b'\n_START_ARTICLE_\nAntropomorfisme\n_START_PARAGRAPH_\nAntropomorfisme is het toekennen van menselijke eigenschappen aan niet-menselijke wezens: het tonen of behandelen van andere dieren, goden en voorwerpen alsof ze menselijk zijn qua uiterlijk, karakter of gedrag. Het is een samenstelling van de Griekse woorden voor \'mens\' (\xe1\xbc\x84\xce\xbd\xcf\x91\xcf\x81\xcf\x89\xcf\x80\xce\xbf\xcf\x82 / \xc3\xa1nthr\xc5\x8dpos) en \'gedaante\' (\xce\xbc\xce\xbf\xcf\x81\xcf\x86\xce\xae / morph\xc4\x93): "van menselijke gedaante". In de moderne wetenschap wordt er meestal van uitgegaan dat deze manier van denken onjuist is.\n_START_SECTION_\nLevensbeschouwelijk antropomorfisme\n_START_PARAGRAPH_\nOok binnen de theologie kent men dit begrip. Over God of goden kan ook gedacht worden, alsof deze kenmerken hebben die op die van mensen lijken. In de Griekse mythologie vertoonden goden bijvoorbeeld zeer menselijke trekken, en ook zagen ze er grotendeels uit als mensen._NEWLINE_In de esoterie en theosofie gaat men ervan uit dat iedere aanduiding, woord of gedachte over het "onnoembare" antropomorfisch denken is. Daarom wordt daar niet over "God" gesproken zoals in de theologie. Men spreekt daar wel over goddelijke wezens, vergelijkbaar zoals bij de Griekse mythologie, maar men beschrijft dan eigenlijk bewust aspecten van de mens zelf. Bijvoorbeeld de god Eros als "de begeerte naar schoonheid" (zie Plato) en niet als antropomorfe godheid.\n_START_SECTION_\nEvolutie\n_START_PARAGRAPH_\nIn het denken over dierenwelzijn is de algemene Westerse gedachte verschoven van het idee dat dieren ondergeschikt zijn aan de mens naar het idee dat mens en dier gelijkwaardig zijn aan elkaar, ofwel een evolutie van wat heet antropocentrisme vanuit de christelijke ethiek naar antropomorfisme.'