b"\n_START_ARTICLE_\nFragmenta Londinensia\n_START_PARAGRAPH_\nFragmenta Londinensia (oznaczany siglum U) \xe2\x80\x93 r\xc4\x99kopis napisany w j\xc4\x99zyku greckim, zawieraj\xc4\x85cy fragment Septuaginty pochodz\xc4\x85cy z VI lub VII wieku n.e. Zosta\xc5\x82 spisany na papirusie w formie kodeksu. Manuskrypt ten zawiera fragmenty Ksi\xc4\x99gi Psalm\xc3\xb3w 10:2-18:6; 20:14-34:6 (wed\xc5\x82ug numeracji Septuaginty). Fragment ten jest oznaczany r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc siglum U na li\xc5\x9bcie r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w Septuaginty wed\xc5\x82ug klasyfikacji Alfreda Rahlfsa. Nazwa manuskryptu pochodzi od miejsca jego przechowywania.\n_START_SECTION_\nOpis\n_START_PARAGRAPH_\nTe fragmenty psa\xc5\x82terza by\xc5\x82y pierwszym znalezionym papirusem biblijnym. Zosta\xc5\x82y one zakupione przez Bibliotek\xc4\x99 Brytyjsk\xc4\x85 w 1836 roku od dr Edwarda Hogga, podr\xc3\xb3\xc5\xbcnika, kt\xc3\xb3ry naby\xc5\x82 je w Tebach, w Egipcie. Wedle jego s\xc5\x82\xc3\xb3w r\xc4\x99kopis zosta\xc5\x82 znaleziony w\xc5\x9br\xc3\xb3d \xc5\x9bmieci w ruinach zabytkowego klasztoru. Konstanty Tischendorf okre\xc5\x9bli\xc5\x82 wiek r\xc4\x99kopisu na p\xc3\xb3\xc5\xban\xc4\x85 staro\xc5\xbcytno\xc5\x9b\xc4\x87 (Prolegg. 143ad V. T. Gr., str. IX., \xe2\x80\x9equo nullus codicum sacrorum antiquior videtur\xe2\x80\x9d). R\xc4\x99kopis by\xc5\x82 badany przez Paula de Lagarde, kt\xc3\xb3ry w 1887 roku opisa\xc5\x82 kodeks jako \xe2\x80\x9ebibliorum omnium quos noverim antiquissimus\xe2\x80\x9d ('najstarszy fragment Biblii, o kt\xc3\xb3rym wiemy'; Specimen, str. 4). Jednak\xc5\xbce dok\xc5\x82adne badania paleograficzne przesun\xc4\x99\xc5\x82y czas powstania manuskryptu na VI/VII wiek n.e. Frederic Kenyon uwa\xc5\xbca\xc5\x82, \xc5\xbce pochodzi z VII wieku i tak jest datowany na li\xc5\x9bcie r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w Septuaginty._NEWLINE_Zachowa\xc5\x82y si\xc4\x99 32 papirusowe karty kodeksu. Tekst jest pisany pismem pochy\xc5\x82ym, litery s\xc4\x85 nieregularne. Pisarz swobodnie u\xc5\xbcywa przydech\xc3\xb3w i akcent\xc3\xb3w. Tekst jest pisany pismem ci\xc4\x85g\xc5\x82ym do tego stopnia, \xc5\xbce kopista ani nie zaznacza ko\xc5\x84c\xc3\xb3wek psalm\xc3\xb3w ani nie wyr\xc3\xb3\xc5\xbcnia tytu\xc5\x82u psalmu od reszty tekstu. Cechy tekstu i niewprawiona r\xc4\x99ka kopisty wskazuj\xc4\x85, \xc5\xbce nie by\xc5\x82 on wprawnym skryb\xc4\x85 ani wykszta\xc5\x82conym pisarzem. Wykazano r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc, \xc5\xbce tekst tego kodeksu \xc5\x9bci\xc5\x9ble koresponduje z saidzkim psa\xc5\x82terzem pochodz\xc4\x85cym z G\xc3\xb3rnego Egiptu (BM, Pap. Codex Orientales 5000) opublikowanym w 1898 roku przez E.A. Wallisa Budge._NEWLINE_Zosta\xc5\x82 opublikowany przez Tischendorfa (Monumenta Sacra Inedita, nov.coll.1., 1855), oraz wykorzystany przez Henry\xe2\x80\x99ego Swete\xe2\x80\x99a i Alfreda Rahlfsa w ich edycjach Septuaginty._NEWLINE_Manuskrypt jest przechowywany w Bibliotece Brytyjskiej w Londynie (P. Inv. Nr. 37)."