b'\n_START_ARTICLE_\nPalestijnse Bevrijdingsorganisatie\n_START_PARAGRAPH_\nDe Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, meer bekend onder de Engelse afkorting PLO (Palestine Liberation Organization; Arabisch: \xd9\x85\xd9\x86\xd8\xb8\xd9\x85\xd8\xa9 \xd8\xa7\xd9\x84\xd8\xaa\xd8\xad\xd8\xb1\xd9\x8a\xd8\xb1 \xd8\xa7\xd9\x84\xd9\x81\xd9\x84\xd8\xb3\xd8\xb7\xd9\x8a\xd9\x86\xd9\x8a\xd8\xa9; Munazzamat al-Tahrir al-Filastiniyyah) is een koepelorganisatie van Palestijnen die streven naar een eigen staat. Men wilde aanvankelijk geheel Palestina terug, waaruit een groot deel van de Palestijns-Arabische bevolking was gevlucht/verdreven/niet terug toegelaten (in 1947/48 en nog eens in 1967). Na 1988 ging het om een eigen staat in de in 1967 door Isra\xc3\xabl bezette gebieden. Terwijl het verzet aanvankelijk voornamelijk de vorm had van een gewapende strijd (in de jaren \'60 en \'70 werden ook terreurdaden gepleegd), ging het later via een politieke dialoog. De PLO werd in 1991 of 1994 van de lijst terroristische organisaties van het Amerikaanse State Department gehaald. De Oslo-akkoorden leidden tot erkenning van de PLO als \'wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk\'. Tegelijk kwam er door deze akkoorden Palestijns zelfbestuur in delen van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook in de vorm van de Palestijnse Autoriteit. Dit orgaan, deels uit dezelfde personen bestaand, is sindsdien veel meer op de voorgrond komen te staan dan de PLO.\n_START_SECTION_\nDoelstelling\n_START_PARAGRAPH_\nVolgens het oorspronkelijke Handvest van 1964 is het doel van de organisatie het "bevrijden" van Palestina en het komen tot een Palestijnse Staat met gelijkberechtiging van al haar inwoners \xe2\x80\x93 Joden, moslims en christenen \xe2\x80\x93 en met terugkeer naar de grenzen zoals die voor het Britse Mandaatgebied Palestina ten westen van de Jordaan golden (tot het eind van het Brits mandaat mei 1948). _NEWLINE_Hoewel de PLO later parlementair en diplomatiek politiek actief was, zag zij tot 1993 volgens haar Handvest (1964, herziene versie in 1968 ) gewapende strijd als enige mogelijkheid om die bevrijding te realiseren._NEWLINE_In april 1995 werd een aantal artikelen, die in strijd waren met de Oslo-akkoorden, geheel of gedeeltelijk nietig verklaard.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe PLO werd op 28 mei 1964 opgericht op initiatief van de Egyptische president Gamal Abd-el Nasser om de Palestijnen een stem te geven binnen de panarabistische beweging. In die tijd hoorde de Gazastrook bij Egypte en de Westelijke Jordaanoever bij Jordani\xc3\xab. Zo kreeg het Palestijnse volk voor het eerst sinds de Nakba weer politieke vertegenwoordigers en leiders. Tegelijk stutte de organisatie in deze periode Nassers aanspraken als leider van alle Arabieren._NEWLINE_Onder anderen Achmad Schukeiri en Daoud Mikhail (vader van politica Hanan Ashrawi) speelden een hoofdrol in de stichting van de PLO.\n_START_SECTION_\n1969\n_START_PARAGRAPH_\nTerwijl aanvankelijk Arabische landen zoals Egypte (Nasser) de PLO domineerden, wisten in 1969, twee jaar na de Arabische nederlaag in de Zesdaagse oorlog, Palestijnse verzetsorganisaties de PLO over te nemen. Fatah met Yasser Arafat als leider was de grootste van deze organisaties. Verder waren er nog het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (het PFLP), en het Democratisch Front voor de Bevrijding van Palestina ( het DFLP). Beiden waren marxistisch en pleegden terreurdaden. Tenslotte nog het nationalistische PFLP-GC en al-Saiqa (aan Syri\xc3\xab gelieerd)._NEWLINE_De communistische partij van Palestina, aan Moskou gelieerd, deed niet mee, omdat zij voor een tweestaten-oplossing was: een Palestijnse staat in de in 1967 veroverde Palestijnse gebieden.\n_START_SECTION_\n1974\n_START_PARAGRAPH_\nDe Jom Kipoeroorlog van 1973 had Isra\xc3\xabl verrast. Met veel hulp van haar bondgenoten wist zij het tij te keren en een overwinning te behalen. Haar aura van onoverwinnelijkheid was sterk verminderd. Hierdoor veranderde het politieke krachtenveld: ook voor de Palestijnen en hun PLO. Hun eer was gered, openingen waren mogelijk._NEWLINE_Daarom was er in de Palestijnse Nationale Raad, het parlement van de PLO, op 19 februari 1974 een meerderheid voor het afschaffen van enkele onderdelen van het programma van 1968: men ging vanaf nu voor een tweestatenoplossing met een Palestijnse staat, die gevestigd moest worden in de Palestijnse gebieden die in 1967 door Isra\xc3\xabl veroverd waren._NEWLINE_Op deze koerswijziging volgde op 14 oktober 1974 een resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin deze de PLO erkende als de enige wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk._NEWLINE_In november van dat jaar herbevestigde de Algemene Vergadering haar resolutie van 1970 (o.a. recht op zelfbeschikking van het Palestijnse volk) en kreeg de PLO een waarnemersstatus binnen de VN. Het is in deze periode dat Yasser Arafat zijn bekende redevoering hield voor de Algemene Vergadering van de VN: "In mijn ene hand heb ik de olijftak van de vrede, in mijn andere hand het pistool van de vrijheidsstrijder. Maak dat ik de olijftak niet uit mijn handen moet laten vallen."_NEWLINE_Ook de Arabische Liga bevestigde \xe2\x80\x93 op 28 oktober 1974 \xe2\x80\x93 dat de PLO de enige wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk is "in elk deel van het grondgebied van Palestina dat is bevrijd."_NEWLINE_Tijdens de Jom Kipoeroorlog hadden een aantal olieproducerende Arabische staten een olie-embargo ingesteld tegen een aantal Europese staten, waaronder Nederland. Dit maakte dat men daar "gevoeliger" werd voor Arabische pijnpunten, waaronder de zaak Palestina.\n_START_SECTION_\nSadat, Begin en Carter\n_START_PARAGRAPH_\nDe beroemde geste van Egyptische president Anwar Sadat, die in 1977 afreisde naar Isra\xc3\xabl, de hand van premier Menachem Begin schudde  en zijn beroemde redevoering hield in de Knesset, waarin hij vrede in het vooruitzicht stelde, leidde tot de Camp Davidakkoorden. Dit was een met hulp van president Carter (VS) gesloten bilateraal akkoord, waarin Egypte en Isra\xc3\xabl vrede met elkaar sloten. Isra\xc3\xabl gaf daarbij de rest van de veroverde Sina\xc3\xaf terug aan Egypte. Met de Palestijnen zou worden onderhandeld over een vorm van autonomie._NEWLINE_Door deze Pax Americana werd Egypte losgemaakt uit de Arabische eenheid en werden de VN en Europa omzeild. Met betrekking tot de Palestijnen (PLO) was het parool "over u, zonder u". De PLO schoot er dan ook niets mee op._NEWLINE_De EEG erkende niet lang daarna (Verklaring van Veneti\xc3\xab, 13 juni 1980) de "legitieme rechten van het Palestijnse volk", waar men rekening mee moest houden bij het zoeken naar vrede met de Palestijnen en hun PLO. De bouw van illegale Isra\xc3\xablische nederzettingen werd beschouwd "als een ernstig obstakel op de weg naar de vrede".\n_START_SECTION_\n1982\n_START_PARAGRAPH_\nDe Libanonoorlog van 1982 was een grote en diepe invasie van het Isra\xc3\xablische defensieleger in Libanon bedoeld om de PLO, die na de verdrijving uit Jordani\xc3\xab in 1970 zijn hoofdkwartier in Beiroet had opgeslagen, uit te schakelen. Dat lukte. In het kader van een staakt-het-vuren moesten de leiders (Arafat) en zo\'n 8000 strijders Libanon verlaten. Tunis werd hun volgende verbanningsoord. De Palestijnse vluchtelingen/verdrevenen in Libanon bleven kwetsbaar achter. Het bloedbad in Sabra en Shatila was een van de gevolgen. Op 16 september 1982 richtten christelijke extremisten uit Libanon een slachting aan in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shalita. De slachtpartij, die drie dagen zou duren, kostte aan velen het leven. De schattingen lopen uiteen van 1000 tot 3500 slachtoffers. Het Isra\xc3\xablische leger was ooggetuige van het bloedbad, maar keek bewust de andere kant op. Extremistische christelijke milities, gewapend met bijlen, messen en geweren vielen de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shalita binnen. Ze kregen rugdekking van het Isra\xc3\xablische leger, dat ook in Libanon aanwezig was. De IDF controleerde de vluchtwegen en verlichtte met vuurpijlen het vluchtelingenkamp, zodat de milities ook \xe2\x80\x98s nachts met hun slachtpartij konden doorgaan._NEWLINE_Op 1 oktober 1985, in Operatie Houten Been (Wooden Leg), bombardeerden F-15 \'s van de Israelische luchtmacht het PLO-hoofdkwartier in Hammam Chott bij Tunis. Meer dan 60 mensen werden gedood.Dit was een represaille voor het gijzelen en doodschieten van 3 Israelische toeristen op een jacht bij Cyprus enkele dagen eerder door Force 17 een elite-eenheid van de PLO. Volgens de PLO waren de toeristen Mossad-agenten en was het een represaille voor een gijzeling - ook op zee - en ontvoering naar Israel - 2 weken daarvoor - van Faisal Abu Sharah , een commandant van Force 17.\n_START_SECTION_\nIntifada\n_START_PARAGRAPH_\nDe in 1987 begonnen Intifada was een verrassing voor alle partijen. Voor het gewone volk was de situatie uitzichtloos wat te maken had met de "eeuwige" dagelijkse repressie door de Isra\xc3\xablische bezetter, de vermenigvuldiging van Joodse nederzettingen en wegen, en politici die faalden in het bereiken van een oplossing. Er kwamen demonstraties, die uitliepen op een volksopstand, bedoeld om de bezetting "af te schudden" (Arabisch: intifadah)._NEWLINE_Deze intifada was een basisbeweging van gewone mannen, vrouwen en groepen, die probeerden -door niet meer mee te doen- de bezetting te be\xc3\xabindigen en tegelijk zelf een samenleving te vormen. Er  waren volkscomit\xc3\xa9\'s en er kwam een Verenigd Nationaal Leiderschap dat contact had met "Tunis". Maar ook ontstonden er islamitische verzetsgroepen: Islamitische Jihad en Hamas._NEWLINE_De eerste Intifada zou tot 1993 duren. Door de harde Isra\xc3\xablische repressie en het arresteren van de leiders ging allengs haar momentum verloren.\n_START_SECTION_\nDe Staat Palestina uitgeroepen\n_START_PARAGRAPH_\nDeze blijk van nationaal Palestijns zelfbewustzijn was voor koning Hoessein van Jordani\xc3\xab reden om op 31 juli 1988 formeel afstand te doen van de Westelijke Jordaanoever. De PLO op haar beurt riep hier op 15 november 1988 eenzijdig de Staat Palestina uit met Yasser Arafat als president.\n_START_SECTION_\n1990\n_START_PARAGRAPH_\nTijdens de Tweede Golfoorlog verklaarde de PLO zich solidair met Irak, terwijl van alle Arabische staten alleen Jordani\xc3\xab uit pragmatische redenen enigszins pro-Irak was. Door deze opstelling verzwakte de positie van de PLO. televisiebeelden van Palestijnen die op daken stonden te juichen bij overvliegende scudraketten deden geen goed aan de Palestijnse zaak. Koeweit en Saoedi Arabi\xc3\xab zetten hun financi\xc3\xable steun stop en Palestijnse werknemers werden uitgezet. De PLO kwam in financi\xc3\xable nood.\n_START_SECTION_\nMadrid\n_START_PARAGRAPH_\nNa afloop van deze Golfoorlog werd op 31 oktober 1991 de Conferentie van Madrid belegd. De VS wilden \xe2\x80\x93 na het winnen van de Golfoorlog \xe2\x80\x93 hiermee een definitieve regeling tussen de Arabische staten en Isra\xc3\xabl bereiken. Ook nu ging het weer buiten Europa en de VN om. Alleen Palestijnse leiders, die partijloos waren en niet uit Oost-Jeruzalem kwamen, mochten aanschuiven bij de Jordaanse delegatie.\n_START_SECTION_\nOslo-akkoorden\n_START_PARAGRAPH_\nOp 13 september 1993, tijdens het eerste Akkoord van Oslo, erkenden de staat Isra\xc3\xabl en de PLO "elkaars legitieme en politieke rechten" en zeiden zij "te streven naar vreedzame co-existentie", "een duurzame, rechtvaardige en alomvattende vredesregeling" en een "historische verzoening na een politiek proces"._NEWLINE_. Daaraan vooraf - op 9 en 10 september - gingen de "Brieven van wederzijdse erkenning". De PLO erkende het recht van de staat Isra\xc3\xabl om in vrede en veiligheid te bestaan. Ook erkende men de Resolutie 242 Veiligheidsraad Verenigde Naties en Resolutie 338 Veiligheidsraad Verenigde Naties. Isra\xc3\xabl erkende de PLO als enige en wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. Hoewel dat winst was, moet tevens gezegd worden dat nergens sprake was van het erkennen van een Palestijnse staat,  het hebben van een recht daarop of een in het vooruitzicht stellen ervan._NEWLINE_Op 28 september 1995 kwam Oslo-II tot stand. De Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook werden opgedeeld in A,B en C-gebieden. Er kwam een Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA of PA). In de A-gebieden had deze het civiel en het militair bestuur in handen, in het B-gebied alleen het civiel bestuur en in het C-gebied bleef civiel en militair bestuur in handen van Israel. President van de PNA werd eerst Yasser Arafat en na diens overlijden in 2004 Mahmoud Abbas._NEWLINE_Daarop kreeg de organisatie een zetel toegewezen in de Verenigde Naties als wettelijke vertegenwoordiging van het Palestijnse volk. Isra\xc3\xabl en de Verenigde Staten hadden dat tot die tijd geblokkeerd._NEWLINE_Een deel van de Palestijnen, onder wie de bekende schrijver Edward Said, stond negatief tegenover deze akkoorden, als een uitverkoop van Palestijnse rechten. Ook islamistische organisaties als Islamitische Jihad en Hamas waren tegen._NEWLINE_De Europese Unie stond positief tegenover de akkoorden. Men erkende de PLO en werd zelfs de belangrijkste geldschieter van de PNA.\n_START_SECTION_\nNietigverklaring 1996\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1996 schreef president Yasser Arafat een brief aan president Bill Clinton naar aanleiding van het probleem m.b.t. artikelen in het Handvest van de Palestijnse Nationale Raad die strijdig waren of leken met de "Brief van Erkenning" (van de staat Israel) die hij in september 1993 namens de PLO had gestuurd aan hem en aan Yitzhak Rabin. Hij noemde nu in de brief van 1996 precies welke artikelen van dat Handvest geheel of gedeeltelijk nietig verklaard waren in een resolutie van een speciale bijeenkomst van de PNR in Gaza dat jaar.\n_START_SECTION_\nVestigingsplaats\n_START_PARAGRAPH_\nDe beweging had eerst haar hoofdkwartier in Amman, de Jordaanse hoofdstad. In 1970 ontstond er een machtsstrijd tussen de Jordaanse koning Hoessein en het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina dat niet accepteerde dat Hoessein via stille diplomatie tot een vergelijk met Isra\xc3\xabl hoopte te komen over de Westelijke Jordaanoever (exclusief Oost-Jeruzalem). De PLO raakte bij dit conflict betrokken, net als Syri\xc3\xab dat het land binnenviel maar werd teruggedreven. Daarop werden de PLO-aanhangers en Palestijnse vluchtelingen verdreven naar Libanon en werd Beiroet de plek van het hoofdkwartier van de PLO._NEWLINE_Vanuit Libanon pleegde de PLO regelmatig aanslagen in Noord-Isra\xc3\xabl. Dat gebied werd vervolgens beter afgegrendeld waarna generaal Aoun tijdens de Libanese Burgeroorlog een militaire christelijke republiek (de facto een Isra\xc3\xablisch protectoraat) in Zuid-Libanon stichtte._NEWLINE_Toen Isra\xc3\xabl in 1982 Libanon binnenviel en Beiroet binnentrok, werd de PLO een van de partijen in de Libanese Burgeroorlog. De organisatie werd gedwongen te verhuizen naar de Tunesische hoofdstad Tunis. Pas in 1993 kon zij haar intrek nemen in Ramallah, de facto de huidige hoofdstad van Palestina; in het Handvest staat Oost-Jeruzalem, waar het "Orient House" staat (in 2001 door Isra\xc3\xabl gesloten), genoemd als hoofdstad.\n_START_SECTION_\nAanhang en tegenstand\n_START_PARAGRAPH_\nDe PLO is gedeeltelijk voortgekomen uit oud-strijders van de Arabisch-Isra\xc3\xablische Oorlog van 1948 die volgde op Resolutie 181 van de Verenigde Naties van november 1947 inzake de verdeling van het Brits Mandaatgebied Palestina in een Arabische en een Joodse staat en een internationale status voor Jeruzalem._NEWLINE_Yasser Arafat was van 1969 tot zijn overlijden op 11 november 2004, de leider van de PLO. Hij was medeoprichter van de panarabische beweging Fatah, opgericht in 1959 in Koeweit._NEWLINE_Radicalere Palestijnen stichtten bewegingen als het marxistische Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (1967), en Zwarte September (1970-1973). Deze werden alle lid van de gematigder koepelorganisatie PLO en pleegden wereldwijd terroristische aanslagen; van deze bewegingen bestaat tegenwoordig alleen Fatah nog. De Al-Aqsa Martelarenbrigade, opgericht in 2000 tijdens de Tweede Intifada, zou de militaire tak van Fatah zijn en wordt zowel door de Europese Unie als de Verenigde Staten beschouwd als een terreurorganisatie._NEWLINE_In 1987 werd de Palestijnse islamistische verzetsbeweging, en later ook politieke partij, Hamas opgericht. Deze maakt geen deel uit van de PLO en is een belangrijke concurrent geworden van seculiere, bij de PLO aangesloten organisaties zoals Fatah, die in principe ook openstaan voor Palestijnse christenen en anderen.'