Wat is 'n bipolêre versteuring nie anders aangedui nie (NOS)?
'N Diagnose suggestief eerder as aanduidend van bipolariteit
Bipolêre versteuring nie anders nie (NOS) is een van daardie psigiatriese terme wat meer verwarring kan bied as duidelikheid aan die persoon wat gediagnoseer word. Soos skis-affektiewe versteuring ('n toestand wat iewers tussen skisofrenie en bipolêre versteuring val), is bipolêre versteuring NOS beide soorte diagnose en soort nie.
Begrip Bipolêre versteuring Nie anders aangedui nie
Bipolêre versteuring NOS is meer van 'n vang-alle kategorie as 'n werklike tipe bipolêre versteuring .
Jou dokter mag die klassifikasie gebruik om simptome te dokumenteer wat met bipolêre versteuring ooreenstem, maar nie die kriteria wat benodig word om 'n definitiewe diagnose te maak nie.
In die algemeen word NOS algemeen gebruik wanneer 'n gemoedsversteuring gekenmerk word deur depressie afwisselend met kort episodes van hipomanie ('n ligter vorm van manie). Dikwels is die gemoedskommelings vinnig, binne enkele dae van mekaar. In die algemeen word kinders en adolessente die meeste met NOS gediagnoseer, aangesien hulle waarskynlik die eerste besoek sal wees sonder vorige geskiedenis van gemoedsversteuring.
Vanuit psigiatriese oogpunt word bipolêre NOS net so ernstig geneem as enige ander vorm van gemoedsversteuring. In die hart daarvan veronderstel dit dat daar 'n probleem is en dat dit waarskynlik definitief in die toekoms gediagnoseer sal word. Deur die NOS-diagnose nou toe te ken, sal die persoon minder geneig wees om deur die krake te "gly" as daar 'n ander bui-gebeurtenis plaasvind.
Diagnostiese Kriteria vir Bipolêre Versteuring NOS
Daar is geen spesifieke kriteria vir wanneer 'n dokter 'n bipolêre NOS diagnose moet maak nie. Met dit gesê, verskaf die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings (DSM) wat deur die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging uitgereik is, voorbeelde van wanneer dit toepaslik mag wees:
Die persoon het alternatiewe maniese of depressiewe simptome ervaar, maar die episodes is te kort om aan die kriteria vir insluiting te voldoen.
Die persoon het beide hipomanie en depressie ervaar, maar die episodes is te kort om te kwalifiseer as 'n siklotimiese afwyking .
Die persoon het dalk verskeie episodes van hipomanie gehad, maar geen depressiewe episode nie.
Die persoon het 'n maniese of gemengde episode gehad nadat hy voorheen met skisofrenie of 'n psigotiese episode gediagnoseer is.
Die persoon voldoen aan die kriteria vir bipolêre versteuring, maar die dokter is bekommerd dat die simptome veroorsaak kan word deur ontspanningsdwelms, alkohol of 'n neurologiese afwyking.
Behandeling van bipolêre versteuring NOS
Daar is geen gevestigde behandelingsplan vir bipolêre versteuring NOS nie. As sodanig word behandeling hoofsaaklik gebaseer op 'n dokter se kliniese ervaring en die toepaslike gebruik van medikasie (insluitend stemmingsstabilisators en antipsigotika) en psigoterapie .
In die geval dat dwelmmisbruik of 'n ongediagnoseerde toestand vermoed word, kan verdere ondersoeke bestel word. Dit kan insluit 'n dwelms skerm, neurologiese eksamens, of ander diagnostiese toetse wat gebruik word om infeksie, besering of kwaadaardigheid vas te stel.
Alhoewel die NOS-diagnose frustrerend kan wees vir diegene wat op soek is na 'n definitiewe oorsaak, is dit belangrik om te onthou dat dit dikwels beter is om die toestand te monitor as om in die behandeling te kom en om iemand bloot te stel aan dwelms wat hy of sy dalk nie nodig het nie.
Ons het die gevolge hiervan gesien wanneer 'n bipolêre versteuring as depressie misdiagnoseer word. Wanneer dit gebeur, kan 'n persoon verkeerdelik behandel word met antidepressante en in 'n maniese toestand omgeslaan word.
Uiteindelik, wanneer dit kom by 'n onophoudelike bipolêre diagnose, is dit altyd beter om 'n konserwatiewe benadering te gebruik totdat u 'n beter idee het van wat u te doen het.
> Towbin, K .; Axelson, D .; Leiben Lucht, E .; en Birmaher, B. "Differensiasie Bipolêre Versteuring-Nie Ander Gespesifiseerde En Erge Mood Dysregulasie." Tydskrif van die Akademie vir Kinder- en Adolessente Psigiatrie . 2013; 52 (5): 466-481.