b'\n_START_ARTICLE_\nBill Hughes (trombonist)\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nBill Hughes verhuisde op zijn negende naar Washington D.C.. Zijn vader speelde trombone in de marching band van Elks Club en Bill ging dat instrument ook spelen, zo rond zijn twaalfde. Toen hij zestien was trad hij al op in jazzclubs in de stad, in 7T Club speelde hij met saxofonist en fluitist Frank Wess. Met hem studeerde hij aan Howard University (Hughes studeerde farmacie),  daar speelden ze in de Howard Swingmasters, naast onder meer contrabassist Eddie Jones. In 1952 studeerde hij af en ging hij werken bij de National Institutes of Health._NEWLINE_In 1953 werd hij op voorspraak van Wess door Count Basie uitgenodigd in zijn band te spelen. Hughes, die ook de mogelijkheid had bij Duke Ellington te werken, besloot zich bij Basies orkest aan te sluiten, waar hij verschillende bandleden kende, naast Wess ook Eddie Jones en Benny Powell. Hij speelde er tot september 1957, hij nam toen de beslissing zich op zijn gezin te richten. Hij ging werken bij de United States Postal Service en speelde trombone in Howard Theater en in kleine groepen in Washington. Hij keerde bij Basie terug in juli 1963 en stapte daar later over van de tenor- naar de bastrombone. Na Basies overlijden bleef hij spelen in het orkest, nu onder leiding van Frank Foster. In 2003 nam hij de leiding van de band over van de overleden Grover Mitchell. In 2010 stopte hij daarmee, om meer tijd door te brengen met zijn vrouw. Hughes woonde de laatste jaren van zijn leven in het (New Yorkse stadsdeel Staten Island.'