b"\n_START_ARTICLE_\nMass Moving\n_START_PARAGRAPH_\nMass Moving (1969\xe2\x80\x931976) was een Belgische groep die bekend werd door zijn wereldwijde artistieke acties en projecten die politiek, sociaal en/of cultureel geladen waren. De groep bestond uit een aantal initiatiefnemers en wisselende vrijwilligers.\n_START_SECTION_\nOntstaan\n_START_PARAGRAPH_\nMass Moving ontstond kort na Mei '68. Bekende leden die het voortouw namen waren Rapha\xc3\xabl Opstaele, Helen Pink, Jef De Groote en Bernard Delville. Delville kwam er pas later bij, maar zette het ecologische aspect van de acties sterker in de verf. De spilfiguur binnen de groep was Opstaele maar een echte leider was er niet. Beslissingen werden democratisch genomen: wie het meeste invloed en volgers had, kon een project van Mass Moving opstarten._NEWLINE_In de revolutionaire context van die tijd wilde de groep ingaan tegen de academische wereld van de bourgeoisie. Ze zochten nieuwe plekken om kunst te beleven. Voor hen betekende de straat of het publieke domein veel meer dan de musea of de galerijen. Het waren dan ook plekken waar een divers en groter publiek was dan binnen de bestaande kunst-instituten. Hun ambitie bestond erin zo collectief mogelijk te werken. Op verschillende plekken in de wereld kon het publiek deelnemen of interageren met \xc3\xa9\xc3\xa9n van hun acties/projecten. Een lokale actie kon ook onderdeel zijn van een grotere internationale actie. Daardoor beoogde Mass Moving de verbondenheid tussen verschillende culturen._NEWLINE_In 1972 verliet Helen Pink de groep en vertrok naar Nederland. In 1976 viel Mass Moving, wegens verschillende meningen, uit elkaar. Sommigen onder hen hebben alle restanten van hun projecten verwijderd d.m.v. een autodafe. Authentiek archiefmateriaal en documentatie over de (organisatie en voorbereiding van de) verschillende projecten is daardoor zeldzaam. Een aantal jaren na het uiteenvallen van Mass Moving heeft een aantal van de oorspronkelijke leden, onder wie Opstaele en Delville, de idealen hernomen en geactualiseerd onder een nieuwe naam, Mass and Individual Moving.\n_START_SECTION_\nTheater\n_START_PARAGRAPH_\nHet begon met theateropvoeringen die de grenzen van het traditioneel theater doorbraken. De acties Erektion (Leuven, mei 1969), het project Anti-theater (juni 1969) en Motion (Motion Weeks, Utrecht, 15-27 september 1969) zijn hier voorbeelden van. Gelijktijdige groepen die op een experimentele of controversi\xc3\xable wijze met theater omgingen waren  The Living Theatre en Bread and Puppet Theater. Mass Moving ontwikkelde zich tot een groep die allerlei happenings, performances en installaties opstartte._NEWLINE_Hun naam werd officieel bekend op de Motion Weeks in Utrecht (15-27 september 1969). De Groote ontwierp hiervoor een structuur op een plein waar alle evenementen binnen het cultureel festival konden doorgaan.\n_START_SECTION_\nArtistieke acties en projecten\n_START_PARAGRAPH_\nElk jaar begon Mass Moving een groot project.\n_START_SECTION_\nShadow Project (1970\xe2\x80\x931972)\n_START_PARAGRAPH_\nIn het bijzonder hield Mass Moving van het concept \xe2\x80\x98beweging\xe2\x80\x99. Via acties of performances hoopten ze de massa aan te zetten tot beweging. Reizen was een onderdeel van het concept 'beweging'. In 1972 voerde ze het Shadow Project uit. Het was een reizende performance die van start ging in Brussel (Place de Brouck\xc3\xa8re) en doorliep in Amsterdam (Spui), Berlijn (Kurf\xc3\xbcrstendamm), Londen (Notting Hill Gate) en Parijs (Sorbonne). In de steden schilderden ze roze slagschaduwen van zichzelf, voorbijgangers en straatmeubilair op straat. Ten slotte voerde men het project ook uit in Hiroshima.\n_START_SECTION_\nHiroshima\n_START_PARAGRAPH_\nHet project werd uitgevoerd in 1972 op de plaats waar in 1945 de atoombom was ge\xc3\xabxplodeerd en dat op het moment wanneer men dezelfde zonnestand van toen had bereikt. Kunsttheorecticus en filosoof Thierry de Duve gaf hen (Bernard Delville, Paul Gonze, Elisabeth Magis, Rapha\xc3\xabl Opstaele en Marnix Poot) net voor hun vertrek een aantal enveloppen mee die met de aantal dagen van hun reis overeenkwamen. Daarin stonden theoretische vragen die van toepassing waren op de ervaringen die ze gingen beleven. Na het openen van een aantal brieven besloten ze om niet in te gaan op De Duves zijn verzoek. Wel typte Delville tijdens de treinreis de dingen die hij hoorde. In het bijzonder ging het om gesprekken tussen de leden van Mass Moving.\n_START_SECTION_\nSound Stream\n_START_PARAGRAPH_\nHet idee om een windorgel te maken haalde de groep uit een boek over volkeren uit Nieuw-Guinea, die bamboestokken gebruikten als wegwijzer. Dat deden ze door er gaatjes in te maken waar de wind doorheen kon, zodat een specifiek geluid ontstond. Op een aantal plaatsen in Afrika, waar veel wind stond, plaatste Mass Moving vanaf 1974 windorgels. Zij moesten een keten van geluid vormen die de volkeren symbolisch met elkaar verbond. De bamboestokken met lengtes van 5 tot 7 meter hadden ze opgehaald in Kameroen: het merendeel van de 500 stokken ging per schip naar Belgi\xc3\xab. Zelf hielden ze er tientallen bij, waarmee ze op hun route door Afrika een aantal windorgels konden realiseren._NEWLINE_Er werden vervolgens ook Windorgels geplaatst aan de Poolcirkel en aan de Atlantische kustlijn. De steden Antwerpen, Aken, Vlissingen hebben een Windorgel in hun bezit. In Hamburg plaatste ze een mobiel Windorgel dat enkele maanden bleef staan en daarna doorheen Scandinavi\xc3\xab reisde."