b'\n_START_ARTICLE_\nBonte slechtvalk\n_START_SECTION_\nUiterlijk\n_START_PARAGRAPH_\nDe bonte slechtvalk lijkt sterk op de algemenere nauw verwante vleermuisvalk, maar het heeft een duidelijkere oranje borst. Bovendien is de bonte slechtvalk groter dan de vleermuisvalk. Vrouwelijke valken zijn ongeveer veertig procent groter dan mannelijke dieren: 38 tot 40\xc2\xa0cm en 550 tot 700 gram tegenover 35 tot 36\xc2\xa0cm en 325 tot 425 gram. De spanwijdte bedraagt ongeveer 83\xc2\xa0cm. Deze valk is gebouwd op snelheid en minder op behendigheid. Het lichaam is compact met krachtige vliegspieren. De vleugels zijn lang, smal en puntig. De staart is relatief kort. De bonte slechtvalk heeft een krachtige bek en sterke poten. De voeten zijn relatief de grootste van alle valken.\n_START_SECTION_\nLeefgebied en leefwijze\n_START_PARAGRAPH_\nDe bonte slechtvalk komt voor in uitgestrekte laaglandregenwouden, subtropische berghellingen en savanneranden met geschikte kliffen in riviervalleien of nabij water om te nestelen. Incidenteel nestelt de bonte slechtvalk ook in bomen, zoals in kapokbomen (Ceiba), mahoniebomen (Swietenia) of bepaalde soorten palmen (Orbignya). In Ecuador zijn ook nesten in epifyten in de toppen van uitstekende bomen beschreven. De bonte slechtvalk is een standvogel en leeft solitair of in paartjes. Het is monogaam. In januari en februari vindt de balts plaats, waarna eind maart en begin april tijdens het droge seizoen twee tot vier eieren worden gelegd. De bonte slechtvalk is na ongeveer twee jaar geslachtsrijp en wordt ongeveer twintig jaar oud. De bonte slechtvalk jaagt boven het kroondak van het regenwoud op kleine en middelgrote vogels. Deze valk zet vanaf een uitkijk op een dode boom of klif een duikvlucht of achtervolging in op zijn prooidier. Met name parkieten, duiven en gierzwaluwen worden bejaagd, maar trogons, kleine papegaaien, spechten, motmots, arassari\'s, steltlopers, nachtzwaluwen en zangvogels zoals zwaluwen, tityra\'s, tangara\'s, tirannen, gaaien, lijsters, spotlijsters, kardinalen en troepialen behoren tot de prooidieren van de bonte slechtvalk. Ook vleermuizen worden bejaagd. Een studie naar het voedingspatroon van de bonte slechtvalk in Belize liet zien dat vogels 86% van de prooidieren vormen, naar 14% aan vleermuizen. Ongeveer de helft van bejaagde vogels was 25 tot 75 gram zwaar. De snelheid bij achtervolgingen benadert die van de slechtvalk. De zwartwitte kuifarend, zwarte gier en de grote ransuil zijn de voornaamste bejagers van de bonte slechtvalk. De zwarte gier concurreert ook voor nestlocaties met de bonte slechtvalk.\n_START_SECTION_\nVerspreidingsgebied\n_START_PARAGRAPH_\nHet verspreidingsgebied van de bonte slechtvalk liep voorheen van zuidelijk Mexico tot noordelijk Argentini\xc3\xab en gegevens suggereren een continue verspreiding in het verleden. DNA-onderzoek heeft aangetoond dat er sprake is van \xc3\xa9\xc3\xa9n populatie zonder ondersoorten. Waarschijnlijk was de soort altijd al zeldzaam door de gespecialiseerde ecologie en habitatvoorkeuren, maar inmiddels is de bonte slechtvalk verdwenen uit het merendeel van Midden-Amerika en krimpt het leefgebied in Zuid-Amerika.\n_START_SECTION_\nVerspreiding in Midden-Amerika\n_START_PARAGRAPH_\nDe bonte slechtvalk komt in Midden-Amerika alleen voor in de kalksteenheuvels van Belize en Guatemala met waarschijnlijk minder dan veertig broedparen. Het is de grootst bekende en enige uitgebreid bestudeerde populatie van de bonte slechtvalk. Er zijn dertien bekende nestgebieden in Belize, waarvan twaalf in de Mountain Pine Ridge en \xc3\xa9\xc3\xa9n in het centrale Mayagebergte. De Mountain Pine Ridge is een plateau van 600 tot 900 meter hoog en het vormt een overgangszone tussen tropisch en subtropisch bos. Het plateau is begroeid met dennen en in het plateau liggen kloven met rivieren, waar zich kliffen van kalksteen en graniet langs bevinden In Guatemala zijn zes bekende nestgebieden, die gelegen zijn in de Cordillera Mirador. Dit gebied omvat regenwouden op 100 tot 300 meter hoogte en het ligt deel in het Nationaal park Tikal. De meeste nesten bevinden zich op kliffen, maar er is \xc3\xa9\xc3\xa9n nest beschreven in een palm van de soort Orbignya cohune en \xc3\xa9\xc3\xa9n op een Maya-tempel in Tikal. De populatie in Guatemala is stabiel, hoewel uitbreiding van nederzettingen en ontbossing bedreigingen vormen. De populatie in Belize lijkt sterk achteruit te gaan door habitatverlies voor het verkrijgen van landbouwgrond en de aanleg van een stuwdam. In 2013 werd een jonge valk gezien in het Toledo-district in het laagland van zuidelijk Belize._NEWLINE_Elders in Midden-Amerika is de bonte slechtvalk sporadisch waargenomen. Broedactiviteit is niet gedocumenteerd buiten Belize en Guatemala. In 1999 en 2000 werd gezocht naar bonte slechtvalken in ogenschijnlijk geschikt habitat in Honduras, Nicaragua, Costa Rica en Panama. Vanaf de grond werden 66 kliffen onderzocht, zonder dat een bonte slechtvalk werd gezien. Met een vliegtuig werden zonder resultaat 55 kliffen onderzocht. Met een helikopter werd 262 kalksteenkliffen in Honduras en Panama onderzocht en hierbij werd in Dari\xc3\xa9n \xc3\xa9\xc3\xa9n bonte slechtvalk gevonden in een kalksteenkloof en twee valken samen 11 kilometer ten zuiden van deze kloof._NEWLINE_In Costa Rica zijn sinds eind jaren vijftig van de twintigste eeuw geen betrouwbare waarnemingen meer gedaan van de bonte slechtvalk. Er zijn vijf museumspecimens, waarvan de laatste dateert uit 1934. Voorheen kwam de soort voor in de heuvels en het middelgebergte aan de Caribische zijde van het land tot op 1500 meter hoogte. Zo wordt de bonte slechtvalk benoemd in een beschrijving van de avifauna van Alto de Guayac\xc3\xa1n in het Caribische middelgebergte. Ook zou de bonte slechtvalk zijn waargenomen in Nicoya, de Valle Central en de Pacifische grensregio van Costa Rica en Panama. In 1990 werd mogelijk een bonte slechtvalk waargenomen in een heuvelgebied bij Las Brisas de Pacuarito in de provincie Lim\xc3\xb3n. Mogelijk ontbreekt de bonte slechtvalk in Costa Rica doordat kalksteenkliffen in het land grotendeels ontbreken. De meeste "kliffen" zijn van vulkanische oorsprong en met bos bedekt en daardoor waarschijnlijk ongeschikt om te nestelen voor de bonte slechtvalk._NEWLINE_Tot de jaren negentig van de twintigste eeuw waren uit Panama twee negentiende-eeuwse specimens uit Chiriqu\xc3\xad en drie beschreven waarnemingen in de provincies Cocl\xc3\xa9 (1957), Panama (1970) en Dari\xc3\xa9n (1981) bekend. In 2000 werden bij een zoektocht per helikopter naar harpijnesten vier broedparen van de bonte slechtvalk gevonden in een afgelegen bosgebied in Dari\xc3\xa9n nabij de grens met Colombia. Deze valken worden door middel van jaarlijkse studies geobserveerd.\n_START_SECTION_\nVerspreiding in Zuid-Amerika\n_START_PARAGRAPH_\nHet voorkomen van de bonte slechtvalk in Zuid-Amerika is beperkt onderzocht. Voorheen werd gedacht dat de soort alleen in bosgebieden in het heuvelland en middelgebergte voorkwam, maar bij een studie van 1989 tot 1995 werd de bonte slechtvalk ook meerdere malen in de centrale delen van het Amazoneregenwoud in Brazili\xc3\xab waargenomen. Driekwart van de valken werd gezien langs rivieren, in het bijzonder de Rio Negro (62,5% van de waarnemingen).Daarnaast werd de bonte slechtvalk gezien aan de randen van het terra firme-bos, regenwoudgebieden die niet overstromen._NEWLINE_De bonte slechtvalk is in de eenentwintigste eeuw door het Neotropical Raptor Network op meerdere plekken voor het eerst waargenomen. In 2007 werd de bonte slechtvalk gezien in Quito, op 2910 meter hoogte in de Andes. Voorheen was de soort in Ecuador alleen bekend uit de berghellingen en het laagland in het oosten van het land tot 1400 meter hoogte. In Calama, midden in een van de droogste woestijnen ter wereld, werd de bonte slechtvalk in 2007 waargenomen. Het was de eerste waarneming in Chili van de soort. In 2008 werd de bonte slechtvalk voor het eerst gezien in de Magdalena-vallei in Colombia op 1365 meter hoogte bij Alto de Chapet\xc3\xb3n. Eveneens in 2008 werd de soort waargenomen bij Alto Los Alpes in Colombia, de eerste keer dat de bonte slechtvalk werd gezien aan de oostelijke zijde van de Cordillera Oriental. In 2014 werd de bonte slechtvalk voor het eerst waargenomen in Bogot\xc3\xa1, op 2555 meter hoogte in de botanische tuin van de Colombiaanse hoofdstad._NEWLINE_In 2008 werd het Reserva Natural de las Aves Halc\xc3\xb3n Colorado opgericht. Dit reservaat is vernoemd naar de bonte slechtvalk en ligt bij Villavicencio in het centrale deel van Colombia. Het is dertig hectare groot en het reservaat omvat regenwoud op 800 tot 1100 meter hoogte.'