b"\n_START_ARTICLE_\nMiroslav Vitou\xc5\xa1\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nOp zijn zesde begon Vitou\xc5\xa1 met vioolspelen, op zijn tiende jaar met piano en bas op zijn veertiende. In zijn jonge jaren was Vitous een fanatiek zwemmer. In \xc3\xa9\xc3\xa9n van zijn eerste bands speelde hij samen met de toetsenist Jan Hammer. Hij studeerde muziek aan het Praagse conservatorium bij F. Posta en won een internationaal concours in Wenen, hetgeen hem een studiebeurs opleverde voor het Berklee College of Music in Boston. In 1966 verhuisde hij naar de Verenigde Staten._NEWLINE_Op Infinite Search, zijn eerste productie als bandleider, later in iets andere vorm opnieuw uitgebracht als Mountain in the Clouds, speelde ook een aantal andere belangrijke muzikanten van de nieuwe muziekstroming jazzfusion mee: John McLaughlin, Herbie Hancock, Jack DeJohnette en Joe Henderson._NEWLINE_Hij is een van de medeoprichters van de band Weather Report en speelde in die tijd samen met Jan Hammer, Freddie Hubbard, Miles Davis, Chick Corea, Wayne Shorter, Joe Zawinul en Jan Garbarek. Zijn vertrek bij Weather Report was niet geheel pijnloos; hij had een moeizaam contact met Joe Zawinul (de toetsenist en samen met Wayne Shorter oprichter van de band) en werd vervangen door Alphonso Johnson (die later zelf vervangen zou worden door de legendarische Jaco Pastorius)._NEWLINE_Vitou\xc5\xa1 leidde drie jaar lang de jazzafdeling van het New England Conservatory in Boston. Hij ging weer spelen met Chick Corea en Roy Haynes in het Trio Music. Dit trio was meer dan twee jaar succesvol. Er kwam zelfs een wereldtournee en ze brachten twee albums uit voor ECM. Hierna speelde Vitou\xc5\xa1 een tijd in een eveneens succesvolle duo-bezetting met bassist Stanley Clarke._NEWLINE_In 1988 verhuisde Vitou\xc5\xa1 terug naar Europa en richtte zich op componeren. Wel is hij her en der nog steeds live te bewonderen op muziekfestivals.\n_START_SECTION_\nStijl\n_START_PARAGRAPH_\nVitou\xc5\xa1' virtuoze basspel zorgt ervoor dat hij in \xc3\xa9\xc3\xa9n adem wordt genoemd met bassisten als Scott LaFaro, Dave Holland, Niels-Henning \xc3\x98rsted Pedersen en Christian McBride. Een mooi voorbeeld van de wijze waarop hij de contrabas beheerst is het album Now He Sings, Now He Sobs (1968), met Chick Corea op de piano en Roy Haynes op drums. Zijn sterke timing, innovatieve baslijnen en de intensiteit en vrijheid van zijn improvisaties worden duidelijk op dit album."