b'\n_START_ARTICLE_\nPink Floyd\n_START_SECTION_\nSyd Barrett-tijdperk: 1964\xe2\x80\x931968\n_START_PARAGRAPH_\nPink Floyd kwam voort uit een band die geformeerd was in 1964 en achtereenvolgens Sigma 6, de Megga Deaths, The Screaming Abdabs en The Abdabs heette. Toen deze oergroep uit elkaar viel, gingen de bandleden gitaristen Bob Klose en Roger Waters, drummer Nick Mason en blaasinstrumentspeler Rick Wright verder onder de naam \'Tea Set\'. Na een korte periode met leadzanger Chris Dennis, kwam de gitarist en zanger Syd Barrett bij de band, waarna Waters de bas op zich nam. Toen bleek dat een andere band onder dezelfde naam speelde, kwam Barrett met een alternatieve naam The Pink Floyd Sound. Pink en Floyd verwijzen naar twee bluesmuzikanten, Pink Anderson en Floyd Council. Niet veel later viel het begrip "sound" weg uit de groepsnaam. In de begindagen speelde de band covers uit het rhythm and blues-genre maar tegen de tijd dat de definitieve naam "Pink Floyd" leek bezonken, vergaarde de groep bekendheid met psychedelische interpretaties, uitgebreide improvisaties en zogeheten \'spaced out\'-solo\'s. In die tijd speelde Pink Floyd in het Londense underground-uitgaansleven._NEWLINE_De op jazz geori\xc3\xabnteerde Klose verliet de band en werd fotograaf, kort voordat Pink Floyd met opnames begon. Pink Floyd nam het eerste album op met als bandleden Barrett op gitaar en zang, Waters op basgitaar en achtergrondzang, Mason op drums en percussie, en Wright schakelde om naar keyboards en achtergrondzang._NEWLINE_Barrett schreef zijn eigen liedjes. Pink Floyd werd een favoriete gast in het underground uitgaansleven van Londen waaronder de UFO Club, de Marquee Club en the Roundhouse._NEWLINE_Eind 1966 werd de band uitgenodigd om muziek te schrijven voor Peter Whiteheads film Tonite Let\'s All Make Love in London. Twee tracks zijn in januari 1967 op film vastgelegd: (Interstellar Overdrive en Nick\'s Boogie). Dit beeld en geluidsmateriaal is uiteindelijk in 2005 onder de titel London 1966/1967 uitgebracht op dvd._NEWLINE_Toen de populariteit steeg, zorgde de band Blackhill Enterprises in oktober 1966 voor een zakelijke overeenkomst met hun managers Peter Jenner en Andrew King. Aansluitend verschenen de singles Arnold Layne in maart 1967 en See Emily play in juni 1967. Arnold Layne bereikte nummer 20 in de Britse hitlijst, en See Emily play bereikte nummer 6. Hierdoor werd hun eerste tv-optreden in de Britse Top of the Pops in juli 1967 een feit.\n_START_SECTION_\nThe Piper at the Gates of Dawn (1967)\n_START_PARAGRAPH_\nHet debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn werd in augustus 1967 uitgebracht. Dit album wordt beschouwd als een fraai voorbeeld van Britse psychedelische muziek. Het werd toentertijd, maar ook nu nog, goed ontvangen door de critici. De albumnummers werden geschreven door Barrett en laten po\xc3\xabtische teksten en eclectische muziek horen, zoals het avant-gardenummer Interstellar Overdrive en nummers zoals The Scarecrow, ge\xc3\xafnspireerd door de Fenlands, een landelijk gebied ten noorden van Cambridge (Barretts en Gilmours geboortestad). De songteksten waren surrealistisch en verwezen vaak naar folklore zoals The Gnome. De band maakte gebruik van nieuwe elektronische technologie zoals \'stereo panning\' en elektrische keyboards. Het album werd een hit in het Verenigd Koninkrijk waar het een zesde plaats in de ranglijst behaalde. Gedurende deze periode toerde de band rond met Jimi Hendrix, wat de belangstelling voor Pink Floyds werk zeker ten goede kwam._NEWLINE_Na dit eerste album werden lange instrumentale stukken in de songs opgenomen._NEWLINE_Syd Barrett was het genie uit de vroege Pink Floyd. Onder invloed van experimentele drugs zoals lsd schreef hij psychedelische songs die vooral in het eerdere werk gekenmerkt worden door hun vele maatwisselingen.\n_START_SECTION_\nBarretts vertrek\n_START_PARAGRAPH_\nTerwijl de band aan populariteit won, begonnen de stress van het toeren en het toenemende drugsgebruik hun tol te eisen bij Barrett. Diens mentale gezondheid ging gedurende maanden achteruit. In januari 1968 werd gitarist David Gilmour gevraagd om Barretts gitaarspel en zang over te nemen._NEWLINE_Barretts gedrag werd steeds minder voorspelbaar en zijn overmatig gebruik van lsd maakte hem als bandlid zeer onstabiel. Zo stond hij regelmatig op het podium voor zich uit te staren. Tijdens enkele optredens sloeg hij gedurende het gehele concert dezelfde akkoorden aan, of ontstemde zijn gitaar. Omdat Barrett nauwelijks meer te handhaven was, werd zijn gitaargeluid bij optredens zeer zacht gezet. Zijn bijdragen aan het album A Saucerful of Secrets werden vrijwel allemaal overgespeeld door Gilmour. Uiteindelijk werd Barrett simpelweg niet meer meegenomen op tournee. De overige groepsleden hoopten dat Barrett nog wel als componist verder kon gaan, maar de toenemende complexiteit van zijn composities zoals Have You Got It Yet?, met veranderende melodie\xc3\xabn en akkoorden lieten de bandleden geen andere keus dan ook deze constructie te laten varen. Toen in april 1968 Barretts vertrek officieel werd, besloten producers Jenner and King bij hem te blijven, en werd de Blackhill partnership opgeheven. De band nam Steve O\'Rourke als manager aan, en deze bleef bij Pink Floyd tot zijn dood in 2003._NEWLINE_Barrett bracht twee solo-albums uit, The Madcap Laughs en Barrett. Beide albums werden mede geproduceerd door Gilmour, Waters and Wright, die er soms ook op meespeelden. De albums oogstten bescheiden succes, maar Barrett trok zich terug uit de muziekindustrie. Onder zijn eigen naam, Roger, leefde hij een teruggetrokken bestaan in Cambridge. In 1975 dook hij plotseling op bij de opnames van de band voor het album Wish You Were Here. Barrett stierf thuis op 7 juli 2006._NEWLINE_Na het vertrek van Barrett werd Roger Waters de belangrijkste songschrijver. De muziek werd steviger en de sound gemakkelijker in het gehoor liggend. De muziek werd space rock of sciencefiction rock genoemd._NEWLINE_De meningen over Pink Floyd varieerden van "een van de prominentste rockbands aller tijden" tot "zielloze verkopers van pompeuze gebakken lucht".\n_START_SECTION_\nA Saucerful of Secrets (1968)\n_START_PARAGRAPH_\nVan de hand van Barrett verscheen er nog \xc3\xa9\xc3\xa9n nummer op het tweede album A Saucerful of Secrets van Pink Floyd: Jugband Blues. A Saucerful of Secrets kwam uit in juni 1968, en haalde de negende plek in de UK-ranglijst. Dit album is het enige album dat niet de Amerikaanse hitlijsten haalde. Het album is een beetje uit balans omdat het zowel het psychedelische geluid als het experimentele geluid bevat. De experimentele nummers kwamen op het live-deel van Ummagumma tot hun recht.\n_START_SECTION_\nMusic from the Film More (1969)\n_START_PARAGRAPH_\nPink Floyd werd door de regisseur Barbet Schroeder gevraagd om de soundtrack te schrijven voor zijn film More, die uitkwam in mei 1969. De filmmuziek werd uitgegeven als een Pink Floyd-album, Music from the Film More, in juli 1969. Dit album haalde de negende plaats in het Verenigd Koninkrijk, en 153e in Amerika. Een aantal nummers op More is akoestisch. Twee nummers van dit album, Green Is the Colour en Cymbaline, werden vaste elementen voor de live-optredens van de band. Cymbaline was het eerste nummer waarin Roger Waters\' cynische houding over de muziekindustrie aan de orde komt. De rest van het album bestaat uit avantgarde losstaande nummers uit de film en enkele zwaardere rocknummers als The Nile Song.\n_START_SECTION_\nUmmagumma (1969)\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1969 volgde een dubbelelpee Ummagumma. Dit is een combinatie van live-opnames enerzijds en onafhankelijke studio-experimenten anderzijds, waarbij elk bandlid een halve kant mocht vullen, zijnde een \xe2\x80\x98solo\xe2\x80\x99-project. De titel van het album verwijst naar de in Cambridge gebruikte turbotaal voor geslachtsgemeenschap. De band experimenteerde op de plaat met studio-opnames, die onder andere Waters\' akoestische nummer Grantchester Meadows en Wrights vierdelige pianocompositie Sysyphus bevatten. Gilmour leverde het meanderende progressieve rocknummer The Narrow Way en Masons bijdrage was de slagwerksolo The Grand Vizier\'s Garden Party. Grote delen van deze nummers werden overigens al gespeeld tijdens live-optredens tijdens Pink Floyds The Man and the Journey-tour._NEWLINE_Het live-gedeelte van Ummagumma laat een viertal goede opnames horen van de psychedelische composities Astronomy Domine, Careful with That Axe, Eugene, Set the Controls for the Heart of the Sun en A Saucerful of Secrets. Vooral het live-deel van het dubbelalbum werd populair bij de recensenten en ook bij het publiek._NEWLINE_Ummagumma eindigde op de 11e plek in Nederland, de 5e plek in het Verenigd Koninkrijk, en als 74e in Amerika.\n_START_SECTION_\nAtom Heart Mother (1970)\n_START_PARAGRAPH_\nHet album Atom Heart Mother kwam tot stand in samenwerking met de avantgardecomponist Ron Geesin. Op het titelnummer, dat \xc3\xa9\xc3\xa9n plaatkant in beslag neemt, krijgt Pink Floyd assistentie van een kopersectie, een voltallig klassiek zangkoor en de cello van Geesin. Op de andere kant van het album hebben Gilmour, Waters en Wright ieder een nummer geschreven en eindigt men met de groepscompositie Alan\'s Psychedelic Breakfast. Dit laatste nummer is een collage van geluid en muziek rondom een kokende en etende man. Het gebruik van geluiden, geluidseffecten en spraakknipsels zou vanaf dit moment een belangrijk eigenschap worden van Pink Floyd-nummers. In vergelijking met het studiodeel van Ummagumma is er minder ruimte voor experimenten op de b-kant, en er is geen nummer van de hand van Mason._NEWLINE_Het album behaalde de eerste plaats in de albumlijsten van het Verenigd Koninkrijk en werd 55ste in N-Amerika. Door dit succes kon Pink Floyd zijn eerste grote tournee doen in de Verenigde Staten._NEWLINE_Overigens zijn zowel Gilmour als Waters kritisch over dit \'symfonische\' albumwerk. Zo beschreef Gilmour het later als "a load of rubbish / een verzameling onzin" en Waters heeft eens gezegd "I wouldn\'t mind if it were thrown in the dustbin and never listened to by anyone again / Ik zou het niet erg vinden als het in de vuilnisbak zou verdwijnen, en dat niemand het ooit meer zou horen".\n_START_SECTION_\nMeddle (1971)\n_START_PARAGRAPH_\nHet daaropvolgende jaar bracht Pink Floyd het album Meddle uit. Een van de hoogtepunten is het openingsnummer, One of These Days. De vervormde stem in dit nummer is die van drummer Nick Mason (One of these days I\'m going to cut you into little pieces, een tegenreactie op de herhaaldelijke kritiek van een lokale radio-dj). Zowel Gilmour als Waters spelen hier de baspartij. Tevens bevat dit album het 23 minuten durende, een volledige plaatkant vergende meesterwerk Echoes.\n_START_SECTION_\nLive at Pompeii (1971)\n_START_PARAGRAPH_\nEind 1971 nam Pink Floyd het optreden (zonder publiek) Live at Pompeii op. Regisseur Adrian Maben wilde breken met de traditionele concertregistraties, waarin bands simpelweg tijdens een optreden gefilmd werden. Hij situeerde Pink Floyd in de ru\xc3\xafnes van de arena van Pompe\xc3\xaf en vulde deze beelden aan met shots van de opgravingen en van de Vesuvius._NEWLINE_Door verschillende problemen met de techniek, werden in de periode 4 tot en met 7 oktober 1971, alleen de nummers Echoes, A Saucerful of Secrets en One of These Days daadwerkelijk in Pompe\xc3\xaf opgenomen. De overige nummers, Set the Controls for the Heart of the Sun, Careful With that Axe, Eugene en Moidemoiselle Nobbs (dat op het album Meddle de titel Seamus had), werden in een studio in Parijs opgenomen._NEWLINE_De oorspronkelijke release van de film bevatte alleen de live-opnames van de bovengenoemde nummers. In 1974 verscheen een tweede versie van de film met daarin opnamen uit de Abbey Road Studios.\n_START_SECTION_\nObscured by Clouds (1972)\n_START_PARAGRAPH_\nObscured by Clouds uit 1972, met uiteenlopende sferische songs, is de soundtrack van de Franse film La Vall\xc3\xa9e.\n_START_SECTION_\nDark Side of the Moon (1973)\n_START_PARAGRAPH_\nHet hele jaar 1972 werd gewerkt aan materiaal voor een nieuw album. Tijd, dood, geld, gewelddadige conflicten en (hun invloed op) krankzinnigheid zijn de tekstuele thema\'s. Toen de groep in juni 1972 de studio in ging voor de opnames, speelden ze het gehele album al een half jaar live. Hierdoor hoefde geen tijd meer te worden besteed aan het schrijven van songs en konden ze naar hartenlust experimenteren met geluidseffecten. Verschillende technici en producers werkten mee aan dit album, onder wie Alan Parsons._NEWLINE_Dark Side of the Moon verscheen in maart 1973 en stond vanaf dat moment meer dan veertien jaar (741 weken) onafgebroken in de Amerikaanse top 100 en is een van de best verkochte albums aller tijden (begin 2008 stond de teller op 45 miljoen). De single Money werd een top 20-hit in de Verenigde Staten. De albumcover werd ontworpen door Storm Thorgerson. In 1993 verscheen het album opnieuw in de 20th Anniversary edition, digitaal geremasterd. In 2003 werd er door de huidige producer James Guthrie een surround mix gemaakt en uitgebracht op SACD.\n_START_SECTION_\nWish You Were Here (1975)\n_START_PARAGRAPH_\nTot eind 1973 bleef de groep zeer veel optreden. Vanaf Dark Side of the Moon werd steeds meer tijd in de studio doorgebracht. Het album Wish You Were Here verscheen in september 1975. De nummers Shine On You Crazy Diamond en Wish You Were Here zijn odes aan Pink Floyd-oprichter Syd Barrett die op 5 juni 1975 tijdens het afmixen van de plaat onverwacht een kijkje kwam nemen in de studio. De bandleden herkenden hem niet, omdat hij bijna was kaalgeschoren (inclusief wenkbrauwen) en bijna 100 kilo woog. Een ander thema op dit album is de druk die platenmaatschappijen op rockbands leggen ("oh by the way, which one\'s Pink?").\n_START_SECTION_\nAnimals (1977)\n_START_PARAGRAPH_\nOp het album Animals, dat in januari 1977 verscheen, worden varkens, honden en schapen gebruikt als metaforen voor leden van de huidige maatschappij. Inspiratiebron is - net als voor Welcome To The Machine - het boek Animal Farm van George Orwell. Twee nummers op dat album zijn herwerkingen van nummers die de groep na de release van The Dark Side of the Moon had geschreven, maar tot dan toe enkel live werden gebracht (You Gotta Be Crazy werd Dogs en Raving And Drooling werd Sheep)._NEWLINE_Tussen januari en juli 1977 deed Pink Floyd een uitgebreide wereldtournee onder de naam In The Flesh. De setlist bestond uit het gehele album Animals, gevolgd door een integrale uitvoering van het album Wish You Were Here.\n_START_SECTION_\nThe Wall (1979)\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1978 verschenen soloalbums van David Gilmour (David Gilmour) en Richard Wright (Wet dream). Waters hield zich bezig met het schrijven van twee albums, namelijk het dubbelalbum The Wall, dat eind 1979 verscheen en The Pros and Cons of Hitchhiking, dat in 1984 als soloalbum uitkwam. Beide albums werden globaal gepresenteerd aan de overige leden van Pink Floyd met de mededeling dat Roger Waters een van deze albums solo zou gaan doen. De band koos unaniem voor The Wall. Het album vertelt hoe de rockzanger Pink een muur om zich heen bouwt om zich af te schermen van de buitenwereld. De \'stenen in de muur\' worden gevormd door alle traumatische gebeurtenissen uit zijn leven: het opgroeien zonder vader, bepaalde leraren op school, een moeder die hem klein wilde houden, de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog en verbroken relaties. Dit alles leidt bij Pink tot gevoelens van leegte, agressie, wanhoop en gevoelloosheid en het cre\xc3\xabren van een muur om zich heen. Hij raakt overspannen en ziet zichzelf als een onaantastbare dictator, die alle zwakkeren in de samenleving wil uitroeien. Als in een (denkbeeldige) rechtszaak zijn schoolmeester, vrouw en moeder tegen hem getuigen, wordt hij gedwongen de muur af te breken._NEWLINE_Roger Waters heeft in meerdere interviews verteld dat de teksten grotendeels autobiografisch zijn en dat het idee voor het album is ontstaan omdat Waters - sinds de enorme populariteit van Pink Floyd en de optredens in voetbalstadions - het gevoel had dat er een muur ontstaan was tussen band en publiek._NEWLINE_De band vervreemdde echter niet alleen van het publiek, maar ook van elkaar. Toetsenist Richard Wright werd het slachtoffer van de interne machtsstrijd en werd tijdens de opnames door Roger Waters uit de groep gezet; hij bleef wel actief als sessiemuzikant._NEWLINE_Zowel het album als de single Another brick in the wall (part two), met het thema We don\'t need no education, werden grote hits._NEWLINE_In Zuid-Afrika kreeg het nummer een heel speciale betekenis. Het werd de protestsong van het verzet tegen apartheid. Het verplicht stellen van het Afrikaans als vak op de zwarte scholen leidde tot enorme rellen, We don\'t need no education sloot daar als thema direct op aan. Het nummer werd in Zuid-Afrika verboden. Pas na het opheffen van de apartheid kon Pink Floyd het nummer live uitvoeren in het land._NEWLINE_In 1980-1981 werd The Wall live gespeeld. Tijdens de eerste helft van de voorstelling werd er op het podium een muur gebouwd, waardoor de band de tweede helft van de show niet meer te zien was. Op de muur werden animaties van tekenaar Gerald Scarfe vertoond. Vlak voor het einde werd de muur neergehaald._NEWLINE_De livevoorstelling werd, vanwege de enorme omvang van de live-infrastructuur, slechts in vier steden vertoond: Los Angeles (7 voorstellingen), New York (5), Londen (11) en Dortmund (6). Tijdens deze optredens speelde Wright mee in \'loondienst\', wat voor hem goed uitpakte: de kosten voor de tournee bleken dermate hoog dat verlies werd geleden, iets waar Wright geen last van had. Het laatste live optreden met Roger Waters als lid van Pink Floyd was tijdens de The Wall-tour op 17 juni 1981 in Earls Court, Londen._NEWLINE_In 1982 verscheen een film van The Wall, waarin Bob Geldof de rol van Pink speelde.\n_START_SECTION_\nThe Final Cut (1983)\n_START_PARAGRAPH_\nHet album The Final Cut uit 1983 is letterlijk het slotstuk van Pink Floyd onder leiding van Roger Waters. Sterker nog: de plaat vermeldt Pink Floyd louter als uitvoerder van het Roger Waters-werk ondanks de bijdrages van de andere bandleden._NEWLINE_Niet alleen sluit het album tekstueel aan op The Wall (het trauma van zijn overleden vader wordt verder uitgediept en gerelateerd aan de dan actuele Falklandoorlog en de dreiging van een atoomoorlog). Ook lijkt Waters daadwerkelijk de muur om zich heen te hebben afgebroken, gezien de persoonlijke, intieme teksten.\n_START_SECTION_\nVerder zonder Waters\n_START_PARAGRAPH_\nOfficieel ging de groep niet uit elkaar, maar Roger Waters maakte iedereen duidelijk dat wat hem betreft Pink Floyd geen bestaansreden meer had. Dat was echter niet hoe David Gilmour erover dacht. Hij bracht in eerste instantie Nick Mason en daarna Richard Wright terug samen en kondigde halverwege de jaren 80 aan dat zij een nieuw Pink Floyd-album zullen uitbrengen._NEWLINE_Roger Waters kon, ondanks juridische stappen, niet voorkomen dat het trio de naam Pink Floyd mocht blijven gebruiken. Waarschijnlijk had Waters\' protest ook een financi\xc3\xable achtergrond. Hij kreeg het voor elkaar dat de groep hem auteursrechten moest betalen op het gebruik van enkele live-attributen, zoals het opblaasbare varken._NEWLINE_Het trio bracht in 1987 een nieuwe LP uit: A Momentary Lapse of Reason._NEWLINE_Zoals The Final Cut in feite een soloalbum van Waters is, is A Momentary Lapse of Reason een soloalbum van Gilmour. Mason en Wright schreven geen enkel nummer voor de plaat en spelen ook niet op alle nummers mee. Muzikaal gezien lijkt het erop dat Gilmour op dit album de tijden van Wish You Were Here wilde laten herleven. Storm Thorgerson ontwierp de albumhoes. De groep trok daarna op een uiterst succesvolle wereldtournee en bracht een live-album uit: Delicate Sound of Thunder._NEWLINE_In 1994 kwam The Division Bell uit, het tweede album van Pink Floyd onder David Gilmour. Het album verkocht uitstekend, met onder andere nummers als Marooned en What Do You Want from Me? Voor Marooned kreeg Pink Floyd zelfs de Grammy Award voor beste instrumentale track. Ook de tournee die er op volgde, zorgde ervoor dat Pink Floyd een geldmachine bleef. Ook ditmaal werd de tournee gevolgd door een live-album P\xe2\x80\xa2U\xe2\x80\xa2L\xe2\x80\xa2S\xe2\x80\xa2E, waar ook een integrale liveversie van The Dark Side Of The Moon op staat._NEWLINE_In een interview met Roger Waters na de breuk met Pink Floyd werd hem gevraagd of hij ooit nog eens het werk van Pink Floyd zou vertolken. Daarop antwoordde hij dat hij alleen The Wall nog wel een keer wilde uitvoeren als de Berlijnse Muur zou vallen. Groot was ieders verbazing toen dat zo\'n zes jaar later ook daadwerkelijk gebeurde. Waters hield woord en organiseerde in 1990 een groots concert in Berlijn, waar ongeveer 350.000 toeschouwers op af kwamen. Geen van de overige leden van Pink Floyd deed hier echter aan mee. Waters werd ondersteund door een scala aan internationale artiesten._NEWLINE_Tijdens diverse gelegenheden is Waters gevraagd wat hij vindt van het Pink Floyd-werk na zijn vertrek. Hij erkent het talent (gitaar en songwriting) van David Gilmour, maar over de beide albums is hij minder enthousiast: A Momentary Lapse of Reason bevat volgens hem een paar aardige idee\xc3\xabn, maar The Division Bell is volgens hem net Dire Straits. Hij meent ook te weten waarom: te veel songwriters die het geheel moeten dragen.\n_START_SECTION_\nPink Floyd met Roger Waters op Live 8\n_START_PARAGRAPH_\nOp 2 juli 2005 speelde Pink Floyd met Roger Waters op het door Bob Geldof georganiseerde Live 8, in Hyde Park, Londen. Dit was de eerste keer sinds 1981 dat de band in de oude bezetting speelde._NEWLINE_De setlist bestond uit Breathe / Breathe Reprise, Money, Wish You Were Here en Comfortably Numb. het optreden duurde een halfuur._NEWLINE_Het Live 8-optreden heeft de verkoopcijfers van het Pink Floyd-album Echoes: The Best of Pink Floyd met ruim 1300 procent doen stijgen. Alle winsten uit deze verkopen hebben de bandleden geschonken aan de instellingen die zich bezighouden met het bestrijden van de armoede in Afrika._NEWLINE_Roger Waters kondigde na Live 8 aan niet met zijn oude band op tournee te willen gaan. Volgens de zanger-bassist was het geen probleem om gedurende \xc3\xa9\xc3\xa9n dag muzikale concessies te doen, maar zou hij het tijdens een hele tour niet aankunnen. Ook een bedrag van (omgerekend) 121,5 miljoen euro kon hem niet over de streep trekken, hij had gezegd \'dat geld niet nodig te hebben\'. In verschillende interviews na afloop heeft Waters wel zeer positief gereageerd op het Live 8-optreden. Zo stelt hij dat \'hij het niet onwaarschijnlijk acht dat er in de toekomst nogmaals een Pink Floyd-optreden zal zijn\'. Hij zag een integrale liveversie van Dark Side of the Moon wel zitten._NEWLINE_Enkele maanden na Live 8 kreeg de re\xc3\xbcnie een klein vervolg. Tijdens de inwijding van de band in de UK Hall of Fame, waren David Gilmour en Nick Mason aanwezig, terwijl Roger Waters via een satellietverbinding op een groot scherm zijn dankwoord richtte tot het aanwezige publiek \xc3\xa9n memoreerde aan het, in zijn ogen, ontroerende Live 8-concert.\n_START_SECTION_\nNa Live 8\n_START_PARAGRAPH_\nZowel David Gilmour als Roger Waters hielden zeer succesvolle tours in het voorjaar en de zomer van 2006. Waters deed dat opnieuw op 5 mei 2007 en op 11 mei 2008 met zijn The Dark Side of the Moon Tour. Van Gilmours On an Island Tour verscheen op 17 september 2007 de 2-dvd Remember That Night en de cd Live in Gda\xc5\x84sk op 22 september 2008._NEWLINE_Toetsenist Rick Wright werkte, elf jaar na de cd Broken China, aan een nieuw album dat in 2008 had moeten verschijnen. Dat album verscheen nooit, aangezien Wright in september 2008 overleed._NEWLINE_Op 10 december 2007 verscheen de boxset Oh, by the Way. Daarin zitten alle veertien oorspronkelijke studioalbums van de groep (inclusief Ummagumma, hoewel de helft van dit album live is opgenomen). Later verscheen een 3-cd-box vanwege de veertigste verjaardag van het debuutalbum Piper at the Gates of Dawn, met een mono- en stereoversie en een bonus cd met onder andere de eerste drie singles, enkele B-kantjes en nog enkele andere toevoegingen._NEWLINE_Op 12 mei 2011 verscheen David Gilmour boven aan "the wall" tijdens een concert van Roger Waters in Londen. Later op de avond speelde Nick Mason op een tamboerijn tijdens het slotnummer Outside The Wall. Dit was, tot nu toe, de laatste keer dat de nog levende Pink-Floyd-bandleden bij elkaar kwamen._NEWLINE_In november 2014 verscheen een nieuw Pink Floyd-album: The Endless River._NEWLINE_In 2015 stond het album The Dark Side of the Moon op de eerste plaats van de Album top 750 van Radio Veronica.\n_START_SECTION_\nThe Endless River\n_START_PARAGRAPH_\nIn weerwil van een eerdere ontkenning dat er nog materiaal zou komen, verscheen in november 2014 het studioalbum The Endless River, met een hoog ambientgehalte en gedeeltelijk gebaseerd op opnamen uit 1993 toen The Division Bell werd opgenomen, dat reeds enkele instrumentale tracks bevatte, waaronder \'Cluster One\' en het Grammy Award-winnende \'Marooned\'. David Gilmour en Nick Mason werkten sinds eind 2013 de composities verder uit en namen samen met onder meer bassist Guy Pratt en achtergrondzangeres Durga McBroom ander nieuw materiaal op. Phil Manzanera van Roxy Music, Martin Glover van Killing Joke, en Andrew Jackson fungeren samen met Gilmour als co-producers van dit album.'