b'\n_START_ARTICLE_\nAndrea Riccardi\n_START_SECTION_\nHoogleraar\n_START_PARAGRAPH_\nRiccardi is historicus en hoogleraar hedendaagse geschiedenis aan de Universiteit Roma III._NEWLINE_Hij heeft zich gespecialiseerd in de geschiedenis van de Kerk tijdens de Moderne en de Hedendaagse Tijd._NEWLINE_Veel van zijn studies, gepubliceerd in verschillende talen, behandelen de verhoudingen tussen verschillende religieuze werelden en het samenleven van verschillende religies, meer bepaald in het Middellandse Zeegebied tijdens de 19de en 20ste eeuw.\n_START_SECTION_\nSant\'Egidiogemeenschap\n_START_PARAGRAPH_\nTegen het einde van zijn middelbare studies aan het Romeinse lyceum Publio Virgilio Marone, bracht Riccardi op 17 februari 1968 een klein groepje medeleerlingen samen in de Chiesa Nuova, gewijd aan de heilige Filippus Neri. Dit was de oorsprong van de Comunit\xc3\xa0 di Sant\'Egidio._NEWLINE_Het was de postconcilaire tijd waarin veel activiteiten tot stand kwamen binnen de katholieke kerk, meer bepaald ook in Itali\xc3\xab, waaronder de beweging Gemeenschap en Bevrijding van don Luigi Giussani (1922-2005)._NEWLINE_Hierover schreef Riccardi: "Ik had de overtuiging dat de wereld moest evolueren, dat we ons moesten bezinnen over de wijze waarop de verandering moest gebeuren, om moesten bezighouden met de uitvinding van de toekomst en de spelregels moesten aanpassen. Dit waren dan de essenti\xc3\xable bekommernissen in 1968. Men is zich toen bewust geworden van de noodzaak tot actieve wijziging, in Itali\xc3\xab, in Frankrijk, in de Verenigde Staten. Het interesseerde me en tegelijk was ik verontrust. Infatti, \xc3\xa8 in mezzo a questa crisi generazionale che c\'\xc3\xa8 stata la scoperta del Vangelo, una scoperta wat in mij de kritische zin heeft doen ontstaan betreffende de confrontaties van ideologie\xc3\xabn en van ideologische systemen. Dit was voor mij de conclusie uit de gebeurtenissen van 68. Ik werd overtuigd dat het de mens was die moest veranderen. Het is in die geest dat ik het Evangelie en vervolgens de Bijbel grondig ben gaan lezen._NEWLINE_Een volgende stap voor Riccardi en zijn vrienden was de kennismaking met de wereld van de armoede, vooreerst in de voorsteden van Rome. Hierover schreef Riccardi: "Ik kende een priester die werkte in de barakken nabij Cinodromo, bij Ponte Marconi, langs de Tiber. Dit was de wereld van het proletariaat en het subproletariaat, de migranten uit het Zuiden en het Centrum van Itali\xc3\xab of die verhuisd waren uit het historische centrum van Rome. Hier vermengden zich legale en illegale arbeiders, mensen die overleefden door er hun kostje bijeen te scharrelen, een samenraapsel van marginalen, rebellen en werklozen"._NEWLINE_Vanaf 1971 verliet Riccardi de groep van Communione e Liberazione, om zich volledig te wijden aan de groep die hij zelf had opgericht. Vanaf september 1973 beschikte hij over een eigen centrum op de Piazza Sant\'Egidio in Rome, een vroeger klooster van karmelieten. Over de jaren heen werd het een centrum voor gebed, solidariteit met de armsten en ontmoetingen met als doel dialoog en vrede._NEWLINE_Daarnaast heeft Sant\'Egidio zich, vanaf de bijeenkomst in 1986 in Assisi, ingezet voor de interreligieuze dialoog. Sinds 1987 organiseert het genootschap jaarlijks interreligieuze bijeenkomsten.\n_START_SECTION_\nBemiddelaar\n_START_PARAGRAPH_\nRiccardi en zijn stichting traden voor het eerst als bemiddelaars op bij het conflict in Mozambique in 1992. De vrede werd ondertekend in Rome op 4 oktober 1992 en werd gevolgd door nog twee verdere jaren onderhandelingen op de hoofdzetel van Sant\'Egidio. De volgende jaren waren er tussenkomsten in talrijke conflicten._NEWLINE_In 1993 trad het genootschap ook op als bemiddelaar in de bloedige oorlog die in Algerije plaatsvond. De resultaten (of het gebrek eraan) werden, ook in de katholieke gemeenschap in Algerije, op gemengde gevoelens onthaald._NEWLINE_Riccardi en het genootschap bemiddelden ook in Kosovo en in Centraal-Afrika._NEWLINE_Riccardi is lid van het Erecomit\xc3\xa9 voor het Decennium van de Cultuur van Vrede en antigeweld. In 2009 maakte hij deel uit van de jury voor de Prijs voor het voorkomen van conflicten, gelanceerd door de Fondation Chirac.'