b'\n_START_ARTICLE_\nJansje Gretha Schuiringa\n_START_SECTION_\nJeugd\n_START_PARAGRAPH_\nSchuiringa groeit op in een welgesteld boerengezin in het Groningse gehucht Balmahuizen bij Niehove, destijds gemeente Oldenhove. Vader Jan Jacob Schuiringa en moeder Anje Huizing krijgen negen kinderen, van wie er twee dood ter wereld komen. Jans is de oudste van zeven kinderen. _NEWLINE_Schuiringa gaat naar de lagere school in het nabijgelegen dorp Niehove. Haar vader vraagt voor Jans toestemming om onderwijs te volgen aan de hogere burgerschool (hbs). Dat verzoek wordt ingewilligd en middelbaar onderwijs volgt Jans op de Rijks Hogere Burgerschool in Groningen.\n_START_SECTION_\nOpleiding tot tandarts\n_START_PARAGRAPH_\nNa afronding van de hogere burgerschool begint Schuiringa aan een priv\xc3\xa9-opleiding bij een tandarts in Groningen. Daar slaagt zij op 13 mei 1909 voor haar theoretisch tandheelkundig examen. Haar vervolgopleiding in de tandheelkunde krijgt Schuiringa aan de Rijksuniversiteit Utrecht. In Utrecht wordt Schuiringa in 1913 lid van de Utrechtse Vrouwelijke Studenten Vereeniging (U.V.S.V.)._NEWLINE_Haar tandartsdiploma haalt Schuiringa op 27 juni 1913, niet lang nadat de titel in de tandheelkunde per Koninklijk Besluit is veranderd van \xe2\x80\x98tandmeester\xe2\x80\x99 in \xe2\x80\x98tandarts\xe2\x80\x99. Zij is daarmee een van de eersten die deze titel draagt. In hetzelfde jaar wordt zij aangesteld als technisch assistent van I.J.E. de Vries, lector op de prothetische afdeling van het Tandheelkundig Instituut te Utrecht. Tussen 1914 en 1918 is Schuiringa op datzelfde instituut tevens assistent van de lector orthodontie, J.A.W. van Loon. _NEWLINE_Door het lezen van vakliteratuur over kaak- en gezichtsschade in de Eerste Wereldoorlog raakt Schuiringa ge\xc3\xafnteresseerd in het behandelen van pati\xc3\xabnten met een combinatie van de chirurgische en prothetische methode. Die behandeling, waarbij een chirurgische ingreep plaatsvindt voor aanvang van de prothetische behandeling,  staat in Nederland nog in de kinderschoenen. Schuiringa doet in de praktijk van De Vries te Amsterdam ervaring op met het behandelen van kaakverwondingen. In 1916 opent Schuiringa haar eigen tandartsenpraktijk. _NEWLINE_In 1918 neemt Schuiringa de onderwijstaken van De Vries over totdat er een nieuwe lector wordt aangesteld. Op 26 augustus 1920 wordt Schuiringa op 33-jarige leeftijd zelf als nieuwe lector prothetische tandheelkunde aangesteld. Enkele maanden later, op 3 februari 1921, houdt zij een openbare les ter aanvaarding van haar nieuwe functie.\n_START_SECTION_\nLectoraat en priv\xc3\xa9praktijk\n_START_PARAGRAPH_\nAls lector dient Schuiringa haar praktijk op te heffen om zich volledig te kunnen richten op het onderwijs aan tandartsen in spe. In haar priv\xc3\xa9praktijk blijft Schuiringa echter pati\xc3\xabnten met afwijkingen aan kaak en aangezicht behandelen, omdat voor die mensen niet altijd behandelingsmogelijkheden zijn op het Tandheelkundig Instituut. Schuiringa\'s pati\xc3\xabnten hebben vaak letsel opgelopen door ongelukken, door kanker of zijn met een open gehemelte geboren. Schuiringa begeleidt deze mensen vaak aan het einde van hun behandelingstraject en leert hun, met behulp van protheses, weer eten, praten en slikken._NEWLINE_In de jaren voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog gaan veel vermogende pati\xc3\xabnten naar steden als Parijs, Berlijn en Wenen voor chirurgisch-prothetische behandelingen. Buiten Nederland is men op dat moment verder gevorderd met dit type gecombineerde behandeling. Pati\xc3\xabnten met minder vermogen worden geholpen door tandartsen als Schuiringa. Zij vangt in haar priv\xc3\xa9kliniek prothese-pati\xc3\xabnten op die niet geholpen kunnen worden aan de universiteit. Schuiringa\'s inzet voor de behoeftige medemens blijft niet onopgemerkt.\n_START_SECTION_\nKoninklijke onderscheiding en afscheid van universiteit\n_START_PARAGRAPH_\nOp 7 juli 1947 wordt Schuiringa benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau, als erkenning voor haar dertigjarige inzet voor het tandheelkundig onderwijs en de tandheelkunde. Tien jaar later, op 26 juni 1957, neemt de lector op 69-jarige leeftijd afscheid van het Tandheelkundig Instituut. Van dat instituut is Schuiringa tussen november 1945 en juni 1948 ook waarnemend directeur geweest.\n_START_SECTION_\nPersoonlijk\n_START_PARAGRAPH_\nBuiten de tandheelkunde is Schuiringa actief in het verenigingsleven. Zij is lid van de Vereniging van Vrouwen met Academische Opleiding (VVAO) en tussen 1924 en 1932 zit Schuiringa in het hoofdbestuur van deze vereniging. In 1929 richt zij mede een Utrechtse afdeling van de Soroptimist Club op. Hobbymatig verzorgt Schuiringa vogels in haar voli\xc3\xa8re. _NEWLINE_Schuiringa overlijdt op 1 augustus 1975 in Utrecht. Zij wordt begraven in Niehove, het dorp waar zij naar de lagere school ging. In haar necrologie wordt over Schuiringa\'s leven gesproken als "een onbaatzuchtig, werkzaam en veelbewogen leven, ingezet voor het tandheelkundig onderwijs en voor de gehandicapte mens".'