การวิจารณ์อย่างสร้างสรรค์ การใช้ผลตอบรับแบบแซนด์วิช การให้คำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์
คำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์ช่วยพัฒนาพฤติกรรมของผู้คนและสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวก ในขณะที่คำวิจารณ์เชิงทำลายนั้นประณามและบั่นทอนกำลังใจของผู้คน  คำวิจารณ์เชิงทำลายนั้นลดคุณค่า ทำลายชื่อเสียงและทำร้ายผู้คน ในทางกลับกัน คำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์ช่วยพัฒนาพฤติกรรมที่เฉพาะเจาะจงโดยปราศจากการโจมตีส่วนตัว ความเชื่อมั่นในตัวเองของพวกเขายังคงมีเท่าเดิม เหตุผลของคุณในการวิจารณ์งานหรือพฤติกรรมของใครสักคนนั้นส่งผลต่อวิธีที่คุณหยิบยื่นผลตอบรับ หากคุณมีเป้าหมายแอบแฝงนอกเหนือจากความต้องการช่วยเหลือบุคคลให้พัฒนามันจะกลายเป็นข้อเสียที่แจ่มแจ้ง คุณควรคิดทบทวนว่าคำวิจารณ์ที่คุณอยากจะสื่อสารนั้นจะเป็นประโยชน์หรือไม่  เจตนาที่ดีอาจจะไม่ได้มาซึ่งผลตอบรับในเชิงบวกเสมอไป เช่น หากเพื่อนของคุณอ้วนขึ้นมากจากครั้งที่แล้วที่คุณเจอกัน เธอก็อาจจะไม่อยากได้ยินคุณพูดว่าเธอควรลดนั้นหนักเพื่อสุขภาพที่ดีและเธอก็อาจจะรู้สึกเสียใจอีกต่างหาก การวิจารณ์เป็นหนึ่งในขอบเขตที่ซึ่งเจตนานั้นสำคัญน้อยกว่าสิ่งที่คุณพูดและทำ คุณต้องคิดให้รอบคอบและถามตัวเองว่ามันจะฟังดูเป็นอย่างไรหากคุณบอกสิ่งที่คุณคิดกับบุคคลนี้แทนที่จะทำการกระตุ้นเขา คำพูดที่คุณใช้เหมาะสมหรือไม่? ความหมายแอบแฝงเป็นอย่างไร? ตัวคุณเป็นอย่างไร? เช่น หากคุณต้องการวิจารณ์เพื่อนเกี่ยวกับน้ำหนักของเธอและคุณเป็นคนผอม ลองคิดว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรหากได้ยินสิ่งเหล่านั้นจากคุณซึ่งเป็นคนที่ไม่เคยต้องพยายามลดน้ำหนักหรือเจอะเจอกับคำดูถูกเกี่ยวกับน้ำหนัก . หากมีคนร้องขอความเห็นและพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง เมื่อนั้นคำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์จะเป็นที่ต้องการ ถามตัวเองว่าบุคคลนั้นควรได้รับคำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์หรือไม่? มันจะส่งผลดีต่อชีวิตของพวกเขาหรือไม่? คำวิจารณ์ที่ไม่ได้ร้องขออาจจะทำให้เจ็บปวดได้ หากปัญหานั้นเล็กน้อย เช่น ในสถานการณ์ที่คุณไม่ชอบเสื้อผ้าที่เพื่อนใส่เพราะว่ามันสีชมพูเกินไปและคุณอยากบอกเธอ มันก็อาจจะดีกว่าหากคุณไม่พูดอะไรนอกจากคุณจะเห็นว่าสถานการณ์นี้อาจส่งผลเสียหรือทำร้ายเพื่อนของคุณ คุณต้องใช้คำวิจารณ์เพื่อช่วยเหลือคนอื่นไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือตัวเองหรือแค่ให้คนอื่นได้ฟังความคิดเห็นของคุณ หากคุณอยู่ในสถานะที่สามารถหรือมีคนร้องขอความเห็นของคุณ เมื่อนั้นคุณก็สามารถให้คำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์ได้  เช่น หากคุณมีธุรกิจและมันได้เวลาสำหรับการตรวจสอบพนักงานตามไตรมาส คุณก็ต้องประเมินการทำงานของพนักงานและพูดคุยเกี่ยวกับกลยุทธ์ในการพัฒนาหากคุณเห็นสมควร คุณต้องเลือกช่วงเวลาและสถานที่ที่เหมาะสมในการให้คำวิจารณ์เพียงลำพังเพราะการได้รับคำวิจารณ์ต่อหน้าผู้คนนั้นตึงเครียด เช่น การให้คำวิจารณ์เกี่ยวกับประสิทธิภาพของแต่ละคนต่อหน้าเพื่อนร่วมงานในการประชุมพนักงานนั้นไม่เหมาะสม  จัดเวลาในการเจอกับบุคคลนั้น นัดเจอกันในที่ซึ่งเป็นส่วนตัวและสงบ เช่น ที่ทำงาน ให้เวลาในการนัดพบสำหรับการพูดคุยโต้ตอบกันเผื่อว่าอีกฝ่ายมีคำถามและต้องการตอบรับคำวิจารณ์ของคุณ คุณไม่ควรเร่งรัดการนัดพบเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้รู้สึกว่ามีคุณค่าและได้รับการเคารพ ไม่ใช่รู้สึกถูกทับถมและเมินเฉย สภาพแวดล้อมของสถานที่ที่คุณพบกันควรจะเป็นที่กลางๆ และน่าภิรมย์ หากคุณพูดกับคนที่คุณรักคุณก็ควรออกไปนอกบ้านเพื่อไปเดินเล่นกันหรือขับรถไปในที่ที่คุณสองคนชอบ หากคุณพูดกับเพื่อนร่วมงานหรือนักเรียนก็ควรพูดกันในห้องประชุมหรือที่ที่เป็นส่วนตัว บอกบุคคลนี้ถึงสิ่งที่คุณชอบในคำถาม เช่น หากพนักงานของคุณสร้างบันทึกเสร็จก็ให้บอกเขาถึงข้อดีเกี่ยวกับบันทึกนี้ สิ่งนี้สำคัญเพราะคุณกำลังบอกให้บุคคลนี้รู้ว่าคุณอยู่ข้างเขาและนี่ไม่ใช่การโจมตี การเริ่มด้วยข้อดียังทำให้รับรู้ถึงสิ่งที่บุคคลนี้กำลังทำได้ถูกต้องและตอกย้ำความเชื่อมั่นเชิงบวกได้ดีกว่าการพูดถึงแต่สิ่งที่ต้องการการปรับปรุงเพียงอย่างเดียว การเพ่งเล็งไปที่จุดบกพร่องอาจจะสื่อถึงการเป็นคนที่ไม่เข้าใจผู้อื่นและหยาบคายและทำให้อีกฝ่ายไม่อยากรับฟังคำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์ของคุณอีกด้วย บอกให้พวกเขารู้ถึงสิ่งที่ใช้ไม่ได้เกี่ยวกับข้อคำถามและระบุขอบเขตสำคัญที่ต้องการการปรับปรุง ย้ำความเห็นที่เป็นบวกที่คุณพูดแล้วอีกครั้งและอ้างอิงผลลัพธ์ที่เป็นบวกที่อาจได้รับหากคำวิจารณ์ถูกพิจารณาและแก้ไข การจบบทสนทนาด้วยวิธีนี้ช่วยให้บุคคลนั้นรู้สึกไม่แย่อย่างที่มันอาจจะเป็น อีกทั้งยังเตือนให้คนๆ นั้นรู้ว่ากำลังทำสิ่งใดถูกต้องและประโยชน์ของการวิจารณ์อย่างมีประสิทธิภาพ  วิธีนี้เรียกว่าวิธีแบบแซนด์วิชเพราะมันหนีบคำวิจารณ์เอาไว้ตรงกลางระหว่างบทเปิดและบทปิดที่เป็นบวก เช่นเดียวกับเนื้อระหว่างขนมปังสองแผ่น นี่คือตัวอย่างของการให้ผลตอบรับแบบแซนด์วิช “เธอทำส่วนแรกของรายงานนี้ได้ดีมากแต่ส่วนกลางต้องปรับปรุงเพราะมันมีคำที่พิมพ์ผิดอยู่ ถ้าแก้ไขอีกนิดฉันว่าเธอจะทำให้มันกลายเป็นรายงานชิ้นยอดเลย!" คุณสามารถหาเรื่องที่เป็นบวกมาพูดในการให้คำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์กับใครสักคน แม้มันจะเป็นเพียงความพยายามที่บุคคลนั้นแสดงออกมา เริ่มด้วยคำชมที่จริงใจและซื่อตรง (เช่น “ขอบคุณที่พยายาม...”) เพื่อให้บุคคลนั้นรู้สึกมีค่า จากนั้นจึงเดินหน้าต่อไปกับการให้คำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์  เมื่อใดที่คุณขอให้ใครสักคนเปลี่ยนแปลงบางอย่างคุณก็ต้องเริ่มในทางที่เป็นบวก วิธีนี้จะทำให้กระบวนการและผลลัพธ์ออกมาเป็นบวกเช่นกัน หากคุณกำลังให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวคุณก็อาจจะรู้สึกอ่อนไหว หากคุณดูโกรธหรือเสียใจ ภาษากายและน้ำเสียงของคุณจะทำให้คนอื่นปิดตัวและไม่ยอมรับฟังคำวิจารณ์ของคุณ ใจเย็นๆ คุณอาจจะรู้สึกประหม่ากับการให้ผลตอบรับและรบเร้าคำตอบจากผู้อื่น คุณต้องตั้งสติโดยการย้ำจุดประสงค์หลักและรักษาเป้าหมายไว้ในใจ หากอารมณ์รุนแรงปรากฏขึ้นก็ควรหยุดทุกขั้นตอนไว้ก่อนและกลับมาเริ่มใหม่เมื่อคุณสงบลง ทำให้คนอื่นรู้ว่าคุณเข้าใจ วิธีนี้จะช่วยให้คนๆ นั้นรู้สึกผ่อนคลายและทำให้เขารู้ว่าคุณก็เคยผ่านสิ่งนี้มาเช่นกัน  รักษาการสื่อสารทางสายตาและไม่มองต่ำมาที่อีกฝ่าย เปิดตัวเองโดยการไม่ไขว่ห้างหรือกอดอก การกอดอกอย่างแน่นแสดงออกว่าคุณกำลังปิดตัวหรือโกรธ การทำท่าทางที่เปิดตัวจะนำไปสู่การพูดคุยและการโต้ตอบระหว่างคุณกับผู้ที่รับผลตอบรับ ทำให้น้ำเสียงเรียบๆ และเป็นมิตร น้ำเสียงของคุณสามารถสื่อสารได้มากและบางครั้งมากกว่าคำพูดที่คุณเลือกอีกต่างหาก เลี่ยงการขึ้นเสียงหรือปล่อยให้มีเสียงสูงเข้ามาแทรก ใช้น้ำเสียงกับผู้ที่รับผลตอบรับอย่างที่คุณอยากได้ยินหากอยู่ในสถานการณ์กลับกัน สิ่งนี้จะลดความน่าจะเป็นที่ผู้ฟังจะตอบรับด้วยกิริยาที่ก้าวร้าวและโกรธเคือง  เลี่ยงภาษาที่รุนแรงและตัดสิน เช่น “เธอผิด” และ “ความคิดของเธอมันโง่เง่า” ใช้คำวิจารณ์ที่แทนตัวของคุณเองเพื่อพูดจากประสบการณ์ตรงและแสดงวิธีที่การกระทำของผู้อื่นมีผลกับคุณหรือสถานการณ์ของคุณ เช่น "ฉันรู้สึกว่ารายงานนี้น่าจะดีกว่านี้ ฉันอยากเห็นการพูดถึงความคิดหลักๆ ที่ชัดเจนกว่านี้เพื่อที่เราจะได้เข้าใจมากขึ้นว่าเราควรทำอย่างไรต่อ”  เลี่ยงการแทนตัวของผู้อื่นซึ่งกล่าวโทษบุคคลที่รับคำวิจารณ์นั้นโดยตรง เช่น แทนที่จะพูดว่า “รายงานของเธอไม่ได้สื่อถึงความคิดหลักๆ เลย” ลองพูว่า “รายงานนี้น่าจะเจาะจงมากกว่านี้ในแง่ของความคิดหลักๆ” ยิ่งผลตอบรับเจาะจงมากเท่าไหร่ อีกฝ่ายก็จะยิ่งปรับปรุงได้มากเท่านั้น มุ่งเล็งไปที่ข้อหลักๆ ที่ขัดแย้งกับความเห็นของคุณ ลำพังแค่การบอกอีกฝ่ายว่าคุณไม่ชอบอะไรนั้นไม่เป็นประโยชน์ คุณต้องแบ่งผลตอบรับออกเป็นข้อหลักๆ และให้ตัวอย่างที่เจาะจงเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป Here's an example: ลูกจ้างคนหนึ่งเพิ่งจะทำรายงานเกี่ยวกับร้านอาหารแห่งใหม่ๆ ในเมืองของคุณเสร็จ คุณได้อ่านมันและผลตอบรับของคุณคือ “มีความพยายามที่ดีแต่ฉันไม่ชอบมัน ทำใหม่” ไม่ว่าบางคนจะ “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” บางสิ่งและไม่ลงรายละเอียดเจาะจง มันจะกลายเป็นการยากต่ออีกฝ่ายที่จะเข้าใจว่าต้องแก้ไขอย่างไร แทนการทำเช่นนั้นให้คุณลองระบุขอบเขตของปัญหาในคำวิจารณ์ของคุณและยกตัวอย่างที่เจาะจง เช่น "มีความพยายามที่ดีในการตามหาร้านอาหารแต่คำอธิบายของร้านต่างๆ ควรจะละเอียดกว่านี้ ลองขยายรายงานนี้ด้วยข้อมูลเกี่ยวกับประเภทของอาหาร เมนูเด่นและที่ตั้งของแต่ละร้าน” ในบางกรณีมันอาจจะดีกว่าหากคุณปล่อยให้บุคคลนั้นแก้ปัญหาด้วยตัวเองก่อนที่จะให้ความคิดเห็นว่าควรทำอย่างไร เมื่อคุณกล่าวคำวิจารณ์แล้ว ลองถามบุคคลนั้นว่าเขาควรทำเช่นไร วิธีนี้สามารถทำให้บุคคลนั้นรู้สึกเป็นประโยชน์และมีความสามารถ คิดให้รอบคอบก่อนที่จะวิจารณ์ลักษณะหรือนิสัยส่วนตัวของใครสักคนเพราะมันจะทำให้เขาเสียความรู้สึกแน่นอน อย่างไรก็ตาม หากคุณต้องการให้ผลตอบรับเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว ลองแยกตัวบุคคลออกจากสถานการณ์ กล่าวถึงปัญหาและไม่พูดถึงตัวบุคคล (เช่น พูดว่า “รายงานนี้สายแล้ว” ไม่ใช่ “เธอสายแล้ว”) ลองใช้ตัวอย่างเหล่านี้:   ให้ผลตอบรับเกี่ยวกับสไตล์ของบุคคล – แทนที่จะพูดว่า "เสื้อผ้าของเธอน่าเบื่อมากและมันทำให้เธอดูเหมือนคนแก่” สิ่งนี้คือการโจมตีส่วนตัว พยายามวิจารณ์สถานการณ์แต่ไม่ใช่ตัวบุคคล เช่น พูดว่า “เสื้อผ้าที่ฉันเห็นว่าเธอใส่มันเป็นสไตล์แบบเก่าแก่ แม้มันจะไม่ผิดนักแต่เสื้อผ้าเหล่านั้นสามารถทำให้คนสวมใส่ดูมีอายุได้”   ให้ผลตอบรับเกี่ยวกับนิสัยของบุคคล - แทนที่จะพูดว่า "เธอนี่คิดลบจังและฉันไม่สามารถทนเธอได้” ซึ่งเป็นสิ่งที่เจ็บปวดและไม่สร้างสรรค์ พยายามเปลี่ยนสิ่งนี้ให้กลายเป็นคำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์โดยการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าพฤติกรรมของเขามีผลกับคุณอย่างไร เช่น พูดว่า "บางครั้งฉันรู้สึกเจ็บกับความเห็นลบๆ ของเธอ เช่นความเห็นที่เธอมีต่อรอยสักใหม่ของฉัน ฉันเข้าใจว่าไม่ใช่ทุกคนที่ชอบรอยสักแต่ความเห็นที่เธอมีต่อรอยสักของฉันนั้นมันทำให้ฉันเจ็บและเสียใจ" คุณอยากช่วยให้คนๆ นี้เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นซึ่งแปลว่าคุณต้องพูดสิ่งที่คนๆ นี้สามารถทำได้ แทนที่จะพูดสิ่งที่เขาทำไม่ได้ การวิจารณ์สิ่งที่บุคคลนี้สามารถทำได้จะทำให้คำวิจารณ์ของคุณสร้างสรรค์และจะผลักดันเขา ในขณะที่การวิจารณ์สิ่งที่บุคคลนี้ทำไม่ได้จะยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่เพราะเขาทำอะไรเกี่ยวกับสิ่งนั้นไม่ได้แม้เขาจะอยากทำก็ตาม  เช่น เพื่อนของคุณเพิ่งเริ่มทำธุรกิจและได้เซ็นต์สัญญาเช่าที่ 12 เดือนในพื้นที่ที่มีคนพลุกพล่านระดับหนึ่ง จากนั้นเธอถามถึงคำแนะนำของคุณเกี่ยวกับวิธีการกระจายข่าวธุรกิจของเธอและเรียกลูกค้ามากขึ้น การบอกให้เธอ “ย้ายสถานที่ตั้งร้าน” นั้นไม่เป็นประโยชน์เพราะเธอเพิ่งเซ็นต์สัญญาเช่าที่ คำแนะนำที่สร้างสรรค์ควรจะเป็นการที่เธอย้ายสถานที่ของร้านในอีกหนึ่งปีข้างหน้าแต่ในช่วงนี้เธอก็สามารถนำเสนอส่วนลดพิเศษฉลอง “การเปิดร้านใหม่" หรือโปรโมทผ่านสื่อออนไลน์ คุณคงไม่อยากทำให้คนๆ นั้นตกใจกับข้อมูลที่ล้นหลาม แม้คำวิจารณ์ของคุณจะเต็มไปด้วยสาระดีๆ แต่มันอาจจะฟังดูเหมือนลิสต์ของปัญหาที่คุณอยากให้เขาบอกและน้ำเสียงของบทสนทนานี้จะกลายเป็นเชิงลบในที่สุด  จำกัดคำวิจารณ์ให้เป็นการบอกสิ่งที่สามารถทำได้สองสามอย่าง คนเราสามารถรับเอาและประมูลข้อมูลได้มากในเวลาเดียวกัน หากคุณมีสิ่งอื่นที่อยากบอกก็บอกในบทสนทนาที่ต่างออกไป หลังจากที่คุณให้คำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์เกี่ยวกับหัวข้อใดๆ ไปแล้วครั้งสองครั้งก็น่าจะเพียงพอ การพูดปัญหาเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาจะไม่ช่วยอะไรและจะสามารถนำไปสู่ความรู้สึกด้านลบในส่วนของบุคคลที่คุณกำลังวิจารณ์อยู่ เลิกให้คำแนะนำที่คนๆ นั้นได้ยินมาหลายครั้งและอย่าพูดอะไรเพิ่งจนกว่าเขาจะขอความเห็นจากคุณ ติดตามผลของคนๆ นั้นหลังจากที่คุณให้คำปรึกษาและประเมินความก้าวหน้าที่เกิดขึ้น บทสนทนาย่อยๆ เกี่ยวกับปัญหาที่คุณได้ให้คำวิจารณ์ไว้ควรจะมุ่งเน้นไปที่พัฒนาการที่บุคคลนั้นได้ทำ ถกเถียงเรื่องขั้นตอนหลักๆ ที่บุคคลนั้นได้ทำเพื่อมุ่งไปสู่เป้าหมายที่คุณตั้งไว้และชมเชยพัฒนาการของเขา การรับเอาและชมเชยความสำเร็จของบุคคลจะผลักดันให้เขาสานต่องานที่ดีและทำให้เขารู้สึกมีค่าและเป็นที่เคารพ  คุณต้องชมเชยแบบเจาะจง เช่น อย่าพูดว่า “ฉันชอบวิธีที่เธอทำรายงานคราวนี้มาก” ให้พูดว่า “ขอบคุณที่ตั้งใจทำรายงานของสัปดาห์นี้ เธอทำได้ดีเรื่องพิมพ์ไม่ตกในส่วนของคำแนะนำ เพราะถ้าเธอพิมพ์ตกไปบริษัทของเราจะดูแย่ในการประชุมสัปดาห์นี้”
ตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างคำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์กับคำวิจารณ์เชิงทำลาย. เจตนาที่ดี. คำวิจารณ์นั้นเป็นที่ต้องการหรือไม่? พิจารณาว่าคุณใช่คนที่ควรวิจารณ์หรือไม่. เลือกเวลาและสถานที่. เริ่มด้วยจุดแข็ง. ให้คำวิจารณ์. ย้อนกลับไปที่ข้อดี. เริ่มในทางที่เป็นบวก. อย่าใส่อารมณ์ลงไป. ยิ้มและใช้ภาษากายที่อบอุ่น. ระวังน้ำเสียง. เลี่ยงภาษาเชิงลบ การกล่าวโทษและการโจมตีส่วนตัว. เจาะจง. กระตุ้นการวิจารณ์ตนเอง. มุ่งเล็งไปที่พฤติกรรม ไม่ใช่ที่ตัวบุคคล. ทำผลตอบรับให้เป็นประโยชน์. อย่าพูดเยอะในครั้งเดียว. รู้ว่าควรหยุดวิจารณ์เมื่อไหร่. ติดตามผล.
https://www.wikihow.com/Criticize-Constructively https://www.wikihow.com/Criticize-Constructively https://www.wikihow.com/Criticize-Constructively
Giving Constructive Criticism Using the Feedback Sandwich Offering Constructive Criticism