b'\n_START_ARTICLE_\nP\xc5\x82omyk\xc3\xb3wka malutka\n_START_SECTION_\nTaksonomia\n_START_PARAGRAPH_\nPo raz pierwszy gatunek opisa\xc5\x82 belgijski zoolog, Henri Schouteden, w 1952. Opis w j\xc4\x99zyku francuskim ukaza\xc5\x82 si\xc4\x99 na \xc5\x82amach Revue de zoologie et de botanique africaines. Schouteden przydzieli\xc5\x82 p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wce malutkiej nazw\xc4\x99 Phodilus prigoginei. Holotyp, doros\xc5\x82a samica, zosta\xc5\x82 od\xc5\x82owiony 24 marca 1951 w Demokratycznej Republice Konga (wtedy Kongo Belgijskie), w Muusi (pasmo Itombwe), na wysoko\xc5\x9bci 2430 m n.p.m. Holotyp przekazano do muzeum w Tervuren (obecne Mus\xc3\xa9e royal de l\xe2\x80\x99Afrique centrale, wtedy Mus\xc3\xa9e du Congo), gdzie otrzyma\xc5\x82 numer 55987._NEWLINE_Obecnie (2015) kwestia rodzaju, do kt\xc3\xb3rego przynale\xc5\xbcy p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wka malutka, jest sporna. Mi\xc4\x99dzynarodowy Komitet Ornitologiczny podtrzymuje klasyfikacj\xc4\x99 i umieszcza p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wk\xc4\x99 malutk\xc4\x85 w rodzaju Phodilus wraz z dwoma innymi gatunkami. Podobnie klasyfikuj\xc4\x85 gatunek autorzy Handbook of the Birds of the World. Autorzy The Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World umieszczaj\xc4\x85 gatunek w rodzaju Tyto. Pomys\xc5\x82 pojawi\xc5\x82 si\xc4\x99 w wydanej w 2008 roku ksi\xc4\x85\xc5\xbcce Owls: a guide to the owls of the world. Wed\xc5\x82ug autor\xc3\xb3w p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wka malutka wykazuje jedynie zewn\xc4\x99trzne podobie\xc5\x84stwo do puch\xc3\xb3wek, kt\xc3\xb3re prawdopodobnie jest jedynie zbie\xc5\xbcno\xc5\x9bci\xc4\x85. Zdj\xc4\x99cia z\xc5\x82apanego w 1996 osobnika maj\xc4\x85 wskazywa\xc4\x87 na podobie\xc5\x84stwo do p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wek Tyto, takie jak sercowata szlara, znacznie odbiegaj\xc4\x85ca wygl\xc4\x85dem od szlary puch\xc3\xb3wki. Zdaniem autor\xc3\xb3w p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wka malutka powinna znale\xc5\xba\xc4\x87 si\xc4\x99 w rodzaju Tyto albo nawet w osobnym rodzaju w rodzinie p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wkowatych. W rozstrzygni\xc4\x99ciu kwestii systematyki mog\xc5\x82yby pom\xc3\xb3c badania g\xc5\x82os\xc3\xb3w i DNA, o kt\xc3\xb3rych nic nie wiadomo. Ponadto puch\xc3\xb3wki s\xc4\x85 ja\xc5\x9bniejsze, maj\xc4\x85 mniej sp\xc5\x82aszczony dzi\xc3\xb3b oraz wi\xc4\x99ksze stopy i szpony.\n_START_SECTION_\nMorfologia\n_START_PARAGRAPH_\nWymiary holotypu: d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 skrzyd\xc5\x82a 193\xc2\xa0mm, ogona \xe2\x80\x93 93\xc2\xa0mm, skoku \xe2\x80\x93 45\xc2\xa0mm, dzioba \xe2\x80\x93 25\xc2\xa0mm (od wosk\xc3\xb3wki 17,5\xc2\xa0mm). Drugi znany osobnik, z\xc5\x82apany w sie\xc4\x87 (mist-netting) w 1996, mierzy\xc5\x82 24\xc2\xa0cm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci, jego rozpi\xc4\x99to\xc5\x9b\xc4\x87 skrzyde\xc5\x82 wynosi\xc5\x82a 63\xc2\xa0cm, a masa cia\xc5\x82a \xe2\x80\x93 195\xc2\xa0g. Prawdopodobnie by\xc5\x82a to samica. Morfologia samca pozostaje nieznana (2015). P\xc5\x82omyk\xc3\xb3wk\xc4\x99 malutk\xc4\x85 wyr\xc3\xb3\xc5\xbcniaj\xc4\x85 intensywne barwy upierzenia, na kt\xc3\xb3re sk\xc5\x82ada si\xc4\x99 kolor kasztanowy, p\xc5\x82owy, czer\xc5\x84 i biel. Wierzch cia\xc5\x82a jest rdzawobr\xc4\x85zowy, sp\xc3\xb3d ja\xc5\x9bniejszy, bardziej pomara\xc5\x84czowy. Szlara zwarta, owalna._NEWLINE_Poni\xc5\xbcszy opis dotyczy holotypu. Wierzch g\xc5\x82owy ma barw\xc4\x99 kasztanowobr\xc4\x85zow\xc4\x85, pi\xc3\xb3ra tej barwy si\xc4\x99gaj\xc4\x85 swym zasi\xc4\x99giem nasady dzioba. Pi\xc3\xb3ra posiadaj\xc4\x85 czarne zwie\xc5\x84czenia, w pozosta\xc5\x82ej cz\xc4\x99\xc5\x9bci mo\xc5\xbcna dostrzec r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc rdzawe plamki. Przed le\xc5\xbc\xc4\x85c\xc4\x85 na ko\xc5\x84cu pi\xc3\xb3ra czarn\xc4\x85 plamk\xc4\x85 mo\xc5\xbce znajdowa\xc4\x87 si\xc4\x99 kolejna kropka, jednak wtedy s\xc4\x85 one rozdzielone rudawym obszarem. R\xc3\xb3wnie\xc5\xbc stosina mo\xc5\xbce by\xc4\x87 innego koloru. Na potylicy ciemne plamki s\xc4\x85 bardziej widoczne i zawsze s\xc4\x85 obrze\xc5\xbcone rudo. Pi\xc3\xb3ra na karku posiadaj\xc4\x85 z\xc5\x82oty odcie\xc5\x84, czarne plamki na ko\xc5\x84cach, za\xc5\x9b ich kraw\xc4\x99dzie s\xc4\x85 ja\xc5\x9bniejsze od reszty pi\xc3\xb3ra. Boki szyi maj\xc4\x85 identyczne ubarwienie. G\xc3\xb3rna cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 grzbietu ma tak\xc4\x85 sam\xc4\x85 kolorystyk\xc4\x99, co wierzch g\xc5\x82owy, jednak\xc5\xbce ciemne plamki s\xc4\x85 wi\xc4\x99ksze. Pozosta\xc5\x82a cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 grzbietu ciemniejsza, mog\xc4\x85 by\xc4\x87 widoczne c\xc4\x99tki lub pr\xc4\x85\xc5\xbcki o barwie br\xc4\x85zowej lub rudawej; rdzawe lub bia\xc5\x82awe plamki wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc na stosinie. Pokrywy podogonowe tego samego koloru. Bark\xc3\xb3wki ciemne, widoczne pr\xc4\x85\xc5\xbckowanie barwy szarej po bia\xc5\x82aw\xc4\x85, niekiedy rdzawej (szczeg\xc3\xb3lnie po bokach pi\xc3\xb3r); na ciemnym tle wyr\xc3\xb3\xc5\xbcniaj\xc4\x85 si\xc4\x99 jasne plamki le\xc5\xbc\xc4\x85ce blisko ko\xc5\x84c\xc3\xb3w pi\xc3\xb3r. Ster\xc3\xb3wki ciemnokasztanowe z nieregularnymi ciemnymi kropkami. Na ster\xc3\xb3wkach le\xc5\xbcy 7 pask\xc3\xb3w roz\xc5\x82o\xc5\xbconych r\xc3\xb3wnomiernie na ca\xc5\x82ej d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci pi\xc3\xb3ra; ostatni pasek nie zawsze kompletny. Zewn\xc4\x99trzna para ster\xc3\xb3wek jasna na kraw\xc4\x99dziach, kolor przechodzi w \xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82toz\xc5\x82oty. Du\xc5\xbce i \xc5\x9brednie pokrywy skrzyd\xc5\x82owe kasztanowe, na ko\xc5\x84cu ka\xc5\xbcdej z nich widoczna czarna plamka; niewidoczna nasada pi\xc3\xb3ra \xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82tordzawa, pokrywaj\xc4\x85 j\xc4\x85 nieregularne, poprzeczne czarne paski. Pokrywy skrzyd\xc5\x82owe ma\xc5\x82e oraz inne, le\xc5\xbc\xc4\x85ce na kraw\xc4\x99dzi skrzyd\xc5\x82a, ciemne lub pr\xc4\x85\xc5\xbckowane jak bark\xc3\xb3wki, do tego z bia\xc5\x82awymi lub rdzawymi plamkami. Skrzyde\xc5\x82ko ciemne w jasne kropki. Lotki I rz\xc4\x99du na chor\xc4\x85giewkach zewn\xc4\x99trznych maj\xc4\x85 6 do 8 czarnych pas\xc3\xb3w, podobnie jak chor\xc4\x85giewki wewn\xc4\x99trzne. Lotki II rz\xc4\x99du maj\xc4\x85 podobn\xc4\x85 kolorystyk\xc4\x99, jednak na chor\xc4\x85giewkach wewn\xc4\x99trznych mniej czarnego. Szlara jasnordzawa, pi\xc3\xb3ra u nasady bia\xc5\x82e. Sp\xc3\xb3d cia\xc5\x82a w kolorze \xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82tordzawym; na brzuchu licznie wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 br\xc4\x85zowe i czarne plamki. W por\xc3\xb3wnaniu do puch\xc3\xb3wek dzi\xc3\xb3b jest bardziej bocznie sp\xc5\x82aszczony; u nasady nozdrzy g\xc3\xb3rna szcz\xc4\x99ka liczy jedynie 6\xc2\xa0mm szeroko\xc5\x9bci.\n_START_SECTION_\nZasi\xc4\x99g wyst\xc4\x99powania\n_START_PARAGRAPH_\nGatunek znany z dw\xc3\xb3ch lokacji, kt\xc3\xb3re dzieli oko\xc5\x82o 95\xc2\xa0km i blisko 600\xc2\xa0m wysoko\xc5\x9bci. Pierwsza to lokacja typowa, czyli Muusi w skrajnie wschodniej cz\xc4\x99\xc5\x9bci Demokratycznej Republiki Konga. Ptak z\xc5\x82apany w 1996 wlecia\xc5\x82 w sie\xc4\x87, kt\xc3\xb3ra znajdowa\xc5\x82a si\xc4\x99 w okolicy wioski Kabembwe, w skrajnie po\xc5\x82udniowo-wschodniej cz\xc4\x99\xc5\x9bci lasu Itombwe, na wysoko\xc5\x9bci 1830\xc2\xa0m\xc2\xa0n.p.m. Badacze podali koordynaty miejsca z\xc5\x82apania (3\xc2\xb052\xe2\x80\xb2S\xc2\xa028\xc2\xb056\xe2\x80\xb2E). Organizacja BirdLife International szacuje zasi\xc4\x99g wyst\xc4\x99powania na 4,7\xc2\xa0tys.\xc2\xa0km\xc2\xb2.\n_START_SECTION_\nEkologia\n_START_PARAGRAPH_\nHenri Schouteden nie dostarczy\xc5\x82 opisu \xc5\x9brodowiska, w jakim od\xc5\x82owiono holotyp. Wiadomo jednak, \xc5\xbce na podanej wysoko\xc5\x9bci w g\xc3\xb3rach Itombwe wyst\xc4\x99puje mozaika obszar\xc3\xb3w trawiastych oraz las\xc3\xb3w bambusowych, a sam okaz, na podstawie kt\xc3\xb3rego opisano gatunek, zosta\xc5\x82 z\xc5\x82apany na polanie. Osobnik z\xc5\x82apany w 1996 wpad\xc5\x82 w sie\xc4\x87 1,3\xc2\xa0m nad ziemi\xc4\x85, znajdowa\xc5\x82 si\xc4\x99 w do\xc5\x9b\xc4\x87 g\xc4\x99stym, nieznacznie tylko zdegradowanym lesie. D\xc5\x82ugie nogi p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wki malutkiej mog\xc4\x85 wskazywa\xc4\x87 na naziemny tryb \xc5\xbcycia. Ptak z\xc5\x82apany na pocz\xc4\x85tku maja 1996 posiada\xc5\x82 dobrze rozwini\xc4\x99t\xc4\x85 plam\xc4\x99 l\xc4\x99gow\xc4\x85. Mo\xc5\xbcliwe, \xc5\xbce p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wki malutkie gnie\xc5\xbcd\xc5\xbc\xc4\x85 si\xc4\x99 w dziuplach. Brak informacji o po\xc5\xbcywieniu._NEWLINE_Autor oryginalnego opisu wymieni\xc5\x82 nast\xc4\x99puj\xc4\x85ce gatunki sympatryczne wobec p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wki malutkiej: kusaczynka \xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82togard\xc5\x82a (Urosphena neumanni), z\xc5\x82otokosik ogrodowy (Cossypha caffra), kr\xc3\xb3tkolotka cynamonowa (Bradypterus cinnamomeus), przepa\xc5\x9bnik bia\xc5\x82ogard\xc5\x82y (Oreolais ruwenzorii), sikorka smu\xc5\xbckowa (Melaniparus fasciiventer), szerokodzi\xc3\xb3b zielony (Pseudocalyptomena graueri), turak t\xc4\x99czowy (Gallirex johnstoni), nektarnik szkar\xc5\x82atnoboczny (Nectarinia johnstoni) oraz nektarnik krasnopier\xc5\x9bny (Cinnyris afer).\n_START_SECTION_\nStatus zagro\xc5\xbcenia\n_START_PARAGRAPH_\nIUCN uznaje p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wk\xc4\x99 malutk\xc4\x85 za gatunek zagro\xc5\xbcony wygini\xc4\x99ciem (EN, Endangered). Po raz pierwszy ptaka zaobserwowano w 1951, kiedy to 24 marca o godzinie 14 zastano ptaka \xc5\x9bpi\xc4\x85cego w trawie na polanie. Przez kolejne 45 lat \xc5\xbcaden osobnik T. prigoginei nie zosta\xc5\x82 zaobserwowany. Gatunek ponownie odkryto 1 maja 1996, kiedy wpad\xc5\x82 w sie\xc4\x87 przy okazji bada\xc5\x84 terenowych. Autorzy okre\xc5\x9blili ptaka jako \xe2\x80\x9eniesamowicie pi\xc4\x99knego\xe2\x80\x9d, po zmierzeniu zosta\xc5\x82 zaobr\xc4\x85czkowany i wypuszczony. Sowie zrobiono sze\xc5\x9b\xc4\x87 zdj\xc4\x99\xc4\x87. Zosta\xc5\x82y one przes\xc5\x82ane do M. Louette z Tervuren, kt\xc3\xb3ry por\xc3\xb3wnuj\xc4\x85c wygl\xc4\x85d uwiecznionego na fotografiach ptaka ze spreparowanym holotypem potwierdzi\xc5\x82 przynale\xc5\xbcno\xc5\x9b\xc4\x87 obu ptak\xc3\xb3w do tego samego gatunku. Potencjalnym zagro\xc5\xbceniem dla gatunku jest wycinka las\xc3\xb3w w lesie Itombwe, dzi\xc4\x99ki kt\xc3\xb3rej mieszka\xc5\x84cy pozyskuj\xc4\x85 obszar pod budow\xc4\x99 ma\xc5\x82ych gospodarstw rolnych lub pastwiska dla byd\xc5\x82a. Z 1974 roku pochodzi niepotwierdzone doniesienie dotycz\xc4\x85ce obserwacji ptaka w Burundi, natomiast w 1990 w Rwandzie, w lesie Nyungwe, nagrano g\xc5\x82os nieokre\xc5\x9blonego gatunku sowy. Niedawne poszukiwania p\xc5\x82omyk\xc3\xb3wek malutkich w PN Kibira i Misotshi-Kabogo nie przynios\xc5\x82y rezultat\xc3\xb3w.'