b'\n_START_ARTICLE_\nAleksandr Rogow\n_START_PARAGRAPH_\nAleksandr Siemionowicz Rogow (ros. \xd0\x90\xd0\xbb\xd0\xb5\xd0\xba\xd1\x81\xd0\xb0\xd0\xbd\xd0\xb4\xd1\x80 \xd0\xa1\xd0\xb5\xd0\xbc\xd0\xb5\xd0\xbd\xd0\xbe\xd0\xb2\xd0\xb8\xd1\x87 \xd0\xa0\xd0\xbe\xd0\xb3\xd0\xbe\xd0\xb2, ur. 28 wrze\xc5\x9bnia 1901 we wsi Kazanino w powiecie dani\xc5\x82owskim, zm. 1992 w Moskwie) - radziecki genera\xc5\x82 pu\xc5\x82kownik, zast\xc4\x99pca szefa G\xc5\x82\xc3\xb3wnego Zarz\xc4\x85du Wywiadowczego (1959-1962)._NEWLINE_W 1912 uko\xc5\x84czy\xc5\x82 szko\xc5\x82\xc4\x99 w Dani\xc5\x82owie, a 1921 kursy karabin\xc3\xb3w maszynowych w Armawirze. W grudniu 1915 wcielony do rosyjskiej armii. Od 1919 w Armii Czerwonej, od 1920 w RKP(b). Uczestnik wojny domowej jako \xc5\xbco\xc5\x82nierz 2 Dywizji Strzeleckiej, 1920 walczy\xc5\x82 na Kubaniu, 1921 w Dagestanie i Uwalu, 1922 bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w t\xc5\x82umieniu buntu w Karelii. VII 1919 - V 1921 pomocnik dow\xc3\xb3dcy plutonu, I 1922 - IX 1925 dow\xc3\xb3dca kompanii 33 pu\xc5\x82ku strzeleckiego. 1923-1924 na kursach dow\xc3\xb3dc\xc3\xb3w Piotrogrodzkiego Okr\xc4\x99gu Wojskowego, XI 1926 - XI 1930 dow\xc3\xb3dca batalionu, pomocnik dow\xc3\xb3dcy 33 pu\xc5\x82ku strzeleckiego 11 Leningradzkiej Dywizji Strzeleckiej, XI 1930 i IV 1932 zast\xc4\x99pca szefa 5 Oddzia\xc5\x82u sztabu Leningradzkiego Okr\xc4\x99gu Wojskowego. 1932-1936 studiowa\xc5\x82 na Wydziale Specjalnym Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie, nast\xc4\x99pnie zajmowa\xc5\x82 stanowiska w Sztabie Generalnym Armii Czerwonej: III 1936 - I 1937 szef oddzia\xc5\x82u mobilizacji 5 Wydzia\xc5\x82u ds. szkolenia kadr wywiadu, Zarz\xc4\x85du Wydzia\xc5\x82u 2 (I 1937 - IX 1940), wicekonsul ZSRR w Harbinie (1936-1940), p.o. konsula (1939-1940), szef Oddzia\xc5\x82u 3 Wydzia\xc5\x82u 3 (IX 1940 - VI 1941), szef Oddzia\xc5\x82u 1 Wydzia\xc5\x82u 4 (VI 1941). Uczestnik II wojny \xc5\x9bwiatowej, XII 1941 - X 1942 szef RO sztabu 2 Armii Uderzeniowej Frontu Wo\xc5\x82chowskiego, potem XII 1942 - X 1943 Frontu Po\xc5\x82udniowo-Zachodniego, a X 1943 - VI 1945 3 Frontu Ukrai\xc5\x84skiego. 25 IX 1943 mianowany genera\xc5\x82em majorem. 1949 szef Zarz\xc4\x85du Operacyjnego Wywiadu 2 G\xc5\x82\xc3\xb3wnego Wydzia\xc5\x82u Sztabu Generalnego Si\xc5\x82 Zbrojnych ZSRR, 1951 I zast\xc4\x99pca szefa tego Zarz\xc4\x85du, 1954-1958 attach\xc3\xa9 wojskowy przy Ambasadzie ZSRR w Wielkiej Brytanii, IV 1959 - III 1963 zast\xc4\x99pca szefa GRU Sztabu Generalnego Si\xc5\x82 Zbrojnych ZSRR. Od 18 II 1958 genera\xc5\x82 porucznik, od 27 IV 1962 genera\xc5\x82 pu\xc5\x82kownik. 7 III 1963 na mocy decyzji Prezydium KC KPZR zwolniony z funkcji i zdegradowany do genera\xc5\x82a majora za "utrat\xc4\x99 czujno\xc5\x9bci politycznej" (chodzi\xc5\x82o o spraw\xc4\x99 Olega Pie\xc5\x84kowskiego).'