b'\n_START_ARTICLE_\nOrder \xc5\x9awi\xc4\x99tego Stefana\n_START_SECTION_\nLata 1764-1918\n_START_PARAGRAPH_\nOrder zosta\xc5\x82 ustanowiony 5 maja 1764 przez cesarzow\xc4\x85 Mari\xc4\x99 Teres\xc4\x99 w dzie\xc5\x84 koronacji jej najstarszego syna J\xc3\xb3zefa na kr\xc3\xb3la Rzymian (Niemiec), jako cywilny odpowiednik wojennego Orderu Marii Teresy, oddany pod szczeg\xc3\xb3ln\xc4\x85 opiek\xc4\x99 kr\xc3\xb3la Stefana I \xc5\x9awi\xc4\x99tego, patrona W\xc4\x99gier._NEWLINE_Pierwsze statuty tr\xc3\xb3jklasowego orderu ograniczy\xc5\x82y ilo\xc5\x9b\xc4\x87 kawaler\xc3\xb3w do 20 posiadaczy Krzy\xc5\xbca Wielkiego (Gro\xc3\x9fkreuze, otrzymywali tytu\xc5\x82 "rzeczywistych tajnych radc\xc3\xb3w J.K.Apostolskiej Mo\xc5\x9bci" i mieli prawo zwraca\xc4\x87 si\xc4\x99 do monarchy per "m\xc3\xb3j kuzynie"), 30 Komandor\xc3\xb3w (Commandeure, z tytu\xc5\x82em "zwyczajnych tajnych radc\xc3\xb3w") i 50 Krzy\xc5\xbcy Ma\xc5\x82ych (Kleinkreuze), razem zatem 100 os\xc3\xb3b (nie licz\xc4\x85c cz\xc5\x82onk\xc3\xb3w dynastii i cudzoziemc\xc3\xb3w), co utrzyma\xc5\x82o si\xc4\x99 a\xc5\xbc do upadku monarchii habsburskiej w 1918 roku._NEWLINE_Wymogi wywodu szlachectwa by\xc5\x82y w pierwszych latach bardzo surowe: wymagano od kandydata czterech szlacheckich generacji po mieczu i po k\xc4\x85dzieli, osiad\xc5\x82ych na terenie Kr\xc3\xb3lestwa W\xc4\x99gier. Kawalerowie musieli by\xc4\x87 katolikami, ale nie przestrzegano tego przy nadaniach orderu cudzoziemcom. Do roku 1884 otrzymanie orderu przez nieutytu\xc5\x82owanego szlachcica dawa\xc5\x82o mu prawo do godno\xc5\x9bci barona, za\xc5\x9b baron zostawa\xc5\x82 hrabi\xc4\x85._NEWLINE_Spo\xc5\x9br\xc3\xb3d Polak\xc3\xb3w Wielki Krzy\xc5\xbc posiadali Aleksander Colonna-Walewski (nadanie z 1856, nr 907), Agenor Romuald Go\xc5\x82uchowski (nadanie z 1860, nr 952), Alfred J\xc3\xb3zef Potocki (nadanie z 1883, nr 1238), Julian Dunajewski (nadanie z 1891, nr 1323) i Agenor Maria Go\xc5\x82uchowski (nadanie z 1897, nr 1434)._NEWLINE_18 marca 1918 w\xc4\x99gierski kr\xc3\xb3l i zarazem Karol IV Habsburg, ostatni habsburski wielki mistrz orderu i jego suweren, uzna\xc5\x82 nadawanie orderu za zako\xc5\x84czone.\n_START_SECTION_\nLata 1938-1945\n_START_PARAGRAPH_\n20 sierpnia 1938 order zosta\xc5\x82 odnowiony przez regenta Kr\xc3\xb3lestwa W\xc4\x99gier admira\xc5\x82a Mikl\xc3\xb3sa Horthyego (W\xc4\x99gry by\xc5\x82y ju\xc5\xbc w\xc3\xb3wczas jedyn\xc4\x85 legaln\xc4\x85 kontynuacj\xc4\x85 monarchii Habsburg\xc3\xb3w po wcieleniu Austrii do III Rzeszy). Do 1945 nadany zosta\xc5\x82 tylko trzem W\xc4\x99grom: ministrowi P\xc3\xa1l Telekiemu (1940), Istv\xc3\xa1nowi Uray (1943) i kardyna\xc5\x82owi Jusztini\xc3\xa1nowi Ser\xc3\xa9diemu (1944), a tak\xc5\xbce trzem cudzoziemcom: Hermannowi G\xc3\xb6ringowi, Joachimowi von Ribbentrop i Galeazzo Ciano.'