b"\n_START_ARTICLE_\nStrom Thurmond\n_START_SECTION_\nVroege carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nThurmond vocht mee in de Tweede Wereldoorlog, onder meer in de landing in Normandi\xc3\xab, en is meerdere malen onderscheiden voor zijn daden. Hij begon zijn politieke carri\xc3\xa8re als een voorvechter van de segregatie (de scheiding van blanken en zwarten in het maatschappelijk leven), en werd in 1947 gouverneur van South Carolina._NEWLINE_In 1948 was hij presidentskandidaat voor de States Rights Democratic Party, beter bekend als de Dixiecrats, een afscheiding van de Democratische Partij die segregatie voorstond. Hij wist de staten Louisiana, Mississippi, Alabama en South Carolina achter zich te krijgen.\n_START_SECTION_\nSenator\n_START_PARAGRAPH_\nIn 1954 werd Thurmond als 'write-in kandidaat' (dat wil zeggen, hij stond niet op het stembiljet, maar werd gekozen door mensen die een optie 'schrijf hier een andere mogelijke kandidaat' gebruikten) in de Senaat gekozen. Hij was de eerste die daarin slaagde, en bleef de enige tot Lisa Murkowski in 2010. In 1956 trad hij af, zoals hij in 1954 had beloofd, en werd op de meer standaard wijze opnieuw verkozen. Hij bleef senator tot 2003, hoewel hij in 1964 partij wisselde van de Democraten naar de Republikeinen._NEWLINE_Dit deed hij uit protest tegen de Civil Rights Act van 1964, die segregatie en discriminatie verbood in verkiezingswetten, horeca, scholen en op de arbeidsmarkt. Eerder had hij in 1957 een record gezet door 24 uur en 18 minuten te spreken in een (vergeefse) poging een wet tegen te houden die zwarten het stemrecht garandeerde._NEWLINE_In de jaren 70 veranderde hij van politiek, en werkte meer toegewijd mee aan de integratie van Afro-Amerikanen dan de meeste zuidelijke politici. Of het hier om een daadwerkelijke meningsverandering ging, of slechts om een zich aanpassen aan een veranderd politiek landschap, is iets waarover geen eensluidende mening bestaat._NEWLINE_In 1981 werd hij president pro tempore van de Senaat, een grotendeels ceremoni\xc3\xable functie, traditioneel voor het langstzittende lid van de partij die in de Senaat die daar de meerderheid heeft. Hij behield deze positie tot 1987, en opnieuw van 1995 tot 2001. In 1996 werd hij de oudste senator ooit, en in 1997 de langstzittende senator. Hij bleef in de senaat tot januari 2003; hij had zich voor 2003 niet herkiesbaar gesteld, en overleed een half jaar later op 100-jarige leeftijd."