พัฒนาทักษะด้านภาษาของคุณ ฝึกพื้นฐานให้ชำนาญ
มีความเข้าใจผิดๆ ว่าภาษาจีนไม่มีไวยากรณ์ แต่นั่นไม่ใช่ความจริง กฎทางไวยากรณ์ของภาษาจีนนั้นมีอยู่ เพียงแต่มันต่างไปจากไวยากรณ์ภาษาอังกฤษและระบบภาษาอื่นๆ ภาษาจีนนั้นเป็นภาษาเชิงวิเคราะห์ ซึ่งนั่นเป็นทั้งข่าวดีและข่าวร้ายสำหรับนักเรียนภาษา   ตัวอย่างเช่น ในภาษาจีนนั้นไม่มีกฎซับซ้อนในเรื่องการผันกริยา ความสอดคล้องระหว่างประธานกับกริยา เพศ คำพหูพจน์ หรือกาลเวลา คำส่วนใหญ่จะประกอบด้วยคำเดี่ยวที่มารวมกันกลายเป็นคำผสม นั่นทำให้โครงสร้างของรูปประโยคเป็นไปอย่างเกือบเป็นเส้นตรง อย่างไรก็ตาม ภาษาจีนก็มีไวยากรณ์เฉพาะของมันเองซึ่งไม่เหมือนกับภาษาอังกฤษและภาษายุโรปอื่นๆ เช่น ภาษาจีนใช้ลักษณะไวยากรณ์อย่างเช่น ลักษณนาม มีความเป็นภาษาที่เน้นหัวข้อ (ซึ่งอาจละประธานหรือกรรมในประโยคเพราะเน้นที่หัวข้อหรือกริยาเป็นสำคัญ เช่นเดียวกับภาษาไทย) และอ้างอิงตามมุมมอง ซึ่งลักษณะทั้งหมดนี้ไม่มีการใช้ในภาษาอังกฤษ จึงอาจเป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจ กระนั้น ถึงจะมีความแตกต่างกัน ภาษาจีนก็ใช้การเรียงลำดับคำแบบเดียวกับภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ เช่น ประธาน – กริยา – กรรม ทำให้แปลคำต่อคำออกมาได้ง่าย เช่น คำในภาษาอังกฤษว่า "he likes cats" (เขาชอบแมว) สามารถแปลตรงๆ เป็น "tā (he) xǐ huan (likes) māo (cats) หรืออ่านว่า (ทา สี่ฮวาน มาว) พินอินเป็นระบบที่ใช้เขียนภาษาจีนโดยใช้ตัวอักษรโรมัน ฮั่นหยวีพินอิน (Hanyu pinyin) เป็นรูปแบบการถอดเป็นตัวอักษรโรมันที่พบเห็นบ่อยที่สุด และถูกใช้ในตำราเรียนและอุปกรณ์การเรียนการสอนส่วนใหญ่   พินอินทำให้นักเรียนภาษาจีนเพ่งไปที่การออกเสียง ในขณะที่ช่วยให้สามารถอ่านเขียนได้ โดยไม่ต้องศึกษาตัวอักษรจีนที่ซับซ้อนยุ่งยาก ถึงแม้พินอินจะใช้ตัวอักษรโรมัน แต่การออกเสียงตัวอักษรแต่ละตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนพูดภาษาอังกฤษ จึงควรที่จะศึกษาอย่างละเอียดก่อนนำมาใช้ ตัวอย่าง ตัวอักษร "c" ในพินอินจะออกเสียงเหมือน "ts" ในคำว่า "bits", ตัวอักษร "e" ออกเสียงคล้าย "er" ในคำว่า "hers" และตัวอักษร "q" ออกเสียงคล้าย "ch" ในคำว่า "cheap" เนื่องจากความแตกต่างเช่นนี้ จึงจำเป็นที่คุณต้องเรียนการออกเสียงพินอินที่ถูกต้องก่อนใช้มันเป็นแนวทาง ถึงแม้การเรียนออกเสียงพินอินอาจดูเหมือนยากมาก มันจะเอื้อประโยชน์อย่างยิ่งในการเรียนภาษาและนับว่าง่ายกว่าไปนั่งเรียนการจำตัวอักษรจีนมากๆ อุปสรรคขั้นสุดท้ายในการเรียนภาษาจีนคือการเรียนอ่านเขียนตัวอักษรจีนดั้งเดิม มันอาจต้องใช้เวลานาน (อาจถึงหลายปี) กว่าจะเชี่ยวชาญ เพราะหนทางเดียวที่จะเรียนได้คือจดจำและฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง   จากข้อมูลของ BBC มีตัวอักษรจีนมากกว่า 50,000 ตัวที่มีบันทึกใช้อยู่ อย่างไรก็ดี ส่วนใหญ่ก็แทบไม่ค่อยพบว่าถูกใช้บ่อย คนจีนที่มีการศึกษาจะรู้ตัวอักษรประมาณ 8000 ตัว แต่มีเพียงแค่ราว 2000 ตัวที่จำเป็นต้องรู้เพื่ออ่านหนังสือพิมพ์   เวลาเขียนตัวอักษรจีน คุณจะต้องเรียน "ตัวมูลฐาน" 214 ตัวก่อน ซึ่งเป็นพื้นฐานของตัวอักษรจีนทุกตัว ตัวมูลฐานบางตัวอาจเป็นตัวอักษรที่มีความหมายในตัวมันเอง ในขณะที่บางตัวถูกใช้ประกอบภายในตัวอักษรที่ซับซ้อนกว่า จำเป็นเหมือนกันที่คุณต้องเขียนตามลำดับการตวัดปากกาเวลาเขียนตัวอักษรเหล่านี้ มันมีกฎบังคับโดยเฉพาะที่คุณต้องทำตาม อย่างเช่น จากซ้ายไปขวา บนลงล่าง และเขียนแนวนอนก่อนไปแนวตั้ง มีตำราเรียนภาษาจีนมากมายที่คุณสามารถหาซื้อมาศึกษาลำดับการเขียนตัวอักษร โดยมากจะเป็นตำราให้เด็กนักเรียนหัดเขียน แต่มีประโยชน์ต่อใครก็ตามที่อยากเรียนตัวอักษรจีน ประโยชน์สำคัญอย่างหนึ่งของการเรียนตัวอักษรจีนคือคุณสามารถใช้เป็นทางลัดรู้จักภาษากวางตุ้ง ญี่ปุ่น เกาหลี และวรรณกรรมอื่นๆ ที่ใช้ตัวอักษรจีนทั้งแบบดั้งเดิมและแบบประยุกต์ในงานเขียน ถึงแม้ภาษาพูดจะไม่เหมือนกันก็ตาม ภาษาจีนเป็นภาษาที่ใช้ความสูงต่ำของเสียง ซึ่งหมายถึงโทนเสียงที่เปลี่ยนไปก็จะเปลี่ยนความหมายของคำนั้นไปด้วย ถึงแม้ว่าจะสะกดคำหรือเขียนคำอ่านเหมือนกันก็ตาม การเรียนโทนเสียงที่แตกต่างกันจึงเป็นส่วนที่มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งหากคุณต้องการจะพูดภาษาจีนอย่างถูกต้อง ภาษาจีนมีสี่โทนหลักดังต่อไปนี้:   โทนแรก จะเป็นโทนสามัญ เสียงของคุณจะราบเรียบ เหมือนเสียงไม่มีวรรณยุกต์กำกับของไทยเรา หากใช้คำว่า " ma" เป็นตัวอย่าง โทนแรกนี้จะแสดงโดยใช้เครื่องหมายบนอักษรตัว a ว่า: "mā" (ออกเสียงว่า “มา”)  โทนที่สอง เป็นเสียงตรี เสียงคุณจะยกจากเสียงต่ำขึ้นไปเป็นเสียงกลาง เหมือนกับเวลาท้ายเสียงตอนถามใครสักคนหรือเวลาจะขอให้ใครพูดทวนสิ่งที่เพิ่งพูดออกไปโดยการพูดว่า "ห๊ะ" หรือ "(อะไร)นะ" เสียงโทนที่สองนี้แสดงด้วยสัญลักษณ์ "má" (ม้า)  โทนที่สาม จะเป็นเสียงเอก พิทช์เสียงจะเริ่มจากกลางลงต่ำแล้วค่อยตวัดสูงขึ้น เหมือนเวลาคุณพูดคำว่า "บี" เวลาที่เสียงโทนที่สามสองตัวอยู่ติดกันนั้น เสียงตัวที่สองจะยังคงโทนที่สามในขณะที่ตัวแรกจะเปลี่ยนไปใช้โทนที่สอง เสียงโทนที่สามแสดงด้วยสัญลักษณ์ "mǎ" (หม่า)  โทนที่สี่ จะเป็นเสียงโท คือจะเริ่มด้วยเสียงสูงแล้วลดต่ำอย่างเร็ว เหมือนกับตอนออกคำสั่ง เช่น หยุด! หรือตอนที่คุณกำลังอ่านหนังสืออยู่และเกิดมีอะไรใหม่น่าสนใจเกิดขึ้นจนคุณต้องร้องอุทานว่า "เฮ้ย" โทนที่สี่แสดงด้วยสัญลักษณ์ "mà" (ม่า) ง่ายไหม ถ้ารู้สึกว่าไม่ อย่าเพิ่งย่อท้อ ทางที่ดีแนะนำให้บอกคนจีนพูดให้ฟัง เนื่องจากมันเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายผ่านทางตัวหนังสือ ไม่ว่าจะเรียนภาษาอะไร ยิ่งมีคำศัพท์เก็บไว้เยอะ ก็ยิ่งพูดได้คล่องขึ้น ดังนั้น สิ่งต่อไปที่ต้องทำคือจดจำคำศัพท์ภาษาจีนที่มีประโยชน์และใช้บ่อย   ศัพท์ดีๆ ที่ควรเริ่มจำก็เช่น: ช่วงเวลาในแต่ละวัน (ตอนเช้า: zǎo shàng (จ่าว ซ่าง), ตอนบ่าย: xià wǔ (เซี่ย อู่), ตอนเย็น: wǎn shàng (อว่าน ซ่าง)) ส่วนต่างๆ ของร่างกาย (ศีรษะ: tóu (เถา), เท้า: jiǎo (เจี่ยว), มือ: shǒu (โส่ว)) อาหาร (เนื้อวัว: niú ròu (หนิว โร่ว), ไก่: jī (จี), ไข่: jī dàn (จี ต้าน), บะหมี่: miàn tiáo (เมี่ยน เถียว)) นอกจากนี้ก็เป็นพวกสี วัน เดือน พาหนะ การเดินทาง สภาพอากาศ เป็นต้น เวลาที่คุณได้ยินคำในภาษาอังกฤษ คิดในใจว่าคุณจะพูดเป็นภาษาจีนอย่างไร หากคุณไม่ทราบ จดไว้แล้วมาค้นหาในภายหลัง มีสมุดบันทึกสักเล่มติดตัวเพื่อจุดประสงค์นี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ติดตัวหนังสือภาษาจีน (พร้อมพินอินกับคำอ่าน) ไว้กับข้าวของทั่วทั้งบ้าน อย่างเช่นกระจก โต๊ะนั่งเล่น หรือขวดใส่น้ำตาล ยิ่งคุณเห็นคำเหล่านี้บ่อยๆ คุณจะรู้จักมันขึ้นใจอย่างไม่รู้ตัวเลย! ถึงแม้การรู้ศัพท์เยอะๆ จะเป็นเรื่องที่ดี แต่จำไว้ว่าในภาษาจีนกลาง การพูดได้ถูกต้องเป็นเรื่องสำคัญกว่า มันไม่มีประโยชน์เลยถ้าจะรู้ศัพท์เยอะแต่พูดออกเสียงไม่ถุก เพราะอย่างที่บอกว่าโทนเสียงเปลี่ยนจะทำให้ความหมายเปลี่ยนไปด้วย เช่น เมื่อใช้โทนเสียงผิด (ใช้ mā (มา) แทนที่จะเป็น má (ม้า)) ก็แตกต่างเหมือนจะบอกว่า "ไก่มีไข่" กับ "ไก่มีไข้" ซึ่งความหมายมันไปกันคนละเรื่องเลย โชคดีที่ระบบนับเลขในภาษาจีนนั้นค่อนข้างตรงและเป็นไปตามเหตุตามผล พอคุณเรียนเลขสิบตัวแรกได้ คุณจะสามารถนับเลขได้ถึง 99 เลย   ข้างล่างนี้คุณจะพบตัวเลขตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ เขียนโดยใช้ตัวอักษรจีนแบบย่อ ตามด้วยคำแปลพินอินและการออกเสียงที่ถูกต้อง ให้แน่ใจว่าได้ฝึกพูดโดยใช้โทนที่ถูกต้อง   หนึ่ง: เขียนว่า (一) หรือ yī, อ่านว่า [eee] (อี)  สอง: เขียนว่า (二) หรือ èr, อ่านว่า [arr] (เอ้อร์)  สาม: เขียนว่า (三) หรือ sān, อ่านว่า [saan] (ซาน)  สี่: เขียนว่า (四) หรือ sì, อ่านว่า [ssuh] (ซื่อ)  ห้า: เขียนว่า (五) หรือ wǔ, อ่านว่า [woo] (อู๋)  หก: เขียนว่า (六) หรือ liù, อ่านว่า [lee-yoe] (ลิ่ว)  เจ็ด: เขียนว่า (七) หรือ qī, อ่านว่า [chi] (ชี)  แปด: เขียนว่า (八) หรือ bā, อ่านว่า [baa] (ปา)  เก้า: เขียนว่า (九) หรือ jiǔ, อ่านว่า [jee-yo] (จิ่ว)  สิบ: เขียนว่า (十) หรือ shí, อ่านว่า [sh] (สือ)   พอคุณพูดเลขหนึ่งถึงสิบได้คล่อง คุณสามารถนับเลขหลักสิบต่อได้เลยโดยพูดตัวเลขในหลักสิบ ตามด้วยพูดเลขสิบ shi (สือ) ตามด้วยตัวเลขในหลักหน่วย ตัวอย่างเช่น: เลข 48 เขียนได้ว่า sì shí bā (ซื่อ สือ ปา) แปลตรงตัวว่า "สี่สิบบวกแปด",  เลข 30 เขียนได้ว่า sān shí (ซาน สือ) แปลตรงตัวว่า "สามสิบ", เลข 19 เขียนได้ว่า yī shí jiǔ (อี สือ จิ่ว) แปลตรงตัวว่า "หนึ่งสิบบวกเก้า" (อย่างไรก็ตามในการพูดภาษาจีนส่วนใหญ่ คำว่า yī ตัวแรกนั้นจะถูกตัดทิ้งในเลขสิบกว่าทั้งหมด เพราะมันเหมือนไม่มีความจำเป็น) คำที่หมายถึงร้อยในภาษาจีนคือ (百) หรือ baǐ (ไป่), ดังนั้น 100 จึงเขียนเป็น yī baǐ (อี ไป่), 200 เขียนเป็น èr baǐ (เอ้อร์ ไป่), 300 เขียนเป็น sān baǐ (ซาน ไป่), เป็นต้น พอคุณเริ่มพูดศัพท์ง่ายๆ พื้นฐานได้ ก็ขยับขึ้นไปเรียนการสนทนาที่ใช้ในชีวิตประจำวันกัน    สวัสดี = nǐhǎo, อ่านว่า [nee how] (หนี ห่าว)  คุณมีนามสกุล (หรือแซ่) อะไร = nín guì xìng, อ่านว่า [neen gway shing] (หนิน กุ้ย ซิ่ง)   คุณชื่ออะไร  = nǐ jiào shén me míng zì อ่านว่า หนี่ เจี้ยว เสิ่น เมอ หมิง ซื่อ  ใช่ = shì, อ่านว่า [sh] (ซื่อ)  ไม่ใช่ = bú shì, อ่านว่า [boo sh] (ปู๋ ซื่อ)  ขอบคุณ = xiè xiè, อ่านว่า [shie shie] (เซี่ย เซี่ย)  ด้วยความยินดี = bú yòng xiè, อ่านว่า [boo yong shee-e] (ปู๋ โย่ง เซี่ย)  ขอโทษนะ = duì bu qǐ, อ่านว่า [dway boo chee] (ตุ้ย ปู้ ฉี่)  ฉันไม่เข้าใจ = wǒ bù dǒng, อ่านว่า [wuo boo downg] (หว่อ ปู้ ต่ง)  ลาก่อน = zài jiàn, อ่านว่า [zay jee-en] (ไจ้ เจี้ยน)
ศึกษาไวยากรณ์พื้นฐาน. เรียนวิธีการใช้พินอิน. ฝึกอ่านเขียนตัวอักษรจีน. ฝึกการใช้เสียงสี่โทนในภาษาจีน. จดจำศัพท์พื้นๆ. เรียนรู้วิธีนับเลข. เรียนรู้คำพูดที่ใช้ในการสนทนาทั่วไป.
https://www.wikihow.com/Learn-Mandarin-Chinese https://www.wikihow.com/Learn-Mandarin-Chinese
Advancing Your Language Skills Mastering the Basics