ഭാഷാപഠനത്തില് അക്ഷരപഠനം അനിവാര്യമോ? ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രങ്ങള് കാലഘട്ടത്തിനനുസരിച്ച് മാറിവരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ആശയത്തില്നിന്ന് അക്ഷരത്തിലേക്ക്, പ്രയോഗത്തില്നിന്ന് നിയമങ്ങളിലേക്ക് എന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട കേരളത്തിലെ പുതിയ മലയാളഭാഷാ പാഠപുസ്തകങ്ങള് ഇന്ന് ഏറെ വിമര്ശനവിധേയമാണ്. മലയാള അക്ഷരങ്ങള് അറിയാത്ത, തെറ്റില്ലാത്ത മലയാളം എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാത്ത ഒരുപറ്റം വിദ്യാര്ഥികളെയാണ് ഈ പാഠ്യപദ്ധതി വളര്ത്തിയെടുത്തത്. ദശാബ്ദങ്ങളോളം ഇവിടെ വിജയകരമായി നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു പാഠ്യപദ്ധതി ചില ആധുനിക ഭാഷാ സമീപനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില് പൊളിച്ചെഴുതിയപ്പോള് ഭാവിയില് ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള വരുംവരായ്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രായോഗികപഠനത്തിന്റെ അഭാവമാണ് ഈ പിഴവിന് കാരണം.ഭാഷ ആര്ജ്ജിക്കാനും ആശയവിനിമയം നടത്താനുമുള്ള ജന്മസിദ്ധമായ കഴിവ് മനുഷ്യനുണ്ട് എന്ന പുതിയ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ പാഠ്യപദ്ധതി വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ശൈശവത്തില് എങ്ങനെയാണോ മാതൃഭാഷ ആര്ജ്ജിക്കുന്നത് ആ രീതിയുടെ സവിശേഷതകള് ഉള്പ്പെടുത്തിവേണം ഭാഷാപഠനാനുഭവങ്ങള് രൂപപ്പെടേണ്ടത് എന്ന രീതി തികച്ചും സ്വാഗതാര്ഹമാണ്. ആശയസ്വീകരണത്തിന് ശ്രവണം എന്ന ശേഷിയും ആശയപ്രകാശനത്തിന് ഭാഷണം എന്ന ശേഷിയും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുകതന്നെ വേണം. വായന, എഴുത്ത് എന്നിവ സമാനമായ മറ്റു രണ്ട് ശേഷികളാണ്. ഈ ശേഷികള് നേടുന്നതു പ്രയോഗത്തിലൂടെയാണ് എന്നതും വാസ്തവമാണ്. ആശയാവതരണരീതി അവലംബിച്ചാണ് വായന, എഴുത്ത് എന്നീ ഭാഷാശേഷികള് ആര്ജ്ജിക്കുന്നതിനുള്ള അവസരങ്ങള് നിലവിലുള്ള പാഠപുസ്തകങ്ങളില് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്, ചെറു ക്ലാസ്സുകളില് വായന, എഴുത്ത് എന്നീ ശേഷികള് വര്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന കുട്ടികളുടെ ഗ്രാഫ് വായന, ഗ്രാഫ് എഴുത്ത് എന്നീ പഠനപ്രക്രിയകള് എത്രമാത്രം പ്രയോഗക്ഷമമാണ് എന്ന് നാം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അധ്യാപകര്ക്ക് കൂടുതല് കുട്ടികളെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും വായന, എഴുത്ത് എന്നീ ശേഷികളുടെ പുരോഗതി കൃത്യമായി വിലയിരുത്താനും അവ പരിഹരിച്ച് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനും കഴിയുന്നില്ല. കുട്ടികള്ക്ക് അക്ഷരങ്ങള് സംശയനിവാരണം വരുത്താനും തെറ്റുകള് തിരുത്താനുമുള്ള റഫറന്സുകള് പാഠപ്പുസ്തകത്തില് അപര്യാപ്തമാണ്. സ്വരാക്ഷരങ്ങള്, വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങള്, ചില്ലക്ഷരങ്ങള്, കൂട്ടക്ഷരങ്ങള് ഇവയൊന്നും പാഠപുസ്തകത്തില് ഇല്ലാത്തതിനാല് കുട്ടികള്ക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, സ്വരാക്ഷരങ്ങളും അവയുടെ ചിഹ്നഹ്നങ്ങളും പഠിക്കാത്തതിനാല് നൂതന പദങ്ങള് വായിക്കാനും എഴുതാനും പ്രയാസമാണ്. ഇവ പരിഹരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള് തീര്ച്ചയായും ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. ഖരങ്ങളും അതിഖരങ്ങളും ഘോഷങ്ങളും അടങ്ങിയ സങ്കീര്ണ്ണമായ ഉച്ചാരണരീതികളുള്ള മലയാളഭാഷാ പഠനത്തില് പദങ്ങള് ഉച്ചരിക്കുമ്ബോള് വര്ണ്ണാക്ഷരങ്ങളുടെ സ്ഥാനവും ഖരാതിഖരങ്ങളുടെ വിന്യാസവും കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാന് കുട്ടികള്ക്കു കഴിയണം. ഏതൊരു ഭാഷയുടെയും അടിസ്ഥാനഘടകം അക്ഷരമാണ്. അക്ഷരം വാക്കുകളായി, വാക്കുകള് വാചകങ്ങളായി മാറുമ്ബോഴാണ് ഭാഷ രൂപപ്പെടുന്നത്. പണ്ട് ഭാഷാപഠനം ആരംഭിക്കുന്നത് അക്ഷരാഭ്യാസത്തിലൂടെയായിരുന്നു. അതുമൂലം ഭാഷ കൂടുതല് എളുപ്പത്തില് ആര്ജ്ജിക്കാനും ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവരാകാനും വിദ്യാര്ഥികള്ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാല്, പാഠപുസ്തകത്തില്നിന്ന് അക്ഷരമാല വെട്ടിമാറ്റപ്പെട്ടപ്പോള് വിദ്യാര്ഥികളുടെ ബൗദ്ധികതലത്തില്നിന്നാണ് അക്ഷരങ്ങള് മുറിച്ചു നീക്കപ്പെട്ടത്. പണ്ട് എല്.പി. തലത്തില്തന്നെ അക്ഷരങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും ചേര്ത്ത് നിഷ്പ്രയാസം ഭാഷ കൈകാര്യം ചെയ്യാന് കുട്ടികള്ക്ക് സാധിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്, ഇന്ന് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ തലത്തില് എത്തിയിട്ടും പലര്ക്കും അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാതെ എഴുതാനോ വായിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ല എന്നത് വളരെ അപമാനകരമാണ്. ടി.ടി.സി, ബി.എഡ്., മുതലായ കോഴ്സുകള്ക്ക് പ്രാക്ടീസിനായി സ്കൂളിലെത്തുന്ന അധ്യാപകവിദ്യാര്ഥികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പരാജയമായി കാണുന്നത് അക്ഷരജ്ഞാനമില്ലായ്മയാണ്. ഇതു പരിഹരിക്കാന് ഏറ്റവും സഹായകമായ കാര്യം പാഠപ്പുസ്തകത്തില് അക്ഷരമാല ചേര്ക്കുകയും അക്ഷരപഠനത്തിന് കൂടുതല് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഇത് വിദ്യാര്ഥികളോടും അധ്യാപകരോടും ഭാഷയോടും കാണിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കരുതലായിരിക്കും എന്ന് വിനീതമായി പറയട്ടെ. സിസ്റ്റര് സൗമ്യ ജോര്ജ് എഫ്.സി.സി. മണിയന്കുന്ന് സെന്റ് ജോസഫ് യു.പി.സ്കൂള് പ്രഥമാധ്യാപികയാണ്