ആരായിരുന്നു എനിക്ക് നമ്ബ്യാര് സാര് പ്രിയശിഷ്യ പി ടി ഉഷ എഴുതുന്നു സാറിന്റെ മരണവാര്ത്ത അറിഞ്ഞ്, വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയില് ഞാന് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു ആരായിരുന്നു എനിക്ക് നമ്ബ്യാര് സാര്. ഒറ്റവാക്കില് ഉത്തരമില്ല. വെറുമൊരു കോച്ചാണോ? അല്ല. ഗുരു, പരിശീലകന്, രക്ഷിതാവ്, പിതൃതുല്യന്... സാര് കാണുമ്ബോള് ഞാനൊരു കുട്ടിയായിരുന്നു. 13 വയസ്സ്. കണ്ണൂര് സ്പോര്ട്സ് സ്കൂളില് ചേര്ന്ന കാലം. ആ ബന്ധം അവസാനകാലംവരെ തുടര്ന്നു. നീരജ് ചോപ്ര ഒളിമ്ബിക്സ് മെഡല് നേടിയതിന്റെ പിറ്റേദിവസം സാറിനെ കാണാന് പോയിരുന്നു. കുറച്ചുകാലമായി സാര് കിടപ്പിലാണ്. പഴയ ഓര്മകള് ഒന്നുമില്ല. എന്നാലും ഞാന് പറഞ്ഞു സാര് നമ്മള് മോഹിച്ച മെഡല് വന്നു. നീരജ് ചോപ്രയെന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് സ്വര്ണം കൊണ്ടുവന്നു. സാര് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഞാന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു, അദ്ദേഹത്തിന് അതു മനസ്സിലായോ എന്നറിയില്ല. വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒളിമ്ബിക്സ് മെഡല്. 1984ലെ മെഡല്നഷ്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങളെത്രയോ പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ലോസ് ഏഞ്ചല്സ് സ്റ്റേഡിയത്തിലെ നഷ്ടം, അതെത്ര പറഞ്ഞാലും തീരില്ല എനിക്കും അദ്ദേഹത്തിനും. കുട്ടിയായ പയ്യോളിക്കാരി ഉഷ ലോകമറിയുന്ന അത്ലീറ്റായത് സാറുള്ളതുകൊണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ വളര്ത്തി, സംരക്ഷിച്ചു, രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച കായികതാരമാക്കി. എന്റെ എല്ലാ വഴികളിലും അദ്ദേഹമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ മെഡലുകളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയൊപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആത്മസമര്പ്പണമായിരുന്നു മുഖമുദ്ര. അച്ചടക്കത്തില് ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ഇല്ല. സ്നേഹവും കരുതലും ആവോളം തരും. വിജയത്തിലും തോല്വിയിലും ഒപ്പംനില്ക്കും. അങ്ങനെയൊരു കൂട്ടുകെട്ട് എത്രയെത്ര വിജയങ്ങള് കണ്ടു. എന്റെ വീട്ടിലെ ചില്ലുകൂട്ടില് തിളങ്ങുന്ന മെഡലുകള് നമ്ബ്യാര് സാറിന് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ഇനി അതെല്ലാം കാണുമ്ബോള് പഴയ ഓര്മകള് തള്ളിവരും. എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവനും നമ്ബ്യാര് സാറും ലോസ് ഏഞ്ചല്സും മായാതെനില്ക്കും.