เดาอย่างมีหลักการ การเดาข้อสอบแบบจริงหรือเท็จ
ลองถามคุณครูดูว่าได้เก็บข้อสอบเก่าไว้และต้องการจะแบ่งให้นักเรียนดูหรือไม่ เพราะคุณจะได้คุ้นชินกับประเภทของคำถามและลองดูรูปแบบคำตอบที่ถูกต้องได้  จำไว้ว่าการตั้งใจเรียนแทนที่จะมาเล่นแง่กับคุณครูนั้นย่อมดีกว่า ถ้าคุณมีตัวเลือกระหว่างอ่านหนังสือกับการมานั่งดูว่ามีจำนวนคำถามที่ตอบว่า “จริง” มากแค่ไหน ให้เลือกอ่านหนังสือจะดีกว่า ถามคุณครูเพื่อให้รู้ว่าข้อสอบของคุณนั้นจะถูกหักคะแนนเมื่อไม่ตอบหรือไม่ เพราะผู้ออกข้อสอบบางคนจะไม่ให้นักเรียนเดาคำตอบด้วยการหักคะแนนคำตอบที่ตอบผิด ถ้าคุณไม่ถูกหักคะแนนจากการไม่ตอบคำถาม การไม่เดาเป็นวิธีที่ดีที่สุด   ข้อสอบเอสเอที (SAT) เคยมีการหักคะแนนจากการเดาข้อสอบ ซึ่งจะไม่ตรวจข้อสอบที่ไม่ได้ตอบและหักคะแนนข้อสอบที่ตอบผิด อย่างไรก็ตาม ทาง College Board ได้ยกเลิกระบบดังกล่าวแล้ว  ส่วนการสอบพีเอสเอที (Preliminary Scholastic Aptitude Test: PSAT) การสอบเอซีที (American College Test: ACT) และการสอบเอพี (Advanced Placement: AP) ไม่มีการใช้ระบบหักคะแนนจากการเดาข้อสอบ ในการสอบแต่ละแบบนั้น คุณจะได้คะแนนจากคำตอบที่ถูกและไม่ได้คะแนนจากคำตอบที่ผิดหรือไม่ได้ตอบ   ข้อสอบมาตรฐานนั้นมักจะมีการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น ตรวจสอบให้ดีว่าข้อสอบล่าสุดมีการหักคะแนนจากการเดาหรือไม่ การจัดการเวลาเป็นสิ่งที่สำคัญในการสอบ แทนที่จะใช้เวลาไปกับการพยายามเดาคำตอบที่คุณไม่รู้คำตอบให้ถูก ให้รีบทำข้อสอบที่คุณมั่นใจว่าถูกทั้งหมดก่อนดีกว่า คุณคงไม่อยากจะทำข้อสอบไม่ทันเวลาและส่งกระดาษคำตอบโดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามง่ายๆ ก่อน คุณอาจจะเจอคำตอบของคำถามในตำแหน่งอื่นของข้อสอบ คำถามอื่นอาจจะทำให้คุณนึกคำตอบออกหรือช่วยให้คุณเดาคำตอบที่ถูกต้องให้กับคำถามยากๆ ได้  ยกตัวอย่างเช่น สมมติว่าข้อสอบปรนัยถามว่าเวตา (Weta) คือพืช แมลง ปลา หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แล้วคำถามถัดไปถามว่า “มีเวตากี่สายพันธุ์ที่นักกีฏวิทยาค้นพบ” ถ้าคุณรู้ว่านักกีฏวิทยานั้นศึกษาเกี่ยวกับแมลง คุณก็จะรู้คำตอบของคำถามก่อนหน้าได้ บางครั้งคำตอบที่ถูกจะทำให้เรารู้สึกเหมือนเคยเจอคำตอบนี้มาก่อน ถ้าคุณกำลังเลือกระหว่างคำตอบที่คุ้นตากับคำตอบที่คุณไม่เคยเห็น ให้เลือกคำตอบที่คุณจำได้ แน่นอนว่าคุณจะต้องตอบคำถามให้มากที่สุดภายในเวลาที่กำหนด นอกจากนี้ การรู้คำตอบที่ถูกต้องของคำถามข้อก่อนหน้าและถัดไปจะช่วยให้คุณมองเห็นรูปแบบของคำตอบ การเดาโดยใช้พื้นฐานของรูปแบบคำตอบนั้นดีกว่าการเดาแบบสุ่ม สมมติว่าคำตอบของคำถามข้อก่อนหน้าและข้อถัดไปนั้นคือจริง คำตอบของคำถามนี้น่าจะมีโอกาสเป็นเท็จ เพราะมีโอกาสน้อยมากที่คำตอบจะเหมือนกัน 3 ครั้งติดต่อกัน คำที่บอกถึงความแน่นอนเป็นคำที่จะไม่มีข้อยกเว้น เช่น ทั้งหมด ทุกคน ไม่เลย และตลอดเวลา เพราะจริงๆ แล้วไม่มีสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่มีข้อยกเว้นมากนัก ดังนั้น คำถามที่มีคำดังกล่าวส่วนใหญ่มักจะเป็นเท็จ  เมื่อคำถามที่มีคำบอกถึงความแน่นอนเป็นความจริง ส่วนใหญ่คำถามมักจะเป็นสิ่งที่เรารู้ดี หรือเป็นข้อเท็จจริงที่รู้กันทั่วไป ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ข้อสอบที่ดี คำที่เป็นกลาง ซึ่งตรงข้ามกับคำที่บอกถึงความแน่นอน มักมีคำตอบเป็นความจริง ประโยคที่มีข้อยกเว้นมีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นความจริงอย่างน้อยก็บางครั้ง  คำกลางยังรวมไปถึงคำว่า โดยทั่วไป บ่อยครั้ง น้อยครั้ง และจำนวนมาก ตอบจริงถ้าไม่สามารถใช้เคล็ดลับตามที่กล่าวมาข้างต้นและไม่มีคำใบ้ใดๆ การสร้างเป็นความจริงทำได้ง่ายกว่าการสร้างข้อความเท็จ ดังนั้น ผู้ออกข้อสอบมีแนวโน้มที่จะเขียนคำถามที่เป็นความจริงมากกว่าความเท็จ  ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณไม่สามารถตอบคำถามที่ไม่มีคำบอกความแน่นอนหรือคำกลาง และถ้าคำตอบของคำถามก่อนหน้าและถัดไปเป็นความเท็จ การตอบว่าความจริงก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ดูข้อสอบเก่า. ลองดูว่าหากไม่ตอบคำถามจะถูกหักคะแนนหรือไม่. ตอบคำถามที่คุณรู้ก่อนที่จะทำการเดา. ลองเดาข้อสอบโดยอาศัยบริบทจากคำถามที่เหลือ. เลือกคำตอบที่ดูคุ้นตา. ตอบคำถามที่คุณรู้ก่อน. เลือกคำตอบที่ตรงข้ามกับคำตอบของข้ออื่นๆ ในกรณีที่คำตอบเหมือนกัน. เดาว่าเท็จถ้าคำถามมีคำที่บอกถึงความแน่นอน. เดาว่าจริงถ้าคุณเห็นคำประมาณว่า บางครั้ง ส่วนใหญ่ หรือเล็กน้อย. ตอบจริงถ้าคุณไม่สามารถหาคำตอบได้.
https://www.wikihow.com/Guess-on-a-Test https://www.wikihow.com/Guess-on-a-Test
Making Educated Guesses Guessing on True or False Tests