b"\n_START_ARTICLE_\nFrancis Picabia\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nPicabia was nauwelijks vijftien jaar oud toen zijn vader zijn eerste doek, Une rue aux Martigues, instuurde naar de Parijse Salon des Artistes Fran\xc3\xa7ais. Het jaar daarop schreef Picabia zich in aan de \xc3\x89cole des Arts D\xc3\xa9coratifs, maar het was aan de \xc3\x89cole du Louvre en de Acad\xc3\xa9mie Humbert dat hij Georges Braque en Marie Laurencin ontmoette._NEWLINE_In 1897 ontdekte hij het impressionisme van Alfred Sisley en in 1898 werd hij hiervoor nog enthousiaster, toen hij kennismaakte met de familie Camille Pissarro. Het werd het begin van een vruchtbare werkperiode, die tien jaar lang zou aanhouden en resulteerde in honderden luministisch gestemde doeken, die goed in de smaak vielen bij het publiek. Een eerste expositie, in 1905, in de Galerie Haussmann was meteen een succes._NEWLINE_Toch begon Picabia geleidelijk te twijfelen aan de esthetische waarden, die tot zijn succes hadden geleid. Vooral de ontmoeting met zijn toekomstige vrouw Gabri\xc3\xa8e Buffet in 1908 zou zijn breuk met het impressionisme bespoedigen. Hij werd gefascineerd door de abstracte kunst, maar ook het kubisme als het fauvisme interesseerden hem. Zijn werken als Caoutchouc en Les R\xc3\xa9gattes, uit 1909, getuigen hiervan.\n_START_SECTION_\nPuteaux-groep\n_START_PARAGRAPH_\nEen voor zijn verdere carri\xc3\xa8re zeer belangrijke ontmoeting was de kennismaking met Marcel Duchamp in 1911, waarbij hij opgenomen werd in de Puteaux-groep en zich al gauw met hem afzette tegen het analytische kubisme van Albert Gleizes en Jean Metzinger. Kort daarop, in oktober 1912, kwam de eerste expositie van de Section d'Or in de Galerie La Bo\xc3\xa9tie. Van januari tot mei 1913 verbleef Picabia in New York als woordvoerder van de groep op de bekende Armory Show._NEWLINE_Het New Yorkse Armory-succes en de geestdrift in de Amerikaanse kunstkringen, samen met de stimulans van de Franse dichter-essayist Guillaume Apollinaire brachten hem, kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, in de ban van het nieuwe orphisme met inbreng van machine-achtige elementen._NEWLINE_Toen de oorlog uitbrak werd de te Parijs gemobiliseerde Picabia, in 1915, naar Cuba op missie gestuurd. Het jaar daarop vond hij Marcel Duchamp en zijn vroegere vrienden terug en werd hij betrokken bij de uitgave van een avant-garde tijdschrift 291. Een tijdlang legde hij zelfs het penseel opzij en publiceerde hij de eerste van zijn Cinquante-Deux Miroirs te Barcelona, in 1917._NEWLINE_In maart 1917 ging hij terug naar New York, nu voor een half jaar, en bracht daar zijn tijdschrift opnieuw uit, nu als 391. Alweer met Marcel Duchamp nam hij er deel aan de eerste Exposition des Ind\xc3\xa9pendants.\n_START_SECTION_\nDada, anti-Dada\n_START_PARAGRAPH_\nGezondheidsperikelen brachten hem naar Zwitserland, waar hij in correspondentie kwam met Tristan Tzara, de bekende animator van het dada\xc3\xafsme te Z\xc3\xbcrich. In maart 1919 kwam Picabia terug naar Parijs, gevolgd door Tzara. Nauwelijks zes maanden later had dada Parijs overrompeld met manifestaties tegen de burgerlijke smaak en een zowel artistieke, als literaire, als politieke revolte. M\xc3\xa9canomorfe werken volgden elkaar op, met onder andere l'Enfant carburateur in 1919, en Pompe \xc3\xa0 Combustible in 1920._NEWLINE_391 was in mei 1921 aan zijn veertiende nummer toe, toen Picabia zich van dada verwijderde. In juli van dat jaar publiceerde hij het nummer Pilhaou-Thibaou, dat een regelrecht anti-dada-manifest werd. Tezelfdertijd benaderde hij Andr\xc3\xa9 Breton, de 'paus' van het surrealisme._NEWLINE_In de stijl van het surrealisme ging hij vanaf 1924 verder in Mougis, waar hij tot 1940 bleef wonen. Daar ontstonden onder andere zijn Monstres, Rel\xc3\xa2che en een film Entr'acte met Ren\xc3\xa9 Clair. In 1930 scheidde hij van Gabri\xc3\xa8le Buffet.\n_START_SECTION_\nTerugkeer naar Parijs\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1945 kwam hij definitief terug naar Parijs, samen met Olga Mohler, met wie hij in 1940 was getrouwd. Zijn jongste werken noemde hij Sur-irr\xc3\xa9alisme en hij exposeerde ze, in 1946, bij Ren\xc3\xa9 Denise. In 1949 organiseerde de Galerie Drouin een belangrijke retrospectieve van zijn werken. De catalogus ervan was getiteld 491._NEWLINE_Ontmoetingen met jongere schilders als Hans Hartung, Pierre Soulages of Jean-Michel Atlan bevestigden zijn liefde voor de abstracte kunst. Na 1951 schilderde hij niet meer.\n_START_SECTION_\nGebruik van bestaand beeldmateriaal\n_START_PARAGRAPH_\nVeel van zijn werk was ge\xc3\xafnspireerd door bestaand beeldmateriaal. Zo knipte hij bijvoorbeeld onderdelen voor schilderijen uit handboeken voor technici of monteurs. Ook schilderde hij foto's na. Ook citeerde hij onbekommerd uit de geschiedenis van de westerse kunst.\n_START_SECTION_\nInvloed\n_START_PARAGRAPH_\nPicabia wordt vanwege de mengeling van stijlen, het ontbreken van een onderscheid tussen kunst en kitsch, en zijn hergebruik van bestaand materiaal wel opgevoerd als voorloper van de postmoderne kunstenaars."