b"\n_START_ARTICLE_\nOrietta Berti\n_START_SECTION_\nLata 60.\n_START_PARAGRAPH_\nDzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 artystyczn\xc4\x85 rozpocz\xc4\x99\xc5\x82a od studi\xc3\xb3w nagraniowych i wyst\xc4\x99p\xc3\xb3w w lokalnych klubach Emilii-Romanii. W 1961 roku wzi\xc4\x99\xc5\x82a udzia\xc5\x82 w pierwszej oficjalnej imprezie, zorganizowanej przez ENAL Reggio Emilia. Zaj\xc4\x99\xc5\x82a 1. miejsce ex aequo z inn\xc4\x85 debiutantk\xc4\x85, Iv\xc4\x85 Zanicchi. Jeden z juror\xc3\xb3w, Giorgio Calabrese, zaproponowa\xc5\x82 jej kontrakt z mediola\xc5\x84sk\xc4\x85 wytw\xc3\xb3rni\xc4\x85 fonograficzn\xc4\x85 Karim. Jednak jej dwa pierwsze single (\xe2\x80\x9eNon ci sar\xc3\xb2\xe2\x80\x9d i \xe2\x80\x9eSe non ti avessi pi\xc3\xb9\xe2\x80\x9d) przesz\xc5\x82y niezauwa\xc5\xbcone. Calabrese przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 j\xc4\x85 do wytw\xc3\xb3rni Phonogram, a nast\xc4\x99pnie do Polydor Records, kt\xc3\xb3ra w 1963 roku wyda\xc5\x82a jej single \xe2\x80\x9eSerenata suburbana\xe2\x80\x9d i \xe2\x80\x9eI nostri momenti\xe2\x80\x9d. Na pocz\xc4\x85tku 1964 roku Phonogram powierzy\xc5\x82 Orietcie Berti wykonanie w\xc5\x82oskiej wersji \xe2\x80\x9eDominique\xe2\x80\x9d, popularnej piosenki Jeanine Deckers, belgijskiej zakonnicy, znanej pod pseudonimem S\xc5\x93ur Sourire (Siostra U\xc5\x9bmiech). Wykonanie to okaza\xc5\x82o si\xc4\x99 pocz\xc4\x85tkiem popularno\xc5\x9bci Orietty Berti. Obdarzona melodyjnym g\xc5\x82osem, pomimo konkurencji ze strony takich indywidualno\xc5\x9bci jak Mina czy Ornella Vanoni, zdoby\xc5\x82a w latach 60. uznanie szerokiej publiczno\xc5\x9bci ze swymi popularnymi, bezpretensjonalnymi piosenkami. _NEWLINE_W 1965 roku wygra\xc5\x82a festiwal Un disco per l'estate z piosenk\xc4\x85 \xe2\x80\x9eTu sei quello\xe2\x80\x9d. Wygra\xc5\x82a wtedy tak\xc5\xbce inny festiwal, Festival of delle Rose z piosenk\xc4\x85 \xe2\x80\x9eVoglio dirti grazie\xe2\x80\x9d i wyda\xc5\x82a sw\xc3\xb3j debiutancki album Orietta Berti canta Suor Sorriso z piosenkami Jeanine Deckers. W 1966 roku zadebiutowa\xc5\x82a na Festiwalu Piosenki W\xc5\x82oskiej w San Remo prezentuj\xc4\x85c w parze z Ornell\xc4\x85 Vanoni piosenk\xc4\x99 \xe2\x80\x9eIo ti dar\xc3\xb2 di pi\xc3\xb9\xe2\x80\x9d napisan\xc4\x85 przez Mema Remigiego i Artura Test\xc4\x99. W 1967 roku na Festiwalu w San Remo zaprezentowa\xc5\x82a piosenk\xc4\x99 \xe2\x80\x9eIo, tu e le rose\xe2\x80\x9d, kt\xc3\xb3ra zaj\xc4\x99\xc5\x82a 5. miejsce. Piosenka ta zosta\xc5\x82a zacytowana w li\xc5\x9bcie po\xc5\xbcegnalnym Luigiego Tenco, napisanym przez niego przed pope\xc5\x82nieniem samob\xc3\xb3jstwa, jako ta, kt\xc3\xb3ra przesz\xc5\x82a do fina\xc5\x82u, w kt\xc3\xb3rym zabrak\xc5\x82o miejsca dla jego piosenki. W tym artystka samym roku spopularyzowa\xc5\x82a piosenk\xc4\x99 \xe2\x80\x9eDove non so\xe2\x80\x9d (wersj\xc4\x99 \xe2\x80\x9eLara's Theme\xe2\x80\x9d z filmu Doktor \xc5\xbbywago). Za piosenk\xc4\x99 \xe2\x80\x9eSolo tu\xe2\x80\x9d zaprezentowan\xc4\x85 na festiwalu Un disco per l'estate otrzyma\xc5\x82a z\xc5\x82ot\xc4\x85 p\xc5\x82yt\xc4\x99._NEWLINE_Koniec dekady up\xc5\x82yn\xc4\x85\xc5\x82 dla artystki pod znakiem uczestnictwa w festiwalach, w tym: w San Remo (1968 \xe2\x80\x9eTu che non sorridi mai\xe2\x80\x9d i 1969 \xe2\x80\x9eQuando l\xe2\x80\x99amore diventa poesia\xe2\x80\x9d w parze z Massimem Ranierim), w Un disco per l'estate (\xe2\x80\x9eNon illuderti mai\xe2\x80\x9d, \xe2\x80\x9eL\xe2\x80\x99altalena\xe2\x80\x9d) i w Canzonissimie (\xe2\x80\x9eSe m\xe2\x80\x99innamoro di un ragazzo come te\xe2\x80\x9d i \xe2\x80\x9eUna bambola blu\xe2\x80\x9d).\n_START_SECTION_\nLata 70.\n_START_PARAGRAPH_\n1970 rok rozpocz\xc4\x99\xc5\x82a od kolejnego w jej karierze wyst\xc4\x99pu na Festiwalu w San Remo (piosenka \xe2\x80\x9eTipitipit\xc3\xac\xe2\x80\x9d), a nast\xc4\x99pnie na Un disco per l'estate (\xe2\x80\x9eFin che la barca va\xe2\x80\x9d) i w Canzonissimie (\xe2\x80\x9eAh, l\xe2\x80\x99amore che cos\xe2\x80\x99\xc3\xa8\xe2\x80\x9d). W 1971 roku ponownie wyst\xc4\x85pi\xc5\x82a na Un disco per l'estate (\xe2\x80\x9eVia dei ciclamini\xe2\x80\x9d), oraz w Canzonissimie (\xe2\x80\x9eAlla fine della strada\xe2\x80\x9d). W roku nast\xc4\x99pnym za\xc5\x9bpiewana przez ni\xc4\x85 piosenka \xe2\x80\x9eStasera ti dico di no\xe2\x80\x9d zaj\xc4\x99\xc5\x82a 2. miejsce na Un disco per l'estate. W tym samym roku wyda\xc5\x82a album Pi\xc3\xb9 italiane di me, kt\xc3\xb3ry okaza\xc5\x82 si\xc4\x99 najlepiej sprzedaj\xc4\x85cym si\xc4\x99 albumem w jej karierze. Znalaz\xc5\x82 si\xc4\x99 na nim zbi\xc3\xb3r XVIII-wiecznych w\xc5\x82oskich pie\xc5\x9bni  ludowych; wydany w 1973 roku kolejny album, Cantatele come me, utrzymany by\xc5\x82 w tym samym duchu. W 1974 roku Orietta Berti zaj\xc4\x99\xc5\x82a 3. miejsce na Festiwalu w San Remo z piosenk\xc4\x85 \xe2\x80\x9eOcchi rossi\xe2\x80\x9d ; by\xc5\x82o to najwy\xc5\xbcsze miejsce w historii jej wyst\xc4\x99p\xc3\xb3w na tym festiwalu . W 1975 roku wyda\xc5\x82a album Eppure... ti amo, na kt\xc3\xb3rym zamie\xc5\x9bci\xc5\x82a w\xc5\x82asne wersje \xc5\x9bwiatowych przeboj\xc3\xb3w. Wydany w kolejnym roku album Zingari zawiera\xc5\x82 tradycyjne melodie cyga\xc5\x84skie z tekstami Luciana Beretty. Pod koniec dekady wyst\xc4\x85pi\xc5\x82a w kilku filmach: Nowe potwory (1977, w re\xc5\xbcyserii Ettore Scoli) oraz w Quando c'era lui... caro lei! (1978, w re\xc5\xbcyserii Giancarla Santiego.\n_START_SECTION_\nLata 80.\n_START_PARAGRAPH_\nW 1981 roku powr\xc3\xb3ci\xc5\x82a na Festiwal w San Remo z piosenk\xc4\x85 \xe2\x80\x9eLa barca non va pi\xc3\xb9\xe2\x80\x9d. W 1984 roku wyst\xc4\x85pi\xc5\x82a w programie telewizyjnym Premiatissima '84 , emitowanym przez Canale 5, w kt\xc3\xb3rym zaprezentowa\xc5\x82a 6 piosenek z repertuaru innych artyst\xc3\xb3w, w tym: \xe2\x80\x9eSe stasera sono qui\xe2\x80\x9d Luigiego Tenco i \xe2\x80\x9eIo che amo solo te\xe2\x80\x9d Sergia Endrigo. W tym samym roku wyda\xc5\x82a kolejny album, Le mie nuove canzoni, zawieraj\xc4\x85cy 8 premierowych utwor\xc3\xb3w skomponowanych przez Umberta Balsamo. W 1986 roku wyst\xc4\x85pi\xc5\x82a na Festiwalu w San Remo z piosenk\xc4\x85 \xe2\x80\x9eFuturo\xe2\x80\x9d. W tym samym roku oraz w 1989 wyda\xc5\x82a swoje kolejne albumy (ponownie z kompozycjami Umberta Balsamo).\n_START_SECTION_\nLata 90.\n_START_PARAGRAPH_\nW 1992 roku wyst\xc4\x85pi\xc5\x82a na Festiwalu w San Remo z piosenk\xc4\x85 \xe2\x80\x9eRumba di tango\xe2\x80\x9d, po czym rozpocz\xc4\x99\xc5\x82a intensywn\xc4\x85 dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 w telewizji jako sta\xc5\x82y go\xc5\x9b\xc4\x87 popularnych program\xc3\xb3w. W 1996 roku poprowadzi\xc5\x82a coroczn\xc4\x85 edycj\xc4\x99 konkursu Sanremo giovani w ramach Festiwalu w San Remo. W latach 1997\xe2\x80\x932001 by\xc5\x82a sta\xc5\x82ym go\xc5\x9bciem i korespondentem specjalnym programu sportowego Quelli che il calcio, prowadzonego przez Fabia Fazia. W 1999 roku znalaz\xc5\x82a si\xc4\x99 w obsadzie programu Sanremo notte.\n_START_SECTION_\nXXI wiek\n_START_PARAGRAPH_\nJesieni\xc4\x85 2001 roku przesz\xc5\x82a z RAI do Mediaset wchodz\xc4\x85c w sk\xc5\x82ad sta\xc5\x82ej obsady programu Buona domenica (i pozostaj\xc4\x85c w niej a\xc5\xbc do edycji 2005/2006). W 2003 roku opublikowa\xc5\x82a album Emozione d'autore z piosenkami takich piosenkarzy-kompozytor\xc3\xb3w jak: Sergio Endrigo, Umberto Bindi, Riccardo Cocciante, Franco Califano, Lucio Battisti. W 2006 roku wyda\xc5\x82a Exitos latinos, na kt\xc3\xb3rym zaprezentowa\xc5\x82a wielkie przeboje latynoameryka\xc5\x84skie. W 2008 roku wyda\xc5\x82a album Swing: un omaggio alla mia maniera. 11 pa\xc5\xbadziernika 2010 roku otrzyma\xc5\x82a nagrod\xc4\x99 Premio Speciale Mia Martini za 45 lat kariery artystycznej.\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbycie prywatne\n_START_PARAGRAPH_\n14 marca 1967 roku wysz\xc5\x82a za m\xc4\x85\xc5\xbc za Osvalda Paterliniego, z kt\xc3\xb3rym ma 2 syn\xc3\xb3w: Omara (ur. il 1975) i Otisa (ur. 1980)."