b'\n_START_ARTICLE_\nKonklawe 1423 (antypapie\xc5\xbc Klemens VIII)\n_START_SECTION_\nOstatnie lata Benedykta XIII\n_START_PARAGRAPH_\nAntypapie\xc5\xbc Benedykt XIII nie uzna\xc5\x82 swojej depozycji, og\xc5\x82oszonej 26 lipca 1417 przez Sob\xc3\xb3r w Konstancji i do ko\xc5\x84ca \xc5\xbcycia uwa\xc5\xbca\xc5\x82 si\xc4\x99 za prawowitego papie\xc5\xbca, mimo \xc5\xbce w latach 1416-1418 opu\xc5\x9bcili go wszyscy jego kardyna\xc5\x82owie oraz popieraj\xc4\x85cy go dot\xc4\x85d monarchowie Aragonii, Kastylii, Nawarry i Szkocji. Pozosta\xc5\x82a przy nim jedynie garstka zwolennik\xc3\xb3w, a z w\xc5\x82adc\xc3\xb3w \xc5\x9bwieckich wierny mu by\xc5\x82 jedynie Jan IV, hrabia Armagnac. Siedziba Benedykta po 1417 roku znajdowa\xc5\x82a si\xc4\x99 w Peniscola ko\xc5\x82o Walencji. Kr\xc3\xb3l Alfons V Arago\xc5\x84ski, cho\xc4\x87 uzna\xc5\x82 papie\xc5\xbca Marcina V i wprowadzi\xc5\x82 blokad\xc4\x99 Peniscola, odm\xc3\xb3wi\xc5\x82 zastosowania rozwi\xc4\x85zania si\xc5\x82owego w stosunku do Benedykta XIII. Wi\xc4\x85za\xc5\x82o si\xc4\x99 to z roszczeniami Alfonsa do korony kr\xc3\xb3lestwa Neapolu, kt\xc3\xb3re by\xc5\x82o lennem papiestwa. Kr\xc3\xb3l traktowa\xc5\x82 antypapie\xc5\xbca jako swoj\xc4\x85 kart\xc4\x99 przetargow\xc4\x85 na wypadek, gdyby Marcin V sprzeciwia\xc5\x82 si\xc4\x99 jego roszczeniom i nadal otacza\xc5\x82 go dyskretn\xc4\x85 protekcj\xc4\x85.\n_START_SECTION_\nWyb\xc3\xb3r Klemensa VIII\n_START_PARAGRAPH_\n\xc5\x9amier\xc4\x87 Benedykta XIII by\xc5\x82a przez kilka miesi\xc4\x99cy ukrywana przez jego zwolennik\xc3\xb3w. Dopiero 10 czerwca trzej obecni w Peniscola kardyna\xc5\x82owie zgromadzili si\xc4\x99 na konklawe i wybrali na papie\xc5\xbca rekomendowanego im przez kr\xc3\xb3la Alfonsa V archiprezbitera Teruel Gil Sanchez Mu\xc3\xb1oz, jednego z najwierniejszych towarzyszy Benedykta XIII. Dzi\xc4\x99ki poparciu Alfonsa V (udzielonemu wbrew stanowisku biskup\xc3\xb3w arago\xc5\x84skich i kr\xc3\xb3lowej Marii Kastylijskiej) jeszcze przez sze\xc5\x9b\xc4\x87 lat podtrzymywa\xc5\x82 swoje roszczenia do godno\xc5\x9bci papieskiej. Abdykowa\xc5\x82 26 lipca 1429 i zosta\xc5\x82 mianowany biskupem Majorki, kt\xc3\xb3rym pozosta\xc5\x82 a\xc5\xbc do \xc5\x9bmierci 28 grudnia 1446.\n_START_SECTION_\nBenedykt XIV\n_START_PARAGRAPH_\nCzwarty z mianowanych przez Benedykta XIII kardyna\xc5\x82\xc3\xb3w, Jean Carrier, kardyna\xc5\x82 prezbiter S. Stefano in Monte Celio i wikariusz hrabstwa Armagnac, przyby\xc5\x82 z po\xc5\x82udniowej Francji do Peniscola dopiero 12 grudnia 1423. Dowiedziawszy si\xc4\x99 o okoliczno\xc5\x9bciach wyboru Klemensa VIII (zw\xc5\x82. o ingerencji kr\xc3\xb3la Aragonii) uzna\xc5\x82 go za niewa\xc5\xbcny i og\xc5\x82osi\xc5\x82, \xc5\xbce tylko on, jako jedyny kardyna\xc5\x82 niesplamiony tym \xc5\x9bwi\xc4\x99tokradztwem ma prawo i obowi\xc4\x85zek naznaczenia nowego papie\xc5\xbca. Po powrocie do Armagnac 12 listopada 1425 potajemnie mianowa\xc5\x82 papie\xc5\xbcem zakrystiana z Rodez Bernarda Garniera, kt\xc3\xb3ry przybra\xc5\x82 imi\xc4\x99 Benedykt XIV. W styczniu 1429 Carrier poinformowa\xc5\x82 o tym fakcie hrabiego Jana IV, kt\xc3\xb3ry do tego momentu uznawa\xc5\x82 Klemensa VIII, cho\xc4\x87 pozostawa\xc5\x82 protektorem Carriera. Papie\xc5\xbc Marcin V ob\xc5\x82o\xc5\xbcy\xc5\x82 hrabiego ekskomunik\xc4\x85 i og\xc5\x82osi\xc5\x82 przeciw niemu krucjat\xc4\x99. W 1430 Jan IV uleg\xc5\x82 naciskom i uzna\xc5\x82 Marcina za papie\xc5\xbca. W 1433 Jean Carrier zosta\xc5\x82 aresztowany na rozkaz hrabiego i zmar\xc5\x82 w wi\xc4\x99zieniu._NEWLINE_Losy Bernarda Garniera pozostaj\xc4\x85 niejasne, wydaje si\xc4\x99 jednak, \xc5\xbce hrabia wym\xc3\xb3g\xc5\x82 na nim podporz\xc4\x85dkowanie si\xc4\x99 Rzymowi. W p\xc3\xb3\xc5\xbaniejszym okresie swego \xc5\xbcycia Garnier twierdzi\xc5\x82, \xc5\xbce nigdy nie uwa\xc5\xbca\xc5\x82 si\xc4\x99 za papie\xc5\xbca, a pod imieniem Benedykt XIV kry\xc5\x82 si\xc4\x99 sam Jean Carrier.'