b'\n_START_ARTICLE_\nMatthieu Galey\n_START_PARAGRAPH_\nMatthieu Galey (Parijs, 9 augustus 1934 - 23 februari 1986), was een Frans schrijver en een literatuur- en theaterrecensent.\n_START_SECTION_\nFamilie\n_START_PARAGRAPH_\nGaley was de zoon van de scenarist en filmproducer Louis-\xc3\x89mile Galey (1904-1997) en de broer van de journaliste Genevi\xc3\xa8ve Galey (\xc2\xb01944), tot in 2009 hoofdredactrice van het tv-journaal op TF1. Zijn vader kwam uit de omgeving van Argenton en zijn moeder, Marcelle Bechmann, was een joodse, uit een familie die verwant was met de industri\xc3\xablen Deutsch de la Meurthe._NEWLINE_Als peter kreeg Matthieu een vriend van zijn vader, de politicus, letterkundige en later beroemd advocaat Georges Izard, die in 1971 lid werd van de Acad\xc3\xa9mie fran\xc3\xa7aise. Galey nam deel aan de jaarlijkse kerstvieringen (hij beschrijft die van 1964 in zijn dagboek) bij Izard in Saint-Brice. De nachtmis werd er opgedragen door de schoonbroer van Izard, de jezu\xc3\xafet Jean Dani\xc3\xa9lou, die kardinaal en eveneens lid van de Acad\xc3\xa9mie fran\xc3\xa7aise zou worden._NEWLINE_Met dergelijke voorbeelden en relaties binnen zijn eigen familiekring, kon Galey de verwachting koesteren zelf te slagen in de literaire wereld.\n_START_SECTION_\nStudies en loopbaan\n_START_PARAGRAPH_\nGaley deed lagere en middelbare studies aan het lyc\xc3\xa9e Buffon in Parijs. Hij vervolgde zijn studies aan het lyc\xc3\xa9e Chateaubriand in Rome en, terug in Parijs, aan het lyc\xc3\xa9e Henri-IV. Daar werd hij bevriend met Pierre Joxe, later socialistisch minister en voorzitter van het Franse Rekenhof. Mijn enige kuise vriendschap schreef Galey. Hij vervolgde met zijn universitaire studies, eveneens in Parijs, aan de Facult\xc3\xa9 des lettres en het Institut d\'\xc3\xa9tudes politiques (Sciences-Po)._NEWLINE_Hij was nog student toen hij debuteerde in de Cahiers des Saisons van Jacques Brenner. In 1959 werd hij medewerker bij het weekblad Arts. Hij werkte tevens als researcher in dienst van Maurice Druon voor diens boek over Alexander de Grote. In 1962 werd hij opgenomen in het leescomit\xc3\xa9 van de uitgeverij Bernard Grasset. Toen Arts in 1967 verdween, werd hij literatuurcriticus voor L\'Express en theatercriticus voor Combat, voor de Nouvelles litt\xc3\xa9raires en ten slotte ook voor l\'Express. Hij werd ook vaste medewerker aan het populaire radioprogramma Le masque et la plume en gelegenheidsmedewerker bij Le Monde en bij Revue de Paris. De Com\xc3\xa9die-Fran\xc3\xa7aise nodigde hem uit om in het leescomit\xc3\xa9 van deze instelling te zetelen.\n_START_SECTION_\nSchrijver en criticus\n_START_PARAGRAPH_\nIn Frankrijk werd Galey een bekend recensent van toneel en literatuur. Hij had weldra toegang tot heel wat Parijse literaire kringen, wat hem talrijke bijeenkomsten, lunches, diners, opleverde waar hij vele van de toonaangevende schrijvers, uitgevers, journalisten, politici van nabij leerde kennen. Bij Paul Morand, Jacques Chardonne en Marcel Jouhandeau werd hij kind aan huis. Eerstgenoemde stelde hem bij testament aan als een van de beheerders van zijn literaire nalatenschap. Met Louis Aragon, die weduwnaar geworden, homoseksuele neigingen vertoonde, had hij heel wat contacten, evenals met Julien Green. Bij de dames die literaire salons hielden was hij in stijgende mate een regelmatige gast: Florence Gould, Marie-Laure de Noailles, Josette Day, enz. Ook in jury\'s voor literaire prijzen was hij vaak betrokken._NEWLINE_Galey was ook actief als vertaler van toneelwerk van eigentijdse schrijvers zoals Edward Albee, Peter Shaffer en Tennessee Williams\n_START_SECTION_\nMarguerite Yourcenar\n_START_PARAGRAPH_\nIn de Lage Landen werd Galey vooral bekend door de vertaling van het verslag van zijn lange onderhoud met Marguerite Yourcenar (\xe2\x80\x9cMet open ogen\xe2\x80\x9d) (1980). Dit oorspronkelijk in het Frans verschenen boek onder de titel Les yeux ouverts verscheen ook in het Engels, het Duits, het Italiaans. In deze door Galey met veel affiniteit opgetekende gesprekken vertelt de anders vaak terughoudende Youcenar openhartig over haar leven, invloeden en boeken, vrijheid, eenzaamheid, passie, liefde, religie en dood. Het boek bevat de beroemd geworden passage waarin Yourcenar de Franse romantische opvatting van de liefde afwijst: "Een hart is misschien iets onzindelijks"._NEWLINE_Het eerste contact met Yourcenar dateerde van 1971, toen Galey naar haar verblijf in \'Petite Plaisance\' was getrokken met een cameraploeg van de Franse tv. Hieruit groeiden verschillende contacten en ten slotte had van 12 tot 18 februari 1979 een dagenlang durend onderhoud plaats, dat de materie voor het boek zou opleveren. Grace Frick, de vriendin van Yourcenar, vond dat Galey haar te zeer vermoeide. Op 16 februari moest ze trouwens in het ziekenhuis worden opgenomen met hartproblemen. Tegen de zin van Grace ging hij Yourcenar nog voor een lang afsluitend gesprek bezoeken, alvorens naar Parijs terug te keren._NEWLINE_Toen het boek verscheen, enkele weken voor Yourcenar op 22 januari 1981 als lid van de Acad\xc3\xa9mie fran\xc3\xa7aise werd ge\xc3\xafntroniseerd, was ze er allesbehalve tevreden over. De lay-out vond ze slecht: het werd voorgesteld als een boek dat zij had geschreven, met alleen in kleine lettertjes de naam van de interviewer. Ze beklaagde zich wellicht haar openhartigheid, in ieder geval vond ze dat Galey te veel zijn eigen stokpaardjes had bereden._NEWLINE_De tot op dat ogenblik vertrouwvolle relatie werd verbroken. Toen Yourcenar door Bernard Pivot werd ontvangen in zijn uitzending Apostrophes, weigerde ze de aanwezigheid van Galey. Er zouden nadien nog wel een paar contacten volgen, maar het kwam nooit meer goed tussen hen. In zijn dagboek schreef Galey nogal onbarmhartig over haar, maar dat heeft ze uiteraard nooit geweten.'