b'\n_START_ARTICLE_\nVolksverhuizing in de Lage Landen (Frankische tijd)\n_START_PARAGRAPH_\nDe volksverhuizing in de Lage Landen had voornamelijk plaats in de Frankische Tijd en begon met het oversteken van de Rijn door Franken die het Romeinse Rijk binnendrongen. Tegen de 7e eeuw hadden zij zich tot in het zuiden verspreid en definitief hun Frankische Rijk gevestigd.\n_START_SECTION_\nBeginsituatie\n_START_PARAGRAPH_\nAan het einde van de eerste eeuw hadden de Bataven zich gevestigd op de eilanden en broeken aan de mondingen van de Rijn, terwijl Schelde- en Maasbekken werden ingenomen door de Morienen in Vlaanderen, dat eind 4e eeuw nog heidens was, de Menapi\xc3\xabrs en Nervi\xc3\xabrs in Brabant en Henegouwen, de Eburonen in  het huidige Kempen en Limburg, de Aduatieken, Condruzen, Cerezen, Pemanen en Trevieren in de Ardennen._NEWLINE_De germanisering van de Lage Landen heeft zich waarschijnlijk reeds voor het einde van de 3e eeuw langzaamaan ingezet, toen veel Germanen de Rijn overstaken om dienst te nemen in de grenslegioenen of zich als landbouwers vestigden.\n_START_SECTION_\nSalische en Ripuarische Franken\n_START_PARAGRAPH_\nVanuit het oosten waren al heel vroeg Germaanse stammen de Rijn overgestoken. Dit waren de Salische Franken en de Ripuari\xc3\xabrs. De Ripuari\xc3\xabrs (van \'ripa\', "rivieroever" in het Latijn) bevolkten aanvankelijk met toelating van de Romeinen de linkeroevers van de Rijn, waar zij als een buffer tegen andere Germaanse stammen dienden. De Salische Franken op hun beurt mochten de noordelijkste gebieden van Gallia Belgica tussen Rijn en Waal innemen. Zij vormden aldus voor de Keltoromanen een buffer tegen de noordelijke Friezen. De meeste Kelten gingen reeds vroeg in de Romeinse periode zich zuidelijker in de Lage Landen vestigen, toen het noorden van Galli\xc3\xab voortdurend door de oorlogen werd geteisterd en de landbouw en de Keltische vestigingsplaatsen er grotendeels vernield raakten. Zij hadden zich veilig teruggetrokken achter het Carbonaria silva terwijl hun gebied in het oosten door het Ardeense woud van de Germanen werd gescheiden.\n_START_SECTION_\nOntvolking van de noordelijke streken\n_START_PARAGRAPH_\nIn de 3e eeuw trof men weerskanten van de Via Belgica nog Keltoromaanse volken van dezelfde taal en zeden aan. Maar toen door de burgeroorlog het Rijnleger van het Romeinse Rijk ontredderd was, trokken in de tweede helft van die eeuw horden Franken en Alemannen plunderend de provinci\xc3\xabn binnen. Tegelijk trokken langs de zee Franken en Saksen op strooptocht in het gebied van Morienen en Menapi\xc3\xabrs. In 286 begonnen Franken zich daar te vestigen nadat Maximianus hen in onbewoonde delen van de landen der Morienen en der Trevieren als kolonisten toeliet. Dichte groepen Germanen kwamen zich daarna aan de kust vestigen, wat in de Vlaamse gewesten met de ontvolking van Keltoromanen gepaard ging. Onder de opstand van Carausius (286-293), die met de bewaking van de zeekust was belast, maakten Salische Franken zich meester van het eiland der Bataven en bedreigden de Nederlanden langs het noorden, zoals de Ripuari\xc3\xabrs ze langs het oosten bedreigden. Begin 4e eeuw was het gebied dat de Rijnbocht tussen Keulen en de Noordzee vormt onophoudelijk het strijdperk tussen Franken en Romeinen geworden. De streek noord van de Ardeense heuvelen en Henegouwen werd daarbij in een desolaat landschap herschapen. Toen in 358 keizer Julianus de Sali\xc3\xabrs overwon liet deze hen toe zich als foederati in het onvruchtbare en verlaten Toxandri\xc3\xab te vestigen.\n_START_SECTION_\nFranken, Friezen en Saksen\n_START_PARAGRAPH_\nIn het hoge noorden van de Lage Landen hadden zich heel vroeg reeds de Friezen en Saksen gevestigd, twee verzamelnamen van volksstammen die meestal samen worden genoemd. De Romeinen spreken van Frisii majores en minores, van Frisii en Frisiavones. Deze Friezen maakten deel uit van de Noordzeegermanen (Ingvaeones) en zouden voornamelijk van over zee uit Denemarken afkomstig zijn, die geleidelijk langsheen de ganse westkust van de Lage Landen doordrongen. De drie volken samen, Friezen, Saksen en Franken, maakten in de noordelijke Lage Landen het gros van de bevolking uit, terwijl in Vlaanderen en Brabant de Germanen zich met Kelten vermengden en de voormalige concentratie Kelten zich voornamelijk in het zuiden bevond, in de Ardennen waren dat de Belgoromanen._NEWLINE_Nadat de Salische Franken zich in de brede verlaten laagvlakte van Toxandri\xc3\xab hadden gevestigd begonnen zij zich daar vrij snel uit te breiden en volgde een expansie naar het zuiden langsheen de Schelde. In oostelijke richting werd de opgang van de Sali\xc3\xabrs gestuit vanwege het Kolenwoud, dat hen scheidde van de Keltoromanen in het zuiden van het huidige Belgi\xc3\xab, die al eeuwen een Romaanse taal waren gaan spreken en door de Franken Wala genoemd werden (waarvan de moderne benaming Walen afgeleid is). De Franken vestigden zich nauwelijks aan de linkeroevers van de Schelde, omdat zich ook daar van Sint-Niklaas tot Torhout een ondoordringbaar woud uitstrekte, ten westen waarvan de Friezen steeds meer het gebied van de Menapi\xc3\xabrs en Morienen bevolkten en zich met deze stammen mengden. Maar de Sali\xc3\xabrs drongen wel langs de verlaten beemden van de Menapi\xc3\xabrs door in de vallei van de Leie en Schelde. De weinige Belgoromaanse boeren die daar nog verbleven werden tot slavernij gebracht of omgebracht._NEWLINE_De Ripuarische Franken van hun kant drongen niet verder dan de vlakten van Haspengouw en lieten de Ardennen links liggen. In het westen werden de Ripuari\xc3\xabrs gestuit door de moerassen van de Kempen, waarachter het gebied van de Sali\xc3\xabrs begon. Ook de horden Alemannen, die het Eifeler heideland doortrokken, kwamen daar voor een muur van wouden te staan.\n_START_SECTION_\nTerugdringing van de Romeinse noordergrens\n_START_PARAGRAPH_\nToen de Salische Franken zover naar het zuiden waren doorgedrongen, dat zij bij Tornacum (Doornik) op de Romeinse troepenmacht stuitten, moest het onvermijdelijk weer tot oorlog komen. In 431 bemachtigden zij daarbij onder koning Chlodio de stad, (terwijl in het oosten de Ripuari\xc3\xabrs de Maas overstaken). In 440 stichtten ze een koninkrijk met als centrum Doornik door met geweld de bovenvalleien van de Leie en de gouwen benoorden de Somme te veroveren, terwijl andere koningen Cameracum (Kamerijk) en de latere steden Atrecht en T\xc3\xa9rouanne innamen. In Boulogne, waar de bevolking al lang door de zeerovers geteisterd was, vestigden zij zich in groten getale tot aan de Kwinte en hun taal verdrong er het Romaans. In het noordoosten, in de Somme-vallei en in de omstreken van Kamerijk, Doornijk en Atrecht vermengden zij zich vervolgens onder de dichte bevolking van de oorspronkelijke Keltoromaanse bevolking die daar een te aanzienlijke meerderheid voor hen vormde. Omdat er geen massamigratie op gang kwam raakten deze Frankische pioniers mettertijd van hun hoofdgroep afgesneden, ondergingen de invloed van de reeds hoog gevorderde Romaanse cultuur en namen er ook die taal van aan, zoals het de Bourgondische en West-Gotische nederzettingen in het zuiden van Galli\xc3\xab verging.\n_START_SECTION_\nTerugdringing van het christendom\n_START_PARAGRAPH_\nNadat in de 5e eeuw de Romeinse legers zich uit de Lage Landen naar het zuiden hadden teruggetrokken, wist Syagrius nog enige tijd (476-486) een autonome Gallo-Romeinse staat tussen de Loire en de Somme in stand te houden, met een hoge concentratie aan Keltoromanen of geromaniseerde Keltische stammen van weleer. De door oorlog geteisterde gebieden van het noorden van de Nederlanden waren door de daar geromaniseerde Keltische bevolking verlaten en met hen verdween er ook het christendom naar het zuiden.'