b'\n_START_ARTICLE_\nKonstantyn Ipsilanti\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nBy\xc5\x82 synem hospodara wo\xc5\x82oskiego i mo\xc5\x82dawskiego Aleksandra Ipsilantisa, pochodzi\xc5\x82 z arystokratycznej rodziny Grek\xc3\xb3w fanariockich. W 1799 zosta\xc5\x82 na kr\xc3\xb3tko osadzony na tronie mo\xc5\x82dawskim. Gdy w 1802 zosta\xc5\x82 zawarty uk\xc5\x82ad turecko-rosyjski, na mocy kt\xc3\xb3rego hospodarowie mo\xc5\x82dawscy i wo\xc5\x82oscy mieli by\xc4\x87 wsp\xc3\xb3lnie zatwierdzani przez oba mocarstwa na siedmioletnie okresy, w\xc5\x82a\xc5\x9bnie Konstantyn zosta\xc5\x82 hospodarem Wo\xc5\x82oszczyzny. Ufaj\xc4\x85c w pot\xc4\x99g\xc4\x99 Rosji, zmierza\xc5\x82 do uniezale\xc5\xbcnienia Wo\xc5\x82oszczyzny od Turcji, wskutek czego, w 1806, po interwencji ambasadora Francji, Ipsilantis zosta\xc5\x82 odwo\xc5\x82any przed up\xc5\x82ywem kadencji. Sta\xc5\x82o si\xc4\x99 to jedn\xc4\x85 z przyczyn wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej. Konstantyn schroni\xc5\x82 si\xc4\x99 w imperium rosyjskim, po czym wr\xc3\xb3ci\xc5\x82 z Petersburga do Bukaresztu z wojskiem rosyjskim. Wojn\xc4\x99 wykorzysta\xc4\x87 chcia\xc5\x82 do utworzenia niezale\xc5\xbcnego pa\xc5\x84stwa rumu\xc5\x84skiego pod sw\xc4\x85 w\xc5\x82adz\xc4\x85 absolutn\xc4\x85. W efekcie sporu z bojarami i rosyjskim dow\xc3\xb3dztwem wycofa\xc5\x82 si\xc4\x99 do Kijowa, gdzie od 1807 zamieszka\xc5\x82 w pa\xc5\x82acu, nabytym od wojskowego komendanta \xc5\x9aw. \xc5\x81awry, odt\xc4\x85d nowym rodzinnym domu Ipsilantich. Jego starszy syn Aleksander(Aleksandros) Ipsilantis, genera\xc5\x82 rosyjski, zarazem czo\xc5\x82owa posta\xc4\x87 stowarzyszenia Filiki Eteria, stan\xc4\x85\xc5\x82 na czele antytureckiego, grecko-rumu\xc5\x84skiego powstania 1821. M\xc5\x82odszy z syn\xc3\xb3w, Dimitrios Ipsilantis absolwent rosyjskich i francuskich uczelni wojskowych i tak\xc5\xbce wysoki oficer rosyjski, wzi\xc4\x85\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w wojnie o niepodleg\xc5\x82o\xc5\x9b\xc4\x87 Grecji (od roku 1821), gdzie dwukrotnie powierzano mu naczelne dow\xc3\xb3dztwo._NEWLINE_Konstaninos zmar\xc5\x82 27 czerwca 1816 r., pochowano go w Kijowie, w cerkwi \xc5\x9bw. Jerzego. Po zniszczeniu tej cerkwi jego pomnik nagrobny, uznawany za dzie\xc5\x82o o szczeg\xc3\xb3lnej warto\xc5\x9bci artystycznej, przeniesiono do soboru M\xc4\x85dro\xc5\x9bci Bo\xc5\xbcej, a nast\xc4\x99pnie do soboru Za\xc5\x9bni\xc4\x99cia Matki Boskiej. W roku 1941 pomnik uleg\xc5\x82 zniszczeniu w wyniku eksplozji. W latach 1952-54 zebrano fragmenty szcz\xc4\x85tk\xc3\xb3w zmar\xc5\x82ego. W 1995, z inicjatywy Swet\xc5\x82any Mazarati, ukrai\xc5\x84skiego naukowca pochodzenia greckiego rozpocz\xc4\x99to prace nad rekonstrukcj\xc4\x85 pomnika nagrobnego. W czerwcu 1997 roku w Kijowie ods\xc5\x82oni\xc4\x99to cenotaf Konstantinosa Ipsilantisa.'