b'\n_START_ARTICLE_\nLeo Lagrou\n_START_PARAGRAPH_\nLeo Lagrou (\xc2\xb0Antwerpen, 1935) is een Vlaams sociaal-psycholoog.\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel geboren in Antwerpen, groeide hij op in West-Vlaanderen. Als tiener en zoon van de gevluchte collaborateur Ren\xc3\xa9 Lagrou, had hij het in de naoorlogsjaren niet gemakkelijk. Hij hield er een kritische geest en een gedrevenheid aan over en een afkeer van autoritarisme en ideologische vooringenomenheid._NEWLINE_Leo Lagrou begon als student in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven, en combineerde dit met een baccalaureaat in de wijsbegeerte, waar toen ook enkele cursussen psychologie (als keuzevak) in zaten. Omdat psychologie aan de universiteit in de jaren 50 in volle uitbouw was, koos hij voor een opleiding tot psycholoog, waar hij ook een doctoraat behaalde; promotor was Joseph Nuttin Sr. Daar kreeg hij de kans zich te vervolmaken in groepsdynamica, meer bepaald de communicatie in kleine groepen._NEWLINE_"De kleine groep maakt in feite de overgang van het individu naar de ruime maatschappelijke context, de gemeenschap"._NEWLINE__NEWLINE_In tegenstelling tot Jozef Nuttin jr. die sociale psychologie in een (artificieel) laboratorium uitwerkte, trok Lagrou naar de re\xc3\xable context van vergaderpraktijken, zoals bij de KAV. Het onderzoek mondde uit in vormingsprogramma\'s, zoals "onderhandelingstechnieken" voor vakbondsvrijgestelden._NEWLINE_Later werd dit geconcretiseerd in het Hoger instituut voor de arbeid (het HIVA), dat in grote mate zijn levenswerk is. Hij werd gewoon hoogleraar aan de KU Leuven._NEWLINE_Zijn broer Evert Lagrou maakte naam als stedenbouwkundige en docent. Zijn zoon, Pieter Lagrou, hoogleraar aan de Universit\xc3\xa9 Libre de Bruxelles is een erkend specialist van de nazitijd, met verzet en collaboratie in verschillende Europese landen.'