b'\n_START_ARTICLE_\nChinees voetbalelftal\n_START_SECTION_\nSpelen van het Verre Oosten\n_START_PARAGRAPH_\nDe eerste voetbalinterland gespeeld door een representatief Chinees elftal vond plaats in 1913, kort na het uitroepen van de Republiek China, dat op dat moment niet alleen Taiwan, maar ook het Chinese vasteland besloeg. Op initiatief van het Filipijns sportcomit\xc3\xa9 werden in dat jaar de eerste Spelen van het Verre Oosten georganiseerd, een directe voorloper van de Aziatische Spelen. De eerste editie van het evenement vond plaats in Manilla, onder auspici\xc3\xabn van het Internationaal Olympisch Comit\xc3\xa9 en kende zes deelnemende landen in acht verschillende sporten. Aan het voetbaltoernooi namen uitsluitend de Filipijnen en de Republiek China deel. Derhalve werd slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n wedstrijd gespeeld, op 4 februari 1913 in Carnival Grounds, met de Filipijnen als winnaar (2\xe2\x80\x931). Naar tegenwoordige standaarden zou deze interland niet als officieel kunnen worden aangemerkt. China werd vertegenwoordigd door het elftal van South China AA, dat in 1910 de eerste landskampioen werd, en het elftal van de Filipijnen bestond uit onder meer Amerikanen, Britten en Spanjaarden. Mok Hing (\xe8\x8e\xab\xe6\x85\xb6, M\xc3\xb2 Q\xc3\xacng) wordt beschouwd als de eerste bondscoach van China, nadat hij eerder de oprichter van de Zuid-Chinese club was; hij nam zelf ook deel aan de wedstrijd als middenvelder. Een andere middenvelder, Tong Fuk Cheong (\xe5\x94\x90\xe7\xa6\x8f\xe7\xa5\xa5, T\xc3\xa1ng F\xc3\xbax\xc3\xadang), geboren Hongkonger, maakte het eerste doelpunt voor China._NEWLINE_De totstandkoming van het nationaal elftal viel in dezelfde periode als de Xinhairevolutie en de daaropvolgende chaos van de be\xc3\xabindiging van het keizerlijke China. De eerste deelname aan de Spelen van het Verre Oosten was daarom nog niet vlekkeloos; de tweede editie vond daarentegen juist plaats in eigen land. In Shanghai namen naast de Republiek China ook Japan en de Filipijnen deel, Malaya en Siam trokken zich terug na de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog in Europa. China werd opnieuw vertegenwoordigd door South China AA, maar wist nu over twee wedstrijden te winnen (1\xe2\x80\x930). Tot 1923 waren de enige interlands die China speelde onderdeel van de Spelen; in 1917 voegde Japan zich als als gastland als derde bij het voetbaltoernooi (en verloor van beide landen, 0\xe2\x80\x935 en 2\xe2\x80\x9315). China won voor het eerst interlands en won het toernooi. De wedstrijd tegen de Filipijnen wonnen de Chinezen met 3\xe2\x80\x930; na het vierde doelpunt, een benutte strafschop, gaf de Filipijnse doelman de doelpuntenmaker een stomp en ontstond een vechtpartij. De Filipijnen werden bijgevolg gediskwalificeerd. Sindsdien won China alle edities van het voetbaltoernooi van deze Spelen, totdat in 1937 Japan China binnenviel en het toernooi werd be\xc3\xabindigd. Het was met deze overwinningen de regionale grootmacht op het gebied van interlandvoetbal en \xc3\xbcberhaupt een van de weinige regionale grootmachten van dat moment: alleen in Groot-Brittanni\xc3\xab werden al consequent interlandtoernooien gespeeld, hoewel het eerste interlandtoernooi elders plaatsvond, namelijk in Latijns-Amerika.\n_START_SECTION_\nVertegenwoordiger van voetballend Azi\xc3\xab (1936\xe2\x80\x931948)\n_START_PARAGRAPH_\nDe Chinese voetbalbond (\xe4\xb8\xad\xe5\x9c\x8b\xe8\xb6\xb3\xe7\x90\x83\xe5\x8d\x94\xe6\x9c\x83, Zh\xc5\x8dnggu\xc3\xb3 z\xc3\xbaqi\xc3\xba xi\xc3\xa9hu\xc3\xac) werd in 1924 opgericht en sloot zich in 1931 aan bij wereldvoetbalbond FIFA. Het behoort daarmee tot de eerste voetbalbonden van heel Azi\xc3\xab \xe2\x80\x93 dat wil zeggen, het gebied dat nu onder de AFC valt \xe2\x80\x93 maar was niet de eerste: Singapore was in 1892 het eerste land, gevolgd door de Filipijnen en Hongkong, laatstgenoemde toen nog met een sterke Britse invloed (1914). In het jaar van de oprichting van de nationale voetbalbond ondernam een officieus, maar wel representatief Chinees studentenelftal een tweede tocht naar Oceani\xc3\xab, nu naar Nieuw-Zeeland. Twee\xc3\xabntwintig wedstrijden werden gespeeld, allemaal tegen lokale tegenstanders, en vier werden gewonnen. In de zomer van 1927 volgde een tweede tour door Australi\xc3\xab. De opzet was gelijk aan de opzet van vier jaar eerder, al eindigde de tournee nu voortijdig nadat meerdere spelers in staking gingen en weigerden door te spelen. Dertig wedstrijden werden op Australisch grondgebied afgewerkt, waarvan dertien werden gewonnen en veertien verloren._NEWLINE_Tot aan 1936 werd vervolgd met het spelen van wedstrijden op de Spelen van het Verre Oosten, met in 1934 onder andere een wedstrijd tegen het Nederlands-Indisch voetbalelftal, dat het toernooi won (maar wel van China verloor). In 1936 besloot China zich in te schrijven voor het voetbaltoernooi van de Olympische Zomerspelen 1936, die plaatsvonden in Nazi-Duitsland. Ook Japan nam deel. Het olympisch voetbaltoernooi was in de jaren 40 nog van grote waarde, maar de devaluatie was al ingezet na het eerste wereldkampioenschap voetbal in 1930. In 1932 was de sport geen olympische discipline; op dringend verzoek van de Duitsers keerde het vier jaar later terug op het programma. Bondscoach Ngan Shing Kwan (\xe9\xa1\x8f\xe6\x88\x90\xe5\x9d\xa4, Y\xc3\xa1n Ch\xc3\xa9ngk\xc5\xabn) selecteerde twee\xc3\xabntwintig spelers, veelal actief bij Hongkongse clubs; \xc3\xa9\xc3\xa9n speler was op dat moment actief bij een Nederlands-Indische voetbalclub, Tio Hian Goan, die nota bene in 1934 namens Nederlands-Indi\xc3\xab nog tegen China had gespeeld op de Spelen van het Verre Oosten. De selectie was multi-etnisch: de voetballers kwamen niet alleen uit Hongkong, maar ook uit Shanghai, Singapore en Java. Omdat slechts zestien landen deelnamen aan het voetbaltoernooi werd geen groepsfase gespeeld, maar vond uitsluitend een knock-outfase plaats. In de eerste ronde, gespeeld op 6 augustus 1936, verloor de Republiek China van voetbalgrootmacht Groot-Brittanni\xc3\xab (2\xe2\x80\x930). Japan en China waren samen de eerste Aziatische landen die deelnamen aan een mondiaal voetbaltoernooi, maar Japan had de primeur als eerste te winnen: het versloeg Zweden in de eerste ronde, om vervolgens in de kwartfinale met 0\xe2\x80\x938 van Itali\xc3\xab te verliezen. Na afloop van het toernooi speelde China nog negen oefenwedstrijden door heel Europa, waaronder een wedstrijd op 27 augustus in Amsterdam tegen AFC Ajax. De wedstrijd in het Olympisch Stadion eindigde in 5\xe2\x80\x933 voor Ajax._NEWLINE_In 1937 brak de Tweede Chinees-Japanse Oorlog uit, wat een abrupt einde maakte aan de sportieve verhoudingen tussen de landen. De Spelen van het Verre Oosten zouden in 1938 plaatsvinden in het Japanse Osaka, maar werden afgelast vanwege de nieuwe oorlogssituatie. In 1940 brak ook in Europa oorlog uit en raakten meerdere continenten betrokken bij een wereldwijd conflict; China speelde dan ook twaalf jaar lang geen interlands, tot een vriendschappelijke interland op 13 mei 1948 tegen Thailand (5\xe2\x80\x930 overwinning). Japan organiseerde in 1940 wel nog een internationaal toernooi, ter viering van het Japanse keizerrijk, waaraan het ook Mantsjoekwo liet deelnemen \xe2\x80\x93 een vazalstaat, veroverd op China. Ook Japans-China nam deel aan dat toernooi, zonder een enkele Chinese topspeler. Na afloop van de Tweede Wereldoorlog in 1945 zocht de Chinese voetbalbond, bevrijd van de Japanse overheersing, weer naar een plek op het internationale toneel. In 1948 was China dan ook deelnemer aan het voetbaltoernooi van de Olympische Zomerspelen 1948 in Londen, de eerste Spelen sinds 1936. Ook Afghanistan, India en Zuid-Korea namen deel. De Chinese Republiek verloor op 2 augustus 1948 met 4\xe2\x80\x930 van Turkije, na onder meer twee doelpunten van G\xc3\xbcnd\xc3\xbcz K\xc4\xb1l\xc4\xb1\xc3\xa7. Volgens het offici\xc3\xable IOC-rapport van de Spelen van 1948 waren de Chinezen en Zuid-Koreanen behendig in de korte passes, maar ontbrak het hen aan een goede conditie, met name omdat Chinezen in eigen landen vaak wedstrijden korter dan negentig minuten zouden spelen.\n_START_SECTION_\nAansluiting bij en terugtrekking uit de FIFA (1931\xe2\x80\x931979)\n_START_PARAGRAPH_\nDe spelers die deel uitmaakten van het olympisch elftal kwamen terug in een China dat wederom in een burgeroorlog verkeerde. In oktober 1949 riep Mao Zedong de Volksrepubliek China uit, wat directe consequenties had voor het landelijk elftal. Het Chinees elftal viel nu uiteen in twee nationaal elftallen: het voetbalelftal van de Republiek China bleef bestaan, maar staat thans bekend als het Taiwanees voetbalelftal; het voetbalelftal van de Volksrepubliek China was nieuw en is thans het vertegenwoordigend elftal van China. Het spelen van de eerste interland liet nog enkele jaren op zich wachten: drie jaar na het uitroepen van de Volksrepubliek erkende de FIFA het lidmaatschap van China zoals in 1931 was afgesloten. In 1951 reisde de voetbalclub Bayi (\xe5\x85\xab\xe4\xb8\x80, B\xc4\x81y\xc4\xab; "1 augustus") van het Volksbevrijdingsleger wel al af naar Tsjecho-Slowakije voor een vriendschappelijk clubtoernooi. De Finse regering was er vroeg bij om diplomatieke banden aan te halen met het nieuwe Chinese regime en nodigde het land uit voor deelname aan de Olympische Zomerspelen 1952, die plaatsvonden in Helsinki. Het voetbalelftal was echter dusdanig laat dat het het gehele voetbaltoernooi misliep. Finland organiseerde op 4 augustus alsnog een vriendschappelijke interland in Helsinki en versloeg de Chinezen met 4\xe2\x80\x930._NEWLINE_In 1956 speelde de Volksrepubliek China vijf vriendschappelijke interlands \xe2\x80\x93 niet eerder speelde het zo veel erkende wedstrijden in \xc3\xa9\xc3\xa9n jaar. China ontmoette onder meer India (1\xe2\x80\x930), Joegoslavi\xc3\xab (0\xe2\x80\x934) en Noord-Vietnam (5\xe2\x80\x933). Op 12 mei 1957 speelde het elftal zijn eerste door FIFA erkende competitieve interland in het kader van de kwalificaties voor het wereldkampioenschap voetbal 1958. De wedstrijd tegen Indonesi\xc3\xab vond plaats in Jakarta en werd met 2\xe2\x80\x930 verloren. In Beijing werd de tweede wedstrijd gewonnen door China (4\xe2\x80\x933); omdat gespeeld werd in een groepsfase (Australi\xc3\xab zou ook tot de groep behoren, maar trok zich eerder al terug), eindigden beide landen met drie punten en moest een beslissend duel op neutrale grond gespeeld worden. In Rangoon (Myanmar) eindigde die wedstrijd in een 0\xe2\x80\x930 gelijkspel, waardoor Indonesi\xc3\xab zich op basis van het doelsaldo kwalificeerde voor de volgende kwalificatieronde. In de daaropvolgende twintig jaar zou China niet meer deelnemen aan WK-kwalificatietoernooien. Aanleiding daarvoor was het besluit van de wereldvoetbalbond om Taiwan, toentertijd nog de Republiek China, te erkennen als apart land met een eigen nationaal elftal. De Volksrepubliek China besloot haar samenwerking met de FIFA te be\xc3\xabindigen, maar bleef wel interlands spelen in de daaropvolgende jaren, voornamelijk tegen communistische landen (de Sovjet-Unie, Noord-Vietnam, Noord-Korea, Mongoli\xc3\xab et cetera). Ook speelde het meermaals tegen Afrikaanse landen (deze ontmoetingen zouden stoppen ten tijde van de Culturele Revolutie), te beginnen met een wedstrijd tegen Soedan in juli 1957 (4\xe2\x80\x931). Het terugtreden van de Volksrepubliek China uit de FIFA volgde kort na een vergelijkbaar conflict met het Internationaal Olympisch Comit\xc3\xa9 rond de Spelen van 1956. Nadat Taiwan werd toegelaten onder de naam van de Republiek China protesteerde de Volksrepubliek, trok het zich terug en verliet het IOC._NEWLINE_De Volksrepubliek China speelde in de periode zonder FIFA-lidmaatschap bijna honderd interlands. Meerdere daarvan werden gespeeld in toernooien, waaronder op de Spelen van de nieuw opkomende machten (GANEFO) in 1966, opgericht op initiatief van de Indonesische president Soekarno en bedoeld als tegenhanger van de Olympische Spelen. Verbetering van de relatie tussen de Volksrepubliek China en de mondiale sportinstanties volgde in oktober 1971, toen de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties resolutie 2758 aannam, die uitsprak "de vertegenwoordigers van de regering van de Volksrepubliek China te erkennen als de enige legitieme vertegenwoordigers van China bij de Verenigde Naties", en tegelijkertijd de Republiek China zijn positie binnen de Algemene Vergadering ontnam. 76 landen steunden de resolutie, waaronder de Sovjet-Unie, Groot-Brittanni\xc3\xab, Nederland en Belgi\xc3\xab; onder meer de Verenigde Staten en Japan stemden tegen. In navolging van de resolutie hernoemde het voetbalelftal van de Republiek China zich in 1973 naar het voetbalelftal van Chinees Taipei of het Taiwanees voetbalelftal. Dat was een cruciale voorwaarde voor de Volksrepubliek om weer te kunnen toetreden tot de internationale sportgemeenschap. In 1974 ontnam de Aziatische voetbalconfederatie Chinees Taipei haar lidmaatschap om zo China toegang te kunnen bieden. De omstandigheden waaronder China weer lid werd van FIFA en AFC waren schimmig: om stemmen te ronselen bij Arabische landen werd vanuit het Chinese kamp beloofd voor verbanning van Isra\xc3\xabl te stemmen; de verbanning van Chinees Taipei door de AFC had tot een reglementaire schorsing van de hele AFC door FIFA moeten leiden, wat niet gebeurde; China overtrad in de jaren voorafgaand aan zijn nieuwe FIFA-lidmaatschap meerdere regels, waaronder het spelen van wedstrijden in Europa. De rol van toenmalig FIFA-voorzitter Jo\xc3\xa3o Havelange hierin was cruciaal, daar hij meende dat lidmaatschap van de Volksrepubliek China noodzakelijk was om de voetbalsport daadwerkelijk mondiaal te kunnen verspreiden. In 1981 bevestigde de Republiek China dat haar voetbalassociatie voortaan de naam Chinees Taipei zou dragen, gevolgd door hertoetreding tot de AFC in 1989. De Volksrepubliek China werd volwaardig FIFA-lid op 13 oktober 1979.\n_START_SECTION_\nOlympische deelname in Zuid-Korea (1988)\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1987 nam China deel aan de kwalificaties voor het voetbaltoernooi van de Olympische Zomerspelen 1988, die plaatsvonden in Zuid-Korea. In tien kwalificatiewedstrijden verloor het \xc3\xa9\xc3\xa9nmaal en won het achtmaal, met onderweg enkele grote uitslagen (9\xe2\x80\x930 en 10\xe2\x80\x930 tegen de Filipijnen, 8\xe2\x80\x930 en 12\xe2\x80\x930 tegen Nepal). In oktober 1987 had China zich verzekerd van een van de zestien plaatsen in het voetbaltoernooi, met namens Azi\xc3\xab ook Irak en het gastland als deelnemers. Het was voor het eerst sinds veertig jaar dat het nationaal elftal weer zou deelnemen aan de Olympische Spelen. Tegenstanders in de groepsfase waren (in chronologische volgorde) West-Duitsland, Zweden en Tunesi\xc3\xab, alle drie nieuwe tegenstanders voor de Volksrepubliek. Van de twee Europese landen verloor China met duidelijke cijfers, waardoor het voorafgaand aan de laatste wedstrijd tegen het Tunesisch elftal al was uitgeschakeld. Dat duel eindigde in een 0\xe2\x80\x930 gelijkspel en leverde zo het enige punt van deze Spelen voor China op. Amper twee maanden na de Olympische Spelen nam het deel aan het Aziatisch kampioenschap voetbal 1988, dat werd georganiseerd in de oliestaat Qatar. Ondanks een nederlaag in de afsluitende groepswedstrijd tegen Saoedi-Arabi\xc3\xab, dat vier jaar eerder China in de finale had dwarsgezeten, bereikte het elftal de halve finale. Daarin won Zuid-Korea met 2\xe2\x80\x931, nadat na negentig minuten nog niet was gescoord. Van Iran werd vervolgens de troostfinale na strafschoppen verloren. De strafschoppenserie duurde niet lang: de eerste drie Chinese spelers misten allemaal hun strafschop, waardoor de wedstrijd na zes strafschoppen reeds was beslist. Zhang Huikang werd door de AFC uitgeroepen tot doelman van het toernooi._NEWLINE_Bij de kwalificatietoernooien voor de wereldkampioenschappen voetbal 1990 en 1998 kwam de Volksrepubliek China dicht bij kwalificatie. Bij het eerstgenoemde kwalificatietoernooi ging China op doelsaldo ten koste van Iran door in de groepsfase, maar schoot het in de finaleronde met drie nederlagen tekort. In de kwalificaties voor 1998 plaatste China zich ongeslagen voor de finaleronde, maar kwam het uiteindelijk \xc3\xa9\xc3\xa9n punt tekort. Het wist zich nog niet te kwalificeren, maar het Chinees elftal speelde consequent een rol in het Aziatische interlandvoetbal van de jaren 80 en 90: tussen 1984 en 2004 kwalificeerde China zich voor elk Aziatisch kampioenschap en kwam het altijd voorbij de groepsfase, en bij de kwalificaties voor het WK kwam het herhaaldelijk in de buurt van kwalificatie of zat het grote voetballanden (met name Iran) dwars. Dit vertaalde zich richting de FIFA-wereldranglijst, die in december 1992 voor het eerst werd gepubliceerd. China bevond zich op plaats 56, enkele plaatsen achter Saoedi-Arabi\xc3\xab, het op dat moment hoogst ingeschaalde AFC-land.\n_START_SECTION_\nResultaten tot op heden (2004\xe2\x80\x93)\n_START_PARAGRAPH_\nChina wist zich in het najaar van 2004 niet te kwalificeren voor een tweede wereldkampioenschap op rij. In de eerste ronde van het kwalificatietoernooi kwam het \xc3\xa9\xc3\xa9n doelpunt tekort, ondanks een 7\xe2\x80\x930 overwinning op Hongkong in het laatste duel. Zowel Koeweit als China had een positief doelsaldo van dertien, het onderlinge resultaat was exact gelijk, maar Koeweit had meer doelpunten gemaakt in totaal (vijftien om veertien). Bondscoach Haan stapte kort na de laatste kwalificatiewedstrijd op en weet de onvoldoende prestaties aan een grootschalig corruptieschandaal waarin de Chinese voetbalbond verzeild was geraakt en die in 2003 aan het licht was gekomen. In 2003 werd de eerste editie van het Oost-Aziatisch kampioenschap voetbal georganiseerd, een toernooi dat het land goed ligt: zowel in 2005 als in 2010 werd China ongeslagen kampioen. In 2013 en 2015 werd China tweede. De zege in het toernooi gedurende de zomer van 2005 was een voortzetting van de goede resultaten die werden geboekt in 2004, nu onder leiding van bondscoach Zhu Guanghu (\xe6\x9c\xb1\xe5\xbb\xa3\xe6\xbb\xac, Zh\xc5\xab Gu\xc7\x8engh\xc3\xb9). Zhu was een trainer met meer dan twintig jaar ervaring, voornamelijk op jeugdniveau; zeven jaar eerder was hij al een jaar lang actief als assistent-bondscoach. Met een ervaren selectie verloor Zhu geen van de drie wedstrijden op het kampioenschap. Tegen Zuid-Korea en Japan werd gelijkgespeeld en het elftal van Noord-Korea werd met 2\xe2\x80\x930 verslagen._NEWLINE_De Servi\xc3\xabr Vladimir Petrovi\xc4\x87 nam in 2007 het stokje over van Zhu Guanghu, nadat China op het Aziatisch kampioenschap 2007 niet door de groepsfase was gekomen en verloor van Maleisi\xc3\xab en Oezbekistan, respectievelijk 1\xe2\x80\x935 en 3\xe2\x80\x930. Petrovi\xc4\x87\' contract werd een jaar later voorafgaand aan de Olympische Zomerspelen 2008 in Beijing niet verlengd, toen China zich wederom niet wist te plaatsen voor het wereldkampioenschap voetbal. Chinese supporters hadden hun onvrede echter niet gekeerd tegen de bondscoach, maar tegen bondsvoorzitter Xie Yalong. Petrovi\xc4\x87 werd tijdelijk opgevolgd door olympisch bondscoach Yin Tiesheng (\xe6\xae\xb7\xe9\x90\xb5\xe7\x94\x9f, Y\xc4\xabn Ti\xc4\x9bsh\xc4\x93ng). Yin verving bij het olympisch elftal een andere Servi\xc3\xabr, Ratomir Dujkovi\xc4\x87, die kort voor de Spelen door de voetbalbond was ontslagen. Hij leidde het Chinees elftal niet langdurig: bij zes interlands stond hij langs de zijlijn, waarvan vier werden verloren. Daarmee kwam Yin niet in de buurt van het winstpercentage van Arie Haan, die zes van de dertig interlands onder zijn leiding verloor._NEWLINE_Gao Hongbo (\xe9\xab\x98\xe6\xb4\xaa\xe6\xb3\xa2, G\xc4\x81o H\xc3\xb3ngb\xc5\x8d) werd in 2009 aangesteld als opvolger van trainer ad interim Yin. Voor de aanstelling van een opvolger van Yin werd door de nationale voetbalbond ruim de tijd genomen: er werd specifiek naar vier getalenteerde trainers gekeken, van wie geen van buitenlandse komaf was: de bond koos er bewust voor een Chinees aan te stellen. Yin en Gao behoorden tot dit viertal. De bond liet hen testen maken om de kennis van elke kandidaat te kunnen meten. In mei 2009 werd de aanstelling van Gao aangekondigd. Met de keuze voor Gao zette de Chinese bond een andere koers in, waarbij het niet meer uitsluitend wilde leunen op ervaren spelers en een buitenlandse bondscoach, zoals Milutinovi\xc4\x87 en Haan, maar zich voornamelijk wilde richten op talent, met een getalenteerde trainer uit eigen land en jonge spelers. Vanuit de bond werd dan ook nadrukkelijk geen druk meer gelegd op de spelers: er werd geadviseerd meer te focussen op het ontwikkelen van de nieuwe strategie van coach Gao dan op losse resultaten in de eerstvolgende interlands. Concreet hield dit in dat het elftal ging oefenen met een 4-2-3-1-opstelling. Daarbij is het beheersen van goede passes over de grond noodzakelijk, iets wat de Chinezen niet gewend waren na decennia spelen met een andere tactiek: speel de bal hoog en ver naar voren en probeer op die manier druk op de verdediging van de tegenstander te zetten. Gao had voor deze aanpassing van speltactiek met name een beter middenveld en creatievere aanvallers nodig. Enkele weken na zijn aanstelling stond Gao Hongbo voor het eerst als bondscoach aan de zijlijn bij een interland van China. Op 29 mei 2009 speelde China tegen Duitsland (op dat moment de mondiale nummer twee) een vriendschappelijke interland. Hao Junmin opende na vijf minuten de score, waarna Lukas Podolski in de zevende minuut gelijkmaakte. De wedstrijd eindigde in 1\xe2\x80\x931. Bij dat resultaat moet wel opgemerkt worden dat in de Duitse selectie zeventien regelmatige interlandspelers ontbraken._NEWLINE_In juni 2010 fungeerde China als oefenpartner van Frankrijk, een ander land uit de top tien van de FIFA-wereldranglijst. De Fransen bereidden zich voor op het WK 2010 in Zuid-Afrika. In tegenstelling tot het Duits elftal een jaar eerder trad Frankrijk wel aan met een elftal van eerste keuzes. Bij China ontbraken daarentegen enkele basisspelers. Desondanks won China met 1\xe2\x80\x930 door een doelpunt van Deng Zhuoxiang (\xe9\x84\xa7\xe5\x8d\x93\xe7\xbf\x94, D\xc3\xa8ng Zhu\xc5\x8dxi\xc3\xa1ng), de grootste overwinning voor het Chinees elftal sinds de 1\xe2\x80\x930 overwinning op Uruguay in januari 2000. In september 2010 hield China Paraguay, twee maanden eerder kwartfinalist op het wereldkampioenschap, op een 1\xe2\x80\x931 gelijkspel. Later in het jaar ontving het drie Europese landen voor een reeks vriendschappelijke interlands, die allemaal gewonnen werden: Letland (1\xe2\x80\x930), Estland (3\xe2\x80\x930) en Macedoni\xc3\xab (1\xe2\x80\x930) werden verslagen. 2010 was het meest succesvolle interlandjaar voor China sinds 2004, het jaar van het Aziatisch kampioenschap in eigen land, met negen overwinningen tegenover drie nederlagen._NEWLINE_Gao bleek een succescoach, maar werd in het begin van het seizoen 2011/12 toch ontslagen door de voetbalbond. Aanleiding daarvoor was het mislukte Aziatisch kampioenschap 2011, waar China de verwachtingen in eigen land niet waarmaakte en uitgeschakeld werd in de groepsfase. Het eerste duel werd gewonnen van Koeweit (2\xe2\x80\x930), dat de wedstrijd voor een groot deel met tien man moest spelen, maar waar een overwinning nodig was in de laatste groepswedstrijd tegen Oezbekistan, eindigde dat duel in 2\xe2\x80\x932. Gao werd opgevolgd door een buitenlandse trainer, de Spanjaard Jos\xc3\xa9 Antonio Camacho, die in augustus 2011 een contract voor drie jaar tekende. De in 2010 nieuw aangestelde bondsvoorzitter Wei Di stelde dat de aanstelling van Camacho paste in de lange termijnvisie voor het Chinees voetbalelftal, met als doel de achterstand op Japan en Zuid-Korea goed te maken. In de zoektocht naar een nieuwe bondscoach en nieuwe strategie werd met name naar enkele Europese landen gekeken \xe2\x80\x93 Duitsland, Nederland, Spanje \xe2\x80\x93 in de hoop van deze meer ontwikkelde voetballanden te kunnen leren._NEWLINE_De Spaanse trainer wist de verwachtingen niet waar te maken en bleek niet in staat de resultaten onder Gao Hongbo een goed vervolg te geven. Zijn voornaamste opdracht was kwalificatie voor het WK 2014 afdwingen, maar dat bleek onhaalbaar na nederlagen tegen Irak (tweemaal) en Jordani\xc3\xab in de eerste maanden van Camacho\'s bondscoachschap. Zoals bij zijn aanstelling in 2011 door de Chinese bond was beloofd, werd Camacho begin 2012 niet ontslagen na de mislukte kwalificatiereeks. Hij diende zich nu te concentreren op plaatsing voor het volgende Aziatisch kampioenschap. In de rest van 2012 speelde China uitsluitend vriendschappelijke interlands, waarbij het onder meer verloor van Spanje (0\xe2\x80\x931) en Zweden (0\xe2\x80\x931). Op 10 september 2012 verloor China met 0\xe2\x80\x938 van Brazili\xc3\xab, de zwaarste nederlaag in de geschiedenis van het nationaal elftal, als opvolger van een 0\xe2\x80\x935 verliespartij in 1992 tegen de Verenigde Staten. Bijgevolg zakte China in maart 2013 naar de 109e positie op de wereldranglijst. Niet eerder stond het land zo laag. Ook deze uitslagen vormden voor de voetbalbond geen aanleiding om de Spanjaard te ontslaan; in februari 2013 begon China onder zijn leiding aan de kwalificaties voor het Aziatisch kampioenschap van 2015. In juni 2013 werden drie vriendschappelijke interlands verloren, achtereenvolgens wedstrijden tegen Oezbekistan (1\xe2\x80\x932), Nederland (0\xe2\x80\x932) en Thailand (1\xe2\x80\x935). Ruim een week na de laatste wedstrijd werd Camacho ontslagen._NEWLINE_Een maand na de verloren oefenwedstrijden volgde het Oost-Aziatisch kampioenschap, waar China aan deelnam met oud-assistent-bondscoach Fu Bo (\xe5\x82\x85\xe5\x8d\x9a) als coach ad interim. China eindigde als tweede achter kampioen Japan, nadat tweemaal werd gelijkgespeeld en \xc3\xa9\xc3\xa9nmaal werd gewonnen (van Australi\xc3\xab, 4\xe2\x80\x933). In de rest van het jaar, die voornamelijk in het teken stond van de kwalificatie voor het aankomende Aziatisch kampioenschap, werd geen enkele wedstrijd meer verloren. Op 28 februari 2014 werd de Fransman Alain Perrin gepresenteerd als opvolger van de Spanjaard Camacho. Enkele dagen later stond hij aan de zijlijn voor de laatste kwalificatiewedstrijd, die met 3\xe2\x80\x931 in en tegen Irak werd verloren. Ondanks de nederlaag plaatste China zich als beste nummer drie voor het hoofdtoernooi, met een doelsaldo nipt beter dan die van Libanon: \xe2\x80\x931 om \xe2\x80\x932. In de rest van 2014 speelde het Chinees voetbalelftal twaalf interlands, uitsluitend vriendschappelijk, waarvan er slechts \xc3\xa9\xc3\xa9n werd verloren. Op het Aziatisch kampioenschap 2015 werd de ongeslagen status voortgezet: China won alle drie zijn groepswedstrijden en plaatste zich voor het eerst sinds 2004 voor de volgende ronde van het toernooi. In de kwartfinale verloor het van Australi\xc3\xab (0\xe2\x80\x932), de uiteindelijke kampioen. In juni 2015 begon de kwalificatiereeks voor het wereldkampioenschap 2018 met een 0\xe2\x80\x936 overwinning op Bhutan. Vijf maanden later volgde in de thuiswedstrijd tegen Bhutan een 12\xe2\x80\x930 zege, een van de grootste zeges in de geschiedenis van het Chinees voetbalelftal. Door een nederlaag tegen Qatar en tweemaal een gelijkspel tegen Hongkong bevond China zich eind 2015 op de derde plaats in de kwalificatiegroep, waarmee het zich niet zou plaatsen voor de volgende kwalificatieronde. Perrin werd daarop in januari 2016 ontslagen._NEWLINE_Het vertrek van Perrin betekende de terugkeer van Gao Hongbo, wiens winstpercentage (63%) uit zijn eerste periode door geen van zijn opvolgers was ge\xc3\xabvenaard. Op 3 februari 2016 werd hij door de Chinese voetbalbond wederom gepresenteerd als bondscoach, anderhalve maand voor twee beslissende wedstrijden in de WK-kwalificatiegroep tegen de Maldiven en Qatar. Na een 4\xe2\x80\x930 overwinning op het Maldivisch elftal steeg China naar de tweede plaats in de groep, omdat Hongkong in dezelfde speelronde werd verslagen door Qatar; in de laatste speelronde won China met 2\xe2\x80\x930 van Qatar, wat door de resultaten in andere groepen voldoende was om door te gaan als beste nummer twee. Het Chinees elftal plaatste zich eveneens direct voor het Aziatisch kampioenschap voetbal 2019 in de Verenigde Arabische Emiraten. Kort na de winst op Qatar werd de benoeming van Gao tot bondscoach officieel bekrachtigd._NEWLINE_Gao\'s tweede termijn was niet langdurig. In juni 2014 werd nog een vriendschappelijke interland gewonnen van Trinidad en Tobago (4\xe2\x80\x932), maar de overige zeven interlands in 2016 werden verloren, op twee doelpuntloze gelijkspelen na. Aan het einde van 2016 waren zes kwalificatiewedstrijden gespeeld en stond China onderaan in de kwalificatiegroep, achter de waarschijnlijke top drie \xe2\x80\x93 Iran, Zuid-Korea en Oezbekistan \xe2\x80\x93 en nog twee andere landen, Syri\xc3\xab en Qatar. Direct na afloop van het uitduel tegen Oezbekistan op 11 oktober 2016 (2\xe2\x80\x930 verlies) diende Gao Hongbo zijn ontslag in. Ruim een week later werd de Italiaanse trainer Marcello Lippi gepresenteerd als zijn opvolger. Lippi was eerder jarenlang trainer bij de Chinese club Guangzhou Evergrande en bevond zich in besprekingen om terug te keren bij de club, maar onderbrak deze om in te gaan op het verzoek van de voetbalbond om bondscoach te worden. In januari 2017 kreeg Lippi de kans te bouwen aan het Chinees elftal tijdens de China Cup, een officieus interlandtoernooi in eigen land. Van IJsland werd weliswaar verloren, maar China won na strafschoppen van het Kroatisch voetbalelftal. Lippi stelde een elftal samen van vrijwel uitsluitend debutanten: tijdens het korte toernooi maakten dertien spelers hun debuut in het nationaal elftal. Bij de volgende drie WK-kwalificatiewedstrijden behaalde China vier punten, waarvan drie door een overwinning op Zuid-Korea. De laatste twee kwalificatiewedstrijden werden eveneens gewonnen, maar China eindigde op de vijfde plaats; Syri\xc3\xab eindigde op de derde plaats die toegang gaf tot de play-offs, gevolgd door Oezbekistan.\n_START_SECTION_\nToekomst van het Chinese voetbal\n_START_PARAGRAPH_\nDe Chinese voetbalbond en Chinese overheid werken actief aan de ontwikkeling van het Chinese voetbal en het opleiden van voldoende talenten, om zo binnen enkele decennia hogere ogen te kunnen gooien in het interlandvoetbal. De president van de Volksrepubliek China, Xi Jinping (\xe7\xbf\x92\xe8\xbf\x91\xe5\xb9\xb3, X\xc3\xad J\xc3\xacnp\xc3\xadng), die in 2012 werd benoemd tot secretaris-generaal van de Communistische Partij, is een fervent voetballiefhebber. Xi heeft de ambitie het wereldkampioenschap voetbal 2030 of 2034 te organiseren, hetgeen hij FIFA-voorzitter Gianni Infantino in juni 2017 duidelijk maakte. Infantino erkende daarop dat een grotere rol van China goed zou zijn voor de hele voetbalwereld. Nog groter is de ambitie van Xi om van China een topland op voetbalgebied te maken. Het moderniseren van de jeugdopleidingen vormt een belangrijk onderdeel van het plan ter verbetering van het Chinese voetbal, zoals zichtbaar in Qingyuan, waar de grootste voetbalschool ter wereld is gevestigd (voetbalschool van Evergrande, \xe6\x81\x92\xe5\xa4\xa7\xe8\xb6\xb3\xe7\x90\x83\xe5\xad\xb8\xe6\xa0\xa1). Duizenden studenten worden op tientallen voetbalvelden getraind door Chinese en buitenlandse trainers. Voetbalkennis is voor een groot deel afkomstig uit Europa, waar Chinese investeerders grote delen van voetbalclubs als AC Milan (Itali\xc3\xab), RCD Espanyol (Spanje) en in Nederland enige tijd ADO Den Haag opkopen en zo kennis kunnen doorgeven aan Chinese clubs en opleidingen. Chinees geld wordt niet alleen ge\xc3\xafnvesteerd in westerse clubs: in 2016 begon een duidelijke trend zichtbaar te worden in de Chinese voetbalcompetitie (\xe4\xb8\xad\xe5\x9b\xbd\xe8\xb6\xb3\xe7\x90\x83\xe5\x8d\x8f\xe4\xbc\x9a\xe8\xb6\x85\xe7\xba\xa7\xe8\x81\x94\xe8\xb5\x9b of afgekort \xe4\xb8\xad\xe8\xb6\x85, letterlijk vertaald "supercompetitie van de Chinese voetbalbond"), waarbij topspelers van Europese clubs werden gekocht voor tientallen miljoenen euro\'s. De ambities die president Xi openlijk uitsprak gaven bedrijven aanleiding volop te investeren; in de wintertransferperiode van 2016 werd door Chinese voetbalclubs 300 miljoen dollar ge\xc3\xafnvesteerd. Begin 2017 maakte de Chinese overheid echter duidelijk dat het de grootte van de transferbedragen en salarissen te ver vond gaan en droeg het voetbalclubs op te matigen._NEWLINE_Voor het Chinees voetbalelftal blijft de langetermijnstrategie onder leiding van Xi de leidraad. Deze strategie werd gepresenteerd door de voetbalbond in april 2016 en bestrijkt de periode van 2016 tot 2050, verdeeld in drie fasen. Volgens de plannen zouden in 2020 zeker vijftig miljoen Chinezen de voetbalsport moeten beoefenen en China twintigduizend trainingscentra en zeventigduizend voetbalvelden moeten tellen. In 2030 zou onder meer het Chinees voetbalelftal bij de beste landen van Azi\xc3\xab moeten horen en het vrouwenelftal zich in de mondiale top moeten bevinden. Het Chinees elftal zou dan volgens de plannen in 2050 in staat moeten zijn het wereldkampioenschap voetbal te winnen.'