Pendelaars steek 'n Toronto-metro-platform vas. Wye gebruik van gewoontes wat infeksie help voorkom, kan gedragskudde-immuniteit verhoog. DIE CANADIAN PERS / Graeme Roy
Te midde van die bloedbad van die Eerste Wêreldoorlog het 'n griepepidemie die voorste loopgrawe aangegryp en daarna oor die hele wêreld versprei, wat 'n kwart van die wêreld se totale bevolking besmet en uiteindelik meer mense doodmaak as die oorlog self.
Voordat dit verby was, het tussen 50 miljoen en 100 miljoen mense gesterf aan wat bekend gestaan ​​het as 'die Spaanse griep'. Die huidige aanvaarde sterftesyfer vir die Spaanse griep is tussen een en drie persent, en die totale sterftesyfers is deels skokkend vanweë die wydverspreide reikwydte daarvan, wat oral in die land versprei.
'N Bekende naam
Die Spaanse griep-pandemie is veroorsaak deur 'n virus wat nou 'n huishoudelike naam is: H1N1. H1N1 het in 2009 weer opgeduik en weer versprei tot die verre reik van die planeet, maar met slegs 'n klein breuk van die dodetal van sy eerste opkoms.
Alhoewel dit nie 'n identiese virus was nie, kon dit in teorie ewe dodelik gewees het, deels vanweë die potensiaal daarvan om mense wat jonger was in die ouderdom te vermoor en wat andersins nie as vatbaar vir griepverwante sterftes beskou is nie. Die absolute sterftesyfer van die 2009 H1N1-pandemie was 0.001-0.007 persent. Die totale aantal dooies in hierdie geval was in die honderde duisende regoor die wêreld, met 'n onevenredelike aantal wat vermoedelik geraak sou word in Suidoos-Asië en Afrika.
Die griepafdeling van die Walter Reed-hospitaal tydens die Spaanse griepepidemie van 1918-19 in Washington DC (Shutter)
Waarom die groot verskille in sterftes? Hierdie twee weergawes van H1N1 het nie dieselfde oorsprong nie, en daar is ook 'n evolusionêre stoot dat daaropvolgende weergawes van dieselfde virus minder dodelik moet wees. Die twee weergawes van H1N1 sou dus in hierdie opsigte anders gewees het.
Maar, belangrik, die wêreld was ook anders. Die toestande waaronder die Spaanse griep die wêreld ingehaal het was gruwelik. Die Eerste Wêreldoorlog woed al etlike jare, en die voorste linies waar die siekte ontstaan ​​het, was plekke waar jong soldate het tussen lyke, rotte en besoedelde water gewoon, en het beperkte geleenthede vir persoonlike higiëne gehad.
In 2009 het selfs die armste lande in die wêreld beter lewensomstandighede gehad as dié wat die gemiddelde soldaat in die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog ervaar het. Ten spyte hiervan het die nasies wat die land gehad het die minste vermoë om skoon omgewings vir hul bevolking te bied is die swaarste getref deur die H1N1-infeksies, met groot getalle besmet en baie sterftes.
Die verspreiding van COVID-19 in China - en onlangse gevalle nader aan die huis verskyn - is mense bekommerd oor 'n ander Spaanse griep scenario. Dit sal nie 'n Spaanse griep wees nie, maar ons het 'n belangrike geleentheid om die verspreiding van die virus binne ons eie bevolking te beheer.
Gedrag en kudde-immuniteit
Kudde-immuniteit is 'n konsep wat uit die veld van dierkunde kom. Dit verwys na die vermoë van 'n bevolking van diere om infeksie deur 'n patogeen - soos 'n virus - te weerstaan, omdat 'n voldoende groot aantal individue binne die bevolking 'n menslike immuniteit op individuele vlak het. Humorale immuniteit is die vermoë van die immuunstelsel om teenliggaampies teen 'n spesifieke aansteeklike middel te vorm.
Met kudde-immuniteit word oordraagbaarheid in 'n populasie dramaties verminder deur immunologiese meganismes. Dit is die teorie agter entstowwe, wat spesifieke immuniteit binne (ideaal) 'n baie groot deel van die bevolking verhoog, sodat 'n oordraagbare siekte nooit 'n vastrapplek kry nie.
Let op die term "immunologiese meganisme" en oorweeg of dieselfde beginsel op gedragsvlak kan geld.
'N Elektronmikroskoopbeeld wat in Februarie 2020 deur US National Institutes of Health uitgereik is, toon die nuwe coronavirus 2019-nCoV, die virus wat COVID-19 veroorsaak. (NIAID-RML via AP)
Aangesien die immuunrespons van die liggaam infeksie buig, doen ook gedrag wat 'n aansteeklike middel in die liggaam belemmer. Met 'n baie groot deel van die bevolking wat gedrag voortdurend implementeer verminder oordraagbaarheid, kan epidemies voorkom of buitengewoon beperk word, sonder die reaksionêre maatreël van kwarantyn.
Net soos wat humoristiese immuniteit nie die perfekte beskerming aan die individu verleen nie, geld dit ook vir gedragsimmuniteit; dit is eenvoudig belangrik dat 'n baie groot deel van die bevolking konsekwent voorkomende gedrag uitvoer. Beskerming is op die vlak van die kudde, meer as op die vlak van die individu.
Praat ons van die verkeerde dinge?
In die konteks van hierdie konsep van 'gedragskudde-immuniteit', kan huidige besprekings oor COVID-19 in konvensionele en sosiale media gefokus word op die verkeerde dinge. Eerder as om te praat oor angs-induserende teenfaktuele scenario's (wat is dit maar), moet ons fokus op die bemarkingstrategieë wat die vermoë van die infeksie beïnvloed om 'n vastrapplek in ons bevolking te kry.
'N Entstof is goed en sal uiteindelik opdaag. Maar intussen kan epidemies soos COVID-19 voorkom word deur die voorkoming van voorkomende gedrag in die algemene bevolking te verhoog belemmer die verspreiding daarvan.
Hierdie maatreëls sluit 'n paar bekende hoogtepunte in, waarvan nie konsekwent genoeg geïmplementeer word nie, en 'n paar onbekende maatreëls, wat baie individueel en op groot skaal opgeneem moet word. En so aan.
Die bekende:
was gereeld u hande;
bedek u mond (met u arm) as u hoes of nies;
vermy noue kontak met diegene wat reeds besmet is.
Voordat ons bogenoemde as vanselfsprekend afbreek, moet ons ons afvra: doen ons dit met 'n volledige konsekwensie? Kan ons beter doen? Beskou ook die volgende minder voor die hand liggende maar ewe belangrike gedrag:
U toestelskerm is 'n draagbare petriskottel. (Shutter)
1. Ontsmet u skerm van die mobiele toestel twee keer per dag - dit is 'n draagbare petribakkie, versamel bakterieë en ja, virusse. Antibakteriese doekies is hier nodig, omdat dit ook virusse doodmaak. Maak u toestel minstens twee keer per dag skoon, een keer tydens middagete en een keer tydens etenstyd (of gekoppel aan 'n ander daaglikse roetine). A onlangs gepubliseerde studie skat dat virusse soos COVID-19 tot nege dae op 'n gladde glas- en plastiekoppervlakte kan voortduur, soos op 'n selfoonskerm.
2. Moenie aan u gesig raak nie. U mond, neus, oë en ore is virusse in u liggaam, en u vingers is gedurig in kontak met oppervlaktes wat virusse kan bevat. Hierdie eenvoudige maatreël is baie moeilik om konsekwent te onderhou, maar is noodsaaklik vir infeksiebeheer.
3. Gebruik slegs maskers as u self siek is en gee sosiale koedoes aan mense wat verantwoordelik genoeg is om dit te gebruik as hulle siek is.
4. Self-kwarantyn as u siek is en koors het.
5. Betrek u sosiale netwerk om ander eenvoudige gedragsveranderings te dink.
Die versterking van kudde-immuniteit deur gedrag is van uiterse belang om die verspreiding van COVID-19 te voorkom. Ons moet meer daaroor praat en meer doen. In die see van onsekerhede wat vrees uitlok, dit is iets waaroor ons individueel en masse beheer.
Laat ons beter werk met die uitvoering van bogenoemde voorsorggedrag met 'n hoë konsekwentheid en op lang termyn.
En hier is 'n byvoordeel: ons sal verhoed dat baie ander aansteeklike siektes versprei, waaronder seisoenale griep, wat meer mense in 'n gemiddelde maand doodmaak as wat COVID-19 verlede maand gedoen het.
Peter Hall, Professor, Skool vir Openbare Gesondheid en Gesondheidstelsels, Universiteit van Waterloo
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Hoe gedrag kan help om die verspreiding van COVID-19 te beheer