Padişahlar, prestijleri, refahı ve güvenliğinden memnun olan yerel ve dini işlerden sorumlu kaldılar.
Sultanlar sadece dini ve yerel işleri kontrol etmekten mutluydu.
Padişahlar için neredeyse hiçbir gerçek güç kalmamıştı. Bu da onları boylarını kaybettikleri için mutsuz bırakmıştı.