Geskryf deur Hugh McLachlan
Onlangse hoë profiel media dekking het daartoe gelei openbare erkenning dat cannabis in besonder vorm kan voordelige mediese effekte hê vir sommige toestande soos epilepsie.
Daar is twee hoofchemikalieë wat in die plant voorkom wat gebruik word in mediese cannabis - Tetrahydrocannabinol (THC), wat die psigoaktiewe element is wat die hoë produseer, en Cannabidiol (CBD) wat geen psigo-effekte het nie. Mediese cannabis het 'n hoër CBD inhoud, so daar is geen THC-geïnduceerde euforie, wat is die ontspanningsgebruikers van cannabis na.
Cannabis gebruik vir watter rede ookal, is onwettig in die Verenigde Koninkryk, hoewel onlangs lisensies uitgereik is vir die behandeling van mense met ernstige vorms van epilepsie; mediese cannabis kan verminder die frekwensie en erns van aanvalle. Daar is ook 'n oorvloed van anekodotiese bewyse dat cannabis die simptome van ander toestande soos veelvuldige sklerose, Parkinson en kanker suksesvol verlig het.
Dit lei tot 'n filosofiese vraag wat van wesenlike belang is by die ondersoek na openbare beleid in gebiede soos dwelms: wanneer is dit regverdigbaar vir die staat om bepaalde soorte gedrag te verbied en te straf?
Dit is verkeerd as iemand gestraf word vir 'n misdaad wat hulle nie gepleeg het nie. Dit is ook verkeerd as iemand gestraf word vir 'n aksie wat nie in die eerste plek 'n misdaad moet wees nie, of hulle skuldig is aan daardie misdaad al dan nie. Dit sal beslis verkeerd wees om te probeer om 'n regverdige verhoor vir 'n beweerde misdaad te voer, tensy dit regverdig is en net dat die beweerde aksie eintlik 'n misdaad is.
Dit sou byvoorbeeld moeilik wees om te regverdig om iemand 'n regverdige verhoor te gee, byvoorbeeld om egbreuk te pleeg of om 'n spesifieke dwelm te gebruik, tensy dit regverdig is en net dat dit 'n misdaad is om owerspel te pleeg of om daardie dwelm te neem.
In sy beroemde opstel oor Liberty, filosoof John Stuart Mill bied 'n morele regverdiging vir die wettige verbod en straf van sekere aksies.
Hy verwerp die idee dat die openbare mening die saak kan oplos. Wat hy noem "die tirannie van die meerderheid" is vir hom 'n subtiele soort onderdrukking. Hy vra: Wat is "... die aard en grense van die mag wat die samelewing oor die individu regverdig kan uitoefen?" Volgens Mill: "Die enigste doel waarvoor mag regverdig uitgeoefen kan word oor enige lid van 'n beskaafde gemeenskap, teen sy wil is om skade aan ander te voorkom. "Hy spesifiseer dat:
Sy eie goeie, fisiese of morele, is nie 'n voldoende lasbrief nie. Hy kan nie regmatig verplig word om te doen of te verdra nie, want dit sal beter wees vir hom om dit te doen, want dit sal hom gelukkiger maak, omdat dit na ander se mening sou wees, of selfs reg.
Ons kan mense volgens sulke omstandighede uitdaag, volgens Mill, en probeer om hulle te oortuig van die foute van hul weë. Maar solank hulle rasionele volwassenes optree wat vrywillig optree, moet ons hulle toelaat om hul eie foute te maak. Slegs aksies wat ander mense benadeel, moet misdade wees, volgens Mill. Dit gesê, nie alle skadelike optrede moet na sy mening misdade wees nie.
Molen is bewus daarvan dat enige van ons aksies indirek kan beïnvloed en moontlik ander mense benadeel:
Met betrekking tot die ... konstruktiewe besering wat 'n persoon tot die samelewing veroorsaak, deur gedrag wat nie enige spesifieke plig teenoor die publiek skend nie ... of enige individu behalwe homself, is die ongerief wat een samelewing kan bekostig om te dra ter wille van die groter voordeel van menslike vryheid.
Een manier om die punt uit te druk, is om te sê dat daar 'n verskil is tussen mense se skade en hulle onregmatig benadeel. Nie alle skade wat ons ly nie, is 'n skending van ons morele regte.
Philosopher John Stuart Mill het aangevoer dat slegs aksies wat ander skade berokken, misdade moet word. Shutter
Byvoorbeeld, dit sou langs die punt wees om te beweer dat omdat sulke dwelmtakers waarskynlik siek en indirek sal raak, ander mense nadelig beïnvloed, sê hul behoefte aan mediese behandeling deur die NHS, moet dit 'n kriminele oortreding wees om cannabis te verbruik.
As burgers het ons nie 'n morele plig om op so 'n manier te handel dat die beleid wat deur politici ontwerp word, bekostigbaar en uitvoerbaar bly nie. Politici moet eerder beleid aanvaar wat bekostigbaar en haalbaar is, gegee hoe mense werklik optree.
Om iemand op die neus te slaan is nie net skadelik nie, dit is onregmatig. Mense het 'n morele plig om ons nie op die neus te slaan nie en ons het 'n ooreenstemmende morele reg om nie geslaan te word nie. Ons het egter nie 'n morele reg om te eis dat ander daarvan weerhou om iets te doen wat mediese behandeling of enige ander soort gefinansierde dienste benodig nie.
'N gevoel van verhouding
Baie van ons huidige wetgewing is nie in ooreenstemming met Mill se beginsel nie. Ons straf mense vir dwelms wat skadelik is vir hulle. Hoe meer skadelike die dwelms, hoe ernstiger ons strawwe. Die straf, veral as hulle die tronk betrek, sal waarskynlik net so skadelik (of selfs meer skadelik) wees as die dwelms self. Die koste van die gevangenisstraf sal waarskynlik meer van die gemeenskap wees as die koste van gevangenes se misdade. Dit lyk alles baie nuuskierig.
Maar daar kan besware teen Mill se posisie gemaak word. Die verbod op cannabis kan moontlik moreel regverdigbaar wees op heel ander gronde as dié wat deur Mill verwerp word. Daar mag dalk 'n morele regverdiging anders wees as wat deur Mill voorgestel word om misdaad te doen.
Byvoorbeeld, wat beteken "skade" is debatteerbaar. Sommige mag dink dat hy nie oortuigend voorstel hoe ons moet onderskei tussen wat verkeerd skadelike en verdienste van regstraf is nie, en wat net skadelik is. Dit kan byvoorbeeld wees dat die aktiwiteite van prominente en energieke Brexiteers of Remainers veel skadeliker wees as dié van, byvoorbeeld, sakke en inbrekers. Maar dit volg nie dat sulke veldtogte as misdadigers vervolg moet word nie.
Sommige aksies, soos die verontreiniging van lyke of voyeurisme, waar die mense wat gekyk word, onbewus bly, kan redelikerwys misdade wees of hulle skade veroorsaak of nie. Miskien het alle misdade nie slagoffers nie.
Tog, of sy argument geheel en al bevredigend is, bied Mill se "skade beginsel" 'n goeie beginpunt vir die oorweging van die uiters belangrike, maar verwaarloosde vraagstuk van die morele grondslag van die strafreg. En veral wanneer dit kom by die kwessie van cannabisverbruik.
Hugh McLachlan, Professor Emeritus van Toegepaste Filosofie, Glasgow Caledonian University
{amazonWS: search index = Boeke; sleutelwoorde = Cannabis legalization; maxresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Ekonomiese > Hoekom is daar min morele basis vir kannabisverbruik wat 'n misdaad bly