b'\n_START_ARTICLE_\nInSight\n_START_PARAGRAPH_\nInSight (backroniem van Interior Exploration using Seismic Investigations, Geodesy and Heat Transport) is een missie van NASA\xe2\x80\x99s Discoveryprogramma om de inwendige structuur van de planeet Mars te onderzoeken._NEWLINE_Behalve een Marsmissie is het ook een onderzoek naar het ontstaan van de binnenste rotsachtige planeten met inbegrip van de Aarde, nu meer dan vier miljard jaren geleden. Door middel van geofysische instrumenten zal InSight diep onder het Marsoppervlak op zoek gaan naar vingerafdrukken van processen die de vorming van aardachtige planeten tot stand hebben gebracht. De sonde zal ook de "vitale signalen" van de planeet meten: haar "pols" (seismologie), haar "temperatuur" (warmteoverdracht) en "reflexen" (nauwkeurige baanmetingen).\n_START_SECTION_\nAchtergrond\n_START_PARAGRAPH_\nEerdere Marsmissies hebben slechts de geschiedenis van het oppervlak van de rode planeet onderzocht. Zo werden valleien, vulkanen, rotsen en de bodem onderzocht maar niemand heeft ooit geprobeerd de vroege evolutie van de planeet te onderzoeken die slechts diep onder het oppervlak te vinden is._NEWLINE_Doordat Mars minder geologisch actief is geweest \xe2\x80\x93 Mars heeft bijvoorbeeld geen platentektoniek \xe2\x80\x93 is haar geschiedenis nauwkeuriger bewaard gebleven in de bouwstenen: kern, mantel en korst. Door studie van de grootte, dikte, dichtheid en algemene structuur van de kern, de mantel en de korst, alsook de meting van de hoeveelheid warmte die uit het midden opstijgt hoopt men inzicht te krijgen in de evolutionaire processen van alle rotsachtige planeten in het zonnestelsel._NEWLINE_Mars is ideaal wat betreft onderzoek naar planeetvorming omdat zij groot genoeg is om inwendige opwarming en differentiatieprocessen (scheiding in korst, mantel en kern) te hebben ondergaan die de aardachtige planeten (Aarde, Venus, Mercurius en de Maan) vormden. Maar zij is ook klein genoeg om de handtekening van deze processen te bewaren gedurende de volgende vier miljard jaren.\n_START_SECTION_\nRuimtevaartuig en lading\n_START_PARAGRAPH_\nDe InSightmissie gebruikt dezelfde methoden als de Orionlander van de Phoenixmissie in 2007 die het oppervlakteijs onderzocht op de noordpool van Mars. Die missie was een succesvol ontwerp van Lockheed Martin Space Systems in Colorado zodat het niet opportuun was om een nieuwe technologie te ontwerpen._NEWLINE_De lading bestaat uit de volgende wetenschappelijke instrumenten: het seismisch experiment voor bepaling van de inwendige structuur (SEIS), het experiment voor de meting van de warmtestromen en een experiment voor het meten van diverse fysische parameters (HP3). Ten slotte is er het Rotatie en Inwendige Structuur Experiment (RISE) van het Jet Propulsion Laboratory dat de communicatie van de ruimtesonde zal gebruiken voor een zeer nauwkeurige meting van de rotatie van de planeet.\n_START_SECTION_\nMars Cube One\n_START_PARAGRAPH_\nSamen met de lander werden twee kleine ruimtesondes met een CubeSat-formaat gelanceerd. Deze sondes genaamd Mars Cube One (MarCO A en B) werden ontworpen om de telemetrie van de lander zo snel mogelijk na de landing naar Aarde door te sturen. De CubeSats hadden geen aandrijving om in een baan om Mars te komen en maakten zodoende slechts een scheervlucht langs Mars. Door de inzet van deze experimentele CubeSats die als technologiedemonstrator meegingen was binnen acht minuten bekend dat InSight was geland. Met de (verouderde) satellieten die om Mars cirkelen zou dit meer dan een uur hebben geduurd. Een kwartier voor de landing bleken de MarCO\xe2\x80\x99s naar behoren te werken en ongeveer een halfuur na de landing ging zoals verwacht het contact tussen InSight en de MarCO\xe2\x80\x99s verloren. Het contact tussen de MarCO\xe2\x80\x99s en de Aarde bleef nog tot 29 december 2018 doorgaan.\n_START_SECTION_\nProblemen bij het boren\n_START_PARAGRAPH_\nHet boren met de Mole stokte aanvankelijk omdat de grondboor in een laag duricrust niet dieper kwam. Doordat de structuur van het duricrust niet genoeg weerstand bood bleef de boor op dezelfde plaats hameren en draaien zonder dieper te komen. In oktober 2019 werd het boren hervat. Daarbij wordt de boor steeds zijwaarts geduwd om zo de benodigde frictie te veroorzaken.'