ਇਸ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਮ _ 1 ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲਈ ਵਰਤਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। \\n\\n ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ। \\n\\n ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਉਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। \\n\\n ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਨਿਮਰ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂਹੇਠਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ", 'ਇਸ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਮ _ 1 ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ,ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀਉਹੀ ਗਲਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੋ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।', " ['ਇਸ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਮ _ 1 ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲਈ ਵਰਤਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। \\n\\n ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ। \\n\\n ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਉਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। \\n\\n ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਨਿਮਰ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂਹੇਠਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।ਮੇਰਾ ਨਾਮ 1 ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਸਿੱਖਿਆ।ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਮੁੱਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਾਂ।ਅਤੀਤ. ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਡ਼੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਲਈ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹੀ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। \\n\\n ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।ਨਾਮ _ 1? '] ", 'ਇਸ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਮ _ 1 ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ,ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀਉਹੀ ਗਲਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੋ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।', ' [\'ਇਸ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਮ _ 1 ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲਈ ਵਰਤਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। \\n\\n ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ। \\n\\n ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਉਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। \\n\\n ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਨਿਮਰ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂਹੇਠਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।ਮੇਰਾ ਨਾਮ 1 ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਸਿੱਖਿਆ।ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਮੁੱਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਾਂ।ਅਤੀਤ. ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਡ਼੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਲਈ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹੀ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। \\n\\n ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।ਨਾਮ _ 1? \', "ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹਾਂ।ਪਤਾ ਹੈ। ", \'ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ?\'] ', 'ਇਸ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਮ _ 1 ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ,ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀਉਹੀ ਗਲਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੋ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। \n ']