b'\n_START_ARTICLE_\nGiuseppe Pella\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nUko\xc5\x84czy\xc5\x82 nauko ekonomiczne i handlowe na Uniwersytecie Tury\xc5\x84skim. W latach 20. dzia\xc5\x82a\xc5\x82 we W\xc5\x82oskiej Partii Ludowej. Pracowa\xc5\x82 jako rewident i audytor, zajmowa\xc5\x82 si\xc4\x99 publicystyk\xc4\x85 gospodarcz\xc4\x85, anga\xc5\xbcowa\xc5\x82 si\xc4\x99 w dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 organizacji gospodarczych. Na pocz\xc4\x85tku lat 30. zosta\xc5\x82a wyk\xc5\x82adowc\xc4\x85 na macierzystej uczelni. Aby m\xc3\xb3c wykonywa\xc4\x87 dotychczasowy zaw\xc3\xb3d, zapisa\xc5\x82 si\xc4\x99 do Narodowej Partii Faszystowskiej. W 1943 podj\xc4\x85\xc5\x82 wsp\xc3\xb3\xc5\x82prac\xc4\x99 z ruchem oporu oraz tworzon\xc4\x85 w\xc3\xb3wczas Chrze\xc5\x9bcija\xc5\x84sk\xc4\x85 Demokracj\xc4\x85._NEWLINE_W 1946 zosta\xc5\x82 wybrany do zgromadzenia konstytucyjnego, w kt\xc3\xb3rym zasiada\xc5\x82 do 1948. Nast\xc4\x99pnie przez 20 lat do 1968 by\xc5\x82 pos\xc5\x82em do Izby Deputowanych I, II, III i IV kadencji. W 1954, po \xc5\x9bmierci Alcide De Gasperiego, zosta\xc5\x82 przewodnicz\xc4\x85cym Zgromadzenia Europejskiej Wsp\xc3\xb3lnoty W\xc4\x99gla i Stali, stanowisko to zajmowa\xc5\x82 do 1956. Od 1968 do 1976 zasiada\xc5\x82 w Senacie V i VI kadencji._NEWLINE_Jego pierwsz\xc4\x85 funkcj\xc4\x85 w rz\xc4\x85dzie by\xc5\x82a funkcja sekretarza stanu w resorcie finans\xc3\xb3w i nast\xc4\x99pnie w resorcie finans\xc3\xb3w i skarbu w gabinecie Alcide De Gasperiego, pe\xc5\x82ni\xc5\x82 j\xc4\x85 od pa\xc5\xbadziernika 1946 do maja 1947. W kolejnych rz\xc4\x85dach tego\xc5\xbc premiera by\xc5\x82 ministrem finans\xc3\xb3w (od czerwca 1947 do maja 1948), ministrem bud\xc5\xbcetu (od maja 1948 do sierpnia 1953), ministrem skarbu (od maja 1948 do lipca 1951 i od lutego 1952 do sierpnia 1953). Od sierpnia 1953 do stycznia 1954 sprawowa\xc5\x82 urz\xc4\x85d premiera, w swoim gabinecie kierowa\xc5\x82 jednocze\xc5\x9bnie resortami bud\xc5\xbcetu oraz spraw zagranicznych. Poda\xc5\x82 si\xc4\x99 do dymisji w trakcie kryzysu zwi\xc4\x85zanego z podzia\xc5\x82em Wolnego Terytorium Triestu. W maju 1957 zosta\xc5\x82 wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych w rz\xc4\x85dzie, kt\xc3\xb3rym kierowa\xc5\x82 Adone Zoli. Stanowiska te zajmowa\xc5\x82 do lipca 1958. P\xc3\xb3\xc5\xbaniej by\xc5\x82 jeszcze ponownie ministrem spraw zagranicznych (od lutego 1959 do marca 1960 w rz\xc4\x85dzie Antonia Segniego) i ministrem bud\xc5\xbcetu (od lipca 1960 do lutego 1962 w rz\xc4\x85dzie Amintore Fanfaniego). Po raz ostatni pe\xc5\x82ni\xc5\x82 funkcj\xc4\x99 rz\xc4\x85dow\xc4\x85 od lutego do czerwca 1972 jako minister finans\xc3\xb3w w gabinecie Giulia Andreottiego.'