b'\n_START_ARTICLE_\nFranz Beck\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nUczy\xc5\x82 si\xc4\x99 muzyki u swojego ojca Johanna Aloysa Becka (zm. 1742), a nast\xc4\x99pnie u Johanna Stamitza. Przypuszczalnie ucz\xc4\x99szcza\xc5\x82 do gimnazjum jezuickiego w Mannheim. Gra\xc5\x82 jako muzyk w mannheimskiej kapeli ksi\xc4\x85\xc5\xbc\xc4\x99cej. Oko\xc5\x82o 1752 roku, w nast\xc4\x99pnie zako\xc5\x84czonego \xc5\x9bmierci\xc4\x85 jego rywala pojedynku, musia\xc5\x82 ucieka\xc4\x87 z ojczyzny. Pocz\xc4\x85tkowo uda\xc5\x82 si\xc4\x99 do Wenecji, gdzie studiowa\xc5\x82 u Baldassare Galuppiego i wyst\xc4\x99powa\xc5\x82 jako skrzypek, p\xc3\xb3\xc5\xbaniej za\xc5\x9b przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 si\xc4\x99 do Neapolu._NEWLINE_W 1760 roku wyjecha\xc5\x82 do Marsylii, gdzie wyst\xc4\x99powa\xc5\x82 jako pierwszy skrzypek w tamtejszej orkiestrze teatralnej. W 1761 roku osiad\xc5\x82 w Bordeaux, gdzie do czasu wybuchu rewolucji francuskiej by\xc5\x82 czo\xc5\x82ow\xc4\x85 postaci\xc4\x85 miejscowego \xc5\xbcycia artystycznego, dzia\xc5\x82aj\xc4\x85c jako dyrygent, organista i nauczyciel. W 1764 roku zosta\xc5\x82 kierownikiem Grand Th\xc3\xa9\xc3\xa2tre w Bordeaux, za\xc5\x9b w 1774 roku organist\xc4\x85 ko\xc5\x9bcio\xc5\x82a Saint-Seurin. Jego muzyka cieszy\xc5\x82a si\xc4\x99 du\xc5\xbc\xc4\x85 popularno\xc5\x9bci\xc4\x85 i regularnie by\xc5\x82a grana w Pary\xc5\xbcu.\n_START_SECTION_\nTw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87\n_START_PARAGRAPH_\nZas\xc5\x82yn\xc4\x85\xc5\x82 przede wszystkim jako tw\xc3\xb3rca symfonii, kt\xc3\xb3rych skomponowa\xc5\x82 w sumie 29. Ponadto jest autorem m.in. 18 oper, 24 sonat na instrument klawiszowy, 2 okoliczno\xc5\x9bciowych hymn\xc3\xb3w napisanych podczas rewolucji francuskiej oraz Stabat Mater, oryginalnie napisanego w 1783 roku i w 1806 roku zadedykowanego Napoleonowi.'