b"\n_START_ARTICLE_\nSonnet 20\n_START_PARAGRAPH_\nSonnet 20 is een van de meest besproken sonnetten van William Shakespeare vanwege de vragen die het oproept over de aard van zijn seksualiteit. Binnen de 154 sonnetten behoort het tot de Fair Youth-groep, waarin de verteller zich tot een jongeman richt en hem aanmaant om zijn jeugd en schoonheid niet zo te verspillen. De sonnetten werden gepubliceerd in 1609, maar een aantal ervan werden waarschijnlijk jaren voordien geschreven.\n_START_SECTION_\nAnalyse\n_START_PARAGRAPH_\nShakespeares sonnetten zijn voornamelijk geschreven in een metrum genaamd jambische pentameter, een rijmschema waarin elke sonnetregel bestaat uit tien lettergrepen. De lettergrepen zijn verdeeld in vijf paren, jambes genoemd, waarbij elk paar begint met een onbeklemtoonde lettergreep._NEWLINE_De jongeman heeft de schoonheid van een vrouw en de vorm van een man. Shakespeare roemt de vrouwelijke deugden van deze man. Hij bezit alle positieve kwaliteiten van een vrouw, zonder al haar negatieve eigenschappen. De verteller lijkt te geloven dat de jongeman zo mooi is als een vrouw, maar daarenboven ook trouwer en minder wispelturig. De dichter betreurt dat de natuur 'iets toevoegde' - de penis - waardoor degene die hij bemint geen vrouw is, en nu onbereikbaar blijft voor hem. Sommige versregels zijn echter niet zo eenduidig te interpreteren. Bijzonder mysterieus is bijvoorbeeld A man in hue all hues in his controlling en ook And by addition me of thee defeated. Dat laatste zou ook weleens een verwijzing kunnen zijn naar Plato's dialoog Charmides, waarin Socrates met zijn vrienden de schoonheid van een naakte jongeling bespreekt. De 'toevoeging' zou in dat geval de ziel kunnen zijn, het waardevolste deel van de mens."