Treinpassasiers is geregtig op gedeeltelike terugbetaling op die prys van die treinkaartjie in geval van beduidende vertraging, selfs al is dit toeskryfbaar aan force majeure - EU Reporter
Draers kan nie staatmaak op reëls van die internasionale reg wat hulle vrystel in gevalle van force majeure van die betaling van vergoeding vir die verlies gely het as gevolg van die vertraging om hul verpligting om terug te vermy.
Die regulering van regte en verpligtinge treinverkeer1 Bepaal dat die aanspreeklikheid van spoorwegondernemings in die geval van vertraging onderhewig is aan die Uniform Rules betreffende die Kontrak vir Internasionale Vervoer van Passasiers en Bagasie per Spoorweg2, Onderworpe aan die toepaslike bepalings van die regulasie.
In ooreenstemming met die eenvormige reëls, wat deel uitmaak van die internasionale reg is en word op die aanhangsel by die regulering, die spoorweg draer is strafbaar met die passasier vir die verlies of skade as gevolg van die feit dat, as gevolg van die laat loop van 'n trein, kan sy reis nie voortgesit word of voortsetting van die reis kon nie redelik dieselfde dag vereis word. Maar die draer is vrygestel van aanspreeklikheid waar die vertraging weens majeure, naamlik onder andere omstandighede nie verband hou met die werking van die spoorlyn wat die draer nie kon vermy dwing.
Die regulasie bepaal dat 'n passasier in die gesig staar 'n vertraging van 'n uur of meer 'n gedeeltelike terugbetaling van die bedrag betaal vir die kaartjie uit die spoorwegonderneming prys kan versoek. Die bedrag van daardie vergoeding is ten minste 25% van die prys in die geval van 'n vertraging van tussen 60 en 119 minute en 50% in die geval van 'n vertraging van 120 minute of meer. Die regulasie maak voorsiening vir geen uitsondering op die reg op vergoeding waar die vertraging weens overmacht.
Teen dié agtergrond het die Verwaltungsgerichtshof (Administratiewe Hof, Oostenryk) die Hof gevra of 'n spoorwegonderneming kan ontslaan word uit sy verpligting om vergoeding te betaal waar die vertraging weens overmacht. Die Administratiewe Hof is nodig om te heers oor 'n aksie gebring deur Oostenrykse spoorweg draer ÖBB-Personenverkehr AG teen die besluit van die Oostenrykse spoornetwerk beheer kommissie se wat dit te verwyder uit die algemene terme en voorwaardes 'n bepaling wat 'n reg op vergoeding in gevalle van force majeure uitgesluit .
In sy uitspraak vandag, die Hof bevind, eerste, wat die regulering self skeld nie Treine van die verpligting om vergoeding te betaal waar die vertraging weens overmacht.
Die Hof dan wys daarop dat die uniform Reëls, wat die draer vrystel van sy verpligting om vergoeding te betaal in die geval van force majeure, slegs betrekking het op die regte van passasiers op vergoeding vir skade of verlies as gevolg van die vertraging of kansellasie van 'n trein te ontvang. Aan die ander kant, die ding, soos bedoel die regulering, bereken op die basis van die prys, het 'n heel ander doel, naamlik om die passasier te vergoed vir die voorsiening vir 'n diens wat nie in ooreenstemming is saam met die vervoer oorweging kontrak. Dit is ook 'n vaste-koers standaardvorm finansiële vergoeding, in teenstelling met wat voorsien in die stelsel van aanspreeklikheid wat deur die Uniform Reëls, wat 'n individuele assessering van die skade gely vereis. Verder, as die twee aanspreeklikheid stelsels is heeltemal anders, bykomend tot die ontvangs van vaste koers vergoeding, passasiers kan ook bring 'n eis vir vergoeding onder die uniform Reëls.
In dié omstandighede, die hof bevind dat grond van aanspreeklikheid Die karweier se onder die uniform Reëls is nie in die konteks van die stelsel aanspreeklikheid wat deur die regulasie van toepassing. In dié verband het die Hof wys daarop dat die regulering se travaux préparatoires onomwonde aandui dat die EU wetgewer bedoel om die verpligting te brei om vergoeding te betaal aan diegene gevalle waar draers is vrygestel van hul aanspreeklikheid om vergoeding te betaal onder die uniform Reëls.
Die hof het ook verwerp die argument dat die reëls met betrekking tot majeure in die bepalings van die regte van passasiers deur ander vorme van vervoer, soos per vliegtuig, boot, bus en afrigter stel dwing, is van toepassing by analogie. Sedert die verskillende vorme van vervoer is nie verwissel met betrekking tot die voorwaardes van die gebruik daarvan, die situasie van ondernemings wat in verskillende sektore vervoer is nie vergelykbaar.
In dié omstandighede, die hof bevind dat 'n spoorwegonderneming nie kan die volgende insluit in sy algemene terme en voorwaardes vir die vervoer 'n klousule waaronder dit vrygestel is van sy verpligting om vergoeding te betaal in die geval van 'n vertraging waar die vertraging weens overmacht.
Verwante onderwerpe:Kontrak vir internasionale vervoer van passasiers en bagasie deur Railreis per trein