ลดโอกาสทำเรื่องขายหน้า เวลาอยู่กับคนหมู่มาก ป้องกันการเสียหน้าในสถานการณ์ทั่วไป
นี่เป็นหัวใจหลักในการพบปะเข้าสังคมกับเพื่อนใหม่ๆ คุณอาจรู้สึกอยากจะเอาหัวข้อข่าวดังมาคุย เพื่อให้เห็นว่าตนเองทันโลก หรืออาจอยากจะโชว์พาวว่าคุณรู้เทคนิคการปรุงอาหารสูตรอินเตอร์แนวใหม่ แต่หากคุณอยากจะมีปฏิสัมพันธ์ในเชิงบวกกับผู้อื่น คุณควรจะแสดงความสนใจในตัวผู้อื่นมากกว่าที่จะเอาแต่พูดเรื่องตัวเองตลอดเวลา โดยคุณอาจหลีกเลี่ยงการทำตัวโชว์ออฟ และหันมาแสดงให้ผู้อื่นเห็นว่าคุณใสใจ ด้วยการทำสิ่งต่างๆ ต่อไปนี้ :  หากใครกำลังอ่านหนังสืออยู่ ลองถามเขาว่า ชอบหนังสือเล่มนี้ตรงไหน หากคุณเห็นใครใส่เสื้อปักโลโก้สถานศึกษา หรือชมรมใดๆ ก็ตาม และบังเอิญคุณมีความรู้เกี่ยวกับสถานที่นั้นๆ คุณก็อาจลองถามว่าพวกเขาเคยสังกัดที่นั่นหรือเปล่า และลองถามความเห็นของพวกเขาเกี่ยวกับสถานที่ดังกล่าวด้วย หากคุณเดินสวนกับใครโดยบังเอิญ ก็ลองถามไถ่สักหน่อยว่าพวกเขากำลังจะไปไหน บางทีอาจมีหัวข้อสนทนาถึงสิ่งที่พวกเขาสนใจ ให้ต่อยอดกันได้อีก สอบถามเกี่ยวกับแผนการในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ หากคุณต้องการแสดงความสนใจผู้อื่น ก็ไม่ควรยิงคำถามแบบทั่วไปตามที่นึกได้ เพราะพวกเขาอาจรู้สึกว่าคุณถามไปยังงั้นเอง หรือมองว่าคุณไร้มารยาทด้วย พยายามถามด้วยคำถามที่ทำให้พวกเขาสามารถตอบเป็นเรื่องเป็นราวได้ และแสดงถึงความใส่ใจของคุณที่อยากรู้เรื่องของพวกเขาจริง อย่าถามในลักษณะปิดที่ให้ตอบว่า “ใช่” หรือ “ไม่” นอกจากว่าคุณจะมีคำถามต่อเนื่องเท่านั้น ซึ่งคุณอาจลองฝึกถามในลักษณะดังนี้เพื่อแสดงความใส่ใจ:  "ไม้เทนนิสของคุณสวยจัง เล่นมานานแล้วเหรอครับ/คะ" "คุณอ้อยเขาชอบจัดงานเลี้ยงที่บ้านประจำเลย ว่าแต่…คุณรู้จักเธอมานานรึยัง" "ฉันก็ชอบอ่านเรื่องเพชรพระอุมาเหมือนกันนะ นี่เธออ่านเล่นหรือที่โรงเรียนให้อ่านเป็นหนังสือนอกเวลาล่ะ อ่านแล้วชอบมั้ย" "นายว่าคราวนี้เขาออกข้อสอบยากไปไหมเพื่อน เราไม่อยากเชื่อเลยว่าจะยากขนาดนี้" การที่จะรู้จักเพื่อนใหม่ๆ คุณจำเป็นต้องฝึกการคุยปลีกย่อยให้ชำนาญไว้บ้าง การคุยในลักษณะนี้อาจดูไร้สาระ แต่มันสามารถช่วยให้คุณรู้จักคนอื่นมากขึ้น และยังสามารถต่อยอดไปยังเรื่องที่จริงจังหรือมีความหมายมากขึ้นได้ ซึ่งหลักการโดยทั่วไป คุณก็แค่ต้องคอยรักษาจังหวะและความไหลลื่นของบทสนทนาเอาไว้ และรู้จักต่อยอดหัวข้อสนทนาให้ต่อเนื่องกันไป รวมถึงดูท่าทางให้ออกด้วยว่า คู่สนทนาอยากจะคุยเรื่องใดกันแน่ ต่อไปนี้เป็นข้อควรจำเวลาที่คุณจะคุยแบบปลีกย่อย :  จงทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดี ทำให้พวกเขาผ่อนคลายด้วยการยิ้มให้ อย่าเอนตัวเข้าหามากเกินไป และใส่ใจพวกเขาขณะพูดคุย เปิดเผยข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับตัวเองบาง เช่น บอกว่าคุณชอบดูฟุตบอล คุณมาจากภาคเหนือ หรือคุณชอบศึกษาเรื่องเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เป็นต้น อะไรก็ได้ที่จะเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าจะคุยอะไรกับคุณดี เป็นผู้ฟังที่ดี หากคู่สนทนาของคุณเคยเล่าว่าเขามีน้องสาว และต่อมาพวกเขาพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับญาติพี่น้องขึ้นมาอีก คุณอาจจะถามว่า “เห็นคุณบอกว่ามีน้องสาวด้วยนี่นา พวกคุณอายุห่างกันเยอะมั้ย” ซึ่งจะทำให้คู่สนทนาประทับใจที่คุณจำได้ ตรึงคู่สนทนาเอาไว้ ด้วยการหมั่นถามคำถาม และรักษาความเป็นไปในการพูดคุยโต้ตอบ โดยไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าถูกคุณแย่งพูดฝ่ายเดียว หรือปล่อยให้พวกเขาพูดอยู่ฝ่ายเดียว ในช่วงที่คุณและคู่สนทนาเริ่มรู้จักกันมากขึ้นแล้ว ค่อยคุยเรื่องที่เป็นส่วนตัว แต่ในช่วงเพิ่งเจอกันใหม่ๆ คุณควรหลีกเลี่ยงหัวข้อดังกล่าว ไม่งั้นอีกฝ่ายจะรู้สึกอึดอัดได้ สาเหตุหนึ่งที่เกิดบรรยากาศมาคุระหว่างสังสรรค์กัน เพราะมีฝ่ายหนึ่งพูดเรื่องที่ทำให้อีกฝ่ายอึดอัด โดยที่ฝ่ายแรกไม่รู้ตัวเลย ต่อไปนี้คือ ตัวอย่างหัวข้อที่ควรหลีกเลี่ยงในระยะเริ่มต้น :  การเลิกรากับคนรัก การสูญเสียคนที่พวกเขารักไป ประสบการณ์ทางเพศของพวกเขา ปัญหาสุขภาพของตัวคุณเอง ปัญหาชีวิตส่วนตัว เหตุการณ์ที่เคยทำให้ขายหน้า การเปิดเผยมากไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการตีสนิทมากเกินไปนั่นเอง บางทีคุณอาจเป็นพวกไม่รู้กาลเทศะประเภทที่คิดว่าคู่สนทนาไม่มีอะไรจะพูด ก็เลยช่วยชดเชยด้วยการพูดเองอยู่ฝ่ายเดียว แต่กลับมาฉุกคิดได้ภายหลังว่า “นี่เราเผลอพูดเรื่องที่แม่เราติดการพนันให้พวกเขาฟังได้ยังไงเนี่ย” แม้ว่าคุณอาจจะรู้สึกว่าควรพูดไปเรื่อยๆ เพื่อรักษาความลื่นไหลของวงสนทนาเอาไว้ แต่ที่จริงแล้ว คุณควรหยุดสักครู่ และพยายามชักนำหัวข้อสนทนาไปในทิศทางที่ทุกฝ่ายคุยได้อย่างสบายใจ ต่อไปนี้คือตัวอย่างหัวข้อที่คุณควรหลีกเลี่ยงในการเปรยขึ้นมา ไม่งั้นอาจกลายเป็นว่า ดันเผลอไปเปิดเผยเรื่องลับมากเกินไป:  ควมปรารถนาในส่วนลึก ปัญหาคาราคาซังกับพ่อแม่ ชีวิตรันทดในวัยเด็ก ความรู้สึกเสียใจ อ้างว้าง โดดเดี่ยว หรือความรู้สึกซีเรียสด้านลบต่างๆ ผื่นคันแปลกๆ ที่ขึ้นมาตามแขนของคุณ เหตุการณ์ตอนที่ตัวเองเมาจนอ้วกแตก คุณควรมีความเข้าใจเพื่อนใหม่หรือคู่สนทนาอีกฝ่ายพอสมควร ก่อนที่จะปล่อยมุกตลกหรือด่านักการเมืองคนไหนให้เขาฟัง คนเราแต่ละคนต่างกัน และไม่ใช่ว่าทุกคนจะมุมมองทางการเมือง ศาสนาและกีฬาเหมือนคุณ จำไว้ว่า ต่อให้พวกคุณอยู่ในวงสังคมเดียวกัน ก็ไม่ได้แปลว่าแต่ละคนมีมุมมองต่อบุคคลและสิ่งรอบข้างเหมือนกัน ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างหัวข้อที่ควรหลีกเลี่ยงเพื่อป้องกันการหาเรื่องอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ:  ตลกลามกทุกประเภท การวิจารณ์เชิงลบต่อนักการเมืองคนใดๆ ความเห็นว่าพระเจ้าเป็นเรื่องเหลวไหล หรือไม่มีตัวตนอยู่จริง วิจารณ์เกี่ยวกับคนที่คุณทั้งคู่ต่างรู้จัก วิจารณ์เกี่ยวกับความน่าสมเพชของพวกแฟนคลับของทีมกีฬา หรือศิลปินนักร้องคนใดก็ตาม เรื่องตลกที่รู้กันเฉพาะกลุ่ม การพุดเรื่องใดๆ ก็ตามที่ชวนให้อีกฝ่ายสงสัยว่า “ฉันว่าคงต้องรู้จักกับเจ้าหมอนี่ไปสักระยะก่อน ถึงจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมา” หากคุณเป็นคนที่มักทำอะไรน่าอับอายหรือเสียหน้ามากๆ อยู่แล้ว ถึงขนาดไม่รู้แม้แต่วิธีทักทายเพื่อนบ้านอย่างเหมาะสม สิ่งสุดท้ายที่คุณอยากจะทำคงหนีไม่พ้นการออกไปใช้เวลาพบปะผู้คน อย่างไรก็ดี ยิ่งคุณพบปะผู้คนมากเท่าไร โอกาสที่จะพัฒนาความมั่นใจในสังคมก็มากขึ้น ซึ่งย่อมลดโอกาสให้คุณเผลอทำตัวน่าอับอายหรือเสียหน้าหรือทำสถานการณ์ต่างๆ ให้กร่อยน้อยลงได้ ดังนั้น จงวางแผนชีวิตประจำวันให้มีโอกาสพบปะผู้คนมากขึ้น และอุดอู้อยู่แต่ในบ้านให้น้อยลง   เลือกพบปะผู้คนหลากหลายผ่านหลายๆ เครือข่ายทางสังคม เช่น วารสารของสถาบันการศึกษาหรือที่ทำงานคุณ เข้าร่วมชมรมกีฬา หรือการออกค่ายเยาวชน รวมถึงออกทริปของกลุ่มที่มีความสนใจเดียวกัน หากคุณยังไม่พร้อมจะก้าวไปในสังคม ลองเชิญเพื่อนหรือคนรู้จักมานั่งดื่มกาแฟสังสรรค์หรือใช้เวลาร่วมกันดูก่อน การพบปะสังสรรค์รายบุคคล จะช่วยเป็นพื้นฐานให้คุณมีความมั่นใจในการเข้าสังคมกลุ่มใหญ่ต่อไป อย่าเอาแต่เงียบเฉย ต่อให้คุณอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ก็ยังไม่อาจถือได้ว่าคุณกล้าออกไปเผชิญพวกเขาหรอกนะ และแม้ว่าคุณจะเป็นคนขี้อายและประหม่า แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำฝืนกล้าเป็นจุดศูนย์กลางของวงสนทนาแต่แรกก็ได้ ขอแค่ตั้งเป้าหมายไว้เพียงพยายามพูดคุยกับผู้คนให้ได้มากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้ตนเองเป็นที่รู้จักมากขึ้น และมีความคุ้นเคยกับการปฏิสัมพันธ์บ้างก็พอแล้ว แม้ว่าคุณจะเป็นเป็นแบรด พิตต์ หรือจัสติน บีเบอร์ ก็ไม่มีทางที่จะไม่แคร์เลยว่าคนอื่นกำลังคิดอะไร เพราะมันเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่คุณควรจะกังวลน้อยลงต่างหาก หากคุณรู้สึกกลัวจนตัวแข็งทื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีเพราะกลัวทำให้คนอื่นเบื่อ รำคาญ หรือพูดจาไม่เข้าหูพวกเขา เมื่อนั้น คุณจะไม่มีวันเอาชนะความกลัวการอับอายหรือเสียหน้าในที่สาธารณะได้เลย  ในการเข้าไปพูดคุยกับคนอื่นครั้งต่อไป บอกตัวเองเอาไว้ว่า คุณกำลังเสี่ยงเพื่อที่จะสร้างพลวัตรทางสังคมให้ตัวเอง และการได้รับการตอบสนองในแบบที่ตนเองต้องการจากผู้อื่น ย่อมดีกว่าไม่กล้าทำอะไรเลย คนอื่นยังมักจะรู้ได้ว่าคุณกำลังกลัวว่าพวกเขาคิดอะไร หากคุณเอาแต่คอยถามพวกเขาไปเช่นนั้น เช่น หากคุณชอบพูดว่า “นายว่าผมทรงใหม่ของฉันทุเรศไหม” หรือ “เธอว่าฉันควรเลิกหัดเล่นเปียโนดีไหม” เมื่อนั้นคุณจะกลายถูกมองว่าเป็นพวกไร้ความคิดของตัวเอง หากคุณสามารถเลิกแคร์ได้ว่าคนอื่นจะคิดอะไร มันจะเป็นก้าวแรกในการพัฒนาความมั่นใจและความเชื่อมั่นในตนเอง การพยายามไปให้ถึงเป้าหมายส่วนตัวที่วางไว้และจดจ่อสนใจทำในสิ่งที่คุณชอบไป ถือเป็นยิ่งกว่าการเอาใจต่อผู้อื่นเสียอีก อย่าให้ใครเห็นคุณกำลังส่องกระจกหรือดูเงาตัวเองสะท้อนในหน้าต่าง เพราะมันจะทำให้พวกเขาตระหนักว่าคุณเป็นพวกกังวลภาพลักษณ์ตัวเองเกินเหตุ แม้ว่าการพัฒนาความมั่นใจในตัวคุณเองจะพูดง่าย แต่มันทำยาก คุณก็ควรพยายามพัฒนาด้านการเห็นคุณค่าในตัวเองให้มากขึ้น เพื่อที่จะทำเรื่องน่าอับอายหรือเสียหน้าให้น้อยลง ส่วนหนึ่งภาวะน่าอับอายที่เกิดขึ้นมักมีสาเหตุจากการที่คุณรู้สึกไม่รู้กาลเทศะว่าควรทำตัวอย่างไร ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังมั่นใจในสิ่งที่พวกเขาแต่ละคนทำอยุ่ เพราะฉะนั้น คุณจะไม่มีทางเชี่ยวชาญทักษะทางสังคมเหมือนคนอื่นได้เลย จนกว่าคุณจะตระหนักว่า ตนเองไม่ได้มีอะไรแย่ไปกว่าคนอื่นๆ   จงภาคภูมิใจในการทำสิ่งที่ตนเองรัก ไม่ว่าจะเป็นการดูภาพยนตร์หรือฟังเพลงคลาสสิก ต่อจิ๊กซอว์ สะสมตุ๊กตา หรือการเล่นกีฬาใดๆ ก็ดี คุณควรใช้เวลามีความสุขในสิ่งเหล่านั้นตามที่คุณชอบและพัฒนาความพอใจในตนเองขึ้นมา แม้ว่าไม่มีเสื้อผ้าชุดใดและผมทรงใดจะช่วยให้คุณกลายเป็นคนมั่นใจในตัวเองขึ้นมา ก็ควรพยายามอาบน้ำบ่อยๆ ดูแลตัวเอง และการมีรูปลักษณ์ที่ดูได้ไม่อายใคร ก็ย่อมช่วยให้คุณรู้สึกดีกับตัวขึ้นได้แน่นอน ใช้เวลาสังสรรค์ร่วมกับคนที่ทำให้คุณรู้สึกดีกับตัวเอง แทนที่จะอยู่กับคนที่ทำให้คุณรู้สึกแย่ ส่วนหนึ่งของการที่คุณรู้สึกประหม่าเวลาใช้เวลากับคนอื่น ก็เพราะคนที่คุณอยู่ด้วยไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกมีคุณค่า อีกสาเหตุหนึ่งที่บางคนรู้สึกประหม่าในสังคมเพราะพวกเขารู้สึกว่าตนเองไม่รู้กาลเทศะ และมักพบว่าตนเองพูดหรือทำบางอย่างไม่เหมาะสม และไม่ทันระวังเบาะแสทางสังคมบางอย่าง แน่นอนว่าไม่มีคู่มือใดๆ จะมาสอนคุณว่าแบบเจาะจงว่าต้องทำยังไงในแต่ละสภาพการณ์ และทำยังไงจึงจะไม่อับอายหรือเสียหน้า แต่ก็ยังพอมีบางสิ่งที่คุณสามารถเรียนรู้ได้ในแต่ละสภาพการณ์:  หากคุณมีเพื่อนหรือคนรู้จักที่มีทักษะทางสังคมขั้นเทพ พยายามใช้เวลากับคนๆ นั้นให้มากกว่าเดิม เพื่อที่จะศึกษาว่าเขามีหลักการอย่างไรบ้าง หากคุณทำบางสิ่งไปกระทบผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจหรือทำเรื่องอับอายหรือเสียหน้า จดบันทึกเอาไว้วันหลังจะได้ไม่ทำพลาดอีก พยายามศึกษาพลวัตรของสังคมนั้นๆ ก่อนที่คุณจะเข้าไปร่วมวง เช่น หากพวกเขากำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน มันก็ย่อมไม่ใช่เวลาที่คุณจะเข้าไปบ่นเรื่องการสอบปลายภาคที่ใกล้เข้ามา ในทางกลับกัน หากมีคนเอ่ยเรื่องเศร้าเกี่ยวกับการเพิ่งเลิกรากับแฟนมาหมาดๆ มันก็ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมาเล่นมุกขำๆ คุณไม่จำเป็นต้องเท่เหมือนเจมส์ ดีนเพื่อจะให้คนอื่นชื่นชอบ ที่จริงแม้แต่การทำอะไรหน้าแตก เซ่อซ่า หรือทำจานข้าวหกเลอะตัวเอง ก็ยังดูน่ารักสำหรับใครบางคนได้ แม้ว่าคุณควรจะพัฒนาทักษะทางสังคม แต่ก็อย่าดิ้นรนให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบมากไป เพราะคนอื่นจะรู้ได้ว่าคุณไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ทั้งนี้ การยอมรับในเรื่องหน้าแตกของตัวเอง ไม่ได้หมายความให้คุณพูดออกมาว่า “โอ้ว แย่จังเลย หน้าแตกอีกแล้ว” ตลอดเวลา แต่มันหมายถึงการให้อภัยตัวเองเมื่อใดก็ตามที่คุณเผลอทำอะไรขายหน้าลงไป   รู้จักหัวเราะให้กับตัวเอง ซึ่งจะเป็นการทำให้คนรอบข้างรู้สึกผ่อนคลายเวลาอยู่กับคุณมากขึ้น เพราะพวกเขาตระหนักว่าคุณยอมรับในความผิดพลาดของตัวเองได้อย่างสบายๆ คุณไม่จำเป็นต้องดูหมิ่นตัวเองมากเกินไป ในการหัวเราะให้กับตัวเอง ขอแค่รู้จักท่าทีและน้ำเสียงอย่างเหมาะสม เช่น หากคุณเผลอทำอาหารหกใส่ตัวเอง และมีคราบซอสเปรอะอยู่บนเสื้อให้คุณอับอายหรือเสียหน้า เมื่อมีใครบางคนมาล้อคุณในเรื่องดังกล่าว คุณก็อาจจะแค่ตอบว่า “เชื่อเหอะว่า ปกติเราซุ่มซ่ามกว่านี้เยอะ” แทนที่จะทำท่าอับอายหรือเสียหน้าให้พวกเขาเห็น ถึงแม่ว่านี่อาจดูเป็นเรื่องเล็ก แต่หลายๆ ครั้งที่ความอับอายหรือเสียหน้าในสถานการณ์ต่างๆ มักเกิดจากความไม่ตรงต่อเวลา หากคุณไปงานใดก่อนที่คนอื่นจะมาถึงกัน คุณก็จะกลายเป็นคนที่ต้องเอาแต่ยืนคุยกับผู้จัดงาน โดยไม่มีหัวข้อให้คุยกัน แถมยังอาจเป็นการไปเกะกะพวกเขาอีก สุดท้ายก็อาจต้องไปยืนกร่อยหลบมุมคนเดียว ในทางกลับกัน หากคุณไปปรากฏตัวที่งานช้าเกินไป คนส่วนใหญ่ในงานก็มักจะสร้างปฏิสัมพันธ์กันไปจนตลาดวายแล้ว ซึ่งคุณก็จะหาโอกาสเข้าไปร่วมวงสนทนาได้ยากขึ้น หากคุณไปงานปาร์ตี้ การไปถึงงานตรงเวลาเป๊ะ อาจทำให้คุณดูเหมือนกระตือรือร้นมากเกินไป เวลาที่ดีที่สุด คือ อย่างน้อยสิบห้านาทีหลังจากงานเริ่ม ในกรณีที่ไม่มีกำหนดเวลาตายตัว ซึ่งแน่นอนว่า ในงานบางประเภท คุณไม่ควรไปช้ากว่ากำหนดหากมันดูเสียมารยาท
อย่าเรียกร้องความสนใจ แต่จงสนใจคนอื่น. ใช้คำถามลักษณะปลายเปิด และแสดงถึงความใส่ใจ. ฝึกคุยปลีกย่อย ให้ชำนาญ. อย่าคุยเรื่องส่วนตัวลึกเกินไปในช่วงเริ่มต้น. อย่าเปิดเผยมากไป. อ่านท่าทางของอีกฝ่าย เพื่อป้องกันการหาเรื่องโดยไม่ตั้งใจ. ออกไปเผชิญผู้คน. อย่ากังวล หรือทำท่าทางกังวลว่าคนอื่นกำลังคิดอะไร. พัฒนาความมั่นใจของตัวเอง. เรียนรู้ธรรมเนียมต่างๆ ในสังคม. ยอมรับเรื่องหน้าแตกของตัวเอง. อย่าไปปรากฏตัวเร็วหรือช้าเกินไป.
https://www.wikihow.com/Be-Less-Awkward https://www.wikihow.com/Be-Less-Awkward
Be Less Awkward Around New People Be Less Awkward in General