b"\n_START_ARTICLE_\nGewone platstaart\n_START_SECTION_\nUiterlijke kenmerken\n_START_PARAGRAPH_\nDe basiskleur is wit, geel of soms blauw met regelmatige dorsale zwarte banden, de voorkant van de snuit is meestal in de basiskleur. Ze zijn van de blauwgebandeerde platstaart (Laticauda semifasciata) te onderscheiden doordat deze laatste een bredere en iets vagere bandering heeft, de kleuren vloeien wat meer in elkaar over. Om het water buiten te houden hebben de neusgaten speciale flapjes, die als een soort terugslagklep dienen. De staart is verticaal afgeplat en wordt als 'roeispaan' gebruikt, ook het lichaam is zijdelings afgeplat en de kop opvallend klein om stabieler te kunnen zwemmen. De maximale lengte is 1,5 meter.\n_START_SECTION_\nVerspreiding en habitat\n_START_PARAGRAPH_\nDe gewone platstaart komt voor in de Indische en Stille Oceaan, en jaagt op vis en andere zeedieren. Deze slang leeft langs kusten tussen de rotsen en komt ook wel in open zee, met name oudere dieren. Alleen om eitjes af te zetten komt de platstaart aan land, en vervelt eens per twee weken; veel vaker dan de landbewonende slangen.\n_START_SECTION_\nLevenswijze\n_START_PARAGRAPH_\nDeze slang beweegt zich vrij snel voort door het water, en probeert bij gevaar meestal weg te zwemmen in plaats van direct aan te vallen. De gewone platstaart heeft een bijzonder sterk neurotoxisch gif dat het zenuwstelsel aantast, maar de beet is zelden dodelijk vanwege de geringe hoeveelheid gif per beet. In laboratoria wordt deze soort gemolken om dit gif omdat het eiwitten bevat die in de medische wereld gebruikt worden om medicijnen te maken."