b'\n_START_ARTICLE_\nFryderyk Buchholtz\n_START_PARAGRAPH_\nFryderyk Buchholtz \xe2\x80\x93 fortepianmistrz, organmistrz, majster cechowy, starszy cechu (1825\xe2\x80\x941826), urodzony 16 V 1792 Olsztynek (Hohenstein, Prusy), zmar\xc5\x82y 15 V 1837 Warszawa.\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nSyn osiad\xc5\x82ego w Warszawie Andrzeja i Ewy z Pohl\xc3\xb3w. Jako czeladnik stolarski wyruszy\xc5\x82 z Warszawy na w\xc4\x99dr\xc3\xb3wk\xc4\x99. Ok. 1815 powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 z dyplomem organmistrza i za\xc5\x82o\xc5\xbcy\xc5\x82 wytw\xc3\xb3rnie fortepian\xc3\xb3w, ul. Mazowiecka 1352 (1825 odkupi\xc5\x82 dom i posesj\xc4\x99). Ok. 1817\xe2\x80\x9419 wraz z W. Bauerem i W. Jansenem wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 do w\xc5\x82adz o utworzenie Zgromadzenia Organmistrz\xc3\xb3w. Pocz\xc4\x85tkowo budowa\xc5\x82 fortepiany \xc5\xbcyrafy z rejestrami fagotowym i janczarskim szybko zdobywaj\xc4\x85c uznanie. Takie instrumenty eksponowa\xc5\x82 na wystawach warszawskich 1823 (nagrodzony medalem srebrnym, \xc5\x9brednim) i 1825. 1825 eksponowa\xc5\x82 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc, zbudowany wsp\xc3\xb3lnie z F. Brunnerem, melodicordion, nagrodzony pochwa\xc5\x82\xc4\x85 za wykonanie. Po 1825 ograniczy\xc5\x82 si\xc4\x99 do fortepian\xc3\xb3w skrzyd\xc5\x82owych z mechanik\xc4\x85 wiede\xc5\x84sk\xc4\x85 i na zam\xc3\xb3wienie angielsk\xc4\x85. Od 1826 budowa\xc5\x82 instrumenty typu angielskiego na wz\xc3\xb3r przywiezionego z Londynu przez M. Szymanowsk\xc4\x85. W 1827 jako pierwszy w Kongres\xc3\xb3wce zastosowa\xc5\x82 metalowe wsporniki ramy, osnowy skrzyni i eliminacj\xc4\x99 dna skrzyni fortepianu. W latach 30. wraz z synem Julianem zbudowa\xc5\x82 na zam\xc3\xb3wienie fortepian z podno\xc5\x9bnikiem t\xc5\x82umik\xc3\xb3w, rozdzielonym na rejestr dolny i g\xc3\xb3rny. Jego instrumenty zyska\xc5\x82y w\xc5\x9br\xc3\xb3d muzyk\xc3\xb3w uznanie jako jedne z najlepszych. Cz\xc4\x99stym go\xc5\x9bciem domowego salonu artystycznego i sk\xc5\x82adu fabrycznego by\xc5\x82 F. Chopin, kt\xc3\xb3ry zakupi\xc5\x82 fortepian Buchholtza (spalony podczas powstania styczniowego). Na instrumentach Buchholtza koncertowali m.in. w 1837 w Warszawie J. Prombereger z Wiednia. Jego pracownikami byli m.in. J. Manniing (ok. 1826\xe2\x80\x9437), J. Kerntopf (1830\xe2\x80\x9439) i J. S. Luboradzki (ok. 1822-26). Z prac organmistrzowskich Buchholtza znane s\xc4\x85 jedynie przebudowy organ\xc3\xb3w w Che\xc5\x82mie Pelplinie. Z ma\xc5\x82\xc5\xbce\xc5\x84stwa (1819) z Emili\xc4\x85 z Boraty\xc5\x84skich mia\xc5\x82 15 dzieci, m.in. Juliana, Alojzego (ur. 1822), Matyld\xc4\x99 Dobrowolsk\xc4\x85 (1825\xe2\x80\x941910). Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie. Po jego \xc5\x9bmierci wytw\xc3\xb3rni\xc4\x99 prowadzi\xc5\x82a \xc5\xbcona (z pomoc\xc4\x85 J. S. Luboradzkiego), a ok. 1841\xe2\x80\x9446 syn Julian. Do dzi\xc5\x9b zachowa\xc5\x82o si\xc4\x99 kilka instrument\xc3\xb3w Buchholtza m.in. \xc5\xbcyrafa (Muzeum Warszawa), skrzyd\xc5\x82owe (Muzeum Pozna\xc5\x84, Towarzystwo im. Fryderyka Chopina w Warszawie, Pa\xc5\x82acyk w Antoninie).'