b'\n_START_ARTICLE_\nJosip Rukavina\n_START_SECTION_\nKariera szachowa\n_START_PARAGRAPH_\nW pierwszych latach 70. XX wieku nale\xc5\xbca\xc5\x82 do czo\xc5\x82\xc3\xb3wki jugos\xc5\x82owia\xc5\x84skich szachist\xc3\xb3w. W 1972 r. podzieli\xc5\x82 w Umagu II m. (za Borislavem Ivkovem, wsp\xc3\xb3lnie z Ljubomirem Ljubojeviciem) w finale indywidualnych mistrzostw kraju, dzi\xc4\x99ki czemu wywalczy\xc5\x82 awans do reprezentacji na szachow\xc4\x85 olimpiad\xc4\x99 w Skopje, gdzie zdoby\xc5\x82 br\xc4\x85zowy medal. W tym samym roku osi\xc4\x85gn\xc4\x85\xc5\x82 jeden z najwi\xc4\x99kszych indywidualnych sukces\xc3\xb3w w karierze, zwyci\xc4\x99\xc5\xbcaj\xc4\x85c (wsp\xc3\xb3lnie z Janem Smejkalem) w turnieju strefowym (eliminacji mistrzostw \xc5\x9bwiata) rozegranym we Vrnjackiej Banji, dzi\xc4\x99ki czemu w 1973 r. wzi\xc4\x85\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w turnieju mi\xc4\x99dzystrefowym w Leningradzie, zajmuj\xc4\x85c XV m. W kolejnych latach sukcesy odni\xc3\xb3s\xc5\x82 m.in. w \xc5\xa0tipie (1975, II m.), Birmingham (1977, dz. II m. za George Botterillem, wsp\xc3\xb3lnie z Mato Damjanoviciem), Viroviticy (1979, III m.), Biel (1980, turniej otwarty, dz. I m. wsp\xc3\xb3lnie z Israelem Zilberem, Beatem Z\xc3\xbcgerem i Peterem Scheerenem), Rijece (2001, dz. II m. za Ognjenem Cvitanem, wsp\xc3\xb3lnie z Farukiem Bistriciem), Opatii (2002, dz. I m. wsp\xc3\xb3lnie z Ibro \xc5\xa0ariciem), Puli (2003, dz. I m. wsp\xc3\xb3lnie z Davorem Rogiciem, Nikola Sedlakiem, Zvonko Stanojoskim i Ognjenem Jovaniciem) oraz w Lenk (2006, dz. II m. za Lotharem Vogtem, wsp\xc3\xb3lnie z m.in. Florianem Jenni, Ivanem Nemetem, Aleksandrem Rajeckim i Andriejem Soko\xc5\x82owem)._NEWLINE_Najwy\xc5\xbcszy ranking w karierze osi\xc4\x85gn\xc4\x85\xc5\x82 1 lipca 1985 r., z wynikiem 2510 punkt\xc3\xb3w dzieli\xc5\x82 w\xc3\xb3wczas 78. miejsce na \xc5\x9bwiatowej li\xc5\x9bcie FIDE, a w\xc5\x9br\xc3\xb3d szachist\xc3\xb3w jugos\xc5\x82owia\xc5\x84skich zajmowa\xc5\x82 9. miejsce.'