b'\n_START_ARTICLE_\nOrde van Oesjakov\n_START_PARAGRAPH_\nDe Orde van Oesjakov (Russisch: "\xd0\x9e\xd1\x80\xd0\xb4\xd0\xb5\xd0\xbd \xd0\xa3\xd1\x88\xd0\xb0\xd0\xba\xd0\xbe\xd0\xb2\xd0\xb0"; "Orden Oeshakova") werd ten behoeve van de marine van de Sovjet-Unie ingesteld ter herinnering van admiraal Fjodor Oesjakov, bevelhebber van de Russische Zwarte Zeevloot die in 1799 de Ionische Eilanden veroverde. Deze onderscheiding werd, net zoals de Orde van Soevorov bij de landmacht, verleend voor voortreffelijk leiderschap en briljant uitgevoerde succesvolle militaire operaties._NEWLINE_De huidige Russische Federatie heeft de Orde van Oesjakov in een decreet van de Opperste Sovjet van de Russische Federatie op 20 maart 1992 \xe2\x84\x96 2557-I behouden als deel van haar decoratiestelsel. De criteria voor toekenning zijn even zwaar als in de Sovjet-periode en de orde werd (nog) niet verleend. Daarvoor zou een oorlog nodig zijn. De moderne orde wordt aan een lint gedragen en heeft een klasse waar de Sovjet-Unie twee graden kende. Het kruis is nu van zilver, verguld zilver, gepatineerd zilver en email._NEWLINE_De Orde van Oesjakov (Russisch: \xd0\x9e\xd1\x80\xd0\xb4\xd0\xb5\xd0\xbd \xd0\xa3\xd1\x88\xd0\xb0\xd0\xba\xd0\xbe\xd0\xb2\xd0\xb0) was een van de hoogste onderscheidingen van de marine van de USSR, De orde wordt v\xc3\xb3\xc3\xb3r de lagere Orde van Nachimov gedragen en is in rang gelijk aan de exclusieve Orde van Soevorov die aan zegevierende legeraanvoerders wordt toegekend. De Orde van de Rode Vlag is meer in aanzien. Ook in het huidige Rusland bestaat deze orde voort. De naam herinnert aan admiraal Fjodor Oesjakov, die nooit een gevecht verloor en werd uitgeroepen tot voorbeeld voor de Russische marine._NEWLINE_De orde werd op 3 maart 1944 ingesteld tijdens de Tweede Wereldoorlog en heeft twee klassen._NEWLINE_De suggestie deze orde te stichten werd in de zomer van 1943 door admiraal Nikolaj Koeznetsov Gerasimovic aan Stalin gedaan. De onderscheiding moest worden toegekend aan admiraals, generaals en officieren van de marine die een overwinning behaalden over de numerieke superieure vijand. Het instellingsbesluit werd op 26 februari en 16 december 1947 gewijzigd door de besluiten van Presidium van de Opperste Sovjet van de USSR. De orde werd voor het eerst uitgereikt op 16 mei 1944._NEWLINE_De orde werd als ster der Tweede Klasse twaalfmaal als vaandeldecoratie aan vlooteenheden toegekend. De Eerste Klasse werd geen vaandeldecoratie._NEWLINE_De orde heeft geen ridders, alleen dragers en is was een voorbeeld van een Socialistische orde.\n_START_SECTION_\nDe geschiedenis van de orde\n_START_PARAGRAPH_\nToen een naam voor de orde gekozen moest worden aarzelde men op het Volkscommissariaat voor de Marine tussen de admiraals Pavel Nachimov en Oesjakov. Men kon moeilijk besluiten welke van de twee helden de voorkeur genoot om zijn naam aan de hogere van de twee orden van de marine te geven._NEWLINE_Volkscommissaris Admiraal Kuznetsov koos voor Oesjakov omdat deze admiraal nooit een gevecht had verloren en in de zomer van 1791 bij Kaap Kaliakra een beslissende overwinning op de Turkse vloot had behaald._NEWLINE_Het besluit om in oorlogstijd nieuwe ridderorden in te stellen en deze naar patriotten en adellijke generaals uit het tsaristische verleden te vernoemen was een breuk met de ideologie van de Sovjet-regering. Nu het land in groot gevaar was, wilde men de door de vooroorlogse terreur, de zuiveringen en massamoorden van Stalin en de vele nederlagen tegen de Duitsers de gedemoraliseerde bevolking eraan herinneren dat het verdedigen van het moederland geen communistische, maar een patriottistische plicht was. De nieuwe Orden van Soevorov, Koetoezov en Alexander Nevski werd en door de Technische Commissie van het ministerie van Binnenlandse Zaken en de kwartiermeester van het Rode Leger voorbereid. Op 13 juli van 1942 werd een ontwerp van de hand van de schilder N. I. Moskaleva, ook ontwerper van de Orde van de Overwinning, de Orde van Bogdan Chmelnitski en veel medailles voor de bevrijding van steden aanvaard._NEWLINE_Het instellen van een nieuwe ridderorde werd door het hoofd van de bestuurlijke organisatie van de Volkscommissariaat van de Marine, Kapitein eerste Klasse WB Khomitx voorbereid. Ook de stafofficieren EA Xipelevskij en MA Berkov werden bij de voorbereidingen betrokken. De kleuren die voor het lint werden gebruikt zijn die van de voormalige Russische Keizerlijke Vloot._NEWLINE_Het eerste Decreet waarbij de Ie Klasse van de Orde van Oesjakov werd toegekend dateert van 16 mei 1944. De decorandus was de bevelhebber van de Onderzee\xc3\xabrs van de Zwarte Zeevloot, Admiraal PI Boltunov. De eerste toekenning van de IIe Klasse was op de 10e april van 1944 aan hoofd van de brigade onderzee\xc3\xabrs van de Noordelijke Vloot_NEWLINE_Kapitein IA Kolixkin._NEWLINE_De sterren van deze orde zijn zeldzaam. Alleen de met diamanten en robijnen versierde sterren van de voor de maarschalken bestemde Orde van de Overwinning werden minder vaak uitgereikt dan de platina met gouden ster van de Orde van Oesjakov Ie Klasse._NEWLINE_Na 1968 werden er geen sterren meer uitgereikt. Toch besloot de rechtsopvolger van de Sovjet-Unie, de Russische Federatie, de prestigieuze orde van de marine te behouden. Het versiersel kreeg nu de vorm van een kruis wat in de tijd van Stalin en de Sovjets ondenkbaar zou zijn geweest.\n_START_SECTION_\nDe versierselen der Ie Klasse\n_START_PARAGRAPH_\nEen ster der Ie Klasse is van goud en platina. Daarbij wordt het voorbeeld gevolgd van de Orde van waarvan de ster ook zeer kostbaar is uitgevoerd. Het was dan ook nooit de bedoeling om veel van deze sterren uit te reiken. Het gouden portret van de admiraal, hij wordt in zijn 18e-eeuwse rijk geborduurde uniform afgebeeld, is op een blauw ge\xc3\xabmailleerde achtergrond geplaatst._NEWLINE_ Het ronde centraal aangebrachte gouden medaillon is 23 millimeter breed. Op de blauwe achtergrond is in cyrillisch schrift en in gouden letters de aanduiding "Admiraal Oesjakov", in het Cyrillisch "\xd0\x90\xd0\x94\xd0\x9c\xd0\x98\xd0\xa0\xd0\x90\xd0\x9b \xd0\xa3\xd0\xa8\xd0\x90\xd0\x9a\xd0\x9e\xd0\x92" aangebracht._NEWLINE_Op de ring rond het centraal geplaatste ronde medaillon is een gouden krans van lauriertakken en eikenbladeren aangebracht. Het medaillon is bevestigd aan een zwart gepatineerd anker. Rond het medaillon loopt, in overeenstemming met het maritieme karakter van de onderscheiding, een gevlochten kabel die bij de Ie Klasse van goud is. De zware ankerketting loopt rond het medaillon en is aan de bovenkant vastgeklonken aan de vijfpuntige ster van platina._NEWLINE_De ster heeft vijf punten en vijftig stralen. Op de achterzijde is behalve een schroef ter bevestiging een nummer aangebracht. Aan de binnenkant van de uniformjas werd een vlakke zilveren plaat geschroefd. Om de ster te dragen moest dus een vrij groot gat in het uniform worden gemaakt._NEWLINE_Afgezien van de waarde voor verzamelaars is de ster kostbaar door de gebruikte materialen. Ze bevat 25\xc2\xa0gram goud, 8,55\xc2\xa0gram zilver en 13,022\xc2\xa0gram platina. Het totale gewicht is iets meer dan 48\xc2\xa0gram. In 2010 was 14\xc2\xa0gram platina ongeveer 700 dollar waard._NEWLINE_Bij beide klassen is gebruikgemaakt van een postuum portret door de schilder Peter Bajanov (1851-1913). De sterren weden door een architect MA Shepilevskogo ontworpen._NEWLINE_De dragers van de Ie Klasse, bij een socialistische orde als deze kan men niet van ridders spreken, dragen hun ster niet aan een lint. De ster wordt op de rechterborst gedragen. Toch is aan deze graad van de decoratie een lint verbonden. Op de linkerborst wordt bij minder formele gelegenheden immers een baton gedragen. Wanneer men de orde tweemaal ontving is het gebruik om het baton ook tweemaal te dragen. Dat overkwam drie hoge officieren van de marine, Vice Admiraal GN Holostyakov, NI Samokhin en VV_NEWLINE_Ermachenkov._NEWLINE_De kleuren van de baton waren wit en lichtblauw. De eerste klasse had een 5\xc2\xa0mm brede middenstreep en twee randstroken van 1,5\xc2\xa0mm breed. De tweede klasse had twee 5mm brede zijde strepen, die elk 1,5\xc2\xa0mm werden verwijderd uit de rand.\n_START_SECTION_\nDe versierselen der IIe Klasse\n_START_PARAGRAPH_\nEen ster der IIe Klasse is van goud en zilver. Het ge\xc3\xabmailleerde medaillon met het zilveren portret van de admiraal is bevestigd aan een zwart zilveren anker._NEWLINE_ Het medaillon is 23 millimeter breed. Op de blauwe achtergrond is in cyrillisch schrift en in zilveren letters de aanduiding "Admiraal Oesjakov", in het Cyrillisch "\xd0\x90\xd0\x94\xd0\x9c\xd0\x98\xd0\xa0\xd0\x90\xd0\x9b \xd0\xa3\xd0\xa8\xd0\x90\xd0\x9a\xd0\x9e\xd0\x92" aangebracht._NEWLINE_Rond het medaillon loopt, in overeenstemming met het maritieme karakter van de onderscheiding, een gevlochten kabel die bij de IIe Klasse van zilver is. De ankerketting is vastgeklonken aan de vijfpuntige ster van platina. De lauwertak die de ster van de Ie Klasse siert ontbreekt._NEWLINE_Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden 22 officieren gedecoreerd met de Ie Klasse, acht van hen ontvingen de ster twee keer. 14 officieren werden beloond met een ster der IIe Klasse, ze waren allemaal verbonden aan de Noordelijke Vloot. Tot de val van de Sovjet-Unie, werd de Orde van Ushakov Ie Klasse 47 keer en de IIe Klasse 194 keer toegekend._NEWLINE_Men draagt de sterren aan de rechterzijde van de borst en ze worden door een schroef aan de kleding vastgemaakt._NEWLINE_De ster weegt ongeveer 42\xc2\xa0gram. Ze bevat 25,365\xc2\xa0gram zilver en 14,462\xc2\xa0gram goud_NEWLINE_De Hogere Zeevaartschool "Rode Banier" en de Marineschool "Orde van Lenin" in Frunze kregen de ster der IIe Klasse toegekend als collectieve onderscheiding. Die laatste benoeming, in 1968, was ook de laatste keer dat de Orde van Oesjakov werd toegekend.'