b'\n_START_ARTICLE_\nJulien Gracq\n_START_PARAGRAPH_\nJulien Gracq, w\xc5\x82a\xc5\x9bc. Louis Poirier (ur. 27 lipca 1910 roku w Saint-Florent-le-Vieil, zm. 22 grudnia 2007 w Angers) \xe2\x80\x93 pisarz francuski._NEWLINE_Jego rodzinna miejscowo\xc5\x9b\xc4\x87 to ma\xc5\x82e miasteczko na brzegu Loary, mi\xc4\x99dzy Nantes a Angers. Studia uko\xc5\x84czy\xc5\x82 w \xc3\x89cole Normale Sup\xc3\xa9rieure. W czasie wojny, po kl\xc4\x99sce Francji by\xc5\x82 internowany na \xc5\x9al\xc4\x85sku. Od 1947 roku, do emerytury w roku 1970 by\xc5\x82 nauczycielem licealnym historii i geografii. Uczy\xc5\x82 w liceach w Quimper, Nantes, Amiens, wreszcie w liceum Claude-Bernard w Pary\xc5\xbcu._NEWLINE_W swojej tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci Louis Poirier pos\xc5\x82ugiwa\xc5\x82 si\xc4\x99 pseudonimem: imi\xc4\x99 Julien to \xc5\x9blad m\xc5\x82odzie\xc5\x84czej fascynacji postaci\xc4\x85 Juliena Sorela z powie\xc5\x9bci Stendhala Czerwone i czarne, natomiast Gracq to nawi\xc4\x85zanie do historii Rzymu i braci Grakch\xc3\xb3w. O pochodzeniu tego pseudonimu m\xc3\xb3wi\xc5\x82 sam w obszernym wywiadzie, udzielonym rozg\xc5\x82o\xc5\x9bni France-Culture 3 maja 1989 roku. Na pisarstwo Gracqa znacz\xc4\x85cy wp\xc5\x82yw mia\xc5\x82a te\xc5\xbc tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 Richarda Wagnera (dowodem na to jest cho\xc4\x87by jego czteroaktowa sztuka pt. Kr\xc3\xb3l-rybak), co by\xc4\x87 mo\xc5\xbce sta\xc5\x82o si\xc4\x99 przyczyn\xc4\x85, i\xc5\xbc w po\xc5\x9bwi\xc4\x99conym Gracqowi wydaniu "Literatury na \xc5\x9awiecie" (nr 9/1999) powi\xc4\x85zano \xe2\x80\x93 nies\xc5\x82usznie \xe2\x80\x93 ten pseudonim z jego fascynacj\xc4\x85 Wagnerem i jego oper\xc4\x85 \xe2\x80\x93 dramatem muzycznym Parsifal na motywach \xc5\x9bredniowiecznej legendy o \xc5\x9bwi\xc4\x99tym Graalu._NEWLINE_Jako pisarz zadebiutowa\xc5\x82 w 1938 roku powie\xc5\x9bci\xc4\x85 Au ch\xc3\xa2teau d\'Argol (W zamku Argol). Ksi\xc4\x85\xc5\xbcka niezauwa\xc5\xbcona przez krytyk\xc4\x99, zosta\xc5\x82a sprzedana w ilo\xc5\x9bci 150 egzemplarzy. S\xc5\x82aw\xc4\x99 przynios\xc5\x82a mu dopiero opublikowana w 1951 roku powie\xc5\x9b\xc4\x87 Le rivage des Syrtes (Brzegi Syrt\xc3\xb3w), za kt\xc3\xb3r\xc4\x85 otrzyma\xc5\x82 presti\xc5\xbcow\xc4\x85 nagrod\xc4\x99 Goncourt\xc3\xb3w. Nagrody nie przyj\xc4\x85\xc5\x82. Nie przyj\xc4\x85\xc5\x82 te\xc5\xbc nigdy innej nagrody ani \xc5\xbcadnego z przyznanych mu wysokich odznacze\xc5\x84. Nazywany przez wsp\xc3\xb3\xc5\x82czesnych Grand Seigneur de la litt\xc3\xa9rature francaise (Wielki Pan literatury francuskiej), przez ca\xc5\x82e \xc5\xbcycie pozosta\xc5\x82 wielkim samotnikiem, unikaj\xc4\x85c kontakt\xc3\xb3w z pras\xc4\x85 i jakiegokolwiek anga\xc5\xbcowania si\xc4\x99 w \xc5\xbcycie literackie. Jego jedynym przyjacielem, i od debiutu powie\xc5\x9bciowego jedynym wydawc\xc4\x85, by\xc5\x82 Jos\xc3\xa9 Corti. Tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 Juliena Gracqa od pocz\xc4\x85tku by\xc5\x82a przedmiotem spor\xc3\xb3w i nieporozumie\xc5\x84. Oficjalnie, za namaszczeniem Andr\xc3\xa9 Bretona, zaliczono go do surrealist\xc3\xb3w, cho\xc4\x87 sam Julien Gracq nigdy do tego ruchu nie przyst\xc4\x85pi\xc5\x82, b\xc4\x99d\xc4\x85c zdecydowanym przeciwnikiem wszystkich doktryn i literackich koterii. Da\xc5\x82 temu wyraz w og\xc5\x82oszonym w 1950 roku pamflecie Litt\xc3\xa9rature \xc3\xa0 l\'estomac. W latach siedemdziesi\xc4\x85tych zaliczono go do nurtu zwanego realizmem magicznym, aczkolwiek on sam w swoich esejach i pismach krytycznych odnosi\xc5\x82 si\xc4\x99 do tego z ironi\xc4\x85. Wsp\xc3\xb3lna wielu utworom Juliena Gracqa jest mroczna, tajemnicza atmosfera. Ich bohaterowie, wyj\xc4\x99ci spod w\xc5\x82adzy czasu, trwaj\xc4\x85 w jakiej\xc5\x9b nieokre\xc5\x9blonej przestrzeni. Rzeczywistym motywem jego powie\xc5\x9bci jest oczekiwanie, kt\xc3\xb3re nie wyklucza d\xc4\x85\xc5\xbce\xc5\x84 ani poszukiwa\xc5\x84, a wprost przeciwnie, chroni\xc4\x85c przed ich spe\xc5\x82nieniem, a zatem kresem marze\xc5\x84, pozostaje jedyn\xc4\x85 si\xc5\x82\xc4\x85 nap\xc4\x99dow\xc4\x85 \xc5\xbcycia._NEWLINE_Julien Gracq zmar\xc5\x82 w rodzinnym domu w Saint-Florent-le-Vieil. Z okien domu wida\xc4\x87 zielone brzegi Loary i uj\xc5\x9bcie \xc3\x88vre, bohaterki poetyckiego eseju Les eaux \xc3\xa9troites, kt\xc3\xb3ry w polskim przek\xc5\x82adzie \xe2\x80\x93 za zgod\xc4\x85 autora \xe2\x80\x93 nosi tytu\xc5\x82 Bliskie wody.'