Inleiding in sielkunde, voorbeelde, slagoffers van introjectie - wie is hulle? - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
introjeksie - Dit is 'n bewusteloos meganisme van sielkundige beskerming. Uit die Latynse "intro" - binne en "jacio" - ek stel dit - die proses om die subjektiewe beelde van eksterne voorwerpe, konsepte, patrone in die onbewuste ruimte deur die individu oor te dra. Die terminologie van psigoanalise is in 1909 bekendgestel deur 'n volgeling van Sigmund Freud, 'n psigoanalis van Hongaarse oorsprong, Shandor Ferenczi.
Freud, ongedifferensieerde identifikasie en introjectie, geheg aan die beskermende aspek van die meganisme, identifiseer identifikasie met die aggressor, waarvan die konsep die basis van die psigoanalitiese verklaring van die Stockholm-sindroom geword het. Afsonderlik is die introspeksie later geskei, wat as 'n primitiewe, argaïese model van identifikasie aangedui word, met die grootste verskil in die totale bewusteloosheid van die skep van 'n introject. Freud beskou introjectie as die grondslag van die Oedipus-kompleks. Om die moeder heeltemal te beheer, en sonder die moontlikheid om met sy vader se figuur te kompeteer, identifiseer die kind homself saam met haar, stel die moeder se beeld in die onbewuste in. En daarom, in die rol van 'n seksuele geïdealiseerde voorwerp, sien die mees soortgelyke moeders van vroue. Gevolglik het die introjectie van vroue omgekeerde helde en word later die Electra-kompleks genoem.
Wat is 'n introjectie?
Inleiding in sielkunde is die meganisme van 'n gedrags scenario.
Die introjectie van gestalt hou verband met die verhouding tussen mense. Een van die noodsaaklike elemente van persoonlike groei is die vermoë om grense te verdeel - ek en ander. Om iets van die eksterne omgewing te neem, sal slegs wat geassimileer word, effektief wees vir ontwikkeling, dws verwerk deur die individu. Andersins, sonder diskriminasie, sal dit deel van die eksterne omgewing wees, soos 'n parasiet in die liggaam.
Die werk van introjectie kan in spraak opgespoor word, volgens die gebruik van woorde wat dit moet, moet, kan nie. Frederic Perls, die stigter van die rigting Gestalt, noem die verpligting - masturbasie (van die Engelse. Moet - moet). Deur die analise van assimilasie met vertering te teken, het hy gesê dat ons vir effektiewe absorpsie nie voedsel met 'n stuk insluk nie, wanneer dit binne stoot, ons ongemak ervaar, daar kan 'n begeerte wees om daarvan ontslae te raak. Hierdie soort kos kan ons seer, sodat ons kou (vernietig) en verteer (transformasie van voedsel in elemente wat deur ons liggaam geneem word).
Etiese, gedrags norme, estetiese waardes, politieke sienings kom hoofsaaklik na 'n persoon van buite. Namate hulle ouer word, in kontak met die samelewing, ontvang 'n persoon inligting en waarneem situasies wat die basis van die innerlike wêreld vorm. Deur kritiese eksterne gebeure te analiseer, kan situasies gedefinieer word wanneer 'n bepaalde beeld in 'n spesifieke situasie beperk kan word, maar om iets heeltemal sonder die konteks te aanvaar, onder die invloed van konkrete of abstrakte gesag, plaas 'n mens soms in homself - introjects - integrale nie-geassimileerde voorwerpe - introjects.
In die vroeë stadiums van opgroei kan 'n mens feitlik nie so 'n meganisme vermy nie. Die volledige ontkenning van eksterne voorwerpe is ook nie 'n opsie nie, aangesien beide fisiologies en sielkundig 'n persoon verskillende interne elemente vir sy eie konstruksie van buite kry. Maar vir effektiewe aanneming is dit nodig om hulle te skei, te ontleed, die oorbodige te skei, te versamel in die vorm wat nodig is vir ontwikkeling en plaas dit eers in die innerlike wêreld.
Onbewustelik aanvaar die hele voorwerp die persoon van ontwikkeling, aangesien deel van die hulpbron gekies word om die voorwerp en die meer sulke voorwerpe te hou en te regverdig, hoe meer mense besig is om houdings, standpunte en houdings wat vreemdelinge is, te verdedig. Aan die ander kant dra introjectie by tot die disintegrasie van die individu, omdat 'n mens van die binnekant van teenoorgestelde rigtings van die binnekant van 'n poging aangepak word om 'n neurotiese konflik uit te voer. Soos die neurotiese konflik ontwikkel, bereik dit die uiterste punt, wanneer voorwerpe ewe belangrik is en die verdere groei van die persoonlikheid stop, word hulpbronne gebruik om die voorwaardelike balans te handhaaf. As gevolg daarvan, introjectie is die meganisme waardeur 'n persoon geestelike en gedragspatrone aanvaar wat nie sy eie is nie. Deur hom verwyder 'n persoon die grens, skei sy eie persoonlikheid en die buitewêreld so diep binne dat feitlik niks van die persoonlikheid oorbly nie.
Inleiding in die sielkunde
Inleiding in die sielkunde is 'n konsep wat verband hou met die interaksie van die onbewuste met eksterne voorwerpe.
Die introjectie is 'n voorbeeld van hoe die onbewuste die beheer van bewussyn en die bewussyn omseil, en probeer om die logika in sy voorwaardelike besluit te vind. Die skrywer van die term introjection Ferenzi beskou dit as 'n outototiese belangstelling wat uitgebrei word na die buitewêreld deur eksterne voorwerpe in I te plaas. Terselfdertyd is hierdie proses van voorwerpliefde gelyk gestel vir 'n neurotiese en vir 'n gesonde persoon, met die veronderstelling dat die persoon net homself liefhet en vir die liefde van na 'n ander, dit brei die grense uit en plaas die ander op die I, en skep 'n introject.
Volgens Ferenci is introjectie beide 'n meganisme van neurotiese konflik en 'n voldoende geestelike proses, wat deel is van die neurose wat in die alledaagse lewe van 'n persoon plaasvind. Vir 'n neurotiese, is sommige onbewustelike verdunning van jouself met voorwerpe van die omliggende wêreld spesifiek. Die proses dien om die ontevredenheid van die aspirasies van die onbewuste te verminder. Die neurotiese soek 'n eksterne voorwerp om dit binne te plaas en sodoende sy eie Self uit te brei deur homself te vergelyk met die voorwerp. Terselfdertyd het Ferenzi dieselfde prosesse vir 'n gesonde individu voorgeskryf, sonder om hulle verskille in hierdie aspek te gee.
Z. Freud het geglo dat introjectie die persepsie van die werklikheid verdraai en die individu dwing om iets van die buitewêreld as subjektief te ervaar. In die geval van 'n werklike of potensiële verlies van 'n onbewustelik geïntroduceerde eksterne, kan dit 'n katalisator vir die vorming van 'n verliesbesering, wat lei tot die vorming van 'n patologiese depressiewe toestand.
LS Vygotsky het idees ontwikkel, in parallel met die konsep van sinonieme introjecties - interisering - praat van die vorming van interne subjektiewe formasies van die psige deur die assimilasie van tekens en hul kombinasie van eksterne sosiale aktiwiteit, 'n soort transcoding van interpersoonlike verhoudings tot intrapersoonlike. Die impak van ander op 'n persoon aanvanklik, beïnvloed 'n mens die omliggende samelewing, en vorm 'n sosiale situasie van ontwikkeling.
Die rigting van gestalt onder introjectie impliseer 'n proses wanneer die resultate van redenering en evaluering sonder sensuur aanvaar word. Deur die analogie met kinders voort te sit, het F. Perls drie fases van introjectie geformuleer - volle introjectie, gedeeltelike introjectie en assimilasie, wat ooreenstem met die fases van die "sucker", "kusaki" en "kougom" (voorkoms, snytande en molare).
Volledige introjectie stem ooreen met die stadium van die suigende kind, wanneer die persoonlikheid tot die voorganger behoort.
In 'n individu word introjected inligting in die oorspronklike vorm in die vorm van 'n vreemde voorwerp in die onbewuste beskou. Assimilasie het nie plaasgevind nie.
Gedeeltelike introjectie is soortgelyk aan 'n kind wat byt, 'n snygroep van persoonlikhede - 'n persoon verwerk gedeeltelik en kan bewus wees van die eksterne aard van die voorwerp. Die voorwerp word gedeeltelik geassimileer. Die assimilasie van 'n voorwerp stem ooreen met die fase van 'n kind wat in staat is om te kou, die molêre groep individue.
Introjection-slagoffers - wie is hulle?
Introjection is inherent in die mens op enige stadium van ouderdomontwikkeling, wat 'n samesmelting op die lewe bied deur verskeie onbewuste beelde wat in die psige van die individu voorkom. Die struktuur van die bewustelose, waarin introjecten geplaas word, word beskou as die superego, en sy spraakkonstrukte en konsepte moet nie aanvaar word nie.
In die proses van die sielkundige vorming van 'n kind slaag verskeie sleutelstadia wanneer die vorming van die superego voorkom. Die basis- en primêre inspuitingsprojekte word in die eerste twee jaar van die lewe gelê, in die jare van gewoontesvorming, wat ooreenstem met 3-4 jaar, die konsepte van sleg en goed verskyn, die skeiding van jouself uit die figuur van die ouer met watter identifikasie plaasvind. Op ongeveer die ouderdom van vyf, die finale prestasie van self-identifikasie deur sosialisering in 'n tydperk van, vermoedelik 6-12 jaar. Daar is ook die resultate van studies waar die tydperk van vorming van morele emosies na die ouderdom van 2-3 jaar verwys.
Gevolglik hoe vroeër die introject gevorm is, hoe moeiliker sal dit wees vir 'n persoon om dit te skei en te assimileer. Gevolglik, afhangende van op watter stadium van sielkundige bewustheid 'n persoon is, sal sy min of meer geneig wees om die meganisme van introjectie te gebruik. Hoe meer die superego is sterker as die ego en onderdruk dit, hoe meer introjects sal die geestelike essensie van die persoonlikheid vul.
Introjection is 'n voorbeeld van hoe 'n mens sy interaksie met ander kan bemoeilik.
Introjection-slagoffers - wie is hulle? Die slagoffers van introspeksie terselfdertyd is: die uitprojek van individuele introjectie op 'n ander en die persoon op wie hulle projekteer, aangesien dit nodig is om eienskappe uit te voer wat hy nie besit nie. Die introjectie van gestalt kan 'n soliede illusie skep oor die identiteit van 'n ander persoon.
Introjection is 'n vorm van emosionele interaksie van 'n individu met 'n eksterne voorwerp van belang. Wanneer hy met hom identifiseer, wil 'n persoon gelyk wees. As gevolg van die introjectie word die persoonlikheid in sy onbewustelike fantasie 'n eksterne voorwerp, sy onafskeidbare deel. Dit kan die eksterne voorwerp verloor, maar die introjectie sal 'n bewusteloos effek hê. As gevolg van introjectie word iets wat oorspronklik buite is, beskou as van binne afkomstig. Dit verklaar die situasie wanneer die prestasies van 'n vennoot, 'n kind of 'n ander een naby word beskou as hul eie en 'n persoon stop persoonlike ontwikkeling sonder om hom te onderskei van die ontwikkeling van 'n ander. In die geval van die fisiese verlies van 'n ander persoon of die beëindiging van kontak, voel die individu 'n innerlike vernietiging, 'n deel word afgeskeur. 'N Situasie kan ook voorkom as 'n mens 'n eksterne voorwerp, 'n bron van introspekteerde prestasies, wat lei tot konflikte en misverstand, as gevolg van 'n gebrek aan persoonlike verwesenliking, interne ontevredenheid ervaar.
Om rigiede formasies te wees, is introjects nie baie veranderlik nie, selfs as hulle as gevolg van hul impak 'n persoon besef wat lei tot ongemaklike of selfs skadelike resultate. Hy kan die lewe ondergeskik stel aan die besef van die innerlike "moet" of, in konstante konflik met hom, voel dat hy verkeerd is om die innerlike konflik voortdurend te voed. In die geval van 'n uiterste teenstrydigheid tussen die werklike vereistes van lewe en introject, kan hy selfmoordgedagtes tot gevolg hê.
Maar in die "maklike vorm" lei die proses van introspeksie as 'n oorheersende verdedigingsmeganisme tot onaangename manifestasies. So 'n persoon kan nie hul grense van vreemdelinge skei nie. In sosiale terme wil hy dadelik met ander kontak sonder voorafgaande kontak. Hy poog om die siel oop te maak om naby te raak. En in werklikheid is sy kontakte oppervlakkig. In plaas daarvan om in die persoonlikheid van die ander belang te stel, wat veronderstel is skeiding, skep hy 'n interne verlangde beeld en eis die ander volgens die introspeksie, wat ongetwyfeld tot aggressie van die ander lei, 'n gevoel van misverstand en frustrasie. Dit kan ook waar wees van seksuele losbandigheid, wanneer geleidelike interaksie en erkenning oorgedra word ter wille van vinnige "absorpsie" en bevrediging as gevolg van die samesmelting met 'n denkbeeldige beeld, aangesien die werklike persoon in wese onherkenbaar bly en om teleurstelling te voorkom, is daar 'n verandering van vennoot.
Die sekondêre voordeel van introjectie kan die moontlikheid genoem word om verantwoordelikheid na eksterne bronne te verskuif, met verwysing na onderwys, tradisies, morele norme, universele menslike waardes en kulturele standaarde. Aangesien die verdedigingsmeganisme van 'n onbewuste persoonlikheid dit nie kan weerstaan ​​nie en in teenstelling hiermee praat van die onmoontlikheid van verandering.
Om die invloed van hierdie meganisme op die lewe te verswak en om bestaande, konflik-introjects te hanteer, moet 'n mens die binnemateriaal saam met die terapeut isoleer, onderskei en transformeer om die assimilasie stadium te verrig.