b'\n_START_ARTICLE_\nWincenty Aksamitowski\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nBy\xc5\x82 synem Ignacego herbu Gryf (zmar\xc5\x82ego w 1810), \xc5\x82owczego podolskiego, pos\xc5\x82a, oraz Tekli de Witte; po matce by\xc5\x82 wnukiem in\xc5\xbcyniera i genera\xc5\x82a Jana de Witte. Od 1774 w armii, kadet w Szkole Artylerii Koronnej w Warszawie. Podporucznikiem zosta\xc5\x82 w 1781 roku. Od 1783 oficer w s\xc5\x82u\xc5\xbcbie liniowej._NEWLINE_Walczy\xc5\x82 w stopniu kapitana w wojnie z Rosj\xc4\x85 w 1792 roku jako dow\xc3\xb3dca kompanii w bitwach pod Ziele\xc5\x84cami i Ostrogiem. Tam dosta\xc5\x82 si\xc4\x99 do niewoli. Przej\xc4\x85\xc5\x82 czasowo s\xc5\x82u\xc5\xbcb\xc4\x99 w wojsku rosyjskim i awansowa\xc5\x82 na majora. Po wybuchu powstania 1794 roku przedosta\xc5\x82 si\xc4\x99 do wojsk polskich i ponownie w stopniu kapitana walczy\xc5\x82 w obronie Warszawy; dalszy awans uniemo\xc5\xbcliwi\xc5\x82a niedawna s\xc5\x82u\xc5\xbcba w armii rosyjskiej (Tadeusz Ko\xc5\x9bciuszko zarzuca\xc5\x82 mu "przywi\xc4\x85zanie do Moskali")._NEWLINE_Po upadku powstania przez Galicj\xc4\x99 przedosta\xc5\x82 si\xc4\x99 do W\xc5\x82och. Od 1797 walczy\xc5\x82 w Legionach, w kt\xc3\xb3rych pe\xc5\x82ni\xc5\x82 funkcj\xc4\x99 szefa batalionu. Zorganizowa\xc5\x82 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc legionow\xc4\x85 artyleri\xc4\x99. Broni\xc5\x82 Mantui a po jej kapitulacji dosta\xc5\x82 si\xc4\x99 do niewoli austriackiej. Po uwolnieniu na s\xc5\x82owo powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 do s\xc5\x82u\xc5\xbcby. Od 1801 by\xc5\x82 dow\xc3\xb3dc\xc4\x85 2 p\xc3\xb3\xc5\x82brygady wys\xc5\x82anej do San Domingo. W wyprawie tej udzia\xc5\x82u nie wzi\xc4\x85\xc5\x82 zas\xc5\x82aniaj\xc4\x85c si\xc4\x99 konieczno\xc5\x9bci\xc4\x85 uporz\xc4\x85dkowania finans\xc3\xb3w jednostki. Pos\xc4\x85dzony o z\xc5\x82e intencje w tej sprawie, popad\xc5\x82 w konflikt ze \xc5\x9brodowiskiem polskim i w latach 1803-1806 s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 w armii francuskiej. Walczy\xc5\x82 pod Jen\xc4\x85. Z ramienia armii francuskiej by\xc5\x82 w 1806 komendantem Poznania._NEWLINE_Wkr\xc3\xb3tce przeszed\xc5\x82 do armii Ksi\xc4\x99stwa Warszawskiego w stopniu genera\xc5\x82a z 1806 na stanowisko dow\xc3\xb3dcy artylerii. Od 1807 dow\xc3\xb3dca artylerii i in\xc5\xbcynierii._NEWLINE_W wyniku nieporozumie\xc5\x84 z ksi\xc4\x99ciem J. Poniatowskim jesieni\xc4\x85 1808 dyscyplinarnie przeniesiony do s\xc5\x82u\xc5\xbcby francuskiej._NEWLINE_Od 1809 ponownie w Wojsku Polskim, dow\xc3\xb3dca 2 Brygady Piechoty w 1 Dywizji komendanta departamentu pozna\xc5\x84skiego, w 1812 gubernator Poznania._NEWLINE_W kampanii moskiewskiej 1812 zast\xc4\x99pca szefa sztabu kr\xc3\xb3la Neapolu Joachima Murata, a w kampanii 1813 dowodzi\xc5\x82 jazd\xc4\x85 w Dywizji D\xc4\x85browskiego. Walczy\xc5\x82 pod Lipskiem i Hanau, potem ponownie w s\xc5\x82u\xc5\xbcbie J. Murata. W kampanii francuskiej 1814 dowodzi\xc5\x82 Brygad\xc4\x85 Ci\xc4\x99\xc5\xbckiej Jazdy w Dywizji gen. J. Defranca. Po upadku Napoleona zast\xc4\x99pca przewodnicz\xc4\x85cego Centralnej Rady Administracji Korpusu Polskiego._NEWLINE_W 1815 powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 do kraju i dzia\xc5\x82a\xc5\x82 w armii Kr\xc3\xb3lestwa Polskiego. By\xc5\x82 komendantem wojskowym departamentu siedleckiego. W kwietniu 1816 przeszed\xc5\x82 do rezerwy ze wzgl\xc4\x99du na stan zdrowia._NEWLINE_W Pary\xc5\xbcu od 1802 by\xc5\x82 adeptem 33. stopnia obrz\xc4\x85dku szkockiego lo\xc5\xbcy maso\xc5\x84skiej stopni wy\xc5\xbcszych. _NEWLINE_By\xc5\x82 mistrzem katedry w lo\xc5\xbcy wolnomularskiej Bracia Polscy Zjednoczeni, za\xc5\x82o\xc5\xbconej przez gen. Aleksandra Ro\xc5\xbcnieckiego._NEWLINE_W 1820 roku by\xc5\x82 wielkim piecz\xc4\x99tarzem Wielkiego Wschodu Narodowego Polski. _NEWLINE_Autor wydawnictwa pt.: Historia artylerii polskiej w Legionach we W\xc5\x82oszech.\n_START_SECTION_\nOdznaczenia\n_START_PARAGRAPH_\nBy\xc5\x82 odznaczony Krzy\xc5\xbcem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (1808), a tak\xc5\xbce francuskim Krzy\xc5\xbcem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Legii Honorowej (1807 i 1812).'