b'\n_START_ARTICLE_\nNicola Mancino\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nZ wykszta\xc5\x82cenia prawnik. Dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 polityczn\xc4\x85 rozpocz\xc4\x85\xc5\x82 w ramach Chrze\xc5\x9bcija\xc5\x84skiej Demokracji. Awansowa\xc5\x82 w strukturze partyjnej, dochodz\xc4\x85c do stanowiska przewodnicz\xc4\x85cego DC w regionie Kampania. W pa\xc5\xbadziernika 1971 do wrze\xc5\x9bnia 1972 i ponownie od sierpnia 1975 do sierpnia 1976 sprawowa\xc5\x82 urz\xc4\x85d prezydenta Kampanii._NEWLINE_Od 1976 do 2006 w ka\xc5\xbcdych kolejnych wyborach by\xc5\x82 wybierany do Senatu VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XIV i XV kadencji. Z mandatu zrezygnowa\xc5\x82 w trakcie XI kadencji w 1992, kiedy to powo\xc5\x82ano go na urz\xc4\x85d ministra spraw wewn\xc4\x99trznych. Resortem tym kierowa\xc5\x82 w rz\xc4\x85dach Carla Azeglia Ciampiego i Giuliana Amato od 28 czerwca 1992 do 10 maja 1994._NEWLINE_Po rozwi\xc4\x85zaniu chadecji przyst\xc4\x85pi\xc5\x82 do powsta\xc5\x82ej w oparciu o jej struktury W\xc5\x82oskiej Partii Ludowej. W latach 1996-2001 z rekomendacji Drzewa Oliwnego pe\xc5\x82ni\xc5\x82 funkcj\xc4\x99 przewodnicz\xc4\x85cego Senatu XIII kadencji. W 2002 zosta\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem utworzonej m.in. na bazie PPI partii Margherita. W 2006 uzyska\xc5\x82 po raz dziewi\xc4\x85ty z rz\xc4\x99du mandat senatora, jednak dwa miesi\xc4\x85ce po wyborach zrezygnowa\xc5\x82 z zasiadania w parlamencie. 1 sierpnia tego samego roku zosta\xc5\x82 wiceprzewodnicz\xc4\x85cym Najwy\xc5\xbcszej Rady S\xc4\x85downictwa (Consiglio Superiore della Magistratura), organu zajmuj\xc4\x85cego si\xc4\x99 ochron\xc4\x85 autonomii i niezale\xc5\xbcno\xc5\x9bci s\xc4\x85downictwa od innych w\xc5\x82adz.'