Blootstelling van die Groot Lig Dat Maatskaplike Sekuriteit Is Ponzi Skema
Geskryf deur Bernard Weisberger, BillMoyers.com
In hierdie pestilente, gevaarlike tye, wanneer die idee van onderskeid tussen waarheid en valsheid onder beleg is, is dit kritieser as ooit om 'n skerp uitkyk te hou vir vernietigende vals analogieë. Sonder 'n anker in bewysbare feit is dit gevaarlik maklik om deur hulle ingehaal te word. Ek is dus baie bekommerd oor 'n monster wat deur skurkmanne opgerig is, naamlik dat die maatskaplike sekuriteitsprogram, ons veiligheidsbeskerming en stabiliteit vir 'n verouderende bevolking vir die laaste 80-jare, 'n Ponzi-skema is - 'n swendelaar wat Amerikaners uit hulle bedrieg geld met valse beloftes.
Hierdie veral lelike leuens herhaal periodiek soos die Loch Ness Monster en die afskuwelike sneeuman en is net so sonder bewys, maar ten minste is die fakes onskadelik. Dieselfde kan nie gesê word van die vermoedse gelykheid tussen Ponzi se bedrogspul en Maatskaplike Sekuriteit wat tydens die afgelope herfs se veldtog uitgesaai is deur sulke vooraanstaande Republikeinse kandidate soos Chris Christie, Rick Perry, Mike Huckabee en Rand Paul in die bendebrekers wat geslaag vir debatte. In verkorte vorm, hier is hoekom.
Charles Ponzi was onteenseglik 'n swendelaar. In 1919 was hy 'n inwoner van Boston, 'n oënskynlik goedgeplaaste, slim en gryserige "sakeman" met 'n geheime verlede wat twee misdade-oortuigings en gevangenisstraf ingesluit het, een vir tjekverval en die ander vir 'n rol in 'n skema om onwettig te smokkel. immigrante uit Kanada na die Verenigde State.
In die begin van die oplewingjaar wat ons die Roaring '20s noem, het hy 'n nuwe belegging, belowende beleggers in 'n sekuriteitsfirma wat hy opgestel het, geloods, dat hy hul geld in 90-dae sal verdubbel of dit met die helfte in 45 verhoog. Om die besonderhede te skop, wat maklik in baie soekenjins gevind kan word, het spekulasie in buitelandse posseëls gehad, wat op sigself wettig was. Onbetwistbare onmoontlike beloftes was nie. Altesaam suiers het in hul duisende opgetree, aangesien Ponzi self met 'n lewenstyl wat geskik is vir 'n miljoenêr, bloei, vermoedelik danksy sy persoonlike belegging. So het sommige van die vroeë dupes gedoen - die vang dat Ponzi hulle en homself betaal het met die deposito's van later sterreoog-droomers van oornag-rykdom wat hy nog nie gebruik het om meer seëls te koop nie. Ponzi is egter in sy eie val vasgevang van duidelike vals beloftes. Daar was geen moontlike manier dat die winste op enige belegging sulke bergagtige belonings in so kort tyd kon verdien nie. Ponzi het homself gouer in skuld gesink. Finansiële verslaggewers en beamptes het 'n rotte geuik en voordat Ponzi die geld kon vat en hardloop, as dit sy bedoeling was - en al is hy nie - is hy in die somer van 1920 op aanklagte van posbedrog in hegtenis geneem en vir die 14-jaar tronk toe gestuur.
Hou daardie gedagte in gedagte. Alhoewel die bedrieër self Ponzi kon voorspel het, het sy naam daaraan vasgeklou, en per definisie is 'n "Ponzi-skema" 'n kriminele onderneming om die gelowige te vlug.
Oorweeg nou Sosiale sekerheid. Dit is geloods deur die daad van die Kongres in 1935, in die put van die Groot Depressie. Dit is 'n heeltemal self befondsde program wat gevoer word deur 'n verpligte loonbelasting, elke werker en werkgewer stel 'n persentasie van die werker se salaris in. Die jaarlikse aftreevoordele wissel en word basies betaal uit die bedrag wat uit daardie belasting ingesamel word. As daar na die betaling van die voordele 'n oorskot in die Tesourie is, gaan dit na 'n toegewyde fonds, wat algemeen 'n lockbox genoem word, in die toekomstige voordele wat betaal word.
En hier is 'n kernwerklikheid: Die stelsel werk. Deur die jare het, ten spyte van veranderende veranderinge in die ekonomie, die grootte en lang lewe van die bevolking, en die verandering van verhoudings van afgetredenes aan nog aktiewe werkers, wat al die nodige aanpassings vereis het, het die begunstigdes ten volle en betyds betaal. Die eerste een was mev. Ida May Fuller, wat op Jan. 22.54, 31, 'n tjek vir $ 1940 gekry het. 'N Bietjie minder vyf maande later, op Junie 14, was ek as 'n kantoor seuntjie in die program ingeskryf. Die minimum loon wat ek destyds ontvang het, was $ 12 vir 'n 40-uurweek. Ek wys steeds trots op my oorspronklike getekende kaart. Nie net werk die stelsel nie, maar die getuienis is oorweldigend dat die publieke opinie vanuit alle aspekte van die politieke spektrum regmatig bepaal word om dit te bewaar.
Dink nou vir 'n oomblik oor wat die teaterparty-oorheersende Republikeine eintlik sê: Dat hierdie staatsversekeringsprogram wat deur die regering bestuur is en wat vir meer as twee generasies toegelaat het dat seniors hul na-werkende lewens met 'n soort waardigheid en sekuriteit leef, is identies met 'n ware kriminele onderneming. Dit is buite verontwaardiging. Dit is 'n super leuen wat uit die publikasies van goed befondsde regse denke en die mond van goed betaalde regse radio- en televisie-leuenaars uitgekom word.
Wat hulle beweer, is dat die lockbox 'n bedrog is, 'n rekeningkundige truuk. Dit is gevul met staatseffekte, wat net vir ons onsself is, en sal daal in waarde as die staatskuld, geswel deur "regte" soos Maatskaplike Sekuriteit en Medicare (maar nie reuse-militêre uitgawes nie) in die rigting van die stratosfeer. Hulle wys daarop dat daar onder sekere wettige toelaatbare omstandighede onder sekere wettige toelaatbare omstandighede uitgegee word om sulke sondige buitensporings te finansier as programme om honger kinders te voed, om navorsing te doen om geneesbare siektes te genees, of om tydelike werkloosheidsvoordele aan werkende gesinne te bied wie se werk uitgekontrakteer of geoutomatiseer is.
Die "Ponzi-skema" lê voue netjies in die voorspelling van die doomsayers dat die groeiende aantal afgetredenes gekombineer met die krimping van die werksmag die jaarlikse inname minder as die uitgawe verlaat en binnekort die stelsel sal laat breek en uiteindelik die huidige verlaat en toekomstige begunstigdes - die ou en die jong so hoog en droog soos Ponzi se slagoffers.
Die wiskunde is nie verkeerd nie. Maar dit is 'n probleem wat met die aanpassing van die belasting aangepas kan word om versamelings te bevorder. 'N Begin kan moontlik gemaak word deur die pet te verhoog wat salarisse in staat stel om betaling te ontsnap nadat hul salarisse $ 118,000 bereik en die belasting is 'n kleiner byt uit van hul inkomste - 'n regressiewe idee as daar ooit een was. Of deur ander redelike aanpassings aan aftree-ouderdom, die persentasie aftrekkings in die betaalstaatbelasting, die progressiewe belasting van die voordele, of toetse om die rykes van die stelsel heeltemal uit te skakel. Ek sou die laaste opsie persoonlik betreur omdat dit die konsep van sosiale versekering oortref eerder as uitdeelstukke aan die improvident. In elk geval kan maatreëls soos hierdie die dekades se lewe verleng.
Ag, ja, maar dit is wanneer die tekortkominge as 'n probleem beskou word, nie 'n misdaad nie, en die strafregters van die verre regs wil dit 'n misdaad wees omdat dit so netjies pas in hul langdurige basiese agenda van demoniserende regering as die wortel van alle kwaad . Die gedagtes van die Wall Street-plutokrate, wie se gierigheid geen grense het nie, en hul vryemark-ideoloë-bondgenote, is een wat pynig is in die gedagte van 'n openbare diens wat in 'n fontein van private wins verander kan word. Hulle beweer dat deregulering en terugkeer na die "vryemark" -ekonomie die pad na voorspoed vir almal is. Hul onlangse sukses in die stoot van openbare beleid in daardie rigting het ons die "eer" gegee om die grootste ongelykheid in inkomste in baie van die ontwikkelde wêreld te hê.
Die "Maatskaplike Sekuriteit is 'n Ponzi-misdaad" bedrogspul gaan voort omdat dit noodsaaklik is vir die misleidende mitologie van die ongereguleerde kapitalisme se miljardêrklas. Dit is veral wreed omdat dit alreeds baie jong werkers oortuig het dat hulle eintlik nooit 'n pennie in sosiale sekerheid sal ontvang nie. voordele en vrees in die harte van diegene wat reeds voordele insamel wat hulle sal verloor - die jong en die ou. Dit is beide boos en wreed, en om dit bloot te stel en te ontken, veral in hierdie tydperk van bloeiende bedrog, is die plig van enige rasionele en regverdige persoon.
Bernard A. Weisberger is 'n historikus wat albei 'n universiteitsprofessor, 'n redakteur van Amerikaanse erfenis en 'n medewerker van verskeie van Bill se dokumentêre programme. Hy is die skrywer van Baie mense, een nasie, 'n geskiedenis van immigrasie na die Verenigde State.
{amazonWS: searchindex = Boeke; sleutelwoorde = sosiale sekerheid; maksimumresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Blootstelling van die Groot Lig Dat Maatskaplike Sekuriteit Is Ponzi Skema