b'\n_START_ARTICLE_\nGebandeerde waterslang\n_START_SECTION_\nUiterlijke kenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe meeste exemplaren zijn zwart met een dunne en schuine gele bandering over het hele lijf, gele buik en zijkanten van de kop. De dorsale strepen op de rug zijn aan de onderzijde het dikst en doen soms denken aan een nettekening. Op de buikzijde zijn oranje vlekjes aanwezig aan iedere zijde van de buik, met name bij oudere dieren. De gele kleur kan echter ook naar oranje of rood neigen, en de basiskleur is soms zeer donkerbruin of -grijs. De lengte is gemiddeld ongeveer een meter, maximaal 1,5 meter. De ogen liggen boven op de kop.\n_START_SECTION_\nLeefwijze\n_START_PARAGRAPH_\nDe gebandeerde waterslang jaagt voornamelijk op vissen en amfibie\xc3\xabn. Deze aquatische soort wordt vaak in gevangenschap gehouden, waardoor er veel bekend is over de levenswijze. De slang staat bekend als gemakkelijk in leven te houden. Veel terrariumbezitters geven de dieren echter geen of weinig vis, omdat piscivore dieren een behoorlijk stinkende ontlasting produceren door de vissen-eiwitten die erin zitten. Deze ontlasting wordt ook gebruikt om eventuele belagers te bespuiten.\n_START_SECTION_\nVoortplanting\n_START_PARAGRAPH_\nDe slang is ovovivipaar, ofwel eierlevendbarend; er worden wel eieren afgezet (tot 57), deze hebben echter een zeer dunne schaal en de jongen komen direct na de geboorte uit omdat ze in de moeder al zijn volgroeid.\n_START_SECTION_\nVerspreiding en habitat\n_START_PARAGRAPH_\nDeze slang komt voor in het westen van de Verenigde Staten, in de staat Florida, en ook in noordelijk Cuba, waar de soort vermoedelijk door de mens is verspreid. De gebandeerde waterslang houdt van zoet water, en komt niet in zee voor. Ook wordt het land regelmatig betreden om te zonnen, de habitat bestaat uit moerassen, meren, rivierarmen en bergbeken.'