b'\n_START_ARTICLE_\nKazimierz Ruszkiewicz\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nUrodzi\xc5\x82 si\xc4\x99 6 stycznia 1836 w Dzi\xc4\x99cio\xc5\x82\xc3\xb3wce. W zakresie szko\xc5\x82y \xc5\x9bredniej kszta\xc5\x82ci\xc5\x82 si\xc4\x99 w Mariampolu. Od 1852 zdobywa\xc5\x82 formacj\xc4\x99 w seminarium duchownym w Sejnach. W latach 1854\xe2\x80\x931858 pog\xc5\x82\xc4\x99bia\xc5\x82 studia w Akademii Duchownej Rzymskokatolickiej w Warszawie, kt\xc3\xb3re uko\xc5\x84czy\xc5\x82 ze stopniem kandydata nauk teologicznych. 4 lipca 1858 przyj\xc4\x85\xc5\x82 \xc5\x9bwi\xc4\x99cenia diakonatu, a 11 grudnia 1858 zosta\xc5\x82 wy\xc5\x9bwi\xc4\x99cony na prezbitera przez biskupa Macieja Wo\xc5\x82onczewskiego. Od 1862 studiowa\xc5\x82 na pa\xc5\x84stwowym uniwersytecie Sapienza w Rzymie, gdzie uzyska\xc5\x82 doktorat z teologii._NEWLINE_Pracowa\xc5\x82 jako wikariusz w Augustowie i Suwa\xc5\x82kach. Po powrocie ze studi\xc3\xb3w zagranicznych od 1865 by\xc5\x82 wyk\xc5\x82adowc\xc4\x85 teologii moralnej w seminarium duchownym w Warszawie, a w latach 1867\xe2\x80\x931883 piastowa\xc5\x82 urz\xc4\x85d jego rektora. Od 1883 do \xc5\x9bmierci by\xc5\x82 proboszczem parafii \xc5\x9bw. Krzy\xc5\xbca w Warszawie. W 1883 zosta\xc5\x82 oficja\xc5\x82em generalnym, a w 1884 kanonikiem kapitu\xc5\x82y warszawskiej. Nale\xc5\xbca\xc5\x82 do redakcji \xe2\x80\x9ePrzegl\xc4\x85du Katolickiego\xe2\x80\x9d i \xe2\x80\x9eKroniki Rodzinnej\xe2\x80\x9d, by\xc5\x82 autorem hase\xc5\x82 do Encyklopedii Ko\xc5\x9bcielnej._NEWLINE_24 marca 1884 zosta\xc5\x82 prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolic\xc4\x85 tytularn\xc4\x85 Berissa. Sakr\xc4\x99 biskupi\xc4\x85 otrzyma\xc5\x82 6 lipca 1884 w ko\xc5\x9bciele \xc5\x9bw. Katarzyny Aleksandryjskiej w Petersburgu. Konsekrowa\xc5\x82 go arcybiskup metropolita mohylewski Aleksander Gintowt-Dziewa\xc5\x82towski w asy\xc5\x9bcie Szymona Marcina Koz\xc5\x82owskiego, biskupa diecezjalnego \xc5\x82uckiego i \xc5\xbcytomierskiego, i Antanasa Baranauskasa, biskupa pomocniczego \xc5\xbcmudzkiego. W archidiecezji warszawskiej sprawowa\xc5\x82 urz\xc4\x85d wikariusza generalnego. Po \xc5\x9bmierci arcybiskupa Wincentego Teofila Cho\xc5\x9bciak-Popiela od 14 grudnia 1912 do 14 wrze\xc5\x9bnia 1913 zarz\xc4\x85dza\xc5\x82 archidiecezj\xc4\x85 jako wikariusz kapitulny. Do I wojny \xc5\x9bwiatowej by\xc5\x82 delegatem Stolicy Apostolskiej dla ukrytych zgromadze\xc5\x84 zakonnych w Kr\xc3\xb3lestwie Polskim. W 1913 za zwalczanie mariawityzmu zosta\xc5\x82 skazany przez rosyjski s\xc4\x85d okr\xc4\x99gowy w Warszawie na kar\xc4\x99 4 lat wi\xc4\x99zienia, kt\xc3\xb3ra ze wzgl\xc4\x99du na wybuch wojny nie zosta\xc5\x82a wykonana. 2 listopada 1917 zosta\xc5\x82 podniesiony do godno\xc5\x9bci arcybiskupa tytularnego Nacolii._NEWLINE_By\xc5\x82 wsp\xc3\xb3\xc5\x82konsekratorem podczas sakry: biskupa pomocniczego kujawsko-kaliskiego Karola Ludwika Pollnera (1885), biskupa pomocniczego \xc5\x82ucko-\xc5\xbcytomierskiego Boles\xc5\x82awa Hieronima K\xc5\x82opotowskiego (1897), biskupa pomocniczego \xc5\xbcmudzkiego Gaspara Felicjana Cyrtowta (1897), biskupa pomocniczego siedleckiego Henryka Prze\xc5\xbadzieckiego (1918), biskupa diecezjalnego lubelskiego Mariana Leona Fulmana (1918), biskupa pomocniczego warszawskiego Stanis\xc5\x82awa Galla (1918) i biskupa pomocniczego lubelskiego Adolfa J\xc3\xb3zefa Je\xc5\x82owickiego (1919)._NEWLINE_Zmar\xc5\x82 25 marca 1925 w Warszawie. Zosta\xc5\x82 pochowany w krypcie tamtejszego ko\xc5\x9bcio\xc5\x82a \xc5\x9bw. Krzy\xc5\xbca.\n_START_SECTION_\nTytu\xc5\x82y\n_START_PARAGRAPH_\nOtrzyma\xc5\x82 tytu\xc5\x82 doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego, przyznany za prace naukowe wydane m.in. w Encyklopedii ko\xc5\x9bcielnej i na \xc5\x82amach \xe2\x80\x9ePrzegl\xc4\x85du Katolickiego\xe2\x80\x9d.'