b"\n_START_ARTICLE_\nWilbert Harrison\n_START_SECTION_\nCarri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nZijn eerste single was The Woman of Mine / The Letter (1953). De A-kant gebruikte dezelfde melodie als de door Jerry Leiber & Mike Stoller gecomponeerde titel K.C. Lovin' (1952). Tijdens het daaropvolgende jaar volgde Nobody Knows My Troubles / Gin and Coconut Milk, voordat hij vanaf augustus 1954 ging opnemen bij Savoy Records. Tijdens deze eerste sessie ontstonden Don't Drop It / The Ways of a Woman. Verdere acht singles volgden tot het begin van 1959 onder producer Fred Mendelsohn. Ook de hoog gekwalificeerde instrumentale begeleiding door Mickey Baker en Kenny Burrell (gitaar) en Buddy Lucas (saxofoon) hielp niet om een plaats te veroveren in de charts. Aan het begin van 1959 vroeg hij aan de labeleigenaar Herman Lubinsky, of hij Kansas City mocht opnemen, maar deze stuurde hem naar Bobby Robinson, de eigenaar van het kleine label Fury Records._NEWLINE_Deze produceerde met Harrison het in rockabilly-stijl gearrangeerde Kansas City / Listen, My Darling, opgenomen in de New Yorkse Bell Sound Studios voor slechts 40 dollar studiokosten. Kansas City was de coverversie van de in 1952 door Lieber/Stoller geschreven en door Little Willie Littlefield vertolkte blues._NEWLINE_De opnamesessie vond plaats in februari 1959 met begeleiding van de gitarist Wild Jimmy Spruill met een buitengewoon vinnige  gitaarsolo en King Curtis (tenorsaxofoon), Harrison speelde piano. In minder dan een half uur ontstond de song aan het eind van de opnamesessie. Na de publicaties in maart 1959 bereikte de titel in april 1959 de popcharts, waarin deze vanaf 18 mei 1959 de toppositie bezette voor twee weken en zich zelfs zeven weken in de R&B-charts plaatste. Hij kon zich doordrukken tegen vier tegelijk verschenen versies van Hank Ballard and the Midnighters, een herpublicatie van Littlefields origineel, Rocky Olson en Ronald & the Rebels. Tot het eind van 1959 werden van Harrisons versie meer dan drie miljoen exemplaren verkocht._NEWLINE_Nadat Harrisons versie succesvol op de markt kwam, werd hij aangeklaagd door Savoy Records wegens contractbreuk, omdat hij nog een geldig contract had bij Savoy Records. Het gerecht besliste, dat Fury Records tot de bijlegging van de geschil in 1961 geen platen van Harrison mocht publiceren. Derhalve was er bij Fury Records geen echte opvolgende single. Ter vervanging bood het kleine label Glades een single aan, die echter flopte. Lubinsky verloor het proces, maar Harrison had definitief de aansluiting verloren._NEWLINE_Na vele platenlabels belandde hij uiteindelijk bij Sue Records, waar zijn eigen compositie Let's Work Together (december 1969) werd gepubliceerd en de 20e plaats van de popcharts bereikte. Het betrof hier een remake van de in 1962 bij Fury Records verschenen opname Let's Stick Together. De grote hit hiermee scoorde echter de bluesrock-band Canned Heat, toen ze twee maanden later tot op de 2e plaats voordrongen in de Britse charts. Bryan Ferry bracht in juni 1976 zijn versie op een 4e plaats in de Britse charts onder de oorspronkelijke titel Let's Stick Together.\n_START_SECTION_\nOverlijden\n_START_PARAGRAPH_\nWilbert Harrison overleed op 65-jarige leeftijd aan een beroerte."