b'\n_START_ARTICLE_\nCeladhesie\n_START_PARAGRAPH_\nCeladhesie is het verschijnsel dat een cel zich met behulp van celadhesie-moleculen zoals selectinen, cadherinen en integrinen en leden van de immunoglobuline-superfamilie bindt aan een oppervlak, extracellulaire matrix of andere cel.\n_START_SECTION_\nProces\n_START_PARAGRAPH_\nEerst vindt hydrolyse van de celadhesiemoleculen door middel van extracellulaire enzymen plaats.\n_START_SECTION_\nEukaryoten\n_START_PARAGRAPH_\nEukaryotische protozoa scheiden allerlei adhesiemoleculen af. Een voorbeeld van een ziekmakend protozo\xc3\xb6n is de malariaparasiet (Plasmodium falciparum), die zich met behulp van het adhesiemolecuul circumsporozo\xc3\xafet aan levercellen bindt en met behulp van een ander adhesiemolecuul, het merozo\xc3\xafet-oppervlakte-eiwit, aan de rode bloedcellen. Defecten in de celadhesie zijn meestal het gevolg van een verstoorde afscheiding van adhesiemoleculen.\n_START_SECTION_\nProkaryoten\n_START_PARAGRAPH_\nDe adhesiemoleculen van prokaryoten worden gewoonlijk adhesinen genoemd. Adhesinen kunnen voorkomen op de pilus, het zweepstaartje of het celoppervlak. Adhesie van bacteri\xc3\xabn zorgt onder meer voor tropie bij planten.\n_START_SECTION_\nVirussen\n_START_PARAGRAPH_\nOok virussen beschikken over adhesiemoleculen om zich aan gastcellen te binden. Zo heeft het influenzavirus bijvoorbeeld een oppervlak dat is bedekt met hemagglutinine. Hierdoor kan dit virus sialisch zuur aan het oppervlak van andere moleculen herkennen. Hiv heeft een adhesiemolecuul met de naam gp120, dat een verbinding met het door lymfocyten afgescheiden eiwit CD4 aangaat.'