b'\n_START_ARTICLE_\nOstatnia ta\xc5\x9bma\n_START_PARAGRAPH_\nOstatnia ta\xc5\x9bma (oryg. Krapp\'s Last Tape, fr. La Derni\xc3\xa8re Bande) \xe2\x80\x93 sztuka teatralna autorstwa Samuela Becketta napisana i opublikowana w 1958 roku. Premiera spektaklu mia\xc5\x82a miejsce w tym samym roku w Royal Court Theatre w Londynie. Dramat by\xc5\x82 re\xc5\xbcyserowany przez Becketta dwukrotnie w Berlinie Zachodnim i dwukrotnie w Pary\xc5\xbcu.\n_START_SECTION_\nZarys fabu\xc5\x82y\n_START_PARAGRAPH_\nAkcja dramatu rozgrywa si\xc4\x99 w przysz\xc5\x82o\xc5\x9bci. Tytu\xc5\x82owy Krapp jest starszym, samotnym cz\xc5\x82owiekiem, kt\xc3\xb3ry mia\xc5\x82 zwyczaj od 24 roku \xc5\xbcycia co rok nagrywa\xc4\x87 sw\xc3\xb3j g\xc5\x82os na ta\xc5\x9bm\xc4\x99 magnetofonow\xc4\x85. W swoich nagraniach Krapp opowiada\xc5\x82 co przydarzy\xc5\x82o mu si\xc4\x99 przez miniony rok. Pewnego razu ods\xc5\x82ucha\xc5\x82 ta\xc5\x9bmy, kt\xc3\xb3r\xc4\x85 nagra\xc5\x82 w wieku 39 lat. Z niej widzowie dowiaduj\xc4\x85 si\xc4\x99 mi\xc4\x99dzy innymi o mi\xc5\x82o\xc5\x9bci, kt\xc3\xb3r\xc4\x85 Krapp porzuci\xc5\x82 dla napisania powie\xc5\x9bci swojego \xc5\xbcycia (kt\xc3\xb3ra ostatecznie nie odnios\xc5\x82a \xc5\xbcadnego sukcesu), oraz o innych wydarzeniach z jego \xc5\xbcycia.\n_START_SECTION_\nT\xc5\x82umaczenie tytu\xc5\x82u\n_START_PARAGRAPH_\nWed\xc5\x82ug t\xc5\x82umacza Antoniego Libery w zamierzeniu Becketta oryginalny tytu\xc5\x82, czyli Ostatnia ta\xc5\x9bma Krappa nie jest zobowi\xc4\x85zuj\xc4\x85cy dla pozosta\xc5\x82ych wersji j\xc4\x99zykowych. S\xc5\x82owo "Krapp" jest sugestywne jedynie w j\xc4\x99zyku angielskim, gdzie kojarzy si\xc4\x99 ze s\xc5\x82owem "scrap", czyli "skrawek". Ani w niemieckiej, ani we francuskiej wersji w tytule nie pojawi\xc5\x82o si\xc4\x99 s\xc5\x82owo Krapp, dlatego tytu\xc5\x82 zosta\xc5\x82 przet\xc5\x82umaczony na polski jako po prostu Ostatnia ta\xc5\x9bma.'