อ่านมองหาประเด็น สร้างรูปแบบบทวิจารณ์ รวบรวมหลักฐาน
ตอนที่อ่านบทความครั้งแรก คุณควรแค่พยายามทำความเข้าใจแนวคิดโดยรวมที่ผู้เขียนตั้งใจนำเสนอ บันทึกสมมติฐานของผู้แต่งไว้ บางทีการใช้ปากกาแดงขีดส่วนที่ต้องการเน้นให้เด่นชัดขึ้นก็ช่วยได้มาก ถามคำถามเหล่านี้กับตัวเองระหว่างที่กำลังอ่านบทความซ้ำเป็นครั้งที่สองว่า:  แนวคิดหลักหรือข้อถกเถียงหลักของผู้แต่งคืออะไร จุดประสงค์ของผู้แต่งในการโต้แย้งสมมติฐานที่ว่าคืออะไร ใครคือผู้อ่านเป้าหมาย แล้วบทความนี้ได้เข้าถึงผู้อ่านกลุ่มที่ตั้งใจไว้สำเร็จหรือเปล่า ผู้แต่งมีหลักฐานสนับสนุนมากพอและเชื่อถือได้หรือไม่ มีจุดที่ถูกละเลยในข้อถกเถียงของผู้แต่งหรือไม่ ผู้แต่งได้บิดเบือนหลักฐานหรือเพิ่มอคติเข้าไปในหลักฐานหรือไม่ ผู้แต่งได้เข้าถึงข้อสรุปหรือเปล่า สร้างสัญลักษณ์ที่แตกต่างสำหรับการแยกแยะข้อความแต่ละส่วนที่คุณคิดว่ามันอาจจะชวนสับสน มีความสำคัญ หรือไม่ต่อเนื่อง  เช่น คุณอาจขีดเส้นใต้ข้อความสำคัญ วงกลมข้อความที่ชวนสับสน และเขียนรูปดาวให้ท่อนที่ดูไม่ต่อเนื่อง การเน้นด้วยสัญลักษณ์จะทำให้คุณเน้นส่วนสำคัญของตัวบทความได้หมดโดยเร็ว ถึงแม้อาจต้องใช้เวลาสักหน่อยในการทำความคุ้นเคยกับสัญลักษณ์เหล่านี้ แต่สมองมันจะใช้เวลาไม่นานในการจดจำและปรับตามทำให้คุณอ่านบทความได้เร็วกว่าการไม่ใช้สัญลักษณ์คอยกำกับอย่างมาก เพิ่มเติมจากสัญลักษณ์ใต้ข้อความแล้ว การเขียนข้อสังเกตเมื่อเกิดความคิดที่กว้างขึ้นมาในระหว่างที่อ่านก็มีประโยชน์เช่นกัน เช่น หากคุณตระหนักว่าคำอ้างของผู้แต่งนั้นสามารถถูกหักล้างได้จากการศึกษาเชิงวิทยาศาสตร์ที่คุณเพิ่งอ่านพบมา ให้เขียนข้อสังเกตนี้ไว้ในขอบกระดาษ หรือบนกระดาษอีกแผ่น หรือในคอมพิวเตอร์เพื่อที่คุณจะย้อนกลับมาหาความคิดนี้ได้  อย่าโง่คิดเอาเองว่าคุณจะจดจำความคิดเหล่านี้ได้หมดในเวลาที่คุณจะเริ่มเขียนบทวิจารณ์เลย ใช้เวลาที่จำเป็นเขียนข้อสังเกตของคุณไปในระหว่างที่อ่าน คุณจะยินดีที่ได้ทำมันลงไปเมื่อถึงเวลาที่ต้องรวบรวมข้อสังเกตเหล่านี้มาเขียนเป็นบทวิเคราะห์ที่สมบูรณ์ เริ่มผุดความคิดเห็นกว้างๆต่อบทความดังว่า ประเมินข้อถกเถียงโดยรวมของผู้แต่งหลังจากที่คุณได้อ่านบทความนั้นสองถึงสามรอบ บันทึกปฏิกิริยาแรกที่คุณมีต่อส่วนเนื้อหา แจกแจงแหล่งอ้างอิงที่เป็นไปได้ของหลักฐานที่จะนำมาใช้ในบทวิจารณ์ รื้อฟื้นความทรงจำดูว่าเคยผ่านตาวรรณกรรมหรือสารคดีที่อาจมีประโยชน์สำหรับการประเมินบทความชิ้นนี้ คำนำควรจะยาวไม่เกินสองย่อหน้าและควรจะบอกกรอบพื้นฐานสำหรับงานวิจารณ์ของคุณ เริ่มด้วยการชี้ว่าบทความที่หยิบขึ้นมานั้นประสบความสำเร็จหรือล้มเหลวในระดับไหนและเพราะอะไร  ให้แน่ใจว่าได้ใส่ชื่อผู้แต่ง ชื่อบทความ วารสารหรือสำนักพิมพ์ที่บทความชิ้นนี้ลงตีพิมพ์ วันที่ลงตีพิมพ์ และคำชี้แจงเรื่องจุดที่เน้นและ/หรือใจความหลักของบทความในย่อหน้าแนะนำ คำนำไม่ใช่ส่วนที่จะแสดงหลักฐานสำหรับความคิดเห็นของคุณ หลักฐานจะปรากฏในย่อหน้าส่วนที่เป็นเนื้อหาของบทวิจารณ์ คำนำควรจะไม่อ้อมค้อมและบอกวัตถุประสงค์ให้ชัดเจนไปเลยตั้งแต่ต้น การมัวแต่พล่ามหรือไม่ชี้ข้อโต้แย้งสักทีมีแต่จะไปลดความน่าเชื่อถือของคุณลง ย่อหน้าในส่วนเนื้อหาแต่ละย่อหน้าควรให้รายละเอียดความคิดใหม่หรืออธิบายเพิ่มเติมข้อโต้แย้งของคุณในทิศทางใหม่  เริ่มต้นแต่ละย่อหน้าในส่วนเนื้อหาด้วยประโยคที่สรุปเนื้อหาในย่อหน้าใหม่นี้ แต่กระนั้นก็อย่าไปรู้สึกราวกับว่าคุณต้องอัดทั้งย่อหน้าย่อลงมาให้เหลือเพียงประโยคเดียว นี่คือที่ซึ่งจะใช้เชื่อมเนื้อหาไปสู่ความคิดใหม่หรือความคิดที่ต่างออกไป จบแต่ละย่อหน้าในส่วนเนื้อหาด้วยประโยคเชื่อมที่จะบอกใบ้เนื้อหาของย่อหน้าถัดไป โดยไม่ต้องระบุออกไปอย่างชัดเจน ยกตัวอย่างเช่น คุณอาจจะเขียนว่า  "ในขณะที่ผู้แต่งอ้างว่ากรณีการมีรูปร่างอ้วนตั้งแต่เด็กนั้นมีอัตราเพิ่มขึ้นูงอย่างเห็นได้ชัดในสหรัฐอเมริกา แต่ก็มีหลักฐานของอัตราการอ้วนที่ลดน้อยลงในหลายๆ เมือง" ย่อหน้าถัดไปของคุณก็ควรจะให้ตัวอย่างของเมืองเหล่านี้ที่มีความผิดปกติดังที่คุณได้อ้างถึงเอาไว้ ไม่ว่าข้อโต้แย้งของคุณจะหนักแน่นขนาดไหน มันก็ยังคงมีอย่างน้อยหนึ่งหนทางที่คุณจะสามารถหักมุมตอนจบหรือยกข้อโต้แย้งขึ้นไปอีกหนึ่งระดับและแนะนำความเกี่ยวข้องที่เป็นไปได้ ทำเช่นนี้ในย่อหน้าสุดท้ายของส่วนเนื้อหาก่อนที่คุณจะทำการสรุปเพื่อทิ้งให้ผู้อ่านได้อ่านข้อโต้แย้งสุดท้ายอันน่าจดจำ ยกตัวอย่างเช่น คุณอาจใช้ประโยชน์ของการโต้ข้อโต้แย้งกลับ ที่ซึ่งคุณจะทำการวิจารณ์งานวิจารณ์ของคุณและยืนยันจุดยืนของตนเองอีกครั้ง ใช้คำพูดประเภทที่ว่า “ต้องยอมรับว่า” “เป็นความจริงที่ว่า” หรือ “เราอาจคัดค้านในจุดนี้ได้ว่า” เพื่อบ่งชี้การโต้ข้อโต้แย้งกลับ จากนั้นให้ตอบข้อกังขากลับที่เป็นไปได้เหล่านี้ทั้งหมด แล้วค่อยวนกลับไปที่ข้อโต้แย้งหลักซึ่งจะยิ่งหนักแน่นขึ้นด้วยคำว่า “แต่” “กระนั้น” หรือ“อย่างไรก็ตาม” หลีกเลี่ยงการเขียนแบบกระตือรือล้นอยากแสดงความเห็นหรือดูลุ่มหลงจนเกินไป เพราะการทำเช่นนี้อาจทำให้ผู้อ่านหลายคนไม่ชอบ ปล่อยให้ความตั้งใจของคุณได้ฉายออกมาในความสามารถที่คุณได้รวบรวมงานวิจัยและได้แสดงความชัดเจนออกมาอย่างได้ผลดีกว่า ในขณะที่การใช้คำประเภท “บทความขยะชิ้นนี้นับเป็นการดูถูกนักประวัติศาสตร์ทุกคน” อาจกระตุ้นความสนใจให้ฮือฮา ทว่า “บทความชิ้นนี้นับว่าต่ำกว่ามาตรฐานงานวิชาการในแวดวงการศึกษาประวัติศาสตร์” น่าจะได้รับความน่าเชื่อถือจากผู้อ่านมากกว่า จำเป็นที่คุณจะต้องสรุปประเด็นหลักที่เอ่ยมาตลอดบทความ แต่การบอกผู้อ่านด้วยว่าบทวิจารณ์ของคุณมีความหมายเช่นใดต่อบทความหลักก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน  มีข้อเสนอแนะกว้างๆ สำหรับแวดวงการศึกษาที่ได้รับการประเมินหรือไม่ หรือว่าบทวิจารณ์ของคุณแค่ต้องการจะหักล้างงานที่สับสนของนักวิชาการท่านอื่น พยายามให้ดีที่สุดในการทิ้งท้ายให้ผู้อ่านในบทสรุปโดยการใช้ภาษาประเมินความสำคัญของผลงานของคุณ:  “การท้าทายข้อกล่าวอ้างของนักวิชาการผู้โดดเด่นท่านนี้ไม่ใช้เรื่องง่ายหรือชวนสนุกแต่ประการใด แต่มันเป็นสิ่งที่เราทุกคนจะต้องยอมรับว่าสมควรทำเพื่ออนุชนรุ่นหลัง” ทดสอบสมมติฐานของเขาและเปรียบเทียบมันกับตัวอย่างอื่นที่มีความคล้ายคลึงกัน  ถึงแม้ว่าผู้แต่งจะได้ทำการวิจัยและอ้างคำพูดของผู้เชี่ยวชาญที่ควรแก่การเคารพ ก็ยังต้องวิเคราะห์สารนั้นอยู่ดีว่ามันใช้ได้จริงหรือยืนอยู่บนพื้นฐานของความจริงหรือไม่ ตรวจสอบคำนำและบทสรุปของผู้แต่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันมีความน่าเชื่อถือและมีองค์ประกอบครบถ้วนหรือไม่ หากผู้แต่งได้รับอะไรที่ได้ผลกลับมาจากข้อสรุปที่แสดงไว้ในบทความ ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะแฝงความลำเอียงอยู่ในนั้น  ความลำเอียงนั้นก็อย่างเช่น การละเลยหลักฐานด้านตรงข้าม ใช้หลักฐานที่ไม่เหมาะสมเพื่อสร้างบทสรุปที่แตกต่างจากความเป็นจริง หรือการนำเสนอความคิดเห็นของตนเองโดยไม่มีอะไรมารองรับแทรกในเนื้อหา ความคิดเห็นที่มีหลักฐานสนับสนุนนั้นไม่มีปัญหา แต่ถ้าขาดหลักฐานทางวิชาการมาสนับสนุนก็สมควรที่จะต้องถูกจับผิดให้ได้ ความลำเอียงอาจมาในรูปแบบของอคติ สังเกตดูว่ามีอคติต่อด้านเชื้อชาติ สีผิว เพศ ชนชั้น หรือแนวคิดทางการเมืองหรือไม่ หากผู้แต่งอ้างอิงถึงงานเขียนของผู้อื่น ให้อ่านบทความดั้งเดิมชิ้นนั้นด้วยแล้วพิจารณาดูว่าคุณเห็นด้วยกับการวิเคราะห์ที่ปรากฏในบทความหรือไม่ การจะเห็นด้วยทุกประการนั้นคงไม่จำเป็นและก็เป็นเรื่องยากที่จะเกิดขึ้นได้ แต่แค่ให้ดูว่าการตีความของผู้แต่งนั้นพอจะสมเหตุสมผลหรือไม่  สังเกตความไม่สอดคล้องกันระหว่างการตีความของคุณกับการตีความของผู้แต่งในเนื้อหาเดียวกัน ความขัดแย้งเช่นนี้อาจมีประโยชน์เมื่อถึงเวลาที่คุณต้องเขียนบทวิจารณ์ ดูว่านักวิชาการคนอื่นว่าอย่างไร หากนักวิชาการหลายท่านที่มีปูมหลังแตกต่างกันต่างมีความคิดเห็นกับข้อความไปในทิศทางเดียวกัน ความคิดเห็นนั้นก็ย่อมมีน้ำหนักมากกว่าข้อถกเถียงที่มีข้อสนับสนุนเพียงเล็กน้อย ผู้แต่งได้อ้างอิงข้อความที่ไม่เกี่ยวข้องจากเมื่อห้าสิบปีที่แล้วซึ่งไม่มีน้ำหนักยืนยันในหลักการอีกต่อไปแล้วหรือเปล่า ถ้าผู้แต่งอ้างอิงแหล่งที่มาอันไม่น่าเชื่อถือ มันจะทำลายความน่าเชื่อถืออย่างมากของบทความนั้นๆ เนื้อหาของบทความเป็นส่วนที่มีความสำคัญที่สุดสำหรับบทวิจารณ์ของคุณ แต่อย่ามองข้ามรูปแบบและลูกเล่นทางการเขียนที่ผู้แต่งอาจนำมาใช้ ใส่ใจต่อการพิจารณาเลือกใช้คำและน้ำเสียงที่ใช้ของผู้แต่งตลอดทั้งบทความ ตรงนี้จะยิ่งมีประโยชน์สำหรับบทความที่ไม่ใช่เชิงวิทยาศาสตร์ เช่น บทความเชิงวรรณกรรม  แง่มุมเหล่านี้ของบทความสามารถเผยให้เห็นถึงประเด็นที่ฝังอยู่ลึกขึ้นในการถกเถียงที่ใหญ่โตกว่าเดิมได้ เช่น บทความที่ถูกเขียนขึ้นด้วยน้ำเสียงเผ็ดร้อนและกระตือรือล้นจนเกินไปนั้นอาจจะมองข้ามหรือปฏิเสธหลักฐานด้านตรงข้ามในการวิเคราะห์ก็เป็นได้ มองหานิยามความหมายของคำที่ไม่คุ้นเคยเสมอ นิยามของคำๆ หนึ่งสามารถเปลี่ยนความหมายของประโยคได้ชนิดหน้ามือไปหลังมือ โดยเฉพาะหากคำดังกล่าวมีนิยามได้หลายความหมาย ตั้งข้อสงสัยว่าเหตุใดผู้แต่งถึงเลือกใช้คำๆ นั้นโดยเฉพาะแทนที่จะใช้คำอื่น มันอาจเผยถึงอะไรบางอย่างในข้อถกเถียงนั้นก็ได้ หากจะวิจารณ์บทความที่ใช้ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ ให้แน่ใจว่าได้ประเมินวิธีการทำวิจัยเบื้องหลังการทดลองนั้นๆ ตั้งคำถามถามตัวเองอย่างเช่น:  ผู้แต่งได้บอกรายละเอียดของวิธีการครบถ้วนหรือไม่ การศึกษานี้ถูกออกแบบมาโดยปราศจากข้อผิดพลาดร้ายแรงหรือเปล่า ขนาดของกลุ่มตัวอย่างเหมาะสมแล้วหรือยัง มีการสร้างกลุ่มที่มีการควบคุมตัวแปรเพื่อนำมาเปรียบเทียบหรือไม่ การคำนวณเชิงสถิติทั้งหมดมีความถูกต้องหรือเปล่า หน่วยงานอื่นๆ สามารถจำลองการทดลองที่ว่านี้ได้หรือไม่ การทดลองนี้มีความสำคัญในแวดวงการศึกษานั้นๆ หรือไม่ ใช้ความรู้ของคุณที่มีอยู่ ความคิดเห็นของผู้รู้ และงานวิจัยที่คุณสามารถรวบรวมมาทั้งที่สนับสนุนหรือขัดแย้งกับบทความของผู้แต่ง เตรียมข้อถกเถียงเชิงประสบการณ์เพื่อสนับสนุนจุดยืนของคุณ   การมีหลักฐานดีๆ มากเกินไปนั้นไม่เป็นอะไรหรอก เพียงแต่การหาแหล่งอ้างอิงมากจนเกินไปนั้นบางทีอาจกลายเป็นปัญหาได้ถ้าข้อถกเถียงของคุณเริ่มซ้ำซาก ให้แน่ใจว่าแต่ละการอ้างอิงของคุณนั้นได้ให้ข้อมูลที่โดดเด่นต่อบทวิจารณ์ของคุณ นอกเหนือจากนั้น อย่าใช้แหล่งอ้างอิงเยอะเสียจนกลบความคิดเห็นกับข้อโต้แย้งของคุณเองเสียหมด จริงๆ แล้วบทวิจารณ์วรรณกรรมที่น่าสนใจที่สุดมักจะไม่ใช่อยู่ที่การไม่เห็นพ้องกับผู้แต่ง แต่มันจะใช้หลักฐานเพิ่มเติมมาสนับสนุนหรืออธิบายความคิดของผู้แต่งต่างหาก  ดังนั้น ถ้าคุณเห็นด้วยกับผู้แต่ง ก็ให้แน่ใจว่าได้หาหลักฐานมาสนับสนุนหรืออธิบายความคิดของผู้แต่งเพื่อยืนยันในความเห็นของคุณ คุณสามารถหาหลักฐานโต้แย้งความเห็นโดยที่ยังคงสนับสนุนมุมมองใดมุมมองหนึ่งว่าเป็นมุมมองที่ถูกต้องได้ อย่า “เห็นใจ” ผู้แต่งเพราะเข้าใจความรู้สึกของเขา แต่ก็ไม่ควรแสดงทัศนะเชิงลบมากจนเกินไปเพียงเพราะต้องการพิสูจน์ความจริงใจในการวิจารณ์ของตนเอง ควรแสดงจุดที่เห็นด้วยและที่เห็นต่างแบบพอเหมาะ
อ่านบทความจนจบรอบหนึ่งก่อนเพื่อหาแนวคิดหลัก. ทำเครื่องหมายเน้นถ้อยคำเมื่อคุณอ่านทวนอีกครั้ง. เขียนคำอธิบายให้ข้อความที่คุณขีดเน้น. เขียนข้อสังเกตที่ยาวขึ้นในระหว่างการอ่านต่อเนื่อง. พัฒนาแนวคิดเบื้องต้นสำหรับบทวิจารณ์ของคุณ. เริ่มด้วยคำนำที่สรุปย่อข้อโต้แย้งของคุณ. แสดงหลักฐานที่เกื้อหนุนข้อโต้แย้งของคุณไว้ในส่วนเนื้อหาของบทวิจารณ์. เพิ่มความซับซ้อนให้ข้อโต้แย้งของคุณในตอนใกล้จบบทวิจารณ์. นำเสนอข้อโต้แย้งของคุณในน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยเหตุผลและในมุมภาววิสัย. สรุปบทวิจารณ์ของคุณโดยการสรุปข้อโต้แย้งและแนะนำข้อเสนอแนะที่เป็นไปได้. ตั้งคำถามว่าสารโดยรวมที่ผู้แต่งพยายามจะสื่อนั้นสมเหตุสมผลหรือไม่. ค้นดูในบทความว่ามีตรงไหนที่ลำเอียง ไม่ว่าจะโดยเจตนาหรือไม่ก็ตาม. พิจารณาการตีความของผู้แต่งต่อข้อความจากแหล่งอื่น. สังเกตดูว่าผู้แต่งได้ยกหลักฐานที่ไม่น่าเชื่อถือขึ้นมาหรือไม่. อย่ามองข้ามในองค์ประกอบด้านสไตล์การเขียน. ตั้งคำถามกับวิธีการทำวิจัยในบทความเชิงวิทยาศาสตร์. ขุดให้ลึก. พึงตระหนักว่านักวิจารณ์ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือเห็นต่างไปเสียทั้งหมด.
https://www.wikihow.com/Critique-an-Article https://www.wikihow.com/Critique-an-Article https://www.wikihow.com/Critique-an-Article
Reading Actively Formatting Your Critique Gathering Evidence