ตอบสนองต่อเหตุการณ์น่าอาย หาปัจจัยที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้ปัญหาเล็กลง
งานวิจัยเมื่อเร็วๆ นี้เผยว่า โดยทั่วไปแล้ว การหัวเราะและอารมณ์ขันต่างเป็นองค์ประกอบสำคัญของสุขภาพที่ดี  วิธีที่ง่ายที่สุดที่จะหยุดความวิตกกังวลที่เกิดจากเหตุการณ์น่าละอายก็คือ แค่หัวเราะตัวเองและหัวเราะสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น สำหรับคนอื่นๆ มันง่ายกว่าสำหรับพวกเขาที่จะหัวเราะไปกับด้วยกันคุณไม่ใช่หัวเราะเยาะคุณ  ความจริงที่ว่าคุณรู้สึกอายเป็นวิธีที่ดีที่จะทำให้คุณและคนอื่นๆ มีความเชื่อมโยงกัน เพราะมันเป็นสิ่งที่ใครๆ ต่างก็น่าจะเคยรู้สึกไม่ช่วงใดก็ช่วงหนึ่งของชีวิต หากคุณโอเคที่จะหัวเราะตัวเอง เรื่องน่าอายนั้นอาจเป็นเหตุการณ์จุดประกายให้เกิดบทสนทนาที่น่าสนใจหรือทำให้คุณได้เพื่อนใหม่ๆ ก็ได้ คุณอาจลองทำสถานการณ์นั้นให้เป็นเรื่องขำ หากคุณรับมือกับสถานการณ์นั้นด้วยอารมณ์ขัน มันก็จะน่าอายน้อยลงและดูเหมือนเป็นมุขตลกเบาๆ ซะมากกว่า ตัวอย่างเช่น หากคุณตกเก้าอี้ คุณอาจพูดว่า "ผมเล่นจริงเจ็บจริงไม่ใช้สตั๊นท์!” เมื่อมีเรื่องน่าอายเกิดขึ้น ทางที่ดีที่สุดคือยอมรับมัน คุณไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ งั้นจะมีประโยชน์อะไรที่จะปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นล่ะ ยอมรับกับตัวเอง – และกับผู้อื่นด้วยถ้าทำได้ – ว่าเรื่องน่าอายนั้นเกิดขึ้นกับคุณ นี่เป็นวิธีที่ดีมากที่จะเริ่มต้นบทสนทนากับผู้คน ขณะเดียวกัน พวกเขาเองก็น่าจะมีเหตุการณ์น่าอายของตัวเองมาแบ่งปันกับคุณเช่นกัน อาจมีสถานการณ์ที่ทำให้เกิดเรื่องน่าอายขึ้นกับคุณ ซึ่งเป็นอะไรที่เข้าใจได้และอธิบายได้ ตัวอย่างเช่น คุณอาจเรียกชื่อใครสักคนผิดตลอดวัน แต่พอคุณนึกย้อนกลับไปกลับพบว่าเป็นเพราะคุณมัวแต่นึกถึงใครอีกคนอยู่  ตัวอย่างเช่น คุณอาจพูดว่า "ขอโทษด้วย ฉันเรียกคุณว่าชอว์น ฉันมัวคิดถึงเพื่อนที่ดีของฉันคนนั้น เขากำลังตกที่นั่งลำบาก แล้วฉันเองก็สนใจเรื่องเพื่อนมาไปหน่อย" บางทีคุณอาจทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญระหว่างประชุม หรือคุณดันสะดุดและทำกองหนังสือหล่นใส่เท้าครูใหญ่ ให้คุณเรียกอีกคนมาช่วยเก็บของขึ้นเสีย นี่จะเป็นการหันเหความสนใจจากเรื่องน่าอายไปยังสิ่งที่กำลังทำอยู่ จำไว้ว่าคุณสามารถรู้จักตัวเองได้จากสิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกอาย คิดถึงสถานการณ์ที่คุณเผชิญ ณ ตอนนั้น ถามตัวเองว่า “อะไรกันนะที่ทำให้ฉันรู้สึกอาย” มันอาจไม่ได้เป็นเพราะผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เสมอไป ตัวอย่างเช่น หากคุณรู้สึกอายอย่างมากหลังจากที่คุณพลาดท่าในสิ่งที่ปกติคุณทำได้ดี คุณอาจตั้งความหวังกับตัวเองไว้สูงมากเกินไป ในทุกขณะที่คุณรู้สึกอาย นึกตรองดูว่าอารมณ์ของคุณสามารถบอกอะไรเกี่ยวกับความคาดหวังที่คุณมีต่อตัวเองและผู้อื่นโดยทั่วๆ ไปดู แม้ว่าชื่อบทความนี้คือ วิธีลืมเรื่องน่าอาย คนบางคนก็อาจมีเรื่องให้ได้อายอยู่เรื่อยๆ หากมันเกิดขึ้นกับคุณบ่อยครั้งโดยที่คุณเองก็ควบคุมไม่ได้ มันอาจจะเป็นเพราะคุณเป็นโรคกลัวสังคม ซึ่งที่จริงก็คือโรควิตกกังวลชนิดหนึ่งที่มีความเชื่อมโยงอย่างมากกับความรู้สึกอายที่เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ ทำให้มันยากเอามากๆ ที่อยู่ๆ จะให้ลืมเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้น หากคุณไม่สามารถสลัดเรื่องหน้าอายที่เกิดขึ้นออกไปได้ และยังนึกถึงมันอยู่เรื่อยๆ อีกให้ลองทำตามขั้นตอนต่อไปนี้เพื่อรักษาอาการวิตกกังวลให้ดีขึ้น หากคุณรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง ซึ่งทำให้ความรู้สึกอายของคุณหนักกว่าปกติ การขอคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญอาจช่วยได้ ผู้เชี่ยวชาญสามารถช่วยให้คุณรู้เท่าทันอารมณ์และเข้าใจว่าทำไมคุณถึงรู้สึกเช่นนั้น และยังสามารถสอนกลวิธีในการลดความรู้สึกอายให้คุณได้ด้วย หากคุณไม่สามารถหยุดคิดถึงเรื่องน่าอายได้ ลองฝึกสติดู จำไว้ว่าเรื่องน่าอายนั้นเป็นเรื่องในอดีต พยายามอยู่กับปัจจุบัน การฝึกสติเป็นเทคนิคที่ช่วยให้คุณรู้ตัวและไม่ตัดสินความคิดและอารมณ์ของคุณว่าถูกหรือผิด การพยายามไม่ให้เหตุการณ์น่าอายมาครอบงำความคิดของคุณก็ช่วยได้เช่นกัน,   นั่งเงียบๆ สัก 10-15 นาที หายใจลึกๆ ให้ความสนใจกับลมหายใจ ยอมรับแต่ละความคิดที่ผ่านเข้ามาในจิตของคุณ ระบุอารมณ์ที่เกิดขึ้น บอกกับตัวเอง "ฉันรู้สึกอายจัง" ยอมรับอารมณ์ต่างๆ ที่กำลังเกิดกับคุณ บอกกับตัวเองว่า "ฉันรับความอายนี้ได้" ยอมรับว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกที่ผ่านมาและผ่านไป บอกกับตัวเองว่า "ฉันรู้ว่าเดี๋ยวความรู้สึกนี้ก็ผ่านไป มันจะหายไป สิ่งไหนกันล่ะที่ฉันต้องการในตอนนี้" ให้พื้นที่และการยอมรับความรู้สึกของคุณ แต่ควรรู้ด้วยว่าความคิดและการตอบสนองต่างๆ ของคุณอาจบิดเบือนความเป็นจริงได้เช่นกัน ดึงความสนใจและความรับรู้กลับไปที่ลมหายใจ ในขณะที่ความคิดที่ผุดขึ้นมาผ่านจิตของคุณ ให้คุณทำตามขั้นตอนเดิมอีกครั้งเพื่อเป็นการยอมรับและปลดปล่อยความคิดนั้นไปเสีย คุณยังสามารถค้นหาวิธีฝึกสติทางอินเตอร์เน็ตได้อีกด้วย หลังจากที่มีเรื่องหน้าอายเกิดขึ้น สำหรับคนส่วนมาก ความวิตกกังวลอาจจะพุ่งปรี๊ด หน้าแดงก่ำ อัตราการเต้นของหัวใจและความดันเลือดสูงขึ้น หายใจถี่ และหลายส่วนของร่างกายเริ่มมีเหงื่อออกมาก เพื่อเป็นการสงบสติอารมณ์ หายใจลึกๆ สักหน่อย และประเมินสถานการณ์อีกครั้ง การทำเช่นนี้จะช่วยคุมการตอบสนองทางร่างกายใดๆ ที่คุณประสบอยู่ (เช่น อาการหน้าแดง) ช่วยให้คุณเลี่ยงคำพูดหรือการกระทำใดๆ ที่อาจเป็นปัจจัยที่ทำให้อายมากขึ้นอีก ใช้เวลาสักนิดสงบสติอารมณ์ และเดินหน้าต่อ สิ่งที่แย่ที่สุดคือเมื่อเกิดเหตุการณ์น่าอายขึ้นแล้วทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต เวลามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น พยายามอย่ากรี๊ด ตะโกน วิ่งหนีน้ำตาคลอเบ้า หรือร้องสะอื้นต่อหน้าสาธารณชน ยิ่งคุณทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ มันจะยิ่งทำให้คนจำเหตุการณ์นี้ได้ฝังใจ ระลึกไว้ว่ามันเป็นแค่สิ่งที่เกิดชั่วขณะหนึ่ง เดี๋ยวก็ผ่านไป หากคุณไม่ออกอาการมากจนเกินไปก็มีแนวโน้มว่าผู้คนคงจะลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้น คุณต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าเรื่องแย่ๆ เพิ่งจะเกิดขึ้นกับคุณ แต่จำไว้ว่า มันจะน่าอายก็เพราะคุณบอกตัวเองว่ามันน่าอาย หากคุณก้ามข้ามมันเสียและบอกตัวเองว่ามันไม่ได้น่าอาย คุณก็จะไม่รู้สึกอาย  เป็นไปได้ว่าตัวคุณเองนั่นแหละที่คิดมากเรื่องตัวเองมากกว่าที่คนอื่นๆ คิด. นักจิตวิทยาพบว่า ในกรณีของความวิตกกังวลหรือความอับอายนั้น คนเรามักจะหมกมุ่นกับตัวเองมากไปจนคิดไปเองว่าคนอื่นๆ จะสนใจเรามากมายทั้งที่จริงๆ ก็ไม่ขนาดนั้น  เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว เวลาที่มีเรื่องให้ต้องอาย ก็อาจเป็นไปได้ว่าคนรอบข้างคุณ เค้าก็อาจจะกำลังมัวแต่วุ่นเรื่องตัวเองมากกว่านึกถึงคุณ หลังเรื่องน่าอายนั้นผ่านไปแล้วให้ทำสิ่งที่จะช่วยให้คุณไม่คิดถึงเหตุการณ์นั้นอีก ลองอ่านหนังสือ เล่นกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด ดูโทรทัศน์ ฟังเพลง ฯลฯ หันเหความสนใจไปที่กิจกรรมที่จะช่วยให้คุณไม่ต้องไปใส่ใจกับเรื่องน่าอายนั้น เอาล่ะ เรื่องน่าอายนั้นเกิดกับคุณไปแล้ว ให้คิดเสียว่ามันเป็นบทเรียนและจงเรียนรู้จากเหตุการณ์นั้น คุณไปสะดุดล้มต่อหน้าคนที่แอบปิ๊งอยู่รึเปล่า? งั้นก็เลี่ยงการใส่ส้นสูงเสีย คุณเป็นลมเป็นแล้งไประหว่างกำลังพูดต่อหน้าผู้คน? งั้นคุณก็จงศึกษาวิธีสงบจิตสงบใจก่อนที่จะออกไปนำเสนองาน
หัวเราะตัวเอง. ยอมรับว่าคุณอาย. อธิบายสาเหตุของเหตุการณ์นั้น. ขอให้คนอื่นช่วย. ลองกลับไปไตร่ตรองอารมณ์ต่างๆ ของคุณที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์นี้. พิจารณาดูว่าคุณเป็นโรควิตกกังวลหรือไม่. ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต. ฝึกสติ. หายใจลึกๆ. ไม่ต้องทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต. บอกตัวเองว่ามันไม่ได้น่าอายมากขนาดนั้น. ทำสิ่งที่จะช่วยให้ลืม. ใช้เหตุการณ์น่าอายนั้นเป็นบทเรียน.
https://www.wikihow.com/Get-Over-an-Embarrassing-Moment https://www.wikihow.com/Get-Over-an-Embarrassing-Moment https://www.wikihow.com/Get-Over-an-Embarrassing-Moment
Responding to the Incident Addressing an Underlying Issue Minimizing the Incident