b'\n_START_ARTICLE_\nZwarte Zeekustlinie\n_START_PARAGRAPH_\nDe Zwarte Zeekustlinie (Russisch: \xd0\xa7\xd0\xb5\xd1\x80\xd0\xbd\xd0\xbe\xd0\xbc\xd0\xbe\xd1\x80\xd1\x81\xd0\xba\xd0\xb0\xd1\x8f \xd0\xb1\xd0\xb5\xd1\x80\xd0\xb5\xd0\xb3\xd0\xbe\xd0\xb2\xd0\xb0\xd1\x8f \xd0\xbb\xd0\xb8\xd0\xbd\xd0\xb8\xd1\x8f; Tsjernomorskaja beregovaja linija) was een verdedigingslinie in de eerste helft van de 19e eeuw van versterkingen en forten van het Russische Rijk langs de oostkust van de Zwarte Zee tussen Anapa en de grens met het Ottomaanse Rijk die bevoorrading van de Adygee\xc3\xabrs, Kabarden en Tsjerkessen en andere bergvolken met eten en militair materieel door buitenlandse mogendheden moest voorkomen. De bouw werd gestart in 1830 en de linie werd door de Russen opgeblazen in 1854 in de Krimoorlog.\n_START_SECTION_\nVoorgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet noordelijke deel van de oostkust van de Zwarte Zee was in handen gekomen van de Russen na de Achtste Russisch-Turkse oorlog bij het Verdrag van Adrianopel, waarbij Rusland onder andere het gebied tussen de rivier de Koeban en het fort Nikolajevsk (tussen Poti en Batoemi kreeg. De tsaristische troepen waren echter alleen de baas in de laaglanden. De lokale bewoners en bergbewoners wensten zich echter niet neer te leggen bij dit verdrag, omdat ze zowel de Russen als de Ottomanen als overheersers zagen en het verdrag niet erkenden. De Russen voerden met hen de Kaukasusoorlog van 1817 tot 1864._NEWLINE_Nadat tevergeefs met handel en geschenken geprobeerd was de bevolking uit de bergen te overreden om zich bij het Russische Rijk te voegen, ondernamen de Russische autoriteiten stappen om het gebied gewapenderhand onder het bestuur van de Russische tsaren te krijgen. In de berggebieden woedde de strijd om de heerschappij met de semi-islamitische (vaak werd de islam vermengd met de eigen natuurgodsdiensten) bergbevolkingen die onder leiding van Sjeik Mansoer en Ghazi Mollah een gewapende jihad (heilige oorlog) waren begonnen tegen de Russische bezetting. De Russen begonnen in de jaren 30 van de 19e eeuw met het verjagen van de bevolking uit de bergen naar de lager gelegen gebieden, waar zij ze beter konden controleren. Dit deden ze onder andere door de bergbevolking te bestoken met kanonnen en door grote lijnen te spannen langs de rivieren de Koeban en de Terek. De Ottomanen steunden de bergbevolkingen met wapens en voorraden en ook Europese mogendheden als Engeland, Frankrijk en Polen begonnen de bergbevolking te steunen, omdat ze wilden voorkomen dat Rusland tijdens de Grote Oosterse Kwestie te veel land zou winnen op het vervallende Ottomaanse Rijk.\n_START_SECTION_\nHonger en ziekten\n_START_PARAGRAPH_\nIn Rusland stond het gebied toen bekend als "het warme Siberi\xc3\xab", maar het was een gevaarlijk oord voor de Russische soldaten. De linie bestond uit ge\xc3\xafsoleerde forten zonder wegverbindingen of andere vormen van infrastructuur. Het binnenland was in handen van de opstandige volkeren en dus was de enige manier van vervoer per boot over de Zwarte Zee. De forten werden slechts driemaal per jaar voorzien van voedsel en vaak was er dan ook honger onder de soldaten. Er was een gebrek aan vlees, groenten en andere soorten voedsel. Verder waren de Russische soldaten niet opgewassen tegen de ziekten die er heersten en er vielen dan ook vele doden. Volgens een dokter stierf destijds gemiddeld een tiende van de garnizoenen en bij sommige forten lag de sterfte zo hoog dat al na drie tot vier jaar de complete bemanning was vervangen, of zoals de dokter zei: "was uitgestorven". Met name de situatie in het fort van Gagra was extreem slecht. Een soldaat schreef in een brief dat daar meer dan anderhalve \'set\' soldaten overleed aan scheurbuik en malaria per jaar.\n_START_SECTION_\nEinde van de linie\n_START_PARAGRAPH_\nLangzamerhand begon men door te krijgen dat om het gebied werkelijk in bezit te krijgen er "vreedzame nederzettingen" moesten komen om het land te koloniseren. In Rusland werden echter weinigen aangetrokken tot een dergelijk oorlogsgebied, waar alleen met zeer veel militair materieel een bestaan op kon worden gebouwd en waar men alsnog constant het gevaar liep om gedood te worden door de bergbevolking of door ziekten. Fort Gelendzjik had na de vestiging in 1834 alle dorpen van lokale inwoners gedwongen laten verplaatsen naar het binnenland en kreeg hierna geen aanvallen meer te verduren. In de jaren 40 begon daarop de eerste vreedzame handel te ontstaan met de lokale bevolking en werd het een handelspost die handel dreef met de Adygee\xc3\xabrs. Rajevski eiste van de militaire officieren in de forten en versterkingen dat geprobeerd werd om de lokale bevolking zo vriendelijk mogelijk te benaderen om hen gunstig te stemmen. In Gelendzjik werden zelfs Adygee\xc3\xabrs verpleegd in het ziekenhuis daar, om te laten zien dat men van goede wil was._NEWLINE_Van februari tot april 1840 werden bij massale aanvallen van de bergbevolkingen de forten Lazarevsk, Veljaminovsk, Nikolajevsk en Michailovsk vernietigd. Deze werden echter in tegenstelling tot Voelansk wel herbouwd. De Russische militaire top was in het geheel niet tevreden over de linie en de manier waarop de bergbewoners werden onderworpen en Rajevski werd daarop in 1840 afgezet._NEWLINE_De strijd met de bergbevolkingen was echter nog niet voorbij. Onder leiding van imam Sjamil werd de Russen een aantal grote nederlagen toegebracht in de jaren 50 van de 19e eeuw, voordat Sjamil uiteindelijk werd gearresteerd in 1859._NEWLINE_Toen de Krimoorlog uitbrak in 1853 werd het Russische Rijk echter geconfronteerd met grootscheepse aanvallen, waarbij onder andere de haven Sebastopol op de Krim werd veroverd. De Russische leiding beschouwde de Zwarte Zeekustlinie als te kwetsbaar en de bevoorrading in een dergelijke oorlogssituatie als te moeilijk en alle forten werden daarop in 1854 uit voorzorg door de Russen opgeblazen en de Russische garnizoenen trokken zich terug naar de rivier Koeban. Anapa en Novorossiejsk werden in eerste instantie niet opgeblazen, maar na aanvallen werden ook deze forten ontruimd en opgeblazen.'