b"\n_START_ARTICLE_\nMax van der Stoel\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nNa het behalen van het diploma gymnasium-\xce\xb1 aan het Stedelijk Gymnasium in Leiden studeerde Van der Stoel rechten aan de Rijksuniversiteit Leiden. Hij behaalde daar zijn doctoraalexamen rechten in 1947 en het doctoraalexamen vrije studierichting (hoofdvak sociologie) in 1953._NEWLINE_Van 1953 tot 1958 was hij medewerker van de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de Partij van de Arbeid (PvdA) en vervolgens tot 1965 internationaal secretaris van de PvdA. Van 1960 tot 1963 was hij lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal. In het kabinet-Cals was hij van 22 juli 1965 tot 22 november 1966 staatssecretaris van Buitenlandse Zaken. Van der Stoel was van 1963 tot 1965, van 1967 tot 1973 en van 1977 tot 1981 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. In 1971 was hij minister van Buitenlandse Zaken in het Schaduwkabinet-Den Uyl._NEWLINE_Hij was minister van Buitenlandse Zaken van 11 mei 1973 tot 19 december 1977 in het kabinet-Den Uyl. Zijn ministerschap werd gekenmerkt door steun aan mensenrechtenbewegingen, zoals Charta 77 in Tsjecho-Slowakije. Ook speelde hij een belangrijke rol tijdens de oliecrisis van 1973. Zijn beleid werd door de Arabische olieproducerende landen gezien als pro-Isra\xc3\xabl. Onder invloed van de olieboycot wijzigde Nederland zijn koers door een gezamenlijke EEG-verklaring te ondertekenen, waarin de \xe2\x80\x98legitieme rechten van de Palestijnen' erkend werden. Van 8 september 1981 tot 29 mei 1982 was Van der Stoel opnieuw minister van Buitenlandse Zaken, in het tweede kabinet-Van Agt. Van 1983 tot 1986 was hij ambassadeur bij de Verenigde Naties en daarna tot 1993 lid van de Raad van State. Op 22 mei 1991 werd Van der Stoel benoemd tot minister van staat._NEWLINE_Van 1991 tot 1999 was hij VN-rapporteur voor de naleving van de mensenrechten in Irak. Van 1993 tot 1 juli 2001 was hij hoge commissaris inzake Nationale Minderheden van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE). Zowel als Kamerlid als minister was Max van der Stoel erg actief in de ondersteuning van dissidente bewegingen in totalitaire staten als het toenmalige Griekenland en Tsjecho-Slowakije._NEWLINE_Tot de opheffing in 1992 was Van der Stoel leider van de uiterst geheime organisatie O&I (Operaties en Inlichtingen), beter bekend als Gladio, die het verzet moest leiden, mocht Nederland na WO II opnieuw bezet worden._NEWLINE_Van der Stoel heeft een bemiddelende rol gespeeld bij het huwelijk van Prins Willem-Alexander met Prinses M\xc3\xa1xima, waarbij hij door zijn tactvolle diplomatie ervoor zorgde dat de vader van M\xc3\xa1xima, Jorge Horacio Zorreguieta, die minister van landbouw was tijdens het dictatoriale regime van generaal Videla in Argentini\xc3\xab, niet bij het huwelijk aanwezig is geweest._NEWLINE_Vanaf 1 juli 2001 was Van der Stoel actief als speciale adviseur van Javier Solana, de secretaris-generaal/hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenland- en veiligheidsbeleid van de Europese Unie._NEWLINE_Van der Stoel overleed op 86-jarige leeftijd na een kort ziekbed._NEWLINE_In augustus 2018 verscheen zijn biografie De stille diplomaat. Het bewogen leven van Max van der Stoel (1924-2011) bij Uitgeverij Balans. Schrijfster Anet Bleich werkte er acht jaar aan.\n_START_SECTION_\nOnderscheidingen die naar van der Stoel genoemd zijn\n_START_PARAGRAPH_\nDe Max van der Stoel Award is een internationale prijs die bij zijn afscheid door de Nederlandse  regering is ingesteld. Deze prijs, momenteel ter waarde van \xe2\x82\xac50 000, wordt elke twee jaar uitgereikt aan  personen of organisaties die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de positie van nationale minderheden in het OVSE-gebied._NEWLINE_De Max van der Stoel-Mensenrechtenprijs wordt door de Universiteit van Tilburg uitgereikt aan studenten die een proefschrift of scriptie hebben geschreven op het gebied van de rechten van de mens."