b"\n_START_ARTICLE_\nBeleg van Maastricht (1748)\n_START_SECTION_\nVoorgeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nOp 1 november 1740, in het jaar waarin de Oostenrijkse Successieoorlog uitbrak, werd Hobbe Esaias van Aylva benoemd tot commandant van de vesting Maastricht. Gouverneur van Maastricht was op dat moment Willem VIII van Hessen-Kassel, maar deze was meestal afwezig omdat hij tevens generaal was van de cavalerie in het Staatse leger. In feite was Aylva bevelhebber van het Maastrichtse garnizoen tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog. Maastricht bleek aan het einde van deze oorlog een belangrijk steunpunt van de geallieerde troepen (tegen Frankrijk) onder leiding van de Britse hertog van Cumberland. In 1746 waren in en rondom de stad, naast het vaste Staatse garnizoen, troepen gelegerd uit Oostenrijk, Beieren, Saksen, Gotha, Hannover, Hessen, Hongarije en Engeland. In de loop van 1746 rukten ook de Franse troepen, aangevoerd door maarschalk Maurits van Saksen, op tot Kanne en bezetten daarop het kasteel Caestert op de Sint-Pietersberg._NEWLINE_Na een lange periode van afwachten en voorbereidingen, barstte op 2 juli 1747 de strijd los in de Slag bij Lafelt, even ten westen van Maastricht. In \xc3\xa9\xc3\xa9n dag kwamen naar schatting 5.000 tot 15.000 soldaten om het leven. Na de slag bleef een groot deel van de diverse legereenheden in de omgeving van Maastricht ingekwartierd, waardoor een Franse aanval op Maastricht noodgedwongen moest worden uitgesteld.\n_START_SECTION_\nHet beleg\n_START_PARAGRAPH_\nIn april 1748 wist bevelhebber Maurits van Saksen, die na de Slag bij Lafelt zijn intrek had genomen in de abdij van Hocht, de geallieerden door een schijnmanoeuvre op het verkeerde been te zetten, waardoor een belangrijk contingent naar Breda vertrok en de weg werd vrijgemaakt voor de belegering van Maastricht._NEWLINE_De stad werd op 11 april 1748 door de Fransen ingesloten. Door de hoge stand van de Maas was commandant Hobbe van Aylva in staat het Wyckerveld onder water te zetten, waardoor de Fransen daar uit hun approches (loopgraven) werden gedreven. In de nacht van 15 op 16 april begon men in de Bossche Fronten approches aan te leggen en op 21 april openden de Fransen daar het vuur. De hoofdaanval was geconcentreerd op de noordwestelijke wal tussen de Boschpoort en de Lindenkruispoort. Toch duurde het nog tot het eind van de maand voordat de Fransen hun eerste kleine succes boekten: de verovering van de twee fl\xc3\xaaches v\xc3\xb3\xc3\xb3r de buitenwerken La Reine en Le Roy. De moraal van het Maastrichtse garnizoen, bestaande uit 10.000 man Staatse en Oostenrijkse troepen, was hoog en Van Aylva verdedigde de stad met felle uitvallen. Op 3 mei kwam uit het nabije Aken het bericht dat aldaar een vredesakkoord was bereikt (Vrede van Aken, 1748). Twee dagen later benoemde stadhouder Willem IV van Oranje-Nassau commandant Aylva tot gouverneur van Maastricht, waarschijnlijk een beloning voor diens dappere verdediging._NEWLINE_Hoewel de gevechtshandelingen waren gestaakt en de uitkomst van het beleg nog geenszins duidelijk was, volgde op 7 mei de offici\xc3\xable capitulatie van de belegerde stad. Op 10 mei om 4 uur 's ochtends vertrok het Staats-Oostenrijkse garnizoen, met behoud van eer, via de Brusselsepoort naar Den Bosch. Het garnizoen mocht van de Fransen zelfs twee kanonnen meevoeren, die later door de Staten-Generaal aan Aylva werden geschonken. Tegelijkertijd trokken twee Franse regimenten (L\xc3\xb6wendal en Normandie) via de Duitse Poort in Wyck de stad binnen. De twee Franse opperbevelhebbers Maurits van Saksen en Ulrich van L\xc3\xb6wendal woonden later die dag een Te deum bij in de Sint-Servaaskerk."