Geskryf deur Imogen Mitchell
Mense het tyd nodig om oor hul opsies te leer en oor hul voorkeure te dink. Val Vesa / Unsplash
Ons ervaring van die dood vorm natuurlik die finale oomblikke van ons eie lewe. Dit vorm ook die ervaring en bly in die herinneringe van diegene rondom ons.
Rondom 160,000 Australiërs sterf elke jaar, maar min bereik die soort dood wat hulle wil hê. Sommige 60% van ons wil graag by die huis sterf, maar minder as 10% kan. Tot 30% word toegelaat tot intensiewe sorg voordat hulle in die hospitaal sterf.
As 'n spesialis vir intensiewe sorg vir meer as twee dekades, doen my kollegas en ek die beste wat ons kan doen om van hoë gehalte aflewering te voorsien.
Maar te dikwels begin die beplanning van die lewe in die laaste paar dae. Teen die tyd kan dit te laat wees vir pasiënte om te kies waar hulle wil sterf, wie hulle wil versorg, hoe hulle hul simptome wil bestuur, en hoe om die regte soort sorg te kry om dit alles te laat gebeur.
Gebrek aan beplanning raak ons ​​almal
Om betekenisvolle besluite te neem oor die einde van die lewe, moet mense 'n idee hê van wat vir hulle belangrik sal wees, aangesien hulle hul finale maande en dae bereik. Dit is moeilik en gekonfronteer in ons sterwende ontkenningskultuur.
Wat word belangrik Teen die einde van die lewe is 'n gevoel van geestelike vrede, wat die las aan ander beperk, die beheer oor jou lewe verhoog en verhoudings met geliefdes versterk.
Gevorderde sorg riglyne is een manier om mense te help om te dink aan wat vir hulle belangrik sal wees in hul sterwende maande en dae. Hierdie riglyne stel betroubare besluitnemers in staat om hul voorkeure oor die einde van die lewe oor te dra wanneer besluitnemingsvermoë benadeel word. Sulke voorkeure kan insluit of mens lewensondersteuning wil hê in die geval van 'n lewensbedreigende situasie.
Hulle is egter nie altyd perfek nie, aangesien ons vind dat hulle nie duidelike leiding kan gee vir elke spesifieke pasiëntkonteks in die intensiewe sorgeenheid nie. Hulle kan egter 'n nuttige sneller bied vir gesinne om gesprekke te hê oor die einde van die lewe beplanning.
Nasionaal, ons opname van gevorderde sorg riglyne is so laag soos 14%. Met geen gevorderde versorgingsplanne of vroeë lewensverlies-gesprekke word gesinne oorgelaat om besluite te neem wanneer pasiënte te verwar of fisies nie sinvol kan kommunikeer nie. Ongelukkig praat ek dikwels met gesinne wat onbewus is van hul geliefde se wense en, nog erger, van hoe ongemak hulle geliefde is.
Pasiënte dikwels in die donker
Gesinne is nie die enigste wat in die donker oorbly wanneer dit kom by die begrip van die siektebaan van hul geliefde nie. Te dikwels is die pasiënte onbewus van hul siekte-trajek. Hulle kan óf dit nie verstaan ​​of in ontkenning wees nie.
Daarbenewens vermy dokters hierdie besprekings dikwels - wat die siekte wil genees - of nie het die tyd of vaardighede om te beskryf hoe die siektebaan lyk soos 'n pasiënt die finale jaar of maande van die lewe betree.
As 'n chroniese toestand agteruitgaan en met geen duidelike rigting vir sorg, word pasiënte gereeld toegelaat en teruggestuur na akute hospitale met die bedoeling van 'n geneesmiddel. Pasiënte met chroniese hartversaking, byvoorbeeld, kan na die hospitaal kom weens 'n verslegting van hul toestand, wat nog erger kan word deur 'n borsinfeksie.
Sonder 'n duidelike rigting van die doelwitte van sorg, betree intensiewe sorg. Snapbesluite word aan die gang gelê en skielik vind pasiënte en gesinne hulself in die intensiewe sorgeenheid, omring deur masjiene en 'n klomp dokters en verpleegsters.
In intensiewe sorg kan snapbesluite op die been gebring word, wat stresvol kan wees vir die gesinne van die pasiënt. van shutterstock.com
Tot 60% van akute pasiënte is Toegang tot hospitaal buite-ure wanneer dikwels slegs junior dokters kan sorg vir hulle. 'N Junior dokter kan korttermynbestuursplanne voorsien, maar is dikwels swak toegerus vir langtermyndoelwitte en lewer empatie-en duidelike lewensverlies-gesprekke.
Gedurende besigheidsure sal senior en meer ervare dokters pasiënte hersien en beter, langertermynbestuursplanne verskaf, wat verwysing na spesialis palliatiewe sorgspanne kan insluit. Hierdie spanne verlig die lyding van pasiënte en hul gesinne deur die fisiese, psigologiese en geestelike simptome volledig te assesseer en te behandel.
Van 2019, die nasionale gesondheidsorgveiligheid en kwaliteitsreguleerder sal minimum standaarde implementeer vir die einde van die lewe. Dit sal leiding gee aan hospitale, verpleegsters en dokters oor hoe om sinvol betrokke te raak by pasiënte en gesinne in besluite oor die einde van die lewe.
Dit sal help om te verseker dat pasiënte aangemoedig en ondersteun word om hul voorkeure oor lewenstyl uit te spreek en dat hierdie sorg in ooreenstemming met die voorkeure gelewer word.
Tog is daar uitdagings in alle gesondheidsorgsektore. Twee onlangse verslae van die Grattan Instituut en die Produktiviteitskommissie beskryf hoeveel mense die einde van hul lewens in hospitale nader, waar sorg nie in ooreenstemming met hul voorkeure kan wees nie.
Die verslae toon die vraag na afgedankte sorg in die gemeenskap, soos gemeenskapsgebaseerde palliatiewe sorg, ver oorskry die beskikbaarheid daarvan. Verpleeginrigtings is siek toegerus om afsterwe sorg te bestuur, wat dikwels lei tot traumatiese (en duur) reise na die hospitaal.
Verbetering van die einde-van-lewe sorg ervaring beteken beplanning, befondsing en lewering van 'n geïntegreerde diens oor verskillende instellings en jurisdiksies. Dit is belangrik dat daar 'n nasionale gesprek oor die einde van die lewe moet wees om beide gesondheidswerkers en pasiënte te vra om te sterf, sodat ons almal 'n veilige en hoë kwaliteit lewendige ervaring kry.
Imogen Mitchell, Intensiewe Sorg Spesialis, Canberra Hospitaal; Dekaan van Geneeskunde, Australiese Nasionale Universiteit
{amazonWS: searchindex = Boeke; sleutelwoorde = beplanning vir die dood; maxresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Beplanning vir die dood moet lank voor die laaste paar dae van die lewe gebeur