b'\n_START_ARTICLE_\nC\xc3\xa9sar Milstein\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nMilstein werd geboren in de Argentijnse stad Bah\xc3\xada Blanca in een joods gezin. Zijn ouders waren M\xc3\xa1xima Vapniarsky en L\xc3\xa1zare Milstein, een Oekra\xc3\xafense immigrant. Hij studeerde aan de Universiteit van Buenos Aires en behaalde zijn doctoraat onder professor A. Stoppanni. Aanvankelijk was hij werkzaam aan het Nationaal Instituut voor Microbiologie maar omdat hij een uitgesproken politiek tegenstander was van Juan Per\xc3\xb3n moest voor zijn eigen veiligheid het land ontvluchten. In 1958 vertrok hij naar Engeland, naar de faculteit biochemie van de Universiteit van Cambridge waar hij onder Malcolm Dixon onderzoek deed naar het mechanisme van metaalactivatie van het enzym fosfoglucomutase._NEWLINE_Hij ging in 1961 terug naar zijn geboorteland waar hij afdelingshoofd werd van de recent opgerichte faculteit Moleculaire Biologie van het Nationaal Instituut voor Microbiologie in Buenos Aires. Als gevolg van een ander politiek klimaat trad hij al na twee jaar af en keerde terug naar Cambridge. Hier werkte hij in de onderzoekgroep van Frederick Sanger bij het pas opgerichte Medical Research Center (MRC) Laboratorium voor Moleculaire Biologie. Hij bleef de rest van zijn wetenschappelijke carri\xc3\xa8re verbonden aan Cambridge, van 1960 tot 1962 als docent biochemie en van 1963 tot 1995 als docent moleculaire biologie.\n_START_SECTION_\nWerk\n_START_PARAGRAPH_\nMilstein besteedde het grootste gedeelte van zijn actieve wetenschappelijke carri\xc3\xa8re in het onderzoeken van de structuur van en het proces waarlangs diversiteit in antistoffen ontstaat. Samen met K\xc3\xb6hler ontwikkelde hij, op basis van de idee\xc3\xabn van Niels Jerne, de techniek van de hybridoma, om monoklonale antistoffen te verkrijgen. Met deze techniek lieten ze een antilichaam producerende B-cel fuseren met een ontspoorde tumorcel. Deze samengesmolten cellen (hybridomacellen) waren nu in staat antilichamen te maken van een specifieke soort, namelijk die van de oorspronkelijk B-cel. De reden is dat de antistoffen die door deze hybride-cellen worden gevormd in staat zijn om specifiek een bepaald epitoop te herkennen op een antigen._NEWLINE_Voor deze prestatie ontvingen ze de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde. Het was de aanzet voor een uitbreiding van het gebruik van antistoffen in de wetenschap en geneeskunde omdat vanaf dat moment het relatief eenvoudig werd om grote hoeveelheden antilichamen te produceren die allemaal identiek (monoklonaal) zijn en allemaal dezelfde specifiteit bezitten._NEWLINE_Milstein overleed aan de gevolgen van hartklachten waarmee hij enkele jaren kampte.\n_START_SECTION_\nAcademisch\n_START_PARAGRAPH_\nMilstein werd in 1975 verkozen tot Fellow of the Royal Society, dat hem in 1982 de Royal Medal en in 1989 de Copley Medal uitreikte. Hij werd verder tot Fellow benoemd van onder meer het Darwin College en het Fitzwilliam College van de Universiteit van Cambridge, het Royal College of Physicians en het Acad\xc3\xa9mico Correspondiente Extranjero van de Real Academia de Ciencias Exactas (Fisicas y Naturales) in Madrid._NEWLINE_Hij won onder meer de Robert Koch Prijs, de Robert Koch Medal, de Jimen\xc3\xa9z D\xc3\xadaz Memorial Award, de General Motors Cancer Research Foundation Sloan Prize, de Krebs Medal, de Biochemical Analysis Prize en de Carlos J. Finlay Prize for Meritorious Work in Microbiology. In 1980 werd hij onderscheiden met de Wolfprijs in de Medicijnen en de Louisa Gross Horwitz prize, in 1982 de Franklin Medal en in 1984, samen met Michael Potter en K\xc3\xb6hler, met de Albert Lasker Award for Basic Medical Research.'