Ons het die territoriale imperatief verloor.
In die vorige twee skrywes is vlugtig gekyk na die situasie in die land gedurende die tydperk wat die Voortrekkers na die binneland getrek het en hulle weereens op onbewoonde grond, terra nullius permanent gevestig het en soewereine republieke gestig het.
In volgende berigte sal ons kyk na die presiese wyse waarop elke republiek gestig is, hoe die grond bekom is en indien dit van 'n swart stam gekoop is, hoeveel betaal of geruil is.
En uiteindelik het 'n klein groepie mense 'n volk gestig, enig in sy soort, bekend as die Boere-Afrikaner, die enigste wit stam in Afrika.
Alles wat in hierdie land tot stand gebring is met geloof, hoop, liefde, deursettingsvermoё, opoffering en veral bloed, is deur bedrog met dieselfde slagspreuke van die Franse Rewolusie, net effens aangepas, in 'n referendum verloor. Alles wat deur geloof en harde werk in 300 jaar opgebou is, is in kwarteeu reeds afgetakel. Soos skadu's teen die muur is die beroemde infra-struktuur van hierdie land op sy laaste bene en kan nou enige tyd in duie stort.
Ons kyk met smart na wat alles vandag in hierdie land aangaan, die verwoesting is baie naby aan die verskroeide aarde van die Anglo-Boereoorlog en die land is vinnig op pad om net nog 'n gefaalde staat soos, Irak en Libiё te word.
Maar ons het baie meer verloor as wat ons dink. Ons het in 'n referendum een van die belangrikste instinktiewe dryfvere verloor, naamlik: die territoriale imperatief. Vandag het ons nie meer 'n land wat ons wil of kan verdedig nie; die verlies van die territoriale imperatief, was die verlies van huis en haard en die liefde om ons lewe daarvoor op te offer.
En vir solank as wat ons nie ons volkskap in ons eie grondgebied uitleef nie, is ons tot aan die einde uitgelewer aan die grille van 'n vreemde en barbaarse volk.
Maar solank as wat ons die beginsels van die vryheidsideaal, God, volk en vaderland koester kan ons weer begin opbou. As gelowiges en kultuurbewakers is dit ons plig en roeping.
Daar is niks wat ons verplig om ons lewens in vrees en bewing te sluit nie. Die teenoorgestelde is eerder waar; daar behoort niks te wees wat ons verder verhoed om as 'n vry volk in ons eie land oor ons eie lotgevalle te beslis nie.