b'\n_START_ARTICLE_\nNoord-Afrikaanse veldtocht\n_START_SECTION_\nItali\xc3\xab\n_START_PARAGRAPH_\nDe grote Duitse successen op het Europese vasteland in 1939 en 1940 gaven Mussolini het idee dat zijn troepen Hitlers veroveringen elders konden nadoen en in Afrika een nieuw Romeins Rijk konden vestigen. Sinds zijn machtsovername in 1922 was de fascistische leider blijven dromen van een imperium dat het klassieke Romeinse Rijk evenaarde._NEWLINE_Itali\xc3\xab miste echter de economische en militaire middelen om de dromen van Il Duce (\'de Leider\'), zoals Mussolini ook wel werd genoemd, te verwezenlijken. Itali\xc3\xab was nu eenmaal veel minder ge\xc3\xafndustrialiseerd dan Duitsland of het Verenigd Koninkrijk en de publieke opinie liep niet warm voor nieuwe veroveringen. Met de bestaande Italiaanse koloni\xc3\xabn: Italiaans-Libi\xc3\xab, de Dodekanesos, Italiaans-Eritrea en Italiaans-Somaliland had men volgens velen meer dan genoeg. Toch voegde Mussolini in 1936 daar Abessini\xc3\xab (Ethiopi\xc3\xab) aan toe. Drie jaar later werd Albani\xc3\xab bij het Italiaanse rijk gevoegd. Zowel het Abessijnse en het Albanese leger waren niet in staat om zich tegen de Italiaanse legers te verzetten. Deze snelle overwinningen sterkten Mussolini in zijn gedachte dat het Italiaanse leger kon wedijveren met dat van de grootmachten._NEWLINE_Toen Frankrijk in juni bijna was verslagen, verklaarde Mussolini de oorlog aan Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De Italiaanse leider deed dit in de hoop nog in de buit mee te kunnen delen, want na de nederlaag van Frankrijk en mogelijk ook het Verenigd Koninkrijk, zouden immers de koloni\xc3\xabn van die grootmachten verdeeld worden. Mussolini viel op 11 juni 1940 Frankrijk aan. Al was Frankrijk grotendeels onder de voet gelopen door Duitsland, het kon nog voldoende weerstand bieden aan de Italianen, die vrijwel geen terrein in de Franse Alpen konden veroveren. De geallieerden waren bang geweest dat Mussolini opdracht had gegeven om Malta te veroveren, waardoor de Britse scheepvaartroute in de Middellandse Zee in het geding kwam. Mussolini had echter zijn hoop gevestigd op een wapenstilstandsconferentie met Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Hij hoopte daarbij zijn verlangens ten aanzien van de Britse en Franse gebieden rond de Middellandse Zee te kunnen verwezenlijken. Zover kwam het echter niet, want hoewel Frankrijk werd verslagen, kregen de asmogendheden het Verenigd Koninkrijk niet op de knie\xc3\xabn. Al snel bleek Il Duce zijn veroveringsdrang niet te kunnen beheersen en liet hij zijn leger het door de Britten bezette Egypte aanvallen.\n_START_SECTION_\nVerenigd Koninkrijk\n_START_PARAGRAPH_\nDe Britse troepen in Egypte stonden onder leiding van de opperbevelhebber van het Midden-Oosten, generaal Archibald Wavell. Hij had nog geen honderdduizend man voor een gebied dat bestond uit Palestina, Jordani\xc3\xab, Soedan, Irak en Egypte. In dat laatste land waren circa 36.000 man gelegerd. Tegenover de Italiaanse troepen aan de Libische grens lagen twee onderbemande divisies, te weten de 4e Indiase divisie en de Britse 7e Pantserdivisie. Hoewel beide divisies te weinig manschappen en materieel had, behoorden ze tot de best geoefende eenheden van het hele Britse leger._NEWLINE_Voorafgaand aan de Italiaanse inval voerde de Britse 7e Pantserdivisie, gelegerd aan de grens met Libi\xc3\xab, diverse aanvallen in vijandelijk gebied uit. De Italianen kregen hierdoor de indruk dat de Britse strijdmacht sterker was dan werkelijk het geval was. Waar de bevelhebber van de Italianen, Rodolfo Graziani, tijdens zijn tijd in Itali\xc3\xab nog aandrong om actie te ondernemen tegen de Britten, was hij bij zijn aankomst in Libi\xc3\xab een stuk voorzichtiger. Mussolini beval echter dat er een aanval moest plaatsvinden en de datum daarvoor werd vastgesteld op 13 september 1940. Terwijl de Italiaanse militaire top dus verdeeld was, nam het Britse oorlogskabinet enkele belangrijke besluiten. Het thuisland werd de hele zomer van 1940 bedreigd door een Duitse invasie en het leger had, zeker na de evacuatie uit Duinkerke, een nijpend tekort aan materieel. Maar ook de kabinetsleden waren zich ervan bewust dat als de Britten Egypte en de verbindingsweg met de andere koloni\xc3\xabn wilde verdedigen, er dringend versterkingen nodig waren. Wavell had vooral tanks, artillerie en voertuigen nodig. Op 15 augustus besloot het oorlogskabinet om de troepen in Egypte te versterken met drie tankbataljons (154 tanks), 48 antitankkanonnen, 48 25-pondshouwitsers en veel infanteriewapens en munitie. Via Kaap de Goede Hoop werd het materieel aangeleverd en op 19 september kwam het aan bij het Suezkanaal in Egypte.\n_START_SECTION_\nOverzicht van de campagne\n_START_PARAGRAPH_\nDe campagne kan opgedeeld worden in drie fasen. De eerste fase betreft de oorlog tussen de Italianen en de Britten, waarbij de Italianen verslagen werden en teruggedrongen werden tot diep in Libi\xc3\xab._NEWLINE_De tweede fase betreft de Duitse inmenging in het conflict, toen Benito Mussolini hulp inriep van de Duitse leider Adolf Hitler. Erwin Rommel kreeg toen de leiding over het DAK, het Deutsches Afrikakorps. Hij kwam tot El Alamein in Egypte, maar werd uiteindelijk verslagen._NEWLINE_De derde fase is de inmenging van de Amerikanen, die de Franse koloni\xc3\xabn Marokko, Algerije en Tunesi\xc3\xab binnenvallen, terwijl Bernard Montgomery vanuit Egypte de aanval opent op de Duitsers. De Duitsers en Italianen worden teruggedrongen tot in Tunis, waar de meesten gevangengenomen worden.\n_START_SECTION_\nDe Duitse opmars\n_START_PARAGRAPH_\nGeneraal Erwin Rommel kreeg de leiding. Hij doopte zijn eenheden het Afrikakorps. Met zijn (spoedig weer twee) divisies en de restanten van de Italiaanse divisies pakte hij onmiddellijk de Britten beet. In een zeer beweeglijke oorlogsvoering dreef hij de Britten, waarvan de sterkte was toegenomen (het vormde nu het Britse 8e leger) voortdurend naar het oosten verder terug. Hij deed dit zo effectief, dat hij op 10 april 1941 het beleg voor Tobroek kon slaan. Aan geallieerde zijde was het commando overgenomen door Claude Auchinleck, die minder briljant in de woestijnoorlogsvoering bleek dan zijn voorganger Richard O\'Connor. Toen deze voor een adviserend bezoek terugkeerde, werd hij door de Duitsers verrast en gevangengenomen. Rommel verkreeg dankzij zijn optreden van zijn tegenstanders de bijnaam Woestijnvos._NEWLINE_Door de taaie verdediging van Tobroek door vooral de Australi\xc3\xabrs bleef het front vrij statisch tot december 1941. Hierna trok Rommel zich terug, om in het voorjaar opnieuw aan te vallen. Deze keer nam hij Tobroek wel in, op 21 juni 1942._NEWLINE_Rommel rukte nu verder op naar het oosten, richting Suezkanaal. In Berlijn werd reeds gedroomd van een Midden-Oosten dat de Duitse zijde koos. Dit was niet geheel onmogelijk, want een deel van de bevolking in Syri\xc3\xab en Irak koesterde pro-Duitse gevoelens. Het Suezkanaal in handen van de asmogendheden zou een grote hinderpaal vormen voor de geallieerde aanvoer en communicatie: elk transport zou om Afrika heen moeten varen._NEWLINE_Generaal Claude Auchinleck trok zijn troepen terug naar El Alamein, een dorpje in Egypte, op 175\xc2\xa0km van Alexandri\xc3\xab. Hier werd zijn noordflank gedekt door de Middellandse Zee, terwijl aan de zuidzijde de Qattara-depressie elke omsingeling verhinderde. Deze hellingen konden immers niet door gemotoriseerde voertuigen genomen worden.\n_START_SECTION_\nVerslagen bij El Alamein\n_START_PARAGRAPH_\nRommel viel op 1 juli 1942 aan, maar slaagde er in de Eerste slag om El Alamein niet in door de Britse linies te breken._NEWLINE_Churchill beval een tegenaanval, maar verschillende achtereenvolgende tegenaanvallen liepen vast op de Duitse en Italiaanse verdediging. Toen Auchinleck verscheidene maanden tijd opeiste voor hij tot nieuwe aanvallen overging, verving Churchill in augustus 1942 het hele opperbevel in Noord-Afrika. Harold Alexander werd opperbevelhebber voor het Midden-Oosten en generaal Montgomery kreeg de leiding over het Britse 8e leger. Deze nam echter nog meer tijd dan Auchinleck voor de voorbereiding van een aanval, waardoor wel veel Amerikaans materieel kon worden aangevoerd. Pas op 23 oktober, toen hij 200.000 man en meer dan 1.000 tanks tegenover Rommels 100.000 man en 500 tanks kon stellen, kwam het Britse Achtste leger in beweging. Mede doordat Rommel afwezig was bij het begin van deze Tweede slag om El Alamein, en doordat Montgomery de absolute heerschappij in de lucht had, won het Britse leger deze veldslag. De veldslag was beslissend: na afloop bleken de Duitsers slechts 50 van hun 500 tanks over te hebben, terwijl de geallieerden er 500 hadden overgehouden._NEWLINE_Rommel trok zich terug, en deed dit wederom meesterlijk: ondanks de geallieerde suprematie in de lucht leed hij tijdens deze terugtocht vrijwel geen verliezen meer._NEWLINE_De geallieerde landing in november 1942 in Marokko, Algerije en Tunesi\xc3\xab (Operatie Toorts) betekende een bespoediging van het einde. De Duitse en Italiaanse troepen in Noord-Afrika werden toen vanuit het oosten en het westen in de tang genomen. De aftocht van de asmogendheden in Noord-Afrika was nu onvermijdelijk. Rommel besefte dit maar al te goed, maar z\'n voortdurende verzoeken om zijn soldaten naar Sicili\xc3\xab te evacueren werden door Hitler telkens in de wind geslagen. Hitler gaf telkens het bevel om tot de laatste man stand te houden._NEWLINE_In de Slag om Kasserinepas, de eerste directe confrontatie tussen Duitse en Amerikaanse troepen in de Tweede Wereldoorlog, brachten de Duitsers de Amerikanen nog ernstige verliezen toe, maar dit kon de kansen niet keren. Rommel werd vervangen door von Arnim. Deze vocht een bekwame campagne in Tunesi\xc3\xab._NEWLINE_De Amerikanen herstelden zich al snel onder leiding van de na deze slag benoemde generaal George Patton, die evenals Rommel een groot voorstander van een bewegingsoorlog met tanks was._NEWLINE_Op 13 mei 1943 gaven de laatste troepen as-strijdkrachten in Noord-Afrika zich over._NEWLINE_De veldtocht in Noord-Afrika werd door beide partijen als een "schone" veldtocht gezien. Beide kampen hadden respect voor hun tegenstanders en vermeden oorlogsmisdaden. Er was ook vrijwel geen burgerbevolking die in de weg kon lopen. Gevechtspauzes voor de afvoer van gewonden werden wederzijds gerespecteerd.'