b"\n_START_ARTICLE_\nGrand Prix-wegrace van Zweden 1984\n_START_SECTION_\nAlgemeen\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 250cc-klasse, de 500cc-klasse en de zijspanklasse beslist. De zijspanklasse reed haar laatste race van dit seizoen en Egbert Streuer/Bernard Schnieders haalden hun eerste wereldtitel. Christian Sarron werd wereldkampioen in de 250cc-klasse. Eddie Lawson werd wereldkampioen in de 500cc-klasse. De wereldtitel in de 125cc-klasse was bij de Britse Grand Prix al in het voordeel van \xc3\x81ngel Nieto beslist en de wereldtitel in de 80cc-klasse bleef open tot de laatste Grand Prix, die van San Marino. Zoals altijd in Zweden reed de 250cc-klasse al op zaterdag, waardoor het publiek grotendeels verstek liet gaan. Men kon de races trouwens ook niet via de televisie volgen, want ook de Zweedse televisie was niet aanwezig.\n_START_SECTION_\n500cc-klasse\n_START_PARAGRAPH_\nStand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Eddie Lawson leidde het kampioenschap met 119 punten, 23 meer dan Randy Mamola. Als Mamola nog twee races zou winnen had Lawson aan een vierde plaats genoeg om alsnog wereldkampioen te worden.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nHonda Racing Corporation had besloten dat de driecilinder Honda NS 500 op het bochtige circuit van Karlskoga het beste wapen zou zijn en alle viercilinder Honda NSR 500's waren naar Japan verscheept. Ron Haslam scoorde zijn eerste poleposition, net voor Raymond Roche en Eddie Lawson die tot op de honderdste seconde dezelfde tijd reden. Takazumi Katayama was eindelijk weer fit genoeg om voluit te racen, maar 's avonds had hij nog steeds last van zijn rug, waaraan hij bijna een jaar geleden geblesseerd was geraakt. Hij reed de elfde trainingstijd. Eddie Lawson kon tevreden zijn met zijn derde tijd. Hij was sneller dan Randy Mamola, de enige concurrent die nog een theoretische kans op de wereldtitel had.\n_START_SECTION_\nDe race\n_START_PARAGRAPH_\nHet zou misschien logisch zijn geweest dat Eddie Lawson zich tevreden had gesteld met een vierde plaats om zijn wereldtitel veilig te stellen. Nadat in het begin van de race Randy Mamola en Ron Haslam voor Lawson de leiding hadden genomen, vormde zich even later een kopgroep met Mamola, Lawson, Raymond Roche en Wayne Gardner. Haslam was met een kapotte waterpomp uitgevallen, maar een paar ronden later reed Mamola met hangende gasschuiven ook het gras in. Nu was Lawson feitelijk al wereldkampioen, maar daardoor besloot hij juist te proberen de race te winnen. Hij ging het gevecht aan met Roche, die in de laatste bocht even het gras in moest, maar toch nog tweede werd.\n_START_SECTION_\n250cc-klasse\n_START_PARAGRAPH_\nStand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Christian Sarron leidde het kampioenschap met 97 punten, 27 meer dan Manfred Herweh. Als Herweh nog twee races zou winnen had Sarron aan een zevende plaats genoeg om alsnog wereldkampioen te worden.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nEr waren niet veel verrassingen in de training, behalve de tweede tijd van Harald Eckl. Christian Sarron reed de zevende tijd, maar hij was minder dan een seconde langzamer dan Manfred Herweh, wiens Bakker-Real-Rotax qua topsnelheid moeilijk te kloppen was.\n_START_SECTION_\nDe race\n_START_PARAGRAPH_\nChristian Sarron hoefde slechts zevende te worden om wereldkampioen te worden, maar zat toch al meteen in de kopgroep, samen met Manfred Herweh, Sito Pons, Martin Wimmer, Jean-Fran\xc3\xa7ois Bald\xc3\xa9, Alan Carter, Jacques Cornu, Harald Eckl en Guy Bertin. Carlos Lavado was even door het gras gereden en daardoor teruggevallen, maar Toni Mang wist na een slechte start juist aansluiting te vinden. Mang reed zelfs even op kop, maar viel toen uit door een uitgelopen big-endlager. De resterende rijders wisselden regelmatig van positie, zoals dat in de 250cc-klasse gebruikelijk was geworden. Wimmer viel uit door een vastloper. Herweh nam in de laatste ronde de leiding, maar Pons probeerde hem uit te remmen, wat mislukte. Vlak na elkaar reden Herweh, Sarron en Cornu over de streep, en Pons werd slechts negende. Sarron droeg zijn eerste wereldtitel op aan het team van Sonauto en aan de overleden Patrick Pons.\n_START_SECTION_\n125cc-klasse\n_START_PARAGRAPH_\nStand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: \xc3\x81ngel Nieto was al wereldkampioen.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nNu \xc3\x81ngel Nieto op vakantie was op Ibiza kreeg Fausto Gresini de snelste Garelli. Daarmee hoopte men dat hij zou kunnen doorstoten naar de derde plaats in het wereldkampioenschap, waardoor de eerste drie plaatsen voor Garelli zouden zijn. In de training was Jean-Claude Selini echter de snelste, ongeveer een halve seconde sneller dan Eugenio Lazzarini en Fausto Gresini.\n_START_SECTION_\nDe race\n_START_PARAGRAPH_\nDe opdracht voor Fausto Gresini was duidelijk: De race winnen met de machine van de afwezige \xc3\x81ngel Nieto en daardoor derde in het wereldkampioenschap 125 cc worden. Het moeilijkste zou zijn snelste trainer Jean-Claude Selini te verslaan, maar tijdens het gevecht in de beginfase tussen Gresini, Selini, Eugenio Lazzarini, Maurizio Vitali, Alex Bedford, Johnny Wickstr\xc3\xb6m, August Auinger en Bruno Kneub\xc3\xbchler viel Selini er in de tweede ronde al af, even later gevolgd door Kneub\xc3\xbchler. Nu had Gresini niet veel tegenstand meer en hij won de race. Lazzarini kon Auinger niet van de tweede plaats afhouden en werd derde, maar het plan was geslaagd: Gresini was derde in het wereldkampioenschap en de constructeurstitel was voor Garelli.\n_START_SECTION_\nZijspanklasse\n_START_PARAGRAPH_\nStand van zaken in het wereldkampioenschap na de vorige Grand Prix: Egbert Streuer en Bernard Schnieders leidden het kampioenschap met 67 punten, 7 meer dan Werner Schw\xc3\xa4rzel/Andreas Huber. Als Schw\xc3\xa4rzel zou winnen had Streuer aan een vierde plaats genoeg om alsnog wereldkampioen te worden.\n_START_SECTION_\nDe training\n_START_PARAGRAPH_\nAl tijdens de trainingen was alles binnen het team van Egbert Streuer en Bernard Schnieders erop gericht vierde te worden en de wereldtitel veilig te stellen. Ze reden ook de vierde trainingstijd achter Rolf Biland/Kurt Waltisperg, Werner Schw\xc3\xa4rzel/Andreas Huber en Alain Michel/Jean-Marc Fresc.\n_START_SECTION_\nDe race\n_START_PARAGRAPH_\nEgbert Streuer bemoeide zich helemaal niet met de strijd om de eerste plaatsen. Vanaf het begin werd er gestreden door Rolf Biland en Werner Schw\xc3\xa4rzel, terwijl Streuer tamelijk rustige rondjes reed. Hij liet zijn ruim afgestelde motor nooit meer dan 11.000 toeren draaien. Schw\xc3\xa4rzel leek halverwege de race te gaan winnen, maar raakte de combinatie van Hein van Drie toen die op een ronde werd gezet. De combinatie van Schw\xc3\xa4rzel draaide 360\xc2\xb0 en Biland kwam voorbij. Streuer passeerde Mick Barton, maar maakte later ruim baan om Alain Michel voorbij te laten. Zo won Biland voor Schw\xc3\xa4rzel en Michel, maar de vierde plaats van Egbert Streuer en Bernard Schnieders was voldoende voor hun eerste wereldtitel."