b'\n_START_ARTICLE_\nJohn Berryman\n_START_PARAGRAPH_\nJohn Allyn Berryman (McAlester, Oklahoma, 25 oktober 1914 \xe2\x80\x93 Minneapolis, Minnesota, 7 januari 1972) was een Amerikaans dichter en schrijver.\n_START_SECTION_\nLeven en werk\n_START_PARAGRAPH_\nBerryman woonde de eerste tien jaar van zijn leven in Oklahoma en verhuisde daarna naar Florida, waar zijn vader twee jaar later zelfmoord pleegde. Zijn moeder ging naar New York en hertrouwde, John werd naar een private kostschool in Connecticut gestuurd. Hij studeerde Engelse letterkunde aan Columbia-universiteit (bij Mark Van Doren) en later in Engeland, aan de Universiteit van Cambridge. Na zijn terugkeer naar Amerika doceerde hij aan de University of Iowa, Harvard en Princeton._NEWLINE_Berryman begon met dichten in de jaren dertig. In de jaren veertig publiceerde hij een drietal bundels, maar zijn grote doorbraak kwam pas in 1956, met Homage to Mistress Bradstreet, een dramatische monoloog waarin hij zijn bewondering uitspreekt voor Anne Bradstreet, ook wel genoemd de \xe2\x80\x98eerste Amerikaanse dichteres\xe2\x80\x99. Het gedicht handelt over haar fysieke en religieuze lijden en spiegelt dat aan het moderne wereldgebeuren. Berryman gebruikt daarbij een experimentele schrijfwijze, met nieuwe interpretaties van historische feiten en woordbetekenissen, vaak gebruikt buiten de algemeen aanvaarde context om._NEWLINE_Berryman gaf zijn experimentele stijl een vervolg met de bundel 77 Dream Songs, uit 1956, waarmee hij de Pulitzerprijs won. Het is een complexe, kritische verhandeling over de ingebeelde persoon \xe2\x80\x98Henry\xe2\x80\x99, die gaandeweg een alter ego van Berryman zelf blijkt te zijn. In The Dream Songs (1967), His Toy, His Dream His Rest (1969) en Love & Fame (1970) borduurt hij verder op deze autobiografische benadering en werkt hij zijn taalexperimenten verder uit tot een geheel eigen stijl. Berryman wordt wel gerekend tot de school van de \xe2\x80\x98confessional poetry\xe2\x80\x99 en is duidelijk verwant aan Robert Lowell en Anne Sexton. De humor die hij telkens weer door de behandeling van serieuze levensvraagstukken weeft werkt echter relativerend en verfrissend._NEWLINE_Berryman schreef in de jaren veertig ook een aantal bundels korte verhalen en een kritische biografie over Stephen Crane (1950). In 1972 pleegde Berryman zelfmoord door van een brug op het ijs van de Mississippi te springen.'