ร่างโครงเรื่อง ริเริ่มความคิด เขียนดำเนินเรื่องต่อ เขียนจุดเริ่มต้นของเรื่อง
สรุปโครงเรื่องควรจะบรรยายเรื่องทั่วไป เช่น อะไรจะเกิดขึ้น จะเกิดขึ้นที่ไหน จะเกิดขึ้นกับใคร คุณจะใส่รายละเอียดหรือเขียนกว้างแค่ไหนก็ได้ เขียนสรุปออกมาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งประโยคต่อฉากหรือบท โดยขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการเขียนเรื่องยาวแค่ไหน แต่อย่าไปกังวลว่าต้องอธิบายทุกรายละเอียดออกมา เดี๋ยวความคิดดีๆ ก็ตามมาเองแหละ!   เขียนโครงเรื่องทั้งหมด ไม่ใช่แค่จุดเริ่มต้นของเรื่อง คุณจะได้รู้ว่าเรื่องจะดำเนินไปในทิศทางไหน การเขียนสรุปโครงเรื่องอาจจะไม่เหมาะกับทุกคน หากการพยายามวางโครงเรื่องก่อนเขียนจริงรบกวนจิตใจคุณเกินไปก็เริ่มเขียนเรื่องไปเลยแล้วค่อยๆ คิดรายละเอียดไปตามทางก็ได้ คุณอาจจะเขียนภูมิหลังตัวละครที่มีรายละเอียดน้อยลงสำหรับตัวละครที่มีบทบาทลดหลั่นลงมาด้วยก็ได้หากคุณต้องการ แม้ว่าข้อมูลบางอย่างที่คุณเขียนไว้ในภูมิหลังตัวละครอาจจะไม่มีโอกาสเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง การที่คุณรู้ความจริงของตัวละครนั้นๆ จะทำให้คุณเขียนตัวละครออกมาได้มีมิติและทำให้เรื่องน่าสนใจมากขึ้นสำหรับผู้อ่าน! คุณสามารถหาแบบฟอร์มสำหรับเขียนภูมิหลังและประวัติตัวละครได้มากมายบนอินเทอร์เน็ต โดยทั่วไปแล้ว ข้อมูลพื้นฐานที่ควรมีในภูมิหลังตัวละคร ได้แก่:  ส่วนสูง น้ำหนัก เชื้อชาติ สีตา สีผม สีผิว ข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพ ลักษณะทางท่าทาง นิสัย งานอดิเรก วิธีการพูด คนๆ นี้เป็นคนเข้าสังคมเก่งหรือเก็บตัว จุดบกพร่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและคุณสมบัติที่ดีที่สุดของตัวละคร การศึกษา ความฉลาด เป้าหมายระยะสั้นและระยะยาวของตัวละคร เรื่องที่น่าอับอายที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับตัวละคร สิ่งที่ที่ตัวละครภาคภูมิใจที่สุด จุดแข่งและจุดอ่อน ความสัมพันธ์กับตัวละครอื่นๆ ฉากของเรื่องอาจส่งผลต่อสิ่งที่ตัวละครทำ อดีตของตัวละคร รวมไปถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคตได้ ตัวอย่างเช่น เรื่องราวที่เกิดขึ้นในส่วนที่ทุรกันดารของประเทศบราซิลย่อมต้องแตกต่างกับเรื่องที่เกิดขึ้นในอวกาศเพราะสภาพแวดล้อมนั้นส่งอิทธิพลต่อสิ่งที่ตัวละครสามารถและไม่สามารถทำได้ ลองคิดดูว่าฉากที่คุณสร้างขึ้นจะส่งผลกระทบต่อตัวละครอย่างไรและฉากจะมีการเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่เมื่อเรื่องราวดำเนินไป สิ่งสำคัญที่คุณควรคิดถึงได้แก่:  ปีที่เรื่องดำเนินอยู่ สภาพอากาศและช่วงเวลาของปี แม่น้ำ ภูเขา ต้นไม้ และปัจจัยทางภูมิศาสตร์อื่นๆ สภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมและการเมืองของสถานที่ที่คุณเลือก  ตัวอย่างเช่น หากเรื่องเกิดในวอชิงตันดีซี คุณอาจจะควรพูดถึงเรื่องการเมืองด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นในปารีสควรมีการอ้างอิงถึงแฟชั่นและสิ่งปลูกสร้างสำคัญ เช่น หอไอเฟล เรื่องสามารถเล่าได้ผ่านสามมุมมอง ได้แก่ วิธีการเล่าโดยบุรุษสรรพนามที่หนึ่ง (ใช้แทนผู้เล่าว่า "ฉัน") บุรุษสรรพนามที่สอง (ใช้แทนผู้เล่าว่า "คุณ") และ บุรุษสรรพนามที่สาม (ใช้แทนผู้เล่าว่า "เขา"​ "เธอ"​ หรือ "พวกเขา") มุมมองการเล่าเรื่องที่คุณเลือกจะทำให้เรื่องของคุณเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา  คุณอยากจะเล่าเรื่องผ่านสายตาตัวละครหลักหรือเปล่า? หากใช่ เรื่องของคุณต้องเล่าผ่านบุรุษสรรพนามที่หนึ่งหรือสาม (สรรพนามอย่าง "เขา" "เธอ"​ และ "พวกเขา" นั้นสามารถใช้บรรยายความคิดของตัวละครหลักได้) คุณอยากจะเล่าเรื่องราวเหมือนตัวเองเป็นผู้บรรยายหรือเปล่า? ถ้าใช่ คุณต้องใช้สรรพนามบุรุษที่สาม หรือเขียนจากมุมมองของผู้รอบรู้ทุกความคิดของตัวละคร ไม่ก็เลือกไม่เขียนระบุความคิดของตัวละครใดเลย การใช้สรรพนามบุรุษที่สองนั้นเป็นที่นิยมน้อยกว่า เพราะอาจจะทำให้ผู้อ่านหลงทางและเกิดสับสนได้ ก่อนที่คุณจะเลือกเขียนเรื่องโดยใช้สรรพนามบุรุษที่สอง ลองอ่านหนังสือหรือเรื่องสั้นที่เล่าเรื่องผ่านมุมมองนี้ดูก่อน .." กับตัวเองเพื่อให้จินตนาการได้โลดแล่น. เมื่อคุณถามตัวเองว่า “อะไรจะเกิดขึ้นนะ หาก...” ก็เท่ากับว่าคุณกำลังบอกให้สมองคิดถึงอะไรที่ดูธรรมดาสามัญไปในทางสร้างสรรค์ หลังจากถามตัวเองว่า “อะไรจะเกิดขึ้นหาก..”​ แล้ว ลองคิดถึงคำตอบที่เป็นไปได้หลายๆ แบบ จำไว้ว่าคำถามนี้นั้นสามารถมีคำตอบได้หลายทาง ตอบคำถามนี้จนกระทั่งได้คำตอบที่จุดประกายความคิดสร้างสรรค์และทำให้คุณรู้สึกว่าน่าจะขยายเล่าเป็นเรื่องราวได้ ตัวอย่างคำถาม “อะไรจะเกิดขึ้นหาก...” ได้แก่:  อะไรจะเกิดขึ้นหากไดโนเสาร์ยังไม่สูญพันธุ์? อะไรจะเกิดขึ้นหากเรามีโชคจำกัดในแต่ละวัน? อะไรจะเกิดขึ้นหากเราสามารถเปลี่ยนสีผมได้ทุกวัน? อะไรจะเกิดขึ้นหากเพื่อนรักของฉันดันเป็นสายลับขึ้นมา? .." เพื่อสร้างงานเขียนที่สมจริง. การแต่งประโยคจากคำว่า “ฉันสงสัยว่า...” นั้นคือวิธีการพยายามค้นหาเหตุผลลึกซึ้งลงไปว่าทำไมบางสิ่งบางอย่างจึงเกิดขึ้น โดยเกิดขึ้นกับใครและจะทำให้คนๆ นั้นรู้สึกเช่นไร ไม่ว่าคุณจะแต่งประโยคนี้ออกมาแบบกว้างๆ หรือแต่งแบบเฉพาะเจาะจง การขึ้นต้นประโยคว่า “ฉันสงสัยว่า...” นั้นจะช่วยเปิดโอกาสให้คุณได้เรียนรู้สิ่งใหม่และช่วยให้คุณมองสิ่งที่เคยเห็นผ่านตามาแล้วต่างไปจากเดิมด้วย ตัวอย่างประโยคที่ขึ้นต้นว่า “ฉันสงสัยว่า...” ได้แก่ :  ฉันสงสัยว่าจิมทำอะไรในห้องใต้ดินทุกคืน ฉันสงสัยว่าคนที่ขับรถบรรทุกไปทั่วประเทศนั้นมีชีวิตอย่างไรกันนะ ฉันสงสัยว่าชีวิตในย่านทุรกันดารของรัสเซียนั้นเป็นอย่างไร ลองไปในที่ที่คนพลุกพล่าน (เช่น ร้านกาแฟ)​ และฟังคนอื่นคุยกันแล้วก็แอบจดสิ่งที่พวกเขาคุยกันออกมา ใช้บทสนทนานั้นเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างตัวละครและสร้างสถานการณ์ให้กับโครงเรื่อง ชีวิตของคนพวกนี้น่าจะเป็นอย่างไร? คนเหล่านี้มีความสัมพันธ์กันอย่างไร? เมื่อคุณพอจะมีความคิดคร่าวๆ ของตัวละครเหล่านี้แล้วก็เริ่มเขียนโครงเรื่องซึ่งมุ่งประเด็นถึงชีวิตของตัวละคร หรือจะเขียนให้คนเหล่านี้เป็นตัวละครประกอบเส้นเรื่องที่ใหญ่กว่านี้ก็ได้ หากคุณรู้สึกว่าคนที่พูดคุยกันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจก็หยุดแอบฟังและลองฟังคนอื่นๆ คุยกันแทน ใช่ว่าทุกความคิดจะนำมาร้อยเรียงเป็นเรื่องราวได้ แต่ความคิดอันสะเปะสะปะนี้อาจช่วยคุณสร้างตัวละครหรือโครงเรื่องรองได้ อย่าลบความคิดที่คุณคิดว่า “ยังไม่ดี” ทิ้ง แต่จดสิ่งที่คิดได้แยกออกมาหรือจดใส่สมุดบันทึกอีกเล่มเพื่อสะสมความคิดที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง จากนั้นค่อยกลับมาอ่านทวนอีกครั้งทีหลัง บันทึกความฝันของคุณไว้ด้วย ความฝันหรือฝันกลางวันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของเรื่องราวดีๆ ก็ได้นะ! การอ่านจะช่วยให้คุณเข้าใจทิศทางการดำเนินเรื่องและจะทำให้คุณนึกอยากพัฒนาเรื่องราวแบบที่คุณชอบขึ้นมา คุณชอบเรื่องที่เริ่มและจบแบบฉับพลันหรือเปล่า? หรือคุณชอบการบรรยายฉากและตัวละครแบบไหลลื่น? โครงเรื่องเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดในเรื่องสำหรับคุณไหม? ลองให้ความสำคัญกับวิธีการเริ่มต้นของเรื่อง วิธีการแนะนำตัวละคร และดูว่าโครงเรื่องดำเนินไปรวดเร็วหรือแช่มช้าอย่างไร คุณจะได้เริ่มระดมความคิดสำหรับการเล่าเรื่องของตัวเองได้ รูปแบบและประเภทของงานวรรณกรรมส่วนใหญ่จะมีขนบเฉพาะตัว ดังนั้นคุณต้องอ่านหนังสือและเรื่องแต่งที่เขียนออกมาในรูปแบบที่คุณอยากจะเขียนนะ โปรแกรมช่วยสร้างโครงเรื่องอาจช่วยให้คุณเริ่มต้นเขียนเรื่องด้วยการเสนอโครงเรื่องที่แปลก สดใหม่ หรือไม่ซ้ำใครให้แก่คุณ บางครั้ง การได้แรงกระตุ้นจากสื่อภายนอกอาจเป็นสิ่งเดียวที่คุณต้องการเพื่อจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ก็ได้นะ!   ลองใช้โปรแกรมนี้สำหรับเรื่องทั่วๆ ไป http://writingexercises.co.uk/plotgenerator.php  ลองใช้โปรแกรมนี้หากอยากแต่งโครงเรื่องแนวเทพนิยาย http://www.springhole.net/writing_roleplaying_randomators/fairytaleplot.htm  หากอยากลองแต่งเรื่องแนวลี้ลับสยองขวัญ ลองใช้โปรแกรมนี้ดู http://tzplotgenerator.com หลังจากเขียนช่วงเริ่มต้นของเรื่องแล้ว ลองคิดถึงภาพรวมของเรื่องและพิจารณาว่าจุดเริ่มเรื่องนั้นเหมาะสมกับเรื่องโดยรวมหรือไม่ หากไม่ คุณอาจจะเปลี่ยนจุดเริ่มเรื่องหรืออาจจะต้องทบทวนเรื่องโดยรวมใหม่ดู หากคุณไม่แน่ใจว่าตอนต้นของเรื่องดีพอหรือยัง ลองถามความเห็นของคนอื่นดูสิ! บอกคนอ่านว่าคุณอยากได้คำแนะนำที่ซื่อตรงและส่งผลเชิงบวกต่อสิ่งที่คุณได้ลงมือเขียนไปแล้ว การเขียนให้ได้เนื้อหายาวๆ ในแต่ละครั้งจะช่วยให้คุณเล่าเรื่องได้อย่างลื่นไหลมากขึ้น โดยเฉพาะหากคุณเพิ่งเริ่มเขียน แม้ว่าคุณอาจจะอยากเขียนนั่นนี่สักห้าหรือสิบนาทีพอ การทำแบบนี้อาจจะทำให้เรื่องของคุณไม่ปะติดปะต่อและทำให้ "น้ำเสียง"​ ของการเล่าเรื่องไม่ลื่นไหลได้ เลือกสถานที่เขียนที่เข้ากับคุณ. ลองเขียนที่บ้าน ในร้านกาแฟ ในห้องสมุด ในสวนสาธารณะ หรือสถานที่อื่นๆ จากนั้นก็เลือกดูว่าการเขียนพลางได้ยินเสียงพูดคุยกันเบาๆ การเขียนในความเงียบ หรือเขียนไปด้วยฟังเพลงไปด้วยทำให้ความคิดสร้างสรรค์ของคุณโลดแล่นที่สุด . การเขียนอาจจะเป็นเรื่องยาก ชวนให้หงุดหงิดและสร้างความท้าทาย แต่ถึงอย่างไรการเขียนก็ควรจะเป็นเรื่องสนุกนะ! สนุกสนานกับการสรรค์สร้างเรื่องราวของคุณเอง ให้ความสำคัญกับความคิดที่คุณชอบ และเขียนเรื่องที่คุณจะนึกอยากอ่านทีหลังล่ะ อย่าเริ่มเรื่องโดยเล่าย้อนหลังไปไกลมากหรือเล่าข้ามไปถึงอนาคตอย่างรวดเร็ว จำไว้ว่าคุณกำลังแนะนำโลกใบใหม่ให้ผู้อ่านรู้จัก (แม้ว่าเรื่องที่แต่งจะเป็นแนวสมจริงก็เถอะ) ดังนั้น คุณต้องให้เวลาผู้อ่านได้ปูพื้นฐานความรู้ต่างๆ เช่น ชื่อตัวละคร บุคลิกของตัวละคร สิ่งที่ขับเคลื่อนตัวละครในฉากแรกหรือบทแรกของเรื่องเสียก่อน หากคุณไม่แน่ใจว่าควรเริ่มอย่างไร ทดลองเขียนจุดเริ่มเรื่องหลายๆ แบบดูสิ คุณอาจจะลองเขียนสักสองสามแบบก่อนแล้วค่อยเลือกแบบที่คิดว่าใช่ดูก็ได้ นี่แหละวิธีการเขียนเรื่องที่แท้จริง!  ลองเริ่มเรื่องโดยให้ตัวละครทำอะไรสักอย่างหรืออธิบายลักษณะทางกายภาพของตัวละคร เพื่อให้ผู้อ่านทราบในทันทีว่าตัวละครสำคัญของเรื่องคือใคร เริ่มเรื่องโดยบรรยายฉากจากมุมสูง พรรณนารายละเอียดจนผู้อ่านจินตนาการภาพได้ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ชีวิตหรือบ้านของตัวละครของคุณ บอก "ความลับ"​ ของตัวละครแก่ผู้อ่านเพื่อดึงดูดความสนใจแบบทันทีทันใด เล่าถึงปมขัดแย้งหลักของเรื่องตั้งแต่ต้นเริ่มต้นเพื่อทำให้ผู้อ่านกระหายที่จะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เริ่มต้นด้วยการเล่าย้อนถึงอดีตที่น่าจดจำ เศร้าสลด หรือมีความสำคัญ แต่ก็ระวังด้วยเพราะการเล่าย้อนอดีตอาจจะทำให้ผู้อ่านสับสนหากไม่รู้ว่าเรื่องกำลังบรรยายถึงอดีตอยู่ ลองนึกดูว่าคุณอยากเปิดเรื่องด้วยประโยคแบบไหน อยากเล่าแบบไม่มีแก่นสานและสร้างความขบขัน? สร้างความอ้างว้างและบอกลางร้าย? เป็นกันเอง? สร้างความคาดไม่ถึง? เล่าถึงปัจจุบันหรือเล่าถึงความจริงอันเป็นที่รู้กัน? ประเภทของประโยคเริ่มเรื่องที่คุณเลือกจะเป็นตัวสร้างความคาดหวังถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นให้กับผู้อ่านและชวนให้ผู้อ่านอ่านประโยคถัดไป หากคุณรู้สึกติดขัด ลองอ่านตัวอย่างประโยคเริ่มเรื่องอันโด่งดังเหล่านี้เพื่อสร้างแรงบันดาลใจดู:   ไม่มีแก่นสารและสร้างความขบขัน: “วันนั้นเป็นวันอันหนาวเหน็บในเดือนเมษายน เข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบสามนาฬิกา” จาก "หนึ่ง-เก้า-แปด-สี่” ของ จอร์จ ออร์เวลล์ บอกลางร้าย: “ณ​ ขณะนั้นเป็นฤดูร้อนที่แปลกไปจากที่เคย อากาศร้อนช่างแสนอบอ้าว และฤดูร้อนนั้นเองที่พวกโรเซนเบิร์กโดนประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้า ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นฉันไปทำอะไรที่นิวยอร์ค” จาก “ในกรงแก้ว”​ ของ ซิลเวีย แพลตต์ เป็นกันเอง: “เรียกฉันว่าอิชมาเอลก็ได้” จาก “โมบี ดิก” ของ เฮอร์มัน เมลวิลล์ ทำให้รู้สึกคาดไม่ถึง: “เด็กทุกคนล้วนโตขึ้น เว้นอยู่คนเดียว” จาก “ปีเตอร์แพน”​ ของ เจ เอ็ม แบร์รี่ บอกถึงความจริงอันเป็นที่รู้กัน: “ครอบครัวที่มีความสุขล้วนเหมือนกันหมด ส่วนครอบครัวที่มีความทุกข์นั้นทุกข์ต่างกันไป” จาก “แอนนา คาเรนนินา”​ ของ ลิโอ ตอลสตอย หากเนื้อหาของเรื่องเกี่ยวข้องกับตัวละครหลัก คุณอาจใส่เนื้อหาส่วนนี้ไปในเนื้อเรื่องหลักไปเลย แต่หากเนื้อหาส่วนสำคัญเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมอื่นๆ หรือไม่เกี่ยวข้องกับตัวละครหลักในนัยยะสำคัญ การเขียนบทนำอาจจะช่วยให้เรื่องเข้าใจง่ายขึ้น คุณต้องทำให้บทนำมีความสำคัญและส่งผลกระทบที่มากพอต่อเนื้อเรื่องหลัก หากทำไม่ได้ บางทีเรื่องนี้อาจจะไม่จำเป็นต้องมีบทนำก็ได้ คุณไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างแก่ผู้อ่านตั้งแต่ฉากหรือบทแรกของเรื่อง การใส่ข้อมูลมากเกินไปอาจจะทำให้เรื่องไม่น่าสนใจจนผู้อ่านเอือม ส่วนการให้ข้อมูลน้อยเกินไปก็อาจจะทำให้ผู้อ่านสับสนได้ คุณต้องเขียนให้ได้สมดุลพอดีและลองให้คนอื่นๆ ลองช่วยอ่านงานของคุณดูหากจำเป็น
เขียนสรุปโครงเรื่องออกมา. เขียนภูมิหลังตัวละครสำหรับตัวละครสำคัญ. สร้างฉากของเรื่อง. เลือกมุมมองของการเล่าเรื่อง. ถามคำถาม "อะไรจะเกิดขึ้นหาก. สร้างประโยคจากคำว่า "ฉันสงสัยว่า. ลองฟังเวลาคนอื่นคุยกัน. จดความคิดที่ยังไม่ปะติดปะต่อไว้ในสมุดบันทึก. อ่านให้มากที่สุดเท่าที่จะมาได้. ใช้โปรแกรมช่วยสร้างโครงเรื่อง. ทบทวนสิ่งที่ได้เขียนไปแล้ว. ใช้เวลาเขียนครั้งละอย่างน้อยสี่สิบห้านาที. สนุกกับการเขียนเข้าไว้! หาจุดเริ่มเรื่อง. ลองเขียนจุดเริ่มเรื่องหลายๆ แบบ. สร้างสรรค์ประโยคเริ่มเรื่องที่ดึงดูดใจ. เขียนบทนำหากเรื่องที่คุณเขียนมีเนื้อหาอ้างอิงถึงเรื่องในประวัติศาสตร์หรือเรื่องเล่า. อย่าสักแต่ว่าใส่ข้อมูลลงไปในเรื่อง.
https://www.wikihow.com/Start-a-Story https://www.wikihow.com/Start-a-Story https://www.wikihow.com/Start-a-Story https://www.wikihow.com/Start-a-Story
Drafting Your Story Generating Ideas Continuing Your Narrative Writing the Beginning