รับมือกับความท้าทายทั่วไป ตอบสนองความต้องการของตัวเอง ให้ความช่วยเหลือในแต่ละวัน ช่วยเขาจัดการกับอาการแพนิค
เป็นเรื่องปกติที่คุณจะรู้สึกหมดความอดทน โกรธ หรือรำคาญ แต่อย่างน้อยก็ให้พยายามหงุดหงิดหรือรำคาญกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่กับคนรัก เพราะพวกเขากำลังเผชิญกับความผิดปกติด้านจิตใจ เขาไม่ได้เลือกที่จะมีอาการแพนิคหรือภาวะวิตกกังวลเพื่อสร้างความรำคาญให้คุณ  ถ้าคนรักของคุณมีปัญหาเวลาอยู่กับคนเยอะๆ คุณอาจจะไม่พอใจที่เขาไปไม่ไปร่วมงานสังคมกับคุณ หรือบางครั้งโรควิตกกังวลในระดับที่รุนแรงก็อาจจะทำให้เขาทำงานที่ไหนได้ไม่นาน ซึ่งก็อาจจะสร้างความตึงเครียดด้านการเงินให้กับคุณ และถ้าคุณมีลูกด้วยกัน คุณก็อาจจะไม่พอใจที่ความรับผิดชอบในฐานะพ่อแม่ถูกแบ่งไปไม่เท่ากัน สถานการณ์แบบนี้เป็นสถานการณ์ที่ยาก แต่ให้พยายามปรึกษากับคนรักเพื่อแก้ไขปัญหาแทนที่จะเก็บความไม่พอใจเอาไว้ การเข้าร่วมกลุ่มสนับสนุนที่รวมคนรักของผู้ที่เป็นโรควิตกกังวลไว้ด้วยกันอาจช่วยคุณได้ ลองขอให้นักจิตบำบัดของคนรักแนะนำให้ หรือไม่ก็ลองหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตว่ามีกลุ่มลักษณะนี้อยู่ในละแวกบ้านของคุณไหม การให้ความช่วยเหลือด้านอารมณ์ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อมาคอยดูแลคนรัก เวลาที่คุณกำหนดขอบเขตขึ้นมา ให้ใช้น้ำเสียงที่หนักแน่นแต่อ่อนโยน อย่าตะคอกเขาหรือทำให้เขารู้สึกไม่ดี แต่ให้พูดให้ชัดเจนว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะทำสิ่งต่างๆ อย่างเป็นอิสระ สมมุติว่าเขามักจะอยากให้คุณอยู่บ้านกับเขา และมักจะไม่พอใจเวลาที่คุณออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ ก็ให้บอกเขาว่า  “ผมเป็นห่วงคุณนะ และผมก็อยากจะอยู่เคียงข้างคุณ แต่ผมก็ต้องทำในสิ่งที่ผมอยากทำด้วยเหมือนกัน ผมต้องไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ ออกจากบ้าน แล้วก็ไปทำอะไรของผมคนเดียวบ้าง” คุณควรพูดถึงสิ่งที่คุณกังวลออกมาแทนที่จะเก็บมันไว้ และพูดกับคนรักออกไปตรงๆ การวิพากษ์วิจารณ์เขาอย่างรุนแรงอาจทำให้สถานการณ์เลวร้ายกว่าเดิม เพราะฉะนั้นพยายามอ่อนโยนกับเขาให้มากๆ และเลี่ยงการกล่าวโทษ  เวลาที่ต้องแก้ไขความขัดแย้ง ให้ใช้ประโยคที่ขึ้นต้นด้วย “ฉัน” สมมุติว่าคนรักของคุณโทรหาคุณตอนคุณอยู่ที่ทำงานไม่หยุดหย่อน และไม่พอใจถ้าคุณไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้ การบอกเขาว่า “คุณเลิกโทรหาฉันบ่อยๆ ได้แล้ว” อาจจะฟังดูเหมือนเป็นการกล่าวโทษ และอาจจะทำให้เขายิ่งวิตกกังวลมากกว่าเดิม แต่ให้พูดว่า “ฉันกังวลว่าฉันอาจจะมีปัญหาได้ถ้าฉันรับสายในที่ทำงาน ฉันไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่ดีหรือเก็บไปคิดมากหรอกนะ แต่ถ้าไม่ได้มีอะไรฉุกเฉินจริงๆ ฉันขอให้คุณใช้เทคนิคการผ่อนคลายหรือไม่ก็ส่งข้อความหรืออีเมลแทนที่จะโทรมาดีกว่า” แทน ถ้าคุณมีปัญหาในการแก้ไขความขัดแย้งด้วยตัวเอง ที่ปรึกษาอาจช่วยให้คุณหาวิธีประนีประนอมได้ หรือแม้ว่าคุณอาจจะไม่ได้รับมือกับปัญหาใหญ่โตอะไร แต่การไปพบที่ปรึกษาก็อาจช่วยให้คุณเข้าใจโรควิตกกังวลของคนรักได้มากขึ้น  อย่าไปคิดว่าการเข้ารับคำปรึกษาคู่สมรสจะเป็นสัญญาณเตือนที่บ่งบอกว่าความสัมพันธ์ของคุณกำลังจะพังทลาย แต่การไปพบที่ปรึกษาเป็นการแสดงให้เห็นว่าคุณเต็มใจที่จะทุ่มเทให้กับความสัมพันธ์ของคุณ คู่รักทุกคู่ล้วนเจอปัญหา และการขอความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องผิดด้วย จำไว้ว่าคุณไม่ได้เป็นนักจิตบำบัดหรือที่ปรึกษาของคนรัก และการเข้ารับคำปรึกษาคู่สมรสก็อาจจะช่วยให้คุณรักษาขอบเขตนั้นได้ คุณควรทำกิจกรรมที่คุณชอบต่อไปแม้ว่ามันจะไปกระตุ้นโรควิตกกังวลของคนรัก เพราะการเป็นคนรักที่คอยสนับสนุนไม่ได้หมายความว่าโรควิตกกังวลของเขาจะมาบงการชีวิตของคุณทั้งหมด  สมมุติว่าเขาเป็นโรคกลัวสังคม แต่คุณชอบไปดูคอนเสิร์ต ถ้าวงดนตรีที่คุณชอบมาเล่นที่จังหวัด ก็ให้ไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนๆ เขาไม่ต้องไปกับคุณก็ได้ เพียงแต่คุณก็ไม่ควรต้องนั่งเปื่อยอยู่กับบ้านแค่เพราะคนรักของคุณอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ ไม่ได้ คุณไม่สามารถบังคับให้คนรักของคุณทำในสิ่งที่เขาไม่สบายใจได้ และเขาเองก็ไม่สามารถบังคับให้คุณละทิ้งสิ่งที่คุณหลงใหลได้เหมือนกัน นอกจากนี้การทำงานอดิเรกและสิ่งที่คุณสนใจต่อไปยังเป็นส่วนสำคัญในการรักษาสุขภาพกายและสุขภาพจิตของคุณเองด้วย พยายามหาเวลาอ่านหนังสือดีๆ สักเล่ม ฟังเพลง แช่ฟองโฟมในอ่างอาบน้ำ หรือทำกิจกรรมผ่อนคลายอื่นๆ ถ้าคุณไม่สามารถใส่เวลาส่วนตัวลงไปในตารางกิจวัตรแต่ละวันได้ ให้พยายามหาเวลาให้ได้สักสัปดาห์ละ 2-3 วัน  การวุ่นวายอยู่กับความรับผิดชอบในแต่ละวันก็เครียดพอแล้ว และการช่วยเหลือคนรักก็จะยิ่งเพิ่มความกดดันเข้าไปกันใหญ่  การจัดการกับความเครียดจะช่วยให้คุณรักษาสุขภาพจิตที่ดีและป้องกันไม่ให้เกิดอาการหมดไฟได้ การที่คุณเครียดสุดๆ และต้องรับผิดชอบสิ่งต่างๆ มากมายอาจส่งผลกระทบที่ไม่ดีต่อตัวคุณ คนรัก และความสัมพันธ์ของคุณได้ ถ้าคุณรู้สึกท้อแท้หรือไม่ไหวแล้ว คุณควรจะพูดคุยกับเพื่อนหรือญาติมากกว่าคุยกับคนรัก เวลาที่คุณต้องการระบายออกมา ให้โทรหาคนที่คุณรักและไว้ใจและบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เขาฟัง การหากลุ่มคนที่คอยช่วยเหลือคุณหรือการไปพบที่ปรึกษาตามลำพังยังช่วยให้คุณรักษาความเป็นอยู่ที่ดีของจิตใจและอารมณ์ไว้ได้ด้วย ประเภทของโรควิตกกังวลได้แก่ โรควิตกกังวลทั่วไป (GAD) โรคแพนิค โรคกลัวสังคม โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง (PTSD) และโรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD) ซึ่งแต่ละประเภทก็จะมีอาการ สิ่งที่มากระตุ้น และขั้นตอนการรักษาที่ไม่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นให้หาแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับประเภทของโรควิตกกังวลที่คนรักของคุณเป็นอยู่ และถามว่าอะไรที่กระตุ้นให้เขารู้สึกวิตกกังวล  คุณสามารถเข้าไปยังแหล่งข้อมูลที่มีประโยชน์ได้ที่ https://www.anxiety.org (ภาษาอังกฤษ) ถ้าคนรักของคุณไปพบผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตอยู่แล้ว ให้ถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับประเภทของโรควิตกกังวลที่เขาเป็นอยู่ พูดคุยกันว่าคุณจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการรักษาได้อย่างไร เช่น ช่วยเหลือคนรักด้วยเทคนิคการลดความวิตกกังวล ถ้าเขาไม่สบายใจที่จะเข้ารับการรักษา ให้แนะนำให้เขาไปพบแพทย์ประจำตัวก่อน เพราะสำหรับบางคน แพทย์ “ทั่วไป” นั้นน่ากลัวน้อยกว่าผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต แสดงให้เขาเห็นว่าคุณห่วงใยเขา และคอยย้ำกับเขาว่าการเข้ารับการรักษาไม่ใช่เรื่องน่าอาย  ถ้าเขาลังเล พยายามคลายความกังวลของเขาด้วยการพูดว่า “การดูแลสุขภาพกายกับสุขภาพจิตมันก็ไม่ต่างกันหรอก โรควิตกกังวลก็เป็นความเจ็บป่วยอย่างนึงเหมือนกัน อย่าไปกังวลว่าจะถูกตัดสินถ้าเข้ารับการรักษา” นอกจากนี้ก็พยายามให้คนรักษาปฏิบัติตามแนวทางการรักษาอย่างเคร่งครัด รับประทานยาตามแพทย์สั่ง และทำการบ้าน เพราะนักจิตบำบัดน่าจะให้เขาฝึกเทคนิคการหายใจ เขียนบันทึก ออกกำลังกาย หรือทำแบบฝึกหัดด้านความคิดและพฤติกรรม เขาอาจจะวิตกกังวลเรื่องการรับประทานยา แต่นักจิตบำบัดสามารถช่วยให้เขาลองใช้เทคนิคที่จะช่วยให้เขาจัดการกับโรควิตกกังวลได้โดยไม่ต้องพึ่งยา โดยขึ้นอยู่กับประเภทของโรคและระดับความรุนแรงของอาการ ยืนยันกับคนรักให้เขามั่นใจว่า เขาสามารถทำตัวเปราะบางและแสดงความคิดที่ปั่นป่วนและเต็มไปด้วยความวิตกกังวลออกมาได้เมื่ออยู่กับคุณ เขาอาจจะมีแนวโน้มที่จะด่วนสรุป ความคิดแล่นเข้ามาในหัวเต็มไปหมด หรือบอกตัวเองว่าคุณทิ้งเขาไปแล้วหรือรู้สึกไม่ดีเวลาที่คุณไม่ติดต่อเขา และการเก็บความคิดและความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้ก็จะยิ่งทำให้โรควิตกกังวลของเขารุนแรงขึ้น เพราะฉะนั้นให้บอกเขาว่าเขาสามารถเล่าทุกอย่างให้คุณฟังได้ บอกเขาว่า “ถ้าคุณมีอาการตื่นตระหนกโดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องความสัมพันธ์ของเรา ก็มาหาฉันนะ ถ้าคุณเริ่มจะคิดแต่เรื่องร้ายๆ หรือคิดวนไปวนมา พยายามหายใจเข้าลึกๆ แล้วบอกใจตัวเองว่าให้สงบได้แล้วนะ คุณมีฉันอยู่นะ ฉันเป็นห่วงคุณ และฉันก็เข้าใจว่าโรควิตกกังวลอาจมีส่วนที่ทำให้เกิดความคิดลบๆ ขึ้นมาในหัว” ถ้าทำได้ให้ลองพูดคุยกับคนรักเพื่อดูว่าเขาโอเคไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเขามักจะด่วนสรุปหรือคิดถึงสถานการณ์ที่แย่ที่สุดเอาไว้ก่อน เช่น ถ้าคุณรู้ว่าตัวเองจะไปถึงสาย ให้ส่งข้อความไปบอกเขาก่อน เขาจะได้ไม่คิดไปว่าคุณนอนจมอยู่ในคูน้ำที่ไหนสักแห่ง แม้ว่าการเช็กสภาพจิตใจของเขาจะเป็นวิธีการที่ดี แต่คุณก็ควรมีขอบเขตของตัวเองไว้ด้วย การบอกให้เขารู้ว่าคุณจะไปสายก็เรื่องนึง แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะโทรหาคุณตอนคุณอยู่ที่ทำงานได้ทุกชั่วโมง พูดคุยถึงสิ่งที่มากระตุ้น และช่วยเขาตั้งเป้าหมายที่เกี่ยวข้องกับการจัดการความวิตกกังวลของเขาเอง เช่น ถ้าเขาเป็นโรคกลัวสังคม เป้าหมายก็อาจจะเป็นการไปที่สาธารณะสัปดาห์ละครั้ง  กลยุทธ์ในการรับมือเพื่อป้องกันอาการแพนิคอาจจะเป็นการฝึกการหายใจและการคิดภาพสิ่งดีๆ ในใจ ถ้าเขาชอบผัดวันประกันพรุ่งและมีอาการแพนิคเมื่องานสุมเข้ามาเรื่อยๆ ให้ช่วยเขาในเรื่องของการจัดการเวลาให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น จำไว้ว่ากลยุทธ์ในการจัดการตัวเองกับการเลี่ยงสิ่งที่มากระตุ้นไปเลยนั้นไม่เหมือนกัน เช่น การขังตัวเองอยู่ในบ้านพร้อมกับปิดม่านลงมาทั้งหมดเพื่อหลีกเลี่ยงอาการแพนิคมีแต่จะยิ่งทำให้โรคกลัวสังคมคงอยู่ต่อไป แม้ว่าเขาจะแค่ทำตามขั้นตอนเล็กๆ น้อยๆ ได้ ก็ให้ชื่นชมและฉลองให้กับพฤติกรรมที่ดีของเขา เพราะแรงจูงใจเชิงบวกจะทำให้เขาพยายามต่อไป สมมุติว่าโรควิตกกังวลทำให้เขาไม่สามารถหางานที่มั่นคงได้ ถ้าเขาเขียนเรซูเมและเริ่มยื่นใบสมัคร ก็ให้ชมเขาแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ไปสัมภาษณ์ก็ตาม บอกเขาว่า “ทั้งหมดนี้เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่มาก และผมรู้ว่าคุณทุ่มเทมากแค่ไหน ผมภูมิใจในตัวคุณนะ” บอกเขาว่าคุณเข้าใจว่าเขากำลังประสบกับสิ่งที่เกินจะรับมือไหวและน่ากลัว บอกให้เขารู้ว่าเขาปลอดภัย และความรู้สึกวิตกกังวลหรือแพนิกนี้จะไม่ได้อยู่กับเขาตลอดไป และเดี๋ยวเขาก็รู้สึกดีขึ้น บอกเขาว่า “ผมรู้ว่ามันยากนะ แล้วคุณก็อาจจะหายใจไม่ทันและพยายามผ่อนคลายไม่ได้ด้วย แต่ท่องไว้นะว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป คุณปลอดภัยดี เดี๋ยวคุณก็ดีขึ้น และผมจะอยู่ตรงนี้จนกว่ามันจะหายไปถ้าคุณต้องการ” ถ้าคุณไม่เคยมีอาการของโรควิตกกังวลมาก่อน คุณต้องยอมรับออกมาตรงๆ ว่าคุณไม่เข้าใจจริงๆ ว่าอาการแพนิกเป็นอย่างไร แทนที่จะบอกให้คนรักใจเย็นๆ หรือพยายามจะเดาเอาเองว่าเขาต้องการอะไร ให้ถามเขาไปเลยว่าเขาอยากให้คุณช่วยอะไร  บอกเขาว่า “ผมไม่เคยมีอาการแพนิกมาก่อน แต่ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แค่การพยายามทำใจให้สบายแน่ๆ ผมจะช่วยให้คุณผ่านมันไปได้ยังไงดี” คนแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่เขาอาจจะขอให้คุณหายใจลึกๆ เป็นเพื่อนเขา ช่วยเขานึกภาพวิวทิวทัศน์ที่สงบ หรือแค่นั่งข้างเขาแล้วกุมมือเขาไว้ก็ได้ ช่วงที่อยู่ในภาวะวิตกกังวล คนรักของคุณอาจจะไม่สามารถสื่อสารออกมาได้อย่างชัดเจนว่าเขาต้องการอะไร เพราะฉะนั้นคุณควรคุยกับเขาตอนที่เขาไม่ได้มีอาการแพนิกว่าคุณควรช่วยเหลือเขาอย่างไร คุณอาจจะให้เขาเขียนรายการสิ่งที่คุณสามารถทำให้เขาได้ออกมาเลยก็ได้ บอกให้เขาพยายามหายใจเข้าลึกๆ ลงไปในท้อง บอกให้เขารู้ว่าคุณเข้าใจว่าเขารู้สึกเหมือนต้องอ้าปากเพื่อสูดลมหายใจเข้ามา แต่ให้เขาพยายามหายใจช้าๆ การหายใจลึกลงไปที่ท้องสามารถช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นได้  บอกให้เขาค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ ผ่านทางจมูก เติมอากาศให้เต็มท้อง แล้วหายใจออกช้าๆ ทางจมูก นับ 1 ถึง 5 ขณะหายใจเข้าและหายใจออก หรือการนับเลขถอยหลังจาก 100 ก็สามารถลดอาการแพนิกและวิตกกังวลได้ บอกเขาว่า “มาหายใจลึกๆ ด้วยกันนะ หลับตาและจดจ่อกับลมหายใจนะ หายใจเข้า 1 2 3 4 5 หายใจออก 1 2 3 4 5” ลองชวนเขานึกภาพสิ่งดีๆ ในหัวเพื่อช่วยให้เขารู้สึกสงบขึ้น บอกให้เขานึกภาพตัวเองอยู่ในสถานที่ที่สร้างความสุขใจในวัยเด็ก ที่ชายหาดแสนสบาย หรือข้างๆ เตาผิงที่อบอุ่นพร้อมกับถ้วยโกโก้ร้อน บรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับประสาทสัมผัสต่างๆ เช่น ลมทะเลที่สดชื่น หรือความอบอุ่นจากเตาผิงที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ  ถ้าเขาพบว่าการนึกภาพฉากหลังที่สงบสุขช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นได้ ตอนที่เขาไม่ได้มีอาการก็ขอให้เขาระบุสถานที่ที่เขารู้สึกปลอดภัยมาสัก 2-3 ที่ จำไว้ว่าฉากหลังที่คุณคิดว่ามันช่วยปลอบประโลมใจอาจจะเป็นสิ่งที่ไปกระตุ้นเขาก็ได้ เพราะฉะนั้นให้ถามว่าที่ไหนที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจที่สุด ถามเขาว่า “บอกผมหน่อยสิว่าที่ไหนที่ทำให้คุณรู้สึกสบายใจมากที่สุด ถ้าผมบรรยายที่แห่งนี้ให้คุณฟังตอนที่คุณมีอาการแพนิกหรือมีภาวะวิตกกังวล มันก็อาจจะช่วยให้ใจคุณจดจ่ออยู่กับสถานที่ที่ปลอดภัยแห่งนั้นก็ได้” สังเกตกิจกรรมที่เขาชอบทำแล้วชวนเขาทำกิจกรรมนั้นร่วมกัน คุณอาจจะเปิดเพลงที่ช่วยผ่อนคลาย วาดภาพหรือระบายสี นั่งสมาธิ หรือเล่นโยคะ นอกจากนี้บางคนอาจจะพบว่าการเขียนระบายความรู้สึกลงไปสามารถช่วยกำจัดสิ่งนั้นออกไปจากใจได้ และเช่นกันว่าคุณควรรู้จักคนรักเป็นอย่างดีและมีการพูดคุยถึงกิจกรรมที่จะช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นได้ ในตอนที่เขาไม่ได้กำลังมีอาการแพนิกหรืออยู่ในภาวะวิตกกังวล อย่าพูดว่า “ใจเย็นๆ” “ใจเย็นๆ แล้วก็นั่งนิ่งๆ สิ” หรือ “คุณไม่ได้เป็นอะไรหรอก พอได้แล้ว” พยายามทำความเข้าใจว่าอาการแพนิกหรือภาวะวิตกกังวลทำให้เขารู้สึกเหมือนจะผ่านมันไปไม่ได้และหวาดกลัว เขากำลังเผชิญกับอาการของโรคจริงๆ และการดุเขามีแต่จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปใหญ่  แทนที่จะพูดแบบนั้น บอกให้เขารู้ว่าคุณอยู่ตรงนี้กับเขา และทำให้เขามั่นใจว่าคุณสองคนจะผ่านสิ่งนี้ไปด้วยกัน การบอกให้เขานั่งลงอาจฟังดูเหมือนเป็นคำพูดธรรมดาๆ แต่จริงๆ แล้วการบอกให้เขานั่งลงมีแต่จะยิ่งทำให้เขาวิตกกังวลมากกว่าเดิม เพราะในช่วงเวลาที่เกิดภาวะวิตกกังวล อะดรีนาลีนจะพุ่งสูงขึ้น และบางคนจะต้องเคลื่อนไหวไปรอบๆ หรือเดินไปเดินมา ถ้าคนรักของคุณรู้สึกอึดอัดที่จะต้องนั่งเฉยๆ ให้เสนอตัวออกไปเดินเล่นกับเขา แม้ว่ามันจะหาสมดุลได้ยาก แต่การรักษาโรควิตกกังวลมักจะเกี่ยวข้องกับการเผชิญกับสิ่งที่มากระตุ้น พยายามท้าทายแบบอ่อนโยน บอกเขาว่าบางครั้งการเผชิญหน้ากับความวิตกกังวลก็เป็นส่วนหนึ่งของการเอาชนะโรคนี้ และคุณก็จะอยู่เคียงข้างเขาเพื่อช่วยให้เขาผ่านมันไปได้  สมมุติว่าคนรักของคุณเป็นโรคกลัวสังคม แทนที่จะอยู่แต่ในบ้านเพื่อที่จะเลี่ยงอาการแพนิก เขาควรพยายามค่อยๆ ออกไปเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมให้มากขึ้น การออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะหรือที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี จากนั้นก็ค่อยๆ เพิ่มระดับไปที่การออกไปรับประทานอาหารนอกบ้านหรือไปงานปาร์ตี้เล็กๆ
จำไว้ว่าคนรักของคุณไม่ได้เลือกที่จะรู้สึกกังวล. กำหนดขอบเขตที่ชัดเจนแทนที่จะยอมคนรักทุกอย่าง. รักษาสมดุลระหว่างความซื่อสัตย์และความเมตตาถ้าคุณต้องรับมือกับความขัดแย้ง. ไปพบผู้ให้คำปรึกษาคู่สมรสที่มีประสบการณ์เรื่องโรควิตกกังวล. ทำงานอดิเรกและสิ่งที่คุณสนใจ. หาเวลาผ่อนคลาย. หมั่นติดต่อกับกลุ่มคนที่คอยช่วยเหลือคุณ. เรียนรู้เกี่ยวกับประเภทของโรควิตกกังวลที่คนรักของคุณเป็นอยู่. ถ้าเขาไม่ได้พบผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต พยายามสนับสนุนให้เขาเข้ารับการรักษา. ยืนยันกับเขาว่าเขาสามารถเล่าเรื่องต่างๆ ให้คุณฟังได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตัดสิน. สื่อสารกับคนรักเพื่อให้เขาคลายความกังวล. ช่วยให้เขาสร้างและปฏิบัติตามกลยุทธ์ในการจัดการตัวเอง. ชื่นชมความสำเร็จของเขา แม้ว่ามันจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยก็ตาม. ย้ำกับคนรักว่าเดี๋ยวความรู้สึกแพนิกก็ผ่านไป. ถามคนรักว่าอยากให้คุณช่วยอะไร. นับเลขและหายใจลึกๆ กับเขา. บรรยายภาพที่สงบสุขและสุขใจ. ทำกิจกรรมร่วมกัน เช่น เขียนระบาย ระบายสี หรือฟังเพลง. อย่าวิพากษ์วิจารณ์หรือกลบเกลื่อนความรู้สึกกังวลของเขา. สนับสนุนให้เขาเอาชนะอาการแพนิกแทนที่จะหลีกเลี่ยงสิ่งที่มากระตุ้น.
https://www.wikihow.com/Date-Someone-with-Anxiety https://www.wikihow.com/Date-Someone-with-Anxiety https://www.wikihow.com/Date-Someone-with-Anxiety https://www.wikihow.com/Date-Someone-with-Anxiety
Dealing with Common Challenges Meeting Your Own Needs Providing Daily Support Helping Them Manage a Panic Attack