Ouderdomsvriendelike inisiatiewe kan saamval met die werk van medelydende gemeenskappe in hul pogings om 'n gemeenskap 'n goeie plek te maak om te leef, ouer te word en uiteindelik te sterf. (Shutter)
Die dood is groter as gewoonlik tydens 'n wêreldwye pandemie. 'N ouderdomsvriendelike gemeenskap werk om te verseker dat mense verbind is, gesond en aktief is gedurende hul hele lewe, maar dit gee nie soveel aandag aan die einde van die lewe nie.
Wat kan 'n doodsvriendelike gemeenskap verseker?
In vandag se konteks klink die voorstel om met die dood vriendelik te raak, vreemd. Maar as geleerdes wat navorsing doen op ouderdomsvriendelike gemeenskappe, ons wonder wat dit vir 'n gemeenskap sou beteken om vriendelik te wees teenoor die dood, sterf, hartseer en rou.
Daar is baie wat ons by die palliatiewe sorgbeweging kan leer: dit beskou die dood as sinvol en sterwend as 'n lewensfase wat waardeer, ondersteun en geleef moet word. Die verwelkoming van sterftes kan ons eintlik help om beter lewens te lei en gemeenskappe te ondersteun - eerder as om op mediese stelsels te vertrou - om aan die einde van hul lewe na mense om te sien.
In die konteks van ouderdomsvriendelike gemeenskappe waar die fokus op 'n aktiewe lewe is, nooi hierdie video kykers om na te dink oor die rol wat die dood in hul lewens en hul gemeenskappe speel.
Die medikalisering van die dood
Tot in die vyftigerjare het die meeste Kanadese in hul huise gesterf. Meer onlangs het die dood verhuis na hospitale, hospitale, langtermynversorgingsoorde of ander gesondheidsorginstellings.
Die samelewingsimplikasies van hierdie verskuiwing is ingrypend: minder mense getuig van die dood. Die sterwensproses het minder bekend geword en skrikwekkender omdat ons kry nie die kans om deel te wees daarvan nie, totdat ons ons eie in die gesig staar.
Vrees vir die dood, vir veroudering en sosiale insluiting
In westerse kulture word die dood dikwels geassosieer met veroudering, en andersom. En 'n vrees vir die dood dra by tot 'n vrees vir veroudering. Een studie het bevind dat sielkundestudente met doodsangs was minder gewillig om met ouer volwassenes te werk in hul praktyk. 'N Ander studie het bevind dat bekommernisse oor die dood en veroudering het tot ouderdom gelei. Met ander woorde, jonger volwassenes stoot ouer volwassenes weg omdat hulle nie aan die dood wil dink nie.
'N Duidelike voorbeeld van ageism wat gedra word uit vrees vir die dood kan gesien word deur COVID-19; die siekte het die bynaam "boomer verwyderaar"Omdat dit lyk asof dit veroudering met die dood verbind.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) raamwerk vir ouderdomsvriendelike gemeenskappe sluit "respek en sosiale insluiting" in as een van die agt fokuspunte. Die beweging beveg ageism via opvoedkundige pogings en aktiwiteite tussen generasies.
Die verbetering van doodsvriendelikheid bied verdere geleenthede om sosiale insluiting te verbeter. 'N Doodvriendelike benadering kan die grondslag lê vir mense om op te hou vrees of oud te word of diegene wat dit het, te vervreem. Groter openheid oor sterflikheid skep ook meer ruimte vir hartseer.
Gedurende COVID-19 het dit duideliker geword as ooit dat hartseer persoonlik en kollektief is. Dit is veral relevant vir ouer volwassenes wat baie van hul eweknieë oorleef en veelvuldige verliese ervaar.
Die deernisvolle gemeenskappe benader
Die deernisvolle gemeenskappe benader afkomstig van die velde van palliatiewe sorg en kritieke openbare gesondheid. Dit fokus op gemeenskapsontwikkeling wat verband hou met beplanning aan die einde van die lewe, ondersteuning van rou en verbeterde begrip oor veroudering, sterwe, dood, verlies en versorging.
Die ouderdomsvriendelike en deernisvolle gemeenskapsinisiatiewe het verskillende doelwitte, maar hulle deel nog nie praktyke nie. Ons dink hulle moet.
Die oorsprong van die WIE se konsep van gesonde stede, reageer die medelydende gemeenskapshandves op kritiek dat openbare gesondheid te kort geskiet het in reaksie op dood en verlies. Die handves maak aanbevelings om dood en hartseer in skole, werkplekke, vakbonde, aanbiddingsplekke, hospies en verpleeginrigtings, museums, kunsgalerye en munisipale regerings aan te spreek. Dit verklaar ook uiteenlopende ervarings van dood en sterf - byvoorbeeld vir diegene wat nie gehuisves is nie, gevange geneem is, vlugtelinge is of ander vorme van sosiale marginalisering ervaar nie.
Die handves doen nie net 'n beroep op pogings om bewusmaking te verhoog en beplanning te verbeter nie, maar ook om aanspreeklikheid wat verband hou met dood en hartseer. Dit beklemtoon die behoefte om 'n stad se inisiatiewe te hersien en te toets (byvoorbeeld die hersiening van plaaslike beleid en beplanning, jaarlikse noodtafelronde, openbare forums, kunsuitstallings en meer). Net soos die ouderdomsvriendelike raamwerk, gebruik die handves vir deernisvolle gemeenskappe 'n raamwerk vir beste praktyk, aanpasbaar by enige stad.
Daar is baie om van die deernisvolle gemeenskappe se benadering te hou.
Eerstens kom dit uit die gemeenskap, eerder as uit medisyne. Dit bring die dood terug uit die hospitale en in die openbare oog. Dit erken dat wanneer een persoon sterf, dit 'n gemeenskap raak. En dit bied ruimte en afsetpunte vir rou.
Tweedens, maak die deernisvolle gemeenskapsbenadering die dood 'n normale deel van die lewe, hetsy deur skoolkinders met hospies te verbind, besprekings aan die einde van die lewe in werkplekke te integreer, om rouwondersteuning te bied of om geleenthede te skep vir kreatiewe uitdrukking oor hartseer en sterflikheid. Dit kan die sterwensproses demistifiseer en lei tot meer produktiewe gesprekke oor dood en hartseer.
Derdens erken hierdie benadering uiteenlopende instellings en kulturele kontekste om op die dood te reageer. Dit vertel ons nie wat doodsrituele of hartseerpraktyke moet wees nie. In plaas daarvan hou dit ruimte vir 'n verskeidenheid benaderings en ervarings.
Ouderdomsvriendelike medelydende gemeenskappe
Ons stel voor dat ouderdomsvriendelike inisiatiewe kon saamwerk met die werk van medelydende gemeenskappe in hul pogings om 'n gemeenskap 'n goeie plek te maak om te leef, verouder en uiteindelik te sterf. Ons beoog doodvriendelike gemeenskappe, waaronder sommige of al die elemente hierbo genoem. Een van die voordele van doodsvriendelike gemeenskappe is dat daar nie 'n model vir almal pas nie; dit kan varieer in verskillende jurisdiksies, sodat elke gemeenskap kan dink en hul eie benadering tot doodsvriendelikheid kan skep.
Diegene wat werk om ouderdomsvriendelike gemeenskappe op te bou, moet nadink oor hoe mense hulle in hul stede voorberei vir die dood: waar gaan mense om te sterf? Waar en hoe treur mense? In watter mate, en op watter maniere, berei 'n gemeenskap hulle voor op die dood en rou?
As ouderdomsvriendelike inisiatiewe te kampe het met sterftesyfer, uiteenlopende behoeftes aan die einde van die lewe verwag en probeer verstaan ​​hoe gemeenskappe inderdaad sterftevriendeliker kan word, kan dit nog 'n verskil maak.
Dit is 'n idee wat die moeite werd is om te ondersoek.
Julia Brassolotto, assistent-professor, navorsingsleerstoel vir openbare gesondheid en Alberta Innovates, Universiteit van Lethbridge; Albert Banerjee, NBHRF-navorsingsleerstoel in gemeenskapsgesondheid en -veroudering, St. Thomas Universiteit (Kanada), en Sally Chivers, professor in Engels en geslags- en vrouestudies, Trent Universiteit