b'\n_START_ARTICLE_\nMorceaux de Fantaisie\n_START_SECTION_\nEl\xc3\xa9gie\n_START_PARAGRAPH_\nDe El\xc3\xa9gie (\xd0\xad\xd0\xbb\xd0\xb5\xd0\xb3\xd0\xb8\xd1\x8f, Elegiya) is een elegie in moderatotempo. Kenmerkend zijn de droevige loopjes die het stuk rijk is.\n_START_SECTION_\nPrelude in cis mineur\n_START_PARAGRAPH_\nDe Prelude in cis mineur (\xd0\x9f\xd1\x80\xd0\xb5\xd0\xbb\xd1\x8e\xd0\xb4\xd0\xb8\xd1\x8f, Prelyudiya) is ongetwijfeld het bekendste stuk van de Morceaux de Fantaisie. In de Verenigde Staten werd het stuk verkocht onder de naam De Klokken van Moskou; waarschijnlijk om meer kopers aan te trekken. Na het succes van de prelude begon Rachmaninov het werk te verafschuwen omdat hij de mening was toegedaan dat hij veel betere werken had geschreven, maar deze zouden tot zijn spijt ni\xc3\xa9t succesvol zijn geworden. De prelude werd een favoriete encore, waarbij om het stuk werd gevraagd door "D\xc3\xa9 prelude" te spelen, of alleen "Cis"._NEWLINE_De prelude begint rustig, maar bouwt gestaag op naar een climax waar voor de pianist 4 notenbalken in plaats van 2 te vinden zijn in de partituur._NEWLINE_Een poging tot interpretatie:_NEWLINE_De prelude begint met een fortissimo neergezet \xe2\x80\x98stellig\xe2\x80\x99 thema van drie dalende noten: A, Gis, Cis. Vooral de Cis wordt zwaar aangezet en anderhalve maat aangehouden, alvorens het tweede thema wordt ge\xc3\xafntroduceerd. Dit thema wordt nog zachter dan pianissimo gespeeld: de componist schrijft voor de hele volgende passage van vier maten \xe2\x80\x98ppp\xe2\x80\x99 voor._NEWLINE_Het tweede thema bestaat ook uit drie noten, maar wijkt opvallend af van het eerste in die zin dat het juist niet stellig, maar eerder aarzelend, vragend overkomt. Dit wordt door de componist bereikt door geen stijgende of dalende tendens te kiezen, maar binnen dit korte thema van drie noten eerst anderhalve toonsafstand te stijgen en daarna weer een halve te dalen: Cis, E, Dis._NEWLINE_Vervolgens wisselen de beide thema\xe2\x80\x99s elkaar af in een gemoduleerde doorwerking van de eerste vijftien maten._NEWLINE_Alhoewel de componist als gezegd voor de hele volgende passage \xe2\x80\x98ppp\xe2\x80\x99 voorschrijft, dwingt de sterk afwijkende thematiek er als het ware toe om het stellige thema wat steviger neer te zetten dan het aarzelende, vragende thema. De moderne techniek schiet ons bij de interpretatie tegenwoordig te hulp, doordat we goed kunnen horen hoe Rachmaninov deze prelude zelf heeft uitgevoerd. Tegenwoordig kunnen we beschikken over een opname van de uitvoering die de componist zelf heeft gegeven (hier rechts weergegeven). Op deze opname is duidelijk te horen dat Rachmaninov het \xe2\x80\x98stellige\xe2\x80\x99 thema telkens benadrukt ten opzichte van het \xe2\x80\x98vragende\xe2\x80\x99. Eerder ging deze nuance vrijwel verloren ten gevolge van de gebrekkige kwaliteit van de 78-toerenplaat._NEWLINE_De beide tegenover elkaar gestelde thema\xe2\x80\x99s blijven gedurende het hele stuk terugkomen._NEWLINE_In de muziek wordt het stellige wel als een mannelijk element gezien, en het vragende als een vrouwelijk element aangeduid. Als we deze wellicht enigszins ouderwetse, maar voor de gedachtevorming toch zeker wel interessante karakterisering even vasthouden, dan blijkt de prelude te handelen over een meningsverschil. Niks kerkklokken van Moskou, het is een echtelijke ruzie!_NEWLINE_Na gedurende de eerste vijftien maten de verschillende standpunten en zienswijzen van de man en de vrouw rustig uiteen te hebben gezet, volgt er een forse tempoversnelling in het \xe2\x80\x98agitato\xe2\x80\x99 middendeel. De echtelieden raken geagiteerd en werpen elkaar voortdurend hun verschillende meningen tegen. Er volgt een achtervolging door de echtelijke woning, men rent de trap op en komt holderdebolder weer naar beneden, wat verklankt wordt in een snelle opeenvolging van dalende triolen in een syncopisch ritme._NEWLINE_Onderaan de trap aangekomen wordt het meningsverschil op luide toon voortgezet: de man zet zijn argumenten uiterste kracht bij. Volgens de componist moet het thema hier \xe2\x80\x98fff\xe2\x80\x99 worden gespeeld, dus luider dan fortissimo. Ook staat er de aanduiding \xe2\x80\x99pesante\xe2\x80\x99, met gewicht. Ook het vrouwelijke thema wordt hier zeer luid weergegeven, en zij doet er zelfs nog een schepje bovenop met een \xe2\x80\x98sffff\xe2\x80\x99 aanduiding. Hoe luid kan men hier plotseling spelen? De ruzie loopt bijna uit de hand, totdat de vrouw inziet dat zij maar \xe2\x80\x99de wijste\xe2\x80\x99 moet zijn, en zich langzamerhand neerlegt bij de tirade van haar man._NEWLINE_De prelude eindigt met een steeds zachter wordende passage waarin we bemerken dat de ruzie is be\xc3\xabindigd. De vrouw spreekt de man niet langer tegen. Toch verzucht zij in de allerlaatste maten nog, bijna onhoorbaar fluisterend: en toch geloof ik het niet\xe2\x80\xa6\n_START_SECTION_\nMelodie in E majeur\n_START_PARAGRAPH_\nDe Melodie in E majeur (\xd0\x9c\xd0\xb5\xd0\xbb\xd0\xbe\xd0\xb4\xd0\xb8\xd1\x8f, Melodiya) is een kort Adagio sostenuto wat qua sfeer een middenweg tussen vrolijk en droevig zoekt.\n_START_SECTION_\nPolichinelle\n_START_PARAGRAPH_\nDe Polichinelle (\xd0\x9f\xd0\xbe\xd0\xbb\xd0\xb8\xd1\x88\xd0\xb8\xd0\xbd\xd0\xb5\xd0\xbb\xd1\x8c, Polishinyelj) is een vrolijke fantasie.\n_START_SECTION_\nSerenade in bes mineur\n_START_PARAGRAPH_\nSerenade (\xd0\xa1\xd0\xb5\xd1\x80\xd0\xb5\xd0\xbd\xd0\xb0\xd0\xb4\xd0\xb0, Serenada) in bes mineur heeft wat weg van een statige dans.'