b'\n_START_ARTICLE_\nJohan Baptista Houwaert\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\nHouwaert kwam uit een welstellende familie en kon aan zijn vermogen de bruidsschat toevoegen van zijn vrouw Catharina van Couwenberg, ook van rijke komaf. Onder zijn bezittingen was het domein Wijngaardsberg in Sint-Joost-ten-Node, dat hij kon verenigen met de aanpalende Strytbeemt om er zijn Kleyn Venegien te maken. In zijn Pegasides pleyn roemt hij de schoonheid van de plek en van de Maalbeekvallei. Volgens hem was het de mooiste streek van Europa._NEWLINE_Zonder de schijn van goede katholiek op te geven, sympathiseerde Houwaert met het lutheranisme en woonde hij verboden preken van de hervormers bij. Alva verdacht hem van ketterij en liet hem een jaar opsluiten in de Treurenborch. Houwaert ontkwam maar aan terechtstelling door het protestantisme af te zweren en de katholieke ritus te belijden. Het verhinderde hem niet om opnieuw het kamp van Willem de Zwijger te kiezen. In zijn laatste werk beweerde hij zijn katholieke geloof te hebben behouden._NEWLINE_Zijn immense \xc5\x93uvre stond in hoog aanzien bij zijn tijdgenoten en lang nadien. Het devies dat hij bij elke gelegenheid en in al zijn gedichten hanteerde, was Houd middelmate. Een Latijnse variant verscheen op zijn grafsteen: Inter utrumque tene ("Houd je tussen beide"). In 1578 publiceerde hij Milenus clachte, een bewerking van Reloj de principes van Guevara, opgevat als een akte van beschuldiging aan het adres van Spanje en opgedragen aan de prins van Oranje. Milenus, uit het land van de Donau, komt zich in Rome beklagen over het onderdrukkende regime van de Romeinse gouverneurs. Nog in 1578 verkreeg hij de hoge aanstelling tot meester in de Rekenkamer van Brabant, functie die hij zou uitoefenen tot het einde van de Brusselse republiek in 1585._NEWLINE_Het is waarschijnlijk als lid van een Brusselse rederijkerskamer dat hij belast werd met het organiseren van de blijde inkomst van de prins van Oranje in 1577 en het jaar nadien met deze van aartshertog Matthias, waarvan hij in elk geval de beschrijving verzorgde. Hij vertaalde de Latijnse toespraak van een andere geboren Brusselaar, Marnix van Sint-Aldegonde, voor de Rijksdag van Worms. In 1582 droeg hij een breedvoerig gedicht op aan Frans van Anjou. Zijn bekendste werk is het berijmde Pegasides pleyn, ende den lust-hof der maeghden. Het verscheen in 1582 of 1583 bij Plantijn. Bulkend van historische en legendarische verhalen, verstrekte het levenslessen in een stijl die later zou worden uitgewerkt door Jacob Cats. In 1583 verscheen ook De vier wterste, vrucht van de devote overpeinzingen tijdens zijn gevangenschap, maar ook be\xc3\xafnvloed door het gedicht De ure van de Dood van Jan van den Dale._NEWLINE_Wanneer Farnese als overwinnaar Brussel binnentrok, droeg Houwaert hem een gedicht op, waarvan het manuscript momenteel in Londen wordt bewaard, om clementie af te smeken. In 1594 schreef hij twee gedichten ter ere van aartshertog Ernest van Oostenrijk. Dankzij een postume editie uit 1614 kennen we zijn Paraenesis politica of politijcke onderwijsinghe, een werk waarin hij zich afvraagt of hij in Brussel moet blijven dan wel emigreren, zoals zovele anderen voor hem hadden gedaan._NEWLINE_De stukken Tragedie vander orloghen en Comedie vanden peys zijn overgeleverd in manuscripten die in Hasselt geconserveerd worden. Ze zouden zijn opgevoerd bij de blijde inkomst van aartshertog Albrecht in 1599, een gebeurtenis die nochtans na zijn dood plaatsgreep. Het was niet noodzakelijk maatwerk, want dergelijke stukken dienden als passe-partout bij alle mogelijke gelegenheden._NEWLINE_Hij werd onder grote belangstelling begraven in Sint-Joost-ten-Node, waar ook zijn vrouw kwam te rusten._NEWLINE_In 1612 verscheen postuum nog Den generalen loop, een werk dat klaarblijkelijk was opgevat als een variant op Vier wterste, met een meer persoonlijke insteek. Het zou ten onrechte zijn dat aan Houwaert De remedie der liefden uit 1583 is toegeschreven, evenals Den handel der amoureusheyt, nochtans onder zijn naam verschenen in 1621.\n_START_SECTION_\nWaardering\n_START_PARAGRAPH_\nDe Antwerpse dichter en rederijker Willem van Haecht vergeleek Houwaert met Marcus Tullius. In 1571 werd een medaille geslagen te zijner ere. De Brabantse rederijkers onthaalden zijn Pegadyses pleyn met onuitputtelijke lof en noemden de auteur een nieuwe Homerus. Joannes Rochius maakte zijn Latijnse epitaaf en Franciscus Sweertius beschreef hem als de poeta Belgicus inter primos._NEWLINE_De moderne kritiek oordeelt iets gemengder. Zo meent Kornelis ter Laan dat de kunst van Houwaert ouderwetse rijmelarij was, vol allegorische personages.'