b'\n_START_ARTICLE_\nGorse Lea\n_START_PARAGRAPH_\nGorse Lea en Ballagarraghyn (Manx: Ballagarraghyn, boerderij van O\'Dorgan) zijn markante punten op het eiland Man. Ze liggen langs de Snaefell Mountain Course, het stratencircuit dat gebruikt wordt voor de Isle of Man TT en de Manx Grand Prix en het maakte ook deel uit van de Highroads Course en de Four Inch Course, die gebruikt werden voor de Gordon Bennett Trial en de RAC Tourist Trophy van 1904 tot 1922. De Mountain Course volgt hier de A1 van Douglas naar Peel. _NEWLINE_Gorse Lea en Ballagarraghyn liggen in de civil parish German bij de 7e mijlpaal van het circuit en tussen de markante punten Greeba Bridge en Ballacraine.\n_START_SECTION_\nGorse Lea en Knock Breck\n_START_PARAGRAPH_\nGorse Lea is een combinatie van twee flauwe rechter bochten ongeveer 100 meter voorbij de 7e mijlpaal. De eerste bocht heeft ook een eigen naam: "Knock Breck", maar TT marshals die via de radio berichten doorgeven gebruiken ook de naam "Harolds", naar de lokale boer Harold Leece, die er vaak toeschouwers op zijn boerderij Cronk Breck Farm ontving.\n_START_SECTION_\n7e Mijlpaal\n_START_PARAGRAPH_\nOp het korte rechte stuk tussen de twee bochten van Gorse Lea staat de 7e mijlpaal van de Snaefell Mountain Course.\n_START_SECTION_\nBallagarraghyn\n_START_PARAGRAPH_\nBallagarraghyn ligt bij een boerderij die 400 meter voorbij Gorse Lea ligt. Het is eigenlijk een bruggetje, hoewel er van de waterloop niet meer te zien is dan een betonnen duiker links van de weg. Door de korte afstand tussen de twee punten Gorse Lea en Ballagarraghyn worden ze vaak in \xc3\xa9\xc3\xa9n adem genoemd en is er bij ongevallen soms verschil tussen bronnen over waar iets gebeurd is. Tot 1954 zat er in de weg bij Ballagarraghyn een oneffenheid. Toen de snelheden hoger werden begonnen de coureurs hier sprongen te maken en hoewel de weg ge\xc3\xabffend werd zorgen de hogere snelheden tegenwoordig weer voor dezelfde problemen.\n_START_SECTION_\nCircuitverloop\n_START_PARAGRAPH_\nDe coureurs naderen de eerste bocht bij Gorse Lea vanaf The Hawthorn, waar ze net weer snelheid hebben kunnen maken na de bocht bij Greeba Bridge. Doordat de Isle of Man Highway Board steeds onderhoud pleegt aan de wegen, zijn er steeds andere delen die als "de slechtste" worden aangeduid. In de beginjaren 1911-1914 waren dat de bochten bij Gorse Lea. Ze kunnen nu door de beste coureurs op topsnelheid genomen worden, maar fouten worden niet vergeven. Aan de linkerkant staan overal muurtjes en bomen en aan de rechterkant ligt een trottoir. Tijdens avondtrainingen is er nog een ander probleem: tussen de twee bochten krijgen ze de laagstaande zon in de ogen, maar juist bij de tweede bocht is de weg overgroeid door bomen, waardoor ze bij zonlicht ineens een donkere tunnel inrijden en bij regen last hebben van op de weg vallend blad van de bomen. Na het bruggetje bij Ballagarraghyn loopt de weg vrij steil naar beneden, waardoor de motorfietsen soms nog steeds een stukje "vliegen". In de jaren dertig vond Graham Walker de gevlogen afstand een goede graadmeter voor de kwaliteit van zijn motorfiets. Stanley Woods schatte zijn "vlucht" op ongeveer 20 meter. Jock West had er in 1937 echter moeite mee. Zijn BMW had een telescoopvork, die nog niet helemaal doorontwikkeld was (hij was ge\xc3\xafntroduceerd op de BMW R 12 en R 17 in 1934). De Girdervorken van de Nortons konden de landing moeiteloos aan, maar West moest v\xc3\xb3\xc3\xb3r de sprong even het gas dichtdraaien, tot schrik van John White, die met een Norton achter hem reed maar daar niet op gerekend had. Toch paste Norton vanaf 1938 ook eenvoudige, ongedempte telescoopvorken toe. Na de "landing" moeten de rijders al positie gaan kiezen voor de krappe rechter bocht bij Ballacraine.'