b'\n_START_ARTICLE_\nDe paardenrennen in Longchamp\n_START_SECTION_\nVoorstelling\n_START_PARAGRAPH_\nDe Hippodrome de Longchamp opende zijn deuren in 1857, tijdens het Tweede Keizerrijk. In deze periode genoten de paardenrennen een grote populariteit bij de bourgeoisie. Op schilders zoals Manet en Degas die het leven van de Parijse beau monde wilden vastleggen, oefende de renbaan een grote aantrekkingskracht uit. Degas zou enkele tientallen werken met dit onderwerp schilderen, bijvoorbeeld Jockeys voor de tribune. Manet op zijn beurt plande in 1863 een groot schilderij rond dit thema, dat hij echter niet zou realiseren. Slechts een studie in waterverf en twee portretten van toeschouwers getuigen nog van dit voornemen. Bovendien ontstond enige jaren later dit kleinere werk, mogelijk als schets voor een groter doek dat verloren is gegaan._NEWLINE_De paardenrennen in Longchamp is een buitengewoon origineel werk. Anders dan bij alle schilderijen van paardenrennen tot dan toe het geval was, worden de zes paarden frontaal afgebeeld, in een wolk van stof recht op de toeschouwer afstormend. Deze lijkt op de baan te staan, in de buurt van de dames linksonder op het schilderij. Net als in zijn Muziek in de Tuilerie\xc3\xabn probeert Manet door veel zaken wazig af te beelden de sensatie van snelheid en levendigheid nog te versterken. Daarnaast valt op dat het schilderij weinig dieptewerking heeft, een effect dat te vergelijken valt met een opname met een telelens.'