b'\n_START_ARTICLE_\nAntoine Pinay\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nAntoine Pinay was leerfabrikant. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte hij gewond en zijn rechterarm was sindsdien verlamd. Van 1929 tot 1977 was hij burgemeester van Saint-Chamond (departement Loire)._NEWLINE_Antoine Pinay werd bij de parlementsverkiezingen van 1936 voor de gematigd conservatieve Alliance D\xc3\xa9mocratique (Democratische Alliantie) in de Kamer van Afgevaardigden (Chambre des D\xc3\xa9put\xc3\xa9s) gekozen. In 1938 werd hij in de Senaat (S\xc3\xa9nat) gekozen. Op 10 juli 1940, na de Franse nederlaag tegen nazi-Duitsland, stemde Pinay voor het verlenen van uitgebreide bevoegdheden aan maarschalk Philippe P\xc3\xa9tain. Gedurende de Tweede Wereldoorlog kon hij gewoon aanblijven als burgemeester van Saint-Chamond. In 1941 werd hij lid van de Conseil Nationale de Vichy (Nationale Raad van Vichy) en werd hij onderscheiden met de Ordre de la Francisque, een hoge onderscheiding in Vichy-Frankrijk. Direct na de oorlog werd het hem aanvankelijk niet toegestaan om zich kandidaat te stellen voor de parlementsverkiezingen van 1945, maar toen later bleek dat hij zich als burgemeester van Saint-Chamond voldoende had verzet tegen de Duitsers, werden de beperkingen tegen hem opgeheven. Bij de parlementsverkiezingen van juni 1946 werd hij in de Franse Nationale Vergadering gekozen.\n_START_SECTION_\nPremierschap\n_START_PARAGRAPH_\nAntoine Pinay werd een van de populairste leiders van de centrum-rechtse Centre National des Ind\xc3\xa9pendants et Paysans (CNIP, Nationaal Centrum van Onafhankelijken en Boeren) en was van 1948 tot 1949 staatssecretaris van Economische Zaken, van 1950 tot 1952 minister van Openbare Werken, Transport en Toerisme. Toen het kabinet-Faure viel over een voorstel over belastingverhoging, werd Pinay, na mislukte pogingen van Paul Reynaud en Ren\xc3\xa9 Pleven, door president Vincent Auriol belast met de formatie van een nieuw kabinet (februari 1952). Op 8 maart 1952 werd Pinay premier (Pr\xc3\xa9sident du Conseil) van een kabinet bestaande uit Pinays eigen CNIP, de liberale Parti Radical-Socialiste (PRS), de christendemocratische Mouvement R\xc3\xa9publicain Populaire (MRP) en de liberale Union D\xc3\xa9mocratique et Socialiste de la R\xc3\xa9sistance (UDSR). De socialistische SFIO en de Gaullistische Rassemblement du Peuple Fran\xc3\xa7ais (RPF) maakten geen deel uit van het kabinet, ofschoon 27 RPF-dissidenten het kabinet steunden. Na zijn aantreden als premier verkreeg hij van de Europese Betalings Unie (EBU) een krediet van 100 miljoen dollar. Antoine Pinay, de eerste centrum-rechtse premier van de Vierde Franse Republiek, bood in december 1952 zijn ontslag aan van zijn regering daar de MRP steun weigerde aan een voorstel inzake uitbreiding van de gezinstoeslag._NEWLINE_In 1953 was Pinay kandidaat voor het presidentschap. Zijn collega Ren\xc3\xa9 Coty (CNIP) werd echter tot president gekozen._NEWLINE_Van 23 februari 1955 tot 1 februari 1956 was hij minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet onder premier Edgar Faure. In die functie bereidde hij de onafhankelijkheid van de Franse protectoraten Marokko en Tunesi\xc3\xab voor._NEWLINE_Tijdens de Algerije Crisis van mei 1958 steunde hij de terugkeer van generaal Charles de Gaulle in de politiek. Hierna was hij minister van Financi\xc3\xabn en Economische Zaken (1 juni 1958 - 13 januari 1960), eerst onder premier De Gaulle, en daarna onder diens opvolger premier Debr\xc3\xa9. Hij regelde opnieuw een grote lening voor Frankrijk en voerde een nieuwe franc in. In januari 1960 diende hij, uit onvrede over het Algerije-beleid van De Gaulle, zijn ontslag in._NEWLINE_Van 1973 tot 1974 was hij de eerste nationale ombudsman (M\xc3\xa9diateur de la R\xc3\xa9publique).\n_START_SECTION_\nOverlijden\n_START_PARAGRAPH_\nDe "wijze van Saint-Chamond" (Le sage de Saint-Chamond) overleed eind 1994 op 102-jarige leeftijd. Hij was de langstlevende premier van Frankrijk.'