b'\n_START_ARTICLE_\nCodex Angelicus\n_START_SECTION_\nOpis\n_START_PARAGRAPH_\nKodeks zawiera 189 pergaminowych kart (27 na 21,5\xc2\xa0cm) z tekstem Dziej\xc3\xb3w Apostolskich, List\xc3\xb3w powszechnych i List\xc3\xb3w Paw\xc5\x82a, z dwoma lukami (Dz 1,1-8,10 i Hbr 13,10-25). Tekst pisany jest w dw\xc3\xb3ch kolumnach na stron\xc4\x99, 26 linijek na kolumn\xc4\x99. Wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 inicja\xc5\x82y dw\xc3\xb3ch wielko\xc5\x9bci. Ma\xc5\x82e inicja\xc5\x82y pisane s\xc4\x85 na czarno, wielkie inicja\xc5\x82y pisane s\xc4\x85 w kolorach._NEWLINE_Kodeks zawiera prolegomen\xc4\x99, teksty wykorzystywane do czyta\xc5\x84 liturgicznych s\xc4\x85 oznakowane, zawiera noty marginalne, na ko\xc5\x84cu za\xc5\x9b ka\xc5\xbcdej z ksi\xc4\x85g biblijnych w subscriptio podano liczb\xc4\x99 stych\xc3\xb3w (\xcf\x83\xcf\x84\xce\xb9\xcf\x87\xce\xbf\xce\xb9) w danej ksi\xc4\x99dze. Na ko\xc5\x84cu ka\xc5\xbcdego z List\xc3\xb3w Paw\xc5\x82a znajduj\xc4\x85 si\xc4\x99 adnotacje, sk\xc4\x85d i do kogo list zosta\xc5\x82 wys\xc5\x82any. Stosowany jest Aparat Eutaliusza.\n_START_SECTION_\nTekst\n_START_PARAGRAPH_\nGrecki tekst kodeksu przekazuje Tekst bizanty\xc5\x84ski z niewielk\xc4\x85 liczb\xc4\x85 obcych nalecia\xc5\x82o\xc5\x9bci. Hermann von Soden uzna\xc5\x82 go za standardowy tekst bizanty\xc5\x84ski (tekst K). Aland w tek\xc5\x9bcie Dziej\xc3\xb3w Apostolskich nada\xc5\x82 mu nast\xc4\x99puj\xc4\x85cy profil tekstualny: 52\xc2\xb9 251/2 1\xc2\xb2 2S. Profil ten oznacza, \xc5\xbce kodeks wspiera tekst bizanty\xc5\x84ski przeciwko \xe2\x80\x9eoryginalnemu\xe2\x80\x9d w 52 miejscach, wsp\xc3\xb3\xc5\x82brzmi zar\xc3\xb3wno z tekstem bizanty\xc5\x84skim jak i \xe2\x80\x9eoryginalnym\xe2\x80\x9d w 25 miejscach, wspiera tekst \xe2\x80\x9eoryginalny\xe2\x80\x9d przeciwko bizanty\xc5\x84skiemu w 1 miejscu. Ponadto kodeks posiada 2 sobie w\xc5\x82a\xc5\x9bciwe warianty. W Listach Paw\xc5\x82a nadano mu nast\xc4\x99puj\xc4\x85cy profil tekstualny: 187\xc2\xb9 451/2 4\xc2\xb2 5S, a w Listach powszechnych \xe2\x80\x93 81\xc2\xb9 91/2 5\xc2\xb2 3S. W oparciu o ten profil tekst r\xc4\x99kopisu zosta\xc5\x82 zaklasyfikowany do kategorii V, co oznacza, \xc5\xbce jest nieprzydatny przy odtwarzaniu oryginalnego tekstu Nowego Testamentu. Z profilu wynika, \xc5\xbce r\xc4\x99kopis przekazuje niewiele wariant\xc3\xb3w tekstualnych odbiegaj\xc4\x85cych od standardowego tekstu bizanty\xc5\x84skiego. Z tego powodu dla krytyk\xc3\xb3w tekstu jest pozbawiony warto\xc5\x9bci, a jedyna jego warto\xc5\x9b\xc4\x87 polega na tym, \xc5\xbce reprezentuje wczesn\xc4\x85 form\xc4\x99 tekstu bizanty\xc5\x84skiego._NEWLINE_Jest jednym z najstarszych r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w, kt\xc3\xb3ry w 1 Tymoteusza 3,16 przekazuje wariant \xce\xb8\xce\xb5\xcf\x8c\xcf\x82 \xe1\xbc\x90\xcf\x86\xce\xb1\xce\xbd\xce\xb5\xcf\x81\xcf\x8e\xce\xb8\xce\xb7 (B\xc3\xb3g objawiony). Wariant ten jest wspierany przez korektora e w Kodeksie Synajskim (Sinaiticus\xe1\xb5\x89), drugiego korektora Kodeksu Aleksandryjskiego (A\xc2\xb2), drugiego korektora Kodeksu Efrema (C\xc2\xb2) i korektora c Kodeksu Bezy (D\xe1\xb6\x9c), kodeks 018, 025, 044, minusku\xc5\x82 81, 104, 181, 326, 330, 436, 451, 614, 629, 630, 1241, 1739, 1877, 1881, 1962, 1984, 1985, 2492, 2495, r\xc4\x99kopisy reprezentuj\xc4\x85ce standardowy tekst bizanty\xc5\x84ski (Byz) oraz lekcjonarze (Lect). Krytycy tekstu jako poprawny uwa\xc5\xbcaj\xc4\x85 wariant \xe1\xbd\x83\xcf\x82 \xe1\xbc\x90\xcf\x86\xce\xb1\xce\xbd\xce\xb5\xcf\x81\xcf\x8e\xce\xb8\xce\xb7 (kt\xc3\xb3ry zosta\xc5\x82 objawiony) wspierany przez staro\xc5\xbcytne r\xc4\x99kopisy: Kodeks Synajski, Aleksandryjski, Efrema i cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w \xc5\x9bredniowiecznych: Codex Boernerianus, minusku\xc5\x82 33, 365, 442, 2127, \xe2\x84\x93 599.\n_START_SECTION_\nHistoria\n_START_PARAGRAPH_\nMontfaucon datowa\xc5\x82 r\xc4\x99kopis na IX wiek, wed\xc5\x82ug Scrivenera nie m\xc3\xb3g\xc5\x82 powsta\xc4\x87 wcze\xc5\x9bniej ni\xc5\xbc w po\xc5\x82owie IX wieku. Obecnie datowany jest na wiek IX. Nazwa kodeksu pochodzi od nazwy biblioteki w Rzymie, w kt\xc3\xb3rej jest przechowywany: Biblioteka Angelica (No. 39). Niegdy\xc5\x9b by\xc5\x82 w\xc5\x82asno\xc5\x9bci\xc4\x85 kardyna\xc5\x82a Passionei i w zwi\xc4\x85zku z tym by\xc5\x82 w przesz\xc5\x82o\xc5\x9bci okre\xc5\x9blany nazw\xc4\x85 Codex Passionei (nazw\xc4\x99 t\xc4\x99 stosuje Tregelles). Po \xc5\x9bmierci kardyna\xc5\x82a w 1761 ca\xc5\x82a jego kolekcja r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w zosta\xc5\x82a przekazana dla zakonu augustian\xc3\xb3w w Rzymie._NEWLINE_Kodeks by\xc5\x82 badany przez Bernarda Montfaucona, kt\xc3\xb3ry sporz\xc4\x85dzi\xc5\x82 pierwszy jego opis. Giuseppe Bianchini kolacjonowa\xc5\x82 jego tekst w wybranych partiach. Birch skolacjonowa\xc5\x82 jego tekst w Li\xc5\x9bcie Jakuba i 1. Koryntian. W 1820 Sholz kolacjonowa\xc5\x82 ca\xc5\x82y jego tekst. W roku 1833 kolacjonowa\xc5\x82 go kardyna\xc5\x82 Fleck. Ze wzgl\xc4\x99du na niedoskona\xc5\x82o\xc5\x9b\xc4\x87 pracy poprzednik\xc3\xb3w Tischendorf (w 1843) i Tregelles (1845) skolacjonowali ponownie ca\xc5\x82y r\xc4\x99kopis, nast\xc4\x99pnie por\xc3\xb3wnali wyniki swojej pracy, a wszelkie rozbie\xc5\xbcno\xc5\x9bci zosta\xc5\x82y uzgodnione poprzez ponowne wykorzystanie r\xc4\x99kopisu. Wyniki tej pracy zosta\xc5\x82y wykorzystane na potrzeby wyda\xc5\x84 Nowego Testamentu Tischendorfa. W 1896 roku Giorgio Mucchio sporz\xc4\x85dzi\xc5\x82 szczeg\xc3\xb3\xc5\x82owy opis r\xc4\x99kopisu. Ponadto Aeneas Piccolomini opisa\xc5\x82 histori\xc4\x99 ca\xc5\x82ej kolekcji r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w przechowywanej w Bibliotece Angelica._NEWLINE_Na list\xc4\x99 r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w Nowego Testamentu wci\xc4\x85gn\xc4\x85\xc5\x82 go Johann Jakob Wettstein, kt\xc3\xb3ry pos\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 si\xc4\x99 publikacj\xc4\x85 Bianchiniego. Wettstein nada\xc5\x82 mu siglum G. W ten sam spos\xc3\xb3b oznacza\xc5\x82 go Griesbach, Scholz i pocz\xc4\x85tkowo Tischendorf. W si\xc3\xb3dmym wydaniu swego Nowego Testamentu Tischendorf wprowadzi\xc5\x82 na jego oznaczenie siglum L. W 1908 Gregory nada\xc5\x82 mu siglum 020, Hermann von Soden nada\xc5\x82 mu siglum \xce\xb1 5._NEWLINE_Pierwsze faksymile kodeksu opublikowa\xc5\x82 Montfaucon w 1708 roku. Fotograficzne faksymile kodeksu opublikowa\xc5\x82 William Hatch w 1939._NEWLINE_Jest cytowany w wydaniach greckiego Nowego Testamentu przygotowywanych przez Zjednoczone Towarzystwa Biblijne dla t\xc5\x82umaczy biblijnych (UBS3 i UBS4). Nie jest natomiast cytowany w wydaniach Nestle-Alanda przygotowywanych dla krytyk\xc3\xb3w tekstu (NA26 i NA27).'