b'\n_START_ARTICLE_\nCytoarchitektonika\n_START_PARAGRAPH_\nCytoarchitektonika (ang. cytoarchitectonics, z gr. \xce\xba\xcf\x8d\xcf\x84\xce\xbf\xcf\x82 = kom\xc3\xb3rka + \xce\xb1\xcf\x81\xcf\x87\xce\xb9\xcf\x84\xce\xb5\xce\xba\xcf\x84\xce\xbf\xce\xbd\xce\xb9\xce\xba\xce\xae = architektura) \xe2\x80\x93 nauka zajmuj\xc4\x85ca si\xc4\x99 organizacj\xc4\x85 kom\xc3\xb3rek organizmu. Odnosi si\xc4\x99 przede wszystkim do budowy o\xc5\x9brodkowego uk\xc5\x82adu nerwowego: m\xc3\xb3zgowia i rdzenia kr\xc4\x99gowego. Komplementarna dziedzina bada\xc5\x84 nad uk\xc5\x82adem w\xc5\x82\xc3\xb3kien mielinowych to mieloarchitektonika (ang. myeloarchitectonics, z gr. \xce\xbc\xcf\x85\xce\xb5\xce\xbb\xcf\x8c\xcf\x82 = szpik + \xce\xb1\xcf\x81\xcf\x87\xce\xb9\xcf\x84\xce\xb5\xce\xba\xcf\x84\xce\xbf\xce\xbd\xce\xb9\xce\xba\xce\xae). Pola mieloarchitektoniczne w pewnym stopniu pokrywaj\xc4\x85 si\xc4\x99 z cytoarchitektonicznymi._NEWLINE_Pierwsze badania cytoarchitektoniczne ludzkiej kory m\xc3\xb3zgowej prowadzi\xc5\x82 wiede\xc5\x84ski psychiatra Theodor Meynert. W 1867 roku opisa\xc5\x82 r\xc3\xb3\xc5\xbcnice histologiczne pomi\xc4\x99dzy budow\xc4\x85 istoty szarej p\xc3\xb3\xc5\x82kul m\xc3\xb3zgu w zale\xc5\xbcno\xc5\x9bci od okolicy. Kolejnymi, kt\xc3\xb3rzy odkrywali te r\xc3\xb3\xc5\xbcnice byli Alfred Walter Campbell, kt\xc3\xb3ry przedstawi\xc5\x82 podzia\xc5\x82 kory m\xc3\xb3zgu na 14 obszar\xc3\xb3w, dzia\xc5\x82aj\xc4\x85cy w Kairze australijski neurolog Sir Elliot Smith, autor podzia\xc5\x82u na 50 p\xc3\xb3l, niemiecki neurolog Korbinian Brodmann, kt\xc3\xb3ry badaj\xc4\x85c cz\xc5\x82owieka i naczelne wyr\xc3\xb3\xc5\xbcni\xc5\x82 52 pola (z czego 44 u ludzi, a pozosta\xc5\x82e 8 u naczelnych), oraz neurolodzy Constantin von Economo i Georg N. Koskinas, kt\xc3\xb3rzy wyszczeg\xc3\xb3lnili 107 p\xc3\xb3l. Economo i Koskinas wprowadzili oznaczenia literowe; pierwsze litery nazw p\xc3\xb3\xc5\x82 okre\xc5\x9bla\xc5\x82y, w obr\xc4\x99bie kt\xc3\xb3rego p\xc5\x82atu m\xc3\xb3zgu si\xc4\x99 ono znajduje (F \xe2\x80\x93 p\xc5\x82at czolowy, P \xe2\x80\x93 ciemieniowy, T \xe2\x80\x93 skroniowy, O \xe2\x80\x93 potyliczny, L \xe2\x80\x93 limbiczny, H \xe2\x80\x93 hipokamp)._NEWLINE_Mieloarchitektonik\xc4\x85 zajmowa\xc5\x82 si\xc4\x99 przede wszystkim Theodor Kaes. Dalsze prace prowadzili Oskar i Cecile Vogtowie, wed\xc5\x82ug kt\xc3\xb3rych wyr\xc3\xb3\xc5\xbcniono oko\xc5\x82o 200 p\xc3\xb3l mieloarchitektonicznych._NEWLINE_W Polsce cytoarchitektonik\xc4\x99 bada\xc5\x82 g\xc5\x82\xc3\xb3wnie Maksymilian Rose, tw\xc3\xb3rca autorskiego podzia\xc5\x82u opartego na filogenezie m\xc3\xb3zgowia. W Zwi\xc4\x85zku Radzieckim prace na ten temat publikowali Siemion Sarkisow i Iwan Filimonow. Filiminow i wsp\xc3\xb3\xc5\x82pracownicy uwzgl\xc4\x99dnili zmienno\xc5\x9bci osobnicze, dodali te\xc5\xbc pola dodatkowe do klasyfikacji Brodmanna, oznaczaj\xc4\x85c je dwiema liczbami (np. 31/4)._NEWLINE_Obecnie najcz\xc4\x99\xc5\x9bciej stosowany jest podzia\xc5\x82 Brodmanna.'