b'\n_START_ARTICLE_\nGeorg von der Marwitz\n_START_SECTION_\nVroege carri\xc3\xa8re\n_START_PARAGRAPH_\nMarwitz werd geboren in Stolp in Pommeren en ging bij het Duitse leger in 1875. Van 1883 tot 1886 ging hij naar de legeracademie. Tot 1900 leidde hij een cavalerieregiment, toen werd hij de stafchef van het XVIII Corps. Voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog was hij inspecteur-generaal van de cavalerie.\n_START_SECTION_\nEerste Wereldoorlog\n_START_PARAGRAPH_\nMarwitz werd aangesteld aan het westfront in 1914, en was de commandant in de Slag der Zilveren Helmen. Na deze slag werd hij overgeplaatst naar het oostfront om het nieuw gevormde XXXVIII Reserve Corps te leiden, welke hij leidde in de Tweede slag bij de Mazurische meren in de vroege winter van 1915. Daarna werd hij overgeplaatst naar het zuiden om met Oostenrijk-Hongarije tegen de Russen te vechten, en onderscheiden met de Pour le M\xc3\xa9rite op 7 maart 1915._NEWLINE_Na herstel van ziekte in herfst van 1915 diende hij als commandant van het VI Corps aan het westfront. Daarna werd Marwitz weer overgeplaatst naar het oostfront tot het met succes afstoppen van Russen in het Brusilov Offensief in juni 1916. Op 6 oktober 1916 werd hij benoemd tot adjudant van keizer Wilhelm II van Duitsland. Deze positie hield hij tot december 1916 om aangesteld te worden als commandant van het 2de Duitse leger aan het westfront. Hij leidde het 2de leger in de Slag bij Cambrai tegen het Britse rijk (hier werden voor het eerst op grote schaal tanks ingezet). In september 1918 werd hij aangesteld als commandant van het 5de leger, deze positie zou hij houden tot het einde van de oorlog. Hij wist de succesvolle Amerikaanse doorbraak van zijn linies tijdens de Slag om St. Mihiel te pareren door zijn troepen de gelegenheid te geven zich weer in te graven._NEWLINE_Na de oorlog, trok hij zich terug uit het publieke leven. Hij stierf in Wundichow in 1929 op de leeftijd van 73.'