ചെെനയുടെ തനിനിറവും ടിബറ്റും ഫ്രീഡം ഇന് എക്സയില് എന്ന ആത്മകഥയില് ജ്ഞാനമാര്ഗം തുറന്നു കിട്ടുന്നതിനും എത്രയോ മുന്പ്, ഒരു പിഞ്ചുബാലനായിരിക്കെ തന്നെ, യാത്രയ്ക്കുള്ള സഞ്ചിയൊരുക്കി വെച്ചിട്ട് ലാസയിലേക്ക് പോവണമെന്ന് ഏതോ ഉള്ചോദനയാല് ആവര്ത്തിക്കുമായിരുന്ന കുട്ടിക്കാലത്തെപ്പറ്റി ദലൈലാമ ഓര്മ്മിക്കുന്നുണ്ട്. 1959ല് ലാസയില് നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ട് ഹിമാചല് പ്രദേശിലെ ധര്മശാലയില് അഭയാര്ത്ഥിയായ നാള് മുതല് ടിബറ്റന് ജനതയുടെ ആത്മീയ നേതാവായ ദലൈലാമയുടെ അടങ്ങാത്ത അഭിവാഞ്ചയ്ക്ക്......... ഇപ്പോഴും മാറ്റമില്ല. ലാസയിലേക്ക് പോവണം . എന്നാല് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയുടെ സ്ഥാപനശതാബ്ദി ആഘോഷിക്കുന്ന ഷി ജിന്പിങ്ങിന്റെ ചൈനീസ് ഭരണകൂടത്തിന്, ദലൈലാമയോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്ഗാമികളോ ടിബറ്റന് ആത്മീയകേന്ദ്രമായ ലാസയിലേക്ക് വരുന്നത് അചിന്ത്യമായ കാര്യമാണ്. ഷിയുടെ ഏക ചൈനനയത്തിന് വണ് ചൈന പോളിസി ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളിയുയര്ത്തുന്നത് രാജ്യഭ്രഷ്ടമാക്കപ്പെട്ട ടിബറ്റന് ജനതയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമോഹമാണ്. അതിനെ കൃത്യമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാകട്ടെ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ആദ്ധ്യാത്മിക നേതാവായ ദലൈലാമയും. ദലൈലാമമാര് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നവരല്ല. ബുദ്ധപാരമ്ബര്യമനുസരിച്ച് അവര് പുനര്ജന്മമെടുക്കുകയാണ്. ഈ പാരമ്ബര്യമാണ് ചൈനയെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത്. ടിബറ്റിന്റെ ഭരണം കയ്യാളുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ പുതിയ ദലൈലാമയെ നിശ്ചയിക്കാനുള്ള അധികാരം തങ്ങള്ക്കാണ് എന്ന് ചൈന കരുതുന്നു. എന്നാല് നൂറ്റാണ്ടുകളായി പിന്തുടര്ന്ന് വരുന്ന ലാമയുടെ പുനര്ജന്മത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ടിബറ്റന് രാഷ്ട്രീയആത്മീയ അധികാരക്കെൈമാറ്റം ചൈന ശക്തമായി പ്രതിരോധിക്കുന്നതാണ് വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ മേല്ക്കൂരയിലേക്ക് അന്താരാഷ്ട്രീയ മാദ്ധ്യമങ്ങള് കണ്ണ് തുറക്കാന് ഇടയാക്കുന്നത്. ചൈനീസ് ഭരണകൂടത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒരു പാവനേതൃത്വത്തെ ലാസയില് അവരോധിക്കാനാണ് ചൈനയിലെ രാഷ്ട്രീയനേതാക്കള്, വിശിഷ്യാ ഷി ജിന്പിങ്, പരിശ്രമം നടത്തുന്നത്. പതിനാലാം ദലൈലാമയായ ടെന്സിങ് ഗ്യാട്സോയ്ക്ക് എണ്പത്തിയാറു വയസായി. തന്റെ അടുത്ത ജന്മം ഒരു സ്ത്രീ ആയിട്ടാവുമെന്നും അത് ചൈനയ്ക്ക് പുറത്തായിരിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദലൈലാമയുടെ ജന്മദിനമായ 2021 ജൂലൈ ആറിന് പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്രമോദി അദ്ദേഹത്തെ ഫോണില് വിളിക്കുകയും ആയുരാരോഗ്യ സൗഖ്യങ്ങള് നേരുകയും ചെയ്തു. പ്രധാനമന്ത്രി ഇക്കാര്യം ട്വീറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈയൊരു സാഹചര്യത്തില് ടിബറ്റന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള മുറവിളികള് വീണ്ടും ശക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവയെ കൃത്യമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിന് ചില വസ്തുതകള് മനസിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ടിബറ്റന് അധിനിവേശം 1950ല് ആണ് ചൈനയുടെ പീപ്പിള്സ് ലിബറേഷന് ആര്മി ടിബറ്റ് ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കുന്നത്. ഇന്ത്യന് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തില് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം അവസാനിക്കുന്നത് വരെ മാറ്റമില്ലാതെ തുടര്ന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം തുടര്ന്ന് ടിബറ്റിന് നഷ്ടമായി. കൊളോണിയല് ഭരണകാലത്തു ഏതാണ്ട് ഇരുന്നൂറ് വര്ഷത്തോളം ഹിമാലയന് പര്വതനിരകള് ബ്രിട്ടീഷ് അധീശത്വത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. എന്നാല് ടിബറ്റ്, നേപ്പാള്, ഭൂട്ടാന് തുടങ്ങിയ ചെറു രാജ്യങ്ങളെ ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കുന്നതിലോ ഇന്തയോട് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കുന്നതിലോ ബ്രിട്ടീഷുകാര്ക്ക് താത്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്ത്യന് അതിര്ത്തികളോട് ചേര്ന്ന് ഈ രാജ്യങ്ങള് സ്വതന്ത്രമായി തുടരുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഏറ്റവും അത്യന്തപേക്ഷിതമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് കൊളോണിയല് നേതൃത്വത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. ഈ ചെറു രാജ്യങ്ങള് അതിര്ത്തികളില് സ്വതന്ത്രമായി നില നില്ക്കുന്നത് ഇന്ത്യയെ മറ്റ് ശാക്തിക രാജ്യങ്ങള്ക്ക് അപ്രാപ്യമാക്കി തീര്ത്തു. ഈയൊരു നില തുടരുന്നതിന് വേണ്ടി 1914ല് ബ്രിട്ടീഷുകാര് ചൈന, ടിബറ്റ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളുമായി ചേര്ന്ന് ഷിംലയില് ഒരു യോഗം ചേരുകയും ടിബറ്റ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യ അതിര്ത്തി നിര്ണയം നടത്തുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്തു ചൈന ഒരു ദുര്ബല രാജ്യമായതു കൊണ്ട് ഈ അതിര്ത്തി നിര്ണയ യോഗത്തില് ചൈന വലിയൊരു പങ്ക് വഹിച്ചില്ല. ഷിംലയില് നടന്ന ഈ യോഗത്തിന്റെ ഒരു തുടര്ച്ചയായി രൂപം കൊണ്ടതാണ് മക്മാഹന് അതിര്ത്തി രേഖ . ഇതനുസരിച്ച് ടിബറ്റന് സ്വാതന്ത്ര്യം അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ഇന്ത്യക്കും ചൈനയ്ക്കും ഇടയില് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി തുടരുകയും ചെയ്തു. ഇതിലൂടെ ഇന്ത്യക്ക് ഉണ്ടായ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം ചൈനയ്ക്ക് ഇന്ത്യയുമായി അതിര്ത്തി ഇല്ലാതായി എന്നതാണ്. ഇന്ത്യന് പ്രതിരോധ തന്ത്രത്തിന് അത് അനുപേക്ഷണീയമായിരുന്നു. 1950ലെ ചൈനയുടെ അധിനിവേശത്തോടെ ടിബറ്റിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയുടെ കൊളോണിയല് കാലത്ത് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഹിമാലയന് പ്രതിരോധ തന്ത്രം കൂടിയാണ് തകര്ന്നു പോയത്. ചൈന ടിബറ്റിലൂടെ ഇന്ത്യയുടെ അതിര്ത്തിയിലേക്ക് എത്തി ചേര്ന്നു. ഹിമാലയന് മലനിരകളിലെ ഇന്ത്യയുടെ പരമ്ബരാഗത മേല്ക്കോയ്മയ്ക്ക് അത് അവസാനം കുറിച്ചു. 1951ല് ടിബറ്റിന് ചൈനയുടെ അധിനിവേശ സേനയുമായി ഒരു പതിനേഴ് ഇന ഉടമ്ബടി ഒപ്പു വയ്ക്കേണ്ടി വന്നു. ചൈനീസ് അധിനിവേശത്തിനു മുന്പ് ടിബറ്റ് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായിരുന്നുവെന്ന് ഈ ഉടമ്ബടി അടിവരയിട്ടുറപ്പിക്കുന്നു . പഞ്ചശീല ഉടമ്ബടി 1950ല് ചൈന നടത്തിയ ടിബറ്റന് അധിനിവേശത്തെ തുടക്കത്തില് ഇന്ത്യ വിമര്ശിച്ചു എങ്കിലും ചൈനയുടെ ഭരണകൂടവുമായി സഹകരിക്കുന്നതിനാണ് നെഹ്റു ഗവണ്മെന്റ് മുന്തൂക്കം നല്കിയത്. അങ്ങനെയാണ് ഇന്ത്യയും ചൈനയും 1954ല് പഞ്ചശീല തത്വങ്ങളില് ഒപ്പു വെയ്ക്കുന്നത്. പഞ്ചശീല ഉടമ്ബടിയോടു കൂടി ടിബറ്റന് സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന സ്വപ്നം എന്നന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു. ടിബറ്റന് പ്രശ്നം ചൈനയുടെ ആഭ്യന്തര കാര്യമായി മാറുകയും പ്രശ്നത്തിലുള്ള ഇന്ത്യന് ഇടപെടലിന് പരിമിതികള് ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. 1959ലെ ടിബറ്റന് ലഹളയും ഇന്ത്യചൈന യുദ്ധവും ചൈനയുടെ അധിനിവേശം ടിബറ്റിന്റെ സാംസ്കാരികമത രംഗങ്ങളില് വലിയ തിരിച്ചടികള് സൃഷ്ടിച്ചു. ദലൈലാമയോടും ടിബറ്റന് ബുദ്ധിസത്തോടുമുള്ള ചൈനയുടെ അസഹിഷ്ണുതയും മതപീഡനങ്ങളും പ്രശ്നം വഷളാക്കി. 1959ല് ജനങ്ങള് ചൈനീസ് ഭരണത്തിന് എതിരെയുള്ള ലഹള ആരംഭിക്കുകയും തുടര്ന്നുണ്ടായ ചൈനീസ് സൈനിക നടപടിയെ തുടര്ന്ന് ദലൈലാമയും 80000 അനുയായികളും ഇന്ത്യയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അന്താരഷ്ട്രീയ അഭയാര്ത്ഥി ഉടമ്ബടികളില് ഒരു അംഗമല്ലാതിരുന്നിട്ടു കൂടി ഇന്ത്യ ടിബറ്റിന്റെ ആത്മീയരാഷ്ട്രീയ നേതാവിനും അനുയായികള്ക്കും രാഷ്ട്രീയ അഭയം നല്കി. കര്ണാടകയിലെ ബൈലക്കുപ്പ, ഹിമാചല് പ്രദേശിലെ ധര്മശാല തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളില് ടിബറ്റന് അഭയാര്ത്ഥികള് വസിക്കുന്നു. 1962ലെ ഇന്ത്യചൈന യുദ്ധത്തിന്റെ മുഖ്യകാരണം ടിബറ്റന് പ്രശ്നം ആയിരുന്നു. ദലൈലാമയ്ക്കും അനുയായികള്ക്കും ഇന്ത്യ അഭയം നല്കിയത് ചൈനയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തെ ചൊടിപ്പിച്ചു. മൂന്നാം ലോക രാജ്യങ്ങളുടെ നേതൃ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഇന്ത്യ കടന്നു വരുന്നതും ചൈനയ്ക്ക് സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. ചൈനയെ മനസിലാക്കുന്നതിനും കൃത്യമായ രീതിയില് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലും ഇന്ത്യന് രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം പരാജയപ്പെട്ടു . ടിബറ്റ്, ചൈനയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി ഇന്ത്യ അംഗീകരിച്ചതും പഞ്ചശീലതത്വങ്ങളിലൂടെ അത് അരക്കിട്ടുറപ്പിച്ചതും ചൈനയ്ക്ക് അന്താരാഷ്ട്രീയ സമൂഹത്തിന്റെ വിമര്ശനങ്ങളെ നേരിടുന്നതിന് സഹായകരമായി. 1950കളുടെ അവസാനത്തില് ചൈന തനിനിറം കാണിക്കുവാന് ആരംഭിച്ചു. ദലൈലാമ ഇന്ത്യയില് അഭയം തേടിയതോടെ ടിബറ്റിനെ പരിപൂര്ണ നിയന്ത്രണത്തില് കൊണ്ട് വരുന്നതിന് ചൈനയ്ക്ക് സാധിച്ചു. ഈയവസരത്തില് ഇന്ത്യയുടെയും ടിബറ്റിന്റെയും അതിര്ത്തി നിര്ണയിക്കുന്ന മാക്മാഹന് രേഖയുടെ സാധുത ചൈന ചോദ്യം ചെയ്യാനാരംഭിച്ചത് ഇന്ത്യയെ ഒരു നയതന്ത്ര പ്രതിസന്ധിയില് എത്തിച്ചു. ഒരു വശത്ത് പഞ്ചശീല് ഉടമ്ബടി ടിബറ്റിന്റെ നിരുപാധികമായ ചൈനീസ് അസ്തിത്വം ഉറപ്പിക്കുമ്ബോള് തത്ഫലമായി മറുവശത്ത് അത് മാക്മാഹന് രേഖയുടെ സാധുതയെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ഇന്ത്യന് നേതൃത്വത്തിന്റെ നയതന്ത്ര ദൗര്ബല്യം ചൈനയില് ടിബറ്റന് ലയനം യാഥാര്ത്ഥ്യമാക്കുകയും ഇന്ത്യചൈന അതിര്ത്തി ഒരു തര്ക്കവിഷയമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. 1962ലെ യുദ്ധത്തില് ഇന്ത്യ പരാജയപ്പെടുകയും അക്സയി ചിന് മേഖലയിലെ 48000 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര് ചൈന പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ടിബറ്റന് പ്രശ്നം ഇന്ത്യയ്ക്കും ചൈനയ്ക്കും ഇടയില് പുകയുന്ന അതിര്ത്തികള് സൃഷ്ടിച്ചു. 2020ല് ഗല്വാന് മേഖലയില് ഇന്ത്യയുടെ 20 സൈനികരുടെയും ചൈനയുടെ 40 ഓളം സൈനികരുടെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തിലേക്ക് വരെ കാര്യങ്ങള് എത്തിച്ചേര്ന്നു. ദലൈലാമയുടെ പദവി പുനര്ജന്മത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. അത് ടിബറ്റന് ജനതയുടെ സംസ്കാരവും വിശ്വാസവുമായി ഇഴപിരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു. 1391 എ.ഡി. മുതല് തുടരുന്ന ആചാരപരമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണത്. അതിന്റെ രീതികളും ലക്ഷണങ്ങളും നിശ്ചയിക്കുന്നത് ദലൈലാമ മാത്രമാണ്. 2021 മെയ് മാസത്തില്, ടിബറ്റ് പിടിച്ചടക്കിയിട്ട് എഴുപത് വര്ഷം തികയുന്ന അവസരത്തില് ഇനി മുതല് എല്ലാ ബുദ്ധലാമമാരുടെയും പുനര്ജന്മത്തിന് ചൈനീസ് ഗവണ്മെന്റിന്റെ അനുമതി വേണമെന്ന് ഭരണകൂടം നിയമമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ദലൈലാമയുടെ ലാസയിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കെന്ന സ്വപ്നം യാഥാര്ത്ഥ്യമായാല് സമാധാനമാര്ഗങ്ങളിലൂടെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിജയത്തിന് അത് മറ്റൊരു ദൃഷ്ടാന്തമായിത്തീരും. പതിനായിരക്കണക്കിന് ടിബറ്റന് അഭയാര്ത്ഥികളുടെ വൈകാരികവും അസ്തിത്വപരവുമായ അലച്ചിലിന്റെ അവസാനം കുറിക്കപ്പെടും.കടപ്പാട്: ഡോ. രാഖി വിശ്വംഭരന്റെ ഡോക്ടറല് തീസിസ്, The Question of TibetanAutonomy: Approach of the Indian State and Society ഡോ. സുരേഷ് രംഗരാജന്, കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റി പൊളിറ്റിക്കല് സയന്സ് വിഭാഗം തലവനുംഷിനോജ് ശശിധരന്,ശാസ്താംകോട്ട കെ. എസ്.എം.ഡി.ബി. കോളേജ് പൊളിറ്റിക്കല് സയന്സ് വിഭാഗം അസി.പ്രൊഫസറുമാണ്