ಎಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತೋ ನನ್ನ ನತ್ತು ಸ್ಮಿತಾ ಶೆಣೈ ಮದುವೆಯಾದ ಲಗಾಯ್ತು ಮೂಗಲ್ಲೇ ಇತ್ತುರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಎಲ್ಲ ಹೊತ್ತುಬೆಳಕು ಬೀಳಲು ಥಳಥಳ ಹೊಳೆಯತಿತ್ತುಎಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತೋ ನನ್ನ ನತ್ತು ಮಾವನ ಮುಂಗೋಪದ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುದುರಿಅತ್ತೆಯ ರಿವಾಜಿನ ಶಾಸನಕ್ಕೆ ಹೆದರಿಗಂಡನ ವಜ್ರದ ಪ್ರತಿವಾದಕ್ಕೆ ಒದಗಿಅಕ್ಕಸಾಲಿಗನ ಚಿಮಟಕ್ಕೆಮೂಗೊಡ್ಡಿದ ದಿನ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆಎಲ್ಲಿ ಹೊಯಿತೋ ನತ್ತು ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡೆನಾದರೂ ಎಲ್ಲರಂತೆಎಡಕ್ಕಲ್ಲ ಬಲಕ್ಕೆನನ್ನ ಮೂಗಿಗೆ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಶರತ್ತುಕೊನೆಗೂ ಕೋಪ ರಾಜಿಯಾಗಿಮೂಗೇರಿತ್ತು ನತ್ತು ಅರೆರೆ ಹೆಂಗಸಾದಳು!! ಎಂಬ ತವರವರ ಸೋಜಿಗಇರಲಿ ಮನೆತನದ ಗೌರವಕ್ಕಾಯಿತೆಂಬಮಾತಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಭಾರವಾದರೂಅದು ಮಿನುಗುತ್ತಿದದ್ದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತು ಸರ ಬಳೆಗಳು ಪೋಣಿಸಿದಲ್ಲೇ ಇವೆ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಅಡಿ ಕೂತು ನೋಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಹೊಳಪಿಡುತಿದ್ದ ನತ್ತೆಲ್ಲಿ ಹೊಯಿತು ದೂರ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಬಿತ್ತು ಮುಂದೆ ಬಂದವರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಮುಸುಕು ಮೇಲೆಳೆದು ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿ ಮಾತು ಬದಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ನನಗಂತು ಗೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಭಿಮಾನದ ಸೊತ್ತು ವಜ್ರದಲ್ಲವಾದರೂ ಮುತ್ತಿನದು ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ಅದೇ ಹಳೆಯ ತಿರುಗಣೆಗೆ ಸುತ್ತಿ ಮೂಗೆತ್ತಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಅದೇ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದರ ನೆನಪಾದರೂ ಬರಬೇಕು ಅಂತೂ ನತ್ತೊಂದು ಬೇಕು