b'\n_START_ARTICLE_\nDidier Reynders\n_START_SECTION_\nBiografie\n_START_PARAGRAPH_\nReynders werd geboren in Luik als jongste van drie kinderen. Hij studeerde rechten aan de Universiteit van Luik en werd in 1988 professor Publieke Economie aan deze universiteit, waar hij ook assistent was aan de faculteit rechten. Nadat hij van 1981 tot 1985 werkzaam was als advocaat, werd hij in 1985 directeur-generaal op het departement lokale overheden van het Waals Gewest, een mandaat dat hij behield tot in 1988._NEWLINE_Van 1986 tot 1991 was hij voorzitter van de raad van bestuur van de NMBS en van 1987 tot 1988 was hij kabinetschef van toenmalig minister van Justitie Jean Gol. Daarna was hij van 1991 tot 1993 voorzitter van de Nationale Maatschappij der Luchtwegen._NEWLINE_Zijn politieke carri\xc3\xa8re begon toen hij voor de PRL in oktober 1988 werd verkozen tot gemeenteraadslid Luik, een mandaat dat hij bleef behouden tot in 2012. Van 1991 tot 1992 was hij tevens provincieraadslid van de provincie Luik. In januari 1993 werd hij lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers en was er van 1995 tot 1999 de voorzitter van de PRL-fractie. In 1999 werd hij federaal minister van Financi\xc3\xabn in de regering-Verhofstadt I. Hij bleef minister van Financi\xc3\xabn tot in 2011 en combineerde dit van 2007 tot 2011 met de ministerpost Institutionele Hervormingen. Van 1992 tot 2004 was hij eveneens ondervoorzitter van de PRL en later van de MR._NEWLINE_Toen Louis Michel in 2004 naar de Europese Commissie vertrok, volgde Reynders hem op als vicepremier, een mandaat dat hij nog steeds uitoefent. In datzelfde jaar werd Reynders ook partijvoorzitter van de MR. Vanaf 2009 begonnen er binnen zijn partij echter spanningen te ontstaan omdat Reynders het partijvoorzitterschap met het mandaat van vicepremier combineerde en sommigen het daar niet mee eens waren. Uiteindelijk nam hij in 2011 ontslag als partijvoorzitter, waarna Charles Michel verkozen werd tot de nieuwe partijvoorzitter._NEWLINE_In 2007 leidde Reynders zijn partij naar de overwinning bij de federale verkiezingen. Hij kreeg 102.762 voorkeurstemmen, waarna hij werd aangesteld als informateur. Hij hield daarbij verkennende gesprekken met meer dan 400 personaliteiten uit de Belgische politieke, sociale en economische sector, wat resulteerde in een lijvig rapport aan koning Albert II. Na zijn informatieopdracht werd Jean-Luc Dehaene belast met verdere informatieve opdrachten, teneinde een nieuwe regering op de been te brengen. In de communautair woelige jaren die volgden, bleef Reynders vicepremier en minister van Financi\xc3\xabn, in de regeringen van Verhofstadt (Verhofstadt III), Yves Leterme (Leterme I en Leterme II) en Herman Van Rompuy (Van Rompuy)._NEWLINE_Na de vervroegde federale verkiezingen van 2010 en een formatie van 541 dagen, volgde Reynders in december 2011 Steven Vanackere op als minister van Buitenlandse Zaken. Ook kreeg hij de bevoegdheden Buitenlandse Handel en Europese Zaken. In de regering-Michel I, die werd gevormd na de verkiezingen van 2014, behield hij die functie, ditmaal samen met de bevoegdheden Europese Zaken, Beliris en de Federale Culturele Instellingen. Na de val van de regering-Michel I op 9 december 2018 en het vertrek van de N-VA-regeringsleden, werd hij in de regering-Michel II eveneens minister van Defensie._NEWLINE_In 2014 was hij kandidaat om lid te worden van de Europese Commissie, maar die functie ging uiteindelijk naar Marianne Thyssen van CD&V. In ruil wist de MR van Reynders het premierschap te behalen, dat ging naar Charles Michel._NEWLINE_In februari 2012 verliet Reynders de stad Luik en verhuisde naar het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, meer bepaald naar de gemeente Ukkel. In november 2012 werd hij bij de gemeenteraadsverkiezingen verkozen tot gemeenteraadslid van de gemeente, wat hij bleef tot in 2018. Sinds 2013 is hij voorzitter van de Brusselse MR-afdeling._NEWLINE_In 2017 werd Reynders genoemd als een van de protagonisten in Kazachgate, met name over zijn vermeende ongeoorloofde inmenging als toenmalig minister van Financi\xc3\xabn bij de (versnelde) totstandkoming van de zgn. afkoopwet in de diamantsector. Reynders zelf sprak van "criminele insinuaties, zonder bewijzen" en werd in april 2018 door de parlementaire onderzoekscommissie vrijgesproken._NEWLINE_Bij de federale parlementsverkiezingen van 2019 werd hij als Brussels lijsttrekker herkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers. In de week na de verkiezen werden hij en minister van staat Johan Vande Lanotte (sp.a) door koning Filip gevraagd om bij de formatie van een nieuwe federale regering een rol als informateur op te nemen. Het duo aanvaardde en kreeg als opdracht te zoeken naar de uitdagingen, mogelijkheden en voorwaarden voor het vormen van een nieuwe regering, waarvan werd verwacht dat het door de verkiezingsuitslag moeilijk zou verlopen. Op 7 oktober 2019 liep hun opdracht af._NEWLINE_Begin 2019 kondigde hij aan zich kandidaat te stellen voor de functie van secretaris-generaal voor de Raad van Europa. Uiteindelijk werd echter zijn Kroatische tegenstreefster Marija Pej\xc4\x8dinovi\xc4\x87 Buri\xc4\x87 in juni 2019 gekozen voor de functie.\n_START_SECTION_\nEuropees commissaris\n_START_PARAGRAPH_\nOp 24 augustus 2019 werd Reynders door de federale regering voorgedragen als Europees commissaris in de Commissie-Von der Leyen. Die voordracht werd gecontesteerd, omdat ze werd genomen door een regering van lopende zaken, die bovendien geen parlementaire meerderheid meer heeft en dat parlement niet op voorhand bevroeg. Op de Partij van de Arbeid na, vond geen enkele partij het nuttig om hierover nadien alsnog te stemmen in het parlement. Het Vlaams Belang leidde tegen de nominatie wel een procedure in bij de Raad van State. Volgens het Belang is het bovendien ongehoord dat twee Europese topjobs in "francofone liberale handen komen" gezien ook premier Charles Michel voorzitter wordt  van de Europese Raad. Op 10 september raakte bekend dat Reynders de bevoegdheid Justitie kreeg.\n_START_SECTION_\nLidmaatschappen\n_START_PARAGRAPH_\nHoewel Didier Reynders volgens sommige journalisten een vrijmetselaar zou zijn, heeft hij dat zelf altijd ontkend.\n_START_SECTION_\nTunesisch ereconsul\n_START_PARAGRAPH_\nVan 2004 tot 2011 was Reynders ereconsul van Tunesi\xc3\xab. Dit was echter een titelvoerende functie door zijn ministerschap. Het was zijn perschef Laurent Burton, die op vraag van Tunesi\xc3\xab de functie de facto uitoefende.'