b'\n_START_ARTICLE_\nSzlarnik wyspowy\n_START_SECTION_\nTaksonomia\n_START_PARAGRAPH_\nPo raz pierwszy gatunek opisa\xc5\x82 John Gould na \xc5\x82amach Proceedings of the Zoological Society of London w 1855. Holotypem by\xc5\x82 okaz, kt\xc3\xb3ry pozyska\xc5\x82 dla niego John MacGillivray w 1853 podczas podr\xc3\xb3\xc5\xbcy HMS Herald. By\xc5\x82a to samica; trafi\xc5\x82a do Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, w\xc3\xb3wczas znanego jeszcze jako British Museum. Nowemu gatunkowi autor nada\xc5\x82 nazw\xc4\x99 Zosterops strenuus, kt\xc3\xb3ra jest obecnie (2017) akceptowana przez Mi\xc4\x99dzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC). Wcze\xc5\x9bniejsi autorzy uznawali czasem szlarnika wyspowego za podgatunek szlarnika cienkodziobego (Z. tenuirostris). Epitet gatunkowy strenuus oznacza z \xc5\x82aciny \xe2\x80\x9eruchliwy\xe2\x80\x9d.\n_START_SECTION_\nMorfologia\n_START_PARAGRAPH_\nD\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 cia\xc5\x82a wynosi\xc5\x82a wed\xc5\x82ug Goulda oko\xc5\x82o 14,5 cm; wspomnia\xc5\x82, \xc5\xbce by\xc5\x82 to najwi\xc4\x99kszy znany w tamtych czasach gatunek szlarnika. Szlarniki wyspowe by\xc5\x82y wi\xc4\x99ksze od innych endemicznych dla Lord Howe szlarnik\xc3\xb3w \xe2\x80\x93 szlarnik\xc3\xb3w po\xc5\x82udniowych (Z. [lateralis] tephropleurus, podgatunek szlarnika rdzawobocznego, Z. lateralis). Odr\xc3\xb3\xc5\xbcnia\xc5\x82y si\xc4\x99 jaskrawo\xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82tym, a nie zielonawym, gard\xc5\x82em. Od szlarnik\xc3\xb3w bia\xc5\x82opier\xc5\x9bnych (Z. albogularis) z Norfolk odr\xc3\xb3\xc5\xbcnia\xc5\x82 je bia\xc5\x82y (nie \xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82ty) brzuch. G\xc5\x82owa i wierzch cia\xc5\x82a by\xc5\x82y jaskrawe, zielonooliwkowe. Mi\xc4\x99dzy nasadami skrzyde\xc5\x82 i przez bark\xc3\xb3wki przebiega\xc5\x82 szary pas. Skrzyd\xc5\x82a i ogon by\xc5\x82y \xc5\x82upkowobr\xc4\x85zowe, pi\xc3\xb3ra mia\xc5\x82y oliwkowozielone kraw\xc4\x99dzie. Broda i gard\xc5\x82o \xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82te. Boki jasne, winnobr\xc4\x85zowe. Pokrywy podskrzyd\xc5\x82owe i lotki III rz\xc4\x99du bia\xc5\x82e. Pokrywy podogonowe jasno\xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82te. Dzi\xc3\xb3b i nogi niebieskoszare, t\xc4\x99cz\xc3\xb3wka jasnobr\xc4\x85zowa.\n_START_SECTION_\nZasi\xc4\x99g, ekologia i zachowanie\n_START_PARAGRAPH_\nSzlarnik wyspowy by\xc5\x82 endemitem australijskiej wyspy Lord Howe. Zachowa\xc5\x82o si\xc4\x99 niewiele informacji o zwyczajach tych ptak\xc3\xb3w. Bell w 1913 odnotowa\xc5\x82, \xc5\xbce ptaki te pojawiaj\xc4\x85 si\xc4\x99 tysi\xc4\x85cami i niszcz\xc4\x85 uprawy, zjadaj\xc4\x85 owoce i jaja innych ptak\xc3\xb3w. L\xc4\x99gi wyprowadza\xc5\x82y w listopadzie i grudniu. Hull (1909) zaobserwowa\xc5\x82, \xc5\xbce gniazdo ma kszta\xc5\x82t kubeczka i umieszczone jest w rozwidleniu ga\xc5\x82\xc4\x99zi. Budulec stanowi\xc5\x82y korzonki i trawy, a wy\xc5\x9bci\xc3\xb3\xc5\x82k\xc4\x99 delikatniejszy materia\xc5\x82. Jaja, podobnie jak u innych szlarnik\xc3\xb3w, mia\xc5\x82y jasnoniebiesk\xc4\x85 skorupk\xc4\x99. Hull tak\xc5\xbce obserwowa\xc5\x82 te szlarniki w du\xc5\xbcych liczbach. Zanotowa\xc5\x82, \xc5\xbce w poro\xc5\x9bni\xc4\x99tych palmami obszarach i na zadrzewionych stokach ca\xc5\x82ymi dniami s\xc5\x82ycha\xc4\x87 by\xc5\x82o ich energiczn\xc4\x85 pie\xc5\x9b\xc5\x84.\n_START_SECTION_\nStatus\n_START_PARAGRAPH_\nIUCN uznaje szlarnika wyspowego za gatunek wymar\xc5\x82y (EX, Extinct). Cho\xc4\x87 ptak ten by\xc5\x82 powszechny przed 1918 rokiem, ostatnie stwierdzenie pochodzi z 1908. Gatunek najprawdopodobniej zacz\xc4\x85\xc5\x82 wymiera\xc4\x87 po 1918, kiedy to z wraku SS Makambo poucieka\xc5\x82y szczury \xc5\x9bniade (Rattus rattus). Poszukiwania w 1928 i 1936 nie przynios\xc5\x82y rezultatu.'