'N Omvattende geskiedenis van franchising
by Michael Seid, Besturende Direkteur, MSA Worldwide
Tot onlangs het die meeste artikels oor die geskiedenis van franchise in die Verenigde State begin met 'n eis dat "Albert Singer" die eerste kommersiële franchisegever in die Verenigde State was. Soos dit blyk, was John "Albert" Singer slegs sewe of agt jaar oud toe sy pa, Isaac Merritt Singer , die IM Singer & Company in 1851 gestig het. En in sy lang geskiedenis het die Singer Manufacturing Company nooit enige franchise gehad nie.
Ander artikels het die kroon op Martha Matilda Harper, wat 'n vroeë Rochester, NY-franchise-pionier was vir haar ontwikkeling van die Harper Method Shop- franchise-stelsel. Alhoewel die Internasionale Franchise Vereniging haar die eerste franchisegewer in 2000 verkondig het, het die jaar ook Joanne Shaw (President en medestigter van The Coffee Beanery) as eerste vroulike voorsitter verkies. Me. Harper was ook nie die eerste franchisegever nie. Die titel van die eerste franchisegever in die Verenigde State eintlik eintlik ons ​​onafhanklikheid en word gehou deur ... Benjamin Franklin.
1891: Martha Matilda Harper lisensieer haar eerste franchisenemer
Harper was 'n belangrike besigheidsinnovator, en die franchise-stelsel wat sy geskep het, het baie van die elemente ontwikkel wat ons in 'n moderne kommersiële franchise-stelsel verwag het. Sy het haar franchisenemers voorsien van aanvanklike en voortgesette opleiding, handelsmerk-haarverzorgingsprodukte, veldbesoeke, reklame, groepsversekering en motivering.
Haar benadering tot die ontwikkeling van 'n ondersteuningsstelsel vir haar franchisenemers en branding van haar salonne is vandag 'n integrale deel van franchise.
Me. Harper het in 1888 haar salonbesigheid begin, haar eerste franchise in 1891 gelisensieer en het die stelsel tot meer as 500 salonne en opleidingskole op sy hoogtepunt gegroei. Na haar aftrede en dood in 1950 op die ouderdom van 93, en nadat haar man in 1965 oorlede is, is die Harper Metode Winkels in 1972 deur 'n mededinger aangekoop en uiteindelik gesluit.
Me. Centa Sailer, wie se salon in Rochester, NY, was, het die laaste oorblywende Harper Metode-salon gehad. Haar bekendste kliënte was Susan B. Anthony, Jacqueline Kennedy, Helen Hayes en vele ander invloedryke mans en vroue van die tyd.
1731: Benjamin Franklin voer 'n "mede-vennootskap" in
Terwyl tegnies die Verenigde State nog nie gebore is nie, was die eerste franchisegever in wat die Verenigde State sou word, een van ons illustere en innoverende stigters: Benjamin Franklin. Sy bekendste uitvindings sluit in die bliksemstok, swemvinne, bifokale bril, die odometer, dagbesparingstyd, die Franklin-stoof, 'n biblioteekstoel wat omskep is in 'n stappladder en die buigsame kateter (ek wil nie weet wat hulle gebruik voorheen). Hy het ook in 1761 'n musiekinstrument uitgevind met die naam Glass Armonica, waarvoor Beethoven en Mozart albei musiek saamgestel het. Hy het ons ons eerste begrip gegee van die eienskappe van elektrisiteit, wat die land se eerste hospitaal gestig het, die temperature van die Atlantiese Oseaan, die Albany-plan opgestel, die Onafhanklikheidsverklaring saamgestel en op die een of ander manier tyd gevind om te skep wat waarskynlik die eerste franchise-stelsel op hierdie oewers.
Op 13 September 1731 in die stad Philadelphia het Benjamin Franklin 'n kontrak aangegaan met Thomas Whitmarsh vir 'n "vennootskap vir die bedryf van die besigheid van drukwerk in Charlestown in Suid-Carolina." Die drukkerwinkel wat Franklin gevorm het Whitmarsh het ook die Suid-Carolina Gazette gepubliseer, sowel as die plaaslike drukker van baie van Franklin se geskrifte, insluitende sy arme Richard's Almanac.
Die mede-vennootskapsooreenkoms vereis dat gedurende die ses jaar se termyn "die Besigheid van die drukwerk en wegdoen van die gedrukte werk onder die sorg, bestuur en rigting van die genoemde Thomas Whitmarsh en die werkende deel wat deur hom of op sy koste uitgevoer word . "Whitmarsh was ook verplig om sy drukmateriale van Franklin te koop:" Thomas Whitmarsh sal nie gedurende die termyn van die mede-vennootskap met enige ander drukmateriaal werk as dié van die genoemde Benjamin Franklin nie. "Whitmarsh het selfs ingestem om 'n termyn verbond dat hy nie in enige ander besigheid sal wees nie, maar druk, "... of volg enige ander Besigheid, maar druk gedurende die genoemde termyn, af en toe Merchandize uitgesluit." Die ooreenkoms het nie enige van hierdie beperkings op Franklin opgelê nie, wat noodsaaklik was as Franklin moes elders soortgelyke reëlings tref.
Gedurende hierdie tydperk was Franklin Posmeester-generaal van die Kolonies, wat hom in staat stel om in groot mate die verspreiding van nuus deur die kolonies te beheer. Van daardie magsposisie het Franklin soortgelyke vennootskappe met ander drukkers in die kolonies aangegaan, waaronder Louis Timothé (1733), Elizabeth Timothy (Timothee), Louis-weduwee (1739), Peter Timothy (Timothee), Elizabeth se seun (1747) ), James Parker (New York), Thomas Smith (Antigua), Benjamin Mecom (Antigua), James Franklin Jr. en Ann Franklin (Newport, RI), William Dunlap (Lancaster, PA), Samuel Holland (Lancaster, PA) John Henry Miller (Lancaster, PA) en Thomas Fleet (Boston, MA), wat The Boston Evening Post gepubliseer het . Franklin het addisionele franchises in Noord-Carolina, Georgia, Dominica, en Kingston, Jamaika. Daar bestaan ​​ook rekords van Franklin wat in sy latere jare soortgelyke reëlings in Kanada en Brittanje aangaan.
Tydens sy lang verblyf in Frankryk waar hy die Franse deelname aan ons Onafhanklike Ooreenkoms suksesvol onderhandig het, het 'n aansienlike deel van Franklin se inkomste uit sy franchise-kettings van drukkerswinkels gekom. Sonder die Franse is daar min twyfel dat daar vandag geen Verenigde State sal wees nie; en sonder die inkomste wat Franklin verdien het van franchise en wat hom vir baie jare ondersteun het, kan die argument aangevoer word dat daar dalk nie die Verenigde State was nie.
Franklin was nie alleen in die gebruik van franchise soos ons nasie gegroei het nie. Daar is talle verwysings in die vroeë Amerikaanse sakegeskiedenis rakende staatsmonopolieë en vroeë verhoudings wat lijkt op die hedendaagse kommersiële franchise. Dit sluit in Robert Fulton se lisensie van sy stoomboot in die Verenigde State, Engeland, Rusland en Indië, en die lisensiëring van algemene winkels by militêre buiteposte en sekere markte wat vee en ander goedere verkoop waarin eksklusiewe territoriale of ander regte toegestaan ​​is.
Franchising in die Oudheid
Gedurende sy lang geskiedenis het drie konstantes die groei van franchise aangevuur:
Die begeerte om uit te brei en te beheer
Beperkings op menslike en finansiële kapitaal
Die behoefte om groot afstande te oorkom
Die gebruik van franchise kan opgespoor word na die uitbreiding van die kerk en as 'n vroeë metode van sentrale regering beheer, waarskynlik voor die Middeleeue. Sommige geskiedkundiges het geskryf dat franchise na die Romeinse Ryk of vroeër kan terugkeer, 'n redelike aanname wat die noodsaaklikheid van groot territoriale kontroles, tesame met die gebrek aan moderne vervoer en kommunikasie, gegee het. In sy boek Franchising: The How-To Book , dateer Lloyd Tarbutton die eerste besigheidsformaat-franchise in China in 200 vC.
Franchising en Feodalisme
Franchising is in Engeland en Europa gebruik waar die lande en ander eiendomme in Kroon besit en grondregte verleen aan kragtige individue, insluitend binne die kerk. In ruil vir hierdie grondtoelaes is die edeles en kerkbeamptes verplig om die gebied te beskerm deur leërs te stig en was vry om tol te stel en belasting te vestig en in te samel, waarvan 'n gedeelte aan die Kroon betaal is. Aangesien dit 'n agrariese samelewing was, het beheer oor die land enorme mag gegee en was die grondslag vir die feodale stelsel waar adelaars tantième aan die kroon betaal het vir die regte om die land te besit en te werk, sowel as ander professionele en kommersiële aktiwiteite. Op sy beurt het die edeles die land verdeel onder plaaslike boere of vassale, wat gewoonlik betaal het as 'n gedeelte van die gewasse wat hulle gegroei het of die diere wat hulle gejag het. Hierdie stelsel van regeringsbeheer het in Engeland bestaan ​​totdat dit in 1562 by die Trent-raad verbied is.
Staatsgeborgde Franchising en Kolonialisme
Met die ekonomiese geleenthede wat die ontdekking van die Nuwe Wêreld in 1492 bied, sowel as opkomende internasionale handelsgeleenthede, het regerings en private maatskappye franchise gebruik om beheer oor groot afstande uit te brei en uit te oefen, veral in Asië en Afrika.
Dit is in 1602 gestig as 'n franchisenemer van die Nederlandse Republiek om handel te dryf tussen die Kaap die Goeie Hoop aan die suidpunt van Afrika en die Straat van Magellan aan die suidelike kant van Suid-Amerika. Die maatskappy se aandele was destyds op 6,5 miljoen gulden gewaardeer. Hulle het amper as soewereine mag gedryf. Hulle het ooswaarts vanaf Kaapstad na Indonesië gestoot, wat Indonesië nou verower het, en die grondgebied van die Portugese verower en in 1619 'n hoofkwartier in Jakarta gestig as 'n basis van handel met Japan.
In 1641 het die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie Britse pogings geslaag om in die speserye te breek en weswaarts te draai om die Nuwe Wêreld te verken. Die maatskappy het die dienste van kaptein Henry Hudson, 'n voormalige werknemer van die Engelse Muscovy Company, 'n franchisenemer van die Britse regering, verrig. Hudson se ontdekking van die Noordoostelike Passage het die Hollanders hul eise oor die Hudson Valley in New York tot by Albany gegee. Maar teen 1799 het die lotgevalle teen die Oos-Indiese Kompanjie gedraai en hulle het vir bankrotskap ingedien. Al die bates is deur die Nederlandse Republiek oorgeneem.
In 1606 het King James I van Engeland 'n eksklusiewe handves vir Virginia aan die Londense maatskappy , wat Kaptein Christopher Newport gehuur het om setlaars na Virginia te bring en die gebied te vestig. Hulle het in Desember 1606 van Londen af ​​gelaai en op 26 April 1607 op land geland. Kaptein John Smith het Kaptein Newport daarin geslaag om die eerste permanente Britse nedersetting in die Nuwe Wêreld, wat Jamestown genoem is, te bestuur. Die kolonie het gesukkel, en alhoewel Jamestown self in die 1622-bloedbad onder leiding van die Powhatan-Indiese Konfederasie gespaar is, is 347 setlaars in omliggende buiteposte doodgemaak - byna 'n derde van die Engelssprekende bevolking. In 1624 het King James die wanbestuur deur die Londense maatskappy opgelê. Ek het die handves herroep en die kolonie van Virginia onder direkte Britse beheer gebring. Baie van die kolonisasie en eksplorasie deur Britse en Europese magte in die Nuwe Wêreld is onder soortgelyke "franchise verhoudings" uitgevoer. "
Oorsprong van kommersiële franchising
Kommersiële franchise het ontstaan ​​in die 18de eeu Londen, waar die brouerybedryf 'n "gekoppelde huisstelsel" gebruik het om 'n stroomafwaartse verspreidingstelsel vir sy produkte te skep. In ruil vir die finansiële bystand van die brouerye het die eienaars van die taverne ooreengekom om al hul bier en aal by die borgbrouerye te koop. Die brouerye het nie beheer oor die daaglikse bedrywighede van die taverne uitgeoefen nie, behalwe die enigste aankoopreëling. Die "gekoppelde huis stelsel" gaan voort vandag in die Verenigde Koninkryk en is soortgelyk aan die mede-vennootskap struktuur wat gebruik word deur Benjamin Franklin in die kolonies; Dit is ook soortgelyk aan Tradisionele of Produk- en Handelsnaam-franchise in die Verenigde State vandag.
Vervoer Bevorder Restaurant Franchising
Teen die middel van die 1800's het spoorweguitbreiding en die toenemende mobiliteit van Amerikaners die vestiging van restaurantkettings geïnspireer. 'N Engelsman genaamd Frederick Henry Harvey het die eerste restaurantketting in die Verenigde State rondom 1850 gestig. Hoewel sy eerste restaurant tydens die Burgeroorlog misluk het, het Harvey die eerste van die Harvey House- restaurante in 1876 in 'n terminale van die Atchison, Topeka en Santa Fe geopen. spoorweg. Die spoorweg wou depotrestaurants vir sy passasiers oopmaak en Harvey voorsien van plekke en gratis vervoer van restaurantvoorrade. Teen 1887 was daar 'n Harvey House-restaurant elke honderd myl langs die 12 000 myl Atchison, Topeka, en Santa Fe-lyn. Harvey het sterk in gehaltebeheer geglo, gereelde veldbesoeke aan sy restaurante gevestig en dienste gelewer wat soortgelyk is aan dié wat deur franchisegewens gebruik word. Die Harvey House-ketting was besit van die maatskappy, maar baie van die lesse wat Harvey geleer het, het deel geword van die standaard franchise-stelsel wat ons vandag ken.
Teen die einde van die eeu het die hoë koste van die vervoer van klaarprodukte in glasbottels koeldrank wat 'n gelokaliseerde bedryf gebottel het, gehou. Deur die siroopkonsentraat aan sy franchisenemers te stuur en die plaaslike franchises te verplig om te bottel onder streng formules en prosesse, was koeldrankprodusente soos Coca Cola in staat om die kwaliteit van hul produk in afgeleë markte te beheer en vinnig uit te brei sonder die hoofstad wat ontwikkeling deur die maatskappy besit. sou vereis het. Franchisenemers het die regte gebruik om die Coca-Cola-formule en 'n waardevolle handelsnaam te gebruik, en die bottelaars kon die vervoerkwessies wat die groei in die tyd beperk het, oorkom. In 1901 het Coca-Cola sy eerste franchise aan die Georgia Coca-Cola Bottling Company uitgereik.
Na die Eerste Wêreldoorlog het die voorskot van die motor 'n ander innoverende restaurante geinspireer: die inry-restaurant. In 1919 het Roy Allen die formule vir sy wortelbierresep van 'n apteker gekoop en sy eerste staanplek in Lodi, Kalifornië, geopen. Twee jaar later het Allen sy wortelbier begin franchiseer. Daarna het hy saam met wortelbiermaker Frank Wright gekombineer en hulle talente (en voorletters) gekombineer om in 1922 A & W Root Beer te produseer.
In 1923 het Allen en Wright die eerste A & W-aandrywingsrestaurant geopen, wat die land se eerste stelsel van franchise-pad-restaurante geskep het. Alhoewel kapitaal uit te brei, het Allen Frank Wright in 1924 gekoop en die A & W Restaurant- konsep begin franchiseer. A & W Restaurants bied innoverende motor-kant-diens wat deur "bakkie-seuns" aangebied word, en het later vroulike bedieners of "motorwinkels" op rolskaatse bygevoeg.
Billy Ingram en Walter Anderson het hul eerste White Castle- ry deur 1921 in Wichita, Kansas, geopen. White Castle het baie standaarde van die vinnige restaurantbedryf verkry, veral in die gebruik van advertensies en afslagbemarking, verpakking om kos warm te hou en die gevoude papier servet.
Ook in die 1920's het Howard Dearing Johnson 'n apteek in Quincy, Massachusetts, bekom en het drie ys roomys saam met 'n beperkte spyskaart gekookte items in sy Howard Johnson- restaurante verkoop. Howard Johnson het sy eerste franchise aan Reginald Sprague in 1935 uitgereik, en het in die loop van die jaar sy spyskaart uitgebrei met 28 spesies roomys. Met die ontwikkeling van 'n kenmerkende pad-teenwoordigheid met oranje dakke en pyltekens met sy naam en logo, het die maatskappy die eerste draaiboekkontrak op die Pennsylvania Turnpike gekry.
Baie legendariese franchise-kettings het in die volgende drie dekades franchise-bedrywighede begin, waaronder Kentucky Fried Chicken (1930); Carvel (1934); Arthur Murray Dance Studio (1938); Suiwel Koningin (1940); Duraclean (1943); Dunkin Donuts (1950); Burger King (1954); McDonald's (1955); en die Internasionale Huis van Pannekoeke (1958). Die verhale van hierdie vroeë pionierskonsepte het die jare deur baie boeke gegrond, en die geleerde lesse is duidelik in die talle voedselkettings wat hulle gevolg het.
Terwyl die innovering van die vroegste restaurantpioniers vandag nog franchise beïnvloed, was dit die motorbedryf in die 1900's en die beweging van 'n groeiende nasie wat die geleentheid geskep het en die behoefte aan hierdie vroeë restaurantkettings het om te groei.
Vervaardigde Goedere en Dienste Franchising
Die vroegste non-food franchises was verhoudings waarin vervaardigers gelisensieerde verkoops- en diensplekke vir hul vervaardigde goedere deur franchise ingestel het. Dit kan in die McCormack Harvesting Machine Company , tot 'n beperkte mate in die Harper Metode-salonne, en later in motor- en olie-franchises gesien word.
Die Amerikaanse Industriële Revolusie het die massaproduksie van verbruikersgoedere gebring, verbruikersvraag aangewakker, asook die behoefte om produkte op doeltreffende en koste-effektiewe wyse oor groter afstande te verkoop en te versprei. Baie verkoops- en verspreidingsmetodes is voor franchise aangewend, insluitende direkte fabrieksverkope, verkope deur nie-handelsmerke soos apteke, direkte pos en reisverkopers. Alhoewel al hierdie metodes onvoldoende was om die vervaardigers se stroomafwaartse verspreidingsbehoeftes te bereik, was die gebruik van plaaslike verteenwoordigers die doeltreffendste. Die Singer Naaimasjienmaatskappy het, terwyl dit nie franchise was nie, 'n metode van plaaslike beheer binne kantore in maatskappybesit aangewend om te laat lyk of elke plek deur die plaaslike bestuurder besit word.
Die meeste vroeë franchisegewers was vervaardigers; Sommige, soos Harper Metode en Rexall, was hoofsaaklik diensgebaseerde stelsels. In 1902 het Louis Liggett 'n vervaardigingskoöperasie gevorm onder 40 onafhanklike dwelmwinkels. Elkeen belê $ 4,000 om die vervaardigingskoöperasie van die Rexall Drug Store- ketting te begin. Na die Eerste Wêreldoorlog het die Rexall-koöperasie begin om onafhanklike kleinhandelverkope onder die Rexall-handelsnaam te bemark en franchisenemers met Rexall-handelsmerke te lewer. Die hoofdiens wat Rexall as franchisegewer verskaf het, was die vermoë om produkte vir die franchise doeltreffend te koop en te versprei, nie noodwendig die vermoë om die vervaardigde produk te verkoop nie.
General Motors verkoop sy eerste franchise in 1898 aan William E. Metzger van Detroit. Ford Motorcars is in 1903 deur handelaars verkoop. Deur franchisenemers te kies en eksklusiewe gebiede te bied, was hardeware-vervaardigers soos General Motors en Ford in staat om hul produkte effektief, doeltreffend en oor langer afstande op die mark te bring. Oliemaatskappye het vinnig gevolg gekry, met die oprigting van franchise-vulstasies oor die Verenigde State om die snelgroeiende aantal verbrandingsvoertuie te bedien. Hertz het in 1925 huurauto-franchise begin; Avis in 1946.
Een van die grootste innovasies in franchise het in 1909 gekom met die vestiging van die Western Auto Supply Company- franchise. Tot op daardie tydstip, het franchise-produkte franchisenemers gesoek met ondervinding in die bedryf en, behalwe vir die voorsiening van handelsmerkprodukte, het geen beduidende besigheidsverwante dienste verskaf nie. Terwyl hy steeds op die verkope van produkverkope aan konsessiehouers eerder as royalty's op verkope staatmaak, het Western Auto, soortgelyk aan Harper, sy franchisenemers voorsien van baie van dieselfde dienste wat moderne franchisegewens vandag verskaf: webwerf seleksie en ontwikkeling, kleinhandel opleiding, merchandising, bemarking bystand en ander voortgesette dienste. Western Auto het ook franchisenemers gesoek sonder nywerheidsondervinding, soos baie franchisegewenners vandag doen.
Die Na-Tweede Wêreldoorlog Franchising Boom
Terwyl franchises geleidelik gegroei het voor die Tweede Wêreldoorlog, het werklike plofbare groei nie plaasgevind nie eers nadat die oorlog verby was. Franchising het na vore gekom as 'n kragkrag-ekonomiese mag in die na-oorlogse 1950's, en het voordeel getrek uit 'n opgekropte verbruikersvraag, beskikbare konsessiehouers, idees van terugkerende veterane en kapitaal wat deur skeidingsvergoeding en die GI-rekening voorsien is. Die groei van franchise is verder gevorder deur die 1946-inwerkingtreding van die Federal Lanham (Trademark) Act wat eienaars in staat gestel het om met lisensies met derde partye veilig te maak. Dit is noodsaaklik vir moderne franchise. Sodra potensiële entrepreneurs selfvertroue in die lisensiëring van intellektuele eiendom geword het, het meer en meer individue begin om te bied en te belê in franchise-geleenthede.
In die 1950's en 1960's het die franchise-oplewing byna mistieke statuur behaal. Franchisegevers van geriefsgoedere en -dienste het regdeur die Verenigde State gegroei, insluitend die naaswinkels ( Midas Muffler en Lee Myles ), hotelle (Holiday Inn and Sheraton ), ys en lekkernye ( Melk Koningin , Tastee Freeze and Orange Julius ), geriefswinkels 7-Eleven ), handel ( Roto-Rooter ), professionele dienste ( Dunhill Personeel , Pearle Vision en H & R Block ), en was- en droogskoonmaak ( Martinizing Dry Cleaning ).
Richard en Maurice McDonald het in 1952 begin met franchise. Hulle het hul eerste franchise verkoop aan Neil Fox, 'n generaal Petroleum-verspreider wie se franchise in Phoenix, Arizona in 1953 geopen is. Hul tweede franchise was vennote Roger Williams en Bud, Landon, wat hul Downy, Kalifornië Ligging ook in 1953. Dit was eers in 1954 dat Ray Kroc die regte vrygestel het om McDonald's buite sekere markte in Kalifornië en Arizona van die McDonald's broers te bemiddel in ruil vir ½ van 1% van die bruto verkope, en het die McDonald's Corporation gevorm. Teen 1958 was daar, in aanvulling op McDonald's brothers restaurante en franchises, altesaam 34 McDonald's restaurante. Teen die einde van 1959 het die ketting tot 102 restaurante gegroei. Ray Kroc het in 1961 die McDonald-broers uitgekoop. Teen 1965 was daar 1000 plekke in die openbaar. Die voorraad het daardie dag om 22½ oopgemaak, die dag om 30 uur gesluit en die eerste maand om 50 uur gesluit. Gedurende dieselfde tien jaar het Nate Sherman se Midas Muffler gegroei tot 400 plekke. Kemmons Wilson se Holiday Inn het tot 1000 plekke gegroei. Jules Lederer se Budget Rent A Car het hul 500 franchise geopen.
Hierdie vinnige groei van franchise het nie sonder probleme gekom nie. Teen die laaste helfte van die 1960's het die bloei die roos verlaat: baie franchisegewers het meer gefokus op die verkoop van franchises as op die bedryf van gesonde franchise-stelsels en die verskaffing van dienste aan hul franchisees. Baie franchisegewers het gedurende daardie tydperk wanvoorstellings gemaak in die beloftes wat hulle gebruik het om franchisenemers aan te trek; sommige het hul verkoopspogings gebaseer op die gebruik van bekende name en endossemente; en baie van die franchise stelsels het misluk. Sommige het selfs franchises verkoop vir konsepte wat nie bestaan ​​het nie.
Franchise Regulasies en die FTC Reël
Uit die probleme van die 50's, 60's en 70's het franchise regulasies ontstaan. In 1968 begin met die bekendmaking van openbaarmakingswette in Kalifornië, verskillende state het wette aangeneem wat die aanbod en verkoop van franchises reguleer. Oor die algemeen het hierdie wette vereis dat 'n franchisegewer moet lewer aan 'n potensiële franchisenemer, voor die verkoop, 'n openbaarmakingsdokument wat gespesifiseerde inligting oor die geleentheid verskaf. Dit was nie tot die somer van 1979 dat die Verenigde State se Federale Handelskommissie die Handelsreguleringsreël van die Federale Handelskommissie oor Franchises en Besigheidsgeleentheidsondernemings (die FTC-reël) uitgereik het nie, wat vereis dat franchisegewers in die Verenigde State 'n voorverkoping-omsendbrief voor te berei en gevestigde minimum openbaarmakingsvereistes regdeur die Verenigde State.
Die opkoms van voorverkoop openbaarmaking regulasie is een van die belangrikste redes vir die sukses van franchising in die Verenigde State. Alhoewel daar steeds spanning in die franchise-verhouding is, en waarskynlik altyd sal wees, is tipiese kwessies tussen franchisegewens en franchisenemers nou meestal sentraal op die bestuur van die verhouding, en minder oor hoe die franchise aangebied is.
Om die verloop van franchising te bepaal, demonstreer die verskil tussen geskiedenis en evolusie. Geskiedenis is 'n dokumentasie van wat in die verlede gebeur het en is nie meer nie. Evolusie is die opsporing van 'n voortdurende verskynsel wat deurlopend verander het en steeds sy huidige vorm en toekomstige kursus verander. Niemand kan twyfel dat die evolusie van franchise ook 'n ware ideewinsrevolusie, besigheidskonsepte en die hele ekonomiese proses was nie.
Die evolusie van moderne franchise, geskep deur innoverende maatskappye en die pioniers wat hulle gelei het, is op sigself 'n opwindende verhaal. Die toekoms, aangewakker deur nog onbekende nuwe konsepte, nuwe besigheidstegnieke en internasionale uitbreiding, beloof om nog meer dinamiese hoofstukke by te voeg aan die voortgesette en groeiende avontuur van franchise.
Een afsluitende nota oor die toekoms, al is. In die Demolition Man word 'n film wat in 1993 vrygestel is, Sylvester Stallone ontwaak in die middel van die 21ste eeu van 'n cryogene slaap en word na 'n "fyn restaurant" vir ete geneem. Soos die motor wat hy ry, trek hy na die restaurant, onthul die kamera 'n teken wat sê - Taco Bell. Stallone se karakter, 'n produk van die 1980's, is verbaas en vra, "Taco Bell, ek het gedink ons ​​gaan na 'n wonderlike restaurant. Is dit 'n fout?" Waarna sy bestuurder antwoord: "Glad nie. Sedert die groot franchise-oorloë is al die restaurante nou Taco Bell."