b"\n_START_ARTICLE_\nSebastiano Baggio\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nStudiowa\xc5\x82 w seminarium w Vicenzie, a nast\xc4\x99pnie na uczelniach rzymskich \xe2\x80\x93 Papieskim Uniwersytecie Gregoria\xc5\x84skim i watyka\xc5\x84skiej szkole paleografii, dyplomacji i nauk bibliotecznych. Przyj\xc4\x85\xc5\x82 \xc5\x9bwi\xc4\x99cenia kap\xc5\x82a\xc5\x84skie 21 grudnia 1935. Od 1936 w s\xc5\x82u\xc5\xbcbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej, cz\xc5\x82onek personelu nuncjatury w Austrii, Salwadorze, Boliwii i Wenezueli. 3 marca 1939 obdarzony tytu\xc5\x82em tajnego szambelana papieskiego. W latach 1946-1948 pracowa\xc5\x82 w Rzymie w Sekretariacie Stanu, nast\xc4\x99pnie by\xc5\x82 charge d'affaires w nuncjaturze w Kolumbii._NEWLINE_1950-1953 substytut w Kongregacji ds. Konsystorza; 4 pa\xc5\xbadziernika 1951 otrzyma\xc5\x82 tytu\xc5\x82 pra\xc5\x82ata domowego._NEWLINE_30 czerwca 1953 zosta\xc5\x82 mianowany arcybiskupem tytularnym Efeso oraz nuncjuszem w Chile; sakry biskupiej udzieli\xc5\x82 mu w Rzymie 26 lipca 1953 kardyna\xc5\x82 Adeodato Giovanni Piazza (sekretarz Kongregacji ds. Konsystorza). W marcu 1959 Baggio zosta\xc5\x82 delegatem apostolskim w Kanadzie, a w maju 1964 nuncjuszem w Brazylii. Bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w obradach Soboru Watyka\xc5\x84skiego II._NEWLINE_28 kwietnia 1969 papie\xc5\xbc Pawe\xc5\x82 VI mianowa\xc5\x82 go kardyna\xc5\x82em, przydzielaj\xc4\x85c jednocze\xc5\x9bnie tytu\xc5\x82 prezbitera SS. Angeli Custodi a Citt\xc3\xa0 Giardino. W czerwcu 1969 Baggio zako\xc5\x84czy\xc5\x82 misj\xc4\x99 dyplomatyczn\xc4\x85 i obj\xc4\x85\xc5\x82 archidiecezj\xc4\x99 Cagliari. W lutym 1973 papie\xc5\xbc mianowa\xc5\x82 go prefektem Kongregacji ds. Biskup\xc3\xb3w (do 1984)._NEWLINE_Wielokrotnie uczestniczy\xc5\x82 w obradach sesji \xc5\x9awiatowego Synodu Biskup\xc3\xb3w w Watykanie (w tym jako przewodnicz\xc4\x85cy w 1977), kierowa\xc5\x82 tak\xc5\xbce obradami III Konferencji Generalnej Episkopat\xc3\xb3w Latynoameryka\xc5\x84skich w Puebla (Meksyk) na prze\xc5\x82omie stycznia i lutego 1979. By\xc5\x82 specjalnym wys\xc5\x82annikiem papieskim na kilka krajowych kongres\xc3\xb3w eucharystycznych w Ameryce Po\xc5\x82udniowej. W 1973 otrzyma\xc5\x82 inny tytu\xc5\x82 kardynalski, prezbitera S. Sebastiano alle Catecombe, a w 1974 zosta\xc5\x82 kardyna\xc5\x82em-biskupem, z diecezj\xc4\x85 Velletri._NEWLINE_Pe\xc5\x82ni\xc5\x82 tak\xc5\xbce funkcje przewodnicz\xc4\x85cego Papieskiej Komisji ds. Ameryki \xc5\x81aci\xc5\x84skiej, prezydenta Papieskiej Komisji Pa\xc5\x84stwa Watyka\xc5\x84skiego (1984-1990), patrona Zakonu Kawaler\xc3\xb3w Malta\xc5\x84skich (1984), kamerlinga \xc5\x9awi\xc4\x99tego Ko\xc5\x9bcio\xc5\x82a Rzymskiego (1985) oraz wicedziekana Kolegium Kardynalskiego (1986). Bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w zgromadzeniach plenarnych Kolegium Kardynalskiego oraz w obu konklawe w 1978."