b"\n_START_ARTICLE_\nAkira Ifukube\n_START_SECTION_\nJeugd\n_START_PARAGRAPH_\nAkira Ifukube werd geboren in Kushiro, op het eiland Hokkaido in  Japan. Deze regio is een van de streken waar nog Ainu (Japanse Aboriginals) leven. Als klein jongetje luisterde hij naar hun muziek en die heeft grote invloed op hem gehad. De creativiteit van deze oorspronkelijke muziek weerklinkt in zijn eigen werken die hij meer dan twintig jaar later schreef. Ondertussen raakte hij ook, een jaar of twaalf oud, onder de betovering van de westerse muziek die hij op de radio hoorde._NEWLINE_Toen hij 14 jaar oud was, hoorde hij een uitvoering van Igor Stravinsky's Le Sacre du Printemps. Dat heeft grote indruk op hem gemaakt; het was de reden dat de muziek heel belangrijk werd in zijn leven. Zijn eerste compositie, de Bon Odori Suite voor piano, kreeg spoedig bekendheid, hoewel de componist alleen in zijn vrije tijd componeerde.\n_START_SECTION_\nDoorbraak\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1935 bereikte Akira Ifukube een doorbraak met zijn orkestwerk Japanse Rapsodie: met deze compositie won hij de eerste prijs op een internationaal concours, georganiseerd door  Aleksandr Tsjerepnin, die naar Sjanghai ge\xc3\xabmigreerd was. In de jury zetelden naast Alexander Tsjerepnin ook Albert Roussel, Arthur Honegger, Alexsander Tansman, Tibor Hars\xc3\xa1nyi, Pierre-Octave Ferroud en Henri Gil-Marchex, die eensluidend waren in hun positieve oordeel. _NEWLINE_De premi\xc3\xa8re in 1936 met het Boston People's Orchestra onder leiding van Febian Sevitsky was een groot succes. Japanse werken werden zelden in het buitenland uitgevoerd, vooral in Europa niet. Jean Sibelius stond sceptisch tegenover Japanse componisten en hun werk, maar toen hij in 1939 in Helsinki de eerste uitvoering hoorde, veranderde hij van mening._NEWLINE_In 1936, toen Alexander Tsjerepnin in Japan was, studeerde Akira Ifukube er moderne westelijke compositie.\n_START_SECTION_\nWerkzaamheden\n_START_PARAGRAPH_\nNadat hij zijn studies bosbouw (aan de Universiteit van Hokkaido) en muziek voltooid had, kreeg hij eerst een baan in de bosbouw. Gedurende de Tweede Wereldoorlog was hij lid van de keizerlijke krijgsmacht en verrichtte ook onderzoek naar de elasticiteit en de trillingskracht van hout. Doordat er in oorlogstijd gebrek was aan beschermend lood, raakte hij daarbij blootgesteld aan r\xc3\xb6ntgenstraling, en zijn verzwakte gezondheid noopte hem ertoe het werk in de bosbouw op te geven; hij begon een carri\xc3\xa8re als componist en docent._NEWLINE_In 1946, na de Tweede Wereldoorlog, werd hij docent aan de Kunstacademie van Nihon. Hij bleef er tot 1953.\n_START_SECTION_\nFilmmuziek\n_START_PARAGRAPH_\nIfukube schreef zijn eerste werk voor de film, Het einde van de zilverbergen, speciaal voor de Toho-Studio's. Zijn filmmuziek raakte snel bekend, en werd populair doordat zij Oost en West met grote idee\xc3\xabnrijkdom in zich verenigde. _NEWLINE_Een mijlpaal vormde de muziek voor de film Godzilla (Gojira), koning der monsters van Ishiro Honda, die hem een internationale reputatie op het terrein van de filmmuziek bezorgde. Dat was het begin van een onstuitbare loopbaan in de filmmuziek. Vanaf het midden van de jaren 50 van de 20e eeuw schreef hij meer dan 250 filmpartituren.\n_START_SECTION_\nAndere composities\n_START_PARAGRAPH_\nOok toen de filmmuziek hem financieel onafhankelijk had gemaakt, bleef hij het werk als freelancecomponist een warm hart toedragen. In 1974 keerde hij als hoogleraar terug naar de Muziekacademie van Tokio. Een jaar later werd hij rector van dit college. In 1987 werkte hij nog als emeritus hoogleraar en voorzitter van de etnomusicologische afdeling van het college. Hij schreef ook De orkestratie, een boekwerk van 1000 pagina's._NEWLINE_Vanwege zijn verdiensten voor de Japanse muziek werd hij door de Japanse regering onderscheiden met de Japanse Orde van Culturele Verdienste en met de Orde voor de Gewijde Kunstschatten._NEWLINE_Hij was onder andere Commandeur in de Orde van de Heilige Schatten van Japan."