b"\n_START_ARTICLE_\nLucius Flavius Arrianus\n_START_PARAGRAPH_\nLucius Flavius Arrianus of Arrianos (Oudgrieks: \xe1\xbc\x88\xcf\x81\xcf\x81\xce\xb9\xce\xb1\xce\xbd\xcf\x8c\xcf\x82) (Nicomedia, 89 -\xc2\xa0?, na 145/146) was een Griekstalig schrijver in het Romeinse rijk. Hij schreef voornamelijk filosofische en geschiedkundige werken.\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nTegen het einde van het eerste decennium van de 2e eeuw na Christus begon Arrianus zijn literaire carri\xc3\xa8re toen hij naar Nicopolis in de landstreek Epirus in Noordwest-Griekenland reisde en studeerde bij de sto\xc3\xafcijnse filosoof Epictetus.  _NEWLINE_Tijdens zijn verblijf bij Epictetus schreef Arrianus de gesprekken van zijn leermeester op, in navolging van Xenophon, die in de vierde eeuw v.Chr. de gesprekken van Socrates neerschreef in zijn Apomn\xc3\xa8moneumata: aldus wordt meteen duidelijk dat Arrianus ver in de tijd teruggreep om zijn literair model te zoeken. Deze 'romantische' drang naar het roemrijke (Atheense) verleden is typisch voor de tweede sofistiek, een literaire beweging waartoe ook Arrianus gerekend kan worden. Vier van de acht boeken Diatribai die Arrianus schreef, zijn overgeleverd en bezorgden hem de bijnaam \xe2\x80\x98Xenophon\xe2\x80\x99. Niet alleen de filosofie was een interesse van Arrianus maar ook de jacht en de geschiedschrijving. Als voorbeeld kunnen zijn werken Kynegetikos (een werk over het fokken van jachthonden) en Anabasis Alexandrou (een geschiedenis van de veldtochten van Alexander de Grote) dienen.  Ook Xenophon schreef een Kynegetikos en een Anabasis (deze laatste over zijn eigen tocht met een Grieks huurlingenleger in het Perzische Rijk).\n_START_SECTION_\nPolitieke carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nHet begin van Arrianus\xe2\x80\x99 politieke carri\xc3\xa8re is niet duidelijk te reconstrueren. Lange tijd dacht men namelijk dat de voornaam van Arrianus \xe2\x80\x98Titus\xe2\x80\x99 was, wat impliceerde dat Arrianus\xe2\x80\x99 vader het burgerrecht had gekregen van een van de Flavische keizers (69-96 n.Chr.) of van Titus Flavius Sabinus, de vader van keizer Vespasianus (69-79 n.Chr.). Aangezien nu bekend is dat de voornaam van Arrianus \xe2\x80\x98Lucius\xe2\x80\x99 was, kan het burgerrecht van zijn familie teruggaan tot ver v\xc3\xb3\xc3\xb3r de tweede helft van de eerste eeuw. Vanwege de naam \xe2\x80\x98Titus\xe2\x80\x99 ging men er lange tijd van uit dat Arrianus zijn carri\xc3\xa8re was begonnen als ridder en in de loop daarvan tot de senatorenstand was verheven. Maar rekening houdend met de voornaam \xe2\x80\x98Lucius\xe2\x80\x99 en het feit dat zijn familie al lang het burgerschap bezat, is het mogelijk dat Arrianus zijn carri\xc3\xa8re uit vrije wil als ridder begon, misschien zelfs uit noodzaak, omdat het de gewoonte was de aandacht te trekken van een prominente senator, die jou kon steunen en aanbevelen in je carri\xc3\xa8re. Hoe dan ook, aanvankelijk volgde Arrianus de loopbaan van de ridderstand, en later volgde hij de senatorenloopbaan._NEWLINE_Dat de jonge Arrianus een beschermeling was van een van de meest prominente senatoren onder Traianus (98-117 na Chr.), namelijk Caius Avidius Nigrinus, is vrijwel zeker. Arrianus zat in de adviesraad van Nigrinus toen deze een grensgeschil moest beslechten in Delphi. Toen Hadrianus keizer werd (117-138), bracht Arrianus het in de cursus honorum tot consul suffectus in 129 of 130. In 137 verliet Arrianus het Romeinse politieke leven en trok hij naar Athene, een groot cultureel centrum. Hij werd er verkozen tot archont in 145/6, wat blijk gaf van groot respect van de kant van de Atheners, aangezien Arrianus zelf geen Athener was. Deze verkiezing is de laatste zekere melding die we van Arrianus hebben.\n_START_SECTION_\nTeksttransmissie\n_START_PARAGRAPH_\nIn zijn eigen tijd werd Arrianus vooral geprezen om zijn filosofische werken: hij schreef acht boeken Diatribai en een handboek Encheiridion, waarin hij de leer van Epictetus samenvatte. Hij schreef ook een werk over meteorologie, die in zijn tijd ook een onderdeel van de filosofie was._NEWLINE_Dezer dagen is Arrianus vooral bekend als historiograaf. Deze geschiedkundige werken omvatten onder andere de (verloren) werken de Bithynika (over de geschiedenis van Bithyni\xc3\xab, in acht boeken) en Parthika (zeventien boeken), die over de veldtochten van Traianus handelen. Zijn bekendste (en volledig overgeleverde) werk handelt over de geschiedenis van Alexander de Grote, de Anabasis Alexandrou Daar hoort de Indike bij, een verhandeling over de Indische geschiedenis._NEWLINE_De Kynegetikos, over het kweken van jachthonden, en de Periplous Euxeinou Pontou, een werk over een verkenningstocht langs de kust van de Zwarte Zee, zijn overgeleverd in slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n handschrift: de codex Palatinus Heidelbergensis Graecus 398, die dateert uit de negende eeuw en ook wel \xe2\x80\x98P\xe2\x80\x99 wordt genoemd. Het eerste deel ervan bevat tien werken, waaronder de Periplous._NEWLINE_In 1904 toonde A.G. Roos aan dat de overlevering van alle bestaande manuscripten van de Anabasis Alexandrou en de Indike steunde op \xc3\xa9\xc3\xa9n codex uit Wenen: de Vindobonensis Graecus 4, die te dateren is rond 1200. Dit manuscript werd echter in de vijftiende eeuw beschadigd door vochtigheid; de buitenste pagina\xe2\x80\x99s, die een stuk van het begin van de Anabasis Alexandrou bevatten en een deel van het einde van de Indike, gingen verloren. Een latere schrijver deed een poging de tekst te restaureren, maar ging daar heel nonchalant bij te werk. Hij scheurde onder andere twintig pagina\xe2\x80\x99s uit de codex en verving ze door zijn eigen, foute, transcriptie. Het eerste ons bekende manuscript van Arrianus dat naar West-Europa was gebracht, was in het bezit van Giovanni Aurispa in 1421. Het werk werd vier keer in het Latijn vertaald, v\xc3\xb3\xc3\xb3r de editio princeps uit 1535, wat wijst op de populariteit van dit werk._NEWLINE_De editio princeps werd gedrukt in Veneti\xc3\xab en uitgegeven door V. Trincavelli. De belangrijkste volgende edities waren die van Bonaventura Vulcanius (Gen\xc3\xa8ve 1575), Nicolaus Blancardus (Amsterdam 1668) en Jacobus Gronovius (Leiden 1704). Gronovius had een manuscript opgegraven (Laurentianus Graecus Plut. IX 32), dat eigenlijk een afschrift was van de \xe2\x80\x98verbeterde\xe2\x80\x99 Vindobonensis. Hij gebruikte dit opgegraven manuscript om de bestaande tekst te verbeteren en opnieuw uit te geven. Er volgden nog uitgaven van Carolus Guilelmus Kr\xc3\xbcger (Berlijn 1835-1848), C. Sintenis (Weidmann 1867) en K. Abicht (Teubner 1871-1875), maar de kritische uitgave van A.G. Roos (bewerkt door G. Wirth en uitgegeven bij Teuber 1967-1968) wordt algemeen als de beste uitgave beschouwd."