b'\n_START_ARTICLE_\nChristian Lundeberg\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nDzia\xc5\x82a\xc5\x82 w organizacjach przemys\xc5\x82u \xc5\xbcelaznego i samorz\xc4\x85dzie lokalnym, w 1885 wszed\xc5\x82 do izby wy\xc5\xbcszej Riksdagu, 1899-1908 by\xc5\x82 zast\xc4\x99pc\xc4\x85 m\xc3\xb3wcy, a 1908-1911 m\xc3\xb3wc\xc4\x85 tej izby. Po 1888 sta\xc5\x82 si\xc4\x99 bezdyskusyjnym liderem konserwatywnych grup w parlamencie. W latach 1896-1900 i 1902-1904 by\xc5\x82 szefem rady stanu \xc5\xbcarliwie walczy\xc5\x82 o siln\xc4\x85 pozycj\xc4\x99 obrony i dla utrzymania unii szwedzko-norweskiej. Gdy oddzielenie si\xc4\x99 Norwegii od Szwecji w 1905 sta\xc5\x82o si\xc4\x99 nieuchronne, kr\xc3\xb3l Oskar II mianowa\xc5\x82 Lundberga premierem rz\xc4\x85du koalicyjnego, by wynegocjowa\xc5\x82 korzystne dla Szwecji warunki secesji. W\xc5\x9br\xc3\xb3d atmosfery kryzysu w obu krajach, Lundeberg zdo\xc5\x82a\xc5\x82 uzgodni\xc4\x87 warunki zaakceptowane przez obie strony, a nast\xc4\x99pnie w pa\xc5\xbadzierniku 1905 poda\xc5\x82 si\xc4\x99 do dymisji.'