b'\n_START_ARTICLE_\nRob M\xc3\xb8hlmann\n_START_SECTION_\nAutonomie en stijl\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel hij als kunstschilder werkt in de realistische traditie, met een sterke nadruk op het stilleven, behoort hij niet tot een bepaalde richting of stroming, maar ziet hij zichzelf vooral als onafhankelijk realist. Zijn werk wordt gekenmerkt door de alledaagsheid van het onderwerp, uitgevoerd in een grote precisie en virtuoze stofuitdrukking. Op het vlak van het stilleven heeft hij bijgedragen aan (soms letterlijk) nieuwe gezichtspunten of opmerkelijke benaderingswijzen. Daarmee heeft hij het stof van oubollig imago van stilleven willen afblazen._NEWLINE_Diederik Kraaijpoel, pleitbezorger van de figuratieve kunst, schreef: Zijn werk is met het ontleedmes geschilderd. (...) Het object wordt uit elkaar geplozen en gereconstrueerd. Dit is niet alleen kijken, maar ook willen weten hoe de wereld in elkaar zit. Vandaar het effect van een borende intensiteit. Het is alsof de voorwerpen opgeladen worden met een betekenis die ze niet van nature hebben. Daarin, en niet alleen in de verhalen, zit het \xe2\x80\x98magische\xe2\x80\x99. _NEWLINE_Omdat Rob M\xc3\xb8hlmann als schilder volledig autodidact is, heeft hij zich niet alleen qua techniek en stijl, maar ook inhoudelijk geheel autonoom ontwikkeld, en daarom zijn er nauwelijks directe invloeden in zijn werk aan te wijzen. Diederik Kraaijpoel schreef over zijn werk: \xe2\x80\x9cWe worden herinnerd aan de Vlaamse Primitieven (...).\xe2\x80\x9d E\xc3\xa9n der bekendste van de Vlaamse Primitieven, Jan van Eyck, duikt reeds in 1984 op in het werk van M\xc3\xb8hlmann, en wel in een door hem beschilderde kubus, waaraan hij pootjes bevestigde waardoor de kubus veranderde in een tafeltje. Rechtsboven in het \xe2\x80\x9cvierde vlak\xe2\x80\x9d van De Kubus staat een deel van Man met de rode tulband, een schilderij dat vermoedelijk een zelfportret van Jan van Eyck is. _NEWLINE_Met Van Eyck heeft M\xc3\xb8hlmann een aantal zaken gemeen, zoals een fascinatie voor spiegelingen, de intense beschouwing van het detail en een zeer fijne stofuitdrukking. Gedetailleerde reflecties, zoals te zien in de spiegel op de achtergrond van Van Eycks \xe2\x80\x98\xe2\x80\x99Portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw\xe2\x80\x99\xe2\x80\x99 (1434), komen ook veelvuldig voor in het werk van M\xc3\xb8hlmann, zoals in de kerstbal op het schilderij \xe2\x80\x98\xe2\x80\x99Holland\xe2\x80\x99\xe2\x80\x99 (1985), waar we de schilder aan het werk zien achter zijn ezel, compleet met raam (met gordijn) waardoor het licht binnenvalt._NEWLINE_In de toespraak die M\xc3\xb8hlmann in 2017 hield bij het in ontvangst nemen van zijn koninklijke onderscheiding, maakte hij gewag van de \xe2\x80\x9ceenzaamheid\xe2\x80\x9d van de schilder. Met name noemde hij Dick Ket, die zich in de loop van zijn korte leeftijd steeds meer uit het openbare leven terugtrok en zich in zijn schilderijen in toenemende mate concentreerde op slechts enkele voorwerpen die hij in zijn huis voorhanden had, die hij dan weergaf in messcherpe stillevens, daarbij werkend vanuit een volkomen vernieuwend \xe2\x80\x9cvogelperspectief\xe2\x80\x9d. Hiermee is hij een voorloper van M\xc3\xb8hlmann, die dat perspectief nog verder doorvoert, en zo komt tot het loodrecht van boven waargenomen zogenaamde \xe2\x80\x9cvalkperspectief\xe2\x80\x9d, wat bij M\xc3\xb8hlmann leidde tot een serie van zogenoemde \xe2\x80\x9cbovenafjes\xe2\x80\x9d.\xe2\x80\x9d_NEWLINE_Afgezien van een ongebruikelijk perspectief deelt M\xc3\xb8hlmann met Dick Ket bij de weergave een enorme intensiteit, waardoor de voorwerpen in een stilleven een magische uitstraling krijgen. Toch kunnen we dit bij M\xc3\xb8hlmann geen magisch realisme noemen, omdat er geen sprake is van een andere of hogere werkelijkheid, laat staan een hallucinerende of droomachtige wereld; hier wordt \xe2\x80\x9cuitsluitend\xe2\x80\x9d de werkelijkheid weergegeven, zij het een werkelijkheid waarin we, dankzij de borende intensiteit van het schilderij, dieper doordringen dan in de werkelijkheid van alledag. _NEWLINE_Omdat M\xc3\xb8hlmann in zijn werk in de loop van de tijd uitging van verschillende idee\xc3\xabn, die dan tot langere of kortere series leidden \xe2\x80\x93 De Canto Collectie, de Balansserie, de serie Framed en de \xe2\x80\x9cbovenafjes\xe2\x80\x9d \xe2\x80\x93 zou men Rob M\xc3\xb8hlmann een \xe2\x80\x9cconceptueel realist\xe2\x80\x9d kunnen noemen._NEWLINE_In tweede instantie is hij ook een pleitbezorger voor het realisme en de figuratie geworden. Geheel tegen de tijdgeest in verdedigde hij deze kunst in woord en beeld en vanaf 1998 met een eigen museum en een reeks van tentoonstellingen en publicaties. Museum M\xc3\xb8hlmann is in zijn 20-jarig bestaan een landelijk bekend platform geworden voor \xe2\x80\x98kunst die wat voorstelt\xe2\x80\x99. Belangrijk is de jaarlijks terugkerende Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling (ORT) sinds 1998 en de collectievorming ven hedendaagse figuratie. Daarnaast zijn ook (kleinere) collecties ontstaan met o.a. Middeleeuwse kunst(voorwerpen), 16e en 17e-eeuwse prentkunst, werk (en brieven) van Jan Mankes (1889-1920), werk van (zijn grootvader) J. C. Bus\xc3\xa9 (1891-1974) en werk van de schilder zelf.\n_START_SECTION_\nJeugd en eerste stappen\n_START_PARAGRAPH_\nRob M\xc3\xb8hlmann begon al als adolescent te tekenen. Hij maakte aanvankelijk (cartooneske) strips en landschappen met potlood en inkt, maar schilderde in het laatste jaar van zijn middelbare schooltijd ook zijn allereerste olieverfschilderijtjes. In 1977 begon hij aan de lerarenopleiding van de D\xe2\x80\x99Witte Lelie in Amsterdam. Een opleiding tot vrij kunstenaar sprak hem meer aan, maar dat werd geblokkeerd door zijn ouders. Omdat hij er naar eigen zeggen niks leerde, verliet hij samen met zijn vriendin (eveneens student aan de D\xe2\x80\x99Witte Lelie) en latere vrouw Laura de Grijs (1949-2010) al na 6 weken de academie. Hij bekwaamde zich verder als autodidact en legde zich, na zich aanvankelijk bezig te hebben gehouden met diverse thema\xe2\x80\x99s en onderwerpen, na enige jaren toe op het stilleven, al had hij ook belangstelling voor (naakt)portretten, landschappen en (vervallen) stadsgezichten._NEWLINE_Hij leerde zichzelf in 1979 \xe2\x80\x93 na een ontmoeting met graficus J. M. van Lieshout \xe2\x80\x93 etsen, waarvan hij er ongeveer 20 zou maken.\n_START_SECTION_\nOntwikkeling als kunstenaar\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1981 schilderde hij voor het eerst hetzelfde stilleven van drie kanten, alsmede hetzelfde stilleven van vier (tegenover elkaar liggende zijden), dit onder meer om een realistischer kijk op de dingen af te dwingen. Aldus is hetzelfde stilleven aan de corresponderende werken controleerbaar. Vanaf dan schilderde M\xc3\xb8hlmann ook consequent 1:1, dus op ware grootte. In de jaren tachtig begon de schilder met aantal projecten en series. Zo is er het zogenaamde Cantoproject (later Canto Collectie genoemd), dat wellicht als zijn \xe2\x80\x98\xe2\x80\x99magnum opus\xe2\x80\x99\xe2\x80\x99  mag worden beschouwd en de periode 1982-1993 beslaat. Het heeft als ondertitel \xe2\x80\x9ceen blik op de werkelijkheid\xe2\x80\x9d, en omvat 124 schilderijen. Alle schilderijen hebben dezelfde maat en tonen altijd \xc3\xa9\xc3\xa9n en hetzelfde conservenblikje (van het gefingeerde merk Canto) op dezelfde plaats in het schilderij. Verder werd het blikje altijd even groot afgebeeld en wordt het onder dezelfde hoek waargenomen. Door de zich voortdurend wijzigende omgeving van het blikje groeide de serie als geheel uit tot als een soort pictoraal avontuur in het kader van de (schijnbaar) alledaagse werkelijkheid. Ook vervaardigde hij de serie \xe2\x80\x98Kapotte\xe2\x80\x99 of \xe2\x80\x98Vernietigde doekjes\xe2\x80\x99, waarbij het lijkt alsof schilderslinnen gescheurd of beschadigd is  en in 1984 werkt hij bijna negen maanden aan \xe2\x80\x9cDe Kubus\xe2\x80\x9d ofwel Een hedendaagse allegorie. Het werk bestaat uit 5 panelen die tezamen een kastje vormen waarin en waarop allerlei alledaagse voorwerpen (geschilderd) liggen die veelal een symbolische duiding hebben. In 1985 startte de schilder met \xe2\x80\x98De Balansserie\xe2\x80\x99, waarbij hij op een leeg spieraam een stilleven situeerde. Aanvankelijk betreft het hier een enkel voorwerp, maar in de loop der tijd worden dit later steeds complexere stapelingen.\n_START_SECTION_\nVerdere Ontwikkeling als kunstenaar\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1990 schildert M\xc3\xb8hlmann zijn eerste \xe2\x80\x98bovenafje\xe2\x80\x99. Dit is een stilleven dat loodrecht van boven is waargenomen, met het verdwijnpunt in het middelpunt van de aarde in plaats van aan de horizon. Deze werkwijze ontwikkelt hij naar aanleiding van Canto 86 \xe2\x80\x98\xe2\x80\x99Grondpatroon\xe2\x80\x99\xe2\x80\x99, waar het blikje op de grond ligt. M\xc3\xb8hlmann komt tot de conclusie dat in de kunst wel het kikker en vogelperspectief bestaat, maar niet het gezichtspunt vanuit het zenit naar het nadir. Hij noemt dat \xe2\x80\x98valkperspectief\xe2\x80\x99 en de werkwijze \xe2\x80\x98bidden boven het beeld\xe2\x80\x99, dit vanwege het feit dat hij langdurig boven zijn onderwerp \xe2\x80\x9czweeft\xe2\x80\x9d,. teneinde het vervolgens uit zijn hoofd op het schilderij vast te leggen._NEWLINE_In 1993 schildert M\xc3\xb8hlmann de laatste Canto, naar eigen zeggen \xe2\x80\x98omdat er ook brood op de plank moet\xe2\x80\x99; de serie bestaat dan uit 124 schilderijen. Omdat de serie \xc3\xa9\xc3\xa9n geheel is, is nooit \xc3\xa9\xc3\xa9n Canto verkocht. In de jaren tussen 1993 en 2013 vervaardigt M\xc3\xb8hlmann vele stillevens, waarbij (in de voorwerpen) vooral het onaanzienlijke model staat en het verval. Ook probeert de schilder zijn stillevens zo natuurlijk mogelijk te laten ogen. _NEWLINE_Een andere serie in zijn werk (te dateren tussen 1998 en 2002) begint als M\xc3\xb8hlmann een lijst ergens \xe2\x80\x98schijnbaar willekeurig\xe2\x80\x99 in zijn atelier plaatst en vervolgens schildert wat dan binnen de lijst te zien is. Deze serie krijgt de naam \xe2\x80\x98Framed\xe2\x80\x99. Opvallend is dat in de jaren 2000-2013 veel dode beestjes (vogels, muizen, kikkers) in zijn werk opduiken, vaak ook weer van verschillende kanten weergegeven.'