b'\n_START_ARTICLE_\nWilly Burkhard\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nStudiowa\xc5\x82 w konserwatorium w Lipsku w klasie Sigfrida Karga-Elerta (kompozycja) i Roberta Teichm\xc3\xbcllera (fortepian) oraz w Monachium u Waltera Courvoisiera (kompozycja), p\xc3\xb3\xc5\xbaniej kontynuowa\xc5\x82 prywatnie studia w Pary\xc5\xbcu u Maxa d\xe2\x80\x99Ollone\xe2\x80\x99a. Po powrocie do Szwajcarii dzia\xc5\x82a\xc5\x82 w Bernie jako dyrygent (1924\xe2\x80\x931933). Od 1928 roku wyk\xc5\x82ada\xc5\x82 teori\xc4\x99 muzyki w konserwatorium w Bernie. Dzia\xc5\x82a\xc5\x82 aktywnie jako organizator ruchu \xc5\x9bpiewaczego. _NEWLINE_W latach 1937\xe2\x80\x931942 z powodu choroby czasowo wycofa\xc5\x82 si\xc4\x99 z \xc5\xbcycia publicznego. Sp\xc4\x99dzi\xc5\x82 kilka lat w Stanach Zjednoczonych. W 1942 roku wr\xc3\xb3ci\xc5\x82 do Szwajcarii, gdzie obj\xc4\x85\xc5\x82 klas\xc4\x99 kompozycji w konserwatorium w Zurychu, kt\xc3\xb3r\xc4\x85 prowadzi\xc5\x82 do \xc5\x9bmierci. Do jego wychowank\xc3\xb3w nale\xc5\xbceli Klaus Huber, Rudolf Kelterborn i Armin Schibler.\n_START_SECTION_\nTw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87\n_START_PARAGRAPH_\nTw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 Burkharda ukszta\xc5\x82towa\xc5\x82a si\xc4\x99 pod silnym wp\xc5\x82ywem dawnej polifonii wokalnej. Czerpa\xc5\x82 z dokona\xc5\x84 kompozytorskich Bart\xc3\xb3ka, Hindemitha i Strawinskiego, zachowuj\xc4\x85c jednak w\xc5\x82asny, odr\xc4\x99bny styl. W zakresie stosowanych \xc5\x9brodk\xc3\xb3w wyrazu pozosta\xc5\x82 na uboczu pr\xc4\x85d\xc3\xb3w awangardowych, nie wychodz\xc4\x85c poza ramy rozszerzonej tonalno\xc5\x9bci._NEWLINE_Jego tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 obejmuje 99 opus\xc3\xb3w. Zasadniczy jej trzon stanowi\xc4\x85 utwory wokalne: opery, oratoria, kantaty, pie\xc5\x9bni ch\xc3\xb3ralne i solowe. Ponadto skomponowa\xc5\x82 m.in. dwie symfonie (1927, 1944), koncert na smyczki (1937), Sonata da camera na smyczki i perkusj\xc4\x99 (1952), koncerty na skrzypce (1925, 1943), wiolonczel\xc4\x99 (1940), organy (1945), alt\xc3\xb3wk\xc4\x99 (1953), 2 flety i klawesyn (1954), dwa kwartety smyczkowe (1929, 1943), trio fortepianowe (1936), Serenade na 8 instrument\xc3\xb3w (1945), sonat\xc4\x99 skrzypcow\xc4\x85 (1946), sonat\xc4\x99 wiolonczelow\xc4\x85 (1951)._NEWLINE_Od 1954 roku dzia\xc5\x82a towarzystwo imienia Burkharda, zajmuj\xc4\x85ce si\xc4\x99 propagowaniem jego tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci.'