b'\n_START_ARTICLE_\nJ\xc3\xb3zef Le\xc5\x9bniewski\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nUko\xc5\x84czy\xc5\x82 Korpus Kadet\xc3\xb3w w Po\xc5\x82ocku i Oficerska Szko\xc5\x82\xc4\x99 Piechoty w Petersburgu. Od 1886 roku zawodowy oficer piechoty Armii Imperium Rosyjskiego. Do 1907 roku s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 w gwardii. Po awansie na pu\xc5\x82kownika \xe2\x80\x93 dow\xc3\xb3dca pu\xc5\x82ku piechoty. W I wojnie \xc5\x9bwiatowej dow\xc3\xb3dca brygady piechoty. Genera\xc5\x82 major z 1914. P\xc3\xb3\xc5\xbaniej dow\xc3\xb3dca dywizji piechoty. Ranny w walkach, odznaczony najwy\xc5\xbcszymi rosyjskimi orderami bojowymi._NEWLINE_W okresie od czerwca 1917 do lutego 1918 dow\xc3\xb3dca 3 Dywizji Strzelc\xc3\xb3w w I Korpusie Polskim w Rosji. W wyniku zatarg\xc3\xb3w z dow\xc3\xb3dztwem korpusu w lutym 1918 przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 si\xc4\x99 na Ukrain\xc4\x99 i organizowa\xc5\x82 do maja 1918 III Korpus Polski. Z jego pozosta\xc5\x82o\xc5\x9bciami dotar\xc5\x82 do Polski._NEWLINE_W okresie od grudnia 1918 do lutego 1919 dow\xc3\xb3dca Grupy Operacyjnej w czasie walk o Lw\xc3\xb3w._NEWLINE_27 lutego 1919 roku W\xc3\xb3dz Naczelny J\xc3\xb3zef Pi\xc5\x82sudski mianowa\xc5\x82 go genera\xc5\x82em porucznikiem. Tego samego dnia J\xc3\xb3zef Pi\xc5\x82sudski, jako Naczelnik Pa\xc5\x84stwa mianowa\xc5\x82 go Ministrem Spraw Wojskowych w rz\xc4\x85dzie Ignacego Paderewskiego. Tek\xc4\x99 ministra zachowa\xc5\x82 w kolejnych rz\xc4\x85dach: Leopolda Skulskiego, W\xc5\x82adys\xc5\x82awa Grabskiego i Wincentego Witosa. W lipcu 1920 roku zosta\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem Rady Obrony Pa\xc5\x84stwa. Od sierpnia 1920 by\xc5\x82 przewodnicz\xc4\x85cym Oficerskiego Trybuna\xc5\x82u Orzekaj\xc4\x85cego (m.in. sprawy przyj\xc4\x99cia do s\xc5\x82u\xc5\xbcby w Wojsku Polskim) i cz\xc5\x82onkiem Rady Wojennej._NEWLINE_\xc5\xbbonaty z Helen\xc4\x85 z Wr\xc3\xb3blewskich, z kt\xc3\xb3r\xc4\x85 mia\xc5\x82 pi\xc4\x99cioro dzieci: Helen\xc4\x99, Adama, Kazimierza, Mari\xc4\x99 i Aniel\xc4\x99._NEWLINE_Podporucznik artylerii Adam Le\xc5\x9bniewski poleg\xc5\x82 19 sierpnia 1920 roku pod Artasowem jako dow\xc3\xb3dca 2 baterii 6 dywizjonu artylerii konnej. Dow\xc3\xb3dztwo baterii sprawowa\xc5\x82 zaledwie trzy dni. Po\xc5\x9bmiertnie odznaczony Krzy\xc5\xbcem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.'