b'\n_START_ARTICLE_\nSlag in de Filipijnenzee\n_START_PARAGRAPH_\nDe slag in de Filipijnenzee was de grootste zeeslag tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen vliegdekschepen van de Verenigde Staten van Amerika en Japan. Deze zeeslag vond plaats op 19 en 20 juni 1944 in de Filipijnenzee.\n_START_SECTION_\nAanleiding\n_START_PARAGRAPH_\nDe Marianen zijn een eilandengroep in het westen van de Stille Oceaan en ten zuiden van Japan. Er zijn maar zes van deze eilanden bewoond waaronder het grootste eiland Saipan. De Filipijnse eilanden liggen tussen de Stille Oceaan en de Zuid-Chinese Zee verspreid rond het eiland Luzon. In 1898 scheidden deze eilanden zich af van Spanje, en werden tijdelijk een kolonie van de Verenigde Staten. In 1935 kregen ze zelfbestuur. Op 8 december 1941 bezette Japan deze eilanden._NEWLINE_De Amerikanen wilden deze eilanden heroveren om er vliegbasissen te kunnen aanleggen voor hun luchtmacht en moesten hierbij gebruikmaken van amfibische oorlogvoering. Dit is een militaire operatie die zowel door land- , zee- als luchtstrijdkrachten wordt uitgevoerd. Het Amerikaanse US Marine Corps en het Amerikaanse leger zouden Tinian, Guam en Saipan gaan bezetten maar moesten hiervoor eerst luchtoverwicht zien te verkrijgen. Bij deze operatie werd er gebruikgemaakt van Grumman F6F Hellcat deklandingsvliegtuigen. De gezamenlijke landing van de Amerikaanse strijdkrachten werd succesvol uitgevoerd op het eiland Saipan op 15 juni 1944. Japan reageerde hierop door het bevel te geven om de hele Amerikaanse vloot die deze landing ondersteunde, te vernietigen.\n_START_SECTION_\nAmerika\n_START_PARAGRAPH_\nBij deze operatie voerde admiraal Raymond Spruance het bevel. Vice-admiraal Marc Mitscher leidde de slag. Er werden voor de kusten van Taiwan, de Filipijnen en de Marianen circa negentien onderzee\xc3\xabrs geplaatst. Daarbij werden er nog negen duikboten van de Amerikaanse zevende vloot ingezet ter versterking en vijftien vliegdekschepen naar de Marianen gestuurd. Deze groep vliegdekschepen bestond uit zes schepen van de Essex-categorie, 8 schepen van Independence-categorie en de USS Enterprise (CV-6). Deze schepen bevatten in totaal 479 Grumman F6F-3 Hellcat waarvan 27 Grumman F6F-3N nachtjagers van het Amerikaanse nachtjagers detachement VF(N), uitgerust met een AN/APS-6 radar. In dit detachement zaten er ook nog drie F4U Corsair nachtjagers.\n_START_SECTION_\nJapan\n_START_PARAGRAPH_\nBij de Japanners voerde viceadmiraal Takeo Kurita het bevel tijdens deze operatie. Hun vloot bestond uit vier slagschepen, drie vliegdekschepen, vijf kruisers en acht torpedojagers. Er werden hiernaast nog twee extra eenheden ingezet._NEWLINE_Eenheid \xe2\x80\x98A\xe2\x80\x99 onder het bevel van viceadmiraal Jisaburo Ozawa bestond uit twaalf schepen: drie vliegdekschepen (de Taiho, de Shokaku en de Zuikaku), drie kruisers en zes torpedojagers._NEWLINE_Bij eenheid \xe2\x80\x98B\xe2\x80\x99 voerde Schout-bij-Nacht Joshima het bevel. Deze eenheid bestond uit drie vliegdekschepen: de Junyo, de Hiyo en de Ryujo en ook nog een slagschip en een paar torpedojagers._NEWLINE_Eenheden \'A\' en \'B\' bevatten samen 440 jagers- en aanvalsvliegtuigen. Deze werden daarbij ondersteund door de 61ste Japanse luchtvloot, met 630 vliegtuigen.\n_START_SECTION_\nSlag op zee\n_START_PARAGRAPH_\nTerwijl de Japanners nog bezig waren met het samenstellen van hun vloot bracht de USS Harder (SS-257) al drie torpedojagers tot zinken voor de kust van Tawi Tawi (Filipijnen). De Amerikanen wonnen in snelheid door het gebruik van onderzee\xc3\xabrs. Toen de Japanse eenheid vertrok voor de slag werd dit eveneens gemeld door een observerende Amerikaanse duikboot. Door deze meldingen kreeg admiraal Spruance de tijd om Task Force 58 (gelegen ten westen van de Marianen) gereed te maken om de landingsoperatie van de Amerikanen te dekken. Op 19 juni 1944 vielen de Japanners aan. Terwijl de Japanse luchtmacht hevige verliezen aan het lijden was, bracht de Amerikaanse onderzee\xc3\xabr USS Albacore (SS-218) het vliegdekschip Taiho tot zinken met driekwart van de bemanning nog aan boord en de Shokaku werd getorpedeerd en vervolgens ook tot zinken gebracht door de USS Cavalla. De volgende dag werd de Japanse vloot verrast bij het tanken en werden de Hiyo en twee tankers tot zinken gebracht. Drie vliegdekschepen waaronder de Zuikaku en een slagschip werden die dag beschadigd.\n_START_SECTION_\nBijnaam\n_START_PARAGRAPH_\nDe slag in de Filipijnenzee werd door de Amerikaanse piloten The Great Marianas Turkey Shoot "De grote kalkoenenschieting in de Marianen" genoemd wegens de enorme verliezen bij de Japanse lucht- en zeemacht. Deze hevige verliezen werden veroorzaakt door de Amerikaanse piloten en het Amerikaanse luchtafweergeschut._NEWLINE_De slag in de Filipijnenzee maakte deel uit van een grotere operatie. Deze operatie werd door de Amerikaanse planners, die de invasie op de eilanden bedacht hadden, Operatie Forager genoemd.\n_START_SECTION_\nNederlaag voor Japan\n_START_PARAGRAPH_\nDe Japanners verloren ongeveer 500 vliegtuigen die op de grond gestationeerd waren en 250 vliegtuigen in de lucht. De vliegdekschepen Shokaku, Taiho, Hiyo en twee ondersteunende tankers werden tot zinken gebracht. Vliegdekschip Zuikaku werd zwaar beschadigd. Vliegdekschepen Junyo, de Chiyoda, slagschip Haruna, de kruiser Maya en de torpedobootjager Shigure werden minder erg beschadigd.\n_START_SECTION_\nVerliezen Amerika\n_START_PARAGRAPH_\nDe Turkey Shoot was voor de Amerikanen een succes zowel op technologisch vlak, als wat de training betreft. Desondanks hebben de Amerikanen bij deze slag toch een aantal verliezen geleden. Maar uiteindelijk konden ze dankzij hun suprematie in de lucht boven de Marianen toch de overwinning behalen._NEWLINE_Amerika verloor in totaal ongeveer 130 vliegtuigen, waaronder ook vliegtuigen die niet tijdens het vechten verloren gingen. De USS South Dakota werd middelmatig beschadigd.'