b'\n_START_ARTICLE_\nLuipaardslang\n_START_SECTION_\nUiterlijke kenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe luipaardslang bereikt een maximale lichaamslengte van een meter. Het dier staat bekend als een van de bontst gekleurde Europese soorten; de meeste exemplaren zijn gemakkelijk te herkennen aan de lichtbruine tot grijze basiskleur met meestal twee rijen grote rode tot roodbruine vlekken aan weerszijden van de rug over het gehele lichaam, die dun zwartomzoomd zijn en bij de nek en de staart samensmelten tot een enkele rij. Sommige exemplaren hebben twee rode zwartomzoomde strepen op de rug en er zijn ook exemplaren die een enkele rij zeer grote vlekken hebben, maar de kleur van de vlekken en strepen is meestal hetzelfde. Boven op de kop is een opvallende V-vormige vlek aanwezig.\n_START_SECTION_\nLeefwijze\n_START_PARAGRAPH_\nHet voedsel bestaat vrijwel alleen uit kleine zoogdieren en soms vogels, die hij door verwurging ombrengt. De juvenielen leven van hagedissen. Als hij bedreigt wordt, zal hij niet aarzelen om te bijten.\n_START_SECTION_\nVoortplanting\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de paring bijt het mannetje zijn partner in haar kop of hals en wikkelt zijn lichaam om haar heen. Het legsel bestaat uit maximaal 8 eieren. Het vrouwtje blijft nog enkele dagen bij haar legsel.\n_START_SECTION_\nVerspreiding en leefgebied\n_START_PARAGRAPH_\nDe luipaardslang komt voor in zuidoostelijk Europa; Albani\xc3\xab, Bulgarije, Itali\xc3\xab, Griekenland, Turkije, Malta, Montenegro, Oekra\xc3\xafne en Servi\xc3\xab. De luipaardslang houdt van zonnige plekken op steenhopen en muren met enige vegetatie en is met name te vinden in stenige open gebieden maar niet in bossen. De soort gaat in aantal en verspreidingsgebied langzaam achteruit en is beschermd.'