b'\n_START_ARTICLE_\nMinteken\n_START_PARAGRAPH_\nEen minteken is een symbool dat wordt gebruikt om een aftrekking of een negatief getal aan te duiden. Het wordt weergegeven als een korte horizontale lijn: \xe2\x88\x92, en uitgesproken als \'min\' of \'minus\'. Het woord is afgeleid van het Latijnse \'minor\' dat \'minder\' betekent. De boekhoudkundige notatie voor minus is \xe2\x88\x92/\xe2\x88\x92.\n_START_SECTION_\nWeergave\n_START_PARAGRAPH_\nHet minteken is in Unicode opgenomen als U+2212._NEWLINE_Typografen gebruiken voor het minteken meestal een half kastlijntje \xe2\x80\x93 (Unicode U+2013, ANSI-tekenset 0x96). Op toetsenborden is het gemakkelijker om het koppelteken - (Unicode U+002D) te gebruiken, omdat de meeste toetsenbordindelingen hier een toets voor hebben, en dus niet via een omweg hoeft te worden ingevoerd. Bij het invoeren van een rekenopdracht moet dat ook meestal. Google\'s online rekenmachine (via de zoekbox) accepteert beide.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet minteken is lang niet zo oud als de Arabische cijfers of de letters die wij tegenwoordig gebruiken. Het teken werd voor het eerst gebruikt aan het eind van de Middeleeuwen. Aan het begin van de vijftiende eeuw werden in Europa in plaats van het plus- en minteken nog vaak de letters p en m gebruikt. Men gaat ervan uit dat het minteken \'\xe2\x88\x92\' is afgeleid van de tilde die boven de letter m werd gezet om een aftrekking aan te duiden, of dat het wellicht gewoon een sterk vereenvoudigde versie van de letter m zelf is._NEWLINE_In 1489 werd het minteken \xe2\x80\x93 samen met het plusteken \xe2\x80\x93 voor het eerst in gedrukte vorm gebruikt in het boek Mercantile Arithmetic (of Behende und h\xc3\xbcpsche Rechenung auff allen Kauffmanschafft) van Johannes Widmann. Hij gebruikte de tekens echter om overschotten en tekorten aan te duiden in bedrijfseconomische zin. Hij schreef over de betekenis van de tekens: "Was \xe2\x88\x92 ist / das ist minus ... vnd das + das ist mer"._NEWLINE_Aan het begin van de zestiende eeuw werd het minteken geleidelijk aan steeds meer gebruikt als symbool om een aftrekking aan te geven. Giel Van der Hoecke gebruikte het minteken op die manier in Een sonderlinghe boeck in dye edel conste Arithmetica uit 1514, en Henricus Grammateus publiceerde in 1518 zijn boek Ayn new Kunstlich Buech waarin het plus- en minteken als tekens voor wiskundige bewerkingen werden gebruikt. Robert Recorde introduceerde de tekens in 1557 in Engeland met de publicatie van zijn boek The Whetstone of Witte \xe2\x80\x93 hij introduceerde tegelijkertijd overigens ook het =-teken. In zijn boek is te lezen: "There be other 2 signes in often use of which the first is made thus + and betokeneth more: the other is thus made \xe2\x88\x92 and betokeneth lesse" ("er zijn twee andere veelgebruikte tekens waarvan de eerste er zo uitziet + en meer betekent, en de andere zo \xe2\x88\x92 en minder betekent").'