b'\n_START_ARTICLE_\nAberdeen Angus\n_START_PARAGRAPH_\nAberdeen Angus is een rundveeras dat in de 19e eeuw in het oosten van Schotland is gekweekt. De runderen zijn hoornloos en hebben korte benen (schofthoogte van circa 130cm). De meeste Angus-runderen zijn zwart (Black Angus), al bestaan er ook rode runderen (Red Angus). Met name in de Verenigde Staten worden veel Aberdeen Angus-runderen gehouden voor hun vlees.\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nAngus-runderen staan bekend om hun gemoedelijke karakter en hun vermogen te kunnen opgroeien op schrale gronden. Het ras staat dicht bij de natuur en gedijt het best in natuurgebieden waar een grote vari\xc3\xabteit aan kruiden- en grassoorten te vinden is. Omdat de dieren weinig voeding nodig hebben, nemen ze snel in massa toe wanneer ze worden "vetgemest".\n_START_SECTION_\nVlees\n_START_PARAGRAPH_\nDe belangrijkste reden voor het wereldwijde succes van het Angus-ras is de uitzonderlijke kwaliteit van het vlees. Restaurants zetten het graag op de menukaart. Dit hangt samen met de "marmering" van het vlees: dunne lijntjes vet die door het vlees lopen. Vet heeft de eigenschap dat het smaak vasthoudt, wat het zo lekker maakt. Hiermee is het vergelijkbaar met vlees van het Wagyu-rund, dat nog iets vetter is.\n_START_SECTION_\nOverig gebruik\n_START_PARAGRAPH_\nAngus-runderen worden vaak gebruikt om te kruisen met andere rassen. Angus-runderen staan bekend om het gemakkelijke afkalveren. Door te kruisen wordt de kans op moeilijke geboortes van andere rassen verkleind. Ook probeert men de kans op horens bij kalveren te verkleinen door met Angus-runderen te kruisen.\n_START_SECTION_\nSchotland\n_START_PARAGRAPH_\nHet ras werd gefokt door Hugh Watson. Een van zijn koeien, Old Granny, werd geboren in 1824 en kreeg 29 kalveren in 35 jaar. De meeste Angus-runderen die nu rondlopen zijn nakomelingen van deze koe.'