b"\n_START_ARTICLE_\nWim Vandekeybus\n_START_PARAGRAPH_\nWim Vandekeybus (Herenthout, 30 juni 1963) is een Belgisch choreograaf, regisseur en fotograaf. Zijn gezelschap Ultima Vez is gevestigd in Sint-Jans-Molenbeek (Brussel)._NEWLINE_Samen met onder andere Jan Fabre, Alain Platel en Anne Teresa De Keersmaeker (Vlaamse Golf) is hij sinds de jaren 1980 mee verantwoordelijk voor de bekendheid van Belgi\xc3\xab in de internationale wereld van hedendaagse dans. Vandekeybus maakte meer dan dertig internationale dans- en theaterproducties en bijna evenveel films en videowerken.\n_START_SECTION_\nBegin carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nVandekeybus groeide op in de landelijke Kempen. Hij startte zijn studies psychologie aan de Katholieke Universiteit Leuven, maar voltooide ze niet. Zijn interesse in de complexe relatie tussen lichaam en geest bleef groot. Via een workshop met Paul Peyskens kwam hij in contact met theater. Hij volgde enkele dansworkshops (klassieke dans, moderne dans, tango) en legde zich toe op film en fotografie._NEWLINE_In 1985 doet Vandekeybus auditie voor Jan Fabre, die hem een rol geeft in The Power of Theatrical Madness. Een jaar later richt hij in Madrid het gezelschap Ultima Vez op._NEWLINE_Zijn eerste voorstelling What the Body Does Not Remember (1987) is een internationaal succes en wordt bekroond met een Bessie Award, een prijs die wordt toegekend voor grensverleggend werk. Aangedreven door de muziek van Thierry De Mey en Peter Vermeersch, maken de performers met onstuimige energie gewaagde sprongen, werpen zich in de lucht om ijlings opgevangen te worden door een 'toevallige' voorbijganger. Dansers werpen bakstenen boven elkaars hoofd. Elke beweging moet een uiterst precieze timing respecteren._NEWLINE_In 1989, na een residentie in het Centre National de Danse Contemporaine d'Angers, cre\xc3\xabert Vandekeybus Les porteuses de mauvaises nouvelles, waarvoor hij in 1990 voor de tweede maal een Bessie Award ontvangt.\n_START_SECTION_\nArtistieke loopbaan 1990-2000\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1990 maakt hij The Weight of a Hand, een confrontatie van dansers en muzikanten op sc\xc3\xa8ne, gebaseerd op het choreografisch materiaal van zijn eerste twee producties. In diezelfde periode realiseren Walter Verdin, Vandekeybus en Octavio Iturbe Roseland, een dansvideo die de eerste twee choreografie\xc3\xabn van Vandekeybus in de opmerkelijke sfeer van een oude, verlaten Brusselse filmzaal plaatst._NEWLINE_Met Immer das Selbe gelogen (1991) maakt Vandekeybus een gevoelig portret van de op dat ogenblik 89-jarige Duitse cabaretier Carlo Verano en van zijn vriendschap met die man._NEWLINE_In 1992 realiseren Vandekeybus en Walter Verdin La Mentira, een dansvideo gebaseerd op Immer das Selbe gelogen, waarvan de opnames plaatsvonden in deSingel in Antwerpen en in het ruwe woestijnlandschap rond Granada._NEWLINE_De voorstelling Her Body Doesn\xe2\x80\x99t Fit Her Soul, waarvoor Vandekeybus voor het eerst samenwerkt met blinde performers, volgt in 1993. De blindheid wordt een metafoor voor het lichaam dat zich overgeeft aan zijn instincten, voor de kwetsbaarheid, maar ook voor de kracht van het lichaam. De kortfilm Elba en Federico, geregisseerd door Vandekeybus zelf, maakt deel uit van deze voorstelling. Vanaf dit moment worden ook film en video belangrijke expressievormen in het werk van Vandekeybus._NEWLINE_Een film, gedraaid in Marokko en twee kortverhalen van respectievelijk Paul Bowles en Milorad Pavic, vormen de leidraad voor Mountains Made of Barking (1994)._NEWLINE_In 1995 cre\xc3\xabert Vandekeybus Alle Gr\xc3\xb6ssen decken sich zu, een theaterstuk als hommage aan zijn inmiddels overleden vriend Carlo Verano._NEWLINE_Bereft of a Blissful Union (1996) wordt een groots opgezette voorstelling, waarin twaalf dansers en twaalf muzikanten samen op de sc\xc3\xa8ne staan. Filmfragmenten en (theatrale) danssc\xc3\xa8nes wisselen elkaar af. De muziek van de voorstelling wordt gecomponeerd door Peter Vermeersch en George van Dam en uitgevoerd door X-Legged Sally en The Smith Quartet. De filmfragmenten van deze voorstelling bestaan als twee aparte kortfilms: Bereft of a Blissful Union en Dust._NEWLINE_Eveneens in 1997 maakt Vandekeybus met Ultima Vez 7 for a Secret never to be told. Silver, een videocaptatie van de gelijknamige sc\xc3\xa8ne uit de voorstelling, wordt in 2001 uitgebracht._NEWLINE_In 1998 regisseert Vandekeybus The Day of Heaven and Hell, een theaterproject gebaseerd op het leven en werk van Pier Paolo Pasolini. Oorspronkelijk zou Franz Marijnen, toenmalig artistiek directeur van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg te Brussel, dit stuk co-regisseren. Marijnen haakt echter af tijdens de creatieperiode en Vandekeybus neemt de regie volledig op zich._NEWLINE_In Spite of Wishing and Wanting, een voorstelling met enkel mannelijke dansers en muziek van David Byrne (Talking Heads), gaat in premi\xc3\xa8re in 1999. De kortfilm The Last Words, gebaseerd op twee surrealistische kortverhalen van Julio Cort\xc3\xa1zar, maakt deel uit van de voorstelling. Een videoadaptatie van de dansvoorstelling komt uit in 2002.\n_START_SECTION_\nArtistieke loopbaan 2000-2010\n_START_PARAGRAPH_\nHet overlijden van Vandekeybus' vader be\xc3\xafnvloedt sterk de inhoud van Inasmuch a Life is borrowed... (2000). Leven en dood worden de centrale thema's van Inasmuch... Marc Ribot tekent voor de muziek._NEWLINE_Voor Scratching the Inner Fields (2001) werkt Vandekeybus met een uitsluitend vrouwelijke cast. Voor het eerst werkt hij voor het tekstmateriaal samen met auteur Peter Verhelst._NEWLINE_In het kader van De Stokerij, een project van de KVS/de bottelarij, ontstaat \xe2\x80\x99s NACHTs (2002). Vandekeybus laat zich in deze theatersolo gebaseerd op het literaire werk van Djuna Barnes regisseren door de jonge Duitse actrice Nicola Sch\xc3\xb6ssler._NEWLINE_Eveneens in 2002 vraagt choreograaf en danser Sidi Larbi Charkaoui aan Vandekeybus een solo voor hem te cre\xc3\xabren in het kader van Le vif du Sujet (SACD / Festival d'Avignon). It, ge\xc3\xafnspireerd op het kortverhaal 'De Cirkelronde Vallei' van Paul Bowles, gaat in premi\xc3\xa8re tijdens het Festival van Avignon. Een avondvullende versie, met een film door Vandekeybus, volgt in januari 2003._NEWLINE_Blush (2002) betekent de start van een nieuwe samenwerking tussen Ultima Vez en de KVS. De muziek van de voorstelling wordt gecomponeerd door de Amerikaanse singer-songwriter David Eugene Edwards (16 Horsepower en Wovenhand). Voor de teksten werkt Vandekeybus opnieuw samen met Peter Verhelst. In 2005 verschijnt een dansfilmadaptatie van Blush, gedraaid op verschillende locaties in Brussel en Corsica._NEWLINE_De samenwerking met Peter Verhelst zet zich ook verder voor Sonic Boom (2003), een coproductie van Ultima Vez en Toneelgroep Amsterdam. Vandekeybus confronteert op sc\xc3\xa8ne drie acteurs van het Nederlandse repertoiregezelschap en acht performers van Ultima Vez. Sonic Boom wordt geselecteerd door het Vlaams-Nederlandse Theaterfestival 2003._NEWLINE_PUUR, Vandekeybus' voorstelling voor dertien dansers en acteurs waaronder de 79-jarige Tone Brulin, gaat in premi\xc3\xa8re tijdens het Singapore Arts Festival in mei 2005._NEWLINE_Een workshop met kinderen en jongeren in het kader van het Brusselse literatuurfestival Het Groot Beschrijf (2002) betekent de start van een reeks projecten met jongeren onder leiding van Vandekeybus. Na Bericht aan de Bevolking/Avis \xc3\xa0 la Population (2002) volgen Viva! (2004), Rent a Kid, no Bullshit! (2005) en B\xc3\xaat noir (2006), gebaseerd op de gelijknamige bewerking van de Oedipus mythe door Jan Decorte._NEWLINE_In 2006 cre\xc3\xabert Vandekeybus voor de twintigste verjaardag van Ultima Vez Spiegel, een samengestelde avond met een aantal opmerkelijke sc\xc3\xa8nes uit zijn werk. Op uitnodiging van de Compa\xc3\xb1\xc3\xada Nacional de Danza in Madrid maakt hij eveneens Quiebro, een gastregie voor zestien dansers van dit Spaanse dansgezelschap. Tevens is hij een van de zeven choreografen die een choreografie maakt voor een professionele stripper in het kader van het Victoria project Nachtschade._NEWLINE_In april 2007 gaat Here After, de dansfilmbewerking van de voorstelling PUUR (2005), in premi\xc3\xa8re._NEWLINE_Het Vlaams-Nederlands Huis deBuren presenteert in de herfst van 2007 Gallop, een fototentoonstelling van Vandekeybus' reizen naar Chili en Marokko ter voorbereiding van zijn eerste langspeelfilm._NEWLINE_Na de wereldpremi\xc3\xa8re van MENSKE (2007), vat de internationale tournee aan van deze nieuwe creatie voor een gemengde cast van tien acteurs en dansers met originele muziek van de Belgische popartiest Daan. In het kader van de twintigste verjaardag van Ultima Vez programmeert Vandekeybus in diezelfde maand een carte blanche in de Ancienne Belgique te Brussel en in het Festival Automne en Normandie te Rouen._NEWLINE_Voor de eerste editie van het zomerfestival Dansand in juli 2008, cre\xc3\xabert Vandekeybus Lichtnacht, een korte dansvoorstelling voor vier performers op het strand van Oostende._NEWLINE_In februari 2009 brengt Vandekeybus in G\xc3\xb6teborg met de dansers van het G\xc3\xb6teborgs Operans Balett een bewerking van Jan Decortes B\xc3\xaat Noir, Black Biist._NEWLINE_In mei 2009 gaat nieuwZwart, met een volledig vernieuwd gezelschap, in premi\xc3\xa8re in Mercat de les Flors in Barcelona. De Belgische rockartiest Mauro Pawlowski tekent voor de muziek en staat samen met Jeroen Stevens en Elko Blijweert live op sc\xc3\xa8ne.\n_START_SECTION_\nArtistieke loopbaan sinds 2010\n_START_PARAGRAPH_\nIn Monkey Sandwich (2010) gooit Vandekeybus het over een andere boeg. Zijn werk, een versmelting van muziek, dans, theater en film, plaatst deze keer dit laatste medium centraal. E\xc3\xa9n performer op sc\xc3\xa8ne interageert met de fictieve personages uit de film._NEWLINE_Met de anti-voorstelling RADICAL WRONG (2011) wil Vandekeybus bij uitstek de jonge generatie bekoren._NEWLINE_Haast een decennium en vooral vele producties later, zoeken Sidi Larbi Cherkaoui en Vandekeybus opnieuw de confrontatie met elkaar op in IT 3.0 (2011)._NEWLINE_In Oedipus/b\xc3\xaat noir (2011) gaat Vandekeybus aan de slag met Jan Decortes eigenzinnige versie van Oedipus uit 1999. Een cast van zestien acteurs, dansers en muzikanten brengt de tragische mythe van deze geboren antiheld, die zonder het te beseffen zijn vader vermoordt en met zijn moeder trouwt._NEWLINE_In september 2011 wordt de film Monkey Sandwich, afgeleid van de gelijknamige voorstelling, geselecteerd voor het filmfestival in Veneti\xc3\xab in de Orizzonti-sectie._NEWLINE_Voor booty Looting (2012) gaat Vandekeybus aan de slag met een ploeg van zes performers, \xc3\xa9\xc3\xa9n muzikant en \xc3\xa9\xc3\xa9n fotograaf. Beweging, woord, muziek en fotografie staan er evenwaardig naast elkaar. Booty Looting gaat in premi\xc3\xa8re op het Internationale Dansfestival van de Bi\xc3\xabnnale in Veneti\xc3\xab._NEWLINE_Voor Talk to the Demon (2014) gaat Vandekeybus aan de slag met een ploeg van zes performers en een kind._NEWLINE_Na de bezwerende soundtrack van nieuwZwart (2009) werkt Vandekeybus voor Speak low if you speak love (2015) opnieuw samen met Mauro Pawlowski en zijn kompanen. Klassieke verhalen vormen de inspiratie voor hun songs gebracht door de Zuid-Afrikaanse zangeres Tutu Puoane. Ultima Vez performers en eerder klassiek opgeleide dansers be\xc3\xafnvloeden elkaar._NEWLINE_In 2015 verschijnt ook Vandekeybus' eerste langspeelfilm Galloping Mind. Gefilmd in Hongarije en aan de Zwarte Zee in Roemeni\xc3\xab vertelt de film een dramatisch verhaal over familieverbanden, verraad en driehoeksrelaties met Jerry Killick, Natali Broods en een kinderbende op paarden in de hoofdrollen._NEWLINE_In Mockumentary of a Contemporary Saviour (2017) brengt Vandekeybus een scherpzinnig portret van een messias als fictief karakter doorheen zeven personages. Datzelfde jaar ook tekent Vandekeybus de choreografie voor Salome (2017) in een regie van Ivo Van Hove voor de Nationale Opera in Amsterdam._NEWLINE_Go Figure Out Yourself (2018) gaat over de snelheid van het idee in contrast met de traagheid van de massa. Tijdens deze interactieve trip neemt het publiek deel aan de voorstelling, die telkens weer doorgaat buiten de grenzen van het theater._NEWLINE_Voor TrapTown (2018) doet Wim Vandekeybus opnieuw een toenadering naar het witte doek. In deze interdisciplinaire voorstelling gaan dans, muziek (Trixie Whitley en Phoenician Drive), tekst (Pieter De Buysser), architectuur (Gijs Van Vaerenbergh) en film hand in hand._NEWLINE_Begin 2019 gaat Die Bakchen in premi\xc3\xa8re in M\xc3\xbcnchen. In deze hedendaagse herwerking van de antieke mythe delen het acteursensemble van Residenztheater en de dansers van Ultima Vez de sc\xc3\xa8ne. Peter Verhelst maakte een nieuwe versie van Euripides zijn aloude tekst. Vincent Glowinski / Bonom gaat live aan de slag met verf. Dijf Sanders cre\xc3\xabert live de muziek. In het najaar van 2019 werkt Vandekeybus opnieuw samen met Trixie Whitley en Marc Ribot. TRACES volgt de sporen die de choreograaf doorheen de voorbije decennia heeft getrokken. Hij kijkt om naar de intu\xc3\xafties van waaruit zijn zoektocht begon. Naar het drama van driften en instincten. Naar het spel van energie\xc3\xabn en intensiteiten. TRACES gaat in premi\xc3\xa8re in het Concertgebouw in Brugge tijdens December Dance-festival.\n_START_SECTION_\nArtistieke signatuur\n_START_PARAGRAPH_\nDe signatuur van Vandekeybus ligt in de eerste plaats in het fysieke materiaal, maar in de eerste stukken van Ultima Vez zijn al de eerste contouren van een verhaal te zien, bijvoorbeeld in de confrontatie tussen mannen en vrouwen. Vandekeybus is altijd gefascineerd door wat er gebeurt tussen mensen in ongewone situaties of marginale posities. Hij werkte dan ook vaak samen met andere kunstenaars, met niet-kunstenaars, met dansers en performers van alle leeftijden en achtergronden._NEWLINE_Een forse zin voor spektakel is Vandekeybus zeker niet vreemd en een goed verhaal is aan hem ook wel besteed. Als maker vertrekt hij zeker niet vanuit weloverwogen concepten, maar gaat hij op zijn intu\xc3\xaftie voort. Hij gaat ook steeds op zoek naar vernieuwing. Toch blijft hij in al zijn verschillende producties trouw aan de eigen bewegingstaal. Spanning, conflict, body versus mind, risico's en impulsen. Lichamelijkheid, passie, intu\xc3\xaftie, instinct. Die pijlers zullen nooit uit het werk van Vandekeybus verdwijnen. Ze krijgen alleen telkens een heel ander gezicht._NEWLINE_Vandekeybus staat ook bekend om zijn samenwerking met dansers, circusartiesten, acteurs, musici en andere artiesten uit uiteenlopende disciplines. Voornamelijk muziek is een rode draad in zijn werk geworden. Peter Vermeersch, Thierry De Mey, David Byrne, Marc Ribot, Eavesdropper, David Eugene Edwards, Trixie Whitley, Daan, Arno, Charo Calvo, Mauro Pawlowski, Roland Van Campenhout en Elko Blijweert schreven de muziek voor zijn voorstellingen. Over het algemeen worden de composities geschreven tijdens het repetitieproces: voorstelling en muziek krijgen gezamenlijk vorm. Maar ook fotografie en tekst spelen een belangrijke rol. In booty Looting nam fotograaf Danny Willems foto's: met de camera in de aanslag liep hij te midden van de artiesten en projecteerde de foto\xe2\x80\x99s in real time. Schrijver Peter Verhelst verzorgde vijf keer de teksten (Scratching the Inner Fields, Blush, Sonic Boom, nieuwZwart, Die Bakchen) en Vandekeybus heeft drie keer de bewerking van Oedipus van Jan Decorte gebruikt, voor B\xc3\xaat noir, voordat hij klaar was met deze tekst."