b"\n_START_ARTICLE_\nSztuka rymotw\xc3\xb3rcza\n_START_PARAGRAPH_\nSztuka rymotw\xc3\xb3rcza \xe2\x80\x93 poemat dydaktyczny Franciszka Ksawerego Dmochowskiego opublikowany po raz pierwszy w 1788 roku. W za\xc5\x82o\xc5\xbceniu mia\xc5\x82 by\xc4\x87 pomoc\xc4\x85 dydaktyczn\xc4\x85 dla szk\xc3\xb3\xc5\x82, jednak szybko zyska\xc5\x82 popularno\xc5\x9b\xc4\x87 klasycystycznego podr\xc4\x99cznika dla poet\xc3\xb3w i czytelnik\xc3\xb3w poezji. Autor zawar\xc5\x82 w utworze ca\xc5\x82e do\xc5\x9bwiadczenie poetyckie polskiego o\xc5\x9bwiecenia, celowo pomijaj\xc4\x85c proz\xc4\x99 oraz retoryk\xc4\x99. Utw\xc3\xb3r ten jednocze\xc5\x9bnie stanowi dzie\xc5\x82o literackie o wysokiej warto\xc5\x9bci artystycznej._NEWLINE_Poemat sk\xc5\x82ada si\xc4\x99 z czterech pie\xc5\x9bni: pierwsza omawia og\xc3\xb3lne zasady poezji, druga opisuje mniejsze formy poetyckie, trzecia zosta\xc5\x82a po\xc5\x9bwi\xc4\x99cona tragedii, epopei i komedii, a czwarta zawiera uwagi wzgl\xc4\x99dem poezji i poet\xc3\xb3w._NEWLINE_Poemat ten stanowi swobodn\xc4\x85 adaptacj\xc4\x99 popularnego w Europie podr\xc4\x99cznika poetyki klasycystycznej Nicolasa Boileau pt. Sztuka poetycka (Art po\xc3\xa9tique) (1674). Dmochowski wzorowa\xc5\x82 si\xc4\x99 tak\xc5\xbce na Li\xc5\x9bcie do Pizon\xc3\xb3w Horacego, renesansowej poetyce Vidy oraz na utworze Pope'a An Essay on Criticism (1711). Jednak w przeciwie\xc5\x84stwie do Boileau, w polskiej Sztuce rymotw\xc3\xb3rczej nie zawarto takich gatunk\xc3\xb3w jak sonet, madryga\xc5\x82, rondo czy ballada, natomiast uwzgl\xc4\x99dniono tradycyjne polskie formy wierszowane: fraszk\xc4\x99 (kt\xc3\xb3r\xc4\x85 Dmochowski jednocze\xc5\x9bnie nobilitowa\xc5\x82, uznawszy j\xc4\x85 za odmian\xc4\x99 epigramatu) oraz bajk\xc4\x99. W spos\xc3\xb3b nowatorski tak\xc5\xbce opisa\xc5\x82 elegi\xc4\x99 oraz sielank\xc4\x99 (zaleca\xc5\x82 jej typ realistyczny, ni\xc5\xbcej plasuj\xc4\x85c sielank\xc4\x99 rokokow\xc4\x85, przychylnie wypowiada\xc5\x82 si\xc4\x99 o sentymentalnych bukolikach Karpi\xc5\x84skiego). Wiele miejsca Dmochowski po\xc5\x9bwi\xc4\x99ci\xc5\x82 staro\xc5\xbcytnemu eposowi; jednak za wzorzec przywo\xc5\x82ywa\xc5\x82 Iliad\xc4\x99 Homera, a nie Eneid\xc4\x99 Wergiliusza, jak to uczyni\xc5\x82 Boileau. Fragmenty polskiego poematu dotycz\xc4\x85ce tragedii i komedii s\xc4\x85 jednak niejednoznaczne: z jednej strony autor broni zasady trzech jedno\xc5\x9bci, z drugiej jednak dostrzega nowe mo\xc5\xbcliwo\xc5\x9bci techniczne \xc3\xb3wczesnego teatru. Wybitnymi polskimi tragikami byli wed\xc5\x82ug Dmochowskiego tylko Kochanowski, Rzewuski i Wybicki. Odnosz\xc4\x85c si\xc4\x99 do komedii, autor dostrzega\xc5\x82 jej zalety dydaktyczne, jednak wyra\xc5\xbanie nie akceptowa\xc5\x82 \xc5\xbcywio\xc5\x82u komicznego; pomin\xc4\x85\xc5\x82 komedie Zab\xc5\x82ockiego, a o tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci Bohomolca nie wyrazi\xc5\x82 si\xc4\x99 pochlebnie."