കശ്മീര് കിസ്കാ, കശ്മീര് ഹമാരാ. ബട്ട്വാരാ കാ ഇതിഹാസ്, പരമ്ബര 19 സിപി കുട്ടനാടന് കശ്മീര് എന്നത് എന്നും ഇന്ത്യയെ കുഴയ്ക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമാണ്. സൈനികപരമായി വളരെ തന്ത്രപ്രധാനമായ മേഖലയാണ് അന്നും ഇന്നും കാശ്മീര്. കാശ്മീരില് മേധാവിത്വം ലഭിയ്ക്കുന്ന പട്ടാളത്തിന് ഉയരമുള്ള പ്രദേശങ്ങളുടെ ആനുകൂല്യം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായിത്തന്നെ ലഭിയ്ക്കും. ബ്രിട്ടീഷുകാര് ഇന്ത്യ വിടുന്നതിനായി ഉണ്ടാക്കിയ ഇന്ത്യന് ഇന്ഡിപെന്ഡന്സ് ആക്ട് 1947 പ്രകാരമുള്ള നാട്ടുരാജ്യ ലയന ഉടമ്ബടി പ്രകാരം ഇന്ത്യന് യൂണിയനിലോ പാകിസ്ഥാനിലോ ചേരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ജമ്മു കശ്മീരിലെ ഹിന്ദു രാജാവായ മഹാരാജാ ഹരിസിങ് ഒരു തീരുമാനവുമെടുത്തിരുന്നില്ല. കാശ്മീരിനെ പാകിസ്ഥാനില് ചേര്ക്കുവാന് മൗണ്ട് ബാറ്റണ് താത്പര്യപ്പെട്ടിരുന്നു. മറ്റൊരു വിഷയം മതമായിരുന്നു, ഹിന്ദു രാജാവിന് കീഴില് ജീവിയ്ക്കാന് മുസ്ലിങ്ങള് താത്പര്യപ്പെട്ടില്ല. ഒന്നുകില് കാശ്മീരില് മുസ്ലിം രാജാവ് വേണം അല്ലെങ്കില് കശ്മീര് പാകിസ്ഥാനില് ചേരണം എന്ന താത്പര്യം കശ്മീരിലെ മുസ്ലീങ്ങള്ക്കിടയിലുണ്ടായി. കശ്മീരിലെ ജനതയുടെ 60 ഇസ്ലാം മതക്കാരായിരുന്നത് ഈ ചിന്താഗതിയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടി. മുസ്ലിം ജനസംഖ്യ ഭൂരിപക്ഷമാകുന്ന പ്രദേശത്തെ തനത് ഭരണക്രമം മാറ്റി ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്ത് നടപ്പാക്കുക എന്നത് മുസ്ലീങ്ങളുടെ ഒരു ഹോബിയാണ്. കാശ്മീരിനെ ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമാക്കണമെന്നത് ക്രാന്തദര്ശിയായ സര്ദാര് പട്ടേല്ജിയുടെ ദൃഡനിശ്ചയമായിരുന്നു. കശ്മീര് രാജാവ് ഹരിസിംഗും, ആര്എസ്എസ് സര്സംഘ് ചാലക് ഗോള്വല്ക്കറും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പട്ടേല്ജിയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. മഹാരാജാവിന്്റെ മനസുമാറ്റി കാശ്മീരിനെ ഇന്ത്യന് യൂണിയനില് ലയിപ്പിയ്ക്കുവാന് ഗോള്വാള്ക്കര്ജിയുടെ സേവനം പട്ടേല്ജി ആവശ്യപ്പെട്ടു. സസന്തോഷം രാഷ്ട്രകാര്യം നിറവേറ്റാന് ഗോള്വാള്ക്കര് കാശ്മീരിലേക്ക് തിരിച്ചു. 1947 ഒക്ടോബര് 17ന് ഗോള്വാള്ക്കര്ജി കശ്മീരിലെത്തി മഹാരാജാ ഹരിസിങ്ങുമായി ചര്ച്ച നടത്തി. സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി കശ്മീര് നിലകൊണ്ടാല് ഉണ്ടാകാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി അദ്ദേഹം ഹരിസിംഗിനെ ധരിപ്പിച്ചു. കാര്യങ്ങള് ബോധ്യപ്പെട്ട മഹാരാജാവ്, പട്ടേല്ജിയോട് ഇന്ത്യന് യൂണിയനില് ചേരുവാനുള്ള കശ്മീരിന്്റെ സന്നദ്ധതയറിയിച്ചു. പക്ഷെ ഇന്ത്യയെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു വലിയ യുദ്ധമായിരുന്നു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന ആദ്യ യുദ്ധം. പ്രഥമ ഇന്ത്യാ പാകിസ്ഥാന് വാര്. ഇത് സംഭവിയ്ക്കുന്നതിന് ചില സാഹചര്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്ര വിഭജനം നടന്നപ്പോള് അന്നത്തെ 33 സൈനിക ശേഷി പാകിസ്ഥാന് പ്രദേശത്തായിരുന്നു മാത്രമല്ല ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യന് സൈന്യത്തിന്്റെ വടക്കന് ആസ്ഥാനവും നോര്ത്തേണ് കമാന്ഡും റാവല്പിണ്ടിയില് ആയിരുന്നു. ഈ അനുകൂലമായ സാഹചര്യം, പിറന്നു വീണ ഉടന്തന്നെ പാകിസ്താനെ യുദ്ധത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചു. പാകിസ്ഥാനികള് യുദ്ധം നടത്തിയത് കശ്മീര് പിടിച്ചെടുക്കാനായിരുന്നു. അതിന് മറ്റൊരു കാരണമുണ്ട്. മുസ്ലിംകള് ധാരാളമുള്ള സ്ഥലമായതിനാല് ജമ്മു കശ്മീര് തങ്ങള്ക്കുതന്നെ കിട്ടേണ്ടതാണെന്ന് പാക്കിസ്ഥാന് ഉറപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യന് ഇന്ഡിപെന്ഡന്സ് ആക്ട് 1947ല് വ്യവസ്ഥ ചെയ്തതുപോലെ നാട്ടുരാജ്യ ഭരണകൂടത്തിന്്റെ തീരുമാനത്തെ മാനിയ്ക്കുവാനുള്ള മര്യാദയൊന്നും പാകിസ്താനിലെ ഇസ്ലാമിക ഭരണ നേതൃത്വം കാണിച്ചില്ല. ബുദ്ധിശൂന്യരായ പഠാന് ഗിരിവര്ഗക്കാരെ മുന്നില് നിര്ത്തി 1947 ഒക്ടോബര് 23ന് പാക്കിസ്ഥാന്, കശ്മീര് ആക്രമിച്ചു. കശ്മീരിലെ ഹൈന്ദവര് വേട്ടയാടപ്പെട്ടു. നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാര് കശ്മീരിന്്റെ നല്ലൊരു പങ്കും കയ്യടക്കിയപ്പോള് രാജാവ് ഇന്ത്യയുടെ സഹായം തേടി. കാശ്മീരിലേക്ക് സേനാ വിന്യാസം നടത്തുന്നത് ഇന്ത്യന് പട്ടാളത്തിന് മേല്ക്കൈ ലഭിയ്ക്കുമെന്ന് ഇന്ത്യന് സൈനിക നേതൃത്വം പ്രധാനമന്ത്രിയെ അറിയിച്ചു. എന്നാല്, നിലവില് ഇന്ത്യന് യൂണിയനില് ചേരാതെ നില്ക്കുന്ന ജമ്മു കശ്മീര് മറ്റൊരു രാജ്യമാണ്. ഇന്ത്യന് സേനയെ അങ്ങോട്ട് അയയ്ക്കുന്നതു മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ ആക്രമിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ് എന്ന സാങ്കേതിക കാരണം പറഞ്ഞ് ഇന്ത്യന് പട്ടാളത്തെ അയയ്ക്കാന് പ്രധാനമന്ത്രി നെഹ്റു തയാറായില്ല. ഒടുവില് 1947 ഒക്ടോബര് 26ന് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമാവുന്നതായി കശ്മീര് തീരുമാനിച്ചു. ആ ധാരണാപത്രത്തില് മഹാരാജ ഹരിസിംഗ് ഒപ്പുവെച്ചു. അതോടെ മുഴുവന് കശ്മീരും ഇന്ത്യയിലായി. യാതൊരു വ്യവസ്ഥയുമില്ലാതെയാണ് മഹാരാജ ഹരി സിങ് കാശ്മീരിനെ ഇന്ത്യയില് ലയിപ്പിച്ചത്. കശ്മീര് ഇന്ത്യയില് ലയിച്ചതോടെ കാശ്മീരിനെ ആക്രമിച്ച പാകിസ്ഥാന്, ഇന്ത്യയെ ആക്രമിച്ചതുപോലെയായി. സൈനികബലം കുറവായിരുന്ന കശ്മീരിനെ സഹായിക്കാന് ഇന്ത്യ രംഗത്തെത്തിയപ്പോള് രംഗം മാറിമറിഞ്ഞു. പരാക്രമികളായ ഇന്ത്യന് പട്ടാളം പാകിസ്താനെ നിലം തൊടാന് അനുവദിയ്ക്കാതെ പറപ്പിച്ചു. എന്നാല് അപ്പോഴും ഇസ്ലാമിക ഗോത്രവര്ഗക്കാര് കടന്നു കയറിയ കശ്മീര് ഭൂപ്രദേശം നമുക്ക് നഷ്ടമായി. ഇതിന് കാരണം നെഹ്രുവിന്്റെ ഉള്ക്കാഴ്ചയില്ലാത്ത സമീപനമായിരുന്നു. ഇന്ത്യന് ഇന്ഡിപെന്ഡന്സ് ആക്ട് 1947നെ മാനിയ്ക്കാതെ പാകിസ്ഥാന് ആക്രമണം തുടങ്ങിയ അവസരത്തില് തന്നെ ഇന്ത്യന് സൈന്യത്തെ നെഹ്റു അയച്ചിരുന്നുവെങ്കില് കശ്മീരിന്്റെ ജാതകം തന്നെ തിരുത്തപ്പെടുമായിരുന്നു. ഇതുകൊണ്ടൊന്നും പ്രശ്നങ്ങള് ഒഴിഞ്ഞില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് ട്രഷറിയില് നിന്നും പാകിസ്ഥാന് രാഷ്ട്രത്തിനായി അനുവദിച്ച 55 കോടി രൂപ യുദ്ധത്തിന്്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് ഇന്ത്യന് സര്ക്കാര് തടഞ്ഞു വച്ചിരുന്നു. ഇത് വിട്ടു നല്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് 1948 ജനുവരി 13 മുതല് 20 വരെയുള്ള 6 ദിവസം മഹാത്മാഗാന്ധി നിരാഹാര സത്യഗ്രഹം നടത്തി. യുദ്ധത്തിന്്റെ സാമ്ബത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലും മറ്റു നൂറുകണക്കിന് പ്രശനങ്ങള്ക്കിടയിലും നില്ക്കുന്ന രാജ്യത്തിന്്റെ അവസ്ഥയ്ക്ക് ഒട്ടും ഗുണകരമല്ലാത്ത ഈ തീരുമാനമെടുപ്പിയ്ക്കാന് മഹാത്മാഗാന്ധി ഒരുമ്ബെട്ടത് ദേശസ്നേഹികള്ക്കാര്ക്കും സഹിയ്ക്കാന് പറ്റുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. ഇന്ത്യ പണം നല്കിയാല് ആ പണമുപയോഗിച്ച് ആയുധങ്ങള് വാങ്ങി ഇന്ത്യക്കെതിരെ തന്നെ പാകിസ്ഥാന് പ്രയോഗിയ്ക്കും എന്ന സാമാന്യബുദ്ധി അപ്പോഴും മനസിലാകാതിരുന്ന മഹാത്മാവിന് ഈ അവസരത്തിലും ഒരു നല്ല നമസ്കാരമര്പ്പിയ്ക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും ഇസ്ലാമിക അനുകൂലമായി പെരുമാറുന്ന ഗാന്ധിജിയെ ഇല്ലാതാക്കാന് ഹിന്ദുയുവാക്കള് തീരുമാനിച്ചു. ഗാന്ധിജി ഉയിരോടെയിരുന്നാല് വീണ്ടും രാജ്യം അധഃപതിയ്ക്കും എന്ന് അവര് ഉറപ്പിച്ചു. ആ ചിന്തകള്ക്ക് അതിന്്റെതായ മെറിറ്റുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ 1948 ജനുവരി 20ന് ബിര്ളാ ഹൌസില് മദന്ലാല് പഹ്വ എന്ന ഹിന്ദു യുവാവിന്്റെ നേതൃത്വത്തില് മഹാത്മജിയുടെ നേര്ക്ക് ബോംബെറിയാനുള്ള ശ്രമം നടന്നു. പക്ഷെ ബോംബിന് ഗുണ നിലവാരം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാലും വെപ്രാളത്തില് എറിയാന് സാധിയ്ക്കാതിരുന്നതിനാലും ചെറിയൊരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുവാന് മാത്രമേ സാധിച്ചുള്ളു. തുടരും .