b'\n_START_ARTICLE_\nPaul L\xc3\xb6be\n_START_PARAGRAPH_\nPaul Gustav Emil L\xc3\xb6be (Liegnitz, 14 december 1875 - Bonn, 3 augustus 1967) was een Duits sociaaldemocratisch politicus en president van de Rijksdag van de Weimarrepubliek Duitsland.\n_START_SECTION_\nLeven\n_START_PARAGRAPH_\nL\xc3\xb6be was de zoon van Heinrich L\xc3\xb6be en Pauline Leuschner. Hij begon als krantenjongen. In de jaren 1890 werkte hij te Breslau in een drukkerij. Tussen 1899 en 1920 werd hij hoofdredacteur van de Breslauer Volkswacht. Hij belandde meermaals in de gevangenis, onder meer wegens een oproep tot betoging tegen het Dreiklassenwahlrecht. In 1901 trouwde hij met Clara Schaller en ze kregen \xc3\xa9\xc3\xa9n zoon. Hij werd tijdens de Eerste Wereldoorlog afgekeurd voor de legerdienst vanwege een longziekte._NEWLINE_Van 1904 tot 1919 was hij gemeenteraadslid van Breslau._NEWLINE_L\xc3\xb6be was sinds 1895 lid van de SPD. Hij stichtte in 1898 de plaatselijke afdeling te Ilmenau. In 1899 werd hij voorzitter van de SPD in Mittelschlesien._NEWLINE_Van 1915 tot 1920 was hij lid van de Pruisische Provinziallandtag van de provincie Silezi\xc3\xab.\n_START_SECTION_\nWeimarrepubliek\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1919/20 streefde hij naar een akkoord met de gematigde vleugel van de Unabh\xc3\xa4ngige Sozialdemokratische Partei Deutschlands, die in 1922 weer bij de SPD aansloot._NEWLINE_Het bestuur van de SPD droeg hem na de dood van Friedrich Ebert in 1925 voor als kandidaat voorzitter van de Rijksdag. L\xc3\xb6be weigerde, omdat hij liever in het parlement zetelde._NEWLINE_Rond 1924 streefde L\xc3\xb6be met politici als Aristide Briand, Edvard Bene\xc5\xa1, Ignaz Seipel en Konrad Adenauer naar een Paneuropa-Union. L\xc3\xb6be was voorzitter van de Paneuropa-Union Deutschland._NEWLINE_Namens de SPD sprak hij zich uit voor een akkoord met Polen. Hij reisde in 1927 naar Warschau en \xc5\x81\xc3\xb3d\xc5\xba, maar klaagde nadien dat de Poolse politici niet bereid waren tot een compromis._NEWLINE_In juni 1919 werd hij ondervoorzitter van de Nationale Vergadering van Weimar._NEWLINE_Van 1920 tot 1933 werd hij lid van de Rijksdag van de Weimarrepubliek._NEWLINE_Van 1920 tot 1924 en van 1925 tot 1932 werd hij voorzitter van de Rijksdag en van 1932 tot 1933 ondervoorzitter._NEWLINE_In 1921 werd hij lid van de Preu\xc3\x9fischer Staatsrat.\n_START_SECTION_\nNazitijd\n_START_PARAGRAPH_\nDe Nationaalsocialisten zetten L\xc3\xb6be in 1933 een half jaar gevangen. Tot begin juli 1933 zat hij te Berlijn in de Spandaugevangenis, dan tot midden augustus in concentratiekamp KZ Breslau-D\xc3\xbcrrgoy waar hij mishandeld werd, dan tot eind december in de gevangenis Berlijn-Alexanderplatz._NEWLINE_Na zijn vrijlating werkte hij voor de wetenschappelijke uitgeverij Walter de Gruyter._NEWLINE_Hoewel L\xc3\xb6be oppositie voerde tegen het naziregime, liet Hitler hem als vroeger voorzitter van de Rijksdag tot 1945 een rente van 600 Reichsmark uitbetalen._NEWLINE_Vanwege zijn contact met Carl Friedrich Goerdeler werd hij op 23 augustus 1944 na het Complot van 20 juli 1944 opnieuw gearresteerd. Als de aanslag op Hitler gelukt was, dan zou L\xc3\xb6be voorzitter van de Rijksdag geworden zijn. De Gestapo wist dat niet en zo ontsnapte L\xc3\xb6be aan de doodstraf en zat hij enkel kort in de gevangenis te Breslau en dan in het concentratiekamp Gro\xc3\x9f-Rosen waaruit hij in de lente van 1945 vrijgelaten werd.\n_START_SECTION_\nNa de Tweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nBij het einde van de Tweede Wereldoorlog leefde hij in het Graafschap Glatz in de provincie Neder-Silezi\xc3\xab. Toen dit gebied volgens de bepalingen van de Conferentie van Potsdam aan Polen werd toegewezen, werden de Duitse bewoners verdreven in de zomer van 1945. L\xc3\xb6be trok naar de Amerikaanse sector van Berlijn._NEWLINE_In 1945 werd hij redacteur van dagblad Das Volk, dan van de Telegraf in de Britse sector van Berlijn. Van 1949 tot 1951 was L\xc3\xb6be stichtend voorzitter van de Duitse Raad van de Europ\xc3\xa4ische Bewegung Deutschland._NEWLINE_In 1954 werd hij voorzitter van het Kuratorium unteilbares Deutschland tot zijn dood._NEWLINE_Na de Tweede Wereldoorlog bouwde hij de SPD weer op. Hij weerde zich tegen de gedwongen samensmelting van de SPD met de kommunistische partij Duitsland in de SED in de sovjetsector. Hij verliet het bestuur van de SPD in Oost-Berlijn en ging bij de SPD in West-Berlijn._NEWLINE_L\xc3\xb6be was in 1948/1949 lid van de Parlamentarischer Rat en plaatsvervangend voorzitter van de SPD-fractie._NEWLINE_Bij de Duitse Bondsdagverkiezingen 1949 tot 1953 was hij ook lid van de Duitse Bondsdag waarbij de afgevaardigden uit Berlijn wegens bezwaren van de geallieerden niet door het volk gekozen werden maar door het Abgeordnetenhaus von Berlin.\n_START_SECTION_\nBegrafenis\n_START_PARAGRAPH_\nPaul L\xc3\xb6be kreeg op 9 augustus 1967 te West-Berlijn een staatsbegrafenis. De rouwplechtigheid vond plaats in Rathaus Sch\xc3\xb6neberg._NEWLINE_Hij kreeg van de Berlijnse senaat een eregraf op het Waldfriedhof Zehlendorf.\n_START_SECTION_\nEerbetuigingen\n_START_PARAGRAPH_\nL\xc3\xb6be ontving in 1951 het grootkruis van verdienste voor de Duitse Bondsrepubliek._NEWLINE_Op 14 december 1955 werd hij ereburger van Berlijn._NEWLINE_Hij was erelid van de Freie Universit\xc3\xa4t Berlin._NEWLINE_Hij droeg de eremedaille van de Bondsrepubliek voor ontheemden._NEWLINE_In 1960 verleende de senaat van Berlijn de Ernst-Reuter-Plakette._NEWLINE_Het Paul-L\xc3\xb6be-Haus van de Duitse Bundestag is naar hem genoemd._NEWLINE_De Paul-L\xc3\xb6be-Schule, een middelbare school te Berlin-Reinickendorf is naar hem genoemd._NEWLINE_In meerdere steden en gemeenten zijn straten naar hem genoemd.'