b'\n_START_ARTICLE_\nStanis\xc5\x82aw Karol W\xc5\x82adyczko\n_START_PARAGRAPH_\nStanis\xc5\x82aw Karol W\xc5\x82adyczko (ur. 4 listopada 1878 w Kownie, zm. 18 lipca 1936 w Wilnie) \xe2\x80\x93 polski lekarz neurolog i psychiatra, profesor Instytutu Psychoneurologicznego w Petersburgu i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nSyn Dominika W\xc5\x82adyczki. Ucz\xc4\x99szcza\xc5\x82 do gimnazjum w Kownie, kt\xc3\xb3re uko\xc5\x84czy\xc5\x82 w 1897 r. Nast\xc4\x99pnie w 1905 r. uko\xc5\x84czy\xc5\x82 studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Moskiewskiego. W 1907 r. otrzyma\xc5\x82 tytu\xc5\x82 doktora medycyny i zosta\xc5\x82 asystentem W\xc5\x82adimira Biechtieriewa w klinice chor\xc3\xb3b nerwowych i umys\xc5\x82owych Akademii Medyko-Chirurgicznej w Petersburgu, z kr\xc3\xb3tk\xc4\x85 przerw\xc4\x85, podczas kt\xc3\xb3rej pracowa\xc5\x82 u Michai\xc5\x82a \xc5\x81apinskiego w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej Uniwersytetu \xc5\x9bw. W\xc5\x82odzimierza w Kijowie. W 1910 r. zosta\xc5\x82 docentem neurologii i psychologii Akademii Medyko-Chirurgicznej w Sankt Petersburgu; by\xc5\x82 dwukrotnie delegowany za granic\xc4\x99, odby\xc5\x82 sta\xc5\xbce u J\xc3\xb3zefa Babi\xc5\x84skiego, Ernesta Dupr\xc3\xa9 i Ilji Miecznikowa w Pary\xc5\xbcu, u Emila Kraepelina w Monachium i Theodora Ziehena w Berlinie. W 1911 r. mianowany profesorem Instytutu Psychoneurologicznego w St. Petersburgu. Dwa lata p\xc3\xb3\xc5\xbaniej stan\xc4\x85\xc5\x82 do konkursu na profesora psychiatrii Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, ale konkursu nie wygra\xc5\x82. W 1914 r. zosta\xc5\x82 powo\xc5\x82any do wojska._NEWLINE_Od 1918 r. pracowa\xc5\x82 w Polsce, zajmowa\xc5\x82 si\xc4\x99 organizacj\xc4\x85 Uniwersytetu Wile\xc5\x84skiego. 30 grudnia tego\xc5\xbc roku zosta\xc5\x82 dziekanem Wydzia\xc5\x82u Lekarskiego Uniwersytetu Wile\xc5\x84skiego, w latach 1919/20 i 1920/21 by\xc5\x82 za\xc5\x9b prodziekanem. Profesor nadzwyczajny, a potem profesor zwyczajny neurologii, organizator i kierownik kliniki neurologicznej w Wilnie. Po likwidacji kliniki w 1933 r. przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 si\xc4\x99 do Warszawy, ale nied\xc5\x82ugo przed \xc5\x9bmierci\xc4\x85 wr\xc3\xb3ci\xc5\x82 do Wilna, gdzie zmar\xc5\x82. Pochowany jest na Cmentarzu Na Rossie. Wspomnienia po\xc5\x9bmiertne opublikowali Adolf Falkowski, Janina Hurynowicz\xc3\xb3wna i Genzel._NEWLINE_Nale\xc5\xbca\xc5\x82 do Francuskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, by\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem korespondentem Towarzystwa Neurologicznego w Estonii, cz\xc5\x82onkiem Mi\xc4\x99dzynarodowego Towarzystwa Walki z Gru\xc5\xbalic\xc4\x85 i Rakiem, Mi\xc4\x99dzynarodowego Towarzystwa Seksuologicznego, cz\xc5\x82onkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego. By\xc5\x82 wsp\xc3\xb3\xc5\x82pracownikiem \xe2\x80\x9eZeitschrift f\xc3\xbcr Psychotherapie und medizinische Psychologie\xe2\x80\x9d, \xe2\x80\x9eNeurologii Polskiej\xe2\x80\x9d, \xe2\x80\x9eNowin Psychiatrycznych\xe2\x80\x9d, czasopisma \xe2\x80\x9eGru\xc5\xbalica\xe2\x80\x9d. By\xc5\x82 przewodnicz\xc4\x85cym komitetu organizacyjnego III Zjazdu Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w Wilnie w czerwcu 1922 roku.'