รับมือกับอาการแพนิกแบบรุนแรง ช่วยให้เขาผ่อนคลาย เข้าใจสถานการณ์
ถ้าอาการไม่ดีขึ้นภายใน 2-3 ชั่วโมง ให้ขอคำแนะนำทางการแพทย์ฉุกเฉิน แม้ว่าจะไม่ใช่ความเป็นความตาย แต่ก็ให้โทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาลแม้จะแค่ขอคำแนะนำก็ตาม แพทย์ฉุกเฉินจะให้ Valium หรือ Xanax และอาจจะ Beta-Blocker อย่าง Atenolol เพื่อให้หัวใจเต้นช้าลงและให้อะดรีนาลีนเข้าสู่ร่างกาย  ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่เขาหรือเธอมีอาการแพนิก เขาอาจจะอยากได้ความช่วยเหลือจากแพทย์เพราะเขากลัวสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเขา แต่ถ้าเขาเคยมีอาการแพนิกมาแล้วหลายครั้ง เขาอาจจะรู้ว่าการเข้ารับการรักษาฉุกเฉินจะยิ่งทำให้สภาวะของเขาแย่ลง คุณต้องถามเขา เพราะการตัดสินใจนี้สุดท้ายแล้วจะขึ้นอยู่ประสบการณ์ของเจ้าตัวและปฏิสัมพันธ์ที่คุณมีกับเขา อาการแพนิกเป็นความวิตกกังวลรูปแบบหนึ่งที่ควรได้รับการรักษาจากผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ นักบำบัดที่ดีจะสามารถหาสิ่งที่มากระตุ้นอาการแพนิกหรืออย่างน้อยที่สุดก็ช่วยให้เขาเข้าใจสถานการณ์ในแง่สรีรวิทยามากขึ้น ถ้าเขาเริ่มเข้ารับการบำบัด ก็ปล่อยให้เขาค่อยๆ เยียวยาไปตามระยะเวลาของเขา  บอกให้เขารู้ว่าไม่ได้มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่เข้ารับการบำบัด แต่เป็นรูปแบบการช่วยเหลือที่สมเหตุสมผลที่มีผู้ใช้บริการหลายล้านคน ยิ่งไปกว่านั้นนักบำบัดอาจจะจ่ายยาที่ไประงับปัญหาไม่ให้บานปลาย แม้ว่ายาอาจจะไม่สามารถหยุดอาการแพนิกให้หายสนิทได้ แต่จะลดความรุนแรงและความถี่ได้อย่างแน่นอน คุณอาจจะรู้สึกผิดมากๆ ที่ตัวเองลนลานตอนที่เพื่อนมีอาการแพนิก แต่มันเป็นเรื่องปกติ รู้ว่าการลนลานและความกลัวอ่อนๆ เป็นการตอบสนองปกติเวลาที่เห็นคนอื่นมีอาการแพนิก ถ้าช่วยได้ให้ถามเขาว่าคุณจะคุยเรื่องนี้กับเขาทีหลังได้ไหม เพื่อที่คุณจะได้รับมือกับมันได้ดีขึ้นในภายภาคหน้า เขาอาจจะอยากออกไปจากที่ที่เขาอยู่มากๆ (แต่อย่าพาเขาออกไปถ้าเขาไม่ได้บอกว่าเขาอยากออกไปจากที่นี่ การพาเขาไปที่อื่นโดยไม่บอกกล่าวจะยิ่งทำให้เขาแพนิกมากขึ้นคนเราจะเกิดอาการตื่นตระหนกเวลาที่เรารู้สึกไม่ปลอดภัยและไม่รู้สึกถึงสภาพแวดล้อมรอบตัว เพราะฉะนั้นถ้าคุณจะพาเขาไปไหนให้ขออนุญาตเขาก่อนและบอกเขาว่าคุณจะพาเขาไปไหน) ในการช่วยเหลือพวกเขาให้ออกจากที่นั้นอย่างปลอดภัย ให้พาเขาไปที่อื่น โดยควรจะเป็นที่เปิดโล่งและผ่อนคลาย อย่าแตะต้องคนที่กำลังมีอาการแพนิกโดยไม่ขออนุญาตและไม่ได้รับอนุญาตอย่างแน่ชัด ในบางกรณีการสัมผัสคนที่กำลังมีอาการแพนิกโดยไม่ขออนุญาตก่อนจะยิ่งทำให้อาการรุนแรงมากกว่าเดิมและทำให้สถานการณ์แย่ลงด้วย บางครั้งคนที่เป็นโรคแพนิกจะมีเทคนิคหรือยาที่เขารู้ว่าจะสามารถช่วยให้เขาผ้านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้ เพราะฉะนั้นให้ถามเขาว่ามีอะไรที่คุณช่วยได้ไหม เพราะเขาอาจจะมีที่ที่เขาอยากไปก็ได้ เตรียมตัวให้พร้อมเพราะว่าเขาอาจจะพยายามหนีไปจากตรงนั้น แม้ว่าคุณจะพยายามช่วยเขาอย่างเต็มที่ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตัวคุณเองก็ต้องใจเย็นๆ เหมือนกัน บอกเขาว่าทำใจดีๆ แต่อย่าไปจับ คว้า หรือแม้แต่จะรั้งตัวเขาไว้เบาๆ ถ้าเขาอยากเคลื่อนไหว บอกให้เขาบิดขี้เกียจ กระโดดตบ หรือไปเดินเร็วกับคุณ  ถ้าเขาอยู่ที่บ้านเขาเอง บอกเขาให้ไปจัดตู้เสื้อผ้าหรือทำงานบ้านหนักๆ เนื่องจากว่าร่างกายของเขากำลังอยู่ในภาวะสู้หรือหนี การทุ่มพลังงานไปที่สิ่งของที่จับต้องได้ งานที่มีจำกัด และงานที่มีประโยชน์จะสามารถช่วยให้เขารับมือกับผลกระทบทางสรีรวิทยาได้ และการทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จลุล่วงไปได้ก็อาจจะช่วยปรับอารมณ์ของเขา ในขณะที่การมีกิจกรรมอื่นๆ ให้จดจ่อก็อาจจะช่วยกำจัดความวิตกกังวลไปได้ ถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่บ้าน ให้หากิจกรรมที่ช่วยให้เขาได้จดจ่อ อาจจะเป็นกิจกรรมธรรมดาๆ อย่างการยกแขนขึ้นและลง พอเขาเริ่มเหนื่อย (หรือเบื่อกับการทำอะไรซ้ำๆ) ใจเขาก็จะจดจ่อกับอาการแพนิกน้อยลง การพูดประมาณว่า "ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกนะ" หรือ "เธอคิดไปเองทั้งนั้น" หรือ "เธอก็ทำเวอร์เกิน" จะยิ่งทำให้ปัญหาแย่เข้าไปใหญ่ สำหรับเขาแล้วความกลัวในตอนนั้นจริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก และสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณจะทำได้คือการช่วยเขารับมือกับความกลัวนั้น การไม่เห็นความสำคัญหรือการเพิกเฉยต่อความกลัวของเขาไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตามอาจจะทำให้อาการแพนิกแย่ลง แค่พูดว่า "ไม่เป็นไรนะ" หรือ "เธอไม่ได้เป็นอะไรหรอกนะ" แล้วก็ไม่ต้องพูดอะไรต่อ  ภัยคุกคามทางอารมณ์มีผลต่อร่างกายเหมือนภัยคุกคามที่แขวนอยู่บนความเป็นความตาย นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องใส่ใจความกลัวของเขา ถ้าความกลัวของเขาไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความจริง และเขาก็กำลังตอบสนองต่อเรื่องในอดีตอยู่ การดึงเขากลับสู่โลกความเป็นจริงก็อาจช่วยได้ "คนที่เราพูดถึงคือแดนนะ เขาไม่เคยหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่ใครที่ทำผิดพลาดเหมือนฟูมหรอก เขาก็แค่แสดงออกแบบที่เขาทำเป็นประจำนั่นแหละแล้วเขาก็อารมณ์ดีขึ้น เดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะ แล้วเขาก็ไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องใหญ่หรอก" การถามคำถามเหมือนถามอะไรทั่วไปและใจเย็นๆ อย่าง "ตอนนี้เธอกำลังกลัวสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้หรือว่าเรื่องในอดีต" อาจช่วยให้ผู้ที่กำลังมีอาการแพนิกจัดระเบียบความคิดของเขาหรือเธอเพื่อให้แยกได้ว่าอะไรเป็นภาพในอดีตและอะไรที่เป็นสัญญาณอันตรายที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ รับฟังและยอมรับทุกคำตอบของเขา บางครั้งคนที่เคยอยู่ในสถานการณ์ที่มีการทำร้ายมาก่อนก็อาจจะตอบสนองต่อสัญญาณเตือนภัยจริงๆ อย่างรุนแรง การถามคำถามและการให้เขาได้คิดว่าเขากำลังตอบสนองอะไรอยู่เป็นวิธีการช่วยเหลือที่ดีที่สุด การพูดเหมือนกับว่าคุณเข้าใจสถานการณ์ดีกว่าเขาจะยิ่งทำให้เขาตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นการบอกเขาว่าไม่ได้มีเรื่องอะไรให้ตกใจอาจจะยิ่งย้ำว่าเขาอยู่ห่างจากความเป็นจริงแค่ไหน ซึ่งจะทำให้เขาตื่นตระหนก มากกว่าเดิม แต่ให้พูดว่า "ฉันรู้นะว่าเธอไม่โอเค แต่ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้คอยช่วยเธอนะ" หรือ "เดี๋ยวก็หายนะ ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันรู้ว่าเธอกลัว แต่อยู่กับฉันเธอปลอดภัยนะ" คุณจะต้องมองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นปัญหาจริงๆ เหมือนว่าเขาถูกฟันที่ขาอย่างรุนแรงและมีเลือดไหลท่วมตัว แม้ว่าคุณจะไม่เห็นว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น แต่เขากำลังเจอสิ่งที่น่ากลัวมากๆ สถานการณ์นี้เกิดขึ้นจริงในความรู้สึกของเขา และการทำเหมือนว่ามันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจริงก็เป็นทางเดียวที่คุณจะช่วยเขาได้ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะบังคับให้เขาหาคำตอบหรือทำในสิ่งที่ยิ่งทำให้ความวิตกกังวลเพิ่มทวีคูณ ลดระดับความเครียดของเขาให้เหลือน้อยที่สุดด้วยการทำตัวเองให้นิ่งและปล่อยให้เขาเข้าสู่ภาวะผ่อนคลาย อย่าดึงดันที่จะหาคำตอบให้ได้ว่าเขาแพนิกเพราะอะไรเพราะมันจะยิ่งทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลง คอยรับฟังอย่างตั้งใจถ้าจู่ๆ เขาเกิดพยายามหาสาเหตุขึ้นมาว่าเขากำลังตื่นตระหนกกับเรื่องอะไร อย่าตัดสิน แค่รับฟังและปล่อยให้เขาพูด การกลับมาควบคุมการหายใจได้อีกครั้งจะทำให้อาการแพนิกหายไปและช่วยให้เขากลับมาสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้ง หลายคนจะหายใจสั้นๆ เร็วๆ เวลามีอาการแพนิก และบางคนก็จะลืมหายใจไปเลย ซึ่งจะไปลดปริมาณการรับออกซิเจนเข้าสู่ร่างกายที่จะทำให้หัวใจเต้นเร็ว ใช้เทคนิคต่อไปนี้เพื่อให้เขากลับมาหายใจได้ตามปกติ   นับลมหายใจ วิธีหนึ่งที่จะช่วยให้เขาทำวิธีนี้ได้ก็คือให้เขาหายใจเข้าและออกตามที่คุณนับ เริ่มจากการนับดังๆ เพื่อกระตุ้นให้เขาหายใจเข้า 2 หายใจออก 2 แล้วค่อยๆ นับเพิ่มไปที่ 4 จนถึง 6 ถ้าเขาทำได้ จนกว่าเขาจะหายใจช้าลงและควบคุมการหายใจได้  ให้เขาหายใจในถุงกระดาษ  ถ้าเขาเชื่อคุณ ให้เอาถุงกระดาษให้เขา แต่ระวังว่าสำหรับบางคน ถุงกระดาษอาจจะยิ่งไปกระตุ้นความกลัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเขาเคยมีประสบการณ์ที่ไม่ดีจากการถูกบังคับให้หายใจในถุงตอนที่มีอาการแพนิกครั้งก่อน เนื่องจากวิธีนี้ใช้เพื่อป้องกันภาวะระบายลมหายใจเกิน วิธีนี้จึงอาจจะไม่จำเป็นถ้าคุณกำลังช่วยคนที่ลืมหายใจหรือหายใจช้าเวลามีอาการแพนิก แต่ถ้าจำเป็นให้ใช้วิธีนี้โดยการสลับระหว่างการหายใจเข้าออกในถุง 10 ครั้ง ตามด้วยการหายใจนอกถุง 15 วินาที คุณจะต้องไม่ให้เขาหายใจในถุงมากเกินไปเพราะว่าระดับคาร์บอนไดออกไซด์อาจจะขึ้นสูงเกินไปและระดับออกซิเจนจะลดต่ำเกินไป ซึ่งจะทำให้เกิดปัญหาร้ายแรงอื่นๆ ตามมาได้  ให้เขาหายใจเข้าทางจมูกและหายใจออกทางปาก โดยให้หายใจออกเหมือนเป่าลมเวลาเป่าลูกโป่ง ทำแบบนี้เป็นเพื่อนเข้าด้วย อาการแพนิกอาจจะเกิดร่วมกับความรู้สึกร้อนโดยเฉพาะอย่างรอบลำคอและใบหน้า ของเย็นๆ หรือถ้าจะให้ดีที่สุดก็คือผ้าเช็ดตัวเปียกมักจะช่วยลดอาการนี้ลงได้และช่วยลดความรุนแรงของอาการแพนิกด้วย อยู่กับเขาจนกว่าเขาจะหายจากอาการแพนิก อย่าปล่อยให้คนที่กำลังมีปัญหาเรื่องการหายใจไว้เพียงลำพัง คนที่มีอาการแพนิกอาจจะดูไม่เป็นมิตรหรือหยาบคาย แต่ให้เข้าใจว่าเขากำลังเผชิญกับอะไรและรอจนกว่าเขาจะกลับมาเป็นปกติ ถามเขาว่าก่อนหน้านี้อะไรที่ช่วยบรรเทาอาการได้และถามว่าเขาเคยรับประทานยาไหมหรือเมื่อไหร่  ถึงคุณจะรู้สึกว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้มาก ก็ขอให้รู้ว่าคุณคือสิ่งที่เบี่ยงเบนความสนใจของเขาได้ ถ้าเขาอยู่คนเดียว เขาก็จะมีแค่ตัวเองกับความคิดของเขา คุณมีประโยชน์ในการดึงเขาไว้กับโลกแห่งความเป็นจริง การอยู่คนเดียวตอนที่เกิดอาการแพนิกเป็นสิ่งที่เลวร้ายมาก แต่ถ้าเป็นในที่สาธารณะ คุณต้องกันไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้เขา พวกเขาอาจจะหวังดีก็จริง แต่มันจะทำให้อาการยิ่งแย่ลง ถึงมันจะดูเหมือนนานมากๆ (แม้แต่กับตัวคุณเอง แล้วคิดดูว่ามันจะนานแค่ไหนสำหรับเขา) อาการแพนิกก็ จะผ่านไป อาการแพนิกทั่วไปมักจะขึ้นสู่จุดสูงสุดในช่วง 10 นาทีและจากนั้นจะค่อยๆ ดีขึ้นและลดระดับลงเรื่อยๆ แต่อาการแพนิกเล็กน้อยมักจะกินเวลา นานกว่า แต่ว่ากันว่าเขาจะรับมือกับอาการแพนิกแบบนี้ได้ดีกว่า เพราะฉะนั้นระยะเวลาจึงไม่ใช่ปัญหา คนที่เป็นโรคแพนิกจะถูกอาการตื่นตระหนกเข้าจู่โจมแบบทันทีทันใดและเกิดขึ้นซ้ำๆ เป็นเวลาหลายนาทีหรือเป็นชั่วโมง แต่มักจะไม่เกินนั้นเพราะว่าร่างกายไม่มีพลังมากพอที่จะรองรับอาการแพนิกได้นานขนาดนั้น อาการแพนิกคือความกลัวว่าจะเกิดอันตรายร้ายแรงหรือกลัวว่าจะควบคุมไม่ได้แม้ว่าจะไม่มีอันตรายเกิดขึ้นจริงๆ ก็ตาม อาการแพนิกสามารถเกิดขึ้นได้โดยไม่มีสัญญาณเตือนมาก่อนหรือไม่มีเหตุผลที่แน่ชัด ในกรณีร้ายแรงอาการอาจจะเกิดร่วมกับความกลัวตายอย่างรุนแรง แม้ว่าจะมันจะค่อนข้างน่าหดหู่และอาจกินเวลาตั้งแต่ 5 นาทีไปจนถึงร่วมชั่วโมง แต่อาการแพนิกโดยตัวมันเองแล้วไม่ใช่อาการที่เป็นอันตรายถึงชีวิต   อาการแพนิกจะกระตุ้นร่างกายไปถึงระดับความตื่นเต้นที่สูงที่สุด ซึ่งจะทำให้คนๆ นั้นรู้สึกเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ สมองจะเข้าสู่โหมดสู้หรือหนี บังคับให้ร่างกายเข้าควบคุมเพื่อช่วยให้เหยื่อเผชิญหน้าหรือวิ่งหนีจากสิ่งที่คิดว่าเป็นอันตราย ไม่ว่าจะมีจริงๆ หรือไม่มีก็ตาม ฮอร์โมนคอร์ติซอลและอะดรีนาลินจะหลั่งออกจากต่อมหมวกไตเข้าสู่กระแสเลือด และกระบวนการทั้งหมดก็จะเริ่มขึ้น สิ่งนี้ทำให้หัวใจเต้นแบบตื่นตระหนก สมองไม่สามารถแยกแยะระหว่างอันตรายจริงๆ กับอันตรายที่อยู่ในความคิดได้ ถ้าคุณเชื่อว่ามันเป็นความจริง สมองของคุณก็จะเชื่อตามนั้นว่ามันจริง มันจะทำงานเหมือนกับว่าชีวิตของคุณกำลังตกอยู่ในอันตรายและมันก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ลองคิดแบบนี้ดูว่า ถ้ามีคนเอามีดมาจ่อคอคุณแล้วบอกว่า "ฉันจะเอามีดปาดคือแก แต่ฉันจะรอแล้วปล่อยให้แกเดาเอาเองว่าฉันจะลงมือตอนไหน อาจจะเป็นตอนไหนก็ได้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป" ไม่เคยมีบันทึกมาก่อนว่าเคยมีใครเสียชีวิตจากอาการแพนิก อาการแพนิกอาจเป็นอันตรายต่อชีวิตก็ต่อเมื่อมีอาการของโรคอื่นๆ เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เช่น โรคหอบหืด หรือทำอะไรที่เป็นอันตรายหลังจากเกิดอาการแพนิก (เช่น กระโดดลงจากหน้าต่าง) ถ้าคนๆ นั้นไม่เคยมีอาการแพนิกมาก่อน เขาก็จะตื่นตระหนกในสองระดับที่แตกต่างกัน ซึ่งระดับที่สองคือการไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนั่นเอง แต่ถ้าคุณระบุได้ว่าสิ่งที่เขากำลังเจอคืออาการแพนิก มันก็จะช่วยบรรเทาอาการลงได้ครึ่งหนึ่ง อาการของโรคแพนิกได้แก่  อาการใจสั่นหรือเจ็บหน้าอก อัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้น (หัวใจเต้นเร็ว) การหายใจถี่เร็ว (การหายใจถี่เกินไป) ตัวสั่น เวียนหัว/มึนหัว/เหมือนจะเป็นลม (ซึ่งมักเกิดจากการหายใจถี่เร็ว) เหน็บชา/ชาที่นิ้วมือหรือนิ้วเท้า เสียงวิ้งในหูหรือสูญเสียการได้ยินไปชั่วขณะ เหงื่อออก คลื่นไส้ เป็นตระคริวที่ท้อง ร้อนหรือเย็นวูบ ปากแห้ง กลืนลำบาก บุคลิกวิปลาส (รู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว) ปวดหัว ถ้าสงสัยให้ขอความช่วยเหลือทางการแพทย์ทันทีจะดีที่สุด เพราะมันจะยิ่งสำคัญเป็นสองเท่าหากคนๆ นั้นเป็นโรคเบาหวาน โรคหอบหืด หรือเป็นโรคอื่นๆ คุณต้องนึกไว้ว่าสัญญาณและอาการแพนิกนั้นคล้ายกับอาการหัวใจวาย นึกถึงข้อนี้ไว้ให้ดีเวลาประเมินสถานการณ์ คุยกับเขาและระบุให้แน่ชัดว่าเขาหรือเธอกำลังมีอาการแพนิก ไม่ใช่อาการของโรคอื่นๆ (เช่น โรคหอบหืดหรืออาการหัวใจวาย) ซึ่งต้องได้รับการช่วยเหลือทางการแพทย์โดยทันที ถ้าเขาเคยมีอาการแพนิกมาก่อน เขาก็อาจจะพอบอกคุณได้ว่าเกิดอะไรขึ้น อาการแพนิกหลายๆ ครั้งเกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ หรืออย่างน้อยที่สุดคนที่มีอาการก็ไม่รู้แน่ชัดว่าสาเหตุเกิดจากอะไร ด้วยเหตุนี้การระบุสาเหตุจึงอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ ถ้าคนๆ นั้นไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดอาการแพนิกก็ให้เชื่อเขาและไม่ต้องถามอะไรต่อ เพราะไม่ใช่ว่าทุกเรื่องจะสามารถหาเหตุผลมาอธิบายได้เสมอไป
ขอความช่วยเหลือทางการแพทย์. ช่วยเขาหาการบำบัด. ดูแลตัวเอง. กำจัดสาเหตุหรือพาเขาไปที่เงียบๆ. พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ปลอบโยนแต่หนักแน่น. อย่าเพิกเฉยหรือไม่ใส่ใจ ความกลัวของเขา. อย่าพูดว่า "ใจเย็นๆ" หรือ "ไม่มีอะไรให้ตกอกตกใจหรอก". อย่ากดดันเขา. กระตุ้นให้เขาพยายามควบคุมการหายใจ. ช่วยให้เขารู้สึกเย็นสบาย. อย่าปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว. รอ. เข้าใจว่าเขากำลังประสบกับอะไร. สังเกตอาการ. ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่คนๆ นั้นมีอาการแพนิก ให้ขอความช่วยเหลือทางการแพทย์ฉุกเฉิน. หาสาเหตุของอาการแพนิก.
https://www.wikihow.com/Help-Someone-Having-a-Panic-Attack https://www.wikihow.com/Help-Someone-Having-a-Panic-Attack https://www.wikihow.com/Help-Someone-Having-a-Panic-Attack
Tackling Severe Panic Attacks Putting Them at Ease Recognizing the Situation