b"\n_START_ARTICLE_\nHolenspin\n_START_SECTION_\nKenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nHet vrouwtje wordt 4 tot 5,5\xc2\xa0mm groot, terwijl het mannetje maar een lengte van 3,7 tot 4,5\xc2\xa0mm bereikt. Het is een bleekgeel spinnetje met onduidelijke donkere vlekken op het lichaam. Het kopborststuk heeft een typische 'zandloper-tekening' en is op grond daarvan te herkennen. De poten zijn lang, stekelloos en donkerbruin gebandeerd. De onderkant van de cheliceren is getand, zodat de spin zijn prooi sneller kan doden.\n_START_SECTION_\nVerspreiding\n_START_PARAGRAPH_\nDe spin heeft een holarctische verspreiding. In Japan bijvoorbeeld hebben zich aparte soorten ontwikkeld, die zich hebben gescheiden van deze typesoort. De ondersoort N. c. affinis komt enkel voor in Hongarije.\n_START_SECTION_\nLevenswijze\n_START_PARAGRAPH_\nDe holenspin komt vooral voor in beschutte ruimtes, zoals kelders en grotten, maar kan ook op muren of zelfs in bossen aangetroffen worden. Zoals bij vele in grotten levende dieren treedt er ook verminderde pigmentering en degeneratie van de ogen op. Ze bouwen een slordig web waarvan er draden naar de grond gesponnen worden. Aan deze zogenoemde vangdraden zit een soort kleefstof. Als een prooidier deze kleefstof aanraakt, dan merkt de ondersteboven hangende spin dat en gaat er langzaam op af. Hij spuwt spinstof op de prooi en wikkelt zijn prooi daarmee in, pas daarna bijt de spin. Ook de wielwebspinnen en kogelspinnen maken gebruik van deze methode. De paring vindt hangend aan het web plaats met duidelijke hofmakerij: de spinnen maken kloppende bewegingen met de voorpoten. Het vrouwtje draagt de geelbruine eicocon aan de spintepels met zich mee, totdat de jonge spinnetjes zich uit hun eitjes hebben gewerkt."