b'\n_START_ARTICLE_\nLouis Edmond Duranty\n_START_PARAGRAPH_\nLouis Edmond Duranty (Parijs, 05 juni 1833 \xe2\x80\x93 Parijs 10 april 1880) was een franse schrijver, journalist en kunstcriticus. Hij publiceerde tal van artikels waarin hij zich fel inzette eerst voor het realisme en later voor het impressionisme.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nDuranty was de zoon van Louis Edmond Anthoine, auditeur bij de Raad van State in Frankrijk, inspecteur bij de verzekeringsmaatschappij La Nationale en daarna magistraat. In tegenstelling tot wat velen denken was hij niet de zoon van Prosper M\xc3\xa9rim\xc3\xa9e. Zijn moeder was \xc3\x89milie H\xc3\xa9mart (Madame Lacoste 1798-1879), die zich \xc3\x89milie Duranty liet noemen in de geboorteakte. Ze had ook een zoon, F\xc3\xa9lix-Joseph Lacoste (1825), van Jozef Bonaparte, de oudere broer van Napoleon Bonaparte._NEWLINE_Louis Duranty werd opgevoed bij een groottante langs vaders kant op het kasteel van N\xc3\xa9ac in de Gironde en studeerde in Parijs. In 1844 en 1845 volgde hij de lessen aan het Coll\xc3\xa8ge Chaptal (nu Lyc\xc3\xa9e Chaptal). Na zijn studies werkte hij een tijd bij de administratie onder de naam Edmond Antoine, maar hij geeft zijn ontslag op 4 juli 1857 om zich vanaf dan aan de kunstkritiek en de literatuur te wijden._NEWLINE_In 1856 had hij samen met Jules Ass\xc3\xa9zat het tijdschrift R\xc3\xa9alisme opgericht, dat uitsluitend gewijd was aan de literaire kritiek. Het eerste nummer verscheen in november 1856, maar na zes nummers moesten ze het initiatief opgeven. Ondanks zijn korte levensloop werd het tijdschrift achteraf beroemd (en heruitgegeven) onder meer dankzij de twee artikels over de roman Madame Bovary van Gustave Flaubert, die niet bepaald lovend waren. Duranty zag de roman van Flaubert als \xe2\x80\x9ckoud, zielloos, een mathematische constructie maar geen roman\xe2\x80\x9d._NEWLINE_In 1861 begon Duranty met een marionettentheater in de Jardin des Tuileries. De decors werden geschilderd door Gustave Courbet. Hij schreef een repertoire van vierentwintig sketches met als helden Pulcinella, Pierrot en Harlekijn. In 1870 worden zijn marionetten in beslag genomen door schuldeisers, wat het einde betekende van het marionettentheater in de Jardin des Tuileries. Voor Duranty was dit marionettentheater het eigenlijke essenti\xc3\xable theater: de pure eenvoudige populaire en na\xc3\xafeve essentie van de literatuur._NEWLINE_Hij werkte daarna voor verschillende kranten, onder meer Le Figaro en tijdschriften zoals Revue de Paris, La Rue, L\xe2\x80\x99Eclair, Paris, Paris-Journal, La Vie Parisienne en de Gazette des beaux-Arts. In 1864 toen hij voor de Progr\xc3\xa8s de Lyon werkte, leerde hij \xc3\x89mile Zola kennen met wie hij bevriend werd, een vriendschap die levenslang zou duren. Ook met Edgard Degas en \xc3\x89douard Manet was hij nauw bevriend, hoewel hij na zijn kritieken in Paris-Journal naar aanleiding van het Salon van 1869 van Manet in Caf\xc3\xa9 Guerbois een slag in zijn gezicht kreeg wat tot een duel leidde. Na het duel op 23 februari 1870 werd de ruzie bijgelegd._NEWLINE_Naast verschillende romans waarvan verscheidene eerst als feuilleton verschenen, publiceerde hij in 1876 een studie getiteld La Nouvelle Peinture: \xc3\x80 propos du groupe d\xe2\x80\x99artistes qui expose dans les galeries Durand-Ruel, een gedreven verdediging van het realisme en het impressionisme waarin hij afrekende met de stijl van het \xc3\x89cole des beaux-arts en de avant-garde schilders zoals Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro, Alfred Sisley en Berthe Morisot in de schijnwerper plaatste._NEWLINE_Duranty overleed in pure armoede op 5 juni 1833. Slechts dertien vrienden droegen hem ten grave waaronder Paul Alexis, Albert Bartholom\xc3\xa9, Henry C\xc3\xa9ard, Edgar Degas, Joris-Karl Huysmans, Edouard Manet, Eug\xc3\xa8ne Moret, Camille Pissarro, Jean-Fran\xc3\xa7ois Raffa\xc3\xablli, dokter Thuli\xc3\xa9 en \xc3\x89mile Zola, die de grafrede hield. Op 28 en 29 januari 1881 werden zijn verzameling van schilderijen en zijn boeken verkocht. De opbrengst ging naar Pauline Bourgeois zijn levensgezellin._NEWLINE_Hij werd begraven op het kerkhof van Saint-Ouen en in 1885 werden zijn stoffelijke resten overgebracht naar het kerkhof van P\xc3\xa8re-Lachaise.'