b'\n_START_ARTICLE_\nAlexandre Ribot\n_START_PARAGRAPH_\nAlexandre-F\xc3\xa9lix-Joseph Ribot (Sint-Omaars, 7 februari 1842 \xe2\x80\x93 Parijs, 13 januari 1923) was een Frans politicus.\n_START_SECTION_\nOpleiding en vroege carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nAlexandre Ribot was een excellent student in de rechten aan de Universiteit van Parijs en na zijn promotie (1863) maakte hij een schitterende juridische carri\xc3\xa8re. Hij was advocaat en later was hij secretaris van de Conferentie van Advocaten (Conf\xc3\xa9rence des Advocats) en medeoprichter van het Genootschap voor Vergelijkende Wetgeving (Soci\xc3\xa9te de L\xc3\xa9gislation Compar\xc3\xa9e). Van 1875 tot 1876 was hij achtereenvolgens directeur van het directoraat strafzaken en secretaris-generaal van het ministerie van Justitie.\n_START_SECTION_\nPolitieke carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nAlexandre Ribot deed in 1877 zijn intrede in de politiek. Aanvankelijk als lid van het comit\xc3\xa9 van juridisch verzet tegen het kabinet-De Broglie, maar in 1878 werd hij als gematigd republikein R\xc3\xa9publicain Mod\xc3\xa9r\xc3\xa9) voor het departement Pas-de-Calais in de Kamer van Afgevaardigden (Chambre des D\xc3\xa9put\xc3\xa9s) gekozen. Als Kamerlid betoonde hij zich een begenadigd spreker die zich verzette tegen de strenge maatregelen tegen de niet-geautoriseerde (rooms-katholieke) congregaties. Daarnaast trad hij op als financieel expert. In 1882 was hij begrotingsrapporteur. Hij was een van de belangrijkste parlementaire tegenstanders van het kabinet-Gambetta en de opkomende Radicale Partij (Parti Radical). Voorts stemde hij tegen de toekenning van de door het kabinet-Ferry gevraagde kredieten voor de Tonkin expeditie (in Vietnam). In 1885 hielp hij Georges Clemenceau bij het omverwerpen van de regering van premier Jules Ferry. Bij de parlementsverkiezingen van 1885 leed Ribot echter een persoonlijke nederlaag toen hij niet werd herkozen als Kamerlid._NEWLINE_Alexandre Ribot keerde in 1889 als vertegenwoordiger van Sint-Omaars in de Kamer van Afgevaardigden terug. Hij was een fel bestrijder van de Boulangistische beweging en streefde naar een "Regering van Republikeinse Concentratie" (Gouvernement de Concentration R\xc3\xa9publicaine), waarin zo veel mogelijk republikeinse partijen zijn vertegenwoordigt. Zo\'n regering kwam er in 1890 onder Charles de Freycinet. In dit kabinet - en het daaropvolgende kabinet-Loubet - was Ribot minister van Buitenlandse Zaken (17 maart 1890 - 6 december 1892). Hij zette zich in voor een bondgenootschap tussen Frankrijk en Rusland. Dat de Franse toenadering tot Rusland werd voor de wereld duidelijk toen de Franse vloot in 1891 Kronstadt bezocht. In 1894 kwam het tot een Frans-Russische Alliantie. Ribot was als anglofiel ook voorstander van goede betrekkingen met het Verenigd Koninkrijk. De betrekkingen tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, die altijd moeizaam waren, werden onder Ribot aanzienlijk beter.\n_START_SECTION_\nPremier\n_START_PARAGRAPH_\nNa de val van het kabinet-Loubet werd Ribot op 6 december 1892 benoemd tot premier (Pr\xc3\xa9sident du Conseil). Voor korte tijd was hij ook minister van Buitenlandse Zaken. Op 11 januari 1893 vormde hij een nieuw kabinet. In dit kabinet was hij ook minister van Binnenlandse Zaken. Dit kabinet hield het nog geen maand vol: reeds in maart 1893 werd de begroting door de Senaat (S\xc3\xa9nat) verworpen._NEWLINE_Na de verkiezing van F\xc3\xa9lix Faure tot president werd Ribot op 26 januari 1895 opnieuw premier (als opvolger van Charles Dupuy). Hij werd ook minister van Justitie. Op 30 oktober van dat jaar werd dit kabinet ten val gebracht over de "Zuidelijke Spoorweg Kwestie." In werkelijkheid kwam hij echter ten val vanwege de veel duurder dan begroot verlopen Madagaskar expeditie en de sociale onrust, culminerend in de staking te Carmaux._NEWLINE_Na de val van het kabinet-M\xc3\xa9line (juni 1898) trachtte Ribot tevergeefs een kabinet te formeren die de onderwijsvernieuwing zou moeten doorvoeren. Hoewel hij er niet in slaagde een kabinet te vormen, werd hij wel voorzitter van een invloedrijke onderwijscommissie. Ribot voerde felle oppositie tegen premier Ren\xc3\xa9 Waldeck-Rousseaus beleid om de religieuze congregaties te autoriseren om les te geven op scholen. Uiteindelijk viel de tot dan toe redelijk eensgezinde republikeinse partij vanwege het beleid van Waldeck-Rousseau uiteen. Ribot schaarde zich onder de tegenstanders van het strenger maken maken van lesgeven voor ordegeestelijken._NEWLINE_Ribot voerde actieve oppositie tegen premier \xc3\x89mile Combes, omdat deze naast leden van de radicale partij, ook een lid van de socialistische partij, Alexandre Millerand, in zijn kabinet opgenomen. Combes\' plannen om ordegeestelijken te verbieden les te geven aan kinderen stuitte aanvankelijk op fel verzet van Ribot, maar uiteindelijk ging hij akkoord met een wetsvoorstel van Combes dat het Concordaat van 1801 verving. Hij steunde de regeringsplannen om Associations Culturelles (Culturele Associaties). Uiteindelijk ging er een matigende invloed van hem uit op de opstellers van de scheiding van kerk en staat documenten._NEWLINE_In 1906 werd hij voor Sint-Omaars als Kamerlid herkozen. In hetzelfde jaar werd hij lid van de Acad\xc3\xa9mie Fran\xc3\xa7aise (Franse Academie). Hij volgde Edme-Armand-Gaston, duc d\'Audiffret-Pasquier op. Hij was al lid van de Acad\xc3\xa9mie des sciences morales et politiques (1903).\n_START_SECTION_\nRol tijdens de Eerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nIn juni 1914 was hij voor korte tijd premier en minister van Justitie. Hij trad op 13 juni, twee weken voor de moord op de Oostenrijk-Hongaarse aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk-Este, af. Kort na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij minister van Financi\xc3\xabn en in september 1915 vergaderde hij met zijn collegaministers uit Rusland (Pierre Bark) en het Verenigd Koninkrijk (David Lloyd-George) in Parijs om de financi\xc3\xable krachten van de Entente mogendheden. Op 20 maart 1917 werd hij voor de laatste keer in zijn carri\xc3\xa8re premier. Hij stond aan de leiding van een oorlogskabinet en nam tevens de ministerspost van Buitenlandse Zaken op zich. Op het moment dat Ribot premier werd, stond Frankrijk er in militair opzicht slecht voor. In mei 1917 leden de Fransen een grote nederlaag bij het mislukken van het Nivelle Offensief. Op initiatief van Ribot werd generaal Robert Nivelle als opperbevelhebber vervangen door Philippe P\xc3\xa9tain. Uiteindelijk brak er een grote muiterij uit onder Franse militairen aan het westfront. In september 1917 werd Ribot als premier vervangen door minister van Oorlog Paul Painlev\xc3\xa9. Tot oktober 1917 bleef hij minister van Buitenlandse Zaken._NEWLINE_Hij overleed op 80-jarige leeftijd, op 13 januari 1923 in Parijs.'