Fescue Agalactia - Algemene - 2020
Fescue agalactia is hoofsaaklik 'n probleem vir broedmerries. Hierdie toestand is die situasie wat plaasvind tydens die dragtigheid van broedmerries tydens 'n swangerskap (of hooi) tydens die swangerskap. Die siekte is vernoem na die feit dat 'n kritieke aspek van die kliniese manifestasie daarvan die mislukking van uier en melk afskei. Die pasgebore veulen word ook (al is dit ook indirek) opgedoen as gevolg van fescue agalactia omdat hy sonder kritieke sorg sal sterf weens die onbeskikbaarheid van melk en biesmelk.
Fescue agalactia is 'n baie algemene giftige siekte by die dragtige merrie. In die meeste van die Midde-Weste, suide en oostelike state van die VSA, is die groot redding (Festuca arundinaceae) is 'n baie geharde suksesvolle grassoort wat in hierdie klimaat floreer. Afgesien van die toksisiteit daarvan, sal lang fescue-gras 'n uitstekende voedingsbron vir perde wees (broedmerries is 'n uitsondering). Opmerklik is dat die lang slingers se vermoë om so uitgebreid te slaag, toegeskryf kan word aan die feit dat dit 'n swam binne sy struktuur bevat (Neotyphodium coeniophalium) bekend as 'n endofiet. Die teenwoordigheid van hierdie endofiet is voordelig vir die gesondheid van die reddingsaanleg. Ongelukkig bevat hierdie swam giftige alkaloïede (soos ergovalien) wat die broedmerrie se hormone naboots. Afhangend van die heersende weerstoestande, is sommige reddingsweidings giftiger as ander.
Die Fescue-gifstowwe kry toegang tot die merrie se bloedstroom na weiding (of die inname van hooi) en werk in die brein om die produksie van die hormoon prolaktien te beïnvloed. Prolaktien is nodig vir die ontwikkeling van die uier en vir die afskeiding van melk. Die fescue gifstowwe belemmer ook die beëindiging van swangerskap wat lei tot verlenging van die swangerskap en verdikking van die plasentale membrane.
Versuim om 'n uier te ontwikkel
Versuim om melk en biesmelk af te skei
Verlenging van die lengte van die swangerskap
Verhoogde risiko vir moeilike vulling (dystocia)
Verdikte plasentale membrane
Verhoogde risiko vir behoud van die plasentale membrane.
In die dele van die land waarin bekend is dat Fescue-toksisiteit algemeen voorkom, word dit gesien as waarskynlik dat alle probleme wat verband hou met die beëindiging van swangerskap - die veearts, die oorgang van die plasentale membrane ("na-geboorte") en laktasie - waarskynlik is geassosieer met fescue totdat anders bewys.
In die lig van die feit dat die gesondheid en welstand van die pasgebore veulens direk verband hou met die beskikbaarheid van biesmelk en melk van die merrie, is die inname van fescue die algemeenste oorsaak van talle probleme met pasgebore veulen in geografiese gebiede waar fescue groei. Van besondere belang in hierdie opsig is veulen-septisemie - die situasie waarin die pasgebore vul nie 'n teenliggaampie teen aansteeklike siektes van die uier van die merrie verkry nie.
Ander probleme wat toegeskryf word aan die inname van fescue sluit in verhoogde embrionale sterftes (pogings om merries by Fescue weiding te laat slaag, is nie suksesvol nie), verhoogde risiko vir laminitis ('stigter') en 'n verhoogde risiko vir ortopediese siekte (in die groei van vullers).
Verbasend min perdeienaars is bewus van die wesenlike risiko's vir sowel die merrie as die veulen as swanger merries toegelaat word om gras te vreet, dus is die opleiding van perdeienaars 'n belangrike stap in die voorkoming van hierdie probleem. In die ideale situasie is dit duidelik dat swanger merries nooit mag toegelaat word om lang weivelde of hooi te verteer nie. Dit is die laaste 6 tot 8 weke van swangerskap wat die mees kritieke periode vir die vermyding van fescue verteenwoordig. As reddingsweidings nie vermy kan word nie, moet hulle tot byna grondvlak afgesny word en 'n alternatiewe voerbron voorsien word (soos lusern of Timothy-grashooi). Die saadkop van die lang slak is die punt van die plant waarop die gifstof die meeste gekonsentreer is. Indien moontlik, moet dragtige merries op 'n droë lot gehuisves word en 'n alternatiewe voerbron gevoer word.
Interessant genoeg wissel die probleme van die vredesverwante toksisiteit van jaar tot jaar op 'n bepaalde plaas, vermoedelik as gevolg van klimaatsveranderinge. Eienaars moet nie aanvaar dat probleme met redding nie net sal voorkom nie omdat dit nie gedurende die voorafgaande paar jaar voorgekom het nie. Endofietvrye stamme van groot redding kan geplant word, maar hierdie stamme is geneig om vinnig toegegroei te word deur endofietbesmette stamme uit aangrensende gebiede. Die advies van 'n plaaslike landboukundige moet gesoek word ten opsigte van strategieë wat die endofietbesmette fescue-probleme kan verminder.
Merries wat die risiko het vir die mislukking-verwante dystosia, moet opgeneem word op 'n plek waar vullis waargeneem kan word en, indien nodig, bygewoon word. Elektroniese veilingwaarskuwingstoestelle (vasgemaak aan die vulva) is nuttig deurdat dit die begin van vulsel aandui en die behoefte aan 24-uur-waarneming verhoed. Sommige veeartse pleit vir die meting van kalsiumkonsentrasie in die uiersekresies. Na afloop van die kalsiumkonsentrasie kan dit verwag word om te vul. Die pasgebore veulen moet krities geëvalueer word vir die toereikendheid van beide die verkryging van teenliggaampies en die voldoende voeding. Dit word sterk aanbeveel dat die veearts op 'n sekere tyd die merrie, die plasentale membrane (na-geboorte) en die veulen moet ondersoek gedurende die eerste 24 uur van die vul.
Na erkenning van fescue agalactia, moet geaffekteerde merries onmiddellik uit die weefselweiding verwyder word en 'n alternatiewe bron van voer, soos lusern of Timothy gras hooi, gevoer word. Met behulp van ultraklank, moet u veearts die gesondheid van die swangerskap en die ontwikkelende fetus beoordeel. Sommige veeartse verkies om bloedtoetse te onderneem om die effek van die reddingsgifstowwe op die merrie se hormone te evalueer.
In die laaste paar jaar is daar gewys dat die dwelm-domperidoon baie van die gevolge van die fescue-gifstowwe omkeer. Hierdie middel word per mond toegedien aan die dragtige merrie op 'n tydstip naby die verwagte vervaldatum. Alhoewel domperidon die effek van fescue-gifstowwe op die uier en die beëindiging van die swangerskap kan keer, maak dit waarskynlik nie die effekte van hierdie gifstowwe op die verdikking van die plasenta ongedaan nie. Daarom moet die merrie noukeurig gemonitor word vir vulling omdat daar steeds 'n groter risiko vir moeilike vulling is.
Na die geboorte van die veulen, is strategieë wat gebruik word om melksekresie verder te bevorder, die volgende: voortdurende toediening van domperidoon vir 'n paar dae; die bykomende inspuiting van oksitosien; kos van goeie gehalte; en warmverpakking van die uier. Dit is baie belangrik om te verseker dat die veulens voldoende biesmelk inneem - sy primêre bron van teenliggaamsbeskerming teen bakteriële patogene gedurende die eerste paar weke van die lewe. Benewens die interaksie van die veul met die uier (sorg dat die vul die sekresies inneem en die biesmelk vir die teenliggaampie-inhoud evalueer), word 'n bloedtoets op 18 tot 24 uur aanbeveel om te verseker dat voldoende teenliggaampies toegang tot die veulensirkulasie.
Benewens teenliggaampies, is die melk die primêre voedingsbron van die veulen. Veulens wat aan merries blootgestel is, moet gedurende die eerste paar dae krities waargeneem word om te verseker dat die verbruik van melk (voedingstoestand) voldoende is.
As die plasentale membrane nie binne 6 uur na geboorte geslaag is nie, kan u veearts spesifieke behandelings uitvoer om dit te help. Dit is belangrik om NIE die vasgehoue ​​plasentale membrane (na-geboorte) te trek NIE, omdat dodelike bloeding kan voorkom. U moet met u veearts gekontak word oor die behoude plasentale membrane. As die vasgehoue ​​plasentale membrane aan die grond hang, kan dit bymekaargemaak word en in 'n knoop vasgebind word om te verhoed dat die merrie daarop staan ​​en hulle effektief (met bloedingrisiko) self uittrek.