b'\n_START_ARTICLE_\nDalmatae\n_START_PARAGRAPH_\nDe Dalmatae of Delmatae (Grieks: \xce\x94\xce\xb1\xce\xbb\xce\xbc\xce\xac\xcf\x84\xce\xb1\xce\xb9) waren een volk uit de oudheid die het centrum van Dalmatia, de naam die de Romeinen aan de provincie gaven toen ze hem innamen, bewoonden. Het omvatte het oosten van de Adriatische kust in Kroati\xc3\xab, tussen de rivieren de Krka en de Neretva. Klassieke bronnen beschrijven de Dalmatae als een Illyrische stam, maar waarschijnlijk waren ze onafhankelijk van het Illyrische koninkrijk dat ten zuidoosten aan hen grensde.\n_START_SECTION_\nEtymologie\n_START_PARAGRAPH_\nDe naam Dalmatae schijnt verbonden te zijn met het Albaanse woord Delm\xc3\xab, wat schaap betekent. Het is onduidelijk of die naam door Delmatae zelf gebruikt werden of door andere volkeren; het kan in ieder geval erop duiden dat de voornaamste bezigheid van de Delmatae het houden van schapen was.\n_START_SECTION_\nCultuur en maatschappij\n_START_PARAGRAPH_\nArcheologie toont aan dat de Delmatae verwant waren aan de Illyri\xc3\xabrs en de noordelijke Pannonii. De stam zelf werd sterk be\xc3\xafnvloed door de Keltische cultuur. Een van de Dalmatische stammen, de Baridustae, vestigden zich later in Romeins Dacia. Verder laten overblijfselen zien dat een materialistische cultuur hier nog niet zo ontwikkeld was, in tegenstelling tot omliggende stammen zoals de Liburni\xc3\xabrs. Daarentegen wisten ze bij het maken van wapens wel van wanten. De Delmatische Elite leefde in stenen huizen, de vele Delmatische herders woonden vaak nog in natuurlijke grotten. Bij hun dagelijkse kleding hoorde een muts gemaakt van huiden. Hun maatschappij had voornamelijk nomadische trekken en een sterke patricische structuur. Stammen bestonden voornamelijk uit krijgers, herders, en hun stamhoofden. Ze deden dan ook voornamelijk aan veeteelt, maar groepen krijgers trokken er geregeld op uit om omliggende stammen en kuststeden te plunderen.\n_START_SECTION_\nReligie\n_START_PARAGRAPH_\nDe voorname collectieve god van de Delmatae was hun vaderlijke god \xe2\x80\x98Sylvanus\xe2\x80\x99, die zij Vidasus noemden. Zijn goddelijke vrouw was \xe2\x80\x98Thana\xe2\x80\x99, een Delmatische godin die vergelijkbaar is met de Romeinse godin Diana en de Griekse godin Artemis. De veel voorkomende reli\xc3\xabfs die de Delmatae maakten van hun goden bevatten vaak ook afbeeldingen van nimfen. De Delmatae hadden nog een derde god, hun oorlogsgod \xe2\x80\x98Armatus\xe2\x80\x99, die vergeleken kan worden met de Romeinse god Mars en de Griekse god Ares. Hun slechte god was de hemelse \xe2\x80\x98Dragon\xe2\x80\x99 die de maan en de zon in een eclips verslond. De Delmatae begroeven hun doden in gewone stenen tombes van het \xe2\x80\x98Kurgan\xe2\x80\x99 type. De Romeinen beschreven de Delmatae als uiterst bijgelovig; \xe2\x80\x99s nachts werd het hen verboden om naar de sterren te kijken, bang als ze waren dat ze onmiddellijk zouden sterven. Tijdens een eclips herhaalden ze gezamenlijk een soort kreet, en verkeerde ze in complete manie, omdat het een teken was dat de wereld zou vergaan. De Romeinen beschrijven zelfs zelfmoordcijfers.\n_START_SECTION_\nTaalkundige verwantschap\n_START_PARAGRAPH_\nDe Dalmatische taal was onderdeel van de Illyrische talen, die in het westen van de Balkan werden gesproken. Van de originele taal die de vroege Delmatae spraken is maar weinig bekend, behalve een aantal plaatsnamen die de Romeinen opgeschreven hebben. De stadse Delmatae romaniseerden geleidelijk, maar de herders op het land niet. Nadat het Romeinse rijk gevallen was, gingen de Delmatische burgers een mengeling tussen het Italiaans en het Roemeens spreken.'