b'\n_START_ARTICLE_\nBeenmergpunctie\n_START_SECTION_\nToepassing\n_START_PARAGRAPH_\nEen beenmergpunctie wordt vooral gebruikt in de diagnostiek van hemato-oncologische aandoeningen, zoals multipel myeloom, leukemie, en lymfomen.\n_START_SECTION_\nProcedure\n_START_PARAGRAPH_\nHet gebied wordt eerst ontsmet (met bijvoorbeeld povidonjodium) en vervolgens wordt het weefsel verdoofd (met lidoca\xc3\xafne). Bot zelf kan niet verdoofd worden, daarom is een beenmergpunctie een pijnlijke procedure. Soms wordt daarom een licht sederend middel gebruikt (bijvoorbeeld midazolam, bekend als het roesje). Meestal wordt tijdens een punctie zowel weefsel opgezogen (aspiraat) en weggeboord (biopt). _NEWLINE_De arts steekt eerst een aspiratienaald door het weefsel heen tot het bot wordt bereikt. Vervolgens wordt met draaiende beweging de naald door de harde buitenkant (botcortex) van het bot geduwd. Als de naald het merg heeft bereikt, wordt een spuit aan de naald gezet om weefsel op te zuigen. De naald wordt tijdens het opzuigen bewogen om te zorgen dat er niet te veel bloed in het monster komt._NEWLINE_Vervolgens wordt vaak een biopt van het botweefsel genomen. Een grotere naald (een trepaan die lijkt op een heel kleine appelboor) wordt door het weefsel gestoken en vastgezet op de cortex. Vervolgens wordt er met een draaiende beweging een cilindrisch, solide biopt van het merg gemaakt. Samen met de naald wordt het biopt verwijderd._NEWLINE_Na de ingreep moet de pati\xc3\xabnt soms 10-15 minuten op de plek van het biopt liggen, zodat bloeding wordt verminderd door de druk._NEWLINE_Het onderzoek wordt door de meeste pati\xc3\xabnten enigszins akelig bevonden. Het opzuigen van het merg kan een trekkend of zelfs (zeer) pijnlijk gevoel veroorzaken en het boren in botweefsel kan ongemakkelijk of pijnlijk aanvoelen.'