b'\n_START_ARTICLE_\nWar on Drugs\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel Nixon de War on Drugs in 1971 uitriep, was zijn beleid vooral een voortzetting van het beleid dat al in 1914 was begonnen. In 1914 werd de eerste federale wet opgesteld die de handel en het gebruik van bepaalde drugs verbood, hoewel er al vanaf 1860 plaatselijke wetgeving bestond. Deze werd in 1920 gevolgd door een algeheel alcoholverbod (de drooglegging), dat in 1933 werd ingetrokken, en in 1930 door de oprichting van de federale dienst voor narcoticazaken, het Federal Bureau of Narcotics, de latere DEA._NEWLINE_In 1937 werd met de Marijuana Transfer Tax Act de eerste beperking op wiet gezet. Volgens sommige academici werd met deze wet beoogd bescherming te bieden aan de katoenindustrie door de hennepindustrie te vernietigen._NEWLINE_In 1971, het jaar waarin Nixon voor het eerst de strijd tegen drugs aankondigde, publiceerden twee congreslieden een onderzoek over het groeiend hero\xc3\xafnegebruik onder Amerikaans soldaten, waaruit bleek dat tien tot vijftien procent van de troepen aan hero\xc3\xafne verslaafd was. Dat was voor de regering-Nixon het startsein voor de War on Drugs. In 1973 werd aldus de Drug Enforcement Administration (DEA) opgericht. In de jaren zeventig en tachtig werd het beleid voortgezet, en George H.W. Bush, destijds vicepresident, begon te pleiten voor de inzet van de CIA en het Amerikaanse leger in drugsgerelateerde interventies. In 1988 werd het Office of National Drug Policy opgericht, dat een nationale mediacampagne afdwong tegen drugsgebruik onder jongeren. Deze activiteiten werden gedurende de jaren negentig en begin 21e eeuw gesteund door de toenmalige presidenten, en dit beleid is nog altijd van kracht.\n_START_SECTION_\nOntstaan van een permanente onderklasse\n_START_PARAGRAPH_\nDe veroordeling van Amerikaanse jongeren wegens overtreding van de Opiumwet leidt er vrijwel altijd toe dat zij voor korte of langere tijd geen onderwijs kunnen volgen en hun stemrecht en kansen op de arbeidsmarkt verliezen. Daarom menen sommige auteurs dat de War on Drugs heeft geresulteerd in de vorming van een permanente onderklasse van burgers die nauwelijks onderwijs- en arbeidskansen hebben, vaak als gevolg van de straffen voor drugscriminaliteit die op zichzelf weer het resultaat zijn van pogingen om een inkomen te verdienen door het ontbreken van onderwijs- of arbeidsmogelijkheden.\n_START_SECTION_\nKosten voor belastingbetalers\n_START_PARAGRAPH_\nIn een onderzoek uit 2008 van Harvardeconoom Jeffrey A. Miron werd geschat dat de legalisering van drugs belastingbetalers in de Verenigde Staten ruim 76,8 miljard dollar per jaar zou opleveren \xe2\x80\x94 44,1 miljard via besparingen op misdaadbestrijding en minstens 32,7 miljard in belastingopbrengsten.\n_START_SECTION_\nEffect op producenten\n_START_PARAGRAPH_\nHet verbod op de cocaproductie is vaak onderhevig geweest aan kritiek, omdat dit negatieve gevolgen heeft voor de inkomsten van cocaproducenten in Zuid-Amerika, waar cocabladeren traditioneel worden gebruikt voor religieuze, medicinale en voedingsdoeleinden door de lokale bevolking. Om deze reden vinden velen de illegaliteit van de cocaproductie onrechtvaardig. In veel gebieden heeft het Amerikaanse leger cocaverboden afgedwongen zonder de boeren alternatieve productiemogelijkheden te bieden en veel van hun planten zijn door het leger vernietigd, met armoede als gevolg.\n_START_SECTION_\nPublieke steun en tegenstand\n_START_PARAGRAPH_\nDe War on Drugs is vanaf het begin hoogst omstreden geweest. Uit een opiniepeiling op 2 oktober 2008 kwam naar voren dat drie op de vier Amerikanen vond dat de War on Drugs mislukt was._NEWLINE_Op een bijeenkomst in Guatemala in 2012 lieten drie vroegere presidenten van Guatemala, Mexico en Colombia weten dat de strijd tegen drugs was mislukt en dat zij een debat over alternatieven voorstelden, waaronder decriminalisering, op de Summit of the Americas in april van dat jaar. De president van Guatemala Otto P\xc3\xa9rez Molina stelde dat de Centraal-Amerikanen voor de War on Drugs een te hoge prijs betaalden en dat er een eind moest komen aan "het taboe op het bespreekbaar maken van decriminalisering".\n_START_SECTION_\nBelangengroepen\n_START_PARAGRAPH_\nIn de Verenigde Staten zijn enkele grote belangengroepen ontstaan die het debat over het Amerikaanse drugsbeleid proberen aan te wakkeren en te be\xc3\xafnvloeden, zowel voor als tegen de War on Drugs. Organisaties als de Drug Policy Alliance, Law Enforcement Against Prohibition, Marijuana Policy Project en Students for Sensible Drug Policy pleiten voor decriminalisering dan wel legalisering van drugs. Aan de andere kant strijden de Drug Free America Foundation, Partnership for a Drug-Free America en de World Federation Against Drugs voor hardere maatregelen tegen drugs dan wel het behoud van het huidige beleid.'