b'\n_START_ARTICLE_\nConserverende tandheelkunde\n_START_PARAGRAPH_\nConserverende tandheelkunde is tandheelkunde toegepast op een zo conserverend mogelijke behandeling van tanddefecten, die al dan niet bijgeboord worden tot een optimale vulvorm, caviteit genaamd. Dit is het bekende gaatjes vullen, zoals het in de volksmond wordt genoemd.\n_START_SECTION_\nMaterialen\n_START_PARAGRAPH_\nDe vullingen zelf zijn meestal van amalgaam of composiet, tenzij het gaat om een voorlopige vulling of de pati\xc3\xabnt een zeer slechte mondhygi\xc3\xabne heeft en/of een zeer groot risico heeft op secundaire cari\xc3\xabs. In dat geval opteert men voor glasionomeercement, dat langzaam dentine en tandglazuur versterkend fluoride afgeeft.\n_START_SECTION_\nComplicaties\n_START_PARAGRAPH_\nIndien het een diepe caviteit is, waarbij men bijna in de tandpulpa zit, gebruikt men weleens een calciumhydroxide cement (een zeer kleine hoeveelheid) om de fysiologische toestand van de pulpa te garanderen. Hierboven komt dan vaak een onderlaag (base of liner, afhankelijk van de dikte) die de pulpa beschermt tegen galvanisme, koude en warmte, drukkrachten, ... Deze onderlaag bestaat meestal uit glasionomeercement, maar ook zinkoxide-eugenol wordt weleens gebruikt, vooral bij voorlopige behandelingen, of indien het nodig is een sederend middel te gebruiken bij diepe caviteiten. Zinkoxide-eugenol wordt alleszins nooit gebruikt bij composietvullingen, omdat dit de uitharding ervan tegenwerkt.'