b'\n_START_ARTICLE_\nSmalbekkikkers\n_START_SECTION_\nNaamgeving en indeling\n_START_PARAGRAPH_\nDe groep werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Albert Carl Lewis Gotthilf G\xc3\xbcnther in 1858. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Hylaedactyli gebruikt.\n_START_SECTION_\nVerspreiding en habitat\n_START_PARAGRAPH_\nDe Microhylidae zijn op drie na de grootste familie van kikkers en padden, en telt 13 onderfamilies, ongeveer 600 verschillende soorten en bijna 60 geslachten. Het verspreidingsgebied is zeer groot en beslaat delen van Noord- en Zuid-Amerika, Azi\xc3\xab, Australi\xc3\xab en Afrika inclusief het eiland Madagaskar.\n_START_SECTION_\nLevenswijze\n_START_PARAGRAPH_\nAlle soorten blijven klein en zijn bodembewonend of leven in het water. Van sommige soorten is bekend dat ze in bomen leven en hier soms de eieren afzetten. Dergelijke soorten hebben vaak hechtschijfjes aan de tenen en vingers._NEWLINE_Er zijn maar weinig opvallende kenmerken die alle soorten hebben, zo hebben de kikkervisjes geen harde monddelen zoals bij de meeste soorten kikkers en padden. Sommige soorten zijn erg plomp en hebben korte pootjes. De mannetjes van dergelijke soorten hebben te korte voorpoten om een vrouwtje vast te grijpen voor de amplexus. Ze lijmen hiertoe hun lichaam tegen die van het vrouwtje middels een huidafscheiding. Zo blijft een koppeltje tegen elkaar plakken.'