DIE HOOGSTE HOF VAN APPÈL
VAN SUID-AFRIKA

RAPPORTEERBAAR
Saaknommer : 600/04

In die saak tussen :

FREDERIK DE BEER

APPELLANT

en

DIE RAAD VIR GESONDHEIDSBEROEPE
VAN SUID-AFRIKA

RESPONDENT

CORAM :

HARMS, STREICHER, BRAND, LEWIS et MLAMBO
ARR

DATUM :

18 NOVEMBER 2005

GELEWER :

29 NOVEMBER 2005
Samevatting:
Appèl ingevolge art 20 van Wet 56 van 1974 – teen beslissing van die Geneeskundige en
Tandheelkundige beroepsraad om die appellant se naam uit die register van geneeshere
te skrap – geen wesenlike mistasting deur die raad – straf ook nie  buitensporig swaar –
appèl gevolglik van die hand gewys.
_____________________________________________________

UITSPRAAK

BRAND AR/

BRAND AR :

[1] Die respondent is deur die Wet op Gesondheidsberoepe, 56 van 1974
('die Wet') tot stand gebring om as oorkoepelende liggaam vir die
beroepsrade van die verskillende gesondheidsberoepe te dien. Een van
hierdie beroepsrade is die Geneeskundige en Tandheelkundige Beroepsraad
('die raad'). Die appellant is by die raad as 'n algemene praktisyn
geregistreer. Die appèl het sy oorsprong in 'n beslissing van die raad dat die
appellant se naam uit die register van geneeshere geskrap word. Teen
hierdie beslissing het die appellant ingevolge artikel 20 van die Wet na die
Pretoriase Hooggeregshof geappelleer. In 'n uitspraak, wat intussen
gerapporteer is onder die verwysing De Beer v Health Professions Council of
South Africa 2005 (1) SA 332 (T), is dié appèl deur Patel R, met wie Maluleke
R saamgestem het, van die hand gewys. Die verdere appèl na hierdie hof is
met die verlof van die hof a quo.

[2] Voortspruitend uit formele klagtes van onprofessionele gedrag wat deur
vier van die appellant se pasiënte teen hom gelê is, het die raad 'n
tugkomitee onder voorsitterskap van een van sy  lede aangestel om die
aangeleentheid te ondersoek. Die tugkomitee het bestaan uit drie
verteenwoordigers van die mediese professie wat bygestaan is deur 'n
regsassessor. Die ondersoek het 'n aanvang geneem op 16 November 2000,
dit is voordat die jongste regulasies betreffende sodanige ondersoeke op 24
Augustus 2001 (by wyse van goewermentskennisgewing R765) in die
Staatskoerant afgekondig is. Ingevolge regulasie 12(2) van hierdie regulasies

moes 'n ondersoek wat voor die inwerkingtreding daarvan begin het,
afgehandel word onder die vorige regulasies wat op 28 September 1990 (by
wyse van goewermentskennisgewing 2303) afgekondig is. Bygevolg was die
bepalings van die 1990-regulasies deurentyd op die onderhawige
aangeleentheid van toepassing.

[3] Volgens die klagstaat sou vier aanklagte van onprofessionele gedrag,
almal van 'n seksuele aard, teenoor vier verskillende pasiënte, ondersoek
word. By die aanvang van die ondersoek is aanklag 2 egter deur die pro
forma aanklaer teruggetrek. Op aanklagte 3 en 4 is die appellant aan die
einde van die vyf dae ondersoek deur die tugkomitee onskuldig bevind. In
terme van die toepaslike regulasies was dit die einde van hierdie twee
aanklagte. Die appèl wentel dus slegs om aanklag 1.

[4] Wat aanklag 1 betref het die tugkomitee by die raad aanbeveel dat die
appellant skuldig bevind word aan onprofessionele gedrag wat skandelik van
aard is. Aangaande die toepaslike straf was die tugkomitee se aanbeveling
dat die appellant vir 'n tydperk van twee jaar in sy praktyk geskors word, maar
dat die skorsing vir vyf jaar opgeskort word op voorwaardes waarna ek
aanstons sal terugkeer.

[5] Hierdie aanbevelings is aan die raad voorgelê tydens sy vergadering in
September 2001. Na oorweging het die raad besluit om die tugkomitee se
aanbeveling ten opsigte van skuldigbevinding te aanvaar. Wat die aanbevole

straf betref, was die raad egter prima facie van oordeel dat 'n opgeskorte
vonnis as straf onvoldoende sou wees en dat die appellant se naam van die
register verwyder behoort te word. Gevolglik is die appellant genooi om die
raad deur skriftelike vertoë tot ander insigte te oortuig. Hierdie uitnodiging is
deur die appellant aanvaar. In die skriftelike vertoë het die appellant ook
gevra dat sy regsverteenwoordiger toegelaat moet word om mondelinge
argument aan die raad voor te dra. Die volgende vergadering van die raad
was op 4 en 5 Maart 2002. Tydens hierdie geleentheid is die appellant se
versoek om mondelinge betoog geweier. Vervolgens is besluit dat as straf die
appellant se naam uit die register van geneeshere verwyder word.
Daarbenewens is die terugplasing van die appellant se naam op die register
onderworpe gemaak aan die voorwaarde dat hy toepaslike psigiatriese
behandeling ontvang vir die sielkundige probleme wat tot sy onprofessionele
gedrag aanleiding gegee het en dat hy hierdie terapie suksesvol deurloop.

[6] Die appellant aanvaar dat hy tereg skuldig bevind is aan
onprofessionele gedrag van 'n skandelike aard. Die beswaar is dus slegs
teen die straf wat hom opgelê is. In wese is sy saak dat die raad die
tugkomitee se aanbevelings moes aanvaar het. Ter ondersteuning hiervan is
verskeie argumente aangevoer wat beter verstaanbaar is teen die agtergrond
van die feite wat die aanklag waaraan hy skuldig bevind is ten grondslag gelê
het.

[7] Die aanklag waaraan die appellant skuldig bevind is het betrekking op
sy optrede teenoor een van sy vroulike pasiënte, mev M, op 25 September
1996. Hoewel mev M se naam in die uitspraak van die hof a quo vermeld
word, vind ek herhaling daarvan onnodig. Howe moet meer bedag wees
daarop om nie die name van onskuldige partye te openbaar waar sodanige
openbaring geen bydrae tot die uitspraak lewer nie. Mev M het die appellant
reeds ses maande vantevore vir die eerste keer besoek aan die hand van 'n
verwysing deur 'n groep wat as die Depression and Anxiety Support Group
bekend gestaan het. Hierdie groep het hulle daarop toegespits om pasiënte
wat aan  angs en depressie ly, tot hulp te kom. Die appellant het indertyd op
die adviesraad van die groep gedien en was ook op die paneel van
geneeshere na wie hulle gereeld pasiënte verwys het. Reeds tydens die
eerste besoek het die appellant mev M gediagnoseer as 'n pasiënt wat
emosioneel onstabiel is en wat aan erge depressie en angsversteuring ly, vir
welke toestande hy medikasie voorgeskryf het.

[8] Tussen haar aanvanklike besoek in Maart 1996 en die gebeure op 25
September 1996, het mev M die appellant by ongeveer tien geleenthede
besoek. Tydens elkeen van hierdie besoeke het die appellant haar in fyn
besonderhede uitgevra oor die mees intieme aspekte van haar persoonlike
lewe. Na aanleiding hiervan het sy hom onder meer meegedeel dat sy en
haar man reeds vanaf die begin van hulle huwelik eintlik geen seksuele
omgang gehad het nie. Sy was ongemaklik oor hierdie intieme ondervraging

en het hom verseker dat seks nie vir haar belangrik was nie. Daarteenoor het
die appellant al haar sielkundige probleme aan seksuele frustrasie toegeskryf
en haar aangemoedig om oor seks te fantaseer.
[9] Volgens mev M se beskrywing van wat op 25 September 1996
plaasgevind het, het die appellant op dié dag, aan die einde van hul
konsultasie, haar uit die bloute beveel om te ontklee. Toe sy haar onwilligheid
te kenne gee, het die appellant kwaad geword en op intimiderende wyse
daarop aangedring dat sy dit doen. Hierna het hy die konsultasiekamer
verlaat met die opmerking dat hy na vyf minute sou terugkeer en dat sy
intussen moes besluit 'of sy wou gesond word of nie'.

[10] Terwyl die appellant uit die kamer was, het mev M haar toe ontklee en
'n jurk aangetrek wat sy toegeknoop het. By sy terugkoms was die appellant
se bui heel anders. Hy het haar met 'n glimlag versoek om op die bed te gaan
lê. Hierop het hy toe haar jurk oopgeknoop, die gordyne rondom die bed
toegetrek en begin om haar op mees intieme wyse te betas. 'n Uiteensetting
van mev M se beskrywing van wat daarna gevolg het, blyk uit die klagstaat
en uit haar getuienis waarvan 'n getroue weergawe in, onderskeidelik, para 4
en para 11 van die hof a quo se uitspraak (op 336C-G en 337F-I) te vinde is.
Ek vind herhaling daarvan onnodig. Om dit kort te sny; op die ou end het die
appellant orale gemeenskap met haar beoefen en homself in die proses tot
by die punt van ejakulasie bevredig.

[11] Hoewel die appellant uiteindelik in sy getuienis nie mev M se
beskrywing van die gebeure in enige wesenlike opsig betwis het nie, het hy,
deur aanvanklik onskuldig te pleit, haar die verleentheid aangedoen om haar
weergawe in al sy intieme detail voor die tugkomitee te herhaal. In die
omstandighede is hierdie optrede nouliks verstaanbaar of verskoonbaar. Nog
minder verstaanbaar was die wyse waarop mev M in kruisverhoor oor al
hierdie intieme detail uitgevra is. Ek aanvaar egter ten gunste van die
appellant dat hy nie persoonlik vir hierdie strategie verantwoordelik was nie
en laat dit daar.

[12] Aan die einde van die gebeure op 25 September 1996 het die
appellant, volgens mev M, aan haar voorgestel dat hulle 'n buite-egtelike
verhouding aanknoop. Hoewel sy hoegenaamd nie hiervoor te vinde was nie,
het sy vir omtrent twee weke die aangeleentheid verswyg. Daarna het sy vir
die appellant 'n brief geskryf waarin sy hom in wese daarvan beskuldig het
dat hy oneties en verkeerd opgetree het. Hierdie brief het sy persoonlik aan
hom oorhandig en ook die inhoud aan hom oorgedra. Die appellant het toe
met haar saamgestem dat dit wat hy aan haar gedoen het, professioneel
oneties en moreel onregverdigbaar was. Hy het haar egter versoek om vir
niemand van die voorval te vertel nie. Hoewel sy aanvanklik aan hierdie
versoek voldoen het, sê mev M, het sy uiteindelik gevind dat sy nie met die
ervaring kon saamleef nie. Gevolglik het sy bykans agt maande na die
gebeure, in ongeveer Mei 1997, vir een van die sielkundiges by die

Depression and Anxiety Support Group daarvan vertel. Op daardie stadium
was sy in so 'n toestand dat sy onder meer na die hoof van psigiatrie by die
Johannesburg Algemene Hospitaal, prof Michael Berk, vir behandeling
verwys is.

[13] Mev M se openbaarmaking van die gebeure het daartoe gelei dat die
appellant deur die voorsitter van die Depression and Anxiety Support Group,
me Zane Wilson, en prof  Berk daarmee gekonfronteer is. Volgens me Wilson
en prof Berk, wat beide voor die tugkomitee getuig het, het die appellant
reeds by hierdie geleentheid mev M se weergawe van die gebeure erken. Hy
het toegegee dat hy 'n probleem het en onderneem om te gaan vir
sielkundige behandeling. Hy het hulle ook meegedeel dat hy in elk geval van
voorneme was om in die nabye toekoms sy praktyk op te gee en om as
mediese adviseur vir 'n maatskappy te gaan werk. Dit alles het me Wilson en
prof Berk laat besluit om nie die klagte teen die appellant verder te voer nie.

[14] Me Wilson se getuienis was dat sy toe weer in 1999 verdere klagtes
ontvang het van pasiënte wat deur die Depression and Anxiety Support
Group na die appellant verwys is dat hy hom weer aan ernstige wangedrag
van 'n seksuele aard sou skuldig gemaak het. Hierop het sy besluit om die
aangeleentheid by die raad aanhangig te maak. Die latere klagtes is,
terloops, dié waarop die appellant op die ou end deur die tugkomitee
onskuldig bevind is.

[15] Nadat die tugkomitee aangedui het dat hulle by die raad sou aanbeveel
dat die appellant op aanklag 1 skuldig bevind word aan onprofessionele
gedrag wat skandelik van aard is, is twee getuies namens die appellant ter
versagting geroep, synde, sy gemeente predikant, ds P A Venter, en 'n
psigiater, prof J L Roos. Volgens ds Venter het die appellant hom in die
middel van 1997 kom spreek, onmiddellik nadat hy deur me Wilson en prof
Berk met die klagtes teen hom gekonfronteer is. Die appellant het sy skuld
erken en sy berou te kenne gegee. Hy was gebroke en het telkens in trane
uitgebars. Vir ds Venter het die skuldbelydenis en berou eg oorgekom. Hy
kon hom egter nie daaroor uitlaat of dit ook sou gebeur het indien die saak
nie toe reeds op die lappe gekom het nie.

[16] Prof Roos is deur die appellant gekonsulteer met die spesifieke
oogmerk om getuienis ter versagting af te lê. Een van die hoofoorsake van
die gebeure was, na prof Roos se oordeel, dat die appellant, as algemene
praktisyn, nooit behoorlik toegerus was om aangeleenthede van intiem
persoonlike aard met pasiënte te hanteer nie. Hy is dus as 't ware aan die
psigiatriese diepkant ingegooi. Prof Roos se aanbeveling was dat die
appellant psigoterapie ontvang om 'n herhaling van sy optrede te voorkom en
dat dit aan die betrokke sielkundige of psigiater opgedra word om die
vordering met sodanige terapie aan die raad te rapporteer.

[17] Wat die appellant se professionele loopbaan betref, was die getuienis
voor die tugkomitee dat hy in 1988 op 26-jarige ouderdom as geneesheer

gekwalifiseer het en in 1992 met 'n privaat praktyk begin het. In 1997 het hy,
soos wat hy vir me Wilson en prof Berk gesê het, sy praktyk gestaak en as
mediese adviseur vir 'n maatskappy gaan werk. Hierdie maatskappy is egter
in 1998 gelikwideer, as gevolg waarvan die appellant na sy privaat praktyk
teruggekeer het. Aan die einde van 1999 het hy weer sy praktyk laat vaar en
begin werk as 'n senior assistent in die trauma eenheid van 'n hospitaal in
Johannesburg.

[18] In die lig van hierdie feite het die tugkomitee toe, soos ek reeds
aangedui het, besluit om by die raad aan te beveel dat appellant vir 'n tydperk
van twee jaar in sy praktyk geskors word, maar dat hierdie skorsing vir vyf
jaar opgeskort word. Benewens die algemene voorwaarde dat die appellant
hom nie gedurende die tydperk van opskorting weer aan 'n soortgelyke
oortreding skuldig maak nie, het die tugkomitee die volgende twee
opskortings-voorwaardes aanbeveel:
(a)
Dat die appellant verbied word om 'kliniese werk binne privaat praktyk
verband' gedurende die opskortingstydperk te doen.
(b)
Dat die appellant hom onderwerp aan toepaslike psigoterapie deur 'n
kliniese sielkundige en behandeling deur 'n psigiater soos deur hom/haar
bepaal en dat, in dié verband, drie maandeliks verslae deur die twee
terapeute aan die raad voorgelê word tot tyd en wyl die raad aandui dat
hierdie verslae nie meer nodig is nie.

[19] Blykens die komitee se redes vir sy aanbeveling is as uitgangspunt
aanvaar dat die appellant se oortreding so ernstig van aard was dat dit
sonder meer sy skrapping van die register sou regverdig. Opweging van die
strafversagtende omstandighede wat blyk uit die getuienis van ds Venter en
prof Roos, so het die tugkomitee voortgegaan, het hom egter genoop om die
oplegging van 'n opgeskorte skorsing aan te beveel. Die opskortings-
voorwaarde dat die appellant hom aan psigiatriese terapie onderwerp ten
einde 'n herhaling van sy optrede te voorkom, was op voorstel van prof Roos.
Die toevoeging van die verdere opskortingsvoorwaarde, nl dat die appellant
hom van kliniese werk in privaat praktyk weerhou, sou, volgens die
tugkomitee se oordeel, voldoende wees om die publiek teen 'n herhaling van
soortgelyke optrede te beskerm tot tyd en wyl die appellant die terapie
suksesvol deurloop het. Uiteraard het die appellant se werk as senior
assistent
by
'n
trauma
eenheid
binne
die
kader
van
hierdie
opskortingsvoorwaarde geval.

[20] In die skriftelike betoog wat namens die appellant op uitnodiging aan
die raad voorgelê is, is die tugkomitee se aanbevole straf ondersteun en die
komitee se redes vir hierdie aanbeveling herhaal en onderstreep. In die loop
van die betoog is weer eens besondere klem gelê op die versagtende
omstandighede wat uit die getuienis van ds Venter en prof Roos blyk. Voorts
is benadruk dat die appellant in die trauma eenheid waar hy werksaam is,
waardevolle gemeenskapsdiens verrig en terselfdertyd, weens sy geringe

kontak met pasiënte, slegs 'n geringe risiko skep dat hy deur herhaling van sy
gewraakte optrede verdere nadeel kan veroorsaak.

[21] In die antwoordende beëdigde verklaring wat namens die respondent in
die hof a quo geliaseer is, stel die voorsitter van die raad, dr L H Becker, dit
onomwonde dat die raad, benewens die tugkomitee se aanbevelings en die
redes wat ter motivering daarvoor verstrek is, ook die skriftelike vertoë
namens die appellant, behoorlik oorweeg het. Desnieteenstaande, sê dr
Becker, het die raad tot die slotsom gekom dat die opgeskorte vonnis wat
deur die tugkomitee aanbeveel is, 'n ontoereikende straf sou wees.

[22] Blykens dr Becker se verklaring was die onderliggende oorwegings vir
hierdie slotsom in wese tweeledig. Eerstens, dat die appellant in sy huidige
psigiese toestand nie geskik is om as geneesheer te praktiseer nie omdat hy
'n risiko vir pasiënte inhou, welke risiko, na die raad se mening, nie
voldoende
ondervang
sou
word
deur
die
voorgestelde
opskortingsvoorwaardes nie. Tweedens, dat die skandelike gedrag waaraan
die appellant hom skuldig gemaak het, so ernstig van aard was dat dit
eenvoudig nie na behore deur die oplegging van  'n opgeskorte vonnis
bestraf sou word nie. Anders gestel, dat die voorgestelde vonnis 'n verkeerde
boodskap sou oordra aangaande die erns waarmee die raad wandade van
seksuele aard deur geneeshere teenoor hulle pasiënte bejeen.

[23] Wat die raad, volgens dr Becker, in die onderhawige geval verswarend
gevind het, was die feit dat mev M juis weens die sielkundige en emosionele
probleme waarvoor sy by die appellant om hulp aangeklop het, besonder
kwesbaar was en gevolglik swaar op die appellant geleun het. In die proses
het mev M, volgens die appellant se eie getuienis, buitengewoon afhanklik
van hom geraak en het daar 'n besondere vertrouensverhouding tussen hulle
ontstaan waarin sy, onder meer, haar mees intieme geheime met hom gedeel
het. Die appellant se brutale skending van hierdie vertrouensverhouding, so
het die raad bevind, het die pasiënt ernstig benadeel.

[24] Dr Becker wys daarop dat dit spesifiek deur art 15A van die Wet aan
die raad opgedra word (in sub-art (g)) om 'die waardigheid van die [mediese]
beroep en die integriteit van die persone wat die beroep beoefen, te handhaaf
en te bevorder' en (in sub-art (h)) om 'die publiek te beskerm'. In die lig
hiervan, sê dr Becker, was die raad van oordeel dat hy, ten spyte van die
klaarblyklike versagtende omstandighede waarna die tugkomitee verwys het,
sou versuim om die pligte wat deur die Wet aan hom opdra word na te kom
indien hy die tugkomitee se aanbeveling van 'n opgeskorte vonnis sou
aanvaar.

[25] Dit is teen die agtergrond van hierdie feite wat die hof a quo geweier
het om ingevolge art 20 van die Wet met die straf wat deur die raad opgelê is,
in te meng. Wat blykens die hof se uitspraak 'n aansienlike mate van
verwarring veroorsaak het, is die vraag of art 20 'n hersieningsaansoek of

dan wel 'n appèl in die vooruitsig stel. Aan die einde van sy beredenering
aangaande hierdie vraag (paras 35-38 te 343E-344C) kom die hof a quo,
skynbaar op gesag van Simaan v South African Pharmacy Board 1980 (1) SA
764 (T) te 767G, tot die slotsom dat art 20 inderwaarheid 'n
hersieningsaansoek beoog, wat daarop neerkom dat
'the Court cannot interfere with the finding of fact by the board if it had evidence before it
upon which it could reasonably and honestly have arrived at the conclusion at which it did.
...'

[26] Hierdie siening oor wat art 20 van die Wet beoog, is eenvoudig
verkeerd. Dit blyk onder meer uit die volgende dictum van Van Heerden AR in
Health Professions Council of SA v De Bruin [2004] 4 All SA 392 (SCA) para
23 (te 403c-e):
'The appeal to the High Court created by s 20 of the Act has (in my view correctly) been
described as "an appeal in the ordinary sense", i e "a rehearing on the merits but limited to
the evidence or information on which the decision under appeal was given, and in which
the only determination is whether that decision was right or wrong.'

[27] Soos egter ook in De Bruin (para 24 te 403h-404f) gesê word, is 'n
appèl teen straf, soos die onderhawige, onderworpe aan die geykte beginsel
dat die appèltribunaal, weens verskeie redes wat reeds by etlike geleenthede
in die verlede geboekstaaf is, slegs met die opgelegde straf kan inmeng
indien die strafoplegger 'n wesenlike mistasting ('misdirection') begaan het of
indien die straf as 'ontstellend onvanpas' oftewel 'startlingly  inappropriate'
bestempel kan word (sien bv S v Whitehead 1970 (4) SA 424 (A) te 436C-E;

S v Pillay 1977 (4) SA 531 (A) te 535E-G; S v Malgas 2001 (1) SASV 469
(SCA) para 12 te 478d-h). Dermate was die hof a quo dus reg in sy
uitgangspunt dat sy bevoegdheid om in die onderhawige geval, in terme van
art 20, met die opgelegde straf in te meng, beperk was. Dit was egter so, nie
omdat art 20 'n hersieningsaansoek beoog nie, maar eenvoudig omdat dit 'n
appèl teen straf was.
[28] Die 'wesenlike mistasting' wat die raad volgens die appellant se betoog
begaan het, was om nie die tugkomitee se aanbeveling te aanvaar nie. Ter
ondersteuning van hierdie betoog is aangevoer dat die posisie van die raad
analoog was aan dié van 'n appèl tribunaal. Hiervolgens kon die raad dus
slegs van die tugkomitee, as primêre strafoplegger, se aanbevole straf afwyk
indien die tugkomitee 'n wesenlike mistasting begaan het of indien die
aanbevole straf as 'ontstellend onvanpas' beskryf kon word. Myns insiens is
daar geen meriete in hierdie betoog nie. Volgens regulasie 15(1) kan die raad
'die aanbeveling van 'n tugkomitee wysig of bekragtig of ... weier om dit te
bekragtig of ... die saak na die tugkomitee verwys vir verdere oorweging en
verslagdoening.' Hiervolgens maak die tugkomitee slegs 'n aanbeveling oor
welke straf die raad moet oplê. Die tugkomitee lê self geen straf op nie. Die
primêre strafoplegger is dus die raad, nie die tugkomitee nie. Van 'n appèl
vanaf die tugkomitee na die raad kan daar geen sprake wees nie. Die hof a
quo het die onderhawige betoog van die hand gewys op die grondslag dat die
tugkomitee eintlik geen 'decision' of 'finding' gemaak het nie (sien paras 20-
26 te 339F-341B). Dit is nie reg nie. Die tugkomitee het inderdaad 'n 'besluit'

geneem en 'n 'bevinding' gemaak, maar die resultaat van hierdie besluit was
slegs 'n aanbeveling en nie strafoplegging nie. Die strafoplegger was die
raad.

[29] Die appellant se verdere kritiek teen die raad se werkswyse was gerig
teen die weiering van appellant se versoek dat, benewens skriftelike vertoë,
ook mondelinge betoog namens hom toegelaat word. In sy argument voor
hierdie hof wou die appellant se advokaat nie hierdie punt van kritiek tot 'n
bewering van 'n 'wesenlike mistasting' verhef nie. Ten besluite was dit dus
geensins duidelik waarheen aanvaarding van die betoog veronderstel was
om te lei nie. Hoe dit ook al sy, die punt van kritiek is in elk geval
ongefundeerd. Soos in De Bruin (para 15 te 410A-B), op 'n uitleg van
dieselfde regulasies beslis is, was die appellant nie geregtig om op
mondelinge vertoë aan te dring nie en was die raad gevolglik geregtig om sy
versoek te dien effekte te weier. Die appellant het klaarblyklik voldoende
geleentheid gehad om sy saak te stel voordat die raad op 'n gepaste straf
besluit het.

[30] Laastens, was die appellant se betoog dat die straf wat hom opgelê is
in al die omstandighede ontstellend onvanpas was. Na my oordeel is daar
hoegenaamd geen meriete in hierdie betoog nie. As vertrekpunt moet soos in
De Bruin (para 23 te 403d-g) aanvaar word dat die raad en nie die hof nie die
primêre custos morum van die mediese beroep is. Daarbenewens en in elk
geval het ek reeds verwys na die oorwegings wat, volgens dr Becker, die

raad se besluit ten grondslag gelê het. In die lig hiervan is die kort antwoord
op die appellant se betoog, myns insiens, dat daar geen geldige kritiek
ingebring kan word, teen óf die raad se onderliggende oorwegings, óf die
slotsom aangaande die straf waartoe dit hom gelei het nie.

[31] Gevolglik word die appèl met koste van die hand gewys.

.......................
F D J BRAND
APPÈLREGTER

Stem saam:

HARMS AR
STREICHER AR
LEWIS AR
MLAMBO AR