ജന്മിത്വ വിരുദ്ധമായി തുടങ്ങി വൈദ്ദേശിക വിരുദ്ധമായി വളര്ന്നു കൊല്ലപ്പെട്ടത് ഹിന്ദുക്കളായ ജന്മിമാരും സാധാരണക്കാരും ഒറ്റുകാരായ മുസ്ലിങ്ങളും മലബാര് കലാപം: കാരണങ്ങള്, വഴിത്തിരിവ്, അടിച്ചമര്ത്തല് അഡ്വ. ചാള്സ് വര്ഗീസ് അരികുപുറം എഴുതുന്നു അഡ്വ. ചാള്സ് വര്ഗീസ് അരികുപുറം 1793ലാണ് ജന്മി വ്യവസ്ഥ സംബന്ധിച്ച പുതിയ നയം മദ്രാസ് സര്ക്കാര് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. അതു വരെ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ജന്മികുടിയാന് സമ്ബ്രദായത്തെ ഭുവുടമ പാട്ടക്കാരന് സമ്ബ്രദായമായി മാറ്റുന്നതായിരുന്നുവത്. ഭൂമിയില്മേല് പങ്കവകാശം ഉണ്ടായിരുന്ന കുടിയാന് വെറും പാട്ടക്കാരന് മാത്രമായി മാറി. പാട്ടം വര്ധിപ്പിക്കാനും കുടിയൊഴിപ്പിക്കാനും ജന്മിമാര്ക്ക് പുതിയ അധികാരം ലഭിച്ചു.പുതിയ അധികാരത്തില് മുന്പ് മിതമായുണ്ടായിരുന്ന പാട്ടം വര്ധിപ്പിച്ചു. കുടിയാന്മാര്ക്ക് ഭൂമിയില് നിന്നും ലഭിക്കുന്നതിലും കൂടുതല് പാട്ടമായി നല്കേണ്ടി വന്നു. പാട്ടബാക്കിയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും പതിവായി. പൂര്വ പിതാക്കന്മാരാല് കൈവശം വച്ച് അനുഭവിച്ച് പൂര്വികര് ജനിച്ച് മരിച്ച മണ്ണ് വിട്ടൊഴിയുന്നത് ഏറനാട്ടിലെയും വള്ളുവനാട്ടിലെയും മാപ്പിള കുടിയാന്മാരെ ക്രുദ്ധരാക്കി.പങ്കവകാശം നഷ്ടപെട്ടതിനെ തുടര്ന്ന് നിരവധി നിവേദനങ്ങള് ജില്ലാഭരണകൂടത്തിനു മാപ്പിള കുടിയാന്മാരുടെ നേതൃത്വത്തില് നല്കി. എന്നാല് ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തില് കടുത്ത സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ജന്മിമാര്ക്കെതിരെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അന്വേഷണം നടത്താന് ഭരണകൂടം തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. വെറും പാട്ടക്കാര്ക്ക് വിളവിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു പോലും ലഭിക്കുന്നില്ലായെന്നും അചാരപ്രകാരം അതിനു അവകാശമുണ്ടായിരുന്ന കുടിയാന് അടുത്ത കാലത്തായി കൊടും പട്ടിണിയിലാണെന്നു വില്യം ലോഗന് നിരീക്ഷിക്കുന്നു. മുസ്ലീം കുടിയാന്മാര് സംഘടിതരും ജന്മിമാരുടെ മര്ദ്ദക രീതികളെ അതേ രീതിയില് തിരിച്ചടിക്കാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുടിയാന്മാര് നേരിട്ട അനാഥത്വവും ബലം പ്രയോഗിച്ചുള്ള കുടിയിറക്കലുമായിരുന്നു ഇവരെ ക്രുദ്ധരാക്കിയത്. ഹിന്ദു കുടിയാന്മാര് സംഘടിതരല്ലാത്തതും ഇവരെ ഒരു സമുദായം എന്ന രീതിയില് ഭയപെട്ടിരുന്നില്ല.അതു കൊണ്ട് ഹിന്ദു കുടിയാന്മാര്ക്ക് ഹിന്ദു ജന്മികളുടെ നിബന്ധനകള് അംഗീകരിക്കേണ്ടി വന്നു.മലബാര് കളക്ടറും തിരുകൊച്ചി റസിഡന്റുമായിരുന്ന എ.മക്ഗ്രിഗര് പറയുന്നത് മുസ്ലിംങ്ങളുടെ അതിക്രമങ്ങള് കാര്ഷിക മേഖലയിലെ അസംതൃപ്തിയുടെ ഫലമാണ്. അതിന്റെ കാതലായ സ്വഭാവം കാര്ഷികമാണ്. 1880ല് കുടിയാന്മാര് സങ്കടങ്ങള് വെളിവാക്കുന്ന പേരുവക്കാത്ത നിവേദനം സര്ക്കാരിനു ലഭിച്ചതിനെ തുടര്ന്നു ജന്മിമാര്ക്കെതിരെയുള്ള പരാതികള് അന്വേഷിക്കാന് 1881ല് വില്യം ലോഗനെ മദ്രാസ് സര്ക്കാര് ചുമതലപെടുത്തി. കുടിയാന് കലാപങ്ങളെ കുറിച്ചും പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ചും ആഴത്തില് അറിവുണ്ടായിരുന്ന വില്യം ലോഗന് പുതിയ നിയമ നിര്മ്മാണത്തിനു ശുപാര്ശ ചെയ്തു. പ്രധാന ശുപാര്ശകള് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. നിയമ നിര്മ്മാണത്തില് സര്ക്കാര് കണക്കിലെടുക്കേണ്ട ഒരേയൊരു വ്യക്തി ഭൂമിയില് നേരിട്ടു ബന്ധമുള്ള കര്ഷകനായിരിക്കണം. കുടിയൊഴിപ്പിക്കാനുള്ള ജന്മിയുടെ അധികാരം പൊതു താല്പര്യം മുന്നിര്ത്തി പരിമിതപെടുത്തണം. ന്യായമായ പാട്ടത്തിനു ജന്മിക്ക് അധികാരമുണ്ട്, എന്നാല് അത് വസ്തു കൊണ്ട് വ്യാപാരം ചെയുന്ന മുതലാളിയോടാണ് ഇടപെടുന്നതെങ്കില് മാത്രം. എന്നാല് ശുപാര്ശകള് നടപ്പിലാക്കുന്നതില് സര്ക്കാര് താല്പര്യം കാട്ടിയില്ല. കുടിയാന്മര്ക്ക് സര്ക്കാരിലുള്ള വിശ്വാസം കൂടുതലായി നഷ്ടപെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.1900 കളില് മാപ്പിള കുടിയാന്മാര് കൂടുതല് സംഘടിതരാവുകയും അവരുടെ നേതൃത്വത്തില് ജന്മി സഭക്ക് ബദലായി കുടിയാന് സഭയും രൂപം കൊണ്ടു. 1919ല് വെല്ലിംഗ്ടണ് പ്രഭുവിനോട് കുടിയാന്മാര് പരാതി പറഞ്ഞുവെങ്കിലും പ്രഭു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. 1919 മുതല് കുടിയാന് പ്രശ്നം മലബാറില് സജീവ വിഷയമായി. നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും വരവോടു കൂടി കോണ്ഗ്രസിനു കുടിയാന് പ്രശ്നത്തില് ഇടപെടേണ്ടി വന്നു. കുടിയാന് സഭയും,നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാനവും, ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനവും ഒരുമിച്ച് ജന്മികള്ക്കെതിരെയും, ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാരിനെതിരെയും ജനകീയ ഐക്യം രൂപീകരിച്ചു. ഖിലാഫത്ത് നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാക്കളെ സര്ക്കാര് ജയിലിലടച്ചു. കുടിയാന് സഭയുടെ നേതാക്കളില് പലരും ഖിലാഫത്തിന്റെയും നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തില് എത്തി. അത്തരത്തിലൊരാളായിരുന്നു വടക്കേ വീട്ടില് മുഹമ്മദ്. ഖിലാഫത്ത് കമ്മിറ്റിയുടെ പൂക്കോട്ടൂര് ബ്രാഞ്ച് സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന മുഹമ്മദ് കുടിയാന് സഭയുടെ നേതാവുമായിരുന്നു. 1921ല് ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തെ വെല്ലുവിളിച്ച് കൊണ്ട് മുഹമ്മദിന്റെ നേതൃത്വത്തില് പൂക്കോട്ടൂരില് കുടിയാന് സമ്മേളനം നടന്നു. ഈ സമ്മേളനത്തില് കുടിയാന് പ്രശ്നവും ഖിലാഫത്ത് പ്രശ്നങ്ങളും ചര്ച്ച ചെയ്തു. തീര്ത്തും ജന്മിത്വ വിരുദ്ധമായിരുന്ന കുടിയാന് സഭയും മാപ്പിള കുടിയാന്മാരും ഖിലാഫത്ത് നിസഹകരണ പ്രസ്ഥാന ളുടെ സഹകരണത്തോടെ വൈദേശിക വിരുദ്ധ സമരങ്ങളുടെയും മുന്പന്തിയിലെത്തിയതും സര്ക്കാര് നിര്ദ്ദേശങ്ങള് ലംഘിച്ച് പൂക്കോട്ടൂര് സമ്മേളനം നടത്തിയതും കമ്ബിനി സര്ക്കാരിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. പൂക്കോട്ടൂര് കോവിലകത്തിലെ തോക്ക് മോഷ്ടിച്ചുവെന്നാരോപിച്ച് മുഹമ്മദിനെതിരെ കള്ള കേസ് കെട്ടി ചമച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് പൂക്കോട്ടൂര് സമ്മേളനത്തെ അവഹേളിക്കുവാനായിരുന്നു തീരുമാനം.എന്നാല് ജനകീയ പ്രതിഷേധത്തെ തുടര്ന്നു മുഹമ്മദിനെ കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കാന് കഴിയാതെ മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. മാപ്പിള സമുദായത്തിന്റെ ആത്മീയാചാര്യനായിരുന്ന ആലിമുസലിയാരാണ് മുഹമ്മദിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതെന്ന ധാരണയില് പോലീസ് ആലിമുസലിയാരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുവാന് തിരുരങ്ങാടിയിലെത്തി. പോലീസ് വേഷത്തില് തിരുരങ്ങാടി പളളിയിലും അടുത്തുള്ള ഖിലാഫത്ത് ഓഫീസിലും പരിശോധന നടന്നു. തിരുരങ്ങാടി പളളി കളങ്കപെടുത്തി എന്ന വാര്ത്ത പരന്നു. തിരുരങ്ങാടിയില് തടിച്ച് കൂടിയ ജനക്കൂട്ടത്തില് ചിലരെ പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു. തുടര്ന്നു ജനളോടൊപ്പം തിരുരങ്ങാടി പോലീസ് സ്റ്റേഷനില് എത്തിയ ആലിമുസലിയാര് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തവരെ വിടണമെന്നു ആവശ്യപെട്ടു.ജനകൂട്ടത്തിനു നേരെ പോലീസ് അകാരണമായി വെടിയുതിര്ത്തു.മലബാര് കലാപം പുതിയ തലത്തിലേക്ക് മാറി. ജനങ്ങള് വിദേശ ഭരണം കെട്ട് കെട്ടിക്കും എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഉയര്ത്തി 1921 ആഗസ്റ്റ് 21നു വൈദേശിക വിരുദ്ധ കലാപത്തിനു തുടക്കമിട്ടു. കലാപകാരികളും പോലീസും പലയിടത്തും ഏറ്റുമുട്ടി.വിജയ പരാജയങ്ങള് രണ്ട് പക്ഷത്തുമുണ്ടായി. കമ്ബിനി പോലീസ് തിരുരങ്ങാടി പളളി പിടിച്ചെടുക്കുകയും ആലി മുസലിയാരുള്പെടെയുള്ളവര് കീഴsങ്ങുകയും ചെയ്തു. കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയുടെയും ചെമ്ബ്രശേരി തങ്ങളുടെയും നേതൃത്വത്തില് കലാപം തുടര്ന്നു.ചെറിയ കാലത്തേക്ക് ഏറനാട്, വള്ളുവനാട് താലൂക്കുകളുടെ ഭരണം കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയുടെ നേതൃത്വത്തിലായി. കമ്ബിനി പോലിസ് കലാപകാരികളുടെ വീടുകളും സ്ത്രീകളെയും ആക്രമിച്ചു. കലാപകാരികളെ ഒറ്റുകൊടുക്കുന്നത് പതിവായി. നിരവധി കലാപകാരികള് കീഴടങ്ങി. ഒടുവില് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയും സംഘവും പിടിയിലാവുകയും കമ്ബിനി അവരെ ക്രൂരമായി ശിക്ഷിച്ചു, കൊലപെടുത്തി അഗ്നിക്കിരയാക്കി. ചുരുക്കത്തില് ജന്മിത്വ വിരുദ്ധമായി തുടങ്ങി വൈദ്ദേശിക വിരുദ്ധമായി വളര്ന്ന കലാപത്തില് ഹിന്ദുക്കളായ ജന്മിമാരും സാമാന്യ ഹിന്ദുക്കളും, ജന്മിമാരുടെ ഹുണ്ടികക്കാരും, ഒറ്റുകാരായ മുസ്ലിംങ്ങളും കൊല്ലപെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചിലയിടങ്ങളില് കലാപത്തിന്റെ സ്വഭാവം വഴി മാറിയിട്ടുണ്ടാവാം, പക്ഷെ ആത്യന്തികമായി വൈദ്ദേശികാധിപത്യത്തിന്റെയും ജന്മിത്വത്തിന്റെയും ഇരട്ട പ്രഹരം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന മലബാറിലെ മാപ്പിള കുടിയാന്മാരുടെ ചെറുത്ത് നില്പ്പായിരുന്നു മലബാര് കലാപത്തിന്റെ കാതല്.