b'\n_START_ARTICLE_\nNeodymium\n_START_SECTION_\nOntdekking\n_START_PARAGRAPH_\nNeodymium is in 1885 ontdekt door de Oostenrijkse chemicus Carl Auer von Welsbach. Hij scheidde neodymium en praseodymium van het materiaal dat tot die tijd bekendstond als didymium, waarvan men meende dat het een element was. Het duurde tot 1925 voordat neodymium in zuivere vorm werd ge\xc3\xafsoleerd._NEWLINE_De naam neodymium is een samentrekking van de Griekse woorden neo (nieuw) en didymos (tweeling). Dit laatste verwijst naar het gegeven dat didymium sterk leek op lanthanium, allebei aangetroffen in ceriet.\n_START_SECTION_\nOpmerkelijke eigenschappen\n_START_PARAGRAPH_\nNeodymium heeft een heldere zilverachtige glans. Het is een van de meest reactieve lanthaniden en reageert ook met zuurstof. Daarbij verandert de heldere glans snel in een grijze en matte laag van neodymium(III)oxide.\n_START_SECTION_\nVerschijning\n_START_PARAGRAPH_\nAls gevolg van de hoge reactiviteit wordt neodymium in de natuur niet in ongebonden toestand aangetroffen. De belangrijkste bronnen zijn de mineralen monaziet en bastn\xc3\xa4siet; mineralen die veel verschillende lanthaniden bevatten in lage concentraties._NEWLINE_Neodymium is lastig te scheiden van de andere elementen die in de mineralen voorkomen. Het meest toegepaste proces daarvoor is ionuitwisseling.\n_START_SECTION_\nToxicologie en veiligheid\n_START_PARAGRAPH_\nNeodymiumdampen kunnen bij inademing longschade aanrichten. Bij langdurige blootstelling hoopt neodymium zich op in de lever, maar over eventuele leverschade is nog weinig tot niets bekend._NEWLINE_Verhoogde neodymiumconcentraties in water kunnen schade aanrichten in celmembranen van dieren die in het water leven, wat hun voortplanting en zenuwstelsel nadelig be\xc3\xafnvloedt.'