b"\n_START_ARTICLE_\nPeter Frankenfeld\n_START_SECTION_\nJeugd en opleiding\n_START_PARAGRAPH_\nPeter Frankenfeld was de zoon van Max en Hedwig Frankenfeldt. Hij werd geboren in een kliniek in Berlin-Kreuzberg en verbracht zijn eerste levensjaren in Rummelsburg._NEWLINE_Hij bezocht na de lagere school de middelbare school. In tekenen en vreemde talen blonk hij uit. Ook kon hij meerdere leraren imiteren. In zijn vrije tijd maakte hij gezichten voor marionetten, waarmee hij ook optrad in een zelfgebouwd poppentheater. Zijn moeder maakte de kleertjes. Op 12-jarige leeftijd kwam hij met het radio-amusement in aanraking. In 1928 kreeg hij een boek in handen over het vari\xc3\xa9t\xc3\xa9, waarin hij las over de goochelaar Mellini, waarop hij besloot om goochelen te leren. Met 19 ingestudeerde goocheltrucs reisde hij met een circus mee, maar zijn vader haalde hem terug naar huis._NEWLINE_Hij volgde een opleiding in een gewichtig Berlijns hotel en werd spoedig page in hotel Adlon. Met een zeer goede beoordeling op zak wisselde hij naar hotel Esplanade, waar hij na een rigoureuze grap werd ontslagen._NEWLINE_Zijn ouders probeerden voor hem een opleidingsplaats als schilder te arrangeren, maar in plaats daarvan volgde hij drie maanden lang de grafische school, waar hij druktechnieken en schrifttekens leerde kennen. Wegens zijn eigenzinnigheid moest hij telkens weer van werkgever wisselen. Daarop besloot hij om een eigen bedrijf op te zetten en huurde een woning, die gelijkertijd zijn atelier werd. Hij kreeg zoveel opdrachten, dat hij hulp moest vragen bij zijn toenmalige vriend, de decorateur Fritz Schirrmeister. Ze ontwierpen niet alleen etalages, maar ook complete horecagelegenheden. Later kwam daar ook een standplaats bij tijdens de Leipziger Messe en de Berliner Rundfunkausstellung._NEWLINE_Amerikaanse revuefilms als Broadway-Melodie brachten hem op het idee om dansen te leren en nam steponderricht. Daarbij belandde hij bij Valeska Gert, die hem ook toonde, hoe men een podiumshow opbouwde en conferences opzette. Frankenfeld bekeek ook bijna alle vari\xc3\xa9t\xc3\xa9-opvoeringen in Berlijn, om te kijken hoe de grote meesters werkten, waaronder Wilhelm Bendow, Erich Carow, Paul Kemp, Hellmut Kr\xc3\xbcger, Ludwig Manfred Lommel, Henry Lorenzen, Carl Napp, Willy Schaeffers, Fredy Sieg en Claire Waldoff. Tijdens een gastspel van Willy Reichert bezocht hij zoveel opvoeringen, tot hij de schwabische humor onder de knie had, omdat hij een perfecte conferencier wilde worden.\n_START_SECTION_\nCarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nDankzij een vriend kwam hij terecht bij het Kabaret der Komiker, waar hij vervolgens zonder gage optrad in de zondagsmatinee Nachwuchs marschiert, waar zich veel theateragenten bevonden. Tenslotte meldde zich Willy Schaeffers, die iemand zocht voor zijn namiddagevenement, dat werd aanvaard door Frankenfeld. Bovendien speelde hij nog een sketch in de avondvoorstelling. Op het eind van 1939 was hij een veelgevraagd conferencier geworden, die een verbintenis kreeg in het M\xc3\xbcnchner hotel Annast, daarna bij het Cabaret der Komiker, dan in het Plaza, als omroeper bij de tv-zender Paul Nipkow, bij het Lieblich-Variet\xc3\xa9 Breslau, waarna hij met Hans Albers op tournee ging._NEWLINE_Hij genoot aan het eind van de jaren 50 een enorme populariteit. Bij een rondvraag onder basisschoolverlaters kenden hem 100% van de ondervraagden, net zoveel als bondskanselier Konrad Adenauer, Elvis Presley 99%, Marika Kilius 98% en Freddy Quinn 94%.\n_START_SECTION_\nVari\xc3\xa9t\xc3\xa9\n_START_PARAGRAPH_\nIn het begin van 1948 ging Frankenfeld naar Frankfurt, waar hij werd gecontracteerd door Eduard Forck, de leider van het grote na-oorlogse vari\xc3\xa9t\xc3\xa9 Palette. Door zijn radio-activiteiten had hij steeds minder tijd voor het vari\xc3\xa9t\xc3\xa9, maar uiteindelijk eindigde daar zijn bezigheid als gagschrijver voor de revue Czardasf\xc3\xbcrstin 50.\n_START_SECTION_\nTournees\n_START_PARAGRAPH_\nBijna alle bekende schlagerzangers uit die tijd gingen op omvangrijke tournees, waarvan veel artiesten afhankelijk waren qua inkomen. Frankenfeld reisde als conferencier mee._NEWLINE_Tijdens de tournees werkte hij samen met een groot aantal artiesten, waaronder Peter Alexander, Bully Buhlan, Heinz Erhardt, Walter Giller, Georg Thomalla, Caterina Valente en Helmut Zacharias.\n_START_SECTION_\nRadio\n_START_PARAGRAPH_\nFrankenfeld werd door de chef amusement van de HR, Toni Hofbauer, ontdekt voor de radio. Zijn eerste programma was Guten Morgen allerseits, die hij twee tot driemaal wekelijks presenteerde. Er volgden talrijke verdere zendreeksen, ook bij andere Duitse radiozenders. Tot het midden van de jaren 50 was hij zelfs bij meerdere zenders parallel werkzaam en had vaak tot 7 zendreeksen op een dag.\n_START_SECTION_\nTelevisie\n_START_PARAGRAPH_\nHet eerste grote na-oorlogse televisieoptreden had Frankenfeld reeds op de tweede kerstdag van 1952 bij de NWDR. Vanaf de Funkausstellung in 1953 verscheen hij regelmatig op het beeldscherm, vooreerst met de talentshow Wer will, der kann en daarna met 1:0 f\xc3\xbcr Sie. Daarmee kreeg hij landelijk bekendheid._NEWLINE_Een kenmerk van al zijn spelshows was de toevallige selectie van de kandidaten uit het publiek. Het daarmee verbonden pechrisico nam hij op de koop toe. Hij wist overal raad mee, zelfs wanneer een eenarmige kandidaat een spel moest spelen, waarvoor twee handen nodig waren. Door deze eigenschap verwierf hij veel respect. Frankenfeld droeg altijd opvallende kostuums, waaronder een geruit of een gestreept jacket. Na zijn wissel naar het ZDF deed hij afstand van zijn opvallende kleding. Onafscheidelijk verbonden met het jacket was een kinderspeelgoed, een met een touwtje aangedreven drie-propelor-rotor, door Frankenfeld als vliegende schotel gekenmerkt, dat hij in zijn vroege shows gebruikte om kandidaten uit het publiek te selecteren._NEWLINE_In november 1955 vloog hij voor zes weken naar de Verenigde Staten om daar alle belangrijke tv-shows te bezoeken en nieuwe idee\xc3\xabn voor zijn eigen tv-activiteiten mee te brengen._NEWLINE_Hij ging voor zijn grote spelshow van de NWDR naar de S\xc3\xbcddeutscher Rundfunk. De kleine zender bood met zijn televisiedirecteur Helmut Jedele een meer interessant programma  dan de NWDR. De redacteur Horst Jaedicke en regisseur Georg Friedel maakten daar optimale arbeidsvoorwaarden mogelijk. Desondanks keerde hij weer terug naar de NWDR. Ze konden in Stuttgart de gevraagde gageverhoging niet betalen. Het enorme succes en zijn hoge gages leidden tot kwaad bloed en onvriendelijke kritieken._NEWLINE_Deze kritiek werd in Hamburg gehonoreerd en aldus werd Frankenfeld minder ingezet in programma's. Het showidee Postkarte gen\xc3\xbcgt liet zich noch bij de NDR als bij de WDR onderbrengen. Aldus moest Frankenfeld zijn werkgebied verruimen met toernee\xc3\xabn. Bij het nieuw opgerichte ZDF zag men tenslotte de mogelijkheid om met de naam Frankenfeld te kunnen schitteren en realiseerde deze plannen onder de titel Vergi\xc3\x9fmeinnicht, welke hij als hoogtepunt in zijn carri\xc3\xa8re zag._NEWLINE_Ofschoon hij aanzienlijk had bijgedragen aan de opmars van het ZDF, waardeerde men zijn werk daar niet meer. Vergi\xc3\x9fmeinnicht eindigde in 1970 zonder opvolger. Men accepteerde net nog het vooravondprogramma Sie und er im Kreuzverh\xc3\xb6r. Alle verzoeken om hieruit een grote avondshow te maken, bleven onbeantwoord. Hij moest zich tevreden geven met gastoptredens in andere shows en theaterspelen. Pas na het verrassende overlijden van programmadirecteur Joseph Vieh\xc3\xb6fer veranderde de situatie ten gunste van Frankenfeld als showmaster met de muziekrevue Musik ist Trumpf._NEWLINE_In september 1978 nam Frankenfeld voor de laatste keer deel aan een talkshow. De RTL-medewerker Martin Schwarze produceerde op eigen kosten een talkshow in een RTL-studio met Hildegard Knef en Peter Frankenfeld, die hij zelf presenteerde. In november 1978 werd deze uitgezonden door het ZDF.\n_START_SECTION_\nFilm\n_START_PARAGRAPH_\nAls filmacteur trad hij wegens tijdgebrek zeer zelden op. Zijn grootste rol had hij in Wunschkonzert, waarin hij zichzelf speelde als showmaster van 1:0 f\xc3\xbcr Sie. Een belangrijke rol had hij ook in Nat\xc3\xbcrlich die Autofahrer, terwijl het in Paprika, Genosse M\xc3\xbcnchhausen en Olympia \xe2\x80\x93 Olympia, zijn laatste film, slechts bijrollen waren.\n_START_SECTION_\nTheater\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1968 speelde hij de registrator in Biografie: Ein Spiel van Max Frisch, zowel in de wereldpremi\xc3\xa8re in het Schauspielhaus Z\xc3\xbcrich als ook in alle verdere opvoeringen met dit gezelschap. De repetities en de premi\xc3\xa8re gaven hem voldoening maar vanaf de derde voorstelling sloeg de verveling bij hem toe, waarop het team zich iets moest laten invallen om hem te motiveren.\n_START_SECTION_\nVerdere activiteiten\n_START_PARAGRAPH_\nBoeken publiceerde Frankenfeld in mindere mate, maar geluidsdragers waren er meerdere. Meestal betrof het samenstellingen uit zijn radio- en tv-programma's._NEWLINE_Na het einde van Vergi\xc3\x9fmeinnicht probeerde hij zijn geluk als uitgever, maar had daarmee geen succes. De uitgifte van het magazine Zeischrift f\xc3\xbcr \xc3\xa4ltere und reifere Leute werd reeds na zeven edities be\xc3\xabindigd._NEWLINE_Frankenfeld voerde een leven zonder schandalen. Hij reed in een Amerikaanse slee, waarin hij een trambel had ingebouwd. Hij was een fervent bouwer van draadloos bestuurde modellen en in zijn tuin had hij rails gelegd voor een modelspoorbaan. Op zijn landgoed hield hij meerdere dieren, die werden verzorgd door een tuinman. Hij was hobbyvisser en speelde graag biljart. Hij verzamelde schaakspellen en antieke militaire helmen.\n_START_SECTION_\nZijn huwelijk met Lonny Kellner\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens een toernee van de SWF in 1954 leerde Frankenfeld de zangeres Lonny Kellner kennen, die was getrouwd met NWDR-sportreporter Werner Labriga. Ze liet zich scheiden en trouwde met Frankenfeld in juni 1956. De getuigen waren Max Schmeling en zijn vrouw Anny Ondra. Het paar verhuisde naar Hamburg met de in 1951 geboren zoon Thomas, die door Frankenfeld werd geadopteerd._NEWLINE_Zijn echtgenote Lonny, toentertijd een ster, deed afstand van een carri\xc3\xa8re in de Verenigde Staten om met haar man te kunnen leven en werken, ondanks dat overeengekomen contracten al klaar lagen ter ondertekening. Ze bleef verder als zangeres werkzaam, maar speelde ook vaak sketches en duetten samen met haar man. Bovendien voltooide ze een opleiding als secretaresse, om haar man behulpzaam te kunnen zijn op administratief vlak.\n_START_SECTION_\nZiekten\n_START_PARAGRAPH_\nIn november 1978 kreeg hij problemen met gordelroos. Na amper uit het ziekenhuis te zijn ontslagen, kreeg hij doorbloedingsproblemen in de hersenen. Vier dagen voor Kerstmis mocht hij naar huis, waar hij een verkoudheid opliep. Rond oudejaarsavond werd hij weer opgenomen in het ziekenhuis, waar hij op 4 januari 1979 op 65-jarige leeftijd overleed aan een virusinfectie. Zijn weduwe Lonny Kellner werd later op het kerkhof Wedel bij Hamburg naast hem bijgezet."