ปรับทัศนคติให้ถูกต้อง การตั้งเป้าหมาย
คำยืนยันเชิงบวก คือ ข้อความที่เหมือนกับการอวยตัวเอง ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้คุณ แต่มันยังช่วยเพิ่ม ทักษะการแก้ปัญหาเวลาเครียดให้คุณด้วย  ลองคิดเกี่ยวกับบุคลิกภาพของตัวเองที่คุณให้คุณค่ามากที่สุด คุณมองว่าตนเองมีความสร้างสรรค์รึเปล่า ฉลาดมั้ย หรือมีพรสวรรค์ พยายามกล่าวคำยืนยันเชิงบวกกับตัวเองให้เกี่ยวกับคุณลักษณะที่บ่งบอกความเป็นตัวคุณได้ดีที่สุด กล่าวคำยืนยันเชิงบวกกับตัวเองวันละ 10 รอบว่า “ฉันฉลาด และสามารถใช้ความฉลาดในการบรรลุเป้าหมาย ฉันมีความคิดสร้างสรรค์ ฉันสามารถใช้ความคิดริเริ่มเป็นเครื่องมือในการแก้ปัญหาได้ ฉันมีพรสวรรค์มากมายเลย” จงสำรวจก่อนว่า คุณได้กล่าวคำยืนยันเชิงบวกกับตัวเองอย่างตรงตามความเป็นจริง และเกี่ยวเนื่องกับตัวเอง อย่ากล่าวคำยืนยันเชิงบวกกับตัวเองว่า “ฉันเก่งในการจดจ่อกับงานที่รับผิดชอบ” หากว่าคุณไม่ได้เก่งตามนั้นจริงๆ มันจะส่งผลเชิงลบและกระทบต่อระดับความนับถือตนเอง คุณควรกล่าวคำยืนยันเชิงบวกกับตัวเองว่า “ฉันสามารถพยายามให้มากขึ้นได้ เพื่อที่จะสามารถจดจ่อกับงาน” การหมกมุ่นเกี่ยวกับความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นรอบด้าน รังแต่จะทำให้เกิดความกังวลและเป็นการโฟกัสไปในสิ่งที่  ไม่ควร ทำ แทนที่จะโฟกัสสิ่งที่ ควร ทำ  ลองคิดว่า “หากฉันออกกำลังกายบ่อยๆ ฉันจะดูดี” แล้วคุณจะพบว่าตนเองมีความหวัง และกระหายที่จะออกกำลังกายทุกวัน แต่หากคุณเอาแต่คิดว่า “ถ้าฉันไม่ออกไปวิ่งวันนี้ อีกหน่อยคงอ้วนและดูน่าเกลียด” ซึ่งจะทำให้คุณกังวลมากเกินกว่าที่จะลงมือทำหน้าที่ใดๆ หรืออาจจะทำอย่างร้อนรนและออกมาไม่ดี การเริ่มจากความสงสัยในตนเองและความกังวล จะส่งผลให้คุณไม่ลงมือทำอะไรเลย การที่คุณเอาแต่กลัวว่าจะทำอะไรพลาดพลั้ง ก็เลยทำให้เลือกที่จะไม่ทำอะไรเพื่อ “ความปลอดภัย” หากปราศจากการกระทำ ชีวิตคุณก็ไม่ก้าวไปไหน แนวคิดที่ว่าจะสามารถทำบางสิ่งได้ก็ต่อเมื่อคุณ “รู้สึกอยากทำ” เป็นอุปสรรคต่อความสำเร็จ แน่นอนว่า แรงบันดาลใจไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลา แต่อย่ามัวรอคอยแรงบันดาลใจในการลงมือทำ  เวลาที่เราบอกกับตนเองว่า “ฉันลุกไปออกกำลังกายไม่ไหว” ที่จริงมันคือการพูดว่า “ฉันทำให้ตัวเอง รู้สึกอยาก ไปออกกำลังกายไม่ไหว” ไม่มีอะไรล่ามคุณไว้กับเตียง หรือกักขังคุณไว้ไม่ให้ออกไปวิ่งตอนเช้าเลย อุปสรรคที่แท้จริงคือการคิดว่าแรงจูงใจต้องมาจากภายในเท่านั้น แทนที่จะตระหนักว่ามาจากความพยายามทำตามหน้าที่หรือกิจวัตรก็ได้เช่นกัน ศิลปินและนักเขียนที่มีผลงานออกมากมาย ทำเช่นนั้นได้ก็เพราะว่า พวกเขาเอาตารางงานประจำวัน ซึ่งผลักดันให้พวกเขาทำงานหลายๆ ชั่วโมงต่อวัน มาเป็นตัวนำทาง ไม่ว่าพวกเขาจะรู้สึกหมดแรงบันดาลใจเพียงใดก็ตาม  พยายามคิดถึงแรงจูงในในแง่ของการกระทำ ไม่ใช่คำนาม การสร้างแรงจูงใจ ต้องอาศัยการทำอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่เรื่องของการนั่งรอให้เกิดอะไรขึ้นก่อน จงกำหนดเวลาแบบเจาะจงในการทำกิจวัตรต่างๆ ไม่งั้นคุณก็มักจะมาทำอะไรเอาตอนนาทีสุดท้าย  อย่าพูดว่า “เดี๋ยวฉันจะเริ่มลงมือเขียนบทความภาษาอังกฤษ” แต่จงพูดว่า “หากว่า ถึงบ่ายสองเมื่อไร ฉันจะ เริ่มเขียนบทความภาษาอังกฤษ” การตัดสินใจล่วงหน้าว่า คุณจะทำอะไรตอนไหน คุณก็จะไม่อิดออดเมื่อถึงเวลาจริงๆ   การที่คุณได้ตัดสินใจไว้ก่อนแล้ว ดังนั้น เมื่อถึงเวลาบ่ายสองจริงๆ คุณก็จะมีแนวโน้มลดลงในการถามตัวเองว่า “ฉันจำเป็นต้องลงมือทำแล้วจริงเหรอ” หรือ “ขอเวลาอีกสักหน่อยได้มั้ย” มีรายงานว่า หลักการวางแผนแบบ “หากว่า-ฉันจะ” สามารถเพิ่มอัตราการบรรลุเป้าหมายได้ถึง 200-300 เปอร์เซ็นต์โดยเฉลี่ย อย่ามองมันเป็นคำตอบสุดท้ายของความพยายาม แต่จงมองมันเป็นการกำจัดจุดอ่อนไปทีละอย่าง จนกว่าจะค้นพบหรือประสบความสำเร็จ  ตอนที่โธมัส เอดิสัน คิดค้นหลอดไฟได้สำเร็จในที่สุด เขากล่าวไว้ประโยคหนึ่งซึ่งโด่งดังมาก “ผมไม่ได้ล้มเหลว ผมแค่ได้ค้นพบ 2,000 กว่าวิธี ที่ไม่ใช่วิธีทำหลอดไฟ”   ทั้งไมเคิล จอร์แดน และโคบี้ ไบรอัน ต่างก็ทำสถิติเอาไว้ในวงการบาสเก็ตบอลทั้งคู่ แต่สิ่งที่คุณอาจยังไม่รู้ ก็คือทั้งคู่ยังมีคะแนนอันดับต้นๆ ในการจัดลำดับผู้เล่นที่ชู้ตลูกพลาดมากที่สุดใน NBA ด้วยเวลาที่คุณลองทำสิ่งต่างๆ มากมาย มันย่อมที่จะล้มเหลวบ้างเป็นธรรมดา แต่อย่ากลัวที่จะทำพลาดหรือล้มเหลวกลางคัน หากคุณไม่พยายามเลยต่างหาก ที่จะต้องล้มเหลวตลอดไป มันคล้ายๆ กับคำพูดที่ว่า “ดื่มด่ำกับความสำเร็จ” ซึ่งอาจส่งผลให้คุณมัวแต่นั่งใคร่ควรญถึงความสำเร็จมาในอดีต แทนที่จะโฟกัสที่ความสำเร็จในอนาคต   มันสำคัญมากที่คุณต้องสนุกกับสิ่งที่คุณทำสำเร็จมา แต่ต้องตระหนักว่า การดื่มด่ำกับความสำเร็จ จะทำให้คุณมีแนวโน้มในการตั้งเป้าหมายใหม่น้อยลง การที่ความสำเร็จเป็นสิ่งที่จับต้องได้ น่ารื่นรมย์ และคุ้มกับการรอคอย เราจึงมักพบว่า ตนเองอาจรู้สึกกลัวการแสวงหาใหม่ๆ ซึ่งมีโอกาสที่จะพลาดได้อีก การดื่มด่ำในความสำเร็จ ย่อมมีประโยชน์ที่สุดในช่วงที่คุณยังไม่ได้เริ่มตั้งเป้าหมายใดใหม่ๆ แต่หากคุณเริ่มมีเป้าหมายต่อไปแล้ว การที่เอาแต่ดื่มด่ำกับคืนวันเก่าๆ นานเกินไป จะทำให้คุณไม่ก้าวต่อไปและติดแหงกอยู่ที่เดิม คล้ายๆ กับการวางแผนแบบ “หากว่า-ฉันจะ” การตั้งเป้าหมายที่เป็นรูปธรรมจับต้องได้ จะช่วยให้สมองของคุณมีจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนในการมองหาทางไป  มันย่อมสำคัญที่จะพยายามให้ดีที่สุด แต่ “การพยายามให้ดีที่สุด” ไม่ใช่หลักการตั้งเป้าหมายที่วัดความสำเร็จได้ แทนที่จะพูดว่า “ฉันจะพยายามให้ดีที่สุดในการวิ่งหนึ่งกิโล” ควรเปลี่ยนเป็น “ฉันจะวิ่งให้ได้หนึ่งกิโลภายในสิบนาที”   การที่ “ให้ดีที่สุด” มันดูกว้างเกินไป คุณจึงอาจมีข้ออ้างในภายหลังว่า “คุณได้ทำดีที่สุดแล้ว” กรณีที่คุณรู้สึกว่าอุปสรรคมันเยอะ เช่น หากคุณพบว่าตัวเองเริ่มเหนื่อยแค่เพียงเล็กน้อย คุณก็มีแนวโน้มจะบอกตัวเองว่า “เอาล่ะ พอแค่นี้แหละ ฉันทำดีที่สุดแล้ว” การมีเป้าหมายที่เจาะจง จะช่วยให้คุณผลักดันตัวเองไปสู่จุดที่คุณนึกภาพในใจเอาไว้ เมื่อคุณได้ตั้งเป้าหมายจำเพาะเจาะจงให้ตัวเองแล้ว ก็ถึงเวลาวางแผนขั้นตอนไปสู่ความสำเร็จ  ตัวอย่างเช่น “การที่จะบรรลุเป้าหมายวิ่งให้ได้ระยะทางหนึ่งกิโลภายในสิบนาที ฉันจะวิ่งอุ่นเครื่องรอบคอร์ทเทนนิสสิบรอบ ทุกวัน เป็นเวลาสองสัปดาห์ หลังจากนั้น ฉันจะเพิ่มเป็นวิ่งรอบสระน้ำในหมู่บ้าน ซึ่งใหญ่กว่ากันมาก ยี่สิบรอบ แม้แต่คนที่ตั้งเป้าหมายอย่างเจาะจงแล้ว ก็ยังอาจไม่บรรลุผลสำเร็จ เพียงเพราะพวกเขาไม่มีแผนการที่ชัดเจนในการลงมือทำ หากคุณไม่มีแผนที่รัดกุมในการบรรลุเป้าหมาย คุณจะไม่มีทางรู้ได้ว่าคุณทำมากพอที่จะบรรลุผลหรือยัง การอยากจะวิ่งให้ได้เป็นกิโล ภายในสิบนาที ย่อมเป็นเรื่องที่ทำได้ หากคุณมีสุขภาพดีและมีประสบการณ์ในการวิ่งอุ่นเครื่องมามากพอ แต่การพยายามวิ่งเป็นกิโลภายในสิบนาที กรณีที่คุณเป็นโรคหอบหืด หรือมีสุขภาพทรุดโทรม ย่อมไม่ตรงตามความเป็นจริง  เป้าหมายไม่ควรจะง่ายเกินไป ถึงขนาดที่ไม่ต้องผลักดันอะไรตนเองเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายเลย หากคุณเคยวิ่งเป็นกิโลภายในสิบนาทีได้มาก่อนแล้ว ก็ควรลองขยับเป็นวิ่งให้ได้ภายในแปดนาที เป็นต้น การตั้งเป้าที่คุณสามารถบรรลุได้ง่ายๆ อาจมีผลดีต่อความมั่นใจ แต่คุณจะมีฝีมือเท่าเดิมและไม่พัฒนาในฐานะนักวิ่ง  เป้าหมายของคุณยังไม่ควรเลื่อนลอยหรือยากเกินไป ถึงขนาดที่ไม่มีความเป็นไปได้ในการบรรลุได้เลย เช่น การวิ่งเป็นกิโลภายในสามนาที อาจจะพอเป็นไปได้สำหรับนักกีฬาโอลิมปิก แต่อาจจะไม่มีความเป็นไปได้สำหรับนักวิ่งเหยาะสมัครเล่น การตั้งเป้าหมายที่ยากเกินไป อาจทำให้คุณคับข้องใจและโมโห หรือมันอาจจะทำให้คุณเห็นเป้าหมายนั้นเป็นเรื่องเล่นๆ การตั้งเป้าหมายเฉพาะระยะยาว อาจทำให้คุณมองไม่เห็นฝั่งระหว่างเส้นทางไป ทำให้คุณมุ่งมั่นน้อยลงหรือหมดแรงจูงใจเอาดื้อๆ เป้าหมายระยะสั้นจะช่วยย้ำเตือนคุณว่า ทำไมคุณจึงทำสิ่งที่กำลังทำอยู่  ความสำเร็จจะเพิ่มความมั่นใจให้คุณ ด้วยการทำให้คุณรู้สึกฮึกเหิมมากขึ้น การตั้งเป้าหมายระยะสั้นหลายเป้าหมาย และบรรลุมันไปตามลำดับ จะช่วยให้คุณเห็นความคืบหน้าในผลงานและช่วยเพิ่มแรงจูงใจ ตัวอย่างเช่น เดือนนี้ลองวิ่งหนึ่งกิโลให้ได้ภายในเก้านาทีก่อน และเดือนต่อไปค่อยพยายามทำให้เหลือแปดนาทีครึ่ง ส่วนเป้าหมายระยะยาวอาจจะเป็นการวิ่งหนึ่งกิโลภายในเจ็ดนาที ให้ได้ก่อนสิ้นปีนี้ ความสำเร็จมักเกิดขึ้นได้ง่าย หากคุณรู้จักสร้างพลวัตรให้มัน ข้อหนึ่งของคนที่มีความทะเยอทะยานก็ คือ พวกเขาไม่เคยหยุดที่จะพัฒนาให้ดีขึ้นกว่าเดิม  กลยุทธ์ดังกล่าวออกแบบมาเพื่อรับมือกับความกระหยิ่มยิ้มย่องของตัวเอง (ดังที่กล่าวไว้ในส่วนที่แล้ว) การตั้งเป้าหมายใหม่ทันที จะช่วยเบี่ยงเบนจุดสนใจไปที่การทำงานต่อไป ไม่ใช่การเอาแต่ดื่มด่ำกับความสำเร็จ แม้ว่าการพักเบรกระหว่างแต่ละเป้าหมายจะสำคัญ ก็ควรพยายามวางเป้าหมายใหม่ให้เร็วที่สุด ทันทีที่คุณสามารถวิ่งเป็นกิโลได้ภายในเจ็ดนาทีแล้ว ลองวางเป้าหมายใหม่ไปเป็นลงแข่งมาราธอนภายในสองเดือนข้างหน้า ใช้เวลาสัปดาห์ที่เหลืออยู่ ในการพักแข้งพักขา และใช้ช่วงดังกล่าวในการวางแผนสำหรับเป้าหมายใหม่ไปพลางๆ ตัวอย่างเช่น ไปกินสเต็กชั้นดีทันทีที่คุณสามารถวิ่งครบกิโลได้ภายในเจ็ดนาที การพักผ่อนและให้รางวัลตนเอง มีความสำคัญพอๆ กับการทำงานหนักและความพยายาม  ความเครียดในปริมาณคงที่แต่พอประมาณ ถือเป็นเรื่องที่ดี เพราะมันช่วยให้คุณโฟกัสและกระตุ้นสมองของคุณ แต่การแบกความเครียดไว้มากเกินไป จะทำให้ผลงานคุณด้อยลง ซึ่งจะส่งผลเชิงลบต่อความมั่นใจของคุณ และส่งผลต่อเนื่องไปทำลายพลวัตรที่มีอยู่ จนในที่สุดก็เกิดการล้มเลิกนั่นเอง การเครียดเรื้อรังไม่เพียงจะบั่นทอนจิตใจคุณทำนั้น มันยังสามารถส่งผลร้ายแรงต่อสุขภาพกายของคุณได้ด้วย ความเครียดเรื้อรังสามารถกดดันการทำงานของหัวใจ และยังส่งผลให้เสี่ยงต่อเบาหวานและโรคหอบหืดด้วย นอกจากนี้ ยังทำให้คุณเป็นไข้หวัดได้ง่ายขึ้น  การให้รางวัลตัวเองแตกต่างจากการดื่มด่ำในความสำเร็จ การให้รางวัลเป็นรูปแบบหนึ่งของการผลักดันตัวเอง และทำให้คุณมีแนวโน้มในการไล่ตามความฝันต่อไป คุณไม่ได้หยุดเพื่อชื่นชมความสำเร็จของตนเอง แต่หยุดเพื่อตระหนักถึงการทำงานหนักที่ผ่านมา และสร้างแรงจูงใจให้ตนเองในการก้าวต่อไป คุณอาจลองตั้งเป้าหมายให้ตนเองพูดว่า “ได้เลย” ให้มากขึ้น มันอาจฟังดูเรียบง่าย แต่จะช่วยเพิ่มความมั่นใจและสร้างแรงบันดาลใจและแรงจูงใจให้คุณต่อไป
กล่าวคำยืนยันเชิงบวกกับตัวเอง. เน้นไปในเรื่องที่อาจได้มา ไม่ใช่เรื่องที่อาจสูญเสียไป. ตัดคำว่า “รู้สึกไม่อยากทำ” ออกไปจากพจนานุกรม. ใช้หลักการวางแผนแบบ “หากว่า-ฉันจะ” ในการคิดถึงสิ่งที่ตนเองต้องทำ. มองความผิดพลาดเป็นเสมือนกระบวนการกำจัดจุดอ่อน. สนุกกับความสำเร็จ แต่อย่าจมปลักกับมัน. วางเป้าหมายอันจำเพาะที่สามารถวัดผลได้. วางกลยุทธ์เพื่อบรรลุเป้าหมายที่เจาะจง. ตั้งเป้าหมายยากๆ แต่เป็นไปได้. กำหนดทั้งเป้าหมายระยะสั้นและยาว. วางเป้าหมายต่อไปทันทีหลังจากที่ทำเป้าหมายหนึ่งสำเร็จ. ให้รางวัลตนเองอย่างเป็นรูปธรรม ทุกครั้งที่บรรลุเป้าหมาย.
https://www.wikihow.com/Be-Ambitious https://www.wikihow.com/Be-Ambitious
Getting in the Right Mindset Setting Goals