b"\n_START_ARTICLE_\nTed Beno\xc3\xaet\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nBeno\xc3\xaet volgde een filmopleiding aan het IDHEC, waarna hij aanvankelijk in 1971 regieassistent voor de televisie was. Vervolgens debuteerde hij met enkele strips die in de tijdschriften Actuel en G\xc3\xa9ranonymo verschenen. Hij werd in deze periode voornamelijk ge\xc3\xafnspireerd door undergroundstrips van Robert Crumb._NEWLINE_Van 1976 tot 1978 tekende hij bij het Franse stripblad L'\xc3\x89cho des savanes. Hier tekende hij onder andere de strip H\xc3\xb4pital. Deze strip verscheen in 1979 als zijn eerste album. Intussen begon hij ook te tekenen bij andere stripbladen, waaronder het Franse M\xc3\xa9tal hurlant en het Belgische (\xc3\x80 suivre). Ook tekende hij in die periode bij de Franse krant Lib\xc3\xa9ration. Begin jaren 80 werd zijn werk bij enkele stripbladen en Lib\xc3\xa9ration gebundeld in de stripalbums Vers la ligne claire (1981) en Histoires vraies, die bij uitgeverij Les Humano\xc3\xafdes associ\xc3\xa9s verschenen._NEWLINE_In de jaren 80 veranderde hij intussen zijn tekenstijl onder invloed van de Nederlander Joost Swarte naar de klare lijn. Die toonde dat de klare lijn van Herg\xc3\xa9 niet enkel gebruikt kon worden voor verhalen zoals Kuifje, maar ook voor het soort verhalen dat Beno\xc3\xaet wilde vertellen. Dat begon bij de strip Ray Banana, die hij voornamelijk voor (\xc3\x80 suivre) maakte. Bijhorende uitgeverij Casterman gaf daarvan twee albums uit. Een derde album verscheen in 2014._NEWLINE_Voor M\xc3\xa9tal hurlant tekende hij voornamelijk gags met Bingo Bongo in de hoofdrol. Ook schreef hij samen met tekenaar Pierre Nedjar voor (\xc3\x80 suivre) de strip L'homme de nulle part - Les m\xc3\xa9moires de Thelma Ritter (Nederlands: De memoires van Thelma Ritter) van 1987 tot 1989. Hierin heeft de huishoudster van Ray Banana de hoofdrol. Dat verscheen in 1989 in albumvorm._NEWLINE_Na de dood van E. P. Jacobs kocht uitgeverij Dargaud de rechten van diens stripreeks Blake en Mortimer om de reeks verder te zetten. Bob De Moor werkte Jacobs' laatste album af en Beno\xc3\xaet werd daarna de nieuwe tekenaar van Blake en Mortimer. Hij tekende uiteindelijk op scenario van Jean Van Hamme de albums De zaak Francis Blake (1996) en Bericht uit het verleden (2001). Dargaud was tevreden met de kwaliteit en verkoopcijfers, maar niet helemaal tevreden met het trage tempo van Beno\xc3\xaet. Dus beslisten ze in 1998 dat een tweede tekenaar en scenarist intussen aan een ander album werkten. Zo verscheen intussen nog een album van Andr\xc3\xa9 Juillard op scenario van Yves Sente. In 2003 kreeg Beno\xc3\xaet een derde scenario, maar hij vroeg zes maanden bedenktijd. Uiteindelijk besliste hij dan om te stoppen met Blake en Mortimer._NEWLINE_Vervolgens verscheen in 2004 het one-shot Playback, naar het verhaal van Raymond Chandler. Fran\xc3\xa7ois Ayroles was de tekenaar op scenario van Beno\xc3\xaet. Hierna richtte Beno\xc3\xaet zich vooral op illustraties voor reclame._NEWLINE_In 2006 wilde Beno\xc3\xaet nog een derde album voor Blake en Mortimer maken, genaamd Resurrection. Hij wilde wel enkel het scenario schrijven, tenzij de uitgever ook wilde dat hij het zou tekenen. Uitgeverij Dargaud keurde echter het scenario af."