8 Legendariese tweegevegte - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
8 Legendariese tweegevegte
1. Alexander Hamilton en Aaron Burr (1804)
Op 11 Julie 1804 het jare van toenemende persoonlike en politieke spanning uitgeloop op die bekendste tweestryd in die Amerikaanse geskiedenis: die opstand tussen Alexander Hamilton, 'n vooraanstaande federalis en voormalige sekretaris van die tesourie, en Aaron Burr, wat toe as vise -president gedien het onder Thomas Jefferson. Hamilton het 'n afsku gekry van Burr, wat hy as 'n opportunis beskou het, en het hom fel beywer tydens sy mislukte 1804 -poging om goewerneur van New York te word. Burr besluit om sy reputasie te herstel deur Hamilton uit te daag tot 'n 'ereprobleem', soos tweestryde destyds bekend was.
Die vyande het mekaar ontmoet op die tweestrydsterrein naby Weehawken, New Jersey - dieselfde plek waar Hamilton se seun gesterf het in die verdediging van sy vader se eer in November 1801. (Die verlies het Hamilton geïnspireer om tweestryd aan die kaak te stel en sy stem te verleen aan die groeiende beweging teen die praktyk.) Volgens sommige berigte het Hamilton nooit beplan om na Burr te mik nie, maar in die hoop om 'n simboliese skoot in die lug te skiet en die saak vreedsaam op te los. Wat sy voornemens ook al was, Hamilton het sy teenstander gemis, maar is onmiddellik in die maag geskiet; hy is die volgende middag oorlede. Min ereaangeleenthede het destyds eintlik tot sterftes gelei, en die nasie was woedend oor die moord op 'n man wat net so hoog soos Alexander Hamilton was. Die openbare mening was teen Burr, wat van moord aangekla is en later gearresteer is weens verraad in 'n onverwante voorval. Omdat hy vrygespreek is op tegniese vlak, vlug hy na Europa voordat hy terugkeer na die privaat lewe in New York.
2. Lady Almeria Braddock en mev Elphinstone (1792)
'N Sekere mevrou Elphinstone het nie meer as 'n koppie tee verwag nie, toe sy 'n sosiale oproep maak na die huis van Lady Almeria Braddock in Londen in 1792. Maar die besoek het na 'n besonders ongelyke gebied gegaan toe die gasvrou, blykbaar woedend deur 'n toevallige opmerking, mevrou Elphinstone oor haar ouderdom gemaak, haar gas uitgedaag tot 'n tweestryd in Hyde Park. Volgens berigte het mev Elphinstone eers haar pistool afgevuur en Lady Braddock se hoed op die grond geslaan. Die vroue neem toe swaarde op, en Lady Braddock het wraak geneem deur haar teenstander in die arm te beseer. Die "Petticoat Duel", soos dit bekend geword het, het sonder verdere voorval geëindig toe mev Elphinstone ingestem het om 'n brief van verskoning te skryf.
3. Miyamoto Musashi en Sasaki Kojiro (1612)
Aangezien Miyamoto Musashi en Sasaki Kojiro, wat beskou word as die vooraanstaande Japannese swaardvegters van hul tyd, het hulle mekaar ontmoet op die afgeleë oewers van Ganryū -eiland om hul verskille eens en vir altyd op te los. Volgens die legende het Musashi 'n paar uur laat opgedaag om sy teenstander uit te haal, met 'n reuse houtswaard wat hy uit die roeispaan van 'n boot gemaak het. Kojiro val die taai samoerai aan met sy kenmerkende "sluk -sny" -beweging, maar voordat sy mes laat sak word, het Musashi hom 'n dodelike slag toegedien. Vervolg deur woedende Kojiro -ondersteuners wat sy vertraagde aankoms as onregverdig beskou het, spring Musashi terug in sy boot en roei na veiligheid. Later in die lewe sou Musashi 'n bekroonde skilder word.
4. Édouard Manet en Edmond Duranty (1870)
In Februarie 1870 vlieg die Franse skilder Édouard Manet in woede nadat hy 'n enkele passievolle sin gelees het oor twee van sy werke geskryf deur sy jarelange vriend, die kritikus Edmond Duranty. Die kunstenaar storm in Parys se Café Guerbois, storm Duranty in die gesig en daag hom uit tot 'n swaard -tweegeveg. Volgens polisieverslae het die mans mekaar op 23 Februarie in die woud van Saint-Germain gekonfronteer, met die beroemde skrywer Émile Zola wat Manet as "tweede" bygewoon het. Die swaard van die teëstanders het na bewering slegs een keer geslaan, maar met so 'n krag dat albei lemme vasgeklem het. Toe Duranty 'n geringe wond opgedoen het, verklaar Manet dat sy eer voldoende verdedig is, en kort voor lank het die twee Parysenaars hul verhouding opgelos en was hulle weer besig om maaltye by die Guerbois te eet.
5. Alexander Pushkin en Georges d'Anthès (1837)
Miskien meer as die man met die pistool, was dit jaloers dat die groot Russiese digter Alexander Pushkin op die hoogtepunt van sy loopbaan geval het. In die 1830's het George d'Anthès Poesjkin se pragtige vrou, Natalya, aggressief agternagesit in Sint Petersburg en mondelinge dreigemente van die beroemde - en berugte stoutmoedige - skrywer ingehaal. Op 10 Januarie 1837 trou die Fransman met Natalya se suster Ekaterina, miskien om gerugte van 'n verhouding uit die weg te ruim en Poesjkin se toorn te versag. Nietemin, op 27 Januarie ontmoet die nuut geslaan swaers in 'n tweestryd. D'Anthès het ontsnap met 'n gaping op sy arm, maar Pushkin het 'n koeël na die maag geneem en is twee dae later dood.
6. Isabella de Carazzi en Diambra de Pettinella (1552)
Fabio de Zeresola was moontlik die mees gesogte bachelor in Napels van die 16de eeu. In 'n tyd toe baie tweestryde tussen mans om 'n betwiste dame se guns geveg is, het twee jong vroue - Isabella de Carazzi en Diambra de Pettinella - om Zeresola se geneentheid in 'n openbare swaardgeveg meegeding. Alhoewel die uitslag onbekend is, het die opspraakwekkende gebeurtenis nog dekades lank die tonge laat skarrel. In 1636 verewig die Spaanse kunstenaar Jose de Riberta die verhaal in sy beroemde skildery "Duelo de Mujeres" ("Duel of Women").
7. Ben Jonson en Gabriel Spenser (1598)
Ben Jonson, 'n tydgenoot van William Shakespeare, het 'n moeilike opvoeding oorkom om 'n bekwame dramaturg, digter en akteur te word. Hy het ook 'n slegte seuntjie-reputasie gekweek deur sy genadelose uitbuiting as soldaat, sy harddrinkende leefstyl en sy opruiende geskrifte. Op 22 September 1598 vermoor hy die akteur Gabriel Spenser in 'n tweestryd wat moontlik ontstaan ​​het nadat die twee mans gestry het oor watter teatergroep Elizabethan England se beste was. Jonson is veroordeel om op te hang vir die moord en gebruik 'n wettige leemte wat bekend staan ​​as die 'voordeel van geestelikes', en lees 'n Bybelvers om die doodstraf vry te spring; sy eiendom is uiteindelik gekonfiskeer en sy duim is gebrandmerk. Jonson se trefferspel "Every Man in His Humor" is dieselfde jaar vervaardig, terwyl Shakespeare self 'n rol gespeel het.
8. Andrew Jackson en Charles Dickinson (1806)
Meer as twee dekades voordat hy die sewende president van die Verenigde State geword het, het Andrew Jackson te staan ​​gekom teen Charles Dickinson, 'n advokaat wat in Logan, Kentucky, as een van die beste skote in die omgewing beskou word. Die trotse en onbestendige Jackson, 'n voormalige senator en verteenwoordiger van Tennessee, het die tweestryd gevra nadat Dickinson sy vrou Rachel as 'n bigamis beskryf het, met verwysing na 'n regsfout in haar egskeiding in 1791 van haar eerste man. Op 30 Mei 1806 ontmoet die twee mans met pistole in die hand en staan ​​24 voet uitmekaar in ooreenstemming met tweegeveg. Na die sein het Dickinson eers gevuur, Jackson se borsbeen bewei en 'n paar van sy ribbes gebreek. Jackson, 'n voormalige militêre leier in Tennessee, het sy standpunt gehandhaaf en teruggeskiet en sy opponent noodlottig gewond. Dit was een van verskeie tweegevegte waaraan Jackson gedurende sy leeftyd deelgeneem het, waarvan die meerderheid na bewering ter verdediging van Rachel se eer was.
10 interessante gevalle van enkelgeveg
Die antieke praktyk van enkelgeveg is so oud soos die oorlog self. Dit word gedefinieer as 'n tweestryd tussen twee enkele krygers, wat gewoonlik plaasvind in die konteks van 'n geveg tussen twee leërs. Hierdie tweestryde het soms gedien as 'n manier om groot lewensverlies te voorkom, met die oorwinning van die wenner en die span. Enkele gevegte kan egter ook plaasvind te midde van die geveg tussen twee ooreenstemmende krygers. Hierdie gevegte was byna altyd tot die dood toe.
Die redes vir die deelname aan hierdie gevaarlike tweegevegte is uiteenlopend. Sommige wou krag of glorie wen, terwyl ander die lewens van hul medesoldate wou spaar. Sommige het eenvoudig uit nood geveg. Hier kyk ons ​​na sommige van hierdie dramatiese tweestryde.
'N Krampus -figuur in Heimstetten, Duitsland. FooTToo/iStock via Getty Images
As 'n hulpmiddel om goeie gedrag by kinders aan te moedig, dien Kersvader as die wortel, en Krampus is die stok. Krampus is die bose demoon teen-Kersvader, of miskien sy bose tweeling. Krampus kan soos 'n duiwel of 'n wilde alpiene dier lyk, afhangende van die streek en watter materiaal beskikbaar is om 'n Krampus -kostuum te maak. Krampus -nag word gevier op 5 Desember, die vooraand van Sint Nikolaasdag in Oostenryk en ander dele van Europa. Openbare vieringe daardie aand het baie Krampusse in die strate geloop en op soek na mense om te verslaan. In onlangse jare het die tradisie verder as Europa versprei, en baie stede in Amerika het nou hul eie Krampus -nagte.
Die legendariese kleinblok Chevy V-8: 'n terugblik op die hoogtepunte daarvan
Dit is nie onredelik om te sê dat die klein blok V-8 van Chevrolet die voorkoms van die motorgeskiedenis verander het nie. Dit was innoverend en tegnologies gevorderd toe dit in 1955 debuteer, en het 'n groot invloed op die toekomstige V-8-enjinontwerpe, beide binne General Motors en onder die kompetisie. Liefhebbers het dit omhels en 'n hele na -mark vir optrede het daar rondom ontstaan. Deur die jare is variasies van die klein-blok V-8 gebruik in renmotors, veldwaens, bote en selfs pasgemaakte motorfietse. Dit kan ook gevind word onder die enjinkap van alles, van klassieke Ford -warmstange tot radikale Jeep -omskakelings.
"Die klein blok Chevy is ongetwyfeld die dominante huishoudelike enjin, wat betref die groot getalle en ook wat die lang lewe betref," sê Jeff Smith, senior tegniese redakteur van Car Craft Magazine. Hy noem die uitruilbaarheid van die enjin as een van die grootste redes vir sy gewildheid. "Dit is moontlik om 'n stel koppe van 'n Vortec -vragmotor van 1990 op die oorspronklike '55 265 'om te ruil. Ek twyfel of daar ooit 'n enjin (miskien die VW) gebou is wat jy onder 45 jaar se onderdele van enjins kan ruil.'
"Die na-mark is dol oor enjins soos die SBC omdat hulle geweet het dat die ontwerp 'n lang lewensduur van 'n dekade of langer sou hê as hulle belê in 'n ordentlike ontwerp, soos 'n goeie vloeiende silinderkop of 'n goed ontwerpte prestasie-nokas.
Bill Tichenor, bemarkingsdirekteur vir Holley Performance Products, weerspieël Smith se gevoelens. "Dit is nie onredelik om te sê dat Holley meer spoedonderdele vir kleinblok Chevys verkoop het as alle ander enjins saam nie. Daar is wonderlike enjins van Ford, Chrysler en ander, maar die verspreiding van kerns en die bekostigbaarheid om krag te maak met 'n klein motor. blok Chevy het dit boontoe gebring. Hulle was beslis ook die motor wat u verkies vir straatkrag, Chevy -spiermotors en -vragmotors, sirkelbane en baie sleepwaens. "
Interessant genoeg was die klein blok Chevy nie die eerste V-8 in die handelsmerk se geskiedenis nie. Vanaf 1917-19 was ongeveer 3000 motors toegerus met die onbekende Chevy Series D V-8. Die 288 kubieke duim (4,7 liter) V-8 het 'n kompressieverhouding van 4,75: 1 en lewer 55 perdekrag by 2700 rpm. Die reeks D was die eerste oorhoofse klep V-8 en het 'n blootgestelde klepstelsel, vernikkelde klepdeksels en 'n watergekoelde inlaatspruitstuk van aluminium.
Drie-en-'n-half dekades na die aanvanklike poging, is die klein blok Chevy gebore. Die 265 kubieke duim (4,3 liter) "Turbo-Fire" -motor, wat ontwikkel is as 'n plaasvervanger vir Chevrolet se "stoofbout" -silinder-enjin, kom in 1955 as 'n opsie vir die Bel Air en Corvette aan. Die kompakte, liggewig ontwerp het 'n boorafstand van 4,4 duim en 'n dun muurgietwerk om gewig te verminder. 'N Interne oliesisteem en die moontlikheid om dit ver te boor en te beroer, ver bo die fabriekslimiet van 400 kubieke duim (Gen I-enjins), het tot sy sukses op lang termyn bygedra.
Ons het die volgende lys saamgestel van 10 van die indrukwekkendste Chevy V-8's met 'n klein blok in die geskiedenis van die handelsmerk. Geniet die V-8 kragreis.
Die 265 het op die toneel aangekom met 'n gat van 3,75 duim en 'n slag van 3,00 duim (95,2-76,2 mm). Dit het 162 perdekrag en 257 lb-voet in basiese vorm gemaak met 'n twee-vat vergasser. 'N Opsionele Power Pack het 'n vier-vat-vergasser (en ander modifikasies) bygevoeg met 'n krag van tot 180 perdekrag en 'n wringkrag van selfs 260 lb-ft. Toe die 265 by die Corvette aangebring is, het hy 195 perdekrag deur 'n dubbele uitlaatstelsel gemaak. Later die jaar het Chevrolet 'n Super Power Pack -opsie by die Bel Air gevoeg, wat dit na Corvette -kragvlakke geneem het.
In 1956 was die 265 in die Corvette beskikbaar in drie kragtiger geure: 210 perdekrag met 'n enkele vier-vat vergasser, 225 perdekrag met "dubbele quads" en 240 perdekrag met die dubbele vier-vat vergassers en 'n hoë-hef nokas . Die kompakte grootte is moontlik gemaak deur bykomstighede te konsolideer. Volgens GM het dit 'n eenmalige inlaatspruitstuk gebruik wat die wateruitlaat, uitlaathitteverhogers, verdelermontage, olievuller en valdeksel in een gietstuk gekombineer het.
Die kleinblok Chevy is geseën met meer verplasing in sy derde jaar (die 162 perdekrag 265 was steeds die basismotor). 'N Groter gat van 3,875 duim het die "Mighty Mouse" tot 286 kubieke duim (4,6 liter) te staan ​​gebring. Vroeë 283's het 265 blokgieters gebruik, maar dun silinderwande het tot oorverhitting bygedra. Die probleem is vroeg opgelos en daaropvolgende 283 enjinblokke is spesifiek gegiet om die probleem te voorkom.
Die 283, genaamd Super Turbo-Fire, het 'n keuse van 'n vergassing of meganiese brandstofinspuiting. Dit het 185 perdekrag met 'n 8.5: 1-kompressieverhouding en 'n tweevat-vergasser 220 perdekrag met 9.5: 1-kompressie en 'n vier-vat-vergasser en 245 of 270 perdekrag as dit toegerus is met dubbele vier-vat-vergassers en die hoër kompressieverhouding.
Modelle toegerus met die Rochester Ram-Jet-brandstofinspuitingstelsel het 250 perdekrag gelewer. Die kragtigste enjin van die lot was die 283-pk Super Ram-Jet met brandstofinspuiting met sy kompressieverhouding van 10,5: 1, wat hom help om die gesogte perdekragstatus per kubieke duim te behaal. In Motoriese neiging destyds getoets, het 'n 1957 Corvette met die Super Ram-Jet 'n topsnelheid van 132 mph bereik op die General Motors Proving Grounds buite Milford, Michigan.
Teen 1962 het 'n 170-pk-weergawe van die 283 Chevy se basis V-8 geword, maar opsionele kleinblok-V-8's het 'n volle boring van 4,00 duim en 'n langer slag van 3,25 duim gekry vir 'n totale verplasing van 327 kubieke duim. Die opsionele 327 was beskikbaar met 250, 300 of 340 perdekrag, afhangende van die vier-vat vergasser en kompressieverhouding. Die Corvette was nog steeds beskikbaar met meganiese brandstofinspuiting, wat 360 perdekrag uitgepomp het met 'n kompressieverhouding van 11,25: 1.
Die klein blok van 327 kubieke duim bereik sy piekvermoë in 1965: 365 perdekrag met 'n vier-vat Holley-vergasser of 375 (1,15 pk/cu-in) met die Rochester Ram-Jet-brandstofinspuitingstelsel. Teen die middel van 1965 speel die 327 die tweede viool na die 396-kubieke duim-blok wat in die Corvette debuteer. Dit was die basismotor met 'n keuse van 300 of 350 perdekrag. Dit het 'n stap verder gegaan van die basis 283's (en later 307's) in passasiersmotors en die basismotor in die Corvette totdat die 350 (die eerste keer gesien in die 1967 Camaro) in 1969 in Amerika se sportmotor ingebring is.
Die Camaro was Chevy se reaksie op die Ford Mustang. Benewens die verdediging van GM se intreevlak-handelsmerk, het die Camaro twee landmerke vir klein verplasing bekendgestel. Eerstens was die enjin van 302 kubieke duim wat ontwerp is vir SCCA Trans Am-kompetisie. Die 302 is geskep deur die gietstuk van die 327-motorblok (4,00-duim-boring) te kombineer met die krukas van die 283 (3,00-duimslag). Hierdie enjin is vir mededinging gebou en bevat baie renmotorset, insluitend 'n kompressieverhouding van 11: 1 met vier bout-hoofdeksels, 'n soliede hefas-as en soliede klepstoters hoë inlaatspruitstuk, bedek met 'n 800 CFM Holley-vier-vat-vergasser oliepomp met hoë kapasiteit en verwarde oliepan. Dit het uitgeasem deur 'n dubbele uitlaatstelsel van 2,25 duim. Die enjin is afgewerk met 'n verchroomde lugreiniger, tuimeldeksels, vulbuis en dop.
Camaro-eienaars wat gekies het vir die Z/28-pakket, is beloon met 'n 302 pompe van 290 pk by 5 800 rpm en 290 lb-ft wringkrag by 4200 rpm. Baie meen die perdekrag was konserwatief. Z/28 -eienaars het 'n boks met buisvormige koppe in die kattebak gevind. Met die koppe geïnstalleer, het 'n behoorlike hoofstraal van die vergasser en die ontstekingstydperk dit ongeveer 376 perdekrag opgelewer. Wedrenmotors met dubbele vierkante het tot 465 perdekrag gelewer. Tydens sy produksieperiode van drie jaar het meer as 19 000 Camaro -kopers gekies vir die Z/28, en met goeie rede.
Die Camaro uit 1967 het ook die eerste Chevy V-8 met 'n klein blok van 350 kubieke duim ter wêreld gebring. Hierdie enjin sou uiteindelik in byna elke denkbare vlak in passasiersmotors en vragmotors gebruik word. Soos die 302, was dit gebaseer op die 327-blok, maar die 350 het 'n splinternuwe krukas met 'n slag van 3,48 duim. Die eerste weergawe, genaamd die L-48, lewer 295 perdekrag en 'n wringkrag van 380 pond. Die 350 het in 1968 in die Nova beskikbaar geword en in sy derde jaar was dit opsioneel oor die Chevrolet -passasiersmotorlyn. Dit vervang die 327 as die basismotor in die Corvette in 1969. Krag het tydens die 1970's se brandstofkrisis gewissel, en baie weergawes van die 350 het na vore gekom. Op sy laagste punt was die 350 op 'n skare van 145 perdekrag (netto).
Maar dit het nie lank geduur voordat die klein blok Chevy sy reputasie as 'n kragbron herwin het nie. Die L-48 en ZQ3 het albei die 300 perdekrag bereik. Twee ander weergawes het die getalle oortref: die 350 perdekrag (netto) L-46, opsioneel in die Corvette van 1969, en die LT-1 in 1970. Die LT-1 was gereed om te veg met soliede lifters, 11: 1-kompressie, hoë- po-nokas en 'n 780 CFM Holley-vier-vat-vergasser wat brandstof en lug deur 'n aluminium-inlaatspruitstuk gestuur het. Uitlaatgasse het die verbrandingskamer verlaat deur ramhorn-spruitstukke en hoëvloei-uitlaatgasse. In 1970 het die LT-1 370 perdekrag (bruto) opgedraai en was dit beskikbaar in die Corvette ZR-1 en Camaro Z28. Net twee jaar later het die kragvlak tot 255 perdekrag (netto) gedaal.
Dit het byna 15 jaar geneem voordat die Chevy 350 'n inspuiting van krag gekry het. Die L98 het die stadige proses begin. GM het die L98 350 geseën met 'n splinternuwe ingestelde brandstofinspuitingstelsel vir ewig deur Chevy-aanhangers bekend as die TPI en erken deur sy olifantbeenlopers. Alhoewel dit slegs op 230 perdekrag was, was dit 'n stap hoër as die 205 perdekrag L83 van die vorige jaar. Teen 1991 bereik die krag 245 perdekrag in die Camaro en Pontiac Firebird en 250 perdekrag en 'n wringkrag van 345 lb in die Corvette.
Die grootste weergawe van die Generation I-blok was die 400 (6,6 liter). Dit was die enigste enjin wat beskikbaar was met die boor van 4,125 duim en die krukas van 3,75 duim. Dit debuteer in 1970 en word vir 10 jaar vervaardig. Dit bevat Siamesed -silinders vir groter sterkte, met die groot boring en 'n groter staafjoernaal van 2,65 duim. Vroeë modelle het 265 perdekrag met 'n tweevat-vergasser gelewer. 'N Vier-vat vergasser-opsie het in 1974 beskikbaar geword. In sy donkerste uur het dit slegs 145 perdekrag gelewer. Ongeag die perdekrag, was die 400 'n wringkragmonster. Die enjin was tot die einde van die 1976-modeljaar beskikbaar in volgrootte A-bakkies en middelgrootte B-bak Chevy-passasiersmotors. Dit het nog 'n paar jaar in volgrootte bakkies gesorg.
Dit het nie lank geduur voordat hot rodders die 400 se krukas van 3,75 duim in 'n 350-enjinblok geplaas het nie, wat die 383-stroker geskep het. Waterbaadjies tussen alle silinders in die 350 -motorblok weerstaan ​​oorverhitting, anders as die 400 -blok, wat nie die koelvoordeel gehad het nie. Alhoewel die 383 nooit as 'n fabrieksopsie aangebied is nie, het GM se gewildheid daartoe gelei dat 'n 383 kratmotor in sy prestasiekatalogus aangebied word.
Die Corvette was nog altyd 'n toetsbed vir die nuutste tegnologie van Chevrolet-en die 1992-model met die Generation II LT-blok was nie anders nie. Alhoewel baie dele uitruilbaar was tussen Gen I- en Gen II -enjins, het die LT 'n nuwe blok- en kopontwerp gebruik met 'n "omgekeerde vloei" verkoelingstelsel wat eers koelmiddel deur die silinderkoppe gestuur het voordat dit deur die motorblok geloop het. Die koppe en die verbrandingskamer het deurgaans koeler gebly, wat groter kompressie en meer vonkvooruitgang moontlik maak vir groter krag. Die waterpomp, inlaatspruitstuk en demper/katrolstelsel was almal uniek aan die klein blok II.
GM het egter die enjinhouers en die boutpatroon van die klok behoorlik dieselfde gehou, sodat warm rodders die nuwe enjin in 'n ouer onderstel kon oorplaas.
Die Corvette van 1992 het 300 perdekrag en 'n wringkrag van 330 lb-ft gelewer. Die vierde-generasie F-Body-tweeling (Chevrolet Camaro en Pontiac Firebird) het die LT1 gekry vir hul herontwerp in 1993 en het 'n gewig van 275 perdekrag en 'n wringkrag van 325 lb. Die enjin was ook beskikbaar in die volledige B- en D-bakkie-GM-voertuie. Die onvergeetlikste is die 1994-1996 Chevrolet Impala SS met 260 perdekrag en 330 lb-ft wringkrag. Alle enjinblokke was van yster, maar Corvettes en F-bakkarre het aluminiumkoppe. Volvoertuie het ysterkoppe gehad. Vir 1996 word Corvettes toegerus met sesgang-handratkas (insluitend alle Grand Sports) aangedryf deur 'n beperkte lopie (6359 eenhede) LT4-enjin van 330 pk met 'n wringkrag van 340 lb-ft. In 1997 was die Chevrolet Camaro SLP/LT4 SS en Pontiac Firebird SLP/LT4 Firehawk saam met die LT4 beskikbaar. Slegs 135 F-bakkies is met die LT4 gebou.
Die LT1 het in die eerste twee jaar 'n brandstofbestuurstelsel vir spoeddigtheid gebruik met brandstofinspuiting. In 1994 het dit 'n massa -lugvloeisensor en 'n opeenvolgende poortinspuiting ontvang. Die enjinbeheermodule (ECM) is ook vervang met 'n kragtiger beheermodule (PCM). Die Corvette van 1994 het die nuwe OBD II -stelsel vir toetsing ontvang voordat die vereistes van die regering in 1996 begin het.
Die nuwe enjin was nie sonder foute nie. Vroeë modelle is geteister deur 'n klein ontwerpfout in die Opti-Spark-verspreider. Vakuumopeninge is by die verspreider gevoeg om die vog wat die vonkvermoë beïnvloed, te verwyder. Ongelukkig het die waterpompe water en koelmiddel in die vents gelek, wat die verspreider verwoes. Hoewel dit nie so gewild is as die oorspronklike kleinblok Chevy - of die latere LS -enjinfamilie nie - spreek die LT1/LT4 nog steeds by baie entoesiaste aan.
"Miskien was die enigste hik in die SBC-afstamming die LT1/LT4-variasie met sy omgekeerde afkoeling en Opti-Spark-ontstekingsveranderlikes wat die enjin minder gewild gemaak het. Tog het dit steeds belangstelling ondanks sy baie kort afstamming," sê Smith.
GM se Generation III-enjin het die eerste keer in 1997 in die splinternuwe C5 Corvette verskyn. Die enjins uit die LS-reeks het min gemeen met die eerste twee generasies van die kleinblok Chevy, maar het steeds 'n boorafstand van 4,4 duim gebruik. Die meeste vragmotorweergawes van die Gen III-enjinfamilie het 'n ysterblok en aluminiumkoppe gehad, maar die prestasiemotors het aluminiumblokke met sesbout-hoofdeksels.
In die Corvette het die LS1 345 perdekrag en wringkrag van 350 lb-voet gelewer. Dit het 'n jaar later in die F-body-tweeling aangekom, met 305 perdekrag in Z28 en Formula-afwerking en 325 perdekrag met die SS- en Trans Am-ram-lugpakkette.
Gen III-enjins het ontsteking van 'n spoel-naby-prop in die plek van 'n verspreider bekendgestel en die koppe is herontwerp vir verhoogde lugvloei en krag. Die LS1 het 'n kleiner boring en langer slag as die Gen I en Gen II 350/5.7-liter V-8's. Die nuwe enjin het 'n boor van 3,89 duim (99,0 mm) en 'n slag van 3,62 duim (92 mm) vir 'n totale verplasing as dit 5,7 liter was.
In 2001 is die Corvette Z06 bekendgestel met 'n 5,7 liter-motor met 'n hoër prestasie, die LS6 genoem. Die krag is tot 385 perdekrag en 'n wringkrag van 385 lb-ft gestamp. Die volgende jaar kry hy nog 'n sterkte van 405 perdekrag en 'n wringkrag van selfs 400 pond. Die LS6 is in die Corvette Z06 gebruik totdat die C5 in 2005 deur die C6 vervang is. Cadillac het die LS6 in die eerste generasie CTS V van 2004-2005 gebruik.
Die LS6 was gebaseer op die LS1-enjin, maar het 'n sterker blok, 'n herontwerpte inlaatspruitstuk en 'n groter MAF-sensor vir beter asemhaling, 'n 'groter' nokas en 'n hoër drukverhouding en 'n hersiene olie-stelsel vir spoorgebruik.
Die Chevy V-8 van die Generation IV-blok het in 2005 die strate bereik en is gebaseer op die Generation III, maar is herontwerp om die verplasing op aanvraag en veranderlike kleptydtegnologieë te benut. Die LS7 is die grootste in die fabriek geïnstalleerde kleinblok Chevy V-8 ooit, wat 427,8 kubieke duim of net meer as 7,0 liter verplaas het. Dit het dieselfde boring as die enjin van die 400 kubieke duim van 104,8 mm, maar in teenstelling met die 400, het die LS7 'n volle krukas van 4,00 duim (102 mm) gekry. Die kleinblokmonster van 7,0 liter het 'n rooi lyn van 7100 omw / min en het 'n verstommende 505 perdekrag en 'n wringkrag van 470 lb-ft-die meeste netto perdekrag van enige kleinblok in die geskiedenis van GM.
Die LS7 is steeds gebaseer op die oorspronklike boorafstand van 4,4 duim, en gebruik ingedrukte silindervoering en gesmede staaldraaddoppe, gesmede titanium verbindingsstawe en hipereutektiese suiers vir sterkte. Inlaatkleppe is titaan en uitlaatkleppe is natrium gevul. Die handgeboude LS7 word in die General Motors Performance Build Center in Wixom, Michigan, bymekaargemaak en beskik oor 'n droë-olie-oliesisteem om hoë laterale g's te hanteer wat ondervind is tydens baandae en entoesiastiese ry. In Noord-Amerika is die enjin in die fabriek toegerus in 2006 om Corvette Z06 of as 'n krat-enjin aan te bied.
'N Ernstige hoogtepunt in die kleinblok-V-8 se geskiedenis sou die Generation IV LS9-enjin moes wees: 'n enjin van 6,2 liter (376 kubieke duim) met 'n Eaton-vierlapper Roots tipe 2300 TVS-aanjaer. Die LS7 is beskou as die basismotor, maar die kleiner boor en dikker silinderwande van die LS3 -enjin was nodig vir duursaamheid onder hupstoot. Die boor is 103 mm en die slagafstand is 92 mm. Die drywing is 638 perdekrag by 6500 rpm en wringkrag van 604 lb by 3800 rpm-die kragtigste fabrieks geïnstalleerde kleinblok Chevy ooit. Geen verrassing dat die enjin in die mees ekstreme sportmotor ooit van GM verskyn het nie: die 2009 C6 Chevrolet Corvette ZR1. Tydens ons toetsing het die ZR1 in 3,3 sekondes van 0 tot 60 km / h gery en die kwartmyl in 11,2 sekondes op 130,3 km / h afgelê.
Die LSA is 'n ontstelde weergawe van die LS9-enjin en het sy debuut in die 2009 Cadillac CTS V. Hierdie weergawe het nog steeds 'n aansienlike 556 perdekrag en 'n wringkrag van 551 lb-ft. Dit is tot op daardie stadium die mees kragtige enjin wat ooit in 'n Cadillac aangebied is, en was beskikbaar in al drie die CTS -bakstyle: die sensuele coupe, sedate sedan, wa. Hierdie enjin kan die wa van byna 4353 pond in 4,1 sekondes tot 60 mph stoot en in 12,5 sekondes deur die kwartmyl op 114,8 mph.
Die C7 Corvette het uitgegaan met 'n groot knal: die ZR1, aangedryf deur die 6,2 liter LT5. Dit is 'n dierlike ding, met 755 perdekragte, met vergunning van 'n Eaton -aanjaer. Dit is gebaseer op die eerbiedwaardige LT4-enjin, maar daar is 'n hele aantal nuwe vinniger stukke: 'n gasklephuis van 95 mm, poort- en direkte inspuiting, 'n sterker krukas, 'n nuwe oliesisteem en 'n 52 persent groter aanjaer. Piekverhoging bereik 'n maksimum van 13,96 psi naby maksimum rpm.
Maar anders as die LT4, is daar minder geneigdheid tot hitteverwante kwessies danksy vier nuwe hitte-uitruilers en 41 persent meer koel lugvloei in die algemeen. Al hierdie krag is goed om die ZR1 in 'n 3,2-sekonde 0-60 tyd en 'n 11,2 tweede kwartmyl in ons toetse af te skiet. Wat 'n finale.
Met byna 25 jaar onder sy waentjie vir vragmotors en passasiersmotors, het die familie uit die LS-reeks wyd beskikbaar en bekostigbaar geword. Die na-mark het dit omhels op dieselfde manier as die oorspronklike kleinblok Chevy V-8.
"Namate die oorspronklike kleinblok-Chevy moeiliker in rommelplase gevind word, sien ons steeds dat die LS-enjin van GM oorneem waar die oorspronklike klein blok opgehou het," het Tichenor gesê. "LS-enjins is geredelik beskikbaar en is selfs makliker om krag mee te maak as die oorspronklike. Hulle is uiters betroubaar en glad en nou maak Holley spoedonderdele vir die LS, net soos ons vir die tradisionele kleinblok Chevy gedoen het. Lyk soos hier gaan weer van voor af! "
Hierdie artikel is oorspronklik in 2011 gepubliseer en is liggies geredigeer en bygewerk vir konteks en duidelikheid.
Manskennis: 'n ere -saak – The Duel
In ons moderne tyd word dit gewoonlik beskou as 'n onvolwasse, lae klas om 'n probleem op te los deur 'n man te vra om na buite te stap.
Maar vir baie eeue word die uitdaging van 'n ander man tot 'n tweestryd nie net as 'n hoogtepunt van eer beskou nie, maar was dit 'n praktyk wat voorbehou was vir die hoër klasse, diegene wat deur die samelewing as ware here beskou word.
'' N Man kan die man skiet wat sy karakter binnedring, net soos hy wat probeer om by sy huis in te breek. ' -Samuel Johnson
Alhoewel tweestryd vir moderne mans barbaars lyk, was dit 'n ritueel wat sinvol was in 'n samelewing waarin die behoud van manlike eer absoluut uiters belangrik was. Die eer van 'n man was die belangrikste aspek van sy identiteit, en die reputasie daarvan moes dus op enige manier onaangeraak bly. Tweegevegte, wat soms deur honderde mense bygewoon is, was 'n manier waarop mans hul moed en manlikheid in die openbaar kon bewys. In so 'n samelewing kon die howe 'n heer geen werklike geregtigheid bied nie, maar die saak moes opgelos word deur bloedvergieting.
Hoe het hierdie gewelddadige manier om te bewys dat 'n mens se manlikheid ontwikkel het, ontwikkel? Kom ons kyk na die geskiedenis van die ereprobleem en die kode duello wat dit beheer het.
Oorsprong in enkelgeveg
In die antieke tradisie van enkelgeveg sou elke kant hul 'kampioen' as die verteenwoordiger van hul onderskeie leërs uitstuur, en die twee mans sou dood veg. Hierdie wedstryd sou die saak soms besleg, of sou slegs dien as 'n voorspel tot die daaropvolgende stryd, 'n teken na watter kant die gode die voorkeur gegee het. Prominente enkele gevegte het hulself aangeteken in die geskiedenis en legende, soos die stryd tussen David en Goliath in die botsing van Elah en Achilles met beide Ajax en Hector in Homerus Ilias. Namate oorlogvoering ontwikkel het, het enkele gevegte steeds minder algemeen geword, maar die etos van die wedstryd sou inspirasie gee vir die tweestryd van die here.
Tweestryd in Europa
"'N Lafaard, 'n man wat nie in staat is om homself te verdedig of om wraak te neem nie, wil een van die belangrikste dele van die karakter van 'n man hê." Adam Smith, Die Rykdom van Nasies
Tweestryd het in antieke Europa begin as 'verhoor deur 'n geveg', 'n vorm van "regverdigheid ", waarin twee disputeurs die stryd aangesê het met wie die een verloor het. In die Middeleeue het hierdie wedstryde die regterlike sfeer verlaat en het dit toeskouersport geword met ridderlike ridders wat in toernooie vir spoggeregte en eerbewyse afstap.
Maar tweestryd het regtig hoofstroom geword toe twee monarge op die spel was. Toe die verdrag tussen Frankryk en Spanje in 1526 breek, daag Frances I Charles V uit om 'n tweegeveg. Na baie heen en weer gestry oor die reëlings van die tweestryd, het hul vasbeslotenheid om teen mekaar te gaan, verdwyn. Maar die konings het daarin geslaag om die woede in Europa te verdedig. Dit was veral gewild in Frankryk, 10 000 Fransmanne is vermoedelik dood tydens 'n tydperk van tien jaar onder Henry IV. The king issued an edict against the practice, and asked the nobles to submit their grievances to a tribunal of honor for redress instead. But dueling still continued, with 4,000 nobles losing their lives to the practice during the reign of Louis XIV.
Men in public life called each other, not just the traditional 'liar,' 'poltroon,' 'coward,' and 'puppy,' but also 'fornicator,' 'madman,' and 'bastard' they accused each other of incest, treason, and consorting with the devil. -Gentlemen's Blood: A History of Dueling
While living in Virginia City, Nevada, sharp-witted satirist Mark Twain was up to his usual pot stirring, writing such outrageous editorials for The Territorial Enterprise that locals dubbed him "The Incorrigible." When Twain wrote a piece erroneously accusing a rival paper, The Virginia City Union, of reneging on a promised pledge to charity, the publisher of the paper, James Laird, made such a stink over the false accusation that Twain challenged him to a duel. Twain's second, Steve Gillis, took Twain to practice his shooting, only to find that the man's pen was truly mightier than his pistol Twain couldn't hit the side of a barn. Filled with fear, Twain collapsed. As Laird and his men were making their way over, Gillis grabbed a bird, shot his head off, and stood admiring the corpse. Laird's second asked, "Who did that?" and Gillis responded that Twain had shot the bird's head off from a good distance and was capable of doing it with every shot. Then he gravely intoned, "You don't want to fight that man. It's just like suicide. You better settle this thing, now. " The creative ploy worked, and the men reconciled. Tom Sawyer would have been proud.
Fortunately, such academese is relatively rare, though no one should mistake "Touché" for anything but a scholarly book. It is, though, an excellent one. Still, I was sorry that Leigh left out my favorite duel in modern literature: The encounter between Sherlock Holmes and Professor Moriarty on the paths high above the Reichenbach Falls. You will remember that Dr. Watson discovers a note on a boulder, held down by Holmes's cigarette case: "My dear Watson, I write these few lines through the courtesy of Mr. Moriarty, who awaits my convenience for the final discussion of those questions which lie between us. . . . " Here, in the understated, euphemistic language of the duel, the world's greatest detective and the Napoleon of Crime arrange to meet for the last time.
Die second generation Legendary Pokémon ( 伝説 ( でんせつ ) のポケモンの 第 ( だい ) ニ ( に ) 世代 ( せだい ) Densetsu no Pokemon no Dai Ni-sedai) are the second set of Legendary Pokémon introduced in the Pokémon series and originate within the Johto region.
Die Legendary Beasts ( 伝説 ( でんせつ ) の 獣 ( けもの ) Densetsu no Kemono) consist of the Electric -type Raikou (ライコウ Raikou), the Fire -type Entei (エンテイ Entei), and the Water -type Suicune (スイクン Suikun).
Die Tower Duo (タワーデュオ Tawā Duo) is the two bird-like Pokémon the Fire / Flying -type Ho-Oh (ホウオウ Houou) and the Psychic / Flying -type Lugia (ルギア Rugia).
Kyk die video: I got 8 LEGENDARIES and made it to SPACE on Pet Simulator x! (November 2021).
Was daar pogings om 'n federasie of 'n gemenebes te probeer om Oostenryk-Hongarye te red om uitmekaar te tree na ww1?