b'\n_START_ARTICLE_\nPianoconcert (Britten)\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nHet werk was aanvankelijk geen succes. Britten componeerde tegen de klassieke stijl in een vierdelig werk. Deel 1 was Toccata in sonatevorm, deel 2 wals, deel 3 Recitatief en aria en deel 4 Mars. Die titels wezen meer op een suite dan op een concerto. Toch was Britten optimistisch want de originele titel luidde Concerto nr. 1 in D voor piano en orkest, hij had er kennelijk meer in de pen. Hijzelf gaf de eerste uitvoering op 18 augustus 1938 in de Promsserie samen met het BBC Symphony Orchestra onder leiding van Henry Wood in de Queen\xe2\x80\x99s Hall._NEWLINE_In 1946 kwam het werk weer voor op de speellijst van de Proms. Op 2 juli 1946 speelde Noel Mewton-Wood als solist met het London Symphony Orchestra onder leiding van Basil Cameron de gereviseerde versie. Het Recitiatief en aria was toen vervangen door Impromptu. De titel (nog steeds optimistisch) was toen Pianoconcerto nr. 1. Tot en met 2012 zou het werk elf keer te horen zijn op de Proms. Dit heeft het waarschijnlijk te danken aan de suiteachtige muziek, die voor een pianoconcert wat aan de vrolijke kant is._NEWLINE_In 1965 sleutelde Britten er opnieuw aan, en hij zag kennelijk dat dit zijn enige pianoconcert zou blijven; het kreeg de titel Concerto for piano and orchestra. Er zou inderdaad geen pianoconcert meer uit zijn pen komen. Zijn Diversions voor de piano (linkerhand) en orkest kwam er nog het dichtst bij._NEWLINE_Het werk is opgedragen aan Lennox Berkeley met wie hij samen een concert bijwoorden van Peter Burra in Barcelona en met wie hij samen Mont Juic (het vorige opusnummer 12, van Berkeley opus 9) had geschreven. Er zaten bij Britten zo\xe2\x80\x99n 10 (pogingen tot) composities tussen opus 12 en 13.'