b'\n_START_ARTICLE_\nSiamotyrannus\n_START_SECTION_\nVondst en naamgeving\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1993 ontdekte Somsai Triamwichanon op de Phu Wiang 9-vindplaats in Khon Kaen de resten van een grote theropode._NEWLINE_In 1996 benoemden en beschreven Eric Buffetaut, Varavudh Suteethorn en Haiyan Tong de typesoort Siamotyrannus isanensis. De geslachtsnaam combineert een verwijzing naar Siam, de oude naam van Thailand, met een gelatiniseerd Grieks ~tyrannus, "tiran", een verwijzing naar de vermeende plaatsing in de Tyrannosauridae. De soortaanduiding is afgeleid van het Thai, isan, "noordoostelijk deel", een verwijzing naar het feit dat de vindplaats in het noordoosten van Thailand ligt._NEWLINE_Het holotype, PW9-1, is gevonden in een laag van de Sao Khuaformatie die dateert uit het Berriasien-Barremien. Het bestaat uit een gedeeltelijk skelet zonder schedel. Bewaard zijn gebleven: vijf achterste ruggenwervels, het heiligbeen, de voorste dertien staartwervels en een linkerbekkenhelft met darmbeen (os ilium), schaambeen (os pubis) en zitbeen (os ischii). In 1998 werden nog een los scheenbeen en losse tanden aan de soort toegewezen.\n_START_SECTION_\nBeschrijving\n_START_PARAGRAPH_\nSiamotyrannus is een vrij grote roofsauri\xc3\xabr. Buffetaut schatte de lichaamslengte op zeven meter. In 2010 schatte Gregory S. Paul de lengte op zes meter, het gewicht op een halve ton._NEWLINE_Welke onderscheidende kenmerken Siamotyrannus bezit, hangt af van zijn fylogenetische plaatsing en die is omstreden. Naar moderne inzichten is een autapomorfie, unieke afgeleide eigenschap, het bezit van twee parallelle verticale richels op het midden van het darmbeen._NEWLINE_De achterste ruggenwervels hebben geen pleurocoelen, pneumatische uithollingen op de zijkanten. Er zijn vijf sacrale wervels. De eerste sacrale wervel heeft een zijuitsteeksel dat hecht met het darmbeen is verbonden. De tweede en derde sacrale wervels zijn sterk overdwars afgeplat. De staartwervels hebben vrij slanke doornuitsteeksels waarvan de achterrand een plotse knik naar boven toont. Bij de middelste staarwervels hebben de doornuitsteeksels aan de voorrand een korte naar voren uitstekende spoor. _NEWLINE_Het darmbeen, twee\xc3\xabntachtig centimeter lang, heeft een recht, naar voren oplopend, bovenprofiel. Het voorblad is tamelijk kort en buigt in een strakke ronding sterk naar beneden toe, uitlopend in een kleine afhangende punt. Het achterblad is recht afgesneden. Twee verticale richels bevinden zich aan de buitenzijde boven het heupgewricht en krommen iets naar voren toe. Ze onderscheiden zich van de enkelvoudige verticale richel van de Tyrannosauroidea. Naar beneden lopen ze uit in een beenplateau dat zelfs dikker is dan bij de tyrannosauroidea. Het schaambeen is relatief kort en heeft een in zijaanzicht erg slanke schacht die echter uitloopt in een grote "voet". De voorste punt daarvan steekt vrij ver naar voren; de omvang van de achterste punt is door een breuk onbekend. De voet is veel minder groot dan bij de tyrannosauriden, met minder dan een derde van de schachtlengte. Het hoofdlichaam van het schaambeen heeft achter de schacht een foramen obturatum dat naar beneden open is en dus de vorm heeft van een inkeping; deze buigt wat naar achteren. De opening wordt vanuit de achterrand gedeltelijk afgelsoot door een haakvormig uitsteeksel. Voor zover bewaard heeft het zitbeen een korte en smalle schacht die wat hol naar voren buigt. Op de achterste bovenzijde, onder het aanhangsel van het darmbeen, bevindt zich een min of meer cirkelvormige verruwing, een aanhechting voor spieren. De vorm van een mogelijke processus obturatorius op de voorrand is onbekend door beschadigingen.'