b"\n_START_ARTICLE_\nLewis Carroll\n_START_SECTION_\nUiterlijk\n_START_PARAGRAPH_\nDodgson was een voor zijn tijd lange en slanke man. Hij liep scheef (vermoedelijk door een knieblessure op middelbare leeftijd), was doof aan een oor en hij stotterde. Ook was hij een wat neurotische, zonderlinge man die makkelijk met jonge meisjes omging en bevriend raakte. Hij kon goochelen en had altijd wat bij zich om kinderen die hij tegenkwam mee te vermaken. Omgang met volwassenen ging hem niet goed af. Zijn werk biedt naast een groot aantal logische en wiskundige grapjes (voor wie er oog voor heeft) een ongewone rijkdom aan mogelijke freudiaanse duidingen.\n_START_SECTION_\nFotografie\n_START_PARAGRAPH_\nHij was een amateurfotograaf in het begintijdperk van de natte-plaat fotografie en maakte foto's over velerlei onderwerpen, waaronder skeletten, speelgoed en landschappen. Ook maakte hij portretten van mannen, vrouwen en (soms gedeeltelijk ontklede) kinderen, waarbij hij toestemming had van de ouders. Niettemin vond Alice' moeder het na een poos beter dat ze elkaar niet meer zagen. Hij onderhield met Alice en een aantal andere vriendinnetjes een levendige correspondentie.\n_START_SECTION_\nCarri\xc3\xa8re als schrijver\n_START_PARAGRAPH_\nNadat Alice's Adventures in Wonderland bij uitgever Alexander Macmillan in 1865 voor het eerst was uitgekomen kreeg het veel lovende recensies in de pers. In 1866, 1867 en 1868 verscheen ieder jaar al een nieuwe editie. Daarna verschenen er tussen 1869 en 1889 zesentwintig herdrukken in Engeland en begonnen er ook vele vertalingen in andere landen te verschijnen. In 1871 kwam het vervolg op zijn succesvolle boek uit onder de titel Through the Looking-Glass, and What Alice Found There. Zijn verworven roem en rijkdom stond echter op gespannen voet met zijn werk in de wetenschap. Tot 1881 wijdde hij zich vooral aan zijn docentschap aan Christ Church College. Na zijn pensionering schreef hij nog het tweedelige Silvie and Bruno (1889-1893)."