Gerçek bir mahkeme salonunda, o ve Fridlund-Horne bir kişinin tavrının yargıcın gördüğü kanıtların bir parçası olduğunu kabul ettiler.
Fridlund-Horne, yargıçların bir insanın tavırlarına kanıt olarak baktığına inanıyor.
O ve Fridlund-Horne, yargıçların bir insanın tavırlarını delil olarak görmezden gelmeleri gerektiğini düşünüyorlar.