പഴയ ചില വിപ്ലവ ഗാനങ്ങളുടെ ശക്തി സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധതയുള്ള സാഹിത്യ സംഭാവനകള് കേരളത്തില് സുലഭമായിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അവയ്ക്ക് സാമൂഹ്യ അനീതിക്കും അടിമത്തത്തിനും എതിരായ ജനവികാരം ഉയര്ത്താനും കേരളത്തിലെ സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് ഒരു പരിധി വരെ മാറ്റങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന് മറ്റു പലരെയും പോലെ ജ്യോത്സ്യനും വിശ്വസിക്കുന്നു. അതിന് ഇടിവു വന്നിട്ടുണ്ടോയെന്നു നോക്കാന് കവടി നിരത്തേണ്ട കാര്യവുമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.ജന്മിമാര്ക്കെതിരെ കുടിയാന്മാര് നടത്തിയ ജനകീയ മുന്നേറ്റ സമരമാണ് പുന്നപ്രവയലാര് സമരം. പാവപ്പെട്ട കര്ഷകരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് തടയാന് കര്ഷകര് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയുടെ കീഴില് അണിനിരന്നു. കൃഷിഭൂമി മണ്ണില് പണിയെടുക്കുന്നവര്ക്ക് അഥവാ കൃഷി ഭൂമി കര്ഷകന് എന്ന രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യവുമായി വാരിക്കുന്തങ്ങള് മാത്രം കൈയിലേന്തിയ പാവപ്പെട്ട കര്ഷകര്ക്ക്, സര്ക്കാരിന്റെ സായുധ സേനയ്ക്ക് മുന്നില് പിടിച്ചു നില്ക്കാനായില്ല. ആയിരക്കണക്കിനു തൊഴിലാളികള് പുന്നപ്രയിലെ മണ്ണില് മരിച്ചു വീണു.നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന പഴയകാല വ്യവസ്ഥിതി മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ചങ്ങമ്ബുഴയുടെ വാഴക്കുല എന്ന കവിത വായിച്ചാല് മതി. മേലാളന്മാര്ക്കു വേണ്ടി രാവും പകലും ജോലി ചെയ്യുന്ന പുലയരുടെ ജീവരക്തം കൊണ്ട് എഴുതിയ കവിതയാണത്. അതിലെ ഓരോ വരിയിലും അടിമത്തത്തില് ജീവിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയവേദന ദര്ശിക്കാനാവും. മലയപ്പുലയന് തന്റെ മാടത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു വാഴ നട്ട് സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ അതിനെ വളര്ത്തി വലുതാക്കി. വാഴ കുലച്ചപ്പോള് പഴുത്ത പഴം കഴിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച കരുമാടികുട്ടന്മാരുടെ തല്ലുപിടിത്തവും, ഈ ഞാലിപ്പൂവന്റെ പഴമെത്ര സ്വാദുള്ളതായിരിക്കുമെന്ന് ചോദിക്കുന്ന പുലയനോട് കുല വന്നിട്ടല്ലേയുള്ളൂവെന്ന് മറുപടി പറയുന്ന നീലിയെയും അതിമനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ച ചങ്ങമ്ബുഴ, ഒരു വാഴ കുലച്ചപ്പോള് തിരുവോണം വന്നു പുലക്കുടിലില് എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ അവരുടെ ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ ലോകം വായനക്കാരുടെ മനസ്സിലേക്ക് പകര്ത്തുന്നു. പിന്നീട് ആ വാഴക്കുല തമ്ബുരാന് കൊടുക്കേണ്ടി വരുമ്ബോള് കുട്ടികള് കരയുകയും കരയാതെ മക്കളെ കല്പിച്ചു തമ്ബുരാന് ഒരു വാഴ വേറെ ഞാന് വച്ചുതരാം എന്നു പറയുന്ന പുലയന്റെ ദൈന്യാവസ്ഥയും വെളിവാക്കുന്നതിലൂടെ ചങ്ങമ്ബുഴ, സാമൂഹ്യ തിന്മയ്ക്കെതിരെ ശബ്ദിക്കാനുള്ള ഒരുള്വിളി വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇതുപോലുള്ള എഴുത്തുകാരും സാമൂഹ്യ പരിഷ്കര്ത്താക്കളും ചേര്ന്ന് മനുഷ്യന്റെ കണ്ണു തുറപ്പിച്ച കാലം ജ്യോത്സ്യന് ഓര്ത്തുപോകാന് ഒരു കാരണമുണ്ട്. അവര് ഉണര്ത്തു പാട്ട് ഉയര്ത്തിയ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സമൂഹത്തിലെ താഴെ തട്ടിലുള്ളവര് ചെങ്കൊടിയേന്തിയത്. അങ്ങനെ എത്രയോ എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളും നാടകങ്ങളുമാണ് അന്നത്തെ കേരളത്തിലെ സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെ പ്രക്ഷോഭങ്ങള് സംഘടിപ്പിക്കുന്നതില് നിര്ണായക ചുവട് വയ്പായി മാറിയിട്ടുള്ളത്. കെപിഎസി നാടകങ്ങളിലെ ഗാനങ്ങള് ഹൃദയത്തിലേറ്റി ഗ്രാമ വീഥികളില് പാടി നടന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളുണ്ട്. ആ ജനവികാരമാണ് കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസഥാനത്തിന്റെ വളര്ച്ചയ്ക്ക് വളം നല്കിയതെന്ന കാര്യം ഇന്നത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര് മറന്നുപോകുന്നില്ലേ എന്നാണ് സംശയം. അധികാരക്കസേരയിലിരിക്കുന്ന അഴിമതിയുടെ കറപുരണ്ട സഖാക്കള്ക്ക് ഇന്ക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ് എന്ന മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ച് വിയര്പ്പൊഴുക്കിയിരുന്നവരെയും പ്രസ്ഥാനത്തെ വളര്ത്തിയെടുക്കുന്നതില് രക്തം നല്കിയവരെയും ഓര്ക്കാന് സമയമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. പാവങ്ങളുടെ പാര്ട്ടി എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളില് വന്നിട്ടുള്ള മൂല്യച്യൂതി കാണുമ്ബോള് പഴയ ചില വിപ്ലവ ഗാനങ്ങള് ജ്യോത്സ്യന് ഓര്മ വന്നെന്നു മാത്രം.