b"\n_START_ARTICLE_\nRobert McFarlane\n_START_PARAGRAPH_\nRobert Carl (Bud) McFarlane (Texas, 12 juli 1937) was nationaal veiligheidsadviseur (National Security Advisor) van de Verenigde Staten onder president Ronald Reagan. Hij bekleedde deze functie van 1983 tot eind 1985. McFarlane was een van de belangrijkste spelers in de Iran-Contra-affaire._NEWLINE_McFarlane bekende uiteindelijk schuld nadat hij was aangeklaagd wegens het wederrechtelijk achterhouden van informatie voor het Amerikaanse Congres. Hij kreeg echter gratie van voormalig president van de VS George H.W. Bush.\n_START_SECTION_\nOpleiding\n_START_PARAGRAPH_\nMcFarlane studeerde van 1951 tot 1959 aan de United States Naval Academy in Annapolis Maryland. Eerder hadden zijn oom Robert (1925) en zijn broer Bill (1949) aan dezelfde academie gestudeerd.\n_START_SECTION_\nBij de marine\n_START_PARAGRAPH_\nNa zijn afstuderen kwam McFarlane als tweede luitenant bij de Amerikaanse marine. Bij zijn pensioen in 1979 zwaaide hij af met de rang van luitenant-kolonel._NEWLINE_Als marine-officier was McFarlane onder andere Executive Assistant bij het Marine Corps' Operations Deputy. In deze functie bereidde hij ontmoetingen voor met de Gezamenlijke Stafchefs. Hij diende verder als Action Officer bij de Marine Corps' Operations Division voor Europa (NAVO), het Midden-Oosten en Zuid-Amerika._NEWLINE_McFarlane nam twee keer deel aan de Vietnamoorlog, waar hij in 1965 betrokken was bij de eerste landing van de Amerikaanse strijdkrachten. Tijdens zijn deelname werd hij uitgekozen voor de opleiding strategische studies aan het Graduate Institute of International Studies (Institut de Hautes Etudes Internationales, HEI) in Gen\xc3\xa8ve (Zwitserland)._NEWLINE_Na voltooiing van deze opleiding keerde McFarlane in 1967-1968 terug naar Vietnam als Regimental Fire Support Coordinator bij de 3rd Marine Division, dat werd ingezet tijdens het Tet-offensief. Verder was hij onder andere actief in Con Thien, Cam Lo, Dong Ha en Khe Sanh. Na terugkeer in de VS werd hij in 1971 als eerste marine-officier benoemd tot White House Fellow._NEWLINE_McFarlane werd aangesteld bij het Office of Legislative Affairs van het Witte Huis en was vervolgens Military Assistant van Henry Kissinger bij de Nationale Veiligheidsraad. McFarlane zorgde tussen 1973 en 1976 voor de uitwisseling van inlichtingen met de Volksrepubliek China. Hij vergezelde Kissinger bij Nixons bezoek aan China in 1972. Bovendien was McFarlane betrokken bij andere aspecten van het buitenlandbeleid, onder andere in het Midden-Oosten, de betrekkingen met de Sovjet-Unie en wapenbeheersing. McFarlane werd door president Gerald Ford aangesteld als Special Assistant voor Nationale Veiligheidsvraagstukken. Hij eindigde zijn marineloopbaan in Okinawa in 1979.\n_START_SECTION_\nBurgerlijke functies\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1979 werd McFarlane door senator John Tower aangesteld bij de Senate Committee on Armed Services, waar hij verantwoordelijk was voor personeelsbenoemingen bij de uitvoering van wapenbeperking volgens het Amerikaans-Russische SALT II-verdrag. Tijdens de presidenti\xc3\xable verkiezingscampagne van 1980 was hij het brein achter veel van Ronald Reagans voorstellen over de buitenlandbeleid._NEWLINE_In 1981 stelde president Reagan McFarlane aan als assistent van minister van Buitenlandse Zaken Alexander Haig._NEWLINE_In 1982 werd McFarlane door president Reagan benoemd tot adjunct-nationaal veiligheidsadviseur waarmee hij verantwoordelijk werd voor de integratie van beleidsadviezen van de ministeries van Buitenlandse Zaken, Financi\xc3\xabn en Defensie. In 1983 kwam hij in dienst als speciale vertegenwoordiger in het Midden-Oosten, waar hij verantwoordelijk was voor onderhandelingen in het kader van de conflicten tussen Isra\xc3\xabl en de Arabische landen._NEWLINE_Na deze benoeming keerde hij terug naar het Witte Huis en werd hij Reagans nationaal veiligheidsadviseur. Op deze post was hij verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het Amerikaanse buitenland- en defensiebeleid.\n_START_SECTION_\nIran-Contra-affaire en ontslag\n_START_PARAGRAPH_\nDe Iran-Contra-affaire heeft betrekking op geheime wapenverkopen aan Iran waarna de verkregen inkomsten werden gebruikt voor de financiering van de Contra's in Nicaragua. McFarlane en zijn opvolger John Poindexter waren sterk betrokken bij zowel de leveringen aan Iran als de steun aan de Contra's._NEWLINE_McFarlane was assistant van de minister van Buitenlandse Zaken Alexander Haig toen hij in 1981 het plan Taking the War to Nicaragua opstelde en een staf vormde (de Restricted Inter-Agency Group, RIG) om dit beleid in Midden-Amerika uit te voeren. Als nationaal veiligheidsadviseur spoorde hij Reagan aan te onderhandelen over geheime wapentransacties met een gematigde groep Irani\xc3\xabrs, die oppositie voerden tegen Ayatollah Khomeini. In ruil hiervoor zouden de Irani\xc3\xabrs Hezbollah bewegen tot het vrijlaten van Amerikaanse gijzelaars die werden vastgehouden in Libanon. Dit ging in tegen het advies van Caspar Weinberger, adviseur van minister van Buitenlandse Zaken George Shultz._NEWLINE_Hoewel inmiddels gepensioneerd, trad hij in mei 1986 op als gezant bij de levering van wapens aan de Irani\xc3\xabrs. Toen na de eerste levering er geen gijzelaars vrijkwamen, weigerde McFarlane de volgende leverantie te laten plaatsvinden. Toen het nieuws over de geheime missie gepubliceerd werd in het Libanese weekblad Ash-Shiraa, compleet met details en de bevestiging van het nieuws door topambtenaren uit Iran, reageerde stafchef Donald Regan met de verklaring dat McFarlane de enige topambtenaar was achter de wapentransacties. McFarlane weigerde met de pers te spreken maar werd door Regans uitlatingen voor het blok gezet.\n_START_SECTION_\nNasleep\n_START_PARAGRAPH_\nMcFarlane probeerde zelfmoord te plegen met een overdosis valium op 9 februari 1987. Hij verklaarde hierover dat hij zijn land had teleurgesteld._NEWLINE_In 1988 bekende hij schuld wat betreft vier aanklachten over het achterhouden van informatie voor het Congres in het kader van de geheime Iran-Contra-operatie. Hij werd veroordeeld tot twee jaar voorwaardelijk en een boete van 20.000 dollar maar hij kreeg gratie van president George H.W. Bush op kerstavond in 1992, samen met andere hoofdrolspelers in het schandaal, tijdens de nadagen van de regering-Bush, de zogenaamde lame duck-periode."