b'\n_START_ARTICLE_\nPigmalion (opera)\n_START_SECTION_\nHistoria utworu\n_START_PARAGRAPH_\nHistori\xc4\x99 Pigmaliona, w kszta\xc5\x82cie jaki nada\xc5\x82 jej Antoine Houdar de la Motte, wprowadzi\xc5\x82 po raz pierwszy na scen\xc4\x99, jako pi\xc4\x85t\xc4\x85 cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 swego baletu Triumf sztuki wystawionego w 1700 roku, Michel de la Barre. Po nim temat zainteresowa\xc5\x82 jeszcze kilku kompozytor\xc3\xb3w. Libretto dla Rameau opracowa\xc5\x82 na podstawie utworu de la Motte\'a, tw\xc3\xb3rca z kr\xc4\x99gu pana La Pouplini\xc3\xa8re\'a, Ballot de Sovot. Jednoakt\xc3\xb3wka mia\xc5\x82a sw\xc4\x85 premier\xc4\x99 28 sierpnia 1748 roku w paryskiej Acad\xc3\xa9mie Royale de Musique. Pocz\xc4\x85tkowo s\xc5\x82abo przyj\xc4\x99ty, utw\xc3\xb3r zyska\xc5\x82 na popularno\xc5\x9bci przy okazji wznowienia w 1751 roku. Niebawem liczb\xc4\x85 przedstawie\xc5\x84 dor\xc3\xb3wna\xc5\x82 niemal Kastorowi i Polluksowi, utrzymuj\xc4\x85c si\xc4\x99 na scenie przez 30 lat._NEWLINE_Pierwsze wsp\xc3\xb3\xc5\x82czesne wystawienie Pigmaliona mia\xc5\x82o miejsce w 1913 roku. Dzi\xc4\x99ki swojej zwi\xc4\x99z\xc5\x82o\xc5\x9bci i znakomitej muzyce, utw\xc3\xb3r sta\xc5\x82 si\xc4\x99 znowu jednym z najcz\xc4\x99\xc5\x9bciej grywanych utwor\xc3\xb3w Rameau.\n_START_SECTION_\nStreszczenie\n_START_PARAGRAPH_\nOpera oparta jest na historii mitycznego Pigmaliona, opisanego przez Owidiusza w Metamorfozach. W wersji Rameau i de Sovota rze\xc5\xbabiarz Pigmalion tworzy pi\xc4\x99kn\xc4\x85 figur\xc4\x99, kt\xc3\xb3rej wyznaje mi\xc5\x82o\xc5\x9b\xc4\x87. Jego narzeczona, C\xc3\xa9phise, chce zwr\xc3\xb3ci\xc4\x87 na siebie uwag\xc4\x99, jednak zostaje odrzucona przez Pigmaliona, kt\xc3\xb3ry prosi Wenus o o\xc5\xbcywienie jego figury. Figura w magiczny spos\xc3\xb3b o\xc5\xbcywa i zaczyna ta\xc5\x84czy\xc4\x87. Wszyscy bohaterowie raduj\xc4\x85 si\xc4\x99 i wychwalaj\xc4\x85 si\xc5\x82\xc4\x99 mi\xc5\x82o\xc5\x9bci. Wenus znajduje innego ukochanego dla odrzuconej przez rze\xc5\xbabiarza C\xc3\xa9phise.\n_START_SECTION_\nCharakterystyka utworu\n_START_PARAGRAPH_\nPigmalion jest niew\xc4\x85tpliwym arcydzie\xc5\x82em w\xc5\x9br\xc3\xb3d o\xc5\x9bmiu akt\xc3\xb3w baletowych napisanych przez Rameau w latach 1748-1754. W znacznej mierze zawdzi\xc4\x99cza to librettu - kr\xc3\xb3tkiej, dobrze skonstruowanej anegdocie, bogatej w sytuacje dramatyczne. Utw\xc3\xb3r otwiera uwertura mocnymi akordami, na\xc5\x9bladuj\xc4\x85cymi pospieszne uderzenia d\xc5\x82uta. Pierwszy monolog Pigmaliona - rozpaczliwa modlitwa skierowana do bog\xc3\xb3w nale\xc5\xbcy do najlepszych arii tragicznych Rameau. Przerywa j\xc4\x85 kr\xc3\xb3tka dramatyczna scenka pomi\xc4\x99dzy Pigmalionem i Cefiz\xc4\x85. Konflikt ten rozwiewa si\xc4\x99 jednak szybko i Pigmalion znowu pozostaje sam ze swoim pos\xc4\x85giem i bogami. Druga modlitwa b\xc5\x82agalna skierowana do Wenus zostaje uwie\xc5\x84czona powodzeniem. W delikatnym obrazie orkiestrowym pos\xc4\x85g o\xc5\xbcywa i wyg\xc5\x82asza czu\xc5\x82e s\xc5\x82owa mi\xc5\x82o\xc5\x9bci w pe\xc5\x82nym wyrazu recytatywie. Amor wy\xc5\x9bpiewuje triumfaln\xc4\x85 arietk\xc4\x99, ko\xc5\x84cz\xc4\x85c\xc4\x85 akcj\xc4\x99 baletu. Nast\xc4\x99puje po niej fina\xc5\x82owy obraz choreograficzny: Gracje ucz\xc4\x85 pos\xc4\x85g ta\xc5\x84czy\xc4\x87, tak \xc5\xbce wkr\xc3\xb3tce potrafi ju\xc5\xbc odta\xc5\x84czy\xc4\x87 saraband\xc4\x99 i skocznego tamburyna. Do "muzeum" wpada niesforny lud, by podziwia\xc4\x87 rze\xc5\xbab\xc4\x99. Po pi\xc4\x99knej pantomimie nast\xc4\x99puje hymn do Amora, a po nim dwie kolejne pantomimy i wirtuozowska aria g\xc5\x82\xc3\xb3wnego bohatera. Sztuk\xc4\x99 ko\xc5\x84czy wsp\xc3\xb3lny taniec.'