മൃണാളിനിയുടെ എഴുത്തും ടാഗോറിന്റെ കുറ്റസമ്മതവും ടാഗോറിന്റെ ഒരു കുറ്റസമ്മതം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീര് പത്ര എന്ന ചെറുകഥ തൊട്ട് മാത്രമാണ് താന് സ്ത്രീകളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി അവരുടെ കൂടെ നിന്നത് എന്നതാണത്.1941 ല് എഴുതിയ ഒരു കത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതിയത്. തന്റെ അന്തിമ ദിനങ്ങള്ക്ക് കുറച്ചു മാസങ്ങള് മുന്പ്. സ്ത്രീര് പത്ര എഴുതുമ്ബോള് ടാഗോറിന് അമ്ബത്തിമൂന്ന് വയസായിരുന്നു. സ്ത്രീയെ അമ്മയായും വധുവായും പ്രണയിനിയായും എഴുതിയിരുന്നിടത്ത് നിന്ന് യു ടേണ് ആയിരുന്നു അന്ന് ആ എഴുത്ത്. അക്കാലത്തെ ഇന്ത്യന് രചനാ രീതിയിലും ടാഗോറിന്റെ തന്നെ അതുവരെയുള്ള എഴുത്തുകളിലും നിന്ന് കൃത്യമായ വ്യതിയാനം. സ്ത്രീര് പത്ര ഭാര്യയുടെ കത്ത് എന്നാണ് അതിനുള്ള സാധാരണ പരിഭാഷ. പക്ഷേ, ബംഗ്ളയില് അതിന് പെണ്ണിന്റെ എഴുത്ത് എന്ന അര്ത്ഥമുണ്ട്. പരമ്ബരാഗത കഥ പറച്ചില് ഒക്കെ വിട്ട് ടാഗോര് മുഴുവന് കഥയും ഒരു കത്തിലൂടെയാണ് പറയുന്നത് സ്ത്രീ എഴുതുന്ന കത്ത്. പതിനഞ്ച് വര്ഷം തറവാടിന്റെ അകത്തളങ്ങളില് ഒച്ച കേള്പ്പിക്കാതെ ഇണങ്ങിയും ഒതുങ്ങിയും കഴിഞ്ഞ ഒരുവള് കത്തിലൂടെ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. പെണ്ണിന് ഒറ്റയ്ക്കൊരു നിലനില്പ്പുണ്ടെന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയുകയാണ്. പാവ ഭാര്യയാവാന് ഇനി വയ്യ എന്നുറപ്പിച്ച് വീടുവിട്ടിറങ്ങുകയാണ്. സ്ത്രീര് പത്ര അച്ചടിച്ചു വന്നത് 1914ലാണ്. പാശ്ചാത്യസാഹിത്യ ലോകത്ത് പോലും ഇത്തരം കാര്യങ്ങള് തുടങ്ങിയിട്ട് അധികം കാലമായിരുന്നില്ല. ഇതിനും മുപ്പത്തഞ്ച് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്ബാണ് ഇബ്സന്റെ പാവ വീട് ഡോള്സ് ഹൗസ് എന്ന നാടകം പുറത്തുവന്നത്. ഡോള് ഹൗസിന്റെ അവസാന രംഗത്ത് ഉച്ചത്തില് വാതിലടച്ചിട്ട് നോറ വീടുവിട്ടിറങ്ങിപ്പോയപ്പോള് ലോകത്തിന്റെ ഭാവന നടുങ്ങി. ഈ എഴുത്തുകള് യാഥാസ്ഥിതിക സമൂഹത്തില് അന്നുണ്ടാക്കിയ സ്ഫോടനങ്ങളും ഉലച്ചിലുകളും ഇന്ന് ആലോചിച്ചാല് ചിലപ്പോള് മനസിലാവില്ല. നോറ എന്ന സ്ത്രീ പിന്നില് വാതില് വലിച്ചടച്ച ശബ്ദത്തിന് വാട്ടര്ലൂ പീരങ്കിയെക്കാള് മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു, എന്ന് പിന്നീട് ബര്ണാഡ് ഷാ പറയുന്നുണ്ട്. ചിത്രീകരണം: സോണിയ ചെറിയാന് ഒരു പാട് പ്രതിഷേധങ്ങള് ഉണ്ടാക്കി സ്ത്രീര് പത്ര എന്ന കഥയും. അന്നത്തെ വലിയ സാഹിത്യകാരന്മാരില് പാരമ്ബര്യവാദികളായ ചിലര് മറുപടിക്കഥകള് പോലുമെഴുതി. ആ കാലത്ത് ഉണ്ടായ ഒരു സംഭവമായിരുന്നിരിക്കാം ഒരു പക്ഷേ, ടാഗോറിന് ഈ എഴുത്തിന്റെ ട്രിഗര് ഫാക്ടര് ആയി മാറിയത്. സ്നേഹലത എന്ന പെണ്കുട്ടി വസ്ത്രങ്ങളില് തീവെച്ച് മരിച്ചു. അച്ഛനമ്മമാര് തന്റെ വിവാഹത്തിനായി സ്ത്രീധനം ഉണ്ടാക്കാന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ട് സഹിക്കാഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു അത്. അമൃത ബസാര് പത്രികയില് ഒരു വായനക്കാരന് ഇതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതാത്തതെന്ത് എന്ന് ടാഗോറിനോട് ച്ചോദിച്ചു. ഞാന് മെജോ ബഹു, നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ രണ്ടാം പുത്രവധു. പതിനഞ്ച് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം ഈ കടലിന്റെ വിളുമ്ബില് നില്ക്കുമ്ബോള് എനിക്ക് മനസിലാവുന്നു, ലോകത്തോടും ജഗദ് ചൈതന്യത്തോടും എനിക്ക് വേറെയും ബന്ധങ്ങളുണ്ടെന്ന്. ഈ കത്തെഴുതാന് എനിക്ക് ധൈര്യം ലഭിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ തെരുവിനെ ഇനിയെനിക്ക് ഭയമില്ല. എന്റെ മുന്നില് നീലക്കടലാണ്. മുകളിലോ വര്ഷമേഘങ്ങളും. കുലവധുവിന്റെ ഷെല്ലില് നിന്ന് സ്വയമെന്നെ ഉരിഞ്ഞ് പുറത്തെടുക്കുവാന് ഒരു നിമിഷം പോലും വേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ. മൃണാള് എന്ന കുലവധു ഭര്ത്താവിന് എഴുതുകയാണ്. കല്ക്കത്തയിലെ ഒരു ജമീന്ദാര് തറവാട്ടിലെ രണ്ടാമത്തെ മകന്റെ ഭാര്യയാണവള് മേജോബഹു . മകന് അതിസുന്ദരിയായ പെണ്ണിനെ വേണമെന്ന അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം കാരണം ദൂര ഗ്രാമത്തില് നിന്ന് തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടവള്, ഒരു കുലീന കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസിന്റെ അടയാളവും ഭര്ത്താവിന്റെ അഭിമാനവുമായി പ്രദര്ശിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ട്രോഫി വൈഫ്. ചിത്രീകരണം: സോണിയ ചെറിയാന് ആണ്കോയ്മ വ്യവസ്ഥകളെ മതചര്യകള് പോലെ കര്ശനമായി ആചരിക്കുന്ന കല്ക്കത്തയിലെ ജന്മിത്തറവാട് ടാഗോറിന് ഏറ്റവും പരിചയമുള്ള സ്വന്തം കഥ പറച്ചില്ത്തട്ട്. കഥാപാത്രങ്ങള് എല്ലാവരും അവര്ക്ക് നിര്ണയിക്കപ്പെട്ട വാര്പ്പു മാതൃകകളില് അതിവ സംതൃപ്തരായി നിറഞ്ഞാടുന്നു. നഗരവധുവെന്ന അനുപമവേഷം ആടി ഫലിപ്പിക്കുവാന് മൃണാളും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടേക്ക് കടന്നുവന്ന ഒരു അനാഥപ്പെണ്കുട്ടി മൃണാളിന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ജ്യേഷ്ഠ ഭാര്യയുടെ അനുജത്തി ആണവള്. ബിന്ദു. അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ചതോടെ സ്വത്തിലവകാശമില്ലാതായി, മച്ചുനന്മാര് തറവാട്ടില് നിന്ന് പുറത്താക്കിയവള്. തെണ്ടിക്കയറി വന്ന തെരുവു പൂച്ചയെ പോലെ, അവളെ കാണുന്നത് തന്നെ മൃണാളിന്റെ കുടുംബക്കാര്ക്ക് അസഹ്യമാവുന്നു. സ്വന്തം ദീദി പോലും അവളാട് കഠിനമായി പെരുമാറുന്നു. കൂലിയില്ലാത്ത ജോലിക്കാരി എന്ന പരിഗണന പോലുമില്ലാതെ അവള് കുടുംബത്തില് അപഹാസം സഹിക്കുന്നത് മൃണാളിന് വേദനയാവുന്നു. അവള് ബിന്ദുവിനെ കരുണയുടെ കരുതലോടെ അണച്ച്പിടിക്കുന്നു. തന്റെ ഉടുപ്പുകളും മുറിയുടെ ഒരു മൂലയും ഒക്കെ നല്കി അവളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. സ്നേഹിക്കാനാരുമില്ലാതിരുന്ന ആ കൗമാരക്കാരി പൂര്ണ്ണ ആത്മാവോടെ മൃണാളിനെ സ്നേഹിക്കുകയാണ് , പുടവ ഞൊറികള്ക്കുളളില് ഒളിയിടം തേടുന്ന അനാഥപൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവളെ പറ്റിപ്പതുങ്ങുകയാണ്. അലങ്കരിച്ചൊരുക്കി വെച്ച ഒരു പെണ്പാവക്ക് ഓമനിക്കപ്പെടുമ്ബോള് കിട്ടുന്ന സ്നേഹം മാത്രമേ മൃണാളിന് ലഭിച്ചിരുന്നുള്ളു. അവളുടെ കുഞ്ഞോ ജനിച്ചയുടനെ മരിച്ചു പോയിരുന്നു. അവള് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു, സ്നേഹമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന സ്ത്രീകള്ക്ക് മരണം എളുപ്പമാണ്. അത് ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ജീവിതമാണ് കൂടുതല് ബുദ്ധിമുട്ട്. പ്രസവസമയത്ത് മരണം കട്ടില്ക്കാലിനരികില് വന്നു നിന്നപ്പോഴും ഞാന് ഭയന്നില്ല. ഇളകിയ മണ്ണിലെ വേരുറപ്പില്ലാത്ത പുല്ലു പോലെ മരണം കൈ നീട്ടിയാലേ അന്ന് ഞാനടര്ന്നു വീണേനേ. മരിക്കുക എന്നത് ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാള് എത്രയോ എളുപ്പമുള്ള വഴിയാണ് ഒരു പെണ്ണിന്. ചിത്രീകരണം: സോണിയ ചെറിയാന് ബിന്ദുവിന്റെ സ്നേഹം അവള്ക്ക് വേനലില് ചെയ്ത മഴയായി. അവര് തമ്മില് ഗാഢമായ ഒരു അടുപ്പം രൂപപ്പെടുന്നു. ഇരകളാക്കപ്പെട്ട രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങളുടെ അണച്ചുപിടിക്കലുകളായിരുന്നു അത്. ബിന്ദുവിന് വേണ്ടി, അവള്ക്കെതിരെ യുള്ള രണ്ടാം തരം പെരുമാറ്റത്തിന് എതിരെ അവള് കുടുംബത്തില് പലതവണ ശബ്ദമുയര്ത്തുന്നുണ്ട്. ഒടുവില് ഒരു കല്യാണം ശരിയാക്കി വീട്ടുകാര് ശല്യം ഒഴിവാക്കുകയാണ്. സ്ത്രീക്ക് അഭയം ഭര്ത്താവ് മാത്രമാണെന്ന് ആവര്ത്തിച്ചു പറഞ്ഞ് സ്വന്തം ദീദി പേടിക്കുന്ന കുട്ടിയെ ഒരുക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊരു ചതിയായിരുന്നു. മാനസിക രോഗിയായിരുന്നു അവളുടെ ഭര്ത്താവ്. അവിടെ നിന്നും രക്ഷ തേടി ഒളിച്ചോടിയെത്തിയ ബിന്ദുവിന് വീണ്ടും അഭയം നല്കാന് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും മൃണാളിന് ആവുന്നില്ല. പെണ്ണിന്റെ ഇടം ഭര്ത്താവിന്റെ വീടാണെന്ന കടുംപിടിത്തത്തില് ഭര്തൃമാതാവ് അവളെ നിര്ബന്ധപൂര്വ്വം തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു. അവള് വെറുമൊരു പെണ്ണല്ലേ? അവന് ഭ്രാന്തനാണെങ്കില്ത്തന്നെയെന്ത്? അവളുടെ പുരുഷനല്ലേ? ആണ് പെരുമയുടെ ബലം കൂടിയ ചട്ടക്കൂട്ടുകളെ ഒന്ന് അനക്കാന് പോലുമാവാതെ മൃണാള് നിസഹായയാവുന്നു. ബിന്ദു തീ കൊളുത്തി മരിച്ചുവെന്നാണ് പിന്നെ അറിയുന്നത്. ഒരു തീര്ത്ഥാടനത്തിനു വേണ്ടി പുരിയിലേക്ക് പോകുന്ന മൃണാള് അവിടെ വച്ച് ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമെടുക്കുകയാണ്. സ്വന്തം വീട്ടുകാര് ആ പെണ്കുട്ടിയോട് ചെയ്ത അനീതി അവളെ വീടുവിട്ടിറ ങ്ങാന് പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ്. മരണത്തിനു വേണ്ടിയെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ അനാഥ പെണ്കുട്ടിയെ വിട്ടുകൊടുത്തിട്ടും അവര്ക്കാര്ക്കും അതില് നേരിയ കുറ്റബോധം പോലുമില്ലെന്നത് അവളെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കുന്നു. രണ്ട് വഴികള് മൃണാളിന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് എളുപ്പമായിരുന്നു തെറ്റുകളെ വിശദീകരണങ്ങളും കൂട്ടി കണ്ണടച്ച് വിഴുങ്ങി വീണ്ടും കുലവധു വേഷം നിറഞ്ഞാടുക.പക്ഷെ അവള് രണ്ടാം വഴിയാണ് തെരഞ്ഞടുത്തത്. ദുര്ബലയായിരുന്ന സഹജീവിക്കു വേണ്ടി പ്രതികരിക്കുകയെന്നത് . മൃണാള് എഴുതുകയാണ് ഞാന് മരിക്കാന് പോവുകയാന്നെന്ന് നിങ്ങള് തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട. അങ്ങയുടെ കുടുംബത്തിലെ കുലവധു മരിച്ചു പോയി. പക്ഷെ ഞാന് മരിക്കില്ല പിടിച്ചുനില്ക്കും അതിജീവിക്കും. നൂറു ശതമാനം ഭര്ത്താവിനും ഭര്തൃ വീടിനുമായി പലിശരഹിത നിക്ഷേപമായി, ലോക്കറില് ഭദ്രമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ട, മേജോ ബഹു അഥവാ വീട്ടിന്റെ മാലാഖ എന്ന ലേബലൊട്ടിച്ച തന്റെ ജീവിതം അവള് തിരിച്ചെടുക്കാന് തീരുമാനിക്കുകയാണ്. പിന്നില് പാവ വീടിന്റെ വാതിലടച്ച് മൃണാള് സൗമ്യമായി പുറത്തിറങ്ങുകയാണ്. ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേള്ക്കുന്നില്ലായെന്നേയുള്ളു. പൊട്ടിച്ചിതറിയത് സമ്ബ്രദായങ്ങളുടെ കോട്ടവാതില് തന്നെയാണ്. പാട്രിയാര്ക്കല് സൊസൈറ്റിയുടെ, പഞ്ചസാര വിളയിച്ച അച്ചപ്പം പോലുള്ള, കുടുങ്ങിയാല് പിന്നെ പുറത്തെത്താന് പറ്റാത്ത ലാബിരിന്തില് നിന്ന്, അതിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ക്രമങ്ങളില് നിന്ന് ടാഗോറും മൃണാളും ഒരുമിച്ചാണ് പുറത്തിറങ്ങിയത്. മൃണാളിനി എന്നാല് സ്വതന്ത്ര സ്ത്രീ. എന്നും പ്രിയപ്പെട്ട പേര് ആയിരുന്നു ടാഗോറിന് മൃണാളിനി. തന്റെ ഭാര്യ ഭാബതരിണിയെ അദ്ദേഹം മൃണാളിനിയെന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്! ടാഗോറിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കഥാപാത്രം മൃണാളിനിക്ക് പിന്നെന്ത് സംഭവിച്ചു? സ്ത്രീര് പത്രയും വീടുവിട്ടിറങ്ങിപ്പോയ മൃണാളിനി എന്ന പെണ്ണും യാഥാസ്ഥിതിക സമൂഹത്തില് അക്കാലത്ത് ഒരു പാട് കോളിളക്കങ്ങള് ഉണ്ടാക്കി. നൂറ്റാണ്ടിന് ശേഷവും സമൂഹത്തില് അലകള് ഉണര്ത്താന് കഴിവുളള, കാലത്തെ കുറുകെ കടക്കുന്ന കഥയായി മാറി അത്. തലമുറകളെത്ര മാറിയാലും ഈ വാക്കുകള് സഞ്ചാരികള് മഹാവീഥികളില് ഉരുവിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കും, പുഴകളില് തുഴക്കാരും. കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷങ്ങളില് പ്രണയികളും അവ മന്ത്രിക്കും. അവരുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം സ്നാനം ചെയ്യപ്പെട്ട് അതിന്റെ ആദിമശുദ്ധി വീണ്ടെടുക്കും.W B Yeats 1912 ഗീതാഞ്ജലിയെ പാശ്ചാത്യ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയ യീറ്റ്സിന്റെ ഈ വാക്കുകള്ക്ക് ഒരു പ്രവാചകമാനമുണ്ട്. ടാഗോറിന്റെ മറ്റേതു കൃതിയെക്കാളും കൂടുതല് സ്ത്രീര് പത്രയ്ക്ക് ഇത് യോജിക്കുന്നുമുണ്ട്. എത്രയോ വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം 1972ല് പൂര്ണേന്ദു പത്രി , സ്ത്രീര് പത്ര സിനിമയാക്കി .മാധവി മുഖര്ജി മൃണാളിനിയായി ചായം പുരട്ടി . സൗമ്യ സര്ക്കാറിന്റെ സംവിധാനത്തില് മൃണാളര് ചിത്തി എന്ന സിനിമ വന്നത് 2011ലാണ് . ഒരു പാട് ഷോര്ട് ഫിലിമുകളും നാടകങ്ങളും ചര്ച്ചകളും പല ഭാഷകളിലും ഇന്നും അരങ്ങേറുന്നുണ്ട്. ഇത്രയും വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷവും ഈ അനുരണനങ്ങളെല്ലാം അരങ്ങാടാന് കാരണമെന്ത്?കാര്യങ്ങള്ക്ക് വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നും വന്നിട്ടില്ല എന്നതാവും. അല്ലെങ്കിലും ആ കാലവും ഈ കാലവും തമ്മില് സ്ത്രീകള്ക്ക് എന്താണ് ഇത്ര വ്യത്യാസം. കലണ്ടറുകള് ഒട്ടധികം പറിഞ്ഞു മാറിയെങ്കിലും ഇരുട്ടു പിടിച്ച പാട്രിയാര്ക്കല് വ്യവസ്ഥയുടെ അകത്തളങ്ങളിലെ പെണ്ജീവിതങ്ങളെ കാലം കാര്യമായി തൊട്ടിട്ടുണ്ടോ? ടാഗോറിന്റെ മൃണാളിനി പുരുഷന്മാര്ക്ക് വേണ്ടി പുരുഷന്മാരുണ്ടാക്കിയ ധാര്മിക നിയമങ്ങളുടെ കാല്കുരുക്കുകളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞു. താനാരാണെന്നും തനിക്കെന്താണ് വേണ്ടതെന്നും സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സഹജീവിയുടെ നീതിക്ക് വേണ്ടി എഴുനേറ്റു നിന്ന ശക്തയായ മുക്തയായ സ്ത്രീ. തന്റെ ശരണം തന്നില് തന്നെയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞവള്. നൂറുവര്ഷം വലിയൊരു കാലമാണ്. പക്ഷെ, സ്ത്രീകള് പെട്ടുപോവുന്ന രാവണന് കോട്ടകള് ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട് മൃണാള് ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങളും. മൃണാളിനി എഴുതുകയാണ്: പതിനഞ്ചു വര്ഷമായി ഞാന് നിങ്ങളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നു. ഞാന് കവിതയെഴുതുമെന്ന് നിങ്ങള്ക്കറിയുമായിരുന്നില്ലല്ലോ. കവിതകളിലൂടെ ഞാന് നിങ്ങളുടെ മുറ്റത്തിന്റെ അതിരുകള് ഭേദിച്ചു! എന്റെ കവിതകളില് ഞാന് സ്വതന്ത്രയായി. ഞാന് ഞാനായി. മകള്ക്ക് പ്രശ്നമാവുമെന്ന് അവളുടെ അമ്മ എന്നും ഭയന്നിരുന്ന ധിഷണ അവളുടെ കവിതകളില് മൃണാളിനി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. അവിടെയായിരുന്നു ശരിക്കുമുള്ള മൃണാളിനി ജീവിച്ചത്. ചിത്രീകരണം: സോണിയ ചെറിയാന് ആത്മപ്രകാശനത്തിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല എഴുത്തു വഴിയാണ് കത്തുകളെന്ന് ഭംഗിയായി അറിയാവുന്ന ആളാണല്ലോ ടാഗോര്. അതാവാം മൃണാളിനിയുടെ ഉയര്ത്തെഴുനേല്പ്പിനായി അദ്ദേഹം ഈ വഴി തെര ഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. സ്വന്തം ജീവിതത്തില് അദ്ദേഹം കത്തുകളെത്രയാണെഴുതിയിരിക്കുന്നത്! പുറത്തുകടക്കാന് ശക്തിയില്ലാത്ത ഒരു പാട് ഭാര്യമാര്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് മൃണാള് എഴുതുന്നത്. നൂറുവര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്നെ ടാഗോര് അവളെക്കൊണ്ട് തന്നത്താന് എഴുതിക്കുകയാണ്. പെണ്ണുങ്ങളേ എഴുതു, നിങ്ങള്ക്ക് എഴുത്ത് കനലനുഭവങ്ങളില് നിന്നൊരു തുറവിയും മുക്തിയുമാണന്ന് പ്രവാചകത്വ ത്തോടെ വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. എഴുത്തിലൂടെ സ്ത്രീക്ക് അതിജീവനം സാദ്ധ്യമോ? സ്ത്രീകള്ക്ക് എഴുത്ത് ഒരു കഥാര്സിസ് ആണ്. എഴുത്ത് കൊണ്ട് അവര് ജീവിതത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. എഴുതിപ്പുറത്തുകടക്കുക എന്നൊരു വഴിയുമുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ പുരുഷന്മാരെക്കാള് കൂടുതല് ഡയറി എഴുതുന്നതും കവിത എഴുതുന്നതും എന്നും സ്ത്രീകളാണ്. പലപ്പോഴും ആരുമറിയാതെ ഒളിച്ച് വെച്ച് തങ്ങള്ക്കു വേണ്ടി മാത്രമായി അവരെഴുതുന്നു. അത് അവര്ക്ക് തങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ പരിശോധിക്കാനും സ്വന്തം സ്പേസ് നിലനിര്ത്തുവാനും ഉള്ള ടൂള് ആകുന്നു. പുരുഷന്മാരുടെ ആത്മകഥകള് ലോകത്തോട് താന് എവിടെയായിരുന്നുവെന്നും എവിടെ നില്ക്കുന്നു എന്നും പറയുമ്ബോള് സ്ത്രീകള് അവനവനോട് താന് എന്തായിരുന്നുവെന്ന് വിശദീകരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അവ പലപ്പോഴും ആത്മശോധനകളാവുന്നതും കൂടുതല് സത്യസന്ധമാകുന്നതും. ആരെയൊക്കെ ബാധിക്കുമെന്നതു പോലും ചിലപ്പോള് അവര്ക്ക് അപ്രസക്തമാകുന്നു. ചിത്രീകരണം: സോണിയ ചെറിയാന് ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരി ഹെലനെ സിക്സു Helene Cixous സ്ത്രീകളോട് പറയുന്നു. Write your self. Your body must be heard. Only then the immense resources of the unconscious spring forth. സ്വയം എഴുതൂ, നിങ്ങളുടെ ശരീരം കേള്ക്കപ്പെടട്ടെ. അപ്പോഴാണ് അബോധത്തിലെ അതിരില്ലാത്ത പാടവം കുതിച്ചൊഴുകുക. മൃണാളിനിയിലൂടെ ടാഗോര് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പെ പറഞ്ഞത് ഇതു തന്നെയാണ്. ചങ്ങലക്കുടുക്കുകളില് നിന്ന് ആത്മാവ് അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്ന മാജിക് സ്പെല്. എക്കാലത്തെയും സ്ത്രീകള്ക്കായി,എഴുത്തെന്ന സമാന്തര ലോകം,എഴുത്തെന്ന പുറപ്പാട്, എഴുത്തെന്ന അതിജീവന മന്ത്രം. എഴുതിയയച്ച കത്തുകള് വായിക്കപ്പെടാതെ പോവുക എന്നൊരു ദുര്യോഗമുണ്ട്. തുറന്നു നോക്കാതെ, വായിക്കാതെ തിരിച്ചയക്കപ്പെട്ട കത്തുകളെക്കുറിച്ച് സങ്കടപ്പെടുന്നുണ്ട് ഇംഗ്ലീഷ് കവി എലിസബത്ത് ബാരറ്റ് ബ്രൗണിങ്ങ്. ഇത് അവരുടെ മാത്രം തലവരയല്ല. വായിക്കപ്പെടാതെ പോയ കത്തുകള് രൂപകം പോലെ അതെല്ലാ എഴുത്തുകള്ക്കും ബാധകമാണ്.അവളുടെ അവന്റെയും കത്തുകള് വായിക്കപ്പെടാതെ പോകുമ്ബോള് പുകവലി പ്രതിരോധത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പില് പറയുന്നതുപോലെ ലോകവും കാലവും വില കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നു.വലിയ വില!