b"\n_START_ARTICLE_\nLouis Jouvet\n_START_SECTION_\nBeginjaren\n_START_PARAGRAPH_\nJules Eug\xc3\xa8ne Louis Jouvet verliet Bretagne met zijn moeder na het vroegtijdig overlijden van zijn vader en ze gingen inwonen bij zijn oom apotheker in de Ardennes. Aangespoord door zijn familie studeerde hij farmaceutische wetenschappen. Tijdens zijn studies bracht hij al zijn vrije tijd door in de toneelwereld. Hij legde toen ook drie keer de toegangsproef af voor het Conservatoire d'Art dramatique de Paris maar hij werd telkens geweigerd.\n_START_SECTION_\nOntmoeting met Jacques Copeau\n_START_PARAGRAPH_\nHij studeerde in 1912 af als apotheker. Het jaar daarop werd hij samen met zijn vriend Charles Dullin aangenomen door Jacques Copeau, de directeur van het pas opgerichte Th\xc3\xa9\xc3\xa2tre du Vieux-Colombier. Het was bij deze belangrijke theaterpersoonlijkheid dat hij alle aspecten van het toneelgebeuren onder de knie kreeg. Als acteur in een vijftigtal producties bleef Jouvet jarenlang nauw samenwerken met Copeau. Onder hem debuteerde hij in 1920 als regisseur.\n_START_SECTION_\nJaren twintig en dertig\n_START_PARAGRAPH_\nToen Jouvet in 1922 de samenwerking met Copeau stopzette werd hij benaderd door Jacques H\xc3\xa9bertot, de directeur van enkele Parijse theatergezelschappen waaronder de Com\xc3\xa9die des Champs-\xc3\x89lys\xc3\xa9es. Een jaar later oogstte hij als regisseur, acteur en decorateur een eerste triomf met Jules Romains kersverse Knock ou le Triomphe de la m\xc3\xa9decine, een wrange komedie die hij 500 keer bracht. Eind 1924 werd hij gedurende tien jaar directeur van de Com\xc3\xa9die des Champs-\xc3\x89lys\xc3\xa9es._NEWLINE_In 1927 was Jouvet eveneens medestichter van de 'Cartel des Quatre', samen met Gaston Baty, Charles Dullin en Georges Pito\xc3\xabff. Deze vereniging streefde een eigen theaterpo\xc3\xabzie en het opvoeren van eigentijdse stukken na._NEWLINE_In 1928 had Jouvet een tweede belangrijke ontmoeting, met toneelschrijver Jean Giraudoux van wie hij een dozijn stukken cre\xc3\xaberde. Wanneer hij in 1934 ook directeur werd van het th\xc3\xa9\xc3\xa2tre de l'Ath\xc3\xa9n\xc3\xa9e gaf hij daar de premi\xc3\xa8re van onder meer La guerre de Troie n'aura pas lieu (1935) en Ondine (1939), telkens met Madeleine Ozeray, zijn nieuwe liefde, in de hoofdrol. In l'Ath\xc3\xa9n\xc3\xa9e bleef hij grote successen boeken met Moli\xc3\xa8re en de stukken van Giraudoux.\n_START_SECTION_\nDe Zuid-Amerikaanse tournee tijdens de Tweede Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nTussen juni 1940 en juni 1941 nam Jouvet de controle van de belangrijke Franse toneelzalen op zich. Met een Duitse vrijgeleide vertrok hij uit Parijs om met zijn gezelschap op tournee te gaan in Zwitserland, Spanje en Portugal. Daarna ging hij in op voorstellen vanuit verscheidene Zuid-Amerikaanse hoofdstedelijke theaters en vertrok hij daar op tournee onder auspici\xc3\xabn van Vichy-Frankrijk. Eigenlijk ging het om een propagandatournee. Weldra kreeg Jouvet te maken met gaullistische tegenstand. In 1943 werden zijn contacten met Vichy-Frankrijk opgeschort. Pas in 1945 keerde Jouvet terug naar Frankrijk.\n_START_SECTION_\nOpnieuw toneeldirecteur van l\xe2\x80\x99Ath\xc3\xa9n\xc3\xa9e\n_START_PARAGRAPH_\nLouis Jouvet hernam de directie van l'Ath\xc3\xa9n\xc3\xa9e dat vanaf toen officieel het Th\xc3\xa9\xc3\xa2tre de l'Ath\xc3\xa9n\xc3\xa9e-Louis-Jouvet werd genoemd. Hij cre\xc3\xaberde er onder meer La Folle de Chaillot (1945), een van Giraudoux' beroemdste stukken, en Les Bonnes (1947), Jean Genets eerste en bekendste toneelstuk. Hij regisseerde ook met veel succes een hele reeks toneelstukken van Moli\xc3\xa8re._NEWLINE_Tegelijkertijd wendde hij al zijn invloed aan om de nieuwe boegbeelden van het theater en van de toneeldecentralisatie, waaronder Jean-Louis Barrault, Jean Vilar en Andr\xc3\xa9 Barsacq, te steunen. In 1951 regisseerde hij zijn laatste stuk, Le Diable et le Bon Dieu van Sartre.\n_START_SECTION_\nJouvet en de film\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel Jouvet het toneel boven de filmwereld verkoos nam hij toch de tijd om ook filmrollen te vertolken. Hij debuteerde pas op 45-jarige leeftijd op het grote scherm. Zijn eerste rollen verraadden zijn theatervorming. Niet toevallig speelde hij zijn eerste (hoofd)rol in de komedie Topaze (1933), de verfilming van Marcel Pagnols gelijknamige toneelstuk over de morele neergang van een onderwijzer. Even later volgde een tweede titelrol: in de komedie Knock (1933) incarneerde hij de doortrapte fanatieke dokter die hij tien jaar eerder op de b\xc3\xbchne had gecre\xc3\xaberd onder zijn eigen regie._NEWLINE_Zijn filmcarri\xc3\xa8re was gelanceerd. Vanaf dan werkte hij meerdere keren samen met het kruim van de regisseurs die de Franse cinema van de jaren dertig en veertig aanzien gaven: Jacques Feyder, Jean Renoir, Julien Duvivier, Marcel Carn\xc3\xa9, Henri Decoin, Henri-Georges Clouzot ... Zijn vruchtbaarste periode beleefde hij tussen 1935 en 1940: hij draaide toen niet minder dan twintig films. Verscheidene daarvan zijn klassiekers geworden zoals de historische komedie La Kermesse h\xc3\xa9ro\xc3\xafque (1935, met Fran\xc3\xa7oise Rosay), het drama Les Bas-fonds (1936, met Jean Gabin) de komedie Dr\xc3\xb4le de drame (1937, met Michel Simon) en het drama H\xc3\xb4tel du Nord (1938, met Arletty)._NEWLINE_Na de Tweede Wereldoorlog was Jouvet nog te zien in een tiental films. Vooral zijn samenwerkingen met Clouzot en Decoin vielen op. Vermeldenswaardig zijn zijn twee vertolkingen van een inspecteur. In 1947 gaf hij gestalte aan een wat vreemde, slecht gehumeurde inspecteur van de gerechtelijke politie in de misdaadfilm Quai des Orf\xc3\xa8vres en in 1948 heeft hij als inspecteur in de misdaadfilm Entre onze heures et minuit (1948) af te rekenen met twee moordzaken waarbij het tweede slachtoffer als twee druppels water op hem gelijkt. Om Henri Jeanson, zijn vriend en favoriete scenarist, een plezier te doen nam hij de hoofdrol voor zijn rekening in de in de Parijse roaring twenties gesitueerde komedie Lady Paname (1949), diens enige door hem geregisseerde film._NEWLINE_Jouvets theaterachtergrond sijpelde niet alleen door in gunstig onthaalde toneelverfilmingen zoals Topaze en Knock. Ook de in de smaak van de kritiek vallende komedie Volpone (1940) was gebaseerd op een toneelstuk: op het gelijknamig toneelstuk van Ben Jonson. In die verfilming liet Jouvet zich omringen door getalenteerde toneelacteurs zoals Harry Baur, Charles Dullin en Fernand Ledoux. Ook enkele filmrollen getuigden van zijn passie voor het theater. Zo was hij toneelleraar in Entr\xc3\xa9e des artistes (1938), een ouder wordende acteur die veel succes en vrouwen heeft gekend en nu stilletjes aan zijn greep op de werkelijkheid verliest in La Fin du jour (1939) en een directeur van een rondreizend theatergezelschap in Miquette et sa m\xc3\xa8re (1949). Even voor zijn overlijden vertolkte hij het personage Knock een tweede keer in Knock, de remake uit 1951. Het was zijn laatste verschijning op het witte doek._NEWLINE_In 1951 overleed Jouvet aan een hartinfarct tijdens een toneelrepetitie in zijn theater. Hij was 63 jaar. Hij ligt begraven op het cimeti\xc3\xa8re de Montmartre.\n_START_SECTION_\nPriv\xc3\xa9leven\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1912 huwde Jouvet met Else Collin (1886-1967). Ze kregen drie kinderen: Anne-Marie (1914-1998), Jean-Paul (1917-1978) en de actrice Lisa (1924-2004). Tussen 1927 en 1943 had Jouvet een relatie met de Belgische actrice Madeleine Ozeray (1908-1989) met wie hij in het drama La Fin du jour te zien was. Ozeray verliet Jouvet ten tijde van zijn Zuid-Amerikaanse tournee in Chili in 1943. Kort daarna ging Jouvet een nieuwe relatie aan met de actrice Monique M\xc3\xa9linand (1916-2012), een andere (oud-)leerlinge. M\xc3\xa9linand speelde samen met hem in de komedie Lady Paname. Ze bleef bij hem tot aan zijn overlijden. Ondanks die relaties dacht Else Collin er nooit aan van Jouvet te scheiden."