สร้างตัวละครที่คิดขึ้นมาเอง
ไม่ว่า "การเปิดม่าน" จะอยู่บนแผ่นกระดาษหรือบนหน้าจอคอมพ์ ตัวละครของคุณต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง แม้แต่ที่แห่งนั้นจะเป็นความเวิ้งว้างว่างเปล่าก็ตาม มันอาจเป็นอพาร์ทเมนท์ในปารีส หรือลานจอดรถในโคราช นี่ไม่เพียงเป็นตัวกำหนดฉากหลังให้ตัวละคร แต่ยังช่วยกำหนดลักษณะของพวกเขาอีกด้วย Where (ที่ไหน), who (ใคร), what (ทำอะไร), when (เมื่อไหร่), why (เพราะอะไร) และ how (อย่างไร)... การศึกษา, โรงเรียน, อาชีพ, ที่ทำงาน, จุดประสงค์ ความขัดแย้ง, ภาวะยุ่งยากใจ, โอกาส, ทางเลือก/การตัดสินใจ (ข้อดีและผลที่ตามมา) สุขภาพ, อารมณ์ทางเพศ, สภาพจิตใจ, ช่วงเวลาของชีวิต, อันตราย, ชัยชนะ/พ่ายแพ้, การเติบโต/การเสื่อมถอย, ความตาย,... ถ้าคุณกำลังจะสร้างตัวละครขึ้นมา โอกาสเป็นไปได้ว่าคุณจะมีอย่างน้อยก็หนึ่งแนวคิดเรื่องบทอยู่ในใจแล้ว   ถ้าคุณจะสร้างเรื่องราวแบบยิ่งใหญ่เป็นมหากาพย์อย่าง The Lord of the Rings คุณจำเป็นต้องสร้างโลกสมมติของตัวละครแทบทั้งใบ บางตัวเป็นฝ่ายธรรม บางตัวอธรรม บางตัวชาย บางตัวหญิง หรือเพศใดก็ตามที่คิดขึ้นมาได้ และมีบ้างบางตัวที่ไม่ได้ดีหรือเลว ไม่หญิงหรือชาย ถ้าจะสร้างเรื่องราวที่สำรวจลึกลงไปในจิตใจ ก็ไม่จำเป็นต้องมีมากกว่าตัวละครตัวเดียวก็ได้ ไม่เหมือนกับสิ่งที่คุณคิดตอนแรกเมื่อคิดถึงคำว่า "ตัวละคร" เพราะใช่ว่าตัวละครทุกตัวในเรื่องต้องเป็นมนุษย์ เช่น ในเรื่อง Lord of the Rings ของโทลคีน ภูเขาคาราดาสก็ทำหน้าที่เป็นตัวละครในเรื่อง เต็มไปด้วยเจตนาร้าย ในขณะที่เรื่อง "The Old Man and the Sea" ของเฮมมิงเวย์นั้น ปลามาร์ลินก็เป็นตัวละครหลักตัวหนึ่ง แน่นอนว่าคุณต้องการใครบ้างก็ขึ้นอยู่กับเรื่องราวของคุณ แต่โดยการเริ่มจากแนวทางกว้างๆ คุณจะสามารถเริ่มตัดสินใจที่จะเป็นการกำหนดลักษณะตัวละครได้ในที่สุดโดยใช้การตัดทอนลง เหมือนอย่างนักแกะสลักที่ต้องกำจัดหินอ่อนส่วนเกินออกจนได้เป็นรูปปั้นที่มาจากหินก้อนนั้น โครงสร้างที่ว่ารวมไปถึงวัฒนธรรมและลักษณะเฉพาะทางปัจเจกบุคคล (เป็นคนสามัญหรือวีรบุรุษ, เผด็จการ, เหนือมนุษย์หรือยักษ์)   คุณจะจำเป็นต้องมีตัวเอก (วีรบุรุษ) และปรปักษ์ (ตัวร้าย) มาเป็นความขัดแย้งที่เป็นพื้นฐานของเรื่อง อาจจำเป็นต้องมีตัวละครรองอย่างเช่นผู้ช่วย เพื่อนสนิท คนรัก ตัวตลก หรือตัวอื่นๆ โปรดสังเกตว่าบางทีตัวที่คุณคิดว่าจะเป็นตัวเอกหรือฝ่ายดีนั้น อาจบรรยายออกมาเป็นตัวร้ายก็ได้ เช่น คองในเรื่อง King Kong  คุณอาจใช้ตัวละครแบบแอนตี้ฮีโร่ เหมือนอย่างคลินท์ อีสต์วูดใน Pale Rider; "ตัวร้าย" ที่น่าเห็นอกเห็นใจอย่างเลนนี่ สมอลใน Of Mice and Men; ตัวละครที่เอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างแจ็ค สแปร์โรว์ใน Pirates of the Caribbean; หญิงร้ายแบบ femme fatale (ผู้หญิงที่มีเสน่ห์จนนำพาผู้ชายของตนไปพบความยิ่งใหญ่, ความยุ่งยาก, อันตราย หรือหายนะ) เหมือนเจสซิกา แรบบิทใน Who Framed Roger Rabbit; เพื่อนทรยศเช่นเอียโกใน Othello หรือปีเตอร์ เบลิชใน Game of Thrones; หรือบางทีอาจเป็นผู้นำทางเจ้าเล่ห์เหมือนสมีกอลใน Lord of the Rings ตัวละครแต่ละตัวที่ว่าเริ่มจากการเป็นแม่แบบ แล้วถูกขัดเกลากำหนดให้ชัดเจนขึ้นเมื่อเรื่องราวดำเนินไป พอคุณกำหนดแม่แบบตัวละครได้แล้ว ก็สามารถเติมรูปลักษณ์กับนิสัยเข้าไป เอาสิ่งที่ไม่ใช่ตัวละครตัวนั้นออกซะ และเริ่มเผยรูปปั้นที่ฝังตัวอยู่ในก้อนหินอ่อนนั้น ถามตัวเองว่าคุณต้องการให้ผู้ชมรู้สึกอย่างไรในตัวละครตัวนั้น: รัก, สงสาร, เกลียดชัง, เมตตา หรือไม่รู้สึกอะไรเลย เริ่มวาดตัวละครโดยยึดตามผลสุดท้ายที่คุณต้องการ   กำหนดว่าตัวละครนั้นเพศชาย, เพศหญิง หรืออะไรอื่น. นี่จะเป็นตัวกำหนดมุมมองทั่วไปของตัวละครตัวนั้น เป็นตัวบ่งชี้นิสัยที่ขึ้นกับแม่แบบ และอาจถึงขั้นเป็นจุดขัดแย้งสำหรับตัวละครและเนื้อเรื่องเมื่อมองผ่านสายตาของสังคมก็ได้ไม่ว่าจะยุติธรรมหรือไม่ เช่น ตัวละครเพศชายท่าทีอวดเก่งย่อมถูกมองแตกต่างจากตัวละครเพศหญิงท่าทีอวดเก่ง (ทั้งคู่ยังเป็นตัวกำหนดลักษณะของตัวละครด้วย!) อายุก็เป็นปัจจัยสำคัญ ยิ่งอาวุโสก็ยิ่งถูกมองว่าฉลาดสุขุมกว่า แต่มันก็อาจนำมาเล่นสวนทางก็ได้ ตัวร้ายที่ยังหนุ่มมักถูกวาดภาพออกมาให้ดูเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่เลวร้ายหรือแค่เป็นพวกบ้าระห่ำ ตัวร้ายที่มีอายุสามารถเป็นได้ทั้งหมด แต่อาจบิดให้ออกมาเป็นแบบนี้โดยสถานการณ์ในชีวิตพาไป ทำให้ตัวละครนี้ยิ่งมีความลึกขึ้น ฮีโร่อายุน้อยมักมองโลกแบบอุดมคติและมีความรู้สึกที่ต่างออกไปจากฮีโร่ที่ผ่านโลกมาเยอะจนเหนื่อยล้าที่แค่ต้องการทำสิ่งที่ถูกต้องเท่านั้นก็พอ และเมื่อทั้งคู่ต้องพบจุดจบในเรื่อง ปฏิกิริยาก็ต้องแตกต่างกันออกไปด้วย บางทีนี่อาจสลับให้ตรงกันข้าม ดอน กีโฮเต้เป็นแค่ตาแก่ที่ใช้เวลาทั้งชีวิตขลุกอยู่ในห้องอ่านนิยายอัศวิน และดูไร้เดียงสาอย่างน่าสมเพช กระนั้น ไอ้ความไร้เดียงสานี่แหละที่นำพาเขาออกไปเสาะหาการผจญภัยและความรัก และวาดภาพเพ้อฝันออกมาจากโลกรายรอบตัวเขาเมื่อความเป็นจริงมันไม่ได้เป็นอย่างที่คาดหวังไว้ ในเรื่องราวสยองขวัญ ตัวเอกอาจต้องการหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้ในทุกวิถีทาง เช่น ริปลี่ย์ใน Alien; ส่วนในนิยายโรแมนติก ฝ่ายตัวร้ายก็อาจพยายามจะขัดขวางพระเอกไม่ให้พบกับ "รักแท้" เหมือนเช่นที่เจ้าชายฮัมเปอร์ดิงค์ทำในเรื่อง The Princess Bride การที่ตัวละครรับมือกับอุปสรรคที่มาขวางกั้นระหว่างตัวเขากับเป้าหมายนั้นจะเป็นตัวกำหนดบุคลิกของเขาออกมาได้อย่างแจ่มชัด ในเรื่องราวที่ซับซ้อนนั้นพวกมันอาจเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยมีแรงขับเคลื่อนและผลสำเร็จของตัวละครบางตัวผ่านเข้ามาในทางชีวิตของอีกตัว ทำให้เรื่องราวดำเนินไปหรือมีจุดพลิกผัน และจะช่วยยกระดับการเข้าสู่เป้าหมายไปอีกหนึ่งขั้น จะให้ตัวละครดูเป็นตัวเป็นตน ก็ต้องให้พวกเขามีบุคลิกที่ล฿กและรอบด้านเกินไปจากเนื้อเรื่อง บุคลิกบางส่วนอาจไม่ได้เปิดเผยออกาในเนื้อเรื่องโดยตรงก็จริง แต่จะช่วยให้ข้อมูลว่าตัวละครทำไมถึงตัดสินใจทำอย่างนั้นอย่างนี้ได้   ทำลิสต์ของสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ และให้แน่ใจด้วยว่าลิสต์นั้นมีความสมดุล พูดง่ายๆ ก็คือ อย่าใส่สิ่งที่ไม่ชอบ 10 อย่างลงไปกับตัวละครทุกตัวหรือกลับกัน แม้แต่ตัวละครที่บ้าๆ บอๆ ที่สุดก็ยังต้องชอบอะไรสักอย่าง ถึงแม้จะเป็นแค่กระจกชิ้นเล็กๆ ก็ตาม ทัศนคติของตัวละครเกิดจากลักษณะนิสัยหลายๆ ส่วนประกอบกัน ซึ่งสามารถนำไปสู่การกระทำที่เหนือความคาดหวังและอาจเปลี่ยนภาพการรับรู้ในตัวละครนั้นจากผู้ชมได้ เช่น ตัวละครที่รักอิสระก็มักจะไม่ชอบผู้มีอำนาจ ถ้าเขาชอบเค้กหรูหราหรือรถสปอร์ต ก็น่าจะไม่ชมชอบความตระหนี่ถี่เหนียว ถ้าตัวละครเป็นคนไร้ความเมตตา แต่ไปช่วยเหลือเด็กในตึกที่กำลังเกิดไฟไหม้ได้อย่างผิดความคาดหมาย ก็จะเป็นการบังคับให้ผู้ชมต้องกลับไปทบทวนบุคลิกของตัวละครตัวนั้นเสียใหม่ พฤติกรรมดีๆ หรือว่าแย่ หรืออะไรก็ตามที่ตัวละครทำติดตัวเป็นประจำชนิดหยุดไม่ได้ มันอาจเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นนิสัยชอบกัดเล็บ (ซึ่งพอบ่งบอกได้ว่าเป็นพวกขี้กังวล) หรือติดหวีผมเป็นประจำ (สำอางหรือไม่มั่นใจในตนเอง) หรือเรื่องสาหัสหน่อยอย่างเช่นติดยาเสพติด (ใครสักคนที่ละทิ้งความรับผิดชอบและโหยหาการหนีไปจากความเป็นจริง) หรือคนที่คิดแต่เรื่องความตาย (สิ้นหวังและเดียวดาย)  ยิ่งใส่นิสัยเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ลงไปในตัวละคร ก็จะยิ่งทำให้พวกเขา "มีชีวิตชีวา" มากขึ้นในใจผู้ชม ใส่ปัจจัยภายนอกอย่างเช่น เขาอาศัยอยู่ที่ไหน เธอมีหน้าตาอย่างไร และมีสัตว์เลี้ยงข้างกายหรือเปล่า เป็นต้น  ตัวละครของคุณอาศัยอยู่ในคอนโดแถวทองหล่อ (รวย) หรืออยู่เพิงในสลัม (ชีวิตลำเค็ญ) ยิ่งลงรายละเอียดมากก็จะยิ่งช่วยเพิ่มความลึกให้ตัวละครหรือประวัติเบื้องหลังของตัวละครนั้น มันจะช่วยสร้างตัวละครที่แลดูสมจริงขึ้นและยังช่วยพัฒนาแม่แบบของตัวละครตัวนั้น จุดแข็ง/จุดอ่อนของฮีโร่ทั่วไปมักจะอยู่ที่ความซื่อสัตย์/การหักหลัง มองหาผู้คนตามห้างสรรพสินค้า หรือบนรถไฟฟ้า ช่องทางเลือกหาตัวละครมีอยู่ในทุกที่   สังเกตลักษณะทางร่างกาย เช่น รูปทรงจมูก กราม ใบหู ลำตัว ใส่เสื้อผ้าอย่างไร หรือวิธีการเดิน ถ้าคุณชอบท่าทางของพวกเขา อธิบายให้ตัวเองฟังว่าตรงส่วนไหนที่คุณเห็นว่าเขามีเสน่ห์ แล้วแปลงลงไปในตัวละคร ถ้าคุณเห็นคนที่ดูน่ากลัว บอกตัวเองตามตรงว่าทำไมถึงรู้สึกกลัวคนผู้นั้น ถึงแม้เหตุผลจะดูงี่เง่าหรือไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมสังคมก็ตาม ใช้ข้อมูลเหล่านี้ในการสร้างตัวละครขึ้นมา สร้างตัวละครที่ ผสมผสาน ลักษณะเหล่านี้ อย่าใช้บุคลิกของคนๆ เดียวมาใส่ในตัวละครตัวเดียว เพราะถ้าเขามาเจอเข้า คุณเดือดร้อนแน่ จับคู่ลักษณะนิสัยของตัวละครกับการรับรู้เรื่องวัตถุจะช่วยสร้างตัวละครให้ลุ่มลึก และมีประโยชน์สำหรับสื่อให้เห็นอารมณ์กับการกระทำ ตัวอย่าง:  กุหลาบบานระยะสั้นๆ แต่คนก็นิยมยกย่องมัน งูนั้นเชื่อใจไม่ได้และสามารถฉกกัดโดยไม่เตือนล่วงหน้า อาคารที่ทำจากก้อนหินนั้นแข็งแกร่งและคงทนต่อความเปลี่ยนแปลง พายุนั้นรุนแรง แต่เป็นสิ่งบอกเหตุว่าจะเติบใหญ่ขึ้น ดาบคมๆ นั้นเป็นอันตรายแม้แต่กับมือที่ถือมันอยู่ ก่อนอื่นให้ทำไมนด์แม็พของทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณได้พูดถึง และทุกสิ่งที่คุณต้องการตัดสินใจในตัวละครตัวนั้น หาเครื่องอัดเสียง ซึ่งโทรศัพท์หรือโน้ตบุ๊คส่วนใหญ่มีให้ แล้วสัมภาษณ์ตัวเองดู หรือจะดีกว่านั้นถ้าได้เพื่อนมาลองสัมภาษณ์คุณในฐานะตัวละครตัวนั้น จดมันลงไปแล้วไปเติมในไมนด์แม็พ เพื่อค้นหาสิ่งที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวละครของคุณและพัฒนาบุคลิกขึ้นมา ถ้าเกิดมีข้อผิดพลาดในเทปบันทึกเสียง ก็จำไว้ว่าคุณสามารถขยายไอเดียที่มีอยู่ออกเป็นความเป็นไปได้ของเนื้อเรื่องได้หลายแบบ  รู้สึกตามตัวละคร และลองสวมบทบาทเป็นตัวละครตัวนั้นดู บางทีตัวละครที่ดีที่สุดอาจถูกสร้างขึ้นมาจากอุดมคติ หรือนิสัย ข้อเสีย หรือจุดแข็งของคุณเอง หรือของคนในบ้านและเพื่อนฝูง/คู่แค้นก็ได้
กำหนดฉากหลังหรือฉากเริ่มต้นก่อน. เริ่มต้นด้วยห้า W กับหนึ่ง H เหมือนนักข่าวทำกัน และพัฒนาไปจากตรงนั้น: คิดอย่างสร้างสรรค์. เริ่มด้วยแม่แบบ/โครงสร้าง. เพิ่มบุคลิกลักษณะเฉพาะตัวเข้าไป. กำหนดจุดประสงค์หรือเป้าหมายของตัวละคร. ใส่ทัศนคติให้พวกเขา. ใส่ลูกเล่นให้ตัวละครด้วย. หาบ้านให้ตัวละครของคุณ พร้อมกระจก. เติมความหวาดกลัว จุดอ่อน แรงกระตุ้น และความลับที่ใหญ่ที่สุดลงไป. ใส่กิริยาและลักษณะท่าทางจากผู้คนรอบตัวคุณ. เชื่อมโยงกับแม่แบบเชิงสัญลักษณ์. ลองสวมบทบาทเป็นตัวละครตัวนั้น.
https://www.wikihow.com/Create-a-Fictional-Character-from-Scratch
Creating Your Own Fictional Character