b'\n_START_ARTICLE_\nVrede van de Pyrenee\xc3\xabn\n_START_PARAGRAPH_\nMet de Vrede van de Pyrenee\xc3\xabn kwam op 7 november 1659 een einde aan de Spaans-Franse conflicten die voortvloeiden uit de Dertigjarige Oorlog. In ruil voor vrede zag de Spaanse koning Filips IV af van zijn rechten op de landen en steden aangesloten bij de Unie van Atrecht: Artesi\xc3\xab, de graafschappen Bonen en Henegouwen en delen van Vlaanderen (onder andere Duinkerke); verder delen van Luxemburg en Lotharingen en diverse heerlijkheden in de Languedoc. Bovendien kwamen beide landen een nieuwe grens overeen, waarbij Spanje afstand deed van Roussillon, een deel van Navarra en het noordelijke deel van Cerdagne.\n_START_SECTION_\nFrans-Spaans conflict\n_START_PARAGRAPH_\nDe openlijke oorlog tussen koninkrijk Frankrijk en Spanje kende zijn hoogtepunt in de Slag bij Rocroi, waarbij een relatief klein Frans leger onder leiding van de hertog Lodewijk II van Bourbon-Cond\xc3\xa9 in de buurt van Rocroi het grote en onoverwinnelijk geachte Spaanse leger onder leiding van graaf Francisco de Melo vernietigend versloeg. Hierdoor kreeg Frankrijk bij de onderhandelingen voor de Vrede van Westfalen een uitstekende positie en wist Mazarin door scherp onderhandelen zeggenschap te krijgen over de Elzas en het zuiden van Lotharingen._NEWLINE_Hierdoor kwamen de Spaanse Nederlanden ge\xc3\xafsoleerd te liggen omdat ze nu niet meer over land bereikbaar waren vanuit het Habsburgse Oostenrijk. Filips was echter financieel en logistiek niet in staat om een voldoende krachtig leger op te roepen om weerstand te bieden aan de Franse expansiedrift en moest machteloos toezien hoe Franse troepen delen van Spanje binnenvielen. Vanuit deze positie begon Mazarin onderhandelingen over een vredesverdrag, dat zeer negatief uit zou vallen voor Spanje.\n_START_SECTION_\nDynastieke bezegeling\n_START_PARAGRAPH_\nHet verdrag werd bezegeld met het huwelijk tussen Lodewijk XIV en Filips\' enige dochter, de infante Maria Theresia van Spanje. Volgens het verdrag kon zij afstand doen van de rechten die zij en haar nakomelingen zouden hebben op de Spaanse troon na betaling van 500.000 gouden \xc3\xa9cu\'s aan Lodewijk XIV (de "bruidsschat"). Zoals door Mazarin voorzien was Filips echter niet in staat om dit bedrag op te brengen. Dit zou na de dood van Filips aanleiding worden voor de Devolutieoorlog en na de dood van zijn kinderloos gebleven zoon uit een haastig gesloten tweede huwelijk, Karel II van Spanje, tot de Spaanse Successieoorlog.\n_START_SECTION_\nBeperking Spaanse invloed\n_START_PARAGRAPH_\nDe vrede betekende het eind van de Spaanse rol van grote mogendheid op het Europese vasteland. Frankrijk nam het nu ge\xc3\xafsoleerd liggende deel van Lotharingen in, waardoor de Franche-Comt\xc3\xa9 en de Spaanse Nederlanden ge\xc3\xafsoleerd raakten. Voor Lodewijk was het vredesverdrag een bevestiging van de rol van Frankrijk als machtigste Europese staat.\n_START_SECTION_\nEen nieuwe grens\n_START_PARAGRAPH_\nIn het verdrag werd vastgelegd dat de waterscheiding van de Pyrenee\xc3\xabn voortaan de grens tussen beide landen zou vormen. Dit betekende dat het deel van het gebergte waar de rivieren naar het noorden stromen voortaan bij Frankrijk zou horen. Op sommige plaatsen verschoof de grens daarmee veertig kilometer naar het zuiden, waardoor Rousillon en Basse-Navarre in Frankrijk kwamen te liggen, nu respectievelijk in de regio\'s Occitanie en Nouvelle-Aquitaine. Frankrijk moest afstand doen van de Val d\'Aran. Val d\'Aran is wel een uitzondering op de regel van de waterscheiding, want de Garonne stroomt richting Frankrijk!_NEWLINE_Diverse Zuid-Luxemburgse steden in de streken rond Montm\xc3\xa9dy, Yvoy en Thionville, alsmede het graafschap Artesi\xc3\xab, die alle tot de Spaanse Nederlanden behoorden, werden Frans grondgebied. De noordgrens van Frankrijk schoof daarmee op naar het noorden. De stad Duinkerke werd toebedeeld aan het Engelse Gemenebest.\n_START_SECTION_\nEnige eigenaardigheden\n_START_PARAGRAPH_\nHet verdrag werd getekend op het \xc3\x8ele de la Conference, ook wel Fazanteneiland genoemd. Dit is een eilandje in de rivier Bidasoa die de grensplaatsen Hendaye en Irun in Frans en Spaans Baskenland scheidt. Tot op de dag van vandaag geldt dit eiland als zowel Frans als Spaans grondgebied; beide landen voeren om toerbeurt een half jaar lang het bewind over het eiland._NEWLINE_De Spaanse enclave Ll\xc3\xadvia ontstond door een onzorgvuldige passage in het verdrag. Cerdagne (Cerdanya), de landstreek in het dal van de rivier S\xc3\xa8gre, was moeilijk in te delen. Zijrivieren stromen van noord naar zuid of juist van zuid naar noord in de S\xc3\xa8gre, terwijl de S\xc3\xa8gre zelf eerst naar het noorden stroomt en pas ter hoogte van Ll\xc3\xadvia naar het zuidwesten afbuigt. Daarom werd het dal in twee\xc3\xabn gedeeld; in het verdrag werd opgenomen dat de dorpen die stroomopwaarts van Puigcerd\xc3\xa0 in het bekken van de S\xc3\xa8gre lagen, voortaan bij Frankrijk zouden horen. Ll\xc3\xadvia was echter geen dorp maar had stadsrechten en de bevolking koos ervoor om Spaans te blijven. Om deze situatie te formaliseren werd in 1660 een speciaal verdrag gesloten, het Verdrag van Ll\xc3\xadvia._NEWLINE_Na het vaststellen van de nieuwe grenzen bereikte Frankrijk min of meer zijn huidige oppervlakte en de vorm van een zeshoek.'