b'\n_START_ARTICLE_\nCentre National des Ind\xc3\xa9pendants et Paysans\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet CNIP (of CNI) ontstond in 1951 na een fusie van het Centre National des Ind\xc3\xa9pendants (CNI), de Parti Paysan (PP) en de Parti R\xc3\xa9publicain de la Libert\xc3\xa9 (PRL) van Paul Antier en Michel Clemenceau. Door de fusie van deze drie partijen kwam er een einde aan de verdeeldheid van centrumrechts. Het CNIP ontpopte zich onder leiding van Antoine Pinay tot een belangrijke partij. Bij de parlementsverkiezingen van 1951 kreeg het 14,6% van de stemmen, goed voor 108 zetels. Het CNIP nam deel aan de Troisi\xc3\xa8me Force-coalitie (de anti-communistische partijen). Pinay werd in 1952 zelfs premier (Pr\xc3\xa9sident du Conseil). Joseph Laniel van het CNIP was van 1953 tot 1954 premier. Ren\xc3\xa9 Coty, een andere partijprominent, werd op 22 december 1953 tot president gekozen._NEWLINE_Aan het begin van de jaren 50, dus kort na de oprichting, was de partij op haar hoogtepunt, doch de partij raakte hierna al snel in verval. De voornaamste reden was de nederlaag die het Franse leger bij Dien Bien Phu (Vietnam) van maart/mei 1954 die plaatsvond toen er een CNIP-president (Ren\xc3\xa9 Coty) en een CNIP-premier (Joseph Laniel) aan de macht waren. Premier Laniel moest als gevolg van de nederlaag bij Dien Bien Phu aftreden (19 juni 1954).\n_START_SECTION_\nVerval en herstel\n_START_PARAGRAPH_\nDe partij verkreeg bij de parlementsverkiezingen van 2 januari 1956 maar 2,7% van de stemmen, goed voor maar 21 zetels. Het CNIP steunde, ondanks aanvankelijke aarzeling, de machtsaanvaarding van generaal Charles de Gaulle in juni 1958. Dat was het begin van een samenwerking met de gaullisten._NEWLINE_Bij de parlementsverkiezingen van november 1958 herstelde het CNIP zich en vrekreeg 13,7% van de stemmen, goed voor 132 zetels in de Franse Nationale Vergadering. Een van de CNIP-kandidaten die in de Franse Nationale Vergadering werd gekozen was Jean-Marie Le Pen, de latere leider van het extreemrechtse Front National. Het CNIP was tot aan de parlementsverkiezingen van 1962 de tweede grootste partij van Frankrijk. De nog steeds populaire Antoine Pinay was tot 1960 minister van Financi\xc3\xabn. In 1959 voerde Pinay een succesvolle monetaire hervorming door._NEWLINE_In 1962 stapte het CNIP uit de regering uit onvrede over het eurosceptische beleid van president de Gaulle, maar ook over diens aspiraties om een presidentieel stelsel te vestigen. Een aantal vooraanstaande leden van het CNIP (o.a. de toenmalige minister van Economische Zaken Val\xc3\xa9ry Giscard d\'Estaing) stapte uit de partij en richtten de R\xc3\xa9publicains Ind\xc3\xa9pendants  op, die de nauwe samenwerking met de gaullistische Union pour la Nouvelle R\xc3\xa9publique (UNR) wilden voortzetten._NEWLINE_Voor de parlementsverkiezingen van november 1962 vormde het CNIP een alliantie met de christendemocratische Mouvement R\xc3\xa9publicain Populaire (MRP). Zowel het CNIP en de MRP waren voor Europese integratie. Beide partijen  leden echter een flinke nederlaag. Het CNIP kreeg 28 zetels, een verlies van 104 zetels, in de nieuwe Franse Nationale Vergadering en verloor voorgoed zijn status van grote partij. De pro-gaullistische partijen  en de R\xc3\xa9publicains Ind\xc3\xa9pendants behaalden een ruime meerderheid.. CNIP en MRP weigerden echter met de centrum-linkse partijen samen te werken en besloten de Gaulle te blijven steunen._NEWLINE_In 1965 vormden het CNIP en de MRP een alliantie onder de naam Centre D\xc3\xa9mocrate. Bij de parlementsverkiezingen van maart 1967 behaalde deze alliantie 40 zetels. Op 13 september 1967 gingen CNIP en MRP op in het Centre D\xc3\xa9mocrate. In 1968 werd het CNIP echter heropgericht. Het bleef echter een kleine partij die alleen zetels in de Nationale Vergadering haalde door samenwerking met de gaullisten of de centrum-rechtse partijen._NEWLINE_Van 1979 tot 1987 was Philippe Malaud en van 1987 tot 1992 Yvon Briant voorzitter van het CNIP. Ondanks het feit dat het CNIP meestal allianties vormde met de centrumrechtse partijne RPR en UMP, was er aan het eind van de jaren 80 sprake van toenadering tot het extreemrechtse Front National van Jean-Marie Le Pen. Van samenwerking met het deze partij werd uiteindelijk afgezien, ofschoon er soms individuele CNIP-kandidaten stembusakkoorden met het het Front National sloten._NEWLINE_De laatste jaren is de partij marginaal geworden, met alleen nog maar verkozenen op regionaal en lokaal niveau. Ze maakte korte tijd (2012-2013) deel uit van de centrum-rechtse alliantie Union des D\xc3\xa9mocrates et Ind\xc3\xa9pendants en haar standpunten laveren tussen centrumrechts en extreemrechts. Bij de presidentsverkiezingen van 2017 gaf het CNIP formeel geen stemadvies, maar steunde het in de praktijk Marine Le Pen tegen Emmanuel Macron. Bij de parlementsverkiezingen werden zowel kandidaten van het Front National als van de centrumrechtse Les R\xc3\xa9publicains gesteund.\n_START_SECTION_\nIdeologie\n_START_PARAGRAPH_\nHet CNIP is een conservatief-liberale partij die in de traditie staat van de in 1901 door onder meer Raymond Poincar\xc3\xa9 opgerichte rechts-republikeinse Alliance D\xc3\xa9mocratique. De partij is voor Europese integratie (en tegen het door Franse eurosceptische politici voorgestelde "Europa van de Naties"), behoud van de traditionele normen en waarden en (met name in het verleden) tegen de uiterst linkse partijen. Binnen de partij is de centrum-rechtse groepering het sterkst, maar er is ook sterke uiterst rechtse groep.\n_START_SECTION_\nJeugdbeweging\n_START_PARAGRAPH_\nDe jeugdbeweging van het CNIP heet Jeunese Ind\xc3\xa9pendants ("Jonge Onafhankelijken") en wordt geleid door Marie-Caroline M\xc3\xa9rand.'