b"\n_START_ARTICLE_\nKulik eskimoski\n_START_SECTION_\nTaksonomia\n_START_PARAGRAPH_\nPo raz pierwszy kulika eskimoskiego opisa\xc5\x82 Johann Reinhold Forster w 1772, nadaj\xc4\x85c mu nazw\xc4\x99 Scolopax borealis. Obecnie (2016) Mi\xc4\x99dzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza go w rodzaju Numenius. Holotyp pochodzi\xc5\x82 z Fort Albany First Nation w Ontario. Dostarczy\xc5\x82 go Forsterowi w 1771 Andrew Graham, cz\xc5\x82onek Kompanii Zatoki Hudsona, kt\xc3\xb3ry z kolei otrzyma\xc5\x82 go od Humphrey'a Martena. Odnotowa\xc5\x82 on r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc informacje dotycz\xc4\x85ce zachowania.\n_START_SECTION_\nMorfologia\n_START_PARAGRAPH_\nD\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 cia\xc5\x82a wynosi\xc5\x82a 29\xe2\x80\x9338 cm, masa cia\xc5\x82a 270\xe2\x80\x93454 g, rozpi\xc4\x99to\xc5\x9b\xc4\x87 skrzyde\xc5\x82 oko\xc5\x82o 70 cm. W upierzeniu dominowa\xc5\x82a barwa cynamonowa. Dzi\xc3\xb3b by\xc5\x82 nieco zagi\xc4\x99ty w d\xc3\xb3\xc5\x82, ciemnocynamonowy. Wierzch g\xc5\x82owy ciemny, z odznaczaj\xc4\x85cym si\xc4\x99 jasnym paskiem ciemieniowym. Pier\xc5\x9b i boki cia\xc5\x82a pokrywa\xc5\x82y V-kszta\xc5\x82tne czarne znaczki. Lotki by\xc5\x82y g\xc5\x82\xc3\xb3wnie jednobarwne (nie paskowane). Nogi niebieskoszare.\n_START_SECTION_\nZasi\xc4\x99g wyst\xc4\x99powania\n_START_PARAGRAPH_\nKuliki eskimoskie gniazdowa\xc5\x82y w centralno-p\xc3\xb3\xc5\x82nocnej Kanadzie, na po\xc5\x82udniowym wybrze\xc5\xbcu Zatoki Amundsena; prawdopodobnie r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc w p\xc3\xb3\xc5\x82nocnej Alasce. Zimowiska znajdowa\xc5\x82y si\xc4\x99 w Urugwaju i Argentynie, przypuszczalnie r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc z po\xc5\x82udniowej Brazylii i w Chile.\n_START_SECTION_\nEkologia i zachowanie\n_START_PARAGRAPH_\n\xc5\x9arodowiskiem \xc5\xbcycia kulik\xc3\xb3w eskimoskich by\xc5\x82a ja\xc5\x82owa arktyczna tundra na nizinach, u wybrze\xc5\xbcy, poro\xc5\x9bni\xc4\x99ta traw\xc4\x85, brzozami (Betula) i turzycami (Carex). Podczas jesiennej w\xc4\x99dr\xc3\xb3wki (od czerwca do pa\xc5\xbadziernika) odwiedza\xc5\x82y wrzosowiska, skupiska ba\xc5\xbcyny czarnej (Empetrum nigrum), pastwiska i obszary zalewane wod\xc4\x85 w trakcie przyp\xc5\x82ywu. W\xc4\x99drowa\xc5\x82y oko\xc5\x82o 8000 km na po\xc5\x82udnie. Prawdopodobnie zimowa\xc5\x82y na podmok\xc5\x82ej pampie i, mi\xc4\x99dzy innymi, obszarach p\xc3\xb3\xc5\x82pustynnych. W trakcie w\xc4\x99dr\xc3\xb3wki na miejsca rozrodu (od marca do maja) preferowa\xc5\x82y spalone obszary prerii; preferowanym pokarmem by\xc5\x82 (wymar\xc5\x82y ju\xc5\xbc) przedstawiciel prostoskrzyd\xc5\x82ych Melanoplus spretus. Podczas jesiennych w\xc4\x99dr\xc3\xb3wek kuliki eskimoskie migrowa\xc5\x82y najpierw na wsch\xc3\xb3d, przekraczaj\xc4\x85c Zatok\xc4\x99 Hudsona i zbieraj\xc4\x85c si\xc4\x99 na wybrze\xc5\xbcach Labradoru oraz Nowej Anglii. Prawdopodobnie g\xc5\x82\xc3\xb3wnym pokarmem kulik\xc3\xb3w eskimoskich w tym czasie by\xc5\x82y jagody ba\xc5\xbcyny czarnej (E. nigrum). Wed\xc5\x82ug notatki z 1861 barwny sok tych jag\xc3\xb3d odnale\xc5\xba\xc4\x87 mo\xc5\xbcna by\xc5\x82o w jelitach, na dziobie, nogach, piersi i gardle kulik\xc3\xb3w. Zjada\xc5\x82y r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc bezkr\xc4\x99gowce ods\xc5\x82aniaj\xc4\x85ce si\xc4\x99 mi\xc4\x99dzy p\xc5\x82ywami._NEWLINE_Mackay odnotowa\xc5\x82, \xc5\xbce kuliki eskimoskie bywa\xc5\x82y nazywane Doughbirds (dos\xc5\x82ownie ptaki z ciasta). Dzia\xc5\x82o si\xc4\x99 tak z powodu ich du\xc5\xbcych, w por\xc3\xb3wnaniu do innych ptak\xc3\xb3w, rezerw t\xc5\x82uszczu \xe2\x80\x93 postrzelonym w locie ptakom po upadku na ziemi\xc4\x99 p\xc4\x99ka\xc5\x82a sk\xc3\xb3ra, ods\xc5\x82aniaj\xc4\x85c grube pok\xc5\x82ady t\xc5\x82uszczu.\n_START_SECTION_\nL\xc4\x99gi\n_START_PARAGRAPH_\nOkres l\xc4\x99gowy trwa\xc5\x82 od maja do sierpnia. Gniazda znajdywano pod koniec czerwca lub na pocz\xc4\x85tku lipca (tylko w latach 1821\xe2\x80\x931866). Zniesienie liczy\xc5\x82o 4 jaja.\n_START_SECTION_\nW kulturze\n_START_PARAGRAPH_\nWymieranie kulika eskimoskiego sta\xc5\x82o si\xc4\x99 motywem ksi\xc4\x85\xc5\xbcki (1955) autorstwa Freda Bodswortha i filmu animowanego The Last of the Curlews (dos\xc5\x82. Ostatni z kulik\xc3\xb3w). Ksi\xc4\x85\xc5\xbcka opowiada histori\xc4\x99 kulika eskimoskiego, kt\xc3\xb3ry nigdy nie widzia\xc5\x82 innego przedstawiciela swojego gatunku, jednak instynktownie poszukuje partnerki. Autor stara si\xc4\x99 przedstawi\xc4\x87 histori\xc4\x99, ukazuj\xc4\x85c obrazowo emocje ptak\xc3\xb3w. Ostatni kulik spotyka w ko\xc5\x84cu partnerk\xc4\x99. Ksi\xc4\x85\xc5\xbcka ko\xc5\x84czy si\xc4\x99 scen\xc4\x85 na zaoranym polu, na kt\xc3\xb3rym przesiaduje para kulik\xc3\xb3w. Jako ostatnie z ptak\xc3\xb3w uciekaj\xc4\x85 przed nadje\xc5\xbcd\xc5\xbcaj\xc4\x85cym traktorem. Zrywaj\xc4\x85 si\xc4\x99 dopiero, gdy kierowca z niego wysiada i oddaje strza\xc5\x82y. Postrzelona samica umiera w locie, a ostatni z kulik\xc3\xb3w, przeczekawszy noc przy jej ciele, odlatuje na P\xc3\xb3\xc5\x82noc. Fabu\xc5\x82a filmu animowanego z 1972, The Last of the Curlews, wyprodukowanego przez Hanna-Barbera, opiera si\xc4\x99 na ksi\xc4\x85\xc5\xbcce. Film skierowany by\xc5\x82 przede wszystkim do dzieci. Zmieniono kilka szczeg\xc3\xb3\xc5\x82\xc3\xb3w, mi\xc4\x99dzy innymi dodano postaci ojca i syna \xe2\x80\x93 my\xc5\x9bliwych. W filmie samica prze\xc5\xbcywa noc, umiera nast\xc4\x99pnego dnia po przypadkowym sp\xc5\x82oszeniu pary kulik\xc3\xb3w przez syna\xe2\x80\x93my\xc5\x9bliwego."