b"\n_START_ARTICLE_\nKodeks Nitryjski\n_START_SECTION_\nEwangelia \xc5\x81ukasza\n_START_PARAGRAPH_\nManuskrypt zawiera Ewangeli\xc4\x99 wed\xc5\x82ug \xc5\x81ukasza z licznymi lukami. Sk\xc5\x82ada si\xc4\x99 na ni\xc4\x85 48 kart (29,5 na 23,5\xc2\xa0cm). Tekst kodeksu zawarty jest w dw\xc3\xb3ch kolumnach na stron\xc4\x99, 25 linijek na stron\xc4\x99, pisany jest majusku\xc5\x82\xc4\x85, wielk\xc4\x85 uncja\xc5\x82\xc4\x85. Litery s\xc4\x85 wielkie i pi\xc4\x99kne. Nie stosuje przydech\xc3\xb3w ani akcent\xc3\xb3w. Kszta\xc5\x82ty liter s\xc4\x85 zbli\xc5\xbcone do kodeks\xc3\xb3w 022, 024 i 081, z t\xc4\x85 tylko r\xc3\xb3\xc5\xbcnic\xc4\x85, \xc5\xbce w Kodeksie Nitryjskim s\xc4\x85 mniej regularne. Niekt\xc3\xb3re z kart s\xc4\x85 zabrudzone, niekt\xc3\xb3re podarte, zw\xc5\x82aszcza 2, 11 oraz 14, a tak\xc5\xbce 548\xe2\x80\x93549. Nomina sacra pisane s\xc4\x85 skr\xc3\xb3tami._NEWLINE_Partia r\xc4\x99kopisu z tekstem Ewangelii oznaczana jest przy pomocy symbolu R albo 027. Siglum R zosta\xc5\x82o nadane przez Tischendorfa, natomiast 027 nadane zosta\xc5\x82o przez Gregory'go w 1908 roku. Hermann von Soden nada\xc5\x82 mu symbol \xce\xb5 22. Przyj\xc4\x99\xc5\x82y si\xc4\x99 symbole zaproponowane przez Tischendorfa i Gregory'ego (okre\xc5\x9blane jako system numeracji Gregory-Aland). Tekst Ewangelii \xc5\x81ukasza datowany jest paleograficznie przez INTF na VI wiek._NEWLINE_Ewangelia wed\xc5\x82ug \xc5\x81ukasza_NEWLINE_1,1-13; 1,69-2,4; 2,16-27; 4,38-5,5; 5,25-6,8; 6,18-36; 6,39; 6,49-7,22; 7,44; 7,46; 7,47; 7,50; 8,1-3; 8,5-15; 8,25-9,1; 9,12-43; 10,3-16; 11,5-27; 12,4-15; 12,40-52; 13,26-14,1; 14,12-15,1; 15,13-16,16; 17,21-18,10; 18,22-20,20; 20,33-47; 21,12-22,6; 22,8-15; 22,42-56; 22,71-23,11; 23,38-51._NEWLINE_S\xc4\x85 to jednak przybli\xc5\xbcone dane. Dok\xc5\x82adne ustalenie, jakie wiersze \xc5\x81k s\xc4\x85 zawarte na kartach kodeksu nie zawsze jest mo\xc5\xbcliwe. Skryba pomin\xc4\x85\xc5\x82 tekst \xc5\x81k 15,19-21 i zosta\xc5\x82 on dodany przez drug\xc4\x85 r\xc4\x99k\xc4\x99._NEWLINE_Ewangelia wed\xc5\x82ug \xc5\x81ukasza poprzedzona jest list\xc4\x85 \xce\xba\xce\xb5\xcf\x86\xce\xb1\xce\xbb\xce\xb1\xce\xb9\xce\xb1 (spis tre\xc5\x9bci), na kartach 1r-3v. Tekst dzielony jest wed\xc5\x82ug Sekcji Ammoniusza, kt\xc3\xb3rych numery podane s\xc4\x85 na marginesie, brak jednak odniesie\xc5\x84 do Kanon\xc3\xb3w Euzebiusza. Podzia\xc5\x82 wed\xc5\x82ug Sekcji Ammoniusza odbiega od powszechnie stosowanego i bywa okre\xc5\x9blany jako Sekcje Pseudo-Ammoniusza._NEWLINE_Zdaniem Tregellesa tekst kodeksu jest charakterystyczny dla starych r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w i potwierdza dotychczasowe osi\xc4\x85gni\xc4\x99cia krytyki tekstu. Hort uzna\xc5\x82, \xc5\xbce przekazuje tekst mieszany z wielk\xc4\x85 liczb\xc4\x85 przed-bizantyjskich lekcji. Podobnie ocenia\xc5\x82 Kenyon. Hermann von Soden uzna\xc5\x82, \xc5\xbce reprezentuje tekst zachodni. Dzisiaj uwa\xc5\xbca si\xc4\x99, \xc5\xbce tekst ten reprezentuje bizantyjsk\xc4\x85 tradycj\xc4\x99 tekstualn\xc4\x85. Aland da\xc5\x82 mu nast\xc4\x99puj\xc4\x85cy profil tekstualny: 11\xc2\xb9 41/2 0\xc2\xb2 5\xcb\xa2, co znaczy, \xc5\xbce 11 razy wspiera tekst bizantyjski przeciwko \xe2\x80\x9eoryginalnemu\xe2\x80\x9d, 4 razy zgodny jest z tekstem bizantyjskim oraz oryginalnym, nigdy nie wspiera tekstu oryginalnego przeciwko bizantyjskiemu, posiada 5 sobie w\xc5\x82a\xc5\x9bciwych wariant\xc3\xb3w tekstowych (Sonderlesarten). Aland zaklasyfikowa\xc5\x82 go do V kategorii. Jednak ocena Alanda bazuje na por\xc3\xb3wnaniu tylko 20 miejsc r\xc4\x99kopisu. Wed\xc5\x82ug tzw. Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariant\xc3\xb3w, przekazuje standardowy tekst bizantyjski wed\xc5\x82ug rodziny K\xcb\xa3 w \xc5\x81k 1 i \xc5\x81k 10. W \xc5\x81k 20 przekazuje tekst mieszany._NEWLINE_20-25% tekstu nie jest zgodne z bizantyjsk\xc4\x85 tradycj\xc4\x85 tekstualn\xc4\x85. W rozdzia\xc5\x82ach 13-16 element nie-bizantyjski nawet przewa\xc5\xbca._NEWLINE_W \xc5\x81k 6,2 przekazuje wariant \xce\xbf\xe1\xbd\x90\xce\xba \xe1\xbc\x94\xce\xbe\xce\xb5\xcf\x83\xcf\x84\xce\xb9\xce\xbd (nie wolno), a nie \xce\xbf\xe1\xbd\x90\xce\xba \xe1\xbc\x94\xce\xbe\xce\xb5\xcf\x83\xcf\x84\xce\xb9\xce\xbd \xcf\x80\xce\xbf\xce\xb9\xce\xb5\xe1\xbf\x96\xce\xbd (nie wolno czyni\xc4\x87), jak ma wi\xc4\x99kszo\xc5\x9b\xc4\x87 r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w. Wariant kodeksu jest wspierany przez , B, (D), 700, lat, cop\xcb\xa2\xe1\xb5\x83, cop\xe1\xb5\x87\xe1\xb5\x92, arm, geo._NEWLINE_R\xc4\x99kopis nie posiada wierszy \xc5\x81k 22,43-44 (krwawy pot Jezusa), podobnie jak kodeksy , , A, B, N, T, W, 579, 1071._NEWLINE_R\xc4\x99kopis by\xc5\x82 cytowany w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu do wyda\xc5\x84 NA26, UBS3. Wydania NA27 oraz UBS4 nie cytuj\xc4\x85 ju\xc5\xbc kodeksu._NEWLINE_Tekst zosta\xc5\x82 odczytany przez Tregellesa (1854) i Tischendorfa (1855) niezale\xc5\xbcnie od siebie. Tischendorf por\xc3\xb3wna\xc5\x82 oba odczyty i jeszcze raz sprawdzi\xc5\x82 teksty sporne (np. \xc5\x81k 8,5; 18,1.10), po czym wyda\xc5\x82 jego tekst w 1857 roku. Tregelles w 1863 roku wskaza\xc5\x82 Tischendorfowi kilka dalszych b\xc5\x82\xc4\x99d\xc3\xb3w; Tischendorf uwzgl\xc4\x99dni\xc5\x82 te uwagi w swoim Editio Octava maior (1865).\n_START_SECTION_\nElementy\n_START_PARAGRAPH_\nZachowa\xc5\x82o si\xc4\x99 tylko pi\xc4\x99\xc4\x87 kart Element\xc3\xb3w Euklidesa (folios 49-53 palimpsestu), z tekstem X.15-16, 31-32, 80-81, 112-113; XIII.14. Nieznane jest miejsce powstania tego r\xc4\x99kopisu; sugerowana jest Syria oraz Mezopotamia. Tekst pisany jest w dw\xc3\xb3ch kolumnach na stron\xc4\x99, 25 linijkach w kolumnie, pochylon\xc4\x85 uncja\xc5\x82\xc4\x85. Litery s\xc4\x85 ma\xc5\x82e i regularne. Kszta\xc5\x82t liter wskazuje na VI\xe2\x80\x93VII wiek lub na VII\xe2\x80\x93VIII wiek (Heiberg). _NEWLINE_Tekst fragmentu pocz\xc4\x85tkowo uchodzi\xc5\x82 za niemal niemo\xc5\xbcliwy do odczytania. Odczyta\xc5\x82 go i opublikowa\xc5\x82 Johan Ludvig Heiberg (1854\xe2\x80\x931928) w 1885 roku. Heiberg zwr\xc3\xb3ci\xc5\x82 uwag\xc4\x99 na rozbie\xc5\xbcno\xc5\x9bci tekstualne wzgl\xc4\x99dem najwa\xc5\xbcniejszego r\xc4\x99kopisu Element\xc3\xb3w, kodeksu Vaticanus Gr. 190 (oznaczany symbolem P), oraz na blisk\xc4\x85 zgodno\xc5\x9b\xc4\x87 z kodeksem Bodleianus (oznaczany symbolem B). _NEWLINE_R\xc4\x99kopis by\xc5\x82 badany przez paleografa Guglielmo Cavallo. Cavallo wyda\xc5\x82 jedn\xc4\x85 kart\xc4\x99 kodeksu metod\xc4\x85 facsimile.\n_START_SECTION_\nTekst syryjski\n_START_PARAGRAPH_\nSyryjski r\xc4\x99kopis sk\xc5\x82ada si\xc4\x99 z 226 kart, o rozmiarach 23,5\xc2\xa0cm na 15\xc2\xa0cm (oryginalne karty zosta\xc5\x82y zgi\xc4\x99te w po\xc5\x82owie, czasem zosta\xc5\x82y te\xc5\xbc obci\xc4\x99te). Cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 z nich jest podarta i zachowana we fragmentach. Liczba folia\xc5\x82\xc3\xb3w wynosi 23, wi\xc4\x99ksza cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 pierwszego zagin\xc4\x99\xc5\x82a. Tekst pisany jest jedn\xc4\x85 kolumn\xc4\x85 na stron\xc4\x99, 19-25 linijek w kolumnie. Nie stosuje paginacji. Litery s\xc4\x85 regularne i pisane przez profesjonalnego skryb\xc4\x99. Tekst syryjski zawiera traktat Sewera Antioche\xc5\x84skiego, patriarchy z Antiochii (512\xe2\x80\x93518), przeciwko Janowi Gramatykowi z Cezarei._NEWLINE_Wed\xc5\x82ug noty na folio 53 recto tekst syryjski zosta\xc5\x82 sporz\xc4\x85dzony przez Symeona z Kartamin, dla Daniela, biskupa Edessy. Wed\xc5\x82ug noty sporz\xc4\x85dzonej przez inn\xc4\x85 r\xc4\x99k\xc4\x99, na folio 49, r\xc4\x99kopis nale\xc5\xbca\xc5\x82 do Daniela, biskupa Edessy._NEWLINE_Symeon dokona\xc5\x82 tego dzie\xc5\x82a prawdopodobnie oko\xc5\x82o roku 800. Symeon wykorzysta\xc5\x82 do tego celu greckie r\xc4\x99kopisy Iliady, Ewangelii \xc5\x81ukasza oraz Element\xc3\xb3w, ale u\xc5\xbcy\xc5\x82 tylko cz\xc4\x99\xc5\x9bci ich kart. Rozdzia\xc5\x82y I-VIII  traktatu Severusa pisane s\xc4\x85 na kartach pochodz\xc4\x85cych z Ewangelii \xc5\x81ukasza, rozdzia\xc5\x82y VIII-XX na r\xc4\x99kopisie Iliady, a rozdzia\xc5\x82y XX-XXI na r\xc4\x99kopisie Element\xc3\xb3w._NEWLINE_R\xc4\x99kopis bada\xc5\x82 William Wright i sporz\xc4\x85dzi\xc5\x82 pierwszy jego opis. J. Lebon wyda\xc5\x82 tekst r\xc4\x99kopisu w 1929 roku._NEWLINE_Nic pewnego nie da si\xc4\x99 powiedzie\xc4\x87 o historii r\xc4\x99kopisu. William Cureton s\xc4\x85dzi\xc5\x82, \xc5\xbce nale\xc5\xbca\xc5\x82 do 250 r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w dostarczonych przez Moj\xc5\xbcesza z Nisibis w roku 932 do klasztoru \xc5\x9bw. Marii Deipara."