b"\n_START_ARTICLE_\nGerard 't Hooft\n_START_SECTION_\nLevensloop\n_START_PARAGRAPH_\n\xe2\x80\x99t Hooft is lid van de familie 't Hooft en werd geboren als tweede van drie kinderen en bracht zijn jeugd door in Den Haag. Zijn vader was maritiem ingenieur, zijn moeder kwam uit een geslacht van natuurkundigen. Zo was zijn oudoom Nobelprijswinnaar Frits Zernike, de uitvinder van de fasecontrastmicroscoop. Zijn oom Nico van Kampen, hoogleraar in Utrecht, zette hem op het pad van de natuurkunde en begeleidde hem in het begin van zijn carri\xc3\xa8re. Na het gymnasium (Dalton Den Haag) studeerde 't Hooft wis- en natuurkunde aan de Universiteit Utrecht en promoveerde daar in 1972. Al voor de promotie publiceerde hij met zijn promotor Martin Veltman baanbrekende artikelen over deeltjesfysica, waardoor hij in \xc3\xa9\xc3\xa9n klap binnen het vakgebied beroemd werd._NEWLINE_Ondanks aanbiedingen is \xe2\x80\x99t Hooft niet naar een Amerikaanse universiteit vertrokken. Zijn band met Nederland heeft hem in Utrecht gehouden. Hij werd tijdens zijn studie lid van het Utrechtsch Studenten Corps en ging roeien bij Triton. Sinds 1977 is hij er hoogleraar theoretische natuurkunde, verbonden aan het Spinoza-instituut sinds de oprichting in 1998. Hij heeft er op zijn beurt een aantal talenten opgeleid. Zo promoveerden Herman Verlinde, Erik Verlinde en Robbert Dijkgraaf bij hem.\n_START_SECTION_\nPrijzen en lidmaatschappen\n_START_PARAGRAPH_\nAls scholier was Gerard \xe2\x80\x99t Hooft al een getalenteerd wetenschapper. In de vijfde klas van de middelbare school won hij een tweede prijs op de Nederlandse Wiskunde Olympiade._NEWLINE_In 1999 kreeg hij met Martinus Veltman de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor het ophelderen van de kwantumstructuur van elektrozwakke interacties in de natuurkunde. Veltman is in 1981 vanwege onenigheid, die erover ging wie de eer van hun ontdekkingen toekwam, uit Utrecht vertrokken, maar nadat hun beide de Nobelprijs was toegekend, hebben zij hun geschil bijgelegd._NEWLINE_\xe2\x80\x99t Hooft besteedt sinds 1999 veel tijd aan lezingen in binnen- en buitenland. Eerder ontving hij ook al velerlei eerbewijzen, zoals de Isra\xc3\xablische Wolfprijs voor de natuurkunde van 1981, samen met Freeman Dyson en Victor Weisskopf, de Franklin Medal uit de VS, de Spinozapremie en een aantal eredoctoraten. De planeto\xc3\xafde 9491 Thooft is naar hem genoemd, Hij is sinds 1982 lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, die hem in 2003 tot Akademiehoogleraar benoemde en hem in 1986 de Lorentzmedaille toekende. Tevens is hij (buiten)lid van de wetenschapsacademies van Belgi\xc3\xab, Frankrijk en de Verenigde Staten. \xe2\x80\x99t Hooft is Commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw en Officier in het Franse Legioen van Eer. In 2010 ontving 't Hooft de Gouden Lomonosov-medaille van de Russische academie van wetenschappen.\n_START_SECTION_\nPersoonlijk\n_START_PARAGRAPH_\n\xe2\x80\x99t Hooft is getrouwd met Albertha Anje Schik (Betteke) en heeft twee dochters. Zijn Nederlandse boek Planetenbiljart is door zijn dochter Saskia Eisberg-\xe2\x80\x99t Hooft naar het Engels vertaald en verscheen in 2008 met als titel Playing with Planets.\n_START_SECTION_\nHuidige onderzoeksrichting\n_START_PARAGRAPH_\nTegenwoordig houdt \xe2\x80\x99t Hooft zich bezig met de zoektocht naar een theorie van kwantumgravitatie, die de vier fundamentele natuurkrachten in \xc3\xa9\xc3\xa9n model samenvat, oftewel de kwantummechanica met de algemene relativiteitstheorie verenigt. Een van de wegen waarlangs men dit probeert is de snaartheorie._NEWLINE_Over de snaartheorie had \xe2\x80\x99t Hooft aanvankelijk bedenkingen. Hij vond dat de aanhangers van deze modieuze theorie te rooskleurige verhalen verspreidden over hun resultaten. Loaded with overstatements, vol overdrijvingen, zo beschreef hij in 1996 de berichten uit het snaren-kamp, in werkelijkheid begrijpen ze het instorten van sterren niet beter dan anderen. In latere jaren is hij zich toch met de snaartheorie bezig gaan houden. Zo geeft hij er college in en heeft hij er een aantal wetenschappelijke artikelen over geschreven.\n_START_SECTION_\nFilosofische visie\n_START_PARAGRAPH_\n\xe2\x80\x99t Hooft heeft in 1997 in het televisieprogramma Noorderlicht verklaard, dat hij in zijn hart determinist is: aan al het toeval in de kwantummechanica moet een helemaal door oorzaak en gevolg bepaalde detailwereld ten grondslag liggen. Daarmee schaart hij zich achter Albert Einstein, die dezelfde mening had. Binnen het deterministische wereldbeeld is weinig ruimte voor een vrije wil of een persoonlijke god._NEWLINE_In het verlengde van dat determinisme ligt de positie die \xe2\x80\x99t Hooft innam in het debat over de informatieparadox bij zwarte gaten. Terwijl Stephen Hawking en anderen zeiden dat informatie in een zwart gat verloren kan gaan, hield \xe2\x80\x99t Hooft, met anderen, vol dat de informatie er op de een of ander manier weer uitkomt. Hawking gaf in 2004 zijn ongelijk toe._NEWLINE_Over de vraag of de natuurkunde ooit de theorie van alles vindt, is hij iets minder optimistisch dan veel van zijn collega's. Hij betoogde in januari 2005 in Nature dat het aanlokkelijke idee van een natuur die maar op \xc3\xa9\xc3\xa9n manier in elkaar 'kan' zitten en door een eenvoudig wiskundig basisprincipe wordt beschreven, niet met de waarneming strookt."