b'\n_START_ARTICLE_\nNicolaas van Breyll\n_START_SECTION_\nKasteel Genhoes\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1576 of 1579 was Kasteel Genhoes door de Spanjaarden verwoest. Het kasteel werd door Nicolaas van Breyll opgebouwd._NEWLINE__NEWLINE_In 1609 ging het kasteel over aan Ulrich Hoen van Hoensbroek. Hierbij werd de zeggenschap over het kasteel en de goederen van de heerlijkheid Oud-Valkenburg overgedragen.\n_START_SECTION_\nKasteel Limbricht\n_START_PARAGRAPH_\nToen in 1619 de laatste nazaat van de familie Scheifart van Merode overleed, ging het kasteel over op de familie van Breyll. Omdat Nicolaas van Breyll via zijn moeder, Maria van Streithagen, van Huis Hulsberg, familie was van de Scheifarts van Merode, werd kasteel Limbricht op 10 september 1619 zijn bezit. In 1633 kreeg hij ook de heerlijkheid Limbricht toegewezen._NEWLINE__NEWLINE_In welke staat het kasteel bij de overdracht verkeerde is onbekend. Waarschijnlijk was het kasteel door oorlogshandelingen van de Gelderse successie-oorlog (1538-1543) beschadigd geraakt. In ieder geval was het vanuit militair oogpunt verouderd. Wellicht heeft Nicolaas van Breyll vanwege de strategische ligging besloten om een geheel nieuwe burcht te bouwen. Dit paste in ieder geval bij zijn politiek van strikte onafhankelijkheid die hij zowel aan het Land van Gulik als aan de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden kon demonstreren. Het is zeker dat het kasteel diende als een symbool van lokale macht._NEWLINE__NEWLINE_In de wapensteen van het mottekasteel staan de familiewapens van Nicolaas van Breyll en Maria van Eynatten opgenomen. Uit de wapensteen kan tevens worden afgeleid dat de bouw van het mottekasteel in 1622 is begonnen. Het mottekasteel was per 1630 gereed.\n_START_SECTION_\nPolitiek\n_START_PARAGRAPH_\nLimbricht was ten tijde van Nicolaas van Breyll een vrije Rijksheerlijkheid. Dit betekent dat Nicolaas van Breyll direct onder de heerschappij van de keizer van het Heilig Roomse Rijk viel en niet onder een lokale heer._NEWLINE__NEWLINE_De hertog van Gulik, wiens macht reeds tot het naburige Sittard reikte, wilde Limbricht aan zijn gebied toevoegen. In de jaren 1630-1632, vrijwel onmiddellijk na het gereedkomen van het kasteel, ondernamen de Gulikse troepen verschillende pogingen om het kasteel in te nemen. Deze pogingen bleven echter zonder resultaat._NEWLINE__NEWLINE_In 1650 lukte het de Gulikse troepen, tot twee keer toe, om het kasteel te belagen. De eerste keer vonden plunderingen plaats in de nacht van 18 op 19 april. Rond middernacht hadden 3.000 soldaten en inwoners van het land van Gulik voor de poorten van het kasteel verzameld. Zij waren gewapend met stokken, bijlen, hamers, zagen, \xe2\x80\x9chantgranaten\xe2\x80\x9d en \xe2\x80\x9candere sorten instrumenten\xe2\x80\x9d._NEWLINE_De belagers slaagden erin over de grachten te komen en zich van het kasteel meester te maken. Zij hebben het \xe2\x80\x9cvan onder tot boven ende van alle kanten uutgeplundert. Zelfs het kasteelkapelletje werd niet ontzien. Er werd op zulke schaal geroofd \xe2\x80\x9cdat er niet een paer schoene en is overgebleven geweest. \xe2\x80\x9d Alle deuren, vensters, kisten, kasten en alles wat niet kon worden meegenomen, werd kort en klein geslagen._NEWLINE_Ook de voorburcht werd geplunderd; pas aangeplante bomen werden uit de grond gerukt en de duiven van het dak geschoten. De plundering duurde van drie uur tot zeven uur \xe2\x80\x98s morgens. Nicolaas van Breyll wist uit handen van de vijand te blijven. Hij leed een schade van \xe2\x80\x9c20.000 patacons\xe2\x80\x9d (een zilveren patakon, ook wel Brabantsche rijksdaalder genoemd, had een waarde van 48 stuivers)._NEWLINE__NEWLINE_Nicolaas van Breyll deed zijn beklag in Brussel. Bij zijn terugkomst werd zijn kasteel in de nacht van 18 op 19 oktober wederom door Gulikse troepen aangevallen. Dit keer werden die gesteund door in Sittard gelegerde soldaten en inwoners uit Limbricht. Ook nu werden kasteel en voorburcht geplunderd. Bovendien werden \xe2\x80\x9callen die pampieren (artikelen, bescheiden, registers) ende documenten verbrandt. \xe2\x80\x9d Om die reden is er nu geen kasteelarchief meer aanwezig._NEWLINE__NEWLINE_Nicolaas van Breyll had zich verborgen \xe2\x80\x9cin eenen gewelffden thooren\xe2\x80\x9d. en wist uit handen van zijn belagers te blijven. Zijn vrouw bracht het er slechter af: Maria van Eynatten tot Neuborg, \xe2\x80\x9cwesende eene bejaerde matrone werd met slaegen ende stooten soo onmenschelyck getracteert, dat sy percyel heeft geloopen daeervan te sterven.\xe2\x80\x9d_NEWLINE__NEWLINE_De schade van deze tweede plundering bedroeg \xe2\x80\x9c6.000 patacons\xe2\x80\x9d en het verlies van de hele administratie. Het kasteel werd niet in brand gestoken._NEWLINE_De plunderaars vernielden verder de molen van Nicolaas van Breyll (deze stond op de tegenwoordige parkeerplaats aan de Molenstraat) en de brouwerij aan de Platz._NEWLINE_Onmiddellijk na de tweede plundering ging Nicolaas van Breyll opnieuw naar Brussel om zijn beklag te doen. Op 12 november 1650 gaf aartshertog Leopold Willem van Oostenrijk opdracht een Spaans garnizoen in Limbricht te legeren. Dit garnizoen verbleef de gehele winter op het kasteel. Nicolaas van Breyll betaalde hiervoor \xe2\x80\x9c2.800 patacons\xe2\x80\x9d.\n_START_SECTION_\nOpvolging\n_START_PARAGRAPH_\nNicolaas van Breyll overleed in 1655. Zijn zoon Herman Winand van Breyll volgde hem als kasteelheer van Limbricht op.\n_START_SECTION_\nBegraven\n_START_PARAGRAPH_\nNicolaas van Breyll werd begraven in het Sint Salviuskerk te Limbricht. Hij werd onder het priesterkoor bijgezet in een grafkelder, die hij zelf had laten aanleggen._NEWLINE__NEWLINE_Zijn dochter, Elisabeth Cecilia van Breyll, liet in het Sint Salviuskerk te Limbricht bij de ingang van de grafkelder een memorieplaat plaatsen voor haar ouders en haar broer als teken van eeuwige gedachtenis._NEWLINE__NEWLINE_In 1823 werd de vervallen kelder opgegraven. Er waren toen drie grafkisten in de grafkelder aanwezig, de kisten van Nicolaas van Breyll, Maria van Eynatten en Herman Winand van Breyll. De ingang van de grafkelder werd dichtgemetseld en de trap met aarde aangevuld.'