b'\n_START_ARTICLE_\nJon Vickers\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbycie\n_START_PARAGRAPH_\nVickers by\xc5\x82 sz\xc3\xb3stym spo\xc5\x9br\xc3\xb3d o\xc5\x9bmiu dzieci w rodzinie. W 1950 roku zdoby\xc5\x82 stypendium na studia wokalistyczne w The Royal Conservatory of Music w Toronto, gdzie uczy\xc5\x82 si\xc4\x99 przez pi\xc4\x99\xc4\x87 lat.  Do po\xc5\x82owy lat 50. wyst\xc4\x99powa\xc5\x82 w Kanadzie \xe2\x80\x93 m.in. jako Don Jos\xc3\xa9 (Carmen) i Ksi\xc4\x85\xc5\xbc\xc4\x99 (Rigoletto)._NEWLINE_W 1957 zadebiutowa\xc5\x82 w Covent Garden jako Gustaw (Bal maskowy). Tam te\xc5\xbc zas\xc5\x82yn\xc4\x85\xc5\x82 rolami m.in. Don Jos\xc3\xa9 (Carmen), Eneasza (Trojanie) oraz Don Carlosa (1958 \xe2\x80\x93 g\xc5\x82o\xc5\x9bna produkcja w re\xc5\xbcyserii Luchina Viscontiego). W 1958 po raz pierwszy wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 w Bayreuth w roli Zygmunta (Walkiria), a w 1964 w roli Parsifala. Tego samego roku odtwarza\xc5\x82 parti\xc4\x99 Jazona w Medei Cherubiniego, z Mari\xc4\x85 Callas w roli tytu\xc5\x82owej. W 1959 wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 w Operze Wiede\xc5\x84skiej oraz w Operze w San Francisco jako Radames (Aida), tego samego roku wcieli\xc5\x82 si\xc4\x99 w rol\xc4\x99 Parsifala w Covent Garden. _NEWLINE_W 1960 roku do\xc5\x82\xc4\x85czy\xc5\x82 do nowojorskiej Metropolitan Opera (debiut jako Canio w Pajacach), z kt\xc3\xb3r\xc4\x85 pozosta\xc5\x82 zwi\xc4\x85zany przez 25 lat. W Nowym Jorku wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 m.in. jako Florestan (Fidelio), Tristan (Tristan i Izolda), Hermann (Dama pikowa), Samson (Samson i Dalila), Otello (Verdiego), Alvaro (Moc przeznaczenia), Laca (Jenufa) i Peter Grimes. Wyst\xc4\x99powa\xc5\x82 na festiwalach w Salzburgu (jako Tristan, Zygmunt, Otello i Don Jos\xc3\xa9 pod batut\xc4\x85 Herberta von Karajana - ostatnie dwie z tych produkcji zosta\xc5\x82y sfilmowane) i w Orange (jako Pollione w Normie i Herod w Salome). W 1975 wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 w Bostonie jako Benvenuto Cellini, w 1978 w Pary\xc5\xbcu jako Neron w Koronacji Poppei._NEWLINE_W 1968 roku \xc5\x9bpiewak odznaczony zosta\xc5\x82 Orderem Kanady (Companion \xe2\x80\x93 Towarzysz). W 1998 roku uhonorowany zosta\xc5\x82 nagrod\xc4\x85 Governor General\'s Performing Arts Award (najwy\xc5\xbcsze kanadyjskie wyr\xc3\xb3\xc5\xbcnienie w dziedzinie sztuk teatralnych) za ca\xc5\x82okszta\xc5\x82t dokona\xc5\x84 artystycznych (Lifetime Artistic Achievement). Vickersowi po\xc5\x9bwi\xc4\x99cono publikacj\xc4\x99 ksi\xc4\x85\xc5\xbckow\xc4\x85 John Vickers. The Hero\'s Life (J. Williams, 1999) oraz wiele artyku\xc5\x82\xc3\xb3w (m.in. N. Goodwin, John Vickers, "Opera" 1962; J. Ardoin, Jon Vickers, w: The Tenors, 1974).'