b"\n_START_ARTICLE_\nSystemisch-functionele grammatica\n_START_PARAGRAPH_\nDe systemisch-functionele grammatica (Engels: Systemic functional grammar) is een grammaticaal model uit de functionalistische taalkunde. M.A.K. Halliday wordt beschouwd als de grondlegger van dit soort grammatica.\n_START_SECTION_\nLexicogrammatica\n_START_PARAGRAPH_\nOm te beklemtonen dat men in SFG niet bezig is met syntaxis in de traditioneel-structurele zin, wordt het woord 'syntaxis' zelf doelbewust niet gebruikt. Men heeft het over lexicogrammatica: betekenis ontspruit uit het lexicon. In wezen is dit een voortzetting van Roman Jakobsons concept van de syntagmatisch-paradigmatische selectie: betekenis is een soort semiotisch systeem waarbij de spreker de keuze heeft tussen verschillende combinaties van betekenissen; de realisatie hiervan in de concreet verschijnende zin is een grammaticaal samenhangend complex. Dit houdt in dat onderverdelingen als 'onderwerp', 'lijdend voorwerp', 'meewerkend voorwerp' etc. functioneel beschouwd niet werkbaar zijn: ongeacht de vorm van de zin, zal de betekenis (de paradigmatische combinatie) op verschillende manieren geformuleerd kunnen worden. Een tak van SFG in Wales heeft zich beziggehouden met de ontwikkeling van een syntaxis voor het model, vergelijkbaar met de transformationalistische systemen, met dien verstande dat de functionele terminologie op zinbouw wordt geprojecteerd: dit is de zogenaamde Cardiff Grammar.\n_START_SECTION_\nVoorbeeld\n_START_PARAGRAPH_\nBovenstaand voorbeeld illustreert dat, in tegenstelling tot in de traditionele zinsontleding, de toewijzing van 'zinsdelen' op semantische criteria wordt gebaseerd. Deze participanten zijn met andere woorden ongevoelig voor structurele veranderingen in de syntaxis: de procestypen bepalen de semantische participanten steeds volgens hetzelfde patroon, en dit volstrekt onafhankelijk van de oppervlaktestructuur."