b'\n_START_ARTICLE_\nFinancialisering\n_START_PARAGRAPH_\nFinancialisering is het toenemen van de invloed van financi\xc3\xable markten, financi\xc3\xable instellingen en financi\xc3\xable elites op economische beleid en economische resultaten. Door financialisering verandert een economisch systeem en groeit het belang van de financi\xc3\xable economie ten opzichte van de re\xc3\xable economie. Waarde van goederen worden daarbij steeds meer uitgedrukt in financi\xc3\xable producten en de derivaten daarvan. Doorheen de geschiedenis van het kapitalisme zijn periodes van financialisering te ontdekken, waarvan de recentste begon in de jaren 70/80 en tot heden voortduurt.\n_START_SECTION_\nGeschiedenis\n_START_PARAGRAPH_\nDe Franse historicus Braudel wijst vroege voorkomens van financialisering aan in het Itali\xc3\xab van de 15e eeuw, opnieuw Itali\xc3\xab ca. 1560-1630, en in de Nederlandse Republiek vanaf ca. 1740. In alle drie de gevallen is het patroon dat, na een periode van grote economische groei, handelsnaties (zoals Genua of de Republiek) zich uit de handel terugtrekken, zich op het bankieren gaan toeleggen en vanuit die positie een sturende rol in de internationale economie aannemen. In het industri\xc3\xable tijdperk doet zich een nieuwe golf van financialisering voor in het Verenigd Koninkrijk, tijdens en na de Grote Depressie (1873-1896) die grote hoeveelheden geldkapitaal overtollig had gemaakt._NEWLINE_Volgens Braudel en zijn navolger Arrighi is financialisering een terugkerend fenomeen, dat telkens de "herfst" van een cyclus in het wereld-systeem aanduidt, het einde van een periode van ontwikkeling. Zulke cycli beginnen steeds met een expansie van de materi\xc3\xable productie (de "re\xc3\xable economie") in de centra van de wereldeconomie, tot die centra dermate veel kapitaal opeengehoopt hebben dat de winstmarges onder druk komen te staan door overaanbod. De concurrentiestrijd verhardt, eerst tussen kapitaalbezitters onderling, daarna tussen staten die elk het financi\xc3\xable kapitaal binnen de eigen grenzen willen hebben. De staten vertragen het optreden van een crisis door schulden aan te gaan, zodat er steeds een periode van ruim een halve eeuw ligt tussen de signaalcrisis die de financialisering inluidt en de eindcrisis, waarbij het centrum van de wereldeconomie naar een andere locatie verhuist.'