b'\n_START_ARTICLE_\nStefan Luchian\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nBy\xc5\x82 synem \xc5\xbco\xc5\x82nierza Dumitru Luchiana i Eleny Chiriacescu. Uczy\xc5\x82 si\xc4\x99 w liceum \xc5\x9bw. Sawy, p\xc3\xb3\xc5\xbaniej studiowa\xc5\x82 malarstwo w Bukareszcie, nast\xc4\x99pnie w Wiedniu i Pary\xc5\xbcu. Sp\xc4\x99dzi\xc5\x82 rok (1889-1890) na stypendium w Akademii Sztuk Pi\xc4\x99knych w Monachium. Przez pewien czas uczy\xc5\x82 si\xc4\x99 muzyki w konserwatorium w klasie fletu, p\xc3\xb3\xc5\xbaniej by\xc5\x82 flecist\xc4\x85 w orkiestrze Teatru Narodowego w Bukareszcie. By\xc5\x82 wybitnym koloryst\xc4\x85. Najbardziej znane jego dzie\xc5\x82a to portrety, m.in. Autoportret z 1906-1907, kwiaty (Anemony z 1908), krajobrazy (Po deszczu z 1909) i sceny rodzajowe (Mycie g\xc5\x82owy z 1912). Tworzy\xc5\x82 g\xc5\x82\xc3\xb3wnie w stylu realistycznym, pozostaj\xc4\x85c pod du\xc5\xbcym wp\xc5\x82ywem francuskiego malarstwa postimpresjonistycznego.'