Charakteryzując bardziej szczegółowo konstrukcyjne i destrukcyjne cele wychowawcze, jako najistotniejsze dla realizacji socjalistycznego ideału wychowawczego, powiemy, że jest to:
optymalne uspołecznienie i optymalne eliminowanie egoizmu oraz optymalny rozwój osobowości manifestujący się aktywnością twórczą i eliminowanie zahamowań oraz dewiacji rozwojowych. Uspołecznienie rozumiemy tu jako podporządkowanie swego postępowania dobru zbiorowości społecznej oraz maksymalną i manifestowaną skłonność do zaspokajania własnych potrzeb w harmonii z dobrem takiej zbiorowości lub poprzez jego ochronę i współrealizację, a nie wbrew niemu czy też bez liczenia się z nim. Kryterium uspołecznienia to jednak nie tylko intensywność respektowania dobra określonej zbiorowości społecznej (intensywność uspołecznienia). Kryterium uspołecznienia to także jego zakres (ekspansywność uspołecznienia). Na przykład gangster, uwielbiający tylko swego bossa, gotów wykonać każdy jego rozkaz, jest bardziej uspołeczniony niż przestępca-psychopata, dla którego liczy się tylko interes własny, a z kolei wspomniany gangster jest mniej uspołeczniony niż człowiek grupy przestępczej oddany nie tylko konkretnemu człowiekowi, ile raczej grupie i skłonny do dalej idących poświęceń dla jej dobra i dobra jej członków Łatwo zauważyć, że taki członek grupy przestępczej jest mniej uspołeczniony niż osoba, która zabiega wprawdzie głównie o dobro własnej rodziny, ale stara się być w zgodzie z wymaganiami swego zakładu pracy i wymaganiami Zbiorowości państwowej, której jest członkiem. Z kolei ktoś,,kto gotów jest wiele stracić dla dobra swego narodu, jest bardziej uspołeczniony niż człowiek zabiegający o dobro swej rodziny, ale jest mniej uspołeczniony od człowieka, który będąc oddanym swej ojczyźnie patriotą stara się być także internacjonalistą.
Charakteryzując bardziej szczegółowo konstrukcyjne i destrukcyjne cele wychowawcze, jako najistotniejsze dla realizacji socjalistycznego ideału wychowawczego, powiemy, że jest to: