ಅಳುವ ಕಡಲೊಳು ತೇಲಿ ಬರುತಲಿದೆ ನಗೆಯ ಹಾಯಿ ದೋಣಿ! ನಾನು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಜನರ ನಡುವೆ ಇರಲು ಬಯಸುವಂಥವಳು.ಆದರೆ ಈ ಕೋವಿಡ್ ಮತ್ತಿತರ ಕ್ಷುದ್ರಜೀವಿಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದ ನಂತರದ ಈ ಸಂದಿಗ್ಧ ಕಾಲ ನನ್ನನ್ನು ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಮಗುಚಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಣ್ಣವರಿರುವಾಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಓದಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಮಂಗ ಮರಿ ಮಂಗವನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ನದಿ ದಾಟುವಾಗ ನೀರಿನ ಮಟ್ಟ ಏರುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮರಿಯೇ ಭಾರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎಸೆದು ತಾನು ಈಜಿ ದಡ ಸೇರಿತು ಎಂದು. ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಅದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿತ್ತು. ಕ್ರೌರ್ಯವೆಂತಲೂ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ನಾವು ಸಹ ಅಲ್ಲಿಗೇ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಕೋವಿಡ್ ಎಂಬ ಕ್ಷುದ್ರಾಣುಜೀವಿಯ ಅಟ್ಟಹಾಸದ ಎದುರು ಕನ್ನಡದ ಲೇಖಕಿಯೊಬ್ಬಳ ಒಂಟಿ ಪಯಣದ ಕನಸು ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಕಡಲೇ ಆಯಿತು. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಈಗಾಗಲೇ ನಾನು ಮೌನವನ್ನು ಹಾಸು ಹೊದ್ದು ಉಟ್ಟು ಉಂಡು ತೇಗಿ ಆಗಿತ್ತು. ಮೌನವೆನ್ನುವುದು ಗಂಟಲಿನ ಬಿಗಿತವಾಗಿ, ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ಗೊಂದಲವಾಗಿ, ತಪ್ಪಿದ್ದೆಲ್ಲಿ ಎಂಬ ವಿಷಾದವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಹೊಸತಾಗಿ ಹುಡುಕಿ ಹೋಗುವುದೇನು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮೌನದಿಂದ ಓಡಲು ಹೊರಟು ಮತ್ತೆ ಮೌನದೆಡೆಗೇ ಓಡುವುದು? ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೌನ ಮುರಿದು ಬಿಡಬಹುದಾ ಎನ್ನುವ ಸುಳ್ಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾದರೂ ಇತ್ತು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅದೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸುಳ್ಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ ಸುಡುವ ಸತ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ವಾಸಿ ಅಲ್ಲವೇನೇ ಹುಚ್ಚಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಮನಸ್ಸು ಉತ್ತರಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಆ ಯೋಚನೆ ಅತ್ತ ಕೊಡವಿ ಹಾಕಿ ಬೇಡ ಈಗ ಕಡಲಿನೊಡನೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತಾಡಬೇಕಿದೆ, ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಿದೆ ನನಗೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟೆ ಕಡಲಿನೆಡೆಗೆ ಈ ಕೋವಿಡ್ ಎನ್ನುವುದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ, ಆಗ ನನಗದು ಬದುಕಿನೆಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಂತೆ, ವಿಷಾದಗಳಂತೆ, ನಿರಾಶೆಗಳಂತೆ, ಪ್ರೀತಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಅಲೆ ಬಂದ ನಂತರ ಮುಗಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆ. ಆದರೆ ಎರಡನೆಯ ಕೋವಿಡ್ ಅಲೆ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಎರಡನ್ನೂ ಸಹಿಸುವುದು ಅಸಹನೀಯ ಎನ್ನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. ಕೋವಿಡ್ ಮೊದಲನೆಯ ಅಲೆ ತುಂಬ ನಷ್ಟವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮೊದಲ ಕಾರಣವಾದರೆ, ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೆ ಅವನಿದ್ದ ಎಂಬುದು ಎರಡನೆಯ ಕಾರಣ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನೆಯೊಳಗೆಯೇ ಇದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು ಅಡಕವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಂತರ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಮುಗಿದು, ಬೋನಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಆಚೆ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆದರೂ ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಬರಲು ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎರಡನೆಯ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರೆಲ್ಲ ನೋವಿಗೀಡಾದರು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹತ್ತಿರದವರು ಸಾವಿಗೂ ಈಡಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಅಸಾಧ್ಯ ತಳಮಳದ ಇದೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೂಡಾ ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಳಗೇ ಕುಳಿತಿರುವ ನನಗೀಗ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಿದೆ. ಬಯಲ ಗಾಳಿಗೆ ಮುಖವೊಡ್ಡಿ ದೀರ್ಘ ಶ್ವಾಸ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಹುತ್ತಗಟ್ಟಿಬಿಡುವೆನೇನೋ ಎಂಬ ದಿಗಿಲು. ಹಾಗಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಬಿಡಿ, ಬೀದಿ ತಿರುಗಲು ಸದಾ ಸಿದ್ದವಾಗಿಯೇ ಕುಳಿತಿರುವಂಥ ಆಸೆಬುರುಕಿಯಾಗಿದ್ದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಬಯಲಿನ ಕನವರಿಕೆ ಅನ್ನೋಣ. ಆದರೆ ಮನೆಯೇ ಮಂತ್ರಾಲಯ ಅನ್ನುತ್ತ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡಲೂ ಬೇಸರ ಪಡುತ್ತಿದ್ದವರು, ಎಂತ ಊರು ನೋಡುವುದು. ಎಲ್ಲ ಊರುಗಳೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲವಾ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರು, ದುಡಿದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಜಗತ್ತು ನೋಡಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೇ ಹೀಗಾಗಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೊಂದೇ ಧ್ಯಾನ. ನಾನು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಜನರ ನಡುವೆ ಇರಲು ಬಯಸುವಂಥವಳು. ನೂರಾರು ಜನರ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾದರೂ, ಬದುಕನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಗಳು ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುವಂಥವಳು. ಆದರೆ ಈ ಕೋವಿಡ್ ಮತ್ತಿತರ ಕ್ಷುದ್ರಜೀವಿಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದ ನಂತರದ ಈ ಸಂದಿಗ್ಧ ಕಾಲ ನನ್ನನ್ನು ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಮಗುಚಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಣ್ಣವರಿರುವಾಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಓದಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಮಂಗ ಮರಿ ಮಂಗವನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ನದಿ ದಾಟುವಾಗ ನೀರಿನ ಮಟ್ಟ ಏರುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮರಿಯೇ ಭಾರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎಸೆದು ತಾನು ಈಜಿ ದಡ ಸೇರಿತು ಎಂದು. ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಅದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿತ್ತು. ಕ್ರೌರ್ಯವೆಂತಲೂ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ನಾವು ಸಹ ಅಲ್ಲಿಗೇ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಮಾತನಾಡಿ ಬೀಳ್ಕೊಂಡ ಜೀವಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಚಾನಕ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದವು. ಅವರು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದರೂ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೊನೆ ಉಸಿರೆಳೆದರೂ ನಾವು ಏನೂ ಮಾಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷುದ್ರಜೀವಿಯ ಪ್ರವಾಹದೆದುರು ನಾವು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿದ್ದೆವು. ಯಾರಿಗೆ ಯಾರುಂಟು ಎರವಿನ ಸಂಸಾರ ಎಂಬ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನಲ್ಲೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದೇನೆಂದರೆ ಯಾವುದೋ ನಿಗೂಢ ಲೋಕವೊಂದಕ್ಕೆ ಒಂಟಿ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಡಬೇಕೆನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಂಥದ್ದೋ ಅನಾರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದಾಗ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಿದ್ದವಾಗುತ್ತೇನಲ್ಲ, ಯಾಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಂಟಿ ಪ್ರಯಾಣವೊಂದನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು? ಅದು ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಆದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅನಿಸಿಕೆ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಪ್ರವಾಸವೆನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರಯಾಣ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರಯಾಣದಂತೆ ಒಂದು ಪ್ರಯಾಣ ಅಷ್ಟೇ. ಒಂದು ದಿನ ಎದ್ದು ಹೊರಟುಬಿಡಬೇಕು ಆ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಿದ್ದತೆಯಿಲ್ಲದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಸರಭರನೆ ಹೋಗಿ, ನೋಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಂಥ ಪ್ರಯಾಣವಲ್ಲ! ಯಾವ ಗಡಿಬಿಡಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನ ಉಳಿದು, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆದು, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಬರುವಂಥ ಪಯಣ. ನಗು ಉಕ್ಕಿದರೆ ನಗುತ್ತಾ, ದುಃಖ ಉಕ್ಕಿದರೆ ಅಳುತ್ತಾ, ವಿಷಾದವೆದುರಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗುತ್ತಾ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಇರಬೇಕು. ಅಂಥ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಯಾಣವೊಂದು ಸಾವಿಗೆ ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ನಡೆದಂತೆ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಾಯುವ ಕಡೆಯ ದಿನಕ್ಕೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತಿರಬೇಕು. ಇಂಥ ಆಸೆ ಶುರುವಾದ ನಂತರ ಸರಿ ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಇದೊಂದು ಅಗಾಧ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು ಒಂದೇ ಕಡೆಗೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಕರೆದಾಗ ಹೊರಟುಬಿಡುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ. ಬದುಕಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಯ್ಕೆಯ ಸವಲತ್ತು ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಜ ಹೇಳಲಾ? ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಈ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಕೂಡಾ ನಿಜದಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಗಳಾಗಿರದೇ ಸುಮ್ಮನೆ pseudo ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರುತ್ತದಷ್ಟೇ. ನಾವು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆದಿರುತ್ತೇವೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದೆವು ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯ್ಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಇರುವಂಥದ್ದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ನಾನು ಈಗ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು! ಎದುರಿಗಿದ್ದ ದಾರವೊಂದನ್ನು ತಿರುಚುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ. ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಈ ವಾಸ್ತವ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುವಂಥ ಮಾಯಾಲೋಕದಂಥ ಜಗತ್ತೊಂದು ಯಾಕೆ ಇರಬಾರದಿತ್ತು ಕ್ರಾನಿಕಲ್ಸ್ ಆಫ್ ನಾರ್ನಿಯಾ ಥರದ್ದು? ಎರಡನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ದದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಅಮ್ಮ ಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಾಗ, ಯಾವುದೋ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ವಾರ್ಡ್ರೋಬ್ನ ಹಿಂಭಾಗವೊಂದು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಆಚೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಜಗತ್ತು! ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮದಿಂದಾವೃತವಾದ ಭೂ ಪ್ರದೇಶ. ಮರುಭೂಮಿ. ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿಗಳು. ಮಗನ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕತೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿತ್ತೆಂದರೆ ನಂತರ ಇಡಿಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ತರಿಸಿ ನಾನು, ಮಗ ಅದನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗ ಮಗುವಾದ ಅವನೊಡನೆ ಈ ಅಮ್ಮನೂ ಮಗುವಾಗಿದ್ದೆ. ನಕ್ಷತ್ರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ನಾವು ಕೂಡಾ ಅದರಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಶತ್ರುಗಳೊಡನೆ ಶತ್ರುಗಳೆಲ್ಲ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿಯೇ ಎದುರಾಗುವುದು, ಸ್ನೇಹ ಮಾತ್ರ ಬೀಜದಿಂದ ಹೆಮ್ಮರವಾಗುವ ನಿಧಾನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ ಅಕ್ಷರಶಃ ಹೋರಾಡುತ್ತ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಕಳೆದಿದ್ದೆವು. ಅದಾದ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ವಾರ್ಡ್ರೋಬ್ ತೆಗೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುವ ರಹದಾರಿ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ? ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತಟ್ಟಬೇಕು, ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕುಟ್ಟಬೇಕು ಮಾಯಾಲೋಕವೊಂದು ನಮ್ಮೆದುರು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ, ಅಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಶುಷ್ಕ ವಾರ್ಡ್ರೋಬ್ನ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳಷ್ಟೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ, ಅರೆ! ಹೌದು! ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾರ್ಡ್ರೋಬ್ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಹುಡುಕಿಯೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ನೆನಪಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹುಡುಕಿದೆ! ಹುಡುಕುವ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕ್ಷುದ್ರಜೀವಿಗಳು ಎದುರಾಗದಿರಲಿ ದೇವರೇ! ಅದೆಲ್ಲದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಎಂದು ಬೇಡಿದ್ದೆ! ಅಂದರೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿಬಿಡಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಿ, ಅದು ಹೇಗಿರಲೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನೂ ಸಲ್ಲಿಸುವಷ್ಟು ಆಶಾವಾದ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆ ಅಂದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು! ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನೆದುರು ಎರಡು ಆಯ್ಕೆಗಳು ಕೊನೆಯ ಸುತ್ತಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತವು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿನ ಮೌನವಾಗಲಾ, ಇಲ್ಲವೇ ಕಡಲಿನೆದುರು ಮಾತಾಗಲಾ? ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಕಡಲೇ ಆಯಿತು. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಈಗಾಗಲೇ ನಾನು ಮೌನವನ್ನು ಹಾಸು ಹೊದ್ದು ಉಟ್ಟು ಉಂಡು ತೇಗಿ ಆಗಿತ್ತು. ಮೌನವೆನ್ನುವುದು ಗಂಟಲಿನ ಬಿಗಿತವಾಗಿ, ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ಗೊಂದಲವಾಗಿ, ತಪ್ಪಿದ್ದೆಲ್ಲಿ ಎಂಬ ವಿಷಾದವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಹೊಸತಾಗಿ ಹುಡುಕಿ ಹೋಗುವುದೇನು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮೌನದಿಂದ ಓಡಲು ಹೊರಟು ಮತ್ತೆ ಮೌನದೆಡೆಗೇ ಓಡುವುದು? ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೌನ ಮುರಿದು ಬಿಡಬಹುದಾ ಎನ್ನುವ ಸುಳ್ಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾದರೂ ಇತ್ತು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅದೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸುಳ್ಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ ಸುಡುವ ಸತ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ವಾಸಿ ಅಲ್ಲವೇನೇ ಹುಚ್ಚಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಮನಸ್ಸು ಉತ್ತರಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಆ ಯೋಚನೆ ಅತ್ತ ಕೊಡವಿ ಹಾಕಿ ಬೇಡ ಈಗ ಕಡಲಿನೊಡನೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತಾಡಬೇಕಿದೆ, ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಿದೆ ನನಗೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟೆ ಕಡಲಿನೆಡೆಗೆ. ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಹುಚ್ಚಿನ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಮುಗಿದ ಮರುದಿನ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೋ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೋ ಎಂದಿದ್ದ. ಆಗ ನಾನು ಕೂಡಾ ನೀನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದುಕೋ. ಹತ್ತು, ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮರಳುತ್ತೇನೆ. ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂಟಿ ಪಯಣ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬ್ಯಾಗ್ನ ಜೊತೆ. ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗಳ ಪಯಣವಿರಬಹುದು? ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಂಟೆಗಳು? ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನಗಳು? ಅಥವಾ ಒಂದಿಡೀ ಜನ್ಮ? ಯಾವುದೋ ವಶೀಕರಣಕ್ಕೊಳಗಾದಂತೆ ಪಯಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಹಸಿವಾದಾಗ ಅದೇನೋ ತಿಂದೆ, ನೀರಡಿಕೆಯಾದಾಗ ಏನೋ ಕುಡಿದೆ. ಹಗಲಾದವು, ರಾತ್ರಿಗಳಾದವು. ಪ್ರತಿ ಕತ್ತಲು ಮುಗಿದು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಕಡಲೊಂದು ಇರಲೆಂದು ಪರಿತಪಿಸಿದೆ. ಕಡಲು ಎದುರಾಗುವುದು ಸುಮ್ಮನಲ್ಲ. ಅಗಾಧ ತಪನೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಡೆದೆ. ಸಹನೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಅದೊಂದು ಕತ್ತಲು ಮುಗಿವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾದ ಒದ್ದೆಯಾದಾಗ ನೋಡಿದರೆ ಎದುರಿಗೆ ವಿಶಾಲ ಕಡಲು! ನಾನು ಗುರಿ ತಲುಪಿದ್ದೆ!! ನಾನು ಚಕ್ಕಂಬಕ್ಕಳ ಹಾಕಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆ. ಕಡಲಿನ ಅಗಾಧತೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ಅದರ ಹರಹು ನನ್ನನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿದಂತೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಉತ್ಕಟ ಪ್ರಿಯಕರನಂತೆ. ಕಡಲು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಬೇಸರ ತರಿಸಿಲ್ಲ. ಕಡಲೊಳಗಿನ ಮೀನುಗಳಿಗೂ ನಾನು ಬೇಸರ ತರಿಸಿಲ್ಲ. ದಡದಲ್ಲಿನ ಏಡಿಗಳಿಗೂ ನಾನು ಬಹುಶಃ ಬೇಸರವಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುವ ಈ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮದ ಒಂದು ಅಲೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ! ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಾನು ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಭ್ರಮ ಏನಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ಈ ಕ್ಷುದ್ರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ? ಅದು ಸರಿ, ಅಲೆಗಳು ದಣಿಯದೇ ದಡ ಮುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವಲ್ಲ, ಯಾಕೆ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ, ಅಂದರೆ ಎದುರು ನಿಂತು ನೋಡುವವರಿಗೆ ದಡವೆಂದೆನಿಸಿದ್ದು ಕಡಲಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅಲ್ಲವಾ? ಇರಬೇಕು, ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಲೆಗಳ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಕಡಲಿನ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ದತೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಅದು ಹೆಣ್ಣು ಅನ್ನಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನಂಥ ಚಡಪಡಿಕೆಯ ಹೆಣ್ಣು! ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಕಡಲಿಗೆ ದಡದ ಹಂಗಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗಣ ಮುತ್ತು, ಅದೆಷ್ಟೋ ಜಲಚರಗಳು, ಸಸ್ಯ ರಾಶಿ. ಸಾಕಾಗಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವಾ ಸಂತೃಪ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಲು? ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ದಡವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೋ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿರುವ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ದಡದ ಬರಡು. ಆರ್ದ್ರತೆಯಿರುವ ಕಡಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬರಡು ದಡದ ಹಂಗು ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಡಲಿಗದು ಯಾಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ! ಈ ಕಡಲಾದರೂ ಎಂಥ ಮೃದುಹೃದಯಿಯೆಂದರೆ ಬರುವಾಗ ದಡಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ತರುತ್ತದೆ. ದಡಕ್ಕೆ ಈ ರೀತಿಯ ಮುದ್ದು ಇಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಮುದ್ದು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಡ ಹೇಳಿ? ನದಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಜೊತೆಗೇ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಭಯ ದಡಕ್ಕೆ. ಸಮುದ್ರವಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತೆರೆದ ತೋಳಿನಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತದೆ. ಕಡಲಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ ದಡದ ಈ ಸ್ವಾರ್ಥ? ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ತಾನು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ. ಉಳಿವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ಕಡಲಿನಲೆಗಳಿಗೆ ಅರಿವಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೇನೋ ಮರಳಿ. ಮರಳಿ ಹೋದರೂ ಮತ್ತೆ ದಡವನ್ನರಸಿ ಬರುತ್ತೀಯಲ್ಲ. ಯಾವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕಡಲೇ.? ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಿರಬಹುದೆನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯೇ ನಿನಗೂ? ಕೂಗಿ ಕೇಳಿದೆ. ಕಡಲು ಮೊರೆಯುತ್ತಲಿತ್ತು ಥೇಟ್ ನನ್ನೆದೆಯ ಒಳಗಿನಂತೆ. ಎಂಥ ಆಳ ನಿನ್ನದು. ನಿನ್ನಂಥವಳಿಗೂ ಈ ರೀತಿ ಭ್ರಮೆಗಳಿರುತ್ತವೆ ಅಂದರೆ ನನ್ನಂಥವಳ ಪಾಡೇನು.? ಆದರೆ ನಿರಂತರ ಅಲೆಯಾಗುವ, ಮರಳುವ, ಮತ್ತೆ ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಯಾಗುವ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಸ್ತಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾ? ಅಥವಾ ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ದಣಿದೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಕನಲಿದ ನೀನು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸುನಾಮಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೀಯೋ? ಆದರೆ ಸುನಾಮಿಯಿಂದ ಸಾಯುವುದಾದರೂ ಯಾರು? ನಿನ್ನ ದಣಿಸಿದ ದಡವಲ್ಲ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಕುಳಿತ ನನ್ನಂಥವರು ಅಷ್ಟೇ. ಅದರ ಬದಲು. ಏನು ಅದರ ಬದಲು.? ಯಾವ ಆಯ್ಕೆಯಿದೆ ನಿನ್ನೆದುರು ಪಾಪ. ಕಣ್ಣೀರಾಗುವುದು? ಕಣ್ಣೀರಾಗುವುದೊಂದು ಆಯ್ಕೆಯೇ? ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅಷ್ಟೇ! ನಾನೆಷ್ಟು ಮೂರ್ಖಳು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ನಿನಗೆ. ಸಿಹಿನೀರಿನ ನದಿಗಳೆಲ್ಲ ಕಡಲನ್ನು ಸೇರಿದ ನಂತರ ಉಪ್ಪಾಗುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಇದೆಲ್ಲ ಸತ್ಯಗಳ ಅರಿವಿನಿಂದ ಸುರಿದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದಲೇ ಇರಬಹುದು! ಅಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನೀರು ಉಪ್ಪಾಗಲು ನೀನು ಅದೆಷ್ಟು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಳುತ್ತಲೇ ಇರುವೆ ಕಡಲೇ?! ಈಗ ನನಗೊಂದು ಅನುಮಾನ. ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುತ್ತಿರುವೆನೋ, ಇಲ್ಲವೇ ನನ್ನದೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸೇರಿಸಲೋ? ಸಂವಹನ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡಲೆಂದೇ ನಾನು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನಲ್ಲವೇ? ಸಿಟ್ಟಾಗದಿರು. ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೈಸು. ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡು, ಏನಾದರೂ ಹೇಳು. ಏನಾದರೂ. ಏನೂ ಹೇಳದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದು ವಾಸಿ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೂ ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಆದರೆ ಕಡಲಿನಿಂದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ! ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಹೀಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವಾ ನಾವು ಸಂವಾದ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಸಲಿಗೆ ಸ್ವಗತವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೂ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಡಲು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟೇ..? ಯಾವ ಉತ್ತರವೂ ಇಲ್ಲವಾ ಅದರ ಬಳಿ? ನನ್ನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು. ನಾನು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಬರೀ ಗಾಳಿ ಬರೀ ಮೊರೆತ ಬರೀ ಒಂಟಿತನ. ನಾನು ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ತಿರುಚಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾರೋ ಎಳೆದಂತಾಯಿತು. ಹಿಂದೆಯೇ ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀ ಅವನ ದನಿ. ಕೇಳಿದ್ದೇ ಸಾಕು ಎನ್ನುವಂತೆ ನಾನು ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಸಹನೆಯ ನಾಟಕ ಮಾಡುತ್ತ ಕೇಳಿದವ ಕೊನೆಗೆ ಸಾಕಾದಂತೆ ಹೊರಟು ಬಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಂದ. ಎಲ್ಲಿಗೆ? ಹೇಗೆ? ಎಂದೆ ಗಲಿಬಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ದಾರ ಜಗ್ಗಿ ಇದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಂದ ನಗುತ್ತಾ. ಇದನ್ನು? ಇದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಎಳೆ. ಹರಿದುಬಿಟ್ಟರೆ? ಇರು ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಗ್ಗ ಎಸೆಯುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಸೇತುವೆ ಮಾಡಿಬಿಡೋಣ ಮಾಡಿ? ಅದರ ಮೇಲೆ ನಡೆದು ಬಂದುಬಿಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗು ನೀನೊಬ್ಬ ಹುಚ್ಚ. ಈ ದುರ್ಬಲ ಎಳೆಗಳನ್ನು ನಂಬಿ ಹೇಗೆ ಬರಲಿ? ನಾನು ಸೇತುವೆ ಹೆಣೆದು ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ? ಎಂದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಸಣ್ಣ ಹಗ್ಗವೊಂದರ ಎಳೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೂ. ಎಂದೂ ಪೂರ್ತಿ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ, ಅದು ತುಂಬ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಆದರೆ ಹಿಡಿಯಲೊಂದು ಹಗ್ಗದ ಎಳೆ ಇದೆ ಅನ್ನುವ ಪಾಸಿಟಿವ್ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡು. ಆ ಹಗ್ಗ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಲದು ಎಂದೆ ನಗುತ್ತಾ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತರಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಪಟಕ್ಕಂತ ಕತ್ತರಿಸುವವರಿಗಿಂತ ನಾನು ವಾಸಿ. ಹೌದಲ್ಲವಾ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕೊಲ್ಲಲು ಹಗ್ಗವೇ ಯಾಕೆ ಬೇಕು. ಒಂದು ಉಪೇಕ್ಷೆ ಸಾಲದಾ ನಿಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು. ಈಗ ನೋಡು ಕಡಲು ಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ಬಯಸಿ ಬಂದೆಯಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇನು ನಿನಗೆ? ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕಡಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹನಿಗಳಾದರೂ ಸಿಕ್ಕವು. ನೀನು ಬರಿದೆ ನಡೆದು ಬಂದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವಾ? ಒಂಟಿ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಬದುಕು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೂ ಸುಳ್ಳು ಕಡಲನ್ನು ಅರಸಿ ಬಂದಿದ್ದೂ ಸುಳ್ಳು ತುಮ್ಜೊ ಪಕಡ್ಲೋ ಹಾಥ್ ಮೆರಾ. ದಡದಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಾಡಿದ್ದ ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟನ್ನು ಆರಿಸಿ ಬ್ಯಾಗ್ನೊಳಗಿಟ್ಟು ನಾನು ಸೇತುವೆ ಹೆಣೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಬಿ ವಿ ಭಾರತಿ bvbkollgmail.com