b"\n_START_ARTICLE_\nPierre Joxe\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nSyn Louisa Joxe, dyplomaty i polityka. Po uko\xc5\x84czeniu studi\xc3\xb3w prawniczych odby\xc5\x82 s\xc5\x82u\xc5\xbcb\xc4\x99 wojskow\xc4\x85, a nast\xc4\x99pnie w latach 1960\xe2\x80\x931962 kszta\xc5\x82ci\xc5\x82 si\xc4\x99 w Ecole nationale d'administration. W 1962 zosta\xc5\x82 audytorem w Trybunale Obrachunkowym (Cour des comptes). W latach 1963\xe2\x80\x931973 prowadzi\xc5\x82 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc wyk\xc5\x82ady w Instytucie Nauk Politycznych w Pary\xc5\xbcu. W 1967 przeszed\xc5\x82 czasowo do pracy w ministerstwie spraw zagranicznych, gdzie do 1970 kierowa\xc5\x82 jedn\xc4\x85 z dyrekcji._NEWLINE_W 1973 zaanga\xc5\xbcowa\xc5\x82 si\xc4\x99 w dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 polityczn\xc4\x85 w ramach Partii Socjalistycznej. Z jej ramienia w tym samym roku uzyska\xc5\x82 mandat pos\xc5\x82a do Zgromadzenia Narodowego z departamentu Saona i Loara. Z powodzeniem ubiega\xc5\x82 si\xc4\x99 o reelekcj\xc4\x99 w kolejnych wyborach w 1978, 1981, 1986 i 1988. Od 1981 do 1984 przewodniczy\xc5\x82 frakcji deputowanych Partii Socjalistycznej. Pe\xc5\x82ni\xc5\x82 te\xc5\xbc r\xc3\xb3\xc5\xbcne funkcje w strukturach administracji samorz\xc4\x85dowej. By\xc5\x82 radnym departamentu (1973\xe2\x80\x931979), jednym z zast\xc4\x99pc\xc3\xb3w mera Chalon-sur-Sa\xc3\xb4ne (1977\xe2\x80\x931983), przewodnicz\xc4\x85cym rady regionalnej Burgundii (1979\xe2\x80\x931982), radnym Pary\xc5\xbca (1989\xe2\x80\x931993) i radnym regionu \xc3\x8ele-de-France (1992\xe2\x80\x931993). W 1977 by\xc5\x82 delegatem do Parlamentu Europejskiego, w kt\xc3\xb3rym zasiada\xc5\x82 do 1979._NEWLINE_Jako minister wchodzi\xc5\x82 w sk\xc5\x82ad sze\xc5\x9bciu socjalistycznych rz\xc4\x85d\xc3\xb3w. Od maja do czerwca 1981 by\xc5\x82 ministrem przemys\xc5\x82u w gabinecie, kt\xc3\xb3rym kierowa\xc5\x82 Pierre Mauroy. Od lipca 1984 do marca 1986 pe\xc5\x82ni\xc5\x82 funkcj\xc4\x99 ministra spraw wewn\xc4\x99trznych i decentralizacji u Laurenta Fabiusa. W dw\xc3\xb3ch gabinetach Michela Rocarda od maja 1998 do stycznia 1991 by\xc5\x82 ministrem spraw wewn\xc4\x99trznych, a nast\xc4\x99pnie do maja 1991 ministrem obrony. Urz\xc4\x85d ministra obrony sprawowa\xc5\x82 tak\xc5\xbce w kolejnych rz\xc4\x85dach, na czele kt\xc3\xb3rych stali \xc3\x89dith Cresson (do kwietnia 1992) i Pierre B\xc3\xa9r\xc3\xa9govoy (do marca 1993)._NEWLINE_W marcu 1993 powo\xc5\x82any na prezesa Trybuna\xc5\x82u Obrachunkowego, na czele tego s\xc4\x85du sta\xc5\x82 do lutego 2001. W marcu 2001 zosta\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem Rady Konstytucyjnej z nominacji przewodnicz\xc4\x85cego Zgromadzenia Narodowego Raymonda Forniego. Dziewi\xc4\x99cioletni\xc4\x85 kadencj\xc4\x99 zako\xc5\x84czy\xc5\x82 w marcu 2010. Pozosta\xc5\x82 aktywny zawodowo, podejmuj\xc4\x85c w tym samym roku praktyk\xc4\x99 adwokack\xc4\x85."