b'\n_START_ARTICLE_\nAlbrecht van Mecklenburg\n_START_SECTION_\nVoorgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe regering van Magnus II van Zweden werd gekenmerkt door zwak leiderschap. Enerzijds was de koning niet in staat buitenlandse inmengingen te weerstaan, anderzijds bruuskeerde hij de Noorse en Zweedse adel door buiten hen om beslissingen te nemen, waaronder die van de erfopvolging van de landen._NEWLINE_Toen hij belastingverhogingen invoerde ter compensatie van de uitgaven voor de aankoop van Sk\xc3\xa5neland kwam de Zweedse adel al in opstand en verlangde, dat zijn zoon Erik de Zweedse troon zou bestijgen; Erik overleed echter in 1359 als gevolg van de pest._NEWLINE_De daarop volgende jaren luidden het einde in van zijn regering. In 1360 veroverde de Deense koning Sk\xc3\xa5neland. Magnus was er alles aan gelegen dit gebied terug te winnen, maar slaagde daar niet in. Door deze overwinning groeide de macht van Denemarken over het Oostzeegebied, wat ook door de Duitse Hanzesteden met argusogen werd bekeken. Door Magnus\xe2\x80\x99 zoon, Haakon VI van Noorwegen, kon de rust echter enigszins hersteld worden, maar toen in 1362 de verloving van Haakon met Elizabeth van Holstein werd verbroken (zij besloot hierop in het klooster te gaan) en de verloving met Margaretha van Denemarken bekend werd gemaakt kwam de Zweedse adel opnieuw in opstand tegen de koning, die hen vervolgens verbande.'