b'\n_START_ARTICLE_\nSylvia Nicolas\n_START_SECTION_\nLeven en werk\n_START_PARAGRAPH_\nNicolas is een dochter van glazenier Josephus Antonius Hubertus Franciscus (Joep) Nicolas (1897-1972) en beeldhouwster Suzanna Melania Charlotta Maria (Suzanne) Nijs (1902-1985). Haar vader startte zijn carri\xc3\xa8re als kunstenaar in het Atelier F. Nicolas en Zonen, dat in 1855 werd opgericht door zijn opa Frans Nicolas. Vanaf 1939 woonde het gezin Nicolas-de Nijs in de Verenigde Staten, waar zij haar eerste opleiding ontving. Ze volgde priv\xc3\xa9lessen bij Rufino Tamayo en Ossip Zadkine. Nicolas studeerde onder meer bij The Art Students League of New York en vanaf 1949 aan het Institut des hautes \xc3\xa9tudes cin\xc3\xa9matographiques en de Acad\xc3\xa9mie de la Grande Chaumi\xc3\xa8re in Parijs. Ze wilde niet dezelfde richting op als haar ouders en was aanvankelijk actief als kostuum- en decorontwerpster in Parijs._NEWLINE_Toen haar vader in de jaren vijftig werkte aan glas-in-loodramen in Nederland, trok ze ook die kant op. Ze was destijds in verwachting van haar zoon Diego Semprun Nicolas. Ze werd door het werk geraakt en Joep leidde haar op in het glazeniersvak. Ze werkten vervolgens dertien jaar samen. De familie Nicolas had al vanaf de bouw in 1897 ramen voor de Sint-Pancratiuskerk in Tubbergen gemaakt. Sylvia Nicolas volgde in de jaren 70 in die traditie en werd daarmee de vierde generatie, met Diego in 1996-1997 als vijfde generatie. Overigens maakte haar moeder in 1962 een bronzen kruisweg voor de kerk._NEWLINE_In 1968 vestigde Sylvia Nicolas zich met haar gezin in Mont Vernon (New Hampshire). Naast beelden in brons en fiberglas en haar glas-in-loodramen, maakte ze ook moza\xc3\xafeken, plafondschilderingen en gouaches. Haar werk is figuratief en de mens speelt een grote rol, Nicolas noemt zichzelf een verhalenverteller. Ze ontving een eredoctoraat van het St. Anselm College in Manchester (1991) en Providence College in Providence (2001).'