b'\n_START_ARTICLE_\nErnst Krenkel\n_START_PARAGRAPH_\nErnst Teodorowicz Krenkel (ros. \xd0\xad\xd1\x80\xd0\xbd\xd1\x81\xd1\x82 \xd0\xa2\xd0\xb5\xd0\xbe\xd0\xb4\xd0\xbe\xcc\x81\xd1\x80\xd0\xbe\xd0\xb2\xd0\xb8\xd1\x87 \xd0\x9a\xd1\x80\xd0\xb5\xcc\x81\xd0\xbd\xd0\xba\xd0\xb5\xd0\xbb\xd1\x8c, ur. 24 grudnia 1903 w Bia\xc5\x82ymstoku, zm. 8 grudnia 1971 w Moskwie) \xe2\x80\x93 radiotelegrafista pierwszej radzieckiej dryfuj\xc4\x85cej stacji polarnej "Siewiernyj Polus-1", polarnik, Bohater Zwi\xc4\x85zku Radzieckiego (1938).\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nUrodzony w rodzinie niemieckiego inspektora szkolnego. W 1910 wraz z rodzin\xc4\x85 przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 si\xc4\x99 do Moskwy, gdzie uczy\xc5\x82 si\xc4\x99 w gimnazjum, a podczas I wojny \xc5\x9bwiatowej i wojny domowej w Rosji przerwa\xc5\x82 nauk\xc4\x99 i pracowa\xc5\x82 dorywczo. W 1921 z wyr\xc3\xb3\xc5\xbcnieniem uko\xc5\x84czy\xc5\x82 kursy radiotelegraficzne w Moskwie i zosta\xc5\x82 radiotelegrafist\xc4\x85 w Lubiercach, w latach 1924-1925 by\xc5\x82 radiotelegrafist\xc4\x85 w pierwszym radzieckim obserwatorium polarnym Matoczkin Szar na Nowej Ziemi, p\xc3\xb3\xc5\xbaniej (1925-1926) s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 w Armii Czerwonej we W\xc5\x82odzimierzu jako radiotelegrafista. Po odbyciu s\xc5\x82u\xc5\xbcby wojskowej by\xc5\x82 radiotelegrafist\xc4\x85 w Moskwie, od 1927 ponownie w obserwatorium Matoczkin Szar, 1928 na statku hydrograficznym "Tajmyr", p\xc3\xb3\xc5\xbaniej pracowa\xc5\x82 w Centralnym Naukowo-Badawczym Instytucie \xc5\x81\xc4\x85czno\xc5\x9bci. Bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w wielu ekspedycjach polarnych, m.in. na statku "Gieorgij Siedow", mi\xc4\x99dzy 1929 a 1930 w zim\xc3\xb3wce na stacji Buchta Tichaja na Wyspie Hoockera, w 1931 na pok\xc5\x82adzie niemieckiego sterowca "Graf Zeppelin", w 1932 na parowcu "Sibiriakow", a w 1933 na radzieckim sterowcu "W-3". W 1930 ustanowi\xc5\x82 \xc5\x9bwiatowy rekord zasi\xc4\x99gu po\xc5\x82\xc4\x85czenia radiowego \xe2\x80\x93 z wyspy Hoockera w Arktyce skontaktowa\xc5\x82 si\xc4\x99 z antarktyczn\xc4\x85 stacj\xc4\x85 Little America \xe2\x80\x93 i sta\xc5\x82 si\xc4\x99 jednym z najbardziej znanych radzieckich polarnik\xc3\xb3w i radiotelegrafist\xc3\xb3w. Od 21 maja 1937 do 19 lutego 1938 wraz z Iwanem Papaninem, Jewgienijem Fiodorowem i Piotrem Szyrszowem bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w dryfie na pierwszej radzieckiej dryfuj\xc4\x85cej stacji polarnej "Siewiernyj Polus-1", za co wraz z pozosta\xc5\x82ymi uczestnikami ekspedycji otrzyma\xc5\x82 tytu\xc5\x82 Bohatera Zwi\xc4\x85zku Radzieckiego. W 1938 otrzyma\xc5\x82 tytu\xc5\x82 doktora nauk geograficznych i zosta\xc5\x82 szefem Zarz\xc4\x85du Stacji Polarnych G\xc5\x82awsiewmorputi (do 1948), podczas wojny z Niemcami kierowa\xc5\x82 ewakuacj\xc4\x85 dzieci polarnik\xc3\xb3w z Moskwy, bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w przeniesieniu Instytutu Arktycznego i innych pododdzia\xc5\x82\xc3\xb3w G\xc5\x82awsiewmorputi na g\xc5\x82\xc4\x99bokie ty\xc5\x82y, w latach 1948-1951 by\xc5\x82 dyrektorem moskiewskiego zak\xc5\x82adu radiowego, p\xc3\xb3\xc5\xbaniej do ko\xc5\x84ca \xc5\xbcycia pracowa\xc5\x82 w Instytucie Naukowo-Badawczym Budowy Przyrz\xc4\x85d\xc3\xb3w Hydrometeorologicznych jako kierownik laboratorium, kierownik dzia\xc5\x82u i od 1969 dyrektor Instytutu. Zosta\xc5\x82 pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.'