b'\n_START_ARTICLE_\nGeschiedenis van Xinjiang\n_START_PARAGRAPH_\nDe geschiedenis van Xinjiang behandelt de gebeurtenissen in wat nu de Chinese provincie Xinjiang is van de prehistorie tot het heden.\n_START_SECTION_\nGeografie\n_START_PARAGRAPH_\nGeografisch bestaat Xinjiang uit drie delen, van elkaar gescheiden door het Tiensjan-gebergte en haar uitlopers._NEWLINE_Het noorden wordt gevormd door Dzjoengarije, een steppegebied dat in het westen via de Dzjoengaarse Poort verbonden is met westelijk Centraal-Azi\xc3\xab en in het noordoosten met Mongoli\xc3\xab. Als zodanig vormt het een schakel in de Euraziatische steppe waarlangs gedurende de geschiedenis vele steppevolken trokken. De Ili-vallei, hoewel ten westen van de Tiensjan liggend en etnisch meer tot Kazachstan behorend, valt als Autonome Kazachse Prefectuur Ili ook onder Chinees Dzjoengarije._NEWLINE_In het zuidoosten staat Dzjoengarije via bergpassen in verbinding met de Turpanlaagte. De Turpanlaagte gaat in het oosten over in de Hamilaagte. Bij de stad Hami bevindt zich de zogenaamde Pas van de Jaden Poort (Yumenguan), de historische westelijke toegang tot China; meer precies het oostelijke deel van Gansu dat vervolgens via de Hexicorridor verbonden is met het Chinese hartland._NEWLINE_Ten zuidwesten van de Turpanlaagte bevindt zich het Tarimbekken, een groot en onherbergzaam woestijngebied met enkel aan de rand een keten van oasen. Het Tarimbekken is in het westen en zuiden slechts moeilijk bereikbaar via hoge passen zoals de Karakorampas.\n_START_SECTION_\nBenamingen\n_START_PARAGRAPH_\nIn het oude China stond al het land voorbij de Jaden Poort bekend als_NEWLINE_"Xiyu" of de "Westelijke Gebieden". De Oeigoeren noemden de oases van het Tarimbekken \'"Altishahr", de "Zes Steden". Dzjoengarije is vernoemd naar de Mongoolse Dzjoengaren, die het in de 17e eeuw veroverden._NEWLINE_Antieke bronnen geven de naam Serica voor het land ten oosten van de Pamir._NEWLINE_De naam "Oost-Turkestan" werd in 1829 gecre\xc3\xaberd door de Russische sinoloog Nikita Bitsjoerin ter vervanging van de term "Chinees Turkestan"._NEWLINE_Na de verovering door de Qing-dynastie in 1884 werd het gebied Xinjiang genoemd. Deze naam werd oorspronkelijk gebruikt om te verwijzen naar elk gebied dat ooit tot het Chinese keizerrijk behoord had en door de Qing was heroverd, maar werd uiteindelijk alleen gebruikt voor het huidige Xinjiang._NEWLINE_Een andere benaming is "Serindia", een samenvoeging van Serica en India.\n_START_SECTION_\nSteentijd\n_START_PARAGRAPH_\nOver de vroegste voorgeschiedenis van Xinjiang is weinig met zekerheid bekend. Vondsten in de Altaj net ten noorden van Dzjoengarije maken het aannemelijk dat Dzjoengarije bewoond werd door de denisovamens, welke opgevolgd werd door late neanderthalers. Wanneer de eerste anatomisch moderne mensen in het gebied kwamen is nog minder zeker.\n_START_SECTION_\nBronstijd\n_START_PARAGRAPH_\nDe vroegst bekende bronstijdcultuur in Xinjiang is de Xemirxekcultuur in Dzjoengarije (2500\xe2\x80\x931800 v.Chr.). Opvallend zijn hier de megalithische grafarchitectuur en de soms levensgrote steles, welke lijken op vondsten in Europa. Ook de skeletresten wijzen op een westelijke afkomst. Vondsten van oude graven tonen dat in het 2e millennium v.Chr. mensen van een Europees type tot in Hami doorgedrongen waren, waar ze zich bij de oorspronkelijke Oost-Aziatische bevolking voegden._NEWLINE_In het Tarimbekken zijn een aantal vondsten van mummies uit de periode rondom 1800 v.Chr. tot rondom 200 AD gedaan, de zogenaamde Tarim-mummies. Onderzoek van de Xiaohe-mummies toonden een Europese afkomst in mannelijke lijn en een gemengd Europees-Aziatische (meer specifiek Oost-Siberische) afkomst in vrouwelijke lijn. Deze vondsten worden wel in verband gebracht met de sprekers van het Tochaars.\n_START_SECTION_\nTussen Xiongnu en Han\n_START_PARAGRAPH_\nAan het begin van de Han-dynastie (206 voor Christus - 220 na Christus) was de regio ondergeschikt aan de Xiongnu._NEWLINE_In de 2e eeuw v.Chr. zond keizer Wu van Han de ontdekkingsreiziger Zhang Qian om de mysterieuze koninkrijken in het westen verkennen en tot een alliantie met de Yuezhi te komen ter bestrijding van de Xiongnu. Als gevolg van deze gevechten controleerde de Chinezen de strategische regio van de Ordos en Hexicorridor tot Lob Nuur. Hiermee slaagden ze erin de Xiongnu te scheiden van de Qiang in het zuiden, en de toegang tot de westelijke regionen te verkrijgen._NEWLINE_Vanaf 120 v.Chr. richtte de Han-dynastie militaire kolonies (tuntian) en commanderijen (duhufu) op om het gebied te controleren._NEWLINE_In 108 v.Chr. werd Kroraina (bij Lob Nuur) door de Chinezen aangevallen en haar koning gevangengenomen. Hierna werd het koninkrijk verplicht om tribuut te brengen aan Han-China. Na berichten over deze gebeurtenissen vielen ook de Xiongu Kroraina aan. De koning besloot daarom een van zijn zonen als gijzelaar naar de Xiongnu te sturen, en een andere naar de Han. De koning werd vervolgens meegenomen naar het Chinese hof en ondervraagd over zijn banden met de Xiongnu. Deze antwoordde door te stellen dat zijn rijk slechts een kleine staat was gelegen tussen grote staten, welke zich niet veilig kon stellen tenzij het zich aan beide onderwierp._NEWLINE_Het gebied rond het Aydingkol-meer wordt genoemd als het grondgebied van de Gushi. Volgens historische verslagen leefden de mensen in tenten, volgden het gras en water, en hadden veel kennis van de landbouw. Ze bezaten runderen, paarden, kamelen, schapen en geiten en waren bedreven met pijl-en-boog. in het reisverslag van Zhang Qian worden de Gushi samen met Kroraina vermeld, waarschijnlijk omdat beiden onder de controle van de Xiongnu stonden. Na de Slag om Gushi (rond 60 v.Chr.) kwam Gushi onder Han-Chinese heerschappij._NEWLINE_In 60 v.Chr. richtten de Han het protectoraat van de westelijke regio\'s (\xe8\xa5\xbf\xe5\x9f\x9f\xe9\x83\xbd\xe8\xad\xb7 \xe5\xba\x9c) bij Wulei (\xe7\x83\x8f \xe5\xa3\x98; in de buurt van het huidige Luntai) om de hele regio tot aan de Pamir te beheersen. Tijdens de usurpatie van Wang Mang in China kwamen de staten van het protectoraat in opstand en keerden in AD 13 terug naar de Xiongnu._NEWLINE_Het Koninkrijk Hotan werd in 73 AD door de Han-dynastie veroverd. In de loop van de daaropvolgende eeuw voerden de Han verschillende militaire expedities uit in het gebied, met een herstel van het protectoraat in 74-76, 91-107, en na 123._NEWLINE_De Kushana werkten militair samen met de Han om de noordelijke nomaden tegen te houden. In 84 hielpen zij de Chinese generaal Ban Chao tegen de Sogdi\xc3\xabrs, toen deze laatsten een opstand van de koning van Kashgar wilden ondersteunen. Omstreeks 85 hielpen zij Ban Chao bij zijn aanval op Turpan._NEWLINE_Het Boek van de Late Han vertelt dat Ban Chao in 90 AD in de buurt van Hotan tegen een 70.000 man sterk Kushanaleger vocht. Hoewel Ban Chao beweerde zegevierend te zijn en de Kushana door de tactiek van de verschroeide aarde dwong zich terug te trekken, spreidde het Kushanarijk zich gedurende de 1e en 2e eeuw in het Tarimbekken. Omstreeks 116 vestigden de Kushana onder Kanishka een koninkrijk rond Kashgar, dat ook de controle over Hotan en Yarkand uitoefende. Ze introduceerden het brahmischrift en het Indiase Prakrit als administratieve taal, en breidden de invloed van de Grieks-boeddhistische kunst uit, die zich ontwikkelde tot de Serindische kunst.\n_START_SECTION_\nNa de val van de Han\n_START_PARAGRAPH_\nNa de val van de Han-dynastie in 220 werd het protectoraat nominaal gehandhaafd door het Koninkrijk Wei (tot 265) en de Westelijke Jin-dynastie (na 265)._NEWLINE_De Westelijke Jin viel in het begin van de 4e eeuw ten prooi aan verschillende invallen van nomaden uit het noorden. Tijdens de daaropvolgende periode van de Zestien Koninkrijken probeerden verscheidene van de kortstondige koninkrijken in Noordwest-China het protectoraat te herstellen, met wisselend succes._NEWLINE_Na de definitieve hereniging van het noorden van China onder de Noordelijke Wei-dynastie in 440 controleerde haar protectoraat het zuidoostelijke derde deel van het huidige Xinjiang. Plaatselijke stadstaten zoals Kashgar, Hotan, Kuqa en Cherchen beheersten de westelijke helft, terwijl het centrale deel rond Turpan onder Karahoja (Gaochang) stond, het restant van de Xiongnustaat Noordelijke Liang welke voorheen als een van de Zestien Koninkrijken een deel van Gansu beheerste._NEWLINE_In de late 5e eeuw vestigden de Rouran hun macht in het noorden en de Tuyuhun in het zuidoosten van Xinjiang._NEWLINE_In 552 kwam het gebied van de Rouran onder de G\xc3\xb6kt\xc3\xbcrken. Uiteindelijk zouden de G\xc3\xb6kt\xc3\xbcrken een groot rijk stichtten dat van het Baikalmeer tot voorbij de Aralmeer reikte. In 583 splitste zich dit in een westelijk en oostelijk rijk, waarbij Xinjiang onder het westelijke rijk kwam._NEWLINE_In 609 werden de Tuyuhun door de Chinese Sui-dynastie verslagen en verdreven.\n_START_SECTION_\nTang-dynastie\n_START_PARAGRAPH_\nVanaf de jaren 620 begon de Chinese Tang-dynastie een aantal militaire campagnes tegen het Oostelijke G\xc3\xb6kt\xc3\xbcrkenrijk, en vanaf 640 tegen het Westelijke en haar vazalstaten in het Tarimbekken. Karahoja werd in 640 door keizer Taizong veroverd, gevolgd door Karasahr in 644 en Kuqa in 649. De expansie in Centraal-Azi\xc3\xab werd voortgezet onder Taizongs opvolger, keizer Gaozong, die in 657 een leger onder leiding van Su Dingfang tegen de westelijke khan Ashina Helu verzond. De nederlaag van Ashina versterkte de Tangheerschappij in het zuiden van Xinjiang en bracht de regio\'s die vroeger door het khaganaat gecontroleerd werden in het Tangrijk._NEWLINE_De militaire expeditie omvatte 10.000 ruiters geleverd door de Oeigoeren, nauwe bondgenoten van de Tang sinds de dynastie hun opstand tegen het bewind van de Xueyantuo, een stam van de Tiele, ondersteund had. De Tang-dynastie bezat een groot aantal Turkse soldaten en generaals, en de Chinese garnizoenen van Xinjiang waren voor het grootste deel bemand door Turken in plaats van Han-Chinezen. Dit bevorderde in grote mate de overgang van Indo-Europese talen naar Turkse talen in het gebied._NEWLINE_Xinjiang werd beheerd door het Anxi-protectoraat (\xe5\xae\x89\xe8\xa5\xbf \xe9\x83\xbd \xe8\xad\xb7 \xe5\xba\x9c; "protectoraat voor de pacificatie van het Westen\') en de Vier Garnizoenen van Anxi._NEWLINE_Opstanden eindigden de Tang-hegemonie ten westen van de Pamir, maar in Xinjiang bleef de militaire aanwezigheid behouden._NEWLINE_Xinjiang werd vervolgens door het Tibetaanse rijk vanuit het zuiden binnengevallen, en de heerschappij wisselde tussen de Tang en Tibet in hun strijd over controle van Centraal-Azi\xc3\xab._NEWLINE_In 662 brak een opstand uit en een Tangleger werd gestuurd om de situatie onder controle te brengen. Dit werd in 670 ten zuiden van Kashgar verslagen door de Tibetanen. Hierna verkregen de Tibetanen de controle over de hele regio en veroverden Kashgar in 676-8. Ze behielden dit tot 692, toen de Tang het Tarimbekken heroverde._NEWLINE_Tijdens de An Lushan-rebellie vielen de Tibetanen Tang-China binnen op een breed front van Xinjiang tot Yunnan. Ze plunderden de Tang-hoofdstad in 763, en namen de controle over het zuiden van Xinjiang over.\n_START_SECTION_\nOeigoerse Rijk\n_START_PARAGRAPH_\nHet Oeigoerse Rijk strekte zich in 745 uit van de Kaspische Zee tot het huidige Mongoli\xc3\xab. in deze tijd begon Tang-China zich terug te trekken uit Centraal-Azi\xc3\xab. Gelijktijdig breidde het Tibetaanse Rijk haar macht uit in Xinjiang._NEWLINE_De Chinese nederlaag bij de Slag om Talas in 751 en een reeks van opstanden, waaronder die van An Lushan, dwongen de keizer zich tot de Oeigoerse leider Bayanchur Khan te wenden om hulp. Deze stemde daarmee in, handelde snel en nam het Tarim-bekken in. Hij onderdrukte verscheidene opstanden en versloeg het in het zuiden binnenvallende Tibetaanse leger. De Oeigoeren ontvingen hiervoor tribuut van de Chinezen en Bayanchur Khan kreeg de hand van de dochter van de keizer. In 762 begon zijn zoon khan Bogu Tekin met Chinese steun aan een campagne tegen de Tibetanen. Luoyang, een was een van de historische hoofdsteden van China, werd hierbij voor China heroverd. Tijdens een militaire campagne ontmoette Bogu Tekin priesters uit Iran welke hem bekeerden tot het Maniche\xc3\xafsme. Dit werd nu de offici\xc3\xable religie van de Oeigoerse Rijk._NEWLINE_In 840 vielen de Kirgiezen vanuit het noorden binnen met een leger van rond 80.000 ruiters. Ze plunderden de Oeigoerse hoofdstad Ordu Baliq en maakten het met de grond gelijk. De Oeigoerse khan K\xc3\xbcrebir werd gevengen genomen en onthoofd. Meerdere steden van het Oeigoerse Rijk werden afgebrand. De laatste khan, \xc3\x96ge, werd in 847 vermoord._NEWLINE_De vernietiging van het Oeigoerse Rijk veroorzaakte een uittocht van Oeigoeren naar andre delen van Centraal-Azi\xc3\xab. Delen van de Oeigoeren vestigden zich in Karahoja en Beshbalik nabij het huidige Turfan en \xc3\x9cr\xc3\xbcmqi. Dit Oeigoerse koninkrijk Karahoja in Oost-Xinjiang zou zich tot de 14e eeuw handhaven, hoewel onderworpen aan verschillende grotere rijken in die tijd.\n_START_SECTION_\nKarachaniden-kanaat\n_START_PARAGRAPH_\nIn de loop van de 9e eeuw ontstond uit een confederatie van Turkse stammen uit het Zevenstromenland, de westelijke Tiensjan (huidig Kirgizi\xc3\xab) en Kashgari\xc3\xab (westelijk Xinjiang) het Karachaniden-kanaat._NEWLINE_Ondanks de bekering van een aantal Karlukken na de Slag om Talas, keerde de meerderheid van hen zich niet tot de islam tot het midden van de 10e eeuw. Na contacten met de islamitische Samaniden werd de Karachanid Satoq Bugra in 966 moslim. Satoq Bugra startte de islamitische verovering van de boeddhistische steden ten oosten van Kashgar._NEWLINE_De Oeigoerse staat in het oosten van Xinjiang bleef maniche\xc3\xafstisch, maar ging later over tot het boeddhisme. Ook het nestoriaanse christendom was prominent aanwezig in hun rijk._NEWLINE_Het Iraanstalige koninkrijk Hotan was de enige stadstaat in het Tarimbekken die nog niet veroverd was door de Turkse Oeigoeren of Karachaniden, en haar heersers waren devote boeddhisten. Er waren nauwe banden tussen Hotan en Dunhuang, met huwelijksbanden tussen de heersende elites. Boeddhistische tempels en de Mogao-grotten werden onderhouden door de vorsen van Hotan, en hun beeltenissen werden daar afgebeeld. Halverwege de 10e eeuw kwam Hotan onder vuur door de Karachanied Musa. Een lange oorlog volgde tussen het islamitische Kashgar en het boeddhistische Hotan. Uiteindelijk veroverde de Karachanied Yusuf Qadir Khan Hotan rond 1006. De islamitische verovering van Hotan leidde tot alarm in het oosten. Mogao-grot nr. 17, welke Hotanese literaire werken bevatte, werd dichtgemaakt, mogelijk nadat de bewaarders hoorden dat in Hotan boeddhistische gebouwen werden verwoest door de moslims, en de boeddhistische religie daar plotseling verdween.\n_START_SECTION_\nKara-Kitan\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1132 bereikten restanten van de Liao-dynastie van Mantsjoerije en Noord-China, op de vlucht voor de aanval van de Jurchen in Noord-China, Xinjiang. Zij vestigden een regering in ballingschap, de Kara-Kitan, die gedurende de daaropvolgende eeuw heerste over zowel het territorium van de Karachaniden als de Oeigoerse delen van het Tarimbekken. De macht over het rijk werd in 1211 overgenomen door de Naimanen onder leiding van Kuchlug.\n_START_SECTION_\nMongoolse Rijk\n_START_PARAGRAPH_\nNadat Dzjengis Khan de Mongolen had verenigd en zijn opmars naar het westen begon, boden de Oeigoeren in het Turpan-\xc3\x9cr\xc3\xbcmqi-gebied het Mongoolse Rijk in 1209 hun trouw aan. In 1218 veroverde Genghis Khan de voormalige Kara-Kitangebieden._NEWLINE_Na het uiteenvallen van het Mongoolse Rijk in kleinere kanaten kwam het grootste deel van het hedendaagse Xinjiang onder de Yuan-dynastie gesticht door Koeblai Khan._NEWLINE_Nadat Kaidu de heerschappij over het Kanaat van Chagatai had verkregen kwam het grootste deel van Xinjiang onder het Kanaat van Chagatai. Na de dood van Qazan Khan in 1346 viel het kanaat uiteen in een westelijk deel, dat bekendstaat als het Westelijk Kanaat van Chagatai en een oostelijk deel dat bekendstaat onder de naam Moghulistan.\n_START_SECTION_\nDzjoengaren\n_START_PARAGRAPH_\nIn de 17e eeuw richtten de Dzjoengaren (Oirat-Mongolen) een rijk op over een groot deel van de regio. De Oirat-mongolen beheersten een gebied dat in het Westen bekendstond als Groot-Tartarije en zich uitstrekte van de Grote Muur van China tot de rivier de Don, en van de Himalayas tot Siberi\xc3\xab. Het kanaat van de Dzjoengaren bestond van het begin van de 17e tot het midden van de 18e eeuw. Naar hen werd het nomadische land ten noorden van de Tiensjan in het vervolg Dzjoengarije genoemd._NEWLINE_De Naqshbandi-Soefi Khojas vervingen de Chagatai-khans als heersers van het Tarimbekken in het begin van de 17e eeuw. Deze Khoja-dynastie heerste in de Altishahr tot 1759. Er was een strijd tussen twee facties van Khojas, de Afaqi (Witte Berg) -factie en de Ishaqi (Zwarte Berg) -factie. De Ishaqi versloegen de Afaqi, waarop de Afaqi Khoja in 1677 de Vijfde Dalai Lama uitnodigde om namens hem in te grijpen. Deze riep daarop de hulp in van de boeddhistische Dzjoengaren, welke in 1860 het Tarimbekken veroverden en de Afaqi als hun vazallen installeerden.\n_START_SECTION_\nVerovering door de Qing\n_START_PARAGRAPH_\nNa een lange strijd met de Dzjoengaren die begon in de zeventiende eeuw verkreeg de Chinese Qing-dynastie, ook wel Mantsjoe-dynastie, de controle over oostelijk Xinjiang._NEWLINE_In 1755 viel het Qing-rijk Ghulja aan, en nam de Dzjoengaarse khan gevangen. Gedurende de daaropvolgende twee jaar, vernietigde de Mantsjoe- en Mongoolse legers van de Qing de resten van Dzjoengaarse kanaat, en probeerden de regio Xinjiang te verdelen in vier sub-kanaten onder vier leiders. De Qing maakte leden van de Khojas heersers in de westelijke Tarimbekken. De Oirat Amursana antwoordde niet op het voorstel om als kan van Dzjoengarije aangesteld te worden en startte een opstand. In de daaropvolgende twee jaar vernietigde het Qing-leger de resten van het Dzjoengaarse kanaat. De islamitische oasesteden in de Turpanlaagte zochten daarop toenadering tot de Qing en de heersers van Turpan en Kumul werden vazal van Qing._NEWLINE_De Qing-dynastie voerde tientallen jaren oorlog tegen de Dzjoengaren totdat ze hen uiteindelijk versloeg. De Dzjoengaren werden hierdoor gedecimeerd en Dzjoengarije grotendeels ontvolkt._NEWLINE_De Qing bevrijdde de Afaqi Khoja-leider Burhan-ud-din en zijn broer Khoja Jihan uit hun gevangenschap door de Dzjoengaren en benoemden hen als Qing-vazallen in het Tarimbekken. De broers besloten terug te komen op deze overeenkomst en verklaren zich onafhankelijke leiders van het Tarimbekken. De Qing en Emin Khoja sloegen de opstand neer en China nam de volledige controle over zowel Dzjoengarije als het Tarim-bekken in 1759._NEWLINE_Na de ontvolking van Dzjoengarije in 1759 vestigde de Qing Han-Chinezen, Xibe, en een Mantsjoe-garnizoen in het gebied. Het kwam onder de leiding van de Militaire Gouverneur van Ili, met zetel in Huiyuan, 30\xc2\xa0km ten westen van Ghulja. Gevangenen en politieke tegenstanders werden er verbannen, zoals ook Hui-moslims, Salar en leden van verboden soefi-ordes zoals de Jahriyya._NEWLINE_Han en Hui kooplieden werd aanvankelijk alleen toegestaan om de handel te drijven in het Tarimbekken. Na de Muhammad Yusuf Khoja-invasie in 1830 beloonde de Qing de handelaren door hen toe te staan zich te vestigen._NEWLINE_Aan het begin van de 19e eeuw, 40 jaar na de verovering door de Qing, waren er ongeveer 155.000 Han en Hui-Chinezen in het noorden van Xinjiang, en iets meer dan twee keer dat aantal Oeigoeren in het zuiden.\n_START_SECTION_\nProvincie Xinjiang\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1884 hernoemde Qing-China de veroverde regio tot Xinjiang ("Nieuwe Grens") welke als provincie formeel deel van de politieke structuur van China werd._NEWLINE_Nadat Xinjiang een provincie werd maakte de provinciale en wederopbouwprogramma\'s ge\xc3\xafnitieerd door de Qing de Oeigoeren het mogelijk van Zuid-Xinjiang naar andere delen van de provincie te migreren. Hierdoor verspreidden de Oeigoeren zich van hun oorspronkelijke steden in de Turpanlaagte en Tarimbekken over de gehele provincie.\n_START_SECTION_\nRepubliek China\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1912 werd de Qing-dynastie vervangen door de Republiek China. Yuan Dahua, de laatste Qing-gouverneur van Xinjiang, vluchtte. Een van zijn ondergeschikten, Yang Zengxin, trad in maart van datzelfde jaar toe tot de Republiek China en behield de controle over Xinjiang tot aan zijn dood in 1928.\n_START_SECTION_\nMongools separatisme\n_START_PARAGRAPH_\nIn het kader van het Pan-Mongolisme zijn er pogingen geweest onder de Oirat om Dzjoengarije bij Mongoli\xc3\xab aan te sluiten._NEWLINE_Een vertegenwoordiger hiervan was Dzja Lama, die de re\xc3\xafncarnatie van Amursana beweerde te zijn. Vanuit Hovd in West-Mongoli\xc3\xab wilde Dzja Lama met andere Oirat-mongolen het oude Oirat-rijk laten herleven. Hij werd echter in 1914 door Russische kozakken gearresteerd en op verzoek van de monglian overheid naar Siberi\xc3\xab gedeporteerd. Hij keerde in 1918 terug naar Mongoli\xc3\xab en hervatte zijn werkzaamheden, maar werd in 1922 op bevel van de nieuwe communistische Mongoolse autoriteiten onder Damdin Soeche Bator vermoord._NEWLINE_De Kozakken-Ataman Grigori Semjonov, zelf deels van Boerjatische afkomst, riep in 1918 een Groot-Mongoolse Staat uit, en had plannen ale Oirat-Mongoolse landen (delen van Xinjiang, Transbaikal, Binnen-Mongoli\xc3\xab, Buiten-Mongoli\xc3\xab, Kraj Oerjanchaj, Hovd, Hulunbuir en Tibet) te verenigen._NEWLINE_De Boerjaat Agvan Dorzjiejev pleitte ervoor de Oirat-gebieden in Dzjoengarije bij Mongoli\xc3\xab te voegen. Uit bezorgdheid dat dit voor China een provocatie zou zijn werd dit door de Sovjet-Unie verworpen.\n_START_SECTION_\nDe herintroductie van het begrip Oeigoer\n_START_PARAGRAPH_\nEnkele Russische ori\xc3\xabntalisten hadden eind negentiende eeuw in destijds verder nauwelijks opgemerkte publicaties voorgesteld de moslims van het Tarimbekken Oeigoeren te noemen vanwege de veronderstelde culturele wortels met het koninkrijk Qocho. Rond 1915 begonnen Turkstalige moslims in Fergana en het Zevenstromenland deze associatie te hanteren. In 1921 kreeg op een conferentie in Tasjkent de "Organisatie van arbeiders en boeren van Altishar en Dzjoengarije" de nieuwe naam "Organisatie van Revolutionaire Oeigoeren"._NEWLINE_De eerste keer dat de term "Oeigoer" in offici\xc3\xable documenten verscheen was onder Sheng Shicai. De Republiek China had in principe alle moslims, zowel nomadische als sedentaire, Turkstalige als Chinese, gezamenlijk als een en dezelfde groep gezien, naast de overige vier (Han-Chinezen, Mantsjoes, Tibetanen en Mongolen)._NEWLINE_Onder Sheng Shicai verscheen er een document waar in Xinjiang veertien etnische groepen werden erkend: Oeigoeren, Taranchi (Turkstalige moslims in Dzjoengarije), Kazachen, Kirgiezen, Oezbeken, Wolga-Tataren, Tadzjieken, Mantsjoes, Xibe, Solon ( een subgroep van de Evenken), Han, Hui, Mongolen en Russen. Sheng Shicai zorgde dat ieder van die veertien categorie\xc3\xabn vertegenwoordigd was in een vorm van een provinciaal parlement en voor ieder werden culturele verenigingen en organisaties gesticht. Er was veel kritiek op deze indeling, de politiek die daarmee samenhing en de offici\xc3\xable herintroductie van het begrip "Oeigoer". De stichters van de Eerste Oost-Turkestaanse Republiek hadden overwogen de naam "Oeigoeristan" voor de republiek te kiezen. De eerste geslagen munten hadden ook die naam. Vanwege de politieke implicaties en het feit, dat er meerdere etnisch verschillende Turkstalige groepen moslims in het gebied aanwezig waren hadden zij daarvan afgezien._NEWLINE_De indeling van Sheng Shicai bleef echter gehandhaafd en werd zeker na 1940 steeds meer geaccepteerd. Het is ook vrijwel dezelfde indeling die de huidige Volksrepubliek China nog steeds hanteert.'