b"\n_START_ARTICLE_\nAssid\n_START_PARAGRAPH_\nAssid, pseudoniem van Gerard Hamer, is de auteur van een werk binnen de Surinaamse letteren en geschiedschrijving: De eeuwige cirkel (1946).\n_START_SECTION_\nAuteur\n_START_PARAGRAPH_\nDat De eeuwige cirkel nog geen fractie van de aandacht heeft gekregen die twee vergelijkbare boeken - Zuid-Zuid-West van Albert Helman en Wij slaven van Suriname van Anton de kom - ten deel viel, houdt mogelijk verband met de onduidelijke identiteit van de auteur. Die identiteit was bij verschijnen van het boek al weinig helder, maar werd er in de loop der tijd ook niet duidelijker op. In 1948 verscheen in de Surinaamse kranten een advertentie voor 'het Eerste Surinaamse Conservatorium'. Als directeur werd genoemd: Assid van Hoek. Onder auspici\xc3\xabn van dit conservatorium werd in mei 1951 in Paramaribo en in de districten de gedanste komedie De toverbal gebracht, door 'Het Surinaams Ballet o.l.v. Assid en Marina (echtpaar Van Hoek)'. Een recensie in De Surinamer was niet geweldig lovend en laakte vooral de snoevende redevoering die bij de voorstelling was afgestoken._NEWLINE_In zijn inleiding tot De eeuwige cirkel merkt ing. G.J. Hamer, die de foto's voor het boek maakte, op dat de auteur afstamt van de Kara\xc3\xafben en in het Surinaamse binnenland is geboren. Hij zou behalve de taal der kara\xc3\xafben ook het Nederlands, Sranantongo en vele andere talen kennen. 'De schrijver van dit boek heeft zijn Indiaansch karakter behouden; al is hij ook gewend geraakt Europeesch te denken en te handelen, hij is natuurmensch gebleven met fijne innerlijke beschaving, trouw aan het eens gegeven woord.' De auteur van deze woorden, Gerard Hamer, was overigens dezelfde als Assid. Dat blijkt uit een door de auteur bewerkt exemplaar dat bestemd was voor een herdruk in 1964 en waarin hij op het omslag en het titelblad onder de naam 'Assid' heeft gezet: Gerard Hamer.\n_START_SECTION_\nHet boek\n_START_PARAGRAPH_\nDe eerste twee delen van het boek vertellen gedetailleerd de geschiedenis van inheemsen en marrons. De auteur blijkt veel te weten over de levenswijze van de inheemsen. Hij geeft een schat aan bijzonderheden en zijn beschrijvingen met vermelding van inheemse namen zijn zo levendig dat het duidelijk is, dat hij het inheemse leven van nabij heeft meegemaakt. Voor de geschiedenis van de marrons lijkt hij sterker schatplichtig geweest te zijn aan oudere studies: de aan een haak opgehangen slaaf van Stedman ontbreekt niet, de grote slavenleiders passeren net als bij De Kom de revue en Assid geeft de bekende versie van de ontdekking van El Dorado. Consequent is hij wel altijd in het antikoloniale perspectief vanwaaruit hij vertelt. Hoofdstukken beginnen altijd met een brede natuurbeschrijving, maar als de verteller op dreef is, sleept hij de lezer mee, zoals in zijn schildering van de gruwelijke overtocht van de negerslaven._NEWLINE_In het derde deel van De eeuwige cirkel vertelt de auteur zijn eigen levensgeschiedenis (in de hij-vorm). Nader onderzoek zal moeten uitwijzen wat in dit deel feit is en wat fictie; hij is niet als kari'na bekend in de historische overlevering van de kara\xc3\xafben. De schrijver zou een zoon zijn van een vroeg gestorven, blanke districtsinspecteur en de indiaanse vrouw Marimba. Hij droeg de naam I-Mu-Ru, wat zou betekenen: Mijn zoon, de kleine kapitein. Deze I-Mu-Ru groeide op in het bos, ging voor het rooms-katholiek onderwijs naar de stad en keerde op zeventienjarige leeftijd weer naar het bos terug. Om zijn volk te verlossen uit zijn eeuwenlange lijden - een lijden dat niet helemaal uit de verf komt en eigenlijk ook niet strookt met de schets van het harmonische leven van de inheemsen - begint I-Mu-Ru een tocht over de wereld. Hij trekt dwars door Midden- en Zuid-Amerika, sluit zich uiteindelijk in Argentini\xc3\xab aan bij een circus en reist naar Noord-Amerika en Europa waar hij de trieste winteravonden van het laatste oorlogsjaar meemaakt. Er zitten in dit deel, dat bij vlagen zeer goed verteld is, enkele elementen die de waarschijnlijkheid van het verhaal niet ten goede komen."