In Deuteronomium 1 ontmoet ons die bejaarde Moses en Israel in die woestynvlakte, oos van die Jordaan. Die bejaarde Moses is 120 jaar oud. In Deuteronomium is hy besig met sy afskeidstoespraak. Hy blaai terug in die verlede om vir Israel te herinner aan die woestynpad wat God met hulle gestap het.
Op moedverloor se vlakte wou hulle hulle nie laat oortuig toe Moses hulle verseker: "Moenie bang wees nie. Moenie skrik nie. Die Here gaan voor julle uit. Hy sal vir julle veg."
Toe die beslissende oomblik aanbreek waar hulle hulle toekoms, hulle lewe, hulle kinders in die hande van die Here moet plaas, toe deins hulle terug … met katastrofiese gevolge:
Laat ons nie te vinnig oordeel nie. Ek het tog simpatie met Israel. Ons voel dikwels ook maar klein en swak, weerloos en onvoorbereid om die toekoms in besit te neem. Ons kom ook te staan voor reuse-uitdagings wat groter en sterker as ons is. Ons "reuse" verskyn in ander, ewe vreesaanjaende gedaantes:
Ons voel aan ons lyf hoe armoede ons land oorrompel.
Ons is bekommerd oor die finansiële krisis wat voorspel word wanneer ons land 'n rommelstatus-gradering kry.
Ons mense buig onder spanning en werksdruk.
Misdaadsyfers skets 'n somber prent – ons huise word omsingel en ons veiligheid bedreig.
Voorspoed word verwoes deur korrupsie.
Ons sien die geweld wat ons opleidings- en opvoedingsinstellings verlam.
Dalk is daar gesondheidsprobleme wat jou lewe bedreig.
Dit gebeur so maklik dat ons geloof op moedverloor se vlakte beland.
Ons geloof word pap en futloos, sonder toekomshoop.
Ons onttrek ons in veilige privaat ruimtes omdat ons naïef dink die reuse sal ons nie daar oorweldig nie.
Of ons dink met 'n wag-en-sien-houding van volstruispolitiek die reuse sal net verdwyn.
Of, nog erger, ons word soos Israel reuse-klakouse wat eerder die woestyn verkies as om teen die reuse op te staan.
Kan jy jou voorstel hoe onseker Josua op die woetynvlakte oos van die Jordaan moes voel toe Israel ná 40 jaar weer op die drumpel van Kanaän kamp?
Maar Josua het gekies om die Here te glo. Hy het gekies om die Here op sy woord te neem.
Geloof beteken allermins dat Josua blind is vir die werklikheid, die reuse-bedreigings, die feitlik onmoontlike taak op hande. Dit beteken ook nie dat Josua 'n geloofsaktivis is wat blindelings en onvoorbereid Kanaän gaan binnestorm nie.
Geloof beteken om anders te sien. Om agter die sigbare werklikheid wat ons bedreig, die onsigbare helder te kan sien. Om agter die reuse, God raak te sien.
Daar kom tye wanneer 'n mens, gesin, gemeenskap en land voor 'n beslissende oomblik te staan kom:
Oomblikke waar ons moet kies tussen die sigbare en onsigbare; tussen die werklikheid van reuse of die beloftes van die Here.
Dit is in dié beslissende oomblikke dat ons besef watter groot verantwoordelikheid op ouers se skouers rus.
Geloof wat anders sien, gee ons die onderskeidingsvermoë om in hierdie beslissende oomblikke die regte geloofskeuse te maak.
Ons vier oor die hele land Geloftedag. Die Groot Trek is ook 'n woestyn-en-intogverhaal. Dit is veral die verhaal van geloof wat anders sien.
Met die verfilming van die Groot Trek 175-dokumentêr vir kykNET, het ons die laaste aand in die Bloedrivier-walaer gekamp. Ons moes die aand die Gelofte verfilm. Teen sonsondergang het ons presies gedoen wat ek my voorstel die ou Voortrekkers ook gedoen het. Ons het geëet, skottelgoed gewas en daarna na die middel van die walaer gestap om die Gelofte te verfilm.
Uit historiese bronne weet ons die reuse-Zoeloeleër, die magtigste en doeltreffendste leër in Afrika, was besig om die walaer te omsingel.
November 1837 het hulle op die rand van die Drakensberg gestaan met die asemrowende uitsig oor die Amfiteater, waar "songloed en glorie", in die woorde van Eitemal, "die berge oor hulle fronsende voorhoof streel, waar ruisende wind oor die vlaktes met grassaad kerjakker en speel". Piet Retief het geskryf dit is die mooiste land in Afrika. Die Voortrekkers was ontroer en bly. Hulle het tuis gekom. Op die rand van die berg het hulle spontaan "Prys die Heer met blye galme" gesing.
Skaars drie maande later word Piet Retief en sy 12-jarige seun, saam met 70 van die toonaangewende familie- en gesinshoofde, op die wreedste denkbare wyse vermoor.
Die Gelofte gaan nie oor mag en krag, oorwinning of nederlaag, swart of wit nie, of om die Here vir jou saak in te span nie. Daardie donker, koue aand in die walaer op Bloedrivier terwyl ons die Gelofte moes verfilm, het ek verstaan dat:
as jy in 'n beslissende oomblik in jou lewe te staan kom;
as jy nie met sekerheid kan sê of jy môre die son sal sien opkom nie;
kyk 'n gelowige op en bely sy of haar afhanklikheid voor God.
Die Gelofte is 'n belydenis van afhanklikheid van mense wat gekies het om deur geloof anders te sien. Die Gelofte is 'n keuse vir hoop op die Here alleen.
Dit is 'n getuienis van mense wat klein geword het, voor 'n groot Here. Wat bely: Hier staan ons voor die heilige God van hemel en aarde. Dit is geloofstaal wat die onsigbare sien. Dit is vertroue wat in 'n krisis vrees oorwin en rustigheid bring. Dit is afhanklikheid wat toekomshoop skep.
Gelowiges het altyd 'n keuse. 'n Keuse om anders te kyk. Om God te sien. Om Hom op sy woord te neem wanneer Hy sê: Moenie bang wees nie. Ek is by jou.
God het immers sy belofte om by ons te wees, self waar gemaak toe Hy eeue later in Kanaän mens geword het. Toe sy Seun by ons kom woon het. Toe hy deur sy Gees in ons kom woon het. Hy is Immanuel. God met ons.
Nuuskommentaar: Versoeningsdag en Geloftedag
Geloftedag 2016: Kyk waar is jou naaste Geloftefees
Dankie vir die ware woorde. Uit geloof en aanbidding het ons voorouers ons die voorbeeld gestel. Ons moet die lesse geleer nie vergeet. Ek bid vir verlossing van ons Afrikaner volk uit geloof in ons God. Hy sal ons help om op te staan uit geloof met alle regverdigheid die juk waaronder ons tans is af te skop en waardig op te staan en weer ons eens magtige nasie te kan wees. Dit moet ons doen vir ons kinders en hul kinders ons nageslag. O Vader in die Hemel hoog ek bid vandag vir U verlossing van ons Volk om… Lees meer »
Dit is interesant dat dat die Israeliete gedink het God gee vir hulle 'n land. 'n land wat duidelik alreeds bewoon was. Al wat hul moes doen was om na 'n eerste mislukte inval na 40 jaar weer probeer. Daar waar hul vandag nog land van die Palistinieers wegvat heers daar bloedvergieting en hul vind geen rus en vrede nie. Ek kan nie help om te wonder of God eintlik nie die land vir hul wou gee nie.
So eintlik jok die Bybel? Miskien moet die hele geskiedenis van die Joodse volk bestudeer word voor 'n stelling oor die wel en wee van die Jode gemaak word, maar belangriker as dit, die Bybel self. Ons moet ook onthou, vandag staan binne die nuwe bedeling van die Nuwe Testament en met baie Jode, veral in Israel wat Christus misken, maar ook nie die vorige bedeling te wette onderhou nie… selfs ateiste is, maar tog beskerming van Bo verwag? 'n Ander saak is, die grondgebied wat aan die Jode deur die Hemelvader beloof is. Dit is in die Ou Testament… Lees meer »