เปลี่ยนสไตล์การใช้ชีวิต การรักษาเมื่อเป็นไข้ ป้องกันการติดเชื้อต่างๆ ในอนาคต ไปพบแพทย์ วัดอุณหภูมิร่างกาย
บางครั้ง อาการไข้ก็แค่เกิดขึ้นและพัฒนาไปตามธรรมชาติจนถึงที่สุด แต่คุณสามารถทำสิ่งต่างๆ เพื่อทำให้ตัวคุณสบายมากขึ้นได้ในระหว่างรอให้อาการไข้หายไปเอง ตัวอย่างเช่น การวางผ้าเช็ดตัวเปียกๆ บนผิวของคุณไม่ช่วยลดไข้ แต่อาจช่วยบรรเทาความรู้สึกไม่สบายจากอาการไข้ได้  ชุบผ้าเช็ดมือ หรือผ้าเช็ดตัวในน้ำเย็นให้ชื้นๆ แล้ววางพาดที่ลำคอหรือหน้าผาก สวมเสื้อผ้าที่อบอุ่นและอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อรับมือกับอาการหนาวสั่นจากไข้  หากคุณรู้สึกร้อน ก็เพียงแค่ใช้ผ้าปูที่นอนบางๆ และสวมเสื้อผ้าบางๆ หายใจได้สดวก โรค GI นี้คนส่วนใหญ่รู้จักกันมากกว่าในชื่อ "ไข้หวัดใหญ่ลงกระเพาะ (Stomach flu)"  อาการของโรคนี้รวมทั้ง ท้องเดิน ปวดท้อง คลื่นไส้หรืออาเจียน  และปวดกล้ามเนื้อหรือปวดหัว โรคนี้มักมีไข้ต่ำๆ ด้วย และอาการจะหายไปเองภายในสามถึงเจ็ดวัน คุณจึงเพียงจำเป็นต้องดูแลตัวเองจนกว่าจะผ่านช่วงเวลานี้ไป ดื่มน้ำด้วยแก้วขนาด 8 ออนซ์ อย่างน้อยแปดถึงสิบแก้วต่อวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากคุณกำลังอาเจียน   มองหาอาการของภาวะขาดน้ำในเด็ก เพราะเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องใส่ใจอย่างเร่งด่วน สัญญาณต่างๆ เช่น ผ้าอ้อมที่เปียกชื้นน้อยลง ขนาดของกระหม่อมหน้า (บริเวณที่อ่อนนุ่มบนกะโหลกศีรษะเด็ก) ยุบลง  ตาลึกโหล และเซื่องซึม หากสังเกตเห็นอาการเหล่านี้ “จงเรียกหน่วยบริการฉุกเฉิน หรือพาไปพบแพทย์ในทันที  มักมีการแนะนำอาหาร BRAT คือ กล้วย (Banana) ข้าว (Rice) ซอสแอปเปิ้ล (Applesauce)  และขนมปังปิ้ง (Toast) สำหรับเด็กที่ป่วยเป็นโรค GI แต่หลักฐานสนับสนุนนั้นอ่อนด้อย ทางสมาคมกุมารแพทย์อเมริกา (The American Academy of Pediatrics) ไม่แนะนำให้ใช้กับเด็ก เพราะให้สารอาหารไม่ครบถ้วนจงกินอาหารอย่างสมเหตุสมผล อยู่ให้ห่างจากอาหารที่เต็มไปด้วยน้ำมัน อาหารหนักและอาหารเผ็ดร้อน กับดื่มน้ำเยอะๆ สมุนไพรรักษาโรคมีหลายรูปแบบให้เลือกบริโภค เช่น เป็นผง เป็นแคปซูล หรือสารละลายแอลกอฮอล์ หลายคนชอบที่จะชงชาร้อนโดยใช้สมุนไพรตากแห้งมากกว่า น้ำชาอุ่นๆ บรรเทาความเจ็บปวดในลำคอในระหว่างที่สมุนไพรต่อสู้กับอาการไข้  ในการชงชาสมุนไพร ให้แช่สมุนไพรหนึ่งช้อนชาในน้ำร้อนหนึ่งถ้วยนานห้าถึงสิบนาทีหากเป็นใบหรือดอก หรือสิบถึงยี่สิบนาทีหากเป็นราก สมุนไพรดังต่อไปนี้ล้วนแต่พัฒนาการทำงานของระบบภูมิคุ้มกัน แต่ก็ยังอาจมีผลกระทบในแง่ลบด้วย  ชาเขียวอาจเพิ่มระดับความกังวลใจของคุณ และเพิ่มความดันเลือดของคุณ คุณอาจอยากจะหลีกเลี่ยงการดื่มขาเขียวหากคุณท้องเดิน เป็นโรคต้อหิน (Glaucoma) หรือโรคกระดูกพรุน (Osteoporosis) คุณอาจต้องการเลี่ยงการดื่มชาเขียวหากคุณท้องเดิน หรือปรึกษาแพทย์หากคุณเป็นโรคตับ เล็บวิฬาร์ (Cat's claw) อาจทำให้ โรคภูมิคุ้มกันทำลายตัวเอง (Autoimmune disorders) หรือโรคลูคีเมีย (Leukemia) เลวร้ายลง  มันอาจแทรกแซงการรักษาด้วยยาบางชนิดได้ด้วย ดังนั้น จงปรึกษาแพทย์ของคุณก่อนจะดื่มมัน คุณอาจพบเห็ดหลินจือ (Reishi mushroom) ในรูปของสารละลายแอลกอฮอล์ มากกว่าในรูปตากแห้ง จงกินจำนวน 30-60 หยด  สองถึงสามครั้งต่อวัน  เห็ดหลินจืออาจมีปฏิกิริยากับยาบางขนานเช่นเดียวกัน เช่น ยาความดันเลือด และ ยาเจือจางเลือด (Blood thinner) ในระหว่างที่คุณป่วย จงทำให้แน่ใจว่าได้ปิดปากและจมูกของคุณในระหว่างที่ไอและจาม กับกำจัดทิชชูที่ใช้แล้วอย่างเหมาะสม ล้างมือบ่อยๆ  ด้วยสบู่ต้านเชื้อแบคทีเรีย อยู่ให้ห่างจากคนที่ไม่ได้ติดเชื้อและที่สาธารณะให้มากที่สุดที่จะเป็นไปได้ อย่าใช้แก้วน้ำหรือเครื่องใช้ร่วมกันกับคนอื่น และอย่าถือเป็นเรื่องส่วนตัวหากคู่ครองของคุณไม่อยากจะจูบคุณสักช่วงหนึ่ง! ให้เด็กๆ เล่นกับของเล่นที่เป็นของแข็งซึ่งทำความสะอาดในอ่างล้างหน้าได้ง่ายโดยใช้น้ำกับสบู่ การรักษาด้วยยาที่หาซื้อได้ทั่วไปคือหนึ่งในวิธีเร็วที่สุดและง่ายที่สุดเพื่อให้หายไข้  แต่หากคุณเป็นไข้ที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัส  อาจรักษาได้ยาก เพราะเชื้อไวรัสใช้ชีวิตอยู่ในเซลล์ของร่างกาย และแพร่พันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว แถมไม่ตอบสนองต่อยาปฏิชีวนะต่างๆ   อย่างไรก็ตาม คุณสามารถลองใช้การรักษาด้วยยาเพื่อควบคุมการตอบสนองของร่างกายของคุณต่อการเป็นไข้ ไม่ว่าจะเกิดจากสาเหตุใดๆ   ทดลองใช้ยาอะเซตามิโนเฟน (ไทลินอล) หรือแอสไพริน เพื่อช่วยลดไข้ให้บรรเทาลง จงทำให้แน่ใจว่าคุณได้ทำตามคำแนะนำต่างๆ บนซองยา และไม่ใช้ยาเกินปริมาณที่ได้แนะนำไว้ อย่าให้เด็กๆ กินยาแอสไพริน เพราะอาจทำให้เกิดกลุ่มอาการเรย์ (Reye's syndrome) ได้ หากเด็กๆ ติดเชื้อไวรัส  ยาอะเซตามิโนเฟนเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า จงมองหายาสูตรสำหรับ "เด็ก" และปฏิบัติตามคำแนะนำเรื่องปริมาณยาอย่างรอบคอบ การอาบน้ำอุ่น หรืออาบน้ำฝักบัวอุ่นๆ อาจช่วยให้ร่างกายของคุณเย็นลงได้เร็วมากขึ้นเช่นกัน  จงเติมน้ำอุ่นให้เต็มอ่างอาบน้ำ หรือปรับฝักบัวจนน้ำอุ่น แช่น้ำในอ่างอาบน้ำ หรือยืนอาบน้ำฝักบัวนาน 10 - 15 นาทีเพื่อช่วยให้ร่างกายของคุณเย็นลง อย่าอาบน้ำฝักบัวที่เย็นจนเป็นน้ำแข็ง หรือใส่น้ำแข็งลงในอ่างอาบน้ำ เพื่อช่วยลดไข้ ใช้เพียงน้ำอุ่นเท่านั้นเพื่อค่อยๆ ลดไข้ลงอย่างนุ่มนวล การเป็นไข้อาจทำให้ขาดน้ำ และอาจทำให้เรื่องต่างๆ เลวร้ายลง ให้แน่ใจว่าคุณดื่มน้ำปริมาณมากเพื่อช่วยร่างกายต่อสู้กับอาการไข้ และคอยช่วยให้ร่างกายยังคงอิ่มน้ำอยู่ด้วย  เด็กๆ อาจจำเป็นที่จะต้องดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เช่นกัน เช่น พีเดียไลท์ (Pedialyte) เพื่อช่วยเสริมเกลือแร่ที่ได้สูญเสียไป แต่ก่อนอื่น จงถามกุมารแพทย์ก่อนว่าจำเป็นหรือไม่ อาหารเสริมสามารถช่วยเติมเต็มการขาดแคลนสารอาหารต่างๆ  ช่วยให้ร่างกายของคุณต่อสู้กับต้นเหตุของการเป็นไข้ การกินวิตามินรวมจะไม่ได้ต่อสู้โดยตรงกับอาการไข้ แต่จะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของคุณเพื่อสามารถต่อสู้กับอาการไข้ได้  กินวิตามินรวม กับวิตามินเอ ซี อี และวิตามินบี-คอมเพล็กซ์ แมกนีเซี่ยม แคลเซี่ยม  ซิงค์ และซีลีเนี่ยม กินน้ำมันปลาจำนวนหนึ่งหรือสองแคปซูล หรือหนึ่งหรือสองช้อนชาทุกวันเพื่อให้ได้กรดไขมันโอเมก้า-3 อาหารเสริมหรืออาหารโพรไบโอติกต่างๆ  (เช่น โยเกิร์ตกับ "จุลินทรีย์ที่ยังมีชีวิต") จะช่วยเพิ่มจุลินทรีย์แลคโตบาซิลลัส แอซิโดฟิลัส (Lactobacillus acidophilus) เข้าสู่ระบบของคุณมากขึ้น และช่วยเสริมภูมิคุ้มกันให้กับคุณ แต่หากคุณมีระบบภูมิคุ้มกันต่ำอย่างหนัก จงปรึกษาแพทย์ก่อนจะกินอาหารโพรไบโอติกต่างๆ อย่ากินอาหารเสริมประเภทสมุนไพรโดยไม่ปรึกษาแพทย์ เพราะบางชนิดอาจมีปฏิกิริยากับยาตามใบสั่งแพทย์ หรือโรคประจำตัวต่างๆ หากคุณเข้านอนโดยสวมถุงเท้าที่เปียก ร่างกายจะปกป้องตัวเองด้วยการหมุนเวียนเลือดและน้ำเหลืองไปยังเท้าที่เปียก ผลลัพธ์ก็คือ มันจะกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกัน และนำมาซึ่งสภาวะของการนอนหลับที่ช่วยบำบัดและช่วยให้ผ่อนคลายได้อย่างเต็มที่มากขึ้น  จุ่มถุงเท้าผ้าฝ้ายบางๆ คู่หนึ่งในน้ำอุ่น ก่อนจะบีบน้ำออกจนถุงเท้าเปียกชื้นแต่ไม่ได้กำลังมีน้ำหยดลงมา สวมถุงเท้าคู่นี้ตอนที่คุณเข้านอน ก่อนจะสวมทับด้วยถุงเท้าแห้งคู่หนึ่ง หลังจากทำเช่นนี้ห้าหรือหกคืน ให้หยุดพักสองคืน ร่างกายของผู้ใหญ่สามารถรับมือกับอาการไข้ได้ค่อนข้างดี แต่ร่างกายของเด็กอาจเป็นไข้ชักได้หากว่าไข้ขึ้นสูงมากเกินไป อันที่จริง ไข้คือสาเหตุหลักของอาการชักในเด็กวัยระหว่างหกเดือนถึงห้าขวบ หากเด็กมีอุณหภูมิสูงเกิน 40 เซลเซียส  หรือเริ่มจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ให้เริ่มทำให้ตัวเด็กเย็นลงในทันที จงถอดเสื้อผ้าออก แล้วใช้ฟองน้ำหรือผ้าเช็ดตัวเช็ดให้ทั่วตัวของเด็กด้วยน้ำอุ่น (ไม่ใช่น้ำเย็น) เพื่อลดอุณหภูมิในร่างกายลง  การใช้น้ำแข็งกับร่างกายของผู้ที่เป็นไข้อาจเป็นอันตรายหากทำไม่ถูกวิธี เพราะจะทำให้หนาวสั่น ซึ่งอันที่จริงเป็นการเพิ่มอุณหภูมิในร่างกายให้สูงขึ้น ในการจัดการที่โรงพยาบาลอาจมีการใช้น้ำแข็ง แต่จะดีที่สุดหากจะใช้น้ำอุ่นที่บ้าน แจ้งให้แพทย์ทราบในทันทีหากไข้ของลูกคุณเพิ่มสูงขึ้น แพทย์อาจแนะนำให้คุณพาเด็กไปห้องฉุกเฉิน หรือให้แนวทางอย่างละเอียดเกี่ยวกับวิธีดูแลเขาที่บ้าน แจ้งสายด่วน 191 เพื่อขอความช่วยเหลือฉุกเฉินหากลูกของคุณชัก แพทย์อาจสั่งจ่ายยาเหน็บทวารหนักไดอะซีแพมเพื่อรักษาโรคไข้ชักในลูกของคุณ อาการติดเชื้อที่เกิดจากโรคไวรัสไม่ตอบสนองอย่างดีนักต่อการรักษา แต่นักวิทยาศาสตร์ได้พัฒนาวัคซีนที่สามารถป้องกันการติดเชื้อไวรัสจำนวนมาก  จงคุยกับแพทย์ว่าจะแนะนำให้ฉีดวัคซีนชนิดใด การให้เด็กๆ เข้ารับการฉีดวัคซีนตั้งแต่อายุน้อยๆ สามารถป้องกันอาการป่วยร้ายแรงในช่วงบั้นปลายของชีวิต  จงพิจารณาฉีดวัคซีนป้องกันโรคดังต่อไปนี้:  โรคติดเชื้อนิวโมคอกคัส (Pneumococcal infection) ซึ่งปกป้องคุณจากเชื้อแบคทีเรียซึ่งทำให้เกิดการติดเชื้อในหู การติดเชื้อไซนัส นิวมอเนีย  โรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ และภาวะพิษเหตุติดเชื้อ (Sepsis)  เฮโมฟิลัส อินฟลูเอนซา (H influenza) ซึ่งทำให้เกิดการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจช่วงบน เช่น การติดเชื้อในหูและไซนัส มันสามารถทำให้เกิดการติดเชื้อที่รุนแรงมากขึ้นอีกเช่น  เยื่อหุ้มสมองอักเสบ (Meningitis) สมควรให้เด็กวัย 11 ขวบขึ้นไปฉีดวัคซีนป้องกันโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ (Meningitis)   ไม่มี หลักฐานว่าการฉีดวัคซีนทำให้ลูกของคุณเป็นโรคออทิซึม (Autism) การฉีดวัคซีนจะต้องได้รับอนุญาตจาก FDA  และต้องมีการทดสอบอย่างกว้างขวางเพื่อแสดงให้เห็นว่าใช้ได้ผล การฉีดวัคซีนให้กับลูกของคุณอาจช่วยชีวิตเขาหรือเธอได้ คนวัยผู้ใหญ่ผู้มีเวลานอนน้อยกว่าหกชั่วโมงต่อคืนจะมีระบบภูมิคุ้มกันบกพร่อง ซึ่งลดขีดความสามารถของคุณที่จะต่อสู้กับอาการติดเชื้อ พยายามนอนโดยไม่มีอะไรขัดขวางให้ได้อย่างน้อย 7-8 ชั่วโมงทุกคืนเพื่อให้ระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายคุณแข็งแรง สิ่งที่คุณกินเข้าไปอาจมีผลอย่างมหาศาลต่อขีดความสามารถของร่างกายในการต่อสู้กับการติดเชื้อ  จงบำรุงร่างกายของคุณด้วยอาหารประเภทโฮล ฟู้ด (อาหารที่ไม่แปรรูป และไม่ขัดสีหรือขัดสีน้อยที่สุด) เช่น ผักและผลไม้ชนิดต่างๆ กับพวกธัญพืชโฮล เกรน จงหลีกเลี่ยงอาหาร แปรรูปต่างๆ  ซึ่งมีแนวโน้มที่จะมีน้ำตาลและไขมันชนิดอิ่มตัวในปริมาณสูงซึ่งไม่ดีต่อร่างกายของคุณ ให้แน่ใจว่าร่างกายของคุณได้รับวิตามินซีจำนวน 1,000 มิลลิกรัม และวิตามินดีจำนวน 0.05 มิลลิกรัม (2,000 ไอยู) ต่อวัน วิตามินเอและวิตามินอีมีความสำคัญเช่นกันเพราะมีคุณสมบัติเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ หากรู้ว่ามีคนป่วย จงพยายามรักษาระยะห่างจนกว่าพวกเขาจะมีอาการดีขึ้นและไม่ได้แพร่เชื้อโรคอีกต่อไปแล้ว และแม้ในตอนที่มองไม่เห็นว่ามีใครป่วยอยู่รอบตัวคุณ จงคงไว้ซึ่งการปฏิบัติตามสุขอนามัยที่ดี   ล้างมือของคุณหลังออกจากสถานที่สาธารณะ และจงล้างมือเสมอก่อนจะรับประทานอาหาร หากคุณไม่อาจหาน้ำในที่สาธารณะได้ จงพกสารล้างมือติดตัว ผลการศึกษาต่างๆ แสดงให้เห็นว่าระดับความเครียดสูงทำให้การตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันลดต่ำลงอย่างแท้จริง ทำให้คุณเสี่ยงที่จะป่วยได้ง่าย จงหาเวลาในชีวิตที่จะผ่อนคลายกับทำกิจกรรมที่คุณชื่นชอบ  และอยู่ในอารมณ์เหล่านั้นเมื่อคุณเครียด    โยคะกับการนั่งสมาธิคือกิจกรรมยอดนิยมที่ช่วยให้คนลดระดับความเครียดของพวกเขาลงได้ การเต้นแอโรบิคก็ช่วยลดความเครียดได้ดีเช่นเดียวกัน พยายามออกกำลังกายด้วยวิธีเต้นแอโรบิคอย่างน้อยสัปดาห์ละ 150 นาที โดยแบ่งเป็นช่วงๆ ช่วงละ 30-40 นาที เวลาออกกำลังกาย ให้ตั้งเป้าเล็งที่อัตราการเต้นของหัวใจตามเป้าหมายซึ่งเหมาะสมกับวัยของคุณ จงคำนวณหาผลลัพธ์ด้วยการหักลบอายุของคุณจากตัวเลข 220 อัตราการเต้นของหัวใจตามเป้าหมายคือ 60-80% ของอัตราการเต้นของหัวใจที่มากที่สุดของคุณซึ่งขึ้นอยู่กับความฟิตของร่างกาย หากมีใครบางคนในบ้านหรือที่ทำงานของคุณป่วยในอดีตที่ผ่านมาไม่นาน คุณอาจติดโรคจากคนๆ นั้น เด็กๆ มักแพร่โรคให้กันและกัน และอาจติดไข้จากเพื่อนๆ ที่โรงเรียนหรือสนามเด็กเล่น หากคุณรู้ว่าอาการป่วยของคนอื่นหายได้เอง คุณอาจผ่อนคลายได้อีกเล็กน้อย อาการป่วยไข้ของคุณน่าจะหายได้เองเช่นกันด้วยการพักผ่อนและดื่มน้ำมากๆ หากอาการป่วยไม่หายไปด้วยตัวเอง คุณอาจอยากให้สามารถแจ้งรายละเอียดของการเป็นไข้กับแพทย์ทราบได้ เพื่อที่แพทย์จะได้สามารถใช้ข้อมูลนั้นในการวิเคราะห์ว่าคุณป่วยเป็นโรคอะไร ตัวอย่างเช่น คุณอาจทึกทักเอาเองว่าคุณเป็นไข้หวัดธรรมดา แต่หลังจากหนึ่งสัปดาห์ จู่ๆ  ไข้ของคุณก็ขึ้นสูง  มีความเป็นไปได้ว่าคุณติดเชื้อแบคทีเรียแบบทุติยภูมิ (Secondary bacterial infection) เช่น  หูติดเชื้อหรือนิวมอเนีย ในทางกลับกัน โรคมะเร็งบางชนิด เช่น  มะเร็งต่อมน้ำเหลืองนอนฮอดจ์กิน (Non-Hodgkin lymphoma) ทำให้มีไข้ในตอนกลางคืน แต่ไม่มีไข้ในตอนกลางวัน ให้แน่ใจว่าได้วัดอุณหภูมิในร่างกายคุณหลายครั้งทุกวันจนกระทั่งไข้ลดลง มีความจำเป็นที่คุณจะจดบันทึกสิ่งใดๆ ก็ตามที่ดูผิดปกติ แม้มันจะไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกป่วย  ตัวอย่างเช่น การที่น้ำหนักลดลงโดยไม่คาดฝันอาจเกิดจากหลายสาเหตุ อาการป่วยอย่างอื่นๆ ของคุณอาจช่วยชี้ไปยังระบบอวัยวะที่ได้รับผลกระทบอยู่ ช่วยให้ขอบเขตการวินิจฉัยโรคแคบลง   ตัวอย่างเช่น อาการไอบ่งชี้ว่ามีปัญหาที่ปอด เช่น นิวมอเนีย  อาการแสบร้อนในระหว่างปัสสาวะบ่งชี้ไปที่โรคไตอักเสบ มอบบันทึกอุณหภูมิกับบันทึกอาการป่วยของคุณให้กับแพทย์เพื่อพยายามวินิจฉัยสาเหตุของอาการไข้ แพทย์จะทำการทดสอบทางกายภาพเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติมเรื่องสาเหตุที่ทำให้คุณมีไข้ ประวัติการเจ็บป่วยที่คุณมอบให้ และการทดสอบทางกายภาพจะช่วยให้แพทย์จำกัดวงให้แคบลง ซึ่งสาเหตุที่มีความเป็นไปได้ และอาจใช้ผลการวิเคราะห์ในห้องแล็บหรือการฉายภาพ  ช่วยยืนยันหรือตัดบางสาเหตุทิ้งไป การทดสอบโดยทั่วไปที่แพทย์อาจสั่ง ได้แก่ การตรวจร่างกาย  การนับจำนวนเม็ดเลือดขาว การตรวจวิเคราะห์ปัสสาวะการเพาะเชื้อจากเลือด  และการเอกซเรย์ปอด จนถึงปัจจุบันไข้หวัดและไข้หวัดใหญ่คือไวรัสชนิดที่พบได้ทั่วไปซึ่งแพทย์พบมากที่สุด อย่างไรก็ตาม ยังมีการติดเชื้อไวรัสชนิดที่พบไม่บ่อยนักจำนวนหนึ่งซึ่งไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะโรคหลอดลมอักเสบ  (Croup), โรคหลอดลมฝอยอักเสบ (Bronchiolitis), โรคอีสุกอีใส (Varicella  หรือ Chickenpox), โรคหัดกุหลาบ (Roseola), และโรคมือเท้าปาก (Foot, hand, and mouth disease) ที่เกิดจากไวรัสเช่นเดียวกัน ในจำนวนนี้มีหลายโรคที่หายได้เอง เช่น โรคมือเท้าปาก ซึ่งตามปกติจะหายไปภายในเจ็ดถึงสิบวัน สำหรับส่วนใหญ่ของโรคจากไวรัสเหล่านี้การดูแลตัวเองดีๆ (สุขอนามัย อาหาร และการพักผ่อนที่เหมาะสม) คือการรักษาที่ดีที่สุด แต่จงปรึกษาแพทย์  สอบถามแพทย์ว่าไวรัสมีอายุยืนยาวเพียงใด และมีวิธีใดบ้างที่จะเร่งกระบวนการหายป่วย สอบถามแพทย์ว่าคุณสมควรมองหาอะไรในขณะที่เฝ้าสังเกตอาการของคุณ เพราะไวรัสที่ตามปกติไม่มีอันตรายบางตัวสามารถพัฒนาและกลายเป็นไวรัสอันตรายได้ ตัวอย่างเช่น โรคมือเท้าปาก มีกรณีหายากที่สามารถทำให้เกิดอาการสมองอักเสบจนถึงแก่ชีวิตได้ การติดเชื้อแบคทีเรียส่วนใหญ่รักษาได้และโดยทั่วไปจะตอบสนองดีต่อยาปฏิชีวนะ ยาปฏิชีวนะจะฆ่าแบคทีเรีย หรือไม่ก็หยุดยั้งมันไม่ให้แพร่พันธุ์ในร่างกายของคุณ  และระบบภูมิคุ้มกันของคุณสามารถขับไล่อาการติดเชื้อที่เหลืออยู่ได้  โรคนิวมอเนียที่เกิดจากแบคทีเรียเป็นสาเหตุที่พบได้ทั่วไปของอาการไข้ แพทย์จะเก็บตัวอย่างเลือดเพื่อตัดสินใจว่าแบคทีเรียชนิดใดเป็นสาเหตุของอาการไข้ แพทย์จะใช้ข้อมูลดังกล่าวเพื่อตัดสินใจว่าจะใช้ยาปฏิชีวนะขนานใดเพื่อต่อสู้กับอาการติดเชื้อและลดอาการไข้ของคุณลง ไวรัสกับแบคทีเรียเป็นสาเหตุที่พบได้บ่อยมากที่สุดของอาการไข้ แต่ไม่ได้มีเพียงพวกมันเท่านั้น  อาการไข้ยังอาจเป็นปฏิกิริยาตอบโต้ต่อระบบภูมิคุ้มกัน  อาการภูมิแพ้  และอาการอักเสบเรื้อรัง เช่น โรคลำไส้อักเสบเรื้อรัง (Inflammatory bowel disease) หรือ IBS และโรคข้ออักเสบ (Arthritis)  หากคุณเป็นไข้บ่อยๆ หรือไข้หวนกลับมาอีก จงหารือกับแพทย์เรื่องสาเหตุต่างๆ ที่มีความเป็นไปได้ คุณอาจจะสามารถรักษาอาการสำคัญที่ซ่อนอยู่ และบรรเทาอาการไข้ของคุณลง เทอร์โมมิเตอร์แบบดิจิตอลสามารถวัดอุณหภูมิร่างกายของคุณได้ทั้งทางปาก ทางทวารหนัก หรือทางรักแร้ คุณไม่สมควรพยายามวัดอุณหภูมิตัวเองทางทวารหนัก ดังนั้น จงใช้เทอร์โมมิเตอร์เฉพาะกับทางปากและทางรักแร้ ใช้น้ำเย็นทำความสะอาดเมอร์โมมิเตอร์ ก่อนจะเช็ดด้วยแอลกอฮอล์ และล้างด้วยน้ำเย็นเป็นครั้งสุดท้าย และอย่าใช้เทอร์โมมิเตอร์ที่เคยใช้วัดไข้ทางทวารหนักมาใช้วัดไข้ทางปากของคุณอีก  อย่ากินหรือดื่มอะไรนานห้านาทีก่อนจะวัดอุณหภูมิของคุณ เพราะจะสามารถเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิในปาก และนำไปสู่การวัดที่คลาดเคลื่อน ใส่ปลายเทอร์โมมิเตอร์ไว้ใต้ลิ้นของคุณ และถือไว้นิ่งๆ นานประมาณ 40 วินาที เทอร์โมมิเตอร์ดิจิตอลส่วนใหญ่จะส่งเสียงดังบิ๊บ เพื่อให้คุณรู้เวลาที่วัดอุณหภูมิเสร็จ หลังจากอ่านผลที่วัดได้ จงล้างเทอร์โมมิเตอร์ด้วยน้ำเย็น ทำความสะอาดโดยใช้แอลกอฮอล์เช็ด แล้วล้างน้ำเย็นอีกรอบหนึ่งเพื่อทำให้ปลอดเชื้อ ถอดเสื้อเชิ้ตออกหรือสวมเสื้อเชิ้ตหลวมๆ ที่เปิดโอกาสให้คุณวัดอุณหภูมิที่รักแร้ได้ ใส่ปลายเทอร์โมมิเตอร์เข้าไปโดยตรงในรักแร้ของคุณ มันสมควรสัมผัสกับผิวหนังเท่านั้น ไม่ใช่เนื้อผ้าจากเสื้อเชิ้ต จงรอประมาณ 40 วินาที หรือจนกว่าจะได้ยินเสียงบิ๊บ ที่ช่วยให้คุณรู้ว่าได้วัดอุณหภูมิเสร็จแล้ว วัดอุณหภูมิเด็กด้วยวิธีที่พ่อหนูหรือแม่หนูสามารถรับได้อย่างแท้จริง เช่น เด็กวัย 2 ขวบไม่อาจอมเทอร์โมมิเตอร์ไว้ใต้ลิ้นได้นานพอที่จะอ่านอุณหภูมิได้อย่างเที่ยงตรง การใช้เทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิที่หูให้ผลลัพธ์ไม่แน่ไม่นอน ส่วนการวัดอุณหภูมิที่เที่ยงตรงที่สุดที่คุณสามารถทำได้คือทางทวารหนัก ซึ่งไม่เจ็บปวดสำหรับเด็ก เป็นวิธีที่แนะนำให้ใช้ในเด็กวัยระหว่างสามเดือนจนถึงสี่ขวบ ให้แน่ใจว่าได้ใช้แอลกอฮอล์เช็ดฆ่าเชื้อที่ปลายเทอร์โมมิเตอร์ก่อนจะล้างด้วยน้ำให้สะอาด หลังจากเช็ดปลายเทอร์โมมิเตอร์แล้ว ให้ใช้ปิโตรเลียม เยลลี่หล่อลื่นเพื่อให้สอดได้ง่าย  ให้เด็กนอนหงาย ก่อนจะยกขาชี้ฟ้า สำหรับเด็กทารก คุณสมควรยกขาของเด็กขึ้นแบบเดียวกันกับตอนเปลี่ยนผ้าอ้อม ค่อยๆ สอดเทอร์โมมิเตอร์อย่างระมัดระวังประมาณ 1/2–1 นิ้วเข้าไปในทวารหนัก  แต่อย่าใช้แรงดันเข้าไปหากมีการต่อต้าน จับเทอร์โมมิเตอร์ไว้นิ่งๆ ประมาณ 40 วินาที จนกระทั่งมีเสียงดังบิ๊บ เพื่อช่วยให้คุณรู้ว่าการวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณอาจได้ยินมาว่าอุณหภูมิของร่างกายที่มีสุขภาพดีคือ  37.0 เซลเซียส แต่นี่เป็นเพียงแนวทางปฏิบัติอย่างหนึ่ง ร่างกายคนปกติจะมีอุณหภูมิขึ้นลง แม้แต่ภายในเวลาหนึ่งวัน ตามปกตินั้น อุณหภูมิร่างกายจะต่ำกว่าในตอนเช้าและสูงมากขึ้นในตอนเย็น ยิ่งกว่านั้น คนบางคนเพียงมีอุณหภูมิร่างกายในขณะพักสูงขึ้นหรือต่ำลง อุณหภูมิที่ดีต่อสุขภาพประจำวันอาจเป็นจาก 36.3 – 37.1 เซลเซียส  แนวทางสำหรับอุณหภูมิที่ถือว่าเป็นไข้มีดังต่อไปนี้:  เด็กๆ :  38 เซลเซียสเมื่อวัดทางทวารหนัก  37.5 เซลเซียสเมื่อวัดทางปาก และ 37.2 เซลเซียสเมื่อวัดทางรักแร้  ผู้ใหญ่ : 38.2 เซลเซียสเมื่อวัดทางทวารหนัก  37.8 เซลเซียสเมื่อวัดทางปาก และ 37.2 เซลเซียสเมื่อวัดทางรักแร้ อุณหภูมิต่ำกว่า  38 เซลเซียสถือว่ามีไข้ต่ำๆ คุณไม่สมควรจะวิตกเรื่องไข้จนกว่าอุณหภูมิจะขึ้นสูงถึง 39 เซลเซียส
จงอยู่อย่างสบายที่สุดที่จะเป็นไปได้. กินน้ำและอาหารอ่อนๆ เพื่อให้ฟื้นตัวจากโรคติดเชื้อในระบบทางเดินอาหาร (Gastrointestinal infection) หรือ GI. บริโภคสมุนไพรที่รู้กันว่าแก้ไข้. ดูแลไม่ให้การติดเชื้อแพร่ออกไป. จงรักษาด้วยยาที่หาซื้อกันได้ทั่วไปเมื่อเป็นไข้ที่เกิดจากไข้หวัดและไข้หวัดใหญ่. ทดลองอาบน้ำอุ่น. ดื่มน้ำ. กินอาหารเสริมเพื่อช่วยเสริมภูมิคุ้มกัน. การทำ "เว็ท ซอกส์ ทรีทเมนต์ (Wet socks treatment)" ที่บ้าน. ทำให้ร่างกายของเด็กเย็นหากจำเป็น. รับการฉีดวัคซีน. นอนให้เพียงพอทุกวัน. กินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ. หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับเชื้อโรค. ลดระดับความเครียดของคุณ. นึกทบทวนความจำว่ามีใครรอบตัวคุณที่เพิ่งป่วยเมื่อไม่นานมานี้. จดบันทึกอุณหภูมิในร่างกายไว้. จดบันทึกอาการอื่นๆ ของโรค. ขอคำแนะนำทางการแพทย์. ปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์สำหรับการติดเชื้อไวรัส. กินยาปฏิชีวนะสำหรับการติดเชื้อแบคทีเรีย. คุยกับแพทย์เรื่องสาเหตุของไข้. ใช้เทอร์โมมิเตอร์แบบดิจิตอลวัดอุณหภูมิร่างกายของคุณทางปาก. วัดอุณหภูมิที่รักแร้. ตัดสินใจว่าจะใช้วิธีใดวัดไข้เด็ก. วัดอุณหภูมิทางทวารหนักของเด็กด้วยเทอร์โมมิเตอร์ชนิดดิจิตอล. ตีความผลที่ได้.
https://www.wikihow.com/Get-Rid-of-a-Fever-Fast https://www.wikihow.com/Get-Rid-of-a-Fever-Fast https://www.wikihow.com/Get-Rid-of-a-Fever-Fast https://www.wikihow.com/Get-Rid-of-a-Fever-Fast https://www.wikihow.com/Get-Rid-of-a-Fever-Fast
Making Lifestyle Changes Treating a Fever Preventing Future Infections Getting Medical Attention Taking a Temperature Measurement