b'\n_START_ARTICLE_\nItaru Oki\n_START_PARAGRAPH_\nItaru Oki (japans \xe6\xb2\x96 \xe8\x87\xb3, Oki Itaru, Suma-ku, K\xc5\x8dbe, prefectuur Hy\xc5\x8dgo) is een Japanse jazztrompettist en -kornettist. Hij behoort tot de eerste generatie van freejazz-muzikanten in Japan.\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nOki stamt uit een muzikale familie, zijn vader speelde shakuhachi, zij moeder koto. Hij begon in de klassieke muziek, maar op zijn veertiende ging hij trompet spelen. Hij speelde in de brassband van zijn school en was leerling van Fumio Nanri. Hij studeerde architectuur en werd in die tijd, in 1959, lid van een dixieland-band. In 1964 kreeg hij belangstelling voor moderne jazz. Hij deed dat jaar mee aan een workshop van Kenny Dorham (in \xc5\x8csaka), het jaar erop ging hij naar Tokio, waar hij lessen had bij Sadao Watanabe._NEWLINE_Oki werd een professionele jazzmuzikant en speelde in verschillende Japanse bands. In 1969 speelde hij als lid van Kanno Group in Europa, op het jazzfestival in Ljubljana. Hij was een van de oprichters van de ESSG Band (met o.m. Masahiko Togashi). In 1974 ging hij in Frankrijk wonen, in Parijs en later Lyon. Van hieruit toerde hij veel met de groep Message from Japan. In 1977 speelde hij met het kwartet van Noah Howard in Berlijn (live-album Schizophrenic Blues). Hij had een trio met Michel Pilz en Buschi Niebergall en speelde tevens met Alan Silva, Noel McGhie, Fran\xc3\xa7ois Cotinaud, Tchangodei/Kent Carter, Sunny Murray en Claudine Fran\xc3\xa7ois. Daarnaast leidde hij eigen groepen.'