Salonun sessizliğe düşmesine izin veren biri olmak istedim — sessizlik, ki konuşmaktan, sevmeyi öğrendim. Ama kimse beni sevmediğinde, Peter gibi, söylememem gereken şeyi söyleyene kadar konuşup, konuşmaktan, konuşmaktan başka ne yaptım? Karanlıktan eve fırladım, lastikler ağladı, radyodaki her şarkıyla uludum, genç yaşta bir yabancının aptalca sözlerini haykırdım, başkasının öfkesini çığlık attım, kendi sesimi taşıyabileceğim birinin aşkını ve sessizliğini.
Bağırıp bağırdım, çığlık attım ta ki artık çığlık atamayıp sadece sessizlik duyabileyim.
Sessizlikten nefret ediyorum, bu yüzden sürekli konuşuyorum.