b'\n_START_ARTICLE_\nArthur Benjamin\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nSyn maklera gie\xc5\x82dowego. Nauk\xc4\x99 gry na fortepianie rozpocz\xc4\x85\xc5\x82 w wieku sze\xc5\x9bciu lat. Ucz\xc4\x99szcza\xc5\x82 do Brisbane Grammar School. W latach 1911\xe2\x80\x931914 studiowa\xc5\x82 w Royal College of Music w Londynie, gdzie jego nauczycielami byli Charles Villiers Stanford (kompozycja) i Frederick Cliffe (fortepian). Podczas I wojny \xc5\x9bwiatowej s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 na froncie w szeregach 7 Pu\xc5\x82ku Piechoty i Royal Flying Corps. Po zako\xc5\x84czeniu dzia\xc5\x82a\xc5\x84 wojennych powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 do Australii, gdzie od 1919 roku wyk\xc5\x82ada\xc5\x82 w konserwatorium w Sydney. Ju\xc5\xbc w 1921 roku powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 jednak do Londynu, obejmuj\xc4\x85c w 1926 roku klas\xc4\x99 fortepianu w Royal College of Music. Do jego uczni\xc3\xb3w nale\xc5\xbca\xc5\x82 Benjamin Britten._NEWLINE_Od 1940 do 1945 roku dyrygowa\xc5\x82 orkiestr\xc4\x85 Canadian Broadcasting Corporation. W 1945 roku ponownie osiad\xc5\x82 w Londynie, gdzie mieszka\xc5\x82 do \xc5\x9bmierci.\n_START_SECTION_\nTw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87\n_START_PARAGRAPH_\nTworzy\xc5\x82 w idiomie neoromantycznym, z wp\xc5\x82ywami muzyki tanecznej i latynoameryka\xc5\x84skiej. Skomponowa\xc5\x82 m.in. opery The Devil Take Her (1931), The Tale of Two Cities (1949\xe2\x80\x931950) i Ma\xc3\xb1ana (1956), koncert na ob\xc3\xb3j i smyczki (1942), Cotillon (1938), Prelude to Holiday (1940), symfoni\xc4\x99 (1944\xe2\x80\x931945), Elegy, Waltz and Toccata na alt\xc3\xb3wk\xc4\x99, fortepian i orkiestr\xc4\x99 (1945), From San Domingo (1945), Scherzino na fortepian (1936), 3 Mystical Songs (1925), dwa kwartety smyczkowe. Najwi\xc4\x99ksz\xc4\x85 popularno\xc5\x9b\xc4\x87 zdoby\xc5\x82 sobie jednak jako autor muzyki popularnej i filmowej, w tym ciesz\xc4\x85cego si\xc4\x99 du\xc5\xbcym powodzeniem utworu Jamaican Rumba (1938)._NEWLINE_Jako pianista gra\xc5\x82 podczas prapremierowego wykonania koncert\xc3\xb3w fortepianowych Henry\xe2\x80\x99ego Howellsa (1913) i Constanta Lamberta (1931).'