notenbalk worden verhogingen met behulp van een kruis en verlagingen met een mol aangegeven. Ook dubbele alteraties komen voor met een dubbelkruis of dubbelmol. Zo wordt een dubbelverlaagde c een ceses, een dubbelverlaagde a een ases.\n_START_SECTION_\nDuitstalig\n_START_PARAGRAPH_\nIn Duitstalige landen gebruikt men net als in Nederland de letters C \xe2\x80\x93 D \xe2\x80\x93 E \xe2\x80\x93 F \xe2\x80\x93 G \xe2\x80\x93 A, maar de toon B wordt aangeduid met H. De letter B wordt gebruikt voor de toon die in Nederland Bes heet. CHromatische verhogingen en verlagingen  worden net als in Nederland aangegeven met de achtervoegsels -is en -(e)s, met als uitzondering dat een verhoging van de B in het Duitse systeem de toon H is en B de verlaagde H. De toon His is dus wat in Nederland Bis genoemd wordt en de toon Bes wat in Nederland Beses het.'