b'\n_START_ARTICLE_\nStekelhuidigen\n_START_SECTION_\nVoorkomen\n_START_PARAGRAPH_\nDe stekelhuidigen vormen een duidelijk te onderscheiden groep van uitsluitend in zee levende dieren, waarvan de volwassen exemplaren hoofdzakelijk op of in de zeebodem leven. Er zijn ongeveer 6000 recente soorten beschreven, en 20.000 soorten zijn bekend als fossiel, waarvan de oudste uit het Cambrium.\n_START_SECTION_\nVerspreiding\n_START_PARAGRAPH_\nDeze dieren komen voor vanaf de kust tot in de diepste delen van de oceanen. Omdat ze geen systeem hebben dat de water- en zoutbalans in hun lichaam kan regelen, komen ze niet voor in water met een laag zoutgehalte. Parasitaire vormen komen niet voor in deze groep, waarvan de vertegenwoordigers in grootte vari\xc3\xabren van 5\xc2\xa0mm tot meer dan 1\xc2\xa0m. Een van de opvallendste kenmerken is de radiale symmetrie van het lichaam van de volwassen dieren.\n_START_SECTION_\nSkelet\n_START_PARAGRAPH_\nEen ander algemeen kenmerk is de aanwezigheid van een skelet dat onder de opperhuid ligt en dat bestaat uit losse kalkplaten die in sommige gevallen aan elkaar vergroeid zijn en zo een stevige schaal vormen. Stekels en knobbels steken vaak vanaf de kalkplaten door de huid naar buiten. Deze huid is in enkele klassen bedekt met schaarvormige uitsteeksels (pedicellariae). Deze pedicellariae helpen mee om de huid vrij te houden van onregelmatigheden en worden bij sommige soorten ook gebruikt bij de verdediging of om voedsel te vangen.\n_START_SECTION_\nVoeding\n_START_PARAGRAPH_\nEr is grote verscheidenheid in de voedingsgewoonten binnen deze groep, die loopt vanaf detrituseters, ook wel afvaleters genoemd, en filtervoeders naar herbivoren en carnivoren. Stekelhuidigen hebben een uniek inwendig systeem, het watervaatstelsel of ambulacraalstelsel, dat bij sommige klassen met de buitenwereld in verbinding staat door middel van een zeefvormige opening, de madreporiet of zeefplaat. Dit systeem zet zich voort in de intrekbare buisvoetjes, die door de huid naar buiten steken en in radiale lijnen vanaf de mondopening lopen. Het gedeelte van het lichaam waardoor de voetjes naar buiten steken, noemt men het ambulacrum, en de ruimten daartussen interambulacrum. Bij veel soorten dienen de buisvoetjes voor de voortbeweging, maar bij andere worden ze alleen maar gebruikt om voedsel te verzamelen. Hoewel alle stekelhuidigen een mondopening hebben, hebben ze niet allemaal een anus.\n_START_SECTION_\nVoortplanting\n_START_PARAGRAPH_\nBij de meeste soorten zijn de geslachten gescheiden, maar er zijn ook een paar hermafrodieten. Eicellen en sperma worden gewoonlijk vrij in het water geloosd, waar dan de bevruchting plaatsvindt. Planktontisch levende larven zijn een vast kenmerk in de levenscyclus van de stekelhuidigen, hoewel enkele soorten hun jongen in gespecialiseerde broedkamers bij zich dragen. Niet alle soorten planten zich uitsluitend geslachtelijk voort, enkele vermeerderen zich ook door afsplitsing van lichaamsdelen.\n_START_SECTION_\nSystematiek\n_START_PARAGRAPH_\nDe stekelhuidigen worden doorgaans in vier onderstammen verdeeld:_NEWLINE_Onderstam Crinozoa_NEWLINE_ \xe2\x80\xa0 Blastoidea_NEWLINE_Crinoidea (zeelelies, haarsterren)_NEWLINE_  \xe2\x80\xa0 Cystoidea_NEWLINE_Onderstam Asterozoa_NEWLINE_Asteroidea (zeesterren)_NEWLINE_ Ophiuroidea (slangsterren)_NEWLINE_Onderstam Echinozoa_NEWLINE_Echinoidea (zee-egels)_NEWLINE_ Holothurioidea (zeekomkommers)_NEWLINE_  \xe2\x80\xa0 Onderstam Homalozoa (zeelepelachtigen)'