b'\n_START_ARTICLE_\nPuka Puka (Tuamotueilanden)\n_START_SECTION_\nBeschrijving\n_START_PARAGRAPH_\nDit atol is bijna ovaal van vorm met een lengte van 5,7\xc2\xa0km en een breedte van 3\xc2\xa0km. Het landoppervlak is 4\xc2\xa0km\xc2\xb2 waarbinnen een lagune ligt van 2,2\xc2\xa0km\xc2\xb2. Tussen de lagune en de oceaan is geen voor boten bevaarbaar kanaal._NEWLINE_Het enige dorp is Tehonemahina (andere spelling: Teonemahina) aan de westkant van het atol. In het noorden is er een landingsbaan waardoor het eiland met kleine propellervliegtuigen vanuit Tahiti kan worden bereikt. Puka Puka heeft geen haven, maar wel een aanlegpier, waar alleen met kleine boten kan worden aangelegd. De eilandbewoners voorzien in hun eigen levensonderhoud. Belangrijke voedselgewassen zijn kokosnoten, yam, taro en tropische vruchten. Hoofdvoedsel is vis, gevolgd door kip en het vlees van loslopende varkens. Er is geen toeristische infrastructuur.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nPuka Puka was de eerste van de Tuamotu-eilanden, dat op 24 januari 1521 door Ferdinand Magellaan werd waargenomen. Het toen onbewoonde atol noemde hij "eiland van teleurstelling", omdat hij er geen zoet water en weinig voedsel vond. De Nederlandse zeevaarders Willem Cornelisz Schouten en Jacob le Maire noemden het atol op 10 april 1616 "Honden Eylandt"._NEWLINE_Het eiland werd pas na de Tweede Wereldoorlog bewoond. Het was het eerste eiland dat de bemanning van de Kon-Tiki te zien kreeg na vertrek vanuit Peru.\n_START_SECTION_\nNatuurrampen\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1958 trof een tropische cycloon (tyfoon) het eiland, waardoor het merendeel van de mannelijke bevolking omkwam omdat zij aan het vissen waren. Dit verlies werd later gecompenseerd door immigratie van andere eilanden die overbevolkt waren geraakt._NEWLINE_In 1996 werd de nederzetting opnieuw bijna volledig verwoest door een tyfoon. Alleen met financi\xc3\xable steun van Frankrijk konden de gebouwen weer worden opgebouwd.'