ลงมือเขียนบทภาพยนตร์ เริ่มต้นเขียน ปรับแต่งรูปแบบของบท
เริ่มต้นด้วยการเขียนเล่าเรื่องคร่าวๆ ก่อนโดยให้ความสำคัญกับประเด็นขัดแย้งของเรื่องราวที่จะนำไปสู่จุดซาบซึ้งกินใจของเรื่อง  คิดถึงความยาวของเรื่องเสมอ เมื่อถูกเขียนออกมาเป็นบทแล้ว บทแต่ละหน้าจะมีความยาวราวหนึ่งนาทีเมื่อถูกพัฒนาเป็นภาพยนตร์ โดยเฉลี่ยแล้วบทของภาพยนตร์ยาวสองชั่วโมงจะมีประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบหน้า โดยปกติแล้วภาพยนตร์แนวซาบซึ้งกินใจจะยาวราวๆ สองชั่วโมงในขณะที่ภาพยนตร์แนวตลกจะสั้นกว่า โดยจะยาวราวหนึ่งถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จำไว้เสมอว่าในความเป็นจริง บทยาวๆ ไม่ค่อยมีโอกาสได้รับเลือกหรอก เว้นไว้เสียแต่ว่านักเขียนบทจะเป็นที่รู้จักอยู่แล้ว มีเพื่อนฝูงในวงการหรือรวยมากนั่นแหละ หากเรื่องที่คุณต้องการเล่าไม่สามารถย่อให้สั้นกว่าสองชั่วโมงได้เมื่อถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ คุณน่าจะเขียนออกมาเป็นนวนิยายไปเลยดีกว่า เสาหลักของบทภาพยนตร์ก็คือองก์ทั้งสาม โดยแต่ละองก์นั้นสามารถดำเนินเรื่องแยกกันได้ และเมื่อนำมารวมกัน ก็จะกลายเป็นโครงสร้างสำคัญของเรื่องราวทั้งหมด  องก์ที่หนึ่ง: นี่เป็นองก์ที่จะปูพื้นเรื่อง แนะนำภูมิหลังและตัวละคร วางโทนของเรื่อง (ว่าจะเป็นแนวตลก แอคชั่นหรือโรแมนติก ฯลฯ) แนะนำตัวละครหลักของเรื่องและเริ่มต้นเล่าถึงปมขัดแย้งที่จะทำให้เรื่องดำเนินไป เมื่อตัวละครหลักมีเป้าหมายที่ต้องบรรลุแล้ว องก์ที่สองจึงจะเริ่ม สำหรับเรื่องแนวซาบซึ้งเกินใจ องก์ที่หนึ่งมักจะยาวประมาณสามสิบหน้า ในขณะที่แนวตลกจะยาวราวยี่สิบสี่หน้า องก์ที่สอง: องก์ที่สองคือส่วนหลักของเรื่อง ตัวละครหลักจะประสบกับปัญหาขณะเดินหน้าหาทางแก้ไขปมขัดแย้ง โครงเรื่องย่อยมักจะถูกเล่าในองก์ที่สอง ในขณะที่องก์ที่สองดำเนินไป ตัวละครหลักควรจะมีท่าทีเปลี่ยนแปลงไป สำหรับเรื่องแนวซาบซึ้งกินใจ องก์ที่สองจะยาวราวหกสิบหน้า ในขณะที่แนวตลกจะยาวราวสี่สิบแปดหน้า องก์ที่สาม: ในองก์ที่สาม เรื่องราวจะมาถึงจุดคลี่คลาย องก์ที่สามนี้จะประกอบไปด้วยจุดหักเหของเรื่องราว และจบลงด้วยการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายเพื่อบรรลุเป้าหมายของเรื่อง เนื่องจากเรื่องราวได้ถูกวางรากฐานมาอย่างดีแล้วในองก์ที่สอง องก์ที่สามจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วและสั้นกว่า สำหรับเรื่องแนวซาบซึ้งกินใจ องก์ที่สามจะยาวประมาณสามสิบหน้า ในขณะที่เรื่องแนวตลกจะยาวยี่สิบสี่หน้า เส้นเรื่องรองคือองค์ประกอบของเรื่องที่ดำเนินแยกจากปมขัดแย้งหลักของเรื่อง โดยจะมีจุดเริ่มต้น กึ่งกลางและจุดจบ โดยปกติแล้วเส้นเรื่องรองจะยาวประมาณสิบถึงสิบห้าหน้า และมักจะมุ่งเล่าถึงตัวละครใดตัวละครหนึ่งเป็นการเฉพาะ เส้นเรื่องรองจะดำเนินไปโดยเล่าถึงความตึงเครียดแยกจากเรื่องหลัก และโดยส่วนใหญ่แล้วมักจะส่งผลกระทบกับตอนจบของเส้นเรื่องหลักด้วย ฉากคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์ โดยเกิดขึ้นในสถานที่เฉพาะและเกิดขึ้นเพื่อขับเคลื่อนให้เรื่องดำเนินไป หากฉากใดๆ ไม่ได้ทำหน้าที่ดังนี้แล้วก็ควรจะตัดออกไปซะ ฉากที่เขียนขึ้นอย่างไร้วัตถุประสงค์จะติดตรึงอยู่ในใจผู้ชมว่าเป็นจุดอ่อนของเรื่อง และจะทำให้ภาพยนตร์โดยรวมออกมาไม่ดีเท่าที่ควรด้วย เมื่อคุณเขียนฉากต่างๆ แล้ว ก็ถึงเวลาที่ตัวละครจะปฏิสัมพันธ์กัน บทพูดอาจนับเป็นหนึ่งในสิ่งที่เขียนยากที่สุดเลยก็ว่าได้ โดยตัวละครแต่ละตัวต้องมีลักษณะการพูดที่เฉพาะตัวและน่าเชื่อถือด้วยนะ  บทพูดที่สมจริงอาจจะไม่ใช่บทพูดที่ดีเสมอไป บทพูดควรจะเป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนเรื่องให้ดำเนินไปและพัฒนาตัวละครทั้งหลาย คุณไม่ควรกังวลกับการพยายามเขียนบทพูดให้สมจริงมากเกินไป เพราะในความเป็นจริงแล้วบทสนทนาในชีวิตประจำวันก็ออกจะทื่อๆ ไม่มีชีวิตชีวาอะไร อ่านออกเสียงบทพูดออกมาดังๆ ว่าฟังแล้วดูตะกุกตะกัก ซ้ำซากจำเจหรือเกินจริงไหม? ตัวละครทุกตัวของคุณมีวิธีการพูดคล้ายๆ กันไปหมดเลยหรือเปล่า? เมื่อความคิดทุกอย่างของคุณถูกถ่ายทอดลงบนกระดาษแล้วก็ลองมองหาจุดอ่อน จุดที่เบี่ยงเบนความสนใจหรืออะไรที่ฉุดเรื่องลงดู มีส่วนที่เรื่องออกนอกทะเลไหม? มีรายละเอียดตรงไหนที่ไม่จำเป็นหรือซ้ำซากหรือเปล่า? คุณได้ให้ความสำคัญกับผู้ชมมากพอไหม? หากมีบางส่วนของบทพูดที่อธิบายเยอะเกินไปหรือไม่ได้ช่วยขับเคลื่อนเรื่องก็ตัดออกซะ เลือกคนที่มีรสนิยมและภูมิหลังแตกต่างกันเพื่อที่จะได้รับฟังความเห็นอันหลากหลาย อย่าลืมขอให้อีกฝ่ายให้ความเห็นอย่างตรงไปตรงมาด้วยล่ะ เพราะคุณคงอยากได้ยินคำวิจารณ์ที่ก่อให้เกิดประโยชน์ ไม่ใช่คำชมอันไร้ค่าหรือคำโกหกใช่ไหมล่ะ ขั้นตอนนี้อาจจะทำให้ปวดใจ แต่เมื่อได้รับคำวิจารณ์ครบแล้วและได้ปรับใช้ตามนั้น คุณจะรู้สึกดีภายหลังที่ได้ใช้เวลากับการถ่ายทอดวิสัยทัศน์ของคุณออกมาเป็นเรื่องราว บทหรือที่เรียกเต็มๆ ว่าบทภาพยนตร์นั้นคือสิ่งที่สรุปองค์ประกอบที่จำเป็นสำหรับการเล่าเรื่องของภาพยนตร์หรือละครโทรทัศน์ (อาทิ เสียง, ภาพ, พฤติกรรมรวมไปถึงบทพูดของตัวละคร)  บทภาพยนตร์นั้นแทบจะไม่สามารถเขียนได้ด้วยคนๆ เดียว กว่าจะสำเร็จนั้นบทต้องผ่านการทบทวนและเขียนใหม่รวมไปถึงการตีความร่วมกันของผู้ผลิต ผู้กำกับและนักแสดงทุกคน ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์เป็นสื่อที่แสดงภาพ ซึ่งก็หมายความว่าคุณต้องเขียนบทที่สามารถสื่อถึงเรื่องราวได้อย่างครอบคลุมทั้งในแง่ของภาพและเสียง คุณต้องให้ความสำคัญกับการเขียนบรรยายภาพและเสียงให้ดี หาบทภาพยนตร์จากอินเทอร์เน็ตและพิจารณาดูว่าคุณชอบ (และไม่ชอบ) อะไรเกี่ยวกับภาพยนตร์เหล่านั้น พยายามทำความเข้าใจว่าการเคลื่อนไหวถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไร รวมไปถึงบทพูดถูกเขียนอย่างไรและตัวละครถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างไรด้วย เมื่อคุณคิดออกแล้วว่าจะเขียนถึงเรื่องอะไรก็เขียนรายละเอียดคร่าวๆ ที่จำเป็นของโครงเรื่องรวมไปถึงความสัมพันธ์และลักษณะพฤติกรรมของตัวละครที่จะดำเนินเรื่อง องค์ประกอบใดเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของแนวคิดที่คุณวาดภาพไว้? ตัวละครแต่ละตัวจะปฏิสัมพันธ์กันอย่างไรและเพราะเหตุผลใด? จุดสำคัญของเรื่องคืออะไร? โครงเรื่องมีช่องโหว่ตรงไหนไหม? เขียนโน้ตสรุปประเด็นเหล่านี้ไว้ในรูปแบบใดก็ได้ที่คุณเห็นว่าเหมาะสม บทภาพยนตร์มักเขียนลงบนกระดาษขนาด 8 ½ x 11 นิ้ว หรือกระดาษที่สามารถเจาะรูได้สามรูพอดี ขอบกระดาษด้านบนและล่างจะมีระยะห่างราว 0.5 นิ้วและ 1 นิ้วตามลำดับ ขอบด้านซ้ายจะอยู่ที่ 1.2-1.6 นิ้ว และด้านขวาจะอยู่ที่ 0.5 และ 1 นิ้ว ใส่หมายเลขหน้าไว้บนหัวกระดาษด้านขวา โดยไม่ต้องใส่เลขหน้าที่หน้าแรกที่บอกชื่อเรื่องภาพยนตร์ บทภาพยนตร์ที่เขียนด้วยฟอนต์ Courier ขนาด 12 พอยต์ หนึ่งหน้าจะยาวราวๆ หนึ่งนาทีเมื่อทำเป็นภาพยนตร์ มีหลายส่วนของบทที่คุณต้องเขียนตามรูปแบบเฉพาะเพื่อที่จะได้เป็นไปตามาตรฐานของวงการ ดังนี้   ส่วนหัวของฉาก: หรือ ส่วนของหัวข้อที่บรรยายฉากคือส่วนที่ปูพื้นผู้อ่านโดยเริ่มจากบรรยายสถานที่ ส่วนหัวของฉากนั้นจะเขียนด้วยตัวอักษรตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด โดยคุณต้องเริ่มเขียนอธิบายส่วนภายในฉากและนอกฉากโดยเขียนกำกับไว้ว่า “ในฉาก” หรือ “นอกฉาก” จากนั้นก็เขียนระบุสถานที่แล้วก็เวลาของเหตุการณ์ อย่าจบหน้าแรกด้วยการเขียนเฉพาะส่วนหัวของฉาก พยายามเขียนต่อไปยังหน้าถัดไป  สิ่งที่เกิดขึ้น : ส่วนนี้คือส่วนบรรยายของบทภาพยนตร์ เขียนโดยใช้ไวยากรณ์ปัจจุบันและใช้รูปแบบประโยคที่ประธานเป็นผู้กระทำ เขียนย่อหน้าให้สั้นๆ เพื่อดึงดูดความสนใจจากผู้อ่าน โดยควรเขียนราวๆ สามถึงห้าบรรทัดก็พอ  ชื่อตัวละคร : ก่อนที่บทพูดจะเริ่ม พิมพ์ชื่อตัวละครที่พูดเป็นตัวพิมพ์ใหญ่และย่อหน้าเข้ามา 3.5 นิ้วจากขอบกระดาษด้านซ้ายมือ โดยชื่อที่พิมพ์อาจจะเป็นชื่อตัวละครจริงๆ หรือคำอธิบายหากตัวละครนั้นๆ ไม่มีชื่อในภาพยนตร์เรื่องนี้ หรือจะระบุเป็นอาชีพไปก็ได้ หากตัวละครพูดบทนอกฉากก็เขียนกำกับไว้ว่า “นอกฉาก” ข้างๆ ชื่อตัวละคร หากตัวละครกำลังบรรยาย ก็เขียนไปว่า “เสียงบรรยาย”​ ข้างๆ ชื่อตัวละคร  บทพูด: เมื่อเขียนบทพูดให้ตัวละคร ย่อหน้าบทพูดเข้ามา 2.5 นิ้วจากขอบกระดาษด้านซ้ายและให้ตัวอักษรอยู่ห่างจากขอบด้านขวาราว 2 ถึง 2.5 นิ้ว โดยบทพูดจะอยู่ข้างใต้ชื่อตัวละครที่พูด
ขึ้นโครงเรื่อง. เขียนเรื่องโดยแบ่งออกเป็นสามองก์. เพิ่มเส้นเรื่องรอง. เริ่มเขียนฉากต่างๆ. เริ่มต้นเขียนบทพูด. ตัดจุดอ่อนออกไป. แบ่งปันงานที่เขียนเสร็จแล้วให้เพื่อนดูสักสองสามคน. แก้ไขงานให้มากที่สุดเท่าที่จำเป็น. ทำความเข้าใจว่าบทภาพยนตร์คืออะไร. อ่านบทของบรรดาภาพยนตร์เรื่องโปรดของคุณ. พัฒนาความคิดให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง. ปรับขนาดหน้ากระดาษ. ปรับฟอนต์ตัวอักษร. ปรับองค์ประกอบของบท.
https://www.wikihow.com/Write-Movie-Scripts https://www.wikihow.com/Write-Movie-Scripts https://www.wikihow.com/Write-Movie-Scripts
Writing the Script Getting Started Formatting the Script