b"\n_START_ARTICLE_\nFilosofie van de wiskunde\n_START_PARAGRAPH_\nDe filosofie van de wiskunde is de tak van wetenschapsfilosofie die zich bezighoudt met de wiskunde. Hierbij staan de vragen centraal wat het onderzoeksonderwerp van de wiskunde is en welke methoden geldige wiskundige resultaten opleveren. Dit gebied is opgekomen in de eerste helft van de 20e eeuw, en omvat wiskundige logica, modeltheorie, recursietheorie en axiomatische verzamelingenleer.\n_START_SECTION_\nFranse vertegenwoordigers\n_START_PARAGRAPH_\nBinnen de Franse wetenschapsfilosofie bestaat er ook een hele traditie van filosofen die zich bezighielden met de wiskunde, vaak in combinatie met een historische insteek. Vertegenwoordigers hiervan zijn Gaston Milhaud, L\xc3\xa9on Brunschvicg, Jean Cavaill\xc3\xa8s, Albert Lautman, Jean-Toussaint Desanti, Jean Ladri\xc3\xa8re en Suzanne Bachelard. Volgens deze auteurs moet men, om de wiskunde te begrijpen, ook de geschiedenis van de wiskunde onderzoeken. Vaak inspireren deze auteurs zich daarnaast op of zetten zich af van de fenomenologie van Edmund Husserl, een auteur die ook uitvoerig over de wiskunde heeft geschreven._NEWLINE_Volgens iemand als Cavaill\xc3\xa8s, die in zijn werk vele van de hierboven genoemde stromingen bekritiseerde, moest men de wiskunde niet onderzoeken vanuit de menselijke geest, maar vanuit een 'dialectiek van het concept'. Vanuit historisch perspectief zou het duidelijk worden dat er binnen de geschiedenis van de wiskunde steeds nieuwigheden opduiken die op voorhand niet te voorspellen waren, maar slechts achteraf zo gekaderd worden dat het duidelijk is dat deze uit het voorgaande volgen. Zo'n radicale nieuwheid die in de wiskunde verschijnt kan echter niet gedacht worden als men vertrekt vanuit een vast bewustzijn dat al reeds alle wiskundige waarheden zou bevatten of vanuit een vast formeel systeem. Er is echter nood aan een dynamische of dialectische benadering van de wiskunde. Door zijn vroege dood heeft Cavaill\xc3\xa8s dit echter niet verder kunnen uitwerken."