ഇനിയെന്നാണൊരു ബദല്? കെ.എന്.എ ഖാദര് ജനങ്ങള്ക്ക് കാര്യമായ അധികാരങ്ങളോ, അധീശത്വമോ ഇല്ലെങ്കിലും ജനാധിപത്യത്തില് സര്ക്കാരിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ജനങ്ങളാണ്. ആ നടപടിക്രമങ്ങളിലും സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായ പ്രകടനമാണ് വോട്ടര് നടത്തുന്നത് എന്നു കരുതുകവയ്യ. പലവിധ സ്വാധീനങ്ങള് അവന്്റെ മസ്തിഷ്ക്കത്തെ മതിക്കുന്നു. അപൂര്വം ചിലര് ഒഴികെ അധിക പേരും അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയ കക്ഷിക്കോ വ്യക്തിക്കോ വോട്ട് ചെയ്യുന്നു. ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്ന മോദി സര്ക്കാരും കേരളം ഭരിക്കുന്ന പിണറായിയും യു.പി ഭരിക്കുന്ന യോഗിയും ജനങ്ങളാല് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവര് തന്നെ. ജനവിരുദ്ധമായ അത്തരക്കാരുടെ സമീപനങ്ങളെയും ദുര്ഭരണത്തേയും നാം വിമര്ശിക്കുന്നു. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരെയല്ല, അവരെ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനങ്ങളോട് വേണം ആവലാതി പറയാനെന്ന് ഒരു സ്നേഹിതന് ഈയിടെ എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. അതിലും ചെറിയ ശരിയുണ്ട്. രാപ്പകല് മോദി സര്ക്കാരിനെ വിമര്ശിക്കുന്ന മുഖ്യധാര രാഷ്ട്രീയപ്പാര്ട്ടികള്ക്കു പോലും അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെങ്കിലും ജയിച്ചു വരാന് ഒരു പദ്ധതിയോ മുന്നണിയോ പ്രവര്ത്തനമോ ഉള്ളതായി കാണുന്നില്ല. സിനിമാനടന് ജയന് പണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ ഒരു ഗവണ്മെന്്റ് കിട്ടിയാല് ഭരിക്കാമായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞുനടക്കുക മാത്രമാണവര് ചെയ്യുന്നത്. ഇതുവരെയുള്ള കാര്യങ്ങള്വച്ചു നോക്കിയാല് ജനാധിപത്യ, മതേതരത്വ കക്ഷികള്ക്ക് കാര്യമായി പ്രതീക്ഷക്ക് വകയില്ല. ദേശീയതലത്തില് കേന്ദ്ര സര്ക്കാരിനെതിരേ ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭങ്ങള് ഉയര്ന്നുവരുന്നില്ല. ജനവിരുദ്ധമായ നടപടികള് യാതൊരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ അവര് തുടരുന്നു. വിലക്കയറ്റം, തൊഴിലില്ലായ്മ, പട്ടിണി എന്നിവ പെരുകുന്നു. കര്ഷകരുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങള്ക്ക് നേരെ മുഖം തിരിഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായി തൊഴിലാളികള് നേടിയെടുത്ത നിയമ പ്രാബല്യമുള്ള മിക്ക അവകാശങ്ങളും റദ്ദാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങള് സര്വതും കോര്പറേറ്റുകള്ക്ക് ചുളുവിലയ്ക്ക് വിറ്റുകഴിഞ്ഞു. എതിര്ശബ്ദങ്ങള് പുറപ്പെടുന്നത് എവിടെ നിന്നായിരുന്നാലും ആരില് നിന്നായാലും ക്രൂരമായി അടിച്ചമര്ത്തപ്പെടുന്നു. ജാതിയും മതവും പറഞ്ഞ് തമ്മിലടിക്കുവാന് ജനങ്ങള്ക്ക് സര്ക്കാര് തന്നെ പ്രചോദനം നല്കുന്നു. വിമാനത്താവളങ്ങള്, തുറമുഖങ്ങള്, റെയില്വേ, ബാങ്കിങ് മേഖല, ഇന്ഷുറന്സ് കമ്ബനികള്, പ്രതിരോധ സ്ഥാപനങ്ങള്, റോഡുകള് , വ്യവസായങ്ങള്, ഭൂമി, കൃഷി, തൊഴില് എല്ലാം സര്ക്കാര് അംബാനിക്കും അദാനിക്കും ടാറ്റക്കും വിറ്റു കഴിഞ്ഞു. ഓരോ ദിവസവും പെട്രോള്, ഡീസല്, പാചക വാതകം തുടങ്ങിയ സകലതിനും മുടങ്ങാതെ വില കൂടുന്നു. എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത വിഷയങ്ങള് പറയാനുണ്ടാവും. എന്.ഡി.എ സര്ക്കാര് രണ്ടാം തവണയാണ് ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്നത്. മിക്കവാറും സംസ്ഥാനങ്ങളും അവരുടെ കൈയിലാണ്. കേരളത്തിലെ ഇടതു സര്ക്കാര് ഉള്പ്പെടെ ചില സംസ്ഥാന സര്ക്കാരുകളും കേന്ദ്രത്തിലെ ബി.ജെ.പി സര്ക്കാരിനോട് പിണങ്ങാന് ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരാണ്. പിണറായിയും കൂട്ടരും മോദിയോട് പറ്റി ചേര്ന്നാണ് മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. തൃണമൂല് കോണ്ഗ്രസിന്്റെ സര്ക്കാര് ഒഴികെ ഒരു സംസ്ഥാന സര്ക്കാറും എന്തുകൊണ്ടോ ചെറുത്തുനില്പ്പിന് തയാറായില്ല. കര്ഷകര് മാത്രമാണ് വല്ലതും ചെയ്ത് കാണിച്ചത്. ഇതര ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങള് മുരടിപ്പിലും മരവിപ്പിലുമാണ് . കൃഷിക്കാരുടെ പ്രക്ഷോഭമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും തന്നെ ഈ സര്ക്കാരിനെ അല്പ്പമെങ്കിലും പിടിച്ചുകുലുക്കിയിട്ടില്ല. ദേശീയതലത്തില് കാര്യമായൊരു പ്രക്ഷോഭത്തിനൊരുങ്ങാന് തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങള് ഇതുവരെ മുന്നോട്ടുവന്നിട്ടില്ല. തൊഴിലാളികളുടെ പ്രതീക്ഷക്കൊത്ത് ഉയരുന്നുമില്ല. രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കാലത്തിന് അനുസരിച്ച് ഉണര്ന്നുപ്രവര്ത്തിക്കുന്നുമില്ല. മമത ബാനര്ജി തന്നെ ഇക്കാര്യത്തില് ശക്തമായ വിമര്ശനങ്ങള് ഉയര്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവര്ക്ക് ദേശ വ്യാപകമായി ഒരു ജനകീയമായ ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പ് സൃഷ്ടിക്കാന് ആഗ്രഹമുണ്ടായാലും അസാധ്യമാണ്. അവരുടെ പരിമിതികള് കാണണം. ഇടതു പക്ഷങ്ങളും ഇതര മതേതര കക്ഷികളും അധരവ്യായാമങ്ങളില് അഭിരമിക്കുകയാണ്. ബി.ജെ.പിയെ ഭരണത്തില് നിന്നു മാറ്റുവാന് 2024 ലും കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു മുന്നേറ്റം ഇതുവരെ വളര്ന്നില്ല. അത് ബോധപൂര്വം സൃഷ്ടിച്ചാല് മാത്രമേ യാഥാര്ഥ്യമാവുകയുള്ളൂ. നിര്ഭാഗ്യവശാല് ആയിരംകാതം അകലെയാണ്. സമയം ഏറെ വൈകിപ്പോയി. ജനങ്ങളില് ഒരു വിഭാഗമെങ്കിലും അവരെ നയിക്കുവാന് ഒരു നേതാവിനെയോ നേതാക്കളെയോ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ തക്ക യോഗ്യതയും കരുത്തുമുള്ള നേതാക്കളെ ഇതുവരെ അവര് കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. കഠിനപരിശ്രമത്തിലൂടെ മാത്രമേ ഒരു ബദല് ജനിക്കുകയുള്ളൂ. ആരും അതിന് മുന്കൈയെടുക്കുന്നില്ല. മുമ്ബേ നടക്കുവാന് ആരുമില്ല. വെല്ലുവിളികള് ഏറ്റെടുക്കാന് ആരും ഒരുമിക്കുന്നില്ല. ഒരു ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരന്്റെ ഈ ദുഃഖം ഉടനെ മാറുമെന്ന് കരുതാന് വയ്യ.യാഥാര്ഥ്യങ്ങള് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കരുത്. 2024 ലും മതേതര, ജനാധിപത്യ ദേശീയസഖ്യം ഇന്ത്യയില് ഉണ്ടാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇക്കഴിഞ്ഞ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില് നടന്നതെല്ലാം വീണ്ടും ആവര്ത്തിക്കാന് ഇടയുണ്ട്. യോഗ്യതയില്ലെങ്കിലും ജനവിരുദ്ധമാണെങ്കിലും ഏകാധിപതികളാണെങ്കിലും മറ്റൊരു സഖ്യം ഇല്ലാതെ പോയാല് അവര് എന്തു ചെയ്യും. ആളുകളെല്ലാം ശീലിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിയില് ഇന്ത്യന് ജനത മഹാനിദ്രയിലാണെന്ന് കരുതാം. എന്നും അവര് അങ്ങനെയായിരുന്നു. തട്ടിയുണര്ത്താന് യോഗ്യതയുള്ളവര് മിനക്കെട്ടപ്പോള് വല്ലപ്പോഴും അവര് കണ്ണു തുറന്നിട്ടുണ്ട്. താമസിയാതെ വീണ്ടും കുംഭകര്ണ്ണ സേവയില് മുഴുകും. ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിയില് വീണ്ടും ഇന്ത്യ ഭരിക്കാന് ബ്രിട്ടീഷുകാര് തയാറായി വന്നാലും ജനം എന്തെങ്കിലും എതിരുപറയാനുള്ള സാധ്യത നന്നേ കുറവാണ്. ഉള്ളതു പറഞ്ഞാല് ഉറിയും ചിരിക്കും. കരയാന് അധികം വൈകുകയില്ലല്ലോ? വാതിലിലെ മുട്ടുകേള്ക്കാത്തവരോട് എന്തു പറയാനാണ്.