b'\n_START_ARTICLE_\nHenry van de Velde\n_START_PARAGRAPH_\nHenry Cl\xc3\xa9ment van de Velde (ur. 3 kwietnia 1863 w Antwerpii, zm. 15 pa\xc5\xbadziernika 1957 w Zurychu) \xe2\x80\x93 belgijski malarz, architekt, projektant mebli i wn\xc4\x99trz. W swojej tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci wykorzystywa\xc5\x82 ro\xc5\x9blinne formy secesyjne, rozwin\xc4\x85\xc5\x82 wzornictwo przemys\xc5\x82owe.\n_START_SECTION_\nBiografia\n_START_PARAGRAPH_\nOd 1880 roku studiowa\xc5\x82 malarstwo w Antwerpii, a potem w Pary\xc5\xbcu, gdzie pozna\xc5\x82 neoimpresjonist\xc3\xb3w. W 1894 roku po\xc5\x9blubi\xc5\x82 modelk\xc4\x99 Mari\xc4\x99 S\xc3\xa8the, kt\xc3\xb3ra pozowa\xc5\x82a francuskim malarzom. W 1895 roku wzi\xc4\x85\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w paryskiej wystawie Art Nouveau, a dwa lata p\xc3\xb3\xc5\xbaniej w Dre\xc5\xbanie. W 1899 roku ukaza\xc5\x82 si\xc4\x99 pierwszy katalog z meblami, projektowanymi przez Henry\xe2\x80\x99ego van de Velde. Od 1901 roku mieszka\xc5\x82 z rodzin\xc4\x85 w Berlinie i tworzy\xc5\x82 g\xc5\x82\xc3\xb3wnie dla \xc5\x9brodowiska niemieckiego. W 1902 roku zosta\xc5\x82 zaproszony przez niemieckiego hrabi\xc4\x99, Harry\xe2\x80\x99ego Kesslera do Weimaru, aby s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc4\x87 tamtejszemu ksi\xc4\x99ciu jako malarz i projektant wn\xc4\x99trz. W Weimarze postanowi\xc5\x82 utworzy\xc4\x87 seminarium rzemios\xc5\x82a, opartego na zasadach ruchu Arts & Crafts, kt\xc3\xb3re z czasem przekszta\xc5\x82ci\xc5\x82o si\xc4\x99 w Szko\xc5\x82\xc4\x99 Rzemios\xc5\x82a Artystycznego. W 1907 van de Velde wzni\xc3\xb3s\xc5\x82 now\xc4\x85 siedzib\xc4\x99 dla szko\xc5\x82y, kt\xc3\xb3rej zosta\xc5\x82 dyrektorem oraz zaanga\xc5\xbcowa\xc5\x82 si\xc4\x99 w dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 Werkbundu. Rok p\xc3\xb3\xc5\xbaniej przeprowadzi\xc5\x82 si\xc4\x99 do w\xc5\x82asnej prywatnej rezydencji w Weimarze (\xe2\x80\x9eHaus Hohe Pappeln\xe2\x80\x9d). W 1915 roku zrezygnowa\xc5\x82 z posady dyrektora, kt\xc3\xb3r\xc4\x85 przekaza\xc5\x82 Walterowi Gropiusowi. Po zako\xc5\x84czeniu I wojny \xc5\x9bwiatowej wyjecha\xc5\x82 do Szwajcarii, gdzie pracowa\xc5\x82 dla holenderskich, bogatych kolekcjoner\xc3\xb3w, Antoniego Kr\xc3\xb6ller i jego \xc5\xbcony H\xc3\xa9l\xc3\xa8ne Kr\xc3\xb6ller-M\xc3\xbcller. Wskutek problem\xc3\xb3w finansowych Kr\xc3\xb6ller\xc3\xb3w, van de Velde zosta\xc5\x82 zwolniony i wyjecha\xc5\x82 w 1925 roku do Brukseli. W 1933 roku holenderski rz\xc4\x85d postanowi\xc5\x82 ufundowa\xc4\x87 muzeum Kr\xc3\xb6ller\xc3\xb3w. Projekty nadzorowa\xc5\x82 van de Velde, a w 1938 roku nast\xc4\x85pi\xc5\x82o uroczyste otwarcie Kr\xc3\xb6ller-M\xc3\xbcller Museum. W 1947 roku wyjecha\xc5\x82 do szwajcarskiego Ober\xc3\xa4geri, gdzie napisa\xc5\x82 autobiograficzn\xc4\x85 ksi\xc4\x85\xc5\xbck\xc4\x99, Die Geschichte meines Lebens (Historia mojego \xc5\xbcycia, wydana w 1962 roku w Monachium). W Szwajcarii pozosta\xc5\x82 a\xc5\xbc do swojej \xc5\x9bmierci._NEWLINE_Jedynym dzie\xc5\x82em Veldego na terenie Polski jest odkryte w 2003 roku wyposa\xc5\xbcenie wn\xc4\x99trza sanatorium w Trzebiechowie, wykonane w latach 1903\xe2\x80\x931905 na zlecenie ksi\xc4\x99\xc5\xbcnej Eleonory Karoliny Gaspariny Luisy Reuss-K\xc3\xb6stritz.'