b'\n_START_ARTICLE_\nCarpocoris mediterraneus\n_START_SECTION_\nTaksonomia\n_START_PARAGRAPH_\nGatunek ten opisany zosta\xc5\x82 w 1958 roku przez Livio Tamaniniego z dwoma podgatunkami: C. m. mediterraneus i C. m. atlanticus. W 2007 roku Ribes i wsp\xc3\xb3\xc5\x82pracownicy na podstawie bada\xc5\x84 morfologicznych zsynonimizowali ten gatunek z Carpocoris fuscipennis. W 2013 Lupoli i inni opublikowali wyniki bada\xc5\x84 morfologicznych, biogeograficznych i molekularnych, na podstawie kt\xc3\xb3rych przywr\xc3\xb3cili gatunek C. mediterraneus z dwoma podgatunkami.\n_START_SECTION_\nOpis\n_START_PARAGRAPH_\nPrzedplecze szersze od odw\xc5\x82oka, u podgatunku nominatywnego ma k\xc4\x85ty barkowe zaokr\xc4\x85glone, za\xc5\x9b u C. m. atlanticus ostre i wystaj\xc4\x85ce. Tarczka ma kraw\xc4\x99dzie boczne prawie proste, pozbawione wyra\xc5\xbanych wci\xc4\x99\xc4\x87. W narz\xc4\x85dach rozrodczych samca wyrostek szczytowy paramer z dwoma z\xc4\x85bkami. Odn\xc3\xb3\xc5\xbca u podgatunku nominatywnego zawsze, a u C. m. atlanticus niekiedy pomara\xc5\x84czowe.\n_START_SECTION_\nRozprzestrzenienie\n_START_PARAGRAPH_\nWyst\xc4\x99puje w Portugalii, Hiszpanii, Maroku, Francji, Algierii, Tunezji, na P\xc3\xb3\xc5\x82wyspie Kornwalijskim, Sardynii, Korsyce, w po\xc5\x82udniowo-wschodnich Niemczech, Austrii, po\xc5\x82udniowo-zachodniej S\xc5\x82owacji, W\xc4\x99grzech, S\xc5\x82owenii, Chorwacji, Bo\xc5\x9bni i Hercegowinie, Czarnog\xc3\xb3rze, Serbii, Albanii, Macedonii P\xc3\xb3\xc5\x82nocnej, po\xc5\x82udniowej Rumunii, Bu\xc5\x82garii, Turcji, na Cyprze, w Syrii, Libanie, Izraelu, p\xc3\xb3\xc5\x82nocno-wschodnim Egipcie, Gruzji, Armenii, Azerbejd\xc5\xbcanie, rosyjskim wybrze\xc5\xbcu Morza Czarnego, w tym na Krymie, p\xc3\xb3\xc5\x82nocnym Iraku i p\xc3\xb3\xc5\x82nocnym Iranie.'