สังเกตเนื้อสัตว์ปีกที่เสียแล้ว สังเกตอาหารทะเลที่เสียแล้ว สังเกตเนื้อแดงที่เสียแล้ว ป้องกันไม่ให้เนื้อสัตว์เน่าเสีย
เนื้อสัตว์ปีกสดๆ ไม่ควรมีกลิ่นแรงชัดเจน ถ้าเนื้อสัตว์ปีกเริ่มจะกลิ่นไม่ค่อยดีอย่างเห็นได้ชัด ให้ทิ้งไปและทำความสะอาดตู้เย็นหรือช่องแช่แข็งด้วย เพราะถ้าคุณไม่ได้ทำความสะอาดบริเวณแบบหมดจดจริงๆ กลิ่นสัตว์ปีกดิบมักจะยังติดอยู่  เบกกิ้งโซดาเป็นผลิตภัณฑ์ที่กำจัดกลิ่นเหม็นได้ดีมาก เนื้อสัตว์ปีกสดๆ แบบดิบจะเป็นสีออกชมพู และถ้าแบบสุกก็จะเป็นสีขาว เนื้อสัตว์ปีกที่เป็นสีเทาอาจจะเริ่มไม่ค่อยดี อย่าซื้อหรือรับประทานเนื้อไก่ที่สีดูหมองๆ ไปแล้ว ที่ร้านอาหารให้เอาเกล็ดขนมปังหรือซอสเคลือบบนสัตว์ปีกปรุงสุกออกเพื่อดูสีข้างใน แม้ว่าเนื้อสัตว์ปีกดิบอาจจะมีฟิล์มเหลวบางๆ เคลือบอยู่แล้ว แต่มันก็ไม่ควรจะเหมือนมีเมือกมาเคลือบอยู่ ถ้าเนื้อสัตว์ปีกมีเมือกเหนียวๆ หรือลื่นๆ มากเกินไป ให้ทิ้งไปเลย ล้างมือหลังจากจับเนื้อสัตว์ปีกดิบไม่ว่าคุณจะคิดว่ามันเสียหรือไม่ก็ตาม นอกจากสัญญาณทั้งหมดที่กล่าวมาแล้ว เนื้อสัตว์ปีกปรุงสุกที่เสียแล้วอาจจะเริ่มมีราขึ้นถ้ามันไม่ดีแล้ว ถ้าคุณสังเกตเห็นราบนเนื้อสัตว์ปีกที่ปรุงสุกแล้ว อย่าพยายามเอาราออกหรือรับประทานส่วนที่ไม่ขึ้นรา แต่ให้ทิ้งไปทั้งหมดเพื่อป้องกันไม่ให้อาหารเป็นพิษ " อาหารทะเลสดๆ ไม่ควรมีกลิ่นคาว ซึ่งตรงข้ามกับความคิดทั่วไป มันอาจจะมีกลิ่นเหมือนทะเลอยู่บ้าง แต่ไม่ควรมีกลิ่นแรงหรือกลิ่นเหม็น เชื่อจมูกของตัวเอง ถ้าอาหารทะเลเริ่มมีกลิ่นทะแม่งๆ ให้ทิ้งไปเลย ดมอาหารทะเลสดๆ ขณะอยู่ที่ซูเปอร์มาเก็ตเพื่อเปรียบเทียบกลิ่น อาหารทะเลควรมีผิวแวววาวเหมือนเพิ่งโผล่มาจากน้ำ อาหารทะเลที่ดูแห้งๆ มักจะเสียแล้ว ถ้ามันยังมีตาและ/หรือเหงือกติดอยู่ ตาก็ควรจะใส (ไม่ขุ่น) และเหงือกก็ควรจะเป็นสีแดงๆ ไม่ใช่เป็นสีม่วงหรือสีน้ำตาล หลีกเลี่ยงปลาที่ดูเหมือนเกล็ดกำลังจะหลุดออกมา เนื้อปลาสดๆ มักจะเป็นสีขาว สีแดง หรือสีออกชมพูๆ และมีแผ่นฟิล์มเหลวๆ บางๆ เคลือบอยู่ ถ้าเนื้อปลาเป็นสีออกฟ้าหรือเทาและมีของเหลวข้นๆ ซึมออกมา แสดงว่าเนื้อปลาน่าจะเสียแล้ว สัตว์ทะเลที่ต้องรับประทานแบบยังไม่ตาย เช่น หอย มักจะเสียเร็วมากหลังจากที่มันตาย แตะหอยกาบ หอยนางรม และหอยแมลงภู่ที่ยังไม่ตายเพื่อให้แน่ใจว่าพอจับไปแล้วเปลือกมันจะหุบเข้าหากัน สังเกตขาที่เคลื่อนไหวของปูและลอบสเตอร์ก่อนนำไปทำอาหาร อย่ารับประทานหอยที่ตายแล้วหลายชั่วโมงก่อนนำมาทำอาหาร อายุการเก็บรักษาของเนื้อแดงแบบดิบจะอยู่ที่ประมาณ 1-3 วัน แต่ถ้าแบบสุกจะอยู่ที่ 7-10 วัน ทิ้งเนื้อที่เลยวันหมดอายุแล้วทิ้งไปเพื่อป้องกันไม่ให้อาหารเป็นพิษ ระยะเวลาที่สามารถเก็บเนื้อไว้ในตู้เย็นได้จะขึ้นอยู่กับว่าคุณซื้อแบบบดหรือหั่นชิ้นมา เนื้อบดจะอยู่ในตู้เย็นได้ 1-2 วันนับจากวันที่ขาย แต่ถ้าเป็นเนื้อหั่นชิ้น สเต็ก และเนื้ออบจะอยู่ได้ 3-5 วัน เนื้อจะอยู่ได้นานขึ้นถ้าอยู่ในช่องแช่แข็ง ถ้าคุณเก็บเนื้อไว้ในตู้เย็น 2-3 วันแล้วและยังไม่ได้กะจะเอามาใช้ ให้แช่แข็งไว้ก่อนเพื่อไม่ให้เน่าเสีย ถ้าเนื้อมีกลิ่นหืน ก็น่าจะเสียแล้ว เนื้อแดงที่เสียแล้วจะมีกลิ่นเหม็นแรงเฉพาะตัว ถ้าเนื้อเริ่มกลิ่นไม่ดีแล้วก็ให้ทิ้งไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเลยวันหมดอายุไปแล้ว อย่าเอาจมูกไปจ่อหรือเข้าไปใกล้เนื้อเพื่อดมกลิ่น แต่ให้ทำมือเป็นรูปถ้วยใกล้ๆ เนื้อสัตว์แล้ววักมือเข้าหาใบหน้าเพื่อดมกลิ่น เนื้อที่เริ่มเป็นสีเขียวหรือน้ำตาลออกเขียวนั้นไม่ปลอดภัยที่จะรับประทาน แต่ถ้าเป็นสีน้ำตาลอย่างเดียวไม่มีสีเขียวปนจะไม่ใช่สัญญาณของการเน่าเสีย เงาประกายรอบๆ เป็นการบ่งบอกว่าเนื้อสัตว์สัมผัสกับความร้อน แสง และ/หรือกระบวนการและไม่ใช่สัญญาณของการเน่าเสียหรือคุณภาพที่ลดลงแต่อย่างใด ถ้าไม่แน่ใจเรื่องสีของเนื้อสัตว์ ให้โยนทิ้งไป เนื้อแดงที่เสียแล้วเมื่อสัมผัสจะเหนียว ถ้าคุณรู้สึกว่ามีคราบเหนียวๆ ลื่นๆ เคลือบบนเนื้อสัตว์ ให้ทิ้งไปเลย เพราะมันมักจะหมายความว่าแบคทีเรียเริ่มขายพันธุ์บนเนื้อสัตว์แล้ว เนื้อสัตว์ที่เอาออกจากตู้เย็นหรือช่องแช่แข็งเป็นเวลานานเสี่ยงต่อการเน่าเสีย การนำเนื้อสัตว์มาไว้ที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลานานเพิ่มโอกาสเสี่ยงที่เนื้อสัตว์จะเน่าเสีย เพราะฉะนั้นให้ละลายเนื้อสัตว์ด้วยไมโครเวฟแทน เพราะเป็นวิธีการที่ทั้งเร็วกว่าและปลอดภัยกว่าด้วย การละลายเนื้อสัตว์แช่แข็งในตู้เย็นก็เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยว่าการละลายบนเคาน์เตอร์ คุณควรเก็บเนื้อสัตว์ไว้ในตู้เย็นที่อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส ถ้าคุณเก็บเนื้อสัตว์ไว้ในที่อุณหภูมิอุ่นกว่านี้ เนื้อก็อาจจะเสียได้ และให้ทิ้งเนื้อสัตว์ที่วางไว้ที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วทิ้งไป แม้ว่าเนื้อสัตว์จะเก็บไว้ในตู้เย็นได้แค่ไม่กี่วัน แต่ถ้าอยู่ในช่องแข็งจะเก็บไว้ได้หลายเดือน ในการเพิ่มอายุการเก็บรักษาเนื้อสัตว์นั้น ให้นำเนื้อสัตว์ใส่ในภาชนะปิดสนิทและแช่แข็งไว้จนกว่าจะเอาออกมารับประทาน เนื้อแช่แข็งอาจจะสูญเสียความชื้นระหว่างการแช่เยือกแข็ง ซึ่งถึงแม้จะไม่เป็นอันตรายแต่รสชาติก็มักจะไม่อร่อย แม้ว่าเนื้อสัตว์จะไม่ได้ดูเหมือนว่าเสียแล้ว มันก็อาจจะมีแบคทีเรียที่เป็นอันตรายปนเปื้อนมาได้ อย่ารับประทานเนื้อสัตว์ที่วางทิ้งไว้ในครัวนานเกินไปหรือเลยวันที่ขายมานานแล้ว เนื่องจากเราไม่สามารถตรวจเช็กแบคทีเรียที่เกิดจากอาหารได้ทั้งหมด การปรุงเนื้อสัตว์ที่อุณหภูมิที่ถูกต้องจึงเป็นหัวใจสำคัญของการป้องกันไม่ให้อาหารเป็นพิษ การปรุงเนื้อสัตว์ให้สุกที่อุณหภูมิ 49-74 องศาเซลเซียส (แล้วแต่ว่าอยากให้สุกมากน้อย) ถือว่ากำลังดี เนื้อสัตว์ปีกควรปรุงสุกที่อุณหภูมิ 74 องศาเซลเซียส และอาหารทะเลจะปลอดภัยที่สุดที่อุณหภูมิ 63 องศาเซลเซียส อาหารทะเลบางอย่าง เช่น ซูชิ ต้องรับประทานดิบๆ ในกรณีนี้ให้ปฏิบัติตามขั้นตอนการทำอาหารอย่างเคร่งครัดและโยนเนื้อสัตว์ทิ้งไปถ้าเห็นสัญญาณของการเน่าเสีย
สังเกตกลิ่นหืนแรง. อย่ารับประทานเนื้อสัตว์ปีกที่เริ่มเป็นสีเทา. จับเนื้อสัตว์ปีกเพื่อดูเนื้อสัมผัส. สังเกตเชื้อราบนเนื้อสัตว์ปีกปรุงสุก. เลี่ยงอาหารทะเลที่มีกลิ่น "คาว. สังเกตอาหารทะเลเพื่อตรวจสอบความสด. อย่ารับประทานเนื้อปลาที่เป็นสีน้ำนม. เช็กสัตว์ทะเลที่ยังไม่ตายก่อนนำไปทำอาหาร. ดูวันหมดอายุที่บรรจุภัณฑ์. ทิ้งเนื้อแดงที่อยู่ในตู้เย็นเกิน 5 วัน. ดมว่ามีกลิ่นเหม็นหรือเปล่า. อย่ารับประทานเนื้อแดงที่เริ่มมีสีเขียว. ดูเนื้อสัมผัสของเนื้อสัตว์. อย่าละลายเนื้อสัตว์บนเคาน์เตอร์ครัว. เก็บเนื้อสัตว์ไว้ในอุณหภูมิที่ปลอดภัย. เอาเนื้อสัตว์ไปไว้ในช่องแช่แข็งถ้ายังไม่ได้คิดจะรับประทานในเร็วๆ นี้. อย่ารับประทานเนื้อสัตว์ที่หมดอายุแล้วหรือไม่ได้แช่ตู้เย็น. เช็กอุณหภูมิด้านในของเนื้อสัตว์ขณะทำอาหาร.
https://www.wikihow.com/Know-if-Meat-Is-Bad https://www.wikihow.com/Know-if-Meat-Is-Bad https://www.wikihow.com/Know-if-Meat-Is-Bad https://www.wikihow.com/Know-if-Meat-Is-Bad
Checking for Spoiled Poultry Watching for Bad Seafood Spotting Spoiled Red Meat Preventing Meat Spoilage