Bitwa pod piramidami.
VINCENT François André (1746-1816)
Bitwa pod piramidami.
LEJEUNE Louis-François (1775-1848)
Zamknąć
Tytuł: Bitwa pod piramidami.
Autor: VINCENT François André (1746-1816)
Data utworzenia : 1806
Pokazana data: 21 lipca 1798
Wymiary: Wysokość 80 - Szerokość 125
Technika i inne wskazania: Olej na płótnie
Miejsce przechowywania: Strona internetowa Luwru (Paryż)
Kontakt z prawami autorskimi: © Zdjęcie RMN-Grand Palais - J. Schormans
Odniesienie do zdjęcia: 85DE1317 / RF 1983-105
Bitwa pod piramidami.
© Zdjęcie RMN-Grand Palais - J. Schormans
Bitwa pod piramidami.
© Zdjęcie RMN-Grand Palais - G. Blot
Data publikacji: listopad 2011
Wideo
Bitwa pod piramidami
Wideo
Kontekst historyczny
Otomański Egipt jest idealną bazą wypadową do powstrzymania brytyjskiej dominacji handlowej w Indiach. Wyprawa mająca na celu zajęcie terytorium podnieciła Bonapartego, wciąż pasjonującego się Wschodem, i pozwoliła mu zachować chwałę, zagrożoną przez Dyrektorium od czasu niepowodzeń z Anglią.
Wspierana przez Talleyranda wyprawa obejmująca w szczególności najlepszych generałów konsulatu
Kléber i Desaix, a także wielu naukowców, artystów i inżynierów wyjechali w 1798 roku,
Po wylądowaniu w Aboukir, Bonaparte podbił Aleksandrię i 3 Thermidor VI roku (21 lipca 1798), w bitwie pod piramidami, zmiażdżył piętnaście tysięcy mameluków z Mourad Bey. Wiele dokumentów przywiezionych przez Vivanta Denona często służyło malarzom, którzy opowiadali o wydarzeniach.
Analiza obrazu
W 1800 roku Lucien Bonaparte, minister spraw wewnętrznych, na rozkaz pierwszego konsula wydał pierwszy konsul Bitwa pod piramidami do Vincenta. Obraz Lejeune został namalowany z okazji pierwszej rocznicy bitwy pod Austerlitz.
Vincent naszkicował pracę o wymiarach 8 mx 5 m, która zniknęła. Chory, tylko dostarczył do Salonu w 1806 r. Ukończony szkic, zachowany do dziś w Wersalu, i porzucił projekt w rękach Philippe Auguste Hennequin. Później, w 1810 roku, Alexandre Berthier, minister wojny, a następnie Wielki Łowca, zamówił u niego ten sam przedmiot do dekoracji galerii Château de Grosbois.
W zwiewnej kompozycji Vincenta obserwujemy od prawej do lewej chaotyczną walkę mameluckich jeźdźców. Ich konie ustawiają się przed białym zadem konia, dosiadanego przez arabskiego jeźdźca napadającego na francuskie szeregi. Co za pasja, jaka wolność wykonania! Grafika jest bardzo mocna, daleka od epickiego charakteru panoram bitew pod Gros czy Gérard.
Akcja dociera do sedna sprawy, ale jej wynik pozostaje niepewny: wzniesione szable, ryk karabinów, upadek żołnierzy.
W obliczu tego wichru, który zdaje się nieść wszystko na swojej drodze, francuscy piechurzy, noszący dwuornuatowe czapki, tworzą nieprzeniknioną ścianę obrony.
Pierwsza, oparta na ramionach, wycelowuje, druga, najeżona bagnetami, czeka na swoją kolej, gotowa do strzału. W tle, po lewej stronie, widzimy wieżę i dwie piramidy, po prawej palmy i więcej francuskich żołnierzy. Malarstwo Vincenta to tradycyjna kompozycja militarnego szoku, potraktowana brązowawymi tonami z dodatkiem bieli.
Praca Lejeune jest większa niż szkic Vincenta. Jego wymiary są poniżej wymagań malarstwa wojskowego, ale tak wiele szczegółów i odcinków jak na skromny format!
Lejeune, żołnierz i malarz w chwilach odpoczynku, nie brał udziału w tej bitwie. Zna inne krajobrazy, sztukę wojenną i ludzi. Jego troska o dokładność i prawdę kontrastuje z lirycznym i barokowym charakterem płótna Vincenta, dzięki czemu zyskał miano „pierwszego reportera” w historii.
Scena rozgrywa się również na lewym brzegu Nilu, naprzeciw płaskowyżu Gizy, w oddali znajdują się trzy piramidy: Keops, Kephren i Menkaure. Desaix i Régnier są po prawej stronie, Dugua w środku, Bon po lewej.
Jej słabość w kawalerii i artylerii zmusiła armię do utworzenia kwadratu, który zajmuje prawo kompozycji z Bonapartem, Berthierem, sztabem i kawalerią. Na rogach pojawiają się plutony artylerii i grenadierów uzbrojone w bagnety.
Zablokowani przez solidny plac, podczas gdy reszta żołnierzy odcinała im odwrót, przeciwnicy pobiegli w kierunku Nilu. Kanonierka skacze, Turek niesie martwego człowieka, inny, syn Mourada Beya, groźny miecz i pistolet, wodze w zębach, atakuje oficera lekkiej artylerii. Po lewej stronie możemy zidentyfikować ufortyfikowaną wioskę Embabé. Trzy kolumny szturmowe półbrygady 32. linii i generał Rampon szturmują ją. Mieszkańcy uciekają w nieładzie w kierunku łodzi. Przeciążone toną.
Lejeune lubi ruch, a gatunek dobrze się do niego nadaje. Światło Egiptu pozwala mu używać żywych kolorów, zwłaszcza aksamitnej czerwieni, ale pozostaje bardziej narracyjny. U niego dominuje kompozycja, a nie efekt jak na obrazie Vincenta.
Detale kostiumu, polski lancer, lśniące mameluki i lekka piechota z wyszywanymi czerwonymi piórami na czako przyniosły mu przydomek „Artagnan malarstwa”. Ten rozległy zespół jest przejrzysty, przewiewny i panoramiczny. Krój jest pewny i miękki, w dotyku lekki i delikatny, a kolor trochę zimny. Ruch podkreśla piękny porządek oparty na zatopionych odległościach i szerokiej perspektywie.
Jej styl, szlachetny, nieco zgodny z ówczesnym gustem, zawiera już składniki orientalizmu: piramidy, gaj palmowy, połyskujące tkaniny i kopułę zwieńczoną krzyżem.
Interpretacja
Oprócz zainteresowań historycznych oba obrazy kładą nacisk na dwie przeciwstawne taktyki i temperamenty. Ognista, ale beznadziejna i niezdyscyplinowana walka odważnych mameluckich jeźdźców zderza się z metodycznym duchem, który prowadzi doświadczone armie Napoleona do zwycięstwa. W obliczu współczesnych wojen średniowieczne wojny nie mają już szans.
- bitwy
- podbój kolonialny
- Informator
- Egipt
- Bonaparte (Napoleon)
- Wschód
Bibliografia
Annie JOURDAN, Napoleon, bohater, patron, imperator Paryż, Aubier, 1998. Gunther ROTHENBERG Atlas wojen napoleońskich: 1796-1815 Paryż, w przeciwnym razie, 2000, Henry LAURENS Ekspedycja egipska Paryż, Le Seuil, pot. „Points Histoire”, 1997.Geoffroy SAINT-HILAIRE Egipska wyprawa Paryż, Paléo, 2000. Yveline CANTAREL-BESSON, Claire CONSTANS i Bruno FOUCART Napoleon: Obrazy i historia, obrazy z Pałacu Wersalskiego (1789-1815) Paryż, RMN, 2001.Od Davida do Delacroix.Malarstwo francuskie od 1774 do 1830 roku katalog wystawy, Paryż, Grand Palais, listopad 1974-luty 1975. Marguerite GASTON "General baron Lejeune", w Biuletyn Muzeum Bernadotte Pau, nr 20, grudzień 1975.
Cytując ten artykuł
Malika DORBANI-BOUABDELLAH, „Bitwa pod piramidami”