Arthur Balfour - Inligting
Arthur Balfour - Geskiedenis
1848- 1930
Britse politikus
Arthur James Balfour is op 25 Julie 1848 in Oos -Lothian, Skotland, gebore. Hy het in 1874 as konserwatief die parlement binnegegaan. Hy het na die Eton College en daarna Cambridge gegaan.
Balfour is in 1874 verkies as 'n konserwatiewe parlementslid.
Hy het in 1891 as eerste heer van die tesourie by die kabinet aangesluit. In 1902 volg hy Salisbury op as premier. Balfour onderhandel oor die Anglo-Franse entente van 1904. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was Balfour die eerste heer van die admiraliteit en daarna as minister van buitelandse sake.
In laasgenoemde pos skryf hy die 'Balfour -verklaring', waarin hy 'n Joodse vaderland in Palestina belowe. Balfour bly aktief in die politiek tot sy dood.
Tekste oor sionisme: Inleiding tot & quotThe History of Zionism, 1600-1919 & quot
INLEIDING tot & quotThe History of Zionism & quot deur Nahum Sokolow Longmans, Deur die Rt. Hon. A. J. Balfour, M. P.
Of dit nou nuttig is vir iemand wat nie 'n Jood is nie, hetsy uit ras of godsdiens, om selfs die kortste woord by inleiding tot 'n boek oor sionisme te sê, is myns insiens twyfelagtig. Maar my vriend, M. Nahum Sokolow, vertel my dat ek hom lank gelede rede gegee het om te verwag dat ek hom op die oomblik 'n klein bietjie hulp sou verleen en as hy waarde daaraan heg, ek my persoonlike twyfel nie kan toelaat nie oor die waarde daarvan om in sy pad te staan.
Die enigste kwalifikasie wat ek besit, is dat ek nog altyd baie geïnteresseerd was in die Joodse vraag, en dat ek in die beginjare van hierdie eeu, toe antisemitisme in Oos-Europa aktief was, my bes gedoen het om 'n plan te ontwerp deur die heer Chamberlain, destydse koloniale sekretaris, vir die skepping van 'n Joodse nedersetting in Oos -Afrika, onder die Britse vlag. Daar is gehoop dat Jode wat van vervolging gevlug het, 'n gemeenskap kan vind waar, in harmonie met hul eie godsdiens, ontwikkeling op tradisionele wyse vreedsaam kan voortgaan sonder eksterne onderbrekings en sonder vrees vir geweld.
Die plan was beslis goed bedoel en het, volgens my, baie verdienste. Maar dit het 'n ernstige gebrek. Dit was nie die Sionisme nie. Dit het gepoog om 'n tuiste te vind vir mans van Joodse godsdiens en Joodse ras in 'n gebied ver van die land waar die ras gekweek is en die godsdiens ontstaan ​​het. Gesprekke wat ek in Januarie 1906 met mnr. Weizmann gevoer het, het my oortuig dat die geskiedenis nie so geïgnoreer kan word nie, en dat as dit 'n tuiste vir die Joodse volk gevind sou word, nou dakloos vir byna negentienhonderd jaar, dit tevergeefs was om dit te soek oral behalwe in Palestina.
Maar waarom, kan daar gevra word, moet plaaslike sentiment in die geval van die Jood meer oorweeg word as (sê) in die van die Christen of die Boeddhist? Alle historiese godsdienste wek gevoelens wat om die plekke wat gedenkwaardig is deur die woorde en dade, die lewens en sterftes van diegene wat dit tot stand gebring het, bymekaarkom.
Ongetwyfeld moet hierdie gevoelens altyd met respek behandel word, maar niemand suggereer dat die streke waar hierdie eerbiedwaardige plekke gevind moet word, met vaste doel en met baie angstige gesindheid gekoloniseer moet word deur die geestelike afstammelinge van diegene wat hulle oorspronklik beroemd gemaak het. As die eeue geen verandering van eienaarskap of besetting tot gevolg gehad het nie, is ons tevrede. Maar as dit anders is, doen ons geen moeite om die verloop van die geskiedenis om te keer nie. Niemand suggereer dat ons Boeddhistiese kolonies in Indië, die antieke tuiste van Boeddhisme, moet plant of om ten gunste van die Christendom die kruistogte -avonture van ons Middeleeuse voorouers te hernu nie. Maar as dit wysheid is wanneer ons met Boeddhisme en Christendom te doen het, waarom is dit dan nie ook wysheid as ons met Judaïsme en die Jode te doen het nie?
Die antwoord is dat die gevalle nie parallel is nie. Die posisie van die Jode is uniek. Vir hulle is ras, godsdiens en land onderling verwant, aangesien dit onderling verband hou in die geval van geen ander ras, geen ander godsdiens en geen ander land op aarde nie. In geen ander geval is die gelowiges in een van die grootste godsdienste ter wêreld (breedweg gespreek) slegs onder die lede van 'n enkele klein volk in die geval van geen ander godsdiens nie, is die ontwikkeling van die verlede so intiem gekoppel aan die lang Die politieke geskiedenis van 'n klein gebied wat tussen state ingeburger is, sterker as wat dit ooit sou kon wees in die geval van geen ander godsdiens nie, is die aspirasies en hoop wat hulle uitspreek in taal en beeldspraak so totaal afhanklik van hulle betekenis van die oortuiging dat slegs uit hierdie een land , slegs deur hierdie een geskiedenis, slegs deur hierdie een volk, is volledige godsdienstige kennis wat oor die hele wêreld versprei kan word. Deur 'n vreemde en ongelukkigste lot is dit hierdie volk van alle ander wat, ten volle sy rassige selfbewussyn behou het, van sy huis afgesny is, in alle lande rondgedwaal het en nêrens 'n georganiseerde sosiale gemenebes. Slegs die Sionisme, so glo ten minste die Sioniste, kan hierdie groot tragedie versag.
Daar is ongetwyfeld probleme, ongetwyfeld is daar besware - groot probleme, baie werklike besware. En dit is, vermoed ek, onder die Jode self dat dit die skerpste gevoel word. Tog kan niemand redelikerwys twyfel daaraan dat die voordeel wat dit vir die Joodse volk sou inhou nie, veral as ek dink dat die Sionisme tot 'n werkende plan ontwikkel kan word, veral die deel van ons medelye wat die meeste verdien, groot en blywend sou wees . Dit is nie net dat 'n groot aantal van hulle 'n toevlug tot godsdienstige en sosiale vervolging sou vind nie, maar dat hulle hul verantwoordelikhede sou dra en gesamentlike geleenthede sou geniet wat hulle uit die aard van die saak nooit as burgers van enige nie-Joodse staat. Deur hul kritici word hulle daarvan beskuldig dat hulle nou hul groot gawes gebruik om 'n beskawing wat hulle nie geskep het vir persoonlike doeleindes te ontgin, in gemeenskappe wat hulle min doen om te onderhou. Die beskuldiging wat so geformuleer is, is duidelik vals. Maar dit is ongetwyfeld waar dat hul lojaliteit aan die staat waarin hulle woon in groot dele van Europa (om dit mildelik te sê) swak is in vergelyking met hul lojaliteit aan hul godsdiens en hul ras. Hoe kan dit in werklikheid anders wees? In geen van die streke waarvan ek praat nie, het hulle die voordeel van gelyke burgerskap gekry, in sommige het hulle geen reg op burgerskap gehad nie. Groot lyding is die onvermydelike gevolg, maar nie alleen lyding nie. Ander euwels volg wat die oorspronklike onheil vererger. Voortdurende onderdrukking met af en toe uitbarstings van gewelddadige vervolging is geneig om hul slagoffers te vermorsel, of om selfbeschermende eienskappe te ontwikkel wat nie altyd 'n aantreklike vorm aanneem nie. Die Jode is nog nooit verpletter nie. Nóg wreedheid of minagting, nóg ongelyke wette of onwettige onderdrukking, het ooit hul gees gebreek of hul onoorwinlike hoop verbreek. Maar dit kan wel waar wees dat hulle, waar hulle gedwing is om tussen hul bure te woon asof hulle hul vyande was, die reputasie van ongewenste burgers verkry het en soms verdien het. Dit is ook nie verbasend nie. As u baie mans verplig om geldleners te wees, sal sommige beslis versekeraars wees. As u 'n belangrike deel van die gemeenskap as uitgeworpenes behandel, skyn dit amper nie as patriot nie. So verdra onverdraagsaamheid blindelings die regverdiging vir sy eie oordrewe.
Dit blyk duidelik dat die sionisme om hierdie en ander redes die lot sal versag en die status van geen onbeduidende deel van die Joodse ras sal verhoog nie. Diegene wat na Palestina gaan, sal nie wees soos diegene wat nou na Londen of New York migreer nie. Hulle sal nie net opgewek word deur die begeerte om in 'n gelukkiger omgewing die soort lewe te lei wat hulle vroeër in Oos -Europa gelei het nie. Hulle sal gaan om by 'n burgerlike gemeenskap aan te sluit wat volkome in harmonie is met hul historiese en godsdienstige sentimente, 'n gemeenskap wat op grond 'n dieper grond is, selfs as 'n gewoonte van 'n gemeenskap, wie se lede sonder verdeelde lojaliteit sal ly, of 'n versoeking om te haat die wette waaronder hulle gedwing word om te lewe. Die materiële wins moet vir hulle groot wees, maar die geestelike wins sal beslis nog groter wees.
Maar dit sal gesê word, is nie die enigste Jode aan wie se welsyn ons aandag moet skenk nie. As dit slegs ter wille van die argument is dat die Sionisme hulle 'n voordeel sal gee, sal dit nie ander seermaak wat, hoewel Jode van herkoms, en dikwels deur godsdiens, hulle ten volle wil vereenselwig met die lewe van die land waarin hulle tuisgemaak het. Hieronder is 'n paar van die mees begaafde lede van 'n begaafde ras. Hulle geledere bevat (ten minste, so dink ek) meer as hul proporsionele aandeel in die wêreld se aanbod van mans wat onderskei word in wetenskap en filosofie, letterkunde en kuns, medisyne, politiek en wette. (Van finansies en sake hoef ek niks te sê nie.)
Nou is daar geen twyfel dat baie van hierdie klas met 'n mate van agterdog en selfs 'n afkeer na die Sionistiese beweging kyk nie. Hulle vrees dat dit hul posisie in die land van aanneming nadelig sal beïnvloed. Die oorgrote meerderheid van hulle het geen begeerte om hulle in Palestina te vestig nie. Selfs as 'n Sionistiese gemeenskap tot stand gekom het, sou hulle nie daarby aansluit nie. Maar dit lyk asof hulle dink (as ek hulle reg verstaan) dat sodra so 'n gemeenskap ontstaan ​​het, sou manne van Joodse bloed, nog meer manne van Joodse godsdiens, deur onvriendelike kritici as elders beskou word. Hulle ou skoffel wat aan hulle herstel is, sou van hulle verwag word om daar te woon.
Ek kan nie hierdie vrese deel nie. Ek ontken nie dat Jode in sommige lande waar regsgelykheid stewig gevestig is, steeds met 'n sekere mate van vooroordeel beskou kan word nie. Maar hierdie vooroordeel, waar dit bestaan, is nie die gevolg van die sionisme nie, en die sionisme sal dit ook nie verbitter nie. Die neiging moet seker andersom wees. Alles wat die nasionale en internasionale status van die Jode vereenselwig met die van ander rasse, behoort die oorblyfsels van antieke antipatieë te versag, en hierdie assimilasie sou klaarblyklik bevorder word deur aan hulle te gee wat alle ander nasies besit: 'n plaaslike woning en 'n nasionale tuiste.
Oor hierdie aspek van die onderwerp hoef ek miskien nie meer te sê nie. Die toekoms van die Sionisme hang af van dieper oorsake as hierdie. Dat ek die Joodse vrae sal regkry, durf ek nie hoop nie. Maar dat dit geneig is om daardie wedersydse simpatie en begrip te bevorder, wat die enigste seker basis van verdraagsaamheid is, glo ek vas. Min, dink ek, van die lesers van M. Sokolow, of dit nou Jood of Christen is, sal voortspruit uit die indrukwekkende verhaal wat hy so volledig en so goed vertel het, sonder om te voel dat die sionisme in aard verskil van gewone filantropies pogings en dat dit 'n beroep op verskillende motiewe het. As dit slaag, sal dit 'n groot geestelike en materiële werk vir die Jode doen, maar nie alleen vir hulle nie. Want terwyl ek die betekenis daarvan lees, is dit onder meer 'n ernstige poging om die ellelange ellende wat vir die Westerse beskawing ontstaan ​​het, te versag deur die teenwoordigheid in sy midde van 'n liggaam wat dit te lank as vreemd en selfs vyandig beskou het, maar wat dit was ewe nie in staat om te verdryf of te absorbeer nie. Om hierdie rede, sonder om enige ander rede, moet ons dit beslis ontvang
Laai ons mobiele app af vir onmiddellike toegang tot die Joodse virtuele biblioteek
Biografie: Arthur Balfour deur Brian Klug
Daar blyk 'n raaisel oor Arthur Balfour te wees. 1 Aan die een kant is sy naam onafskeidbaar van die verklaring waarmee hy onderteken het Sekretaris van Buitelandse Sake op 2 November 1917, wat gedeeltelik lui: 'Sy Majesteit se Regering is ten gunste van die vestiging van 'n nasionale huis vir die Joodse volk in Palestina, en sal hul bes doen om die bereiking van hierdie doel te vergemaklik ...' 2 aan die ander kant het hy as premier immigrasiebeheer ingestel wat spesifiek teen Jode uit Oos -Europa gemik was. Wie was hy dan: vriend van die Jode of vyand? Sommige sê dat daar geen raaisel is nie: om Jode uit Brittanje te hou en na Palestina te pak, was net twee kante van dieselfde antisemitiese munt. Maar dit sou te haastig en te sinies wees. Dit sal nie reg aan die man doen nie. Die waarheid is meer kompleks en meer interessant.
Laat ons begin met die vraag na motivering teenoor die sionisme. Waarom het Balfour sy naam verleen aan die verklaring van November 1917? Twee soorte motiewe blyk te wees aan die werk. Eerstens was daar rosyntjies vir die kos. Tydens die beslissende vergadering van die Oorlogskabinet op 31 Oktober 1917 het Balfour die bespreking van item 12, 'die Sionistiese Beweging', geopen deur te verklaar dat 'uit 'n suiwer diplomatieke en politieke oogpunt 'n verklaring gunstig was vir die aspirasies van die Joodse nasionaliste moet gemaak word. '3 Dit was natuurlik dat Balfour, as minister van buitelandse sake, dinge vanuit hierdie oogpunt moes sien, veral op 'n kritieke tydstip van die oorlog toe, soos Jon Kimche wrang opgemerk het,' die Britse Ryk nodig was dringender hulp as die Jode se hulp. 4 Maar waarom het Balfour gedink dat die saak van die ryk gevorder sou word deur die steun van die Sioniste te wen? Die antwoord op hierdie vraag sal ons in die gedagtes van die man oor die Jode begin neem.
In die breë was daar twee oorwegings in die oorlog wat Balfour uitgeoefen het. Een daarvan was 'n deurreis na Indië, wat tans geblokkeer is deur die Ottomaanse besit in die streek en wat 'n Joodse tuisland in Palestina onder Britse borgskap kan verseker. Die tweede oorweging was buitelandse steun: hy wou Rusland in die oorlog hou en die VSA daarin trek. In hierdie laasgenoemde verband, na sy openingsopmerkings tydens die vergadering van die Oorlogskabinet, het Balfour soos volg voortgegaan: 'Die oorgrote meerderheid Jode in Rusland en Amerika, inderdaad oor die hele wêreld, blyk nou gunstig te wees vir [sic] sionisme. As ons 'n verklaring kan gee wat gunstig is vir so 'n ideaal, moet ons in Rusland en Amerika uiters nuttige propaganda kan voer. '5
Daar is twee merkwaardige aansprake in Balfour se betoog aan die oorlogskabinet, die een eksplisiet, die ander implisiet. Die eerste gaan oor die omvang van die wêreldwye Joodse steun aan die sionisme. Geskiedkundiges vind dit moeilik om destyds die Joodse houding teenoor die Sionistiese beweging te bepaal. David Fromkin vertel ons:
'Teen 1913, die laaste datum waarop daar syfers was, het slegs ongeveer een persent van die wêreld se Jode aangedui dat hulle die sionisme nakom.
'6 In Amerika het die Joodse steun vir die beweging eers later begin toeneem. 'In 1919,' sê Fromkin, 'het die lidmaatskap van die Sionistiese Federasie gegroei tot meer as 175,000, hoewel Sionistiese ondersteuners 'n minderheidsgroep in die Amerikaanse Jood gebly het ...' 7 Hy sê verder dat die beweging 'nog steeds sterk teenstand ondervind het van die ryker en meer gevestigde Jode - opposisie wat eers in die veertigerjare werklik oorkom is. Die feite is dus nie heeltemal duidelik nie, maar dit blyk dat Joodse nasionalisme in 1917 nie 'n gewilde saak onder Jode was nie. Tog het Balfour geglo dat die 'oorgrote meerderheid' Jode 'oor die hele wêreld' Sioniste was. Hy was ook nie alleen om dit te dink nie. 'Britse inligtingsverslae dui op 'n toename in Sionistiese gevoel tydens die oorlog in die bleek Rusland, maar daar was geen syfers om dit te staaf of te kwantifiseer nie.' wyd beklee in die Britse regeringskringe. Maar hoekom?
Miskien kan hieroor lig gewerp word as ons terugkeer na die tweede merkwaardige bewering wat in Balfour se argument aan die Oorlogskabinet gemaak is: die implisiete bewering dat Joodse invloed die moeite werd was om te wen dat dit 'n belangrike faktor in die sake van die wêreld was. Hierdie siening was algemeen in die Britse magsgange. Dit was nie gebaseer op 'n nugtere analise nie, maar bloot, of hoofsaaklik, op die konnotasies van die woord 'Joods'. Britse amptenare het algemeen geglo dat Jode (of 'die Jode') agter Bolsjewisme in Rusland, imperialisme in Duitsland en ook die Turkse regering staan. 'N Voorbeeld hiervan was kolonel sir Mark Sykes, wat hoofadviseur van die buitelandse kantoor was oor alle vrae in die Midde -Ooste en wat 'n belangrike rol gespeel het in die omskakeling van die sekretariaat van die oorlogskabinet na die Sionistiese saak. 9 Maar het Balfour self die Jode so gesien? Ons kom mettertyd by hierdie vraag. Voorlopig is dit voldoende om te sê dat 'die minister van buitelandse sake', in die woorde van een van sy biograwe Sydney Zebel, 'die invloed van die Russiese Jood baie oordrewe het, net soos hy die invloed van die Jode van Amerika oorskat'. 10 Dit versterk sy oortuiging dat die Britse Ryk om staatsredes die Sionistiese saak moet omhels.
Balfour se belangstelling in die sionisme het egter die pligte en die eise (soos hy dit gesien het) van praktiese politiek oorskry. Dit was, sê sy biograaf Max Egremont, een van sy 'grootste en verreikendste entoesiasme'. 11 Chaim Weizmann vertel dat toe hy op 12 Desember 1914 met Balfour gepraat het en 'die Joodse tragedie' in Europa verduidelik het, die Britse staatsman 'die diepste geraak was - tot by trane.' 12 Balfour se niggie, Blanche Dugdale, het geskryf: ' Aan die einde van sy dae het hy vir my gesê dat hy oor die algemeen gevoel het dat dit wat hy vir die Jode kon doen, die ding was waarop hy die moeite werd was om terug te sien. '13 Teen die einde van sy lewe , Vertel Egremont, het Balfour 'sy rol as beskermer van die Jode geniet, selfs aan gholfklubs in die tuislande geskryf in 'n poging om hul verbod op Joodse lidmaatskap te verwyder.' 'Telegramme uit Joodse gemeenskappe en uitdrukkings van spyt is uit die hele wêreld gestuur. 15
Dit kom dus as 'n verrassing om te ontdek dat hierdie 'beskermer van die Jode' voorsitter was vir die aanvaarding van die Wet op Vreemdelinge van 1905, waarvan die hoofdoel was om die toegang tot Brittanje van Jode uit Oos -Europa te beperk. Nie dat die wet uitdruklik na Jode verwys nie, dat dit oor vreemdelinge - buitelanders - in die algemeen handel. 'Tog', skryf Tony Kushner, 'is dit duidelik dat die hoofdoel van die wet was om die vloei van Oos -Europese Jode na Brittanje te stop'. 16 Hierdie beklemtoning word weerspieël in die gewilde oproerigheid wat om wetgewing gevra het, in die verslag van die Royal Commission on Alien Immigration (1903) en in die debat in die parlement.
Bernard Gainer wys in sy klassieke studie van die Wet op Vreemdelinge van 1905 daarop dat 'immigrant' en 'Jood' in die twintig jaar voor die verloop van die Wet (vanaf ongeveer 1880 af) in 'n sinonieme term geword het. 17 Die titel van Gainer se boek, The Alien Invasion, weerspieël 'n frase wat aktueel was in die retoriek teen immigrasie van die tydperk. Byvoorbeeld, 'n boek van W. H. Wilkins, sekretaris van die nuutgestigte Vereniging vir die Voorkoming van die Immigrasie van Ontwortelde Vreemdelinge, het dieselfde titel gehad. 18 In dieselfde jaar waarin Wilkins se boek verskyn (1892), gebruik Balfour, wat vir die Britse regering praat, dieselfde woord 'invasie' in verband met immigrasie. In reaksie op gerugte dat 'n oorweldigende aantal Russiese Jode op die punt was om uit Rusland te vlug vir Engeland, het hy gesê: 'ons waardeer die erns van die saak baie goed en kyk noukeurig daarna, want ons voel dat so 'n inval soos voorgestel is ... sou 'n ondraaglike misbruik van die stelsel van emigrasie wees. ' Op 23 Mei 1891 het dit beklemtoon dat "negentien-twintigste" van die immigrante Joods was. '21 Let op die skuif van' die uitheemse inval 'na' die Joodse inval '.
Kom ons kyk kortliks na hierdie 'inval' en die oorsake daarvan. Sedert Oliver Cromwell hulle in 1656 weer opgeneem het, het Jode sonder enige hindernis na Brittanje migreer. Gedurende die negentiende eeu het die Joodse bevolking in Brittanje geleidelik gegroei, deels as gevolg van die aantal Jode - veral uit Pole - wat jaar na jaar geïmmigreer het jaar. 22 Toe dit in 1881 begin, het gebeurtenisse in Rusland 'n massa -uittog van Jode uit Oos -Europa veroorsaak. Op 13 Maart is tsaar Alexander II vermoor deur 'n groep revolusionêre, 'n Jood was een van die betrokkenes en die hele Joodse bevolking van die Russiese ryk het die prys betaal. 'Die volgende maand het 'n golf van terreur begin wat die Joodse inwoners van die Pale of Settlement verswelg het waartoe die Russiese wet hulle beperk het.' Joodse ekonomiese lewe in Rusland '. 24 (Ons is gewoond daaraan om 'n skerp onderskeid te tref tussen 'ekonomiese migrante' en 'asielsoekers'. Maar in die geval van die emigrante Jode wat honderd jaar gelede uit Oos -Europa vertrek het, is dit 'n verskil sonder veel verskil. Die historikus David Feldman sê: 'In die lig van die wettige gestremdhede waaronder alle Russiese Jode geleef het, het enige definisie van wie 'n vlugteling was of nie 'n willekeurige element bevat nie.' 25) Die situasie het nie verbeter nie, hetsy in Rusland of elders in Oos -Europa, die volgende paar dekades. Uitsettings, pogroms en regsgestremdhede het die Jode wat massaal geëmigreer het, die lewe ondraaglik gemaak. Tussen 1880 en 1914 het meer as 2 000 000 Oos -Europese Jode hul huise verlaat en na ander dele van die wêreld migreer, veral die VSA. 26 Die vlak van wanhoop kan bepaal word deur een merkwaardige gebeurtenis in 1900: 3 000 Jode het Roemenië verlaat en te voet deur Europa getrek 'totdat hulle op Britse bodem aangekom het'. 27 Duisende ander Roemeense Jode wat aan dieselfde 'optog van wanhoop' deelgeneem het, het elders gegaan. 28 Tussen 1881 en 1905 vestig ongeveer 100 000 Jode uit Oos -Europa hulle op soek na ontsnapping uit vervolging en armoede, in Engeland. 29 Toe in 1905, dieselfde jaar waarin die berugte antisemitiese 'Black Hundreds' in Rusland gestig is, besluit die parlement, onder leiding van die premier, Arthur Balfour, om die Joodse immigrasie na Brittanje in te kort 30
Die Wet op Vreemdelinge van 1905 het gebreek met 'n jarelange tradisie waarin Brittanje asiel aan alle besoekers verleen het. Dit het 'moderne immigrasiewet' begin en 'vorm die basis vir alle daaropvolgende beperkings'. 31 Ingevolge die wet is nuwe aankomelinge toegang tot die land geweier as dit as 'ongewens' beskou word. Iemand wat byvoorbeeld nie die 'manier om homself en sy afhanklikes te onderhou' kon 'wys' dat hulle besit of dit kon verkry nie, sou 'n 'ongewenste' wees. 32 Net so was iemand wat weens siekte of swakheid 'waarskynlik 'n heffing op die tariewe of andersins 'n nadeel vir die publiek' was, 'ongewens'. 33 Volgens hierdie kriteria was 'n groot aantal Joodse aankomelinge uit Oos -Europa moontlik 'ongewens'. 'N Groot deel van die debat in die parlement het gesentreer oor die beginsel van asiel, waarna kritici van die wetsontwerp op vreemdelinge 'n' reg 'noem. Die wetsontwerp, in sy finale vorm, bevat wel sekere vrystellings. 34 Maar hulle was noukeurig gekwalifiseer en teenstanders was van mening dat hulle te eng was. 35 Die wetsontwerp het in elk geval met 'n meerderheid van 90 sy derde lesing op 19 Julie geslaag.
Balfour het 'n prominente rol gespeel in die bestuur van die wet deur die Laerhuis. Sy toesprake toon dat hy deeglik bewus was van die lewensomstandighede vir Jode in Oos -Europa. Toe die wetsontwerp op vreemdelinge op 2 Mei vir die tweede lesing ter sprake kom, veroordeel hy 'die dwaasheid, die onderdrukking, die haat waarmee die Joodse ras te dikwels in die buiteland te kampe gehad het'. 37 Later die week het die Jewish Chronicle 'n skerp herhaling gegee. Leonard Stein skryf dat die koerant 'Balfour genooi het om te verduidelik hoe sy simpatie met vervolgde Jode versoen kan word met 'n beleid wat hom daartoe gelei het' om asiel aan Joodse godsdienstige vlugtelinge te weier ''. 38 Balfour het in werklikheid sy antwoord gegee net voordat die vraag aan die huis gestel is: 'Na my mening het ons die reg om almal wat nie die krag van die gemeenskap toevoeg nie - industriële, sosiale en intellektuele sterkte van die gemeenskap. '39 Die duidelike implikasie - sterk bestry deur teenstanders van die wetsontwerp - was dat sommige Joodse immigrante nie' bygedra het tot die sterkte van die gemeenskap 'dat hul ellende en nood 'n las op die samelewing as geheel was nie en dat hul getalle was beduidend genoeg om wetgewing te regverdig.
As ons die vraag ter syde stel of hierdie saak geldig is, kan ons besef dat Balfour, die 'beskermer van die Jode', een van die mense was wat dit gemaak het? Dit lyk asof sy argument presies die Jode uitsluit wat na hierdie oewers gekom het wat sy beskerming nodig gehad het. Alhoewel die wetgewing oënskynlik oor 'aliens' (nie-burgers) in die algemeen handel, het dit 'n 'wydverspreide ongemak onder Engelse Jode' veroorsaak. 40 The Jewish Chronicle het hierdie gevoel die vorige jaar opgesom. 'Die koerant het die weergawe van 1904 aangeval en het beklemtoon dat die wetsontwerp uiteindelik vyandigheid teen die Jode as Jode sal veroorsaak. 41
Dit lyk amper asof daar twee Arthur Balfours op twee verskillende tye was: 'n latere Balfour wat homself beskou het as die beskerming van Jode teen hul vyande, 'n vroeër wat probeer het om Brittanje te beskerm teen Jode - of teen die 'ongewenste' Jode wat dit nie doen nie ' dra by tot die sterkte van die gemeenskap '. En tog bied die regering wat die Wet op Vreemdelinge ingestel het, Theodor Herzl-in 1903-ook die vooruitsig van 'n Joodse tuisland in Brits-Oos-Afrika: die sogenaamde Uganda-voorstel, wat 'die eerste Balfour-verklaring' genoem is. 42 In die debat in die parlement oor die wetsontwerp op vreemdelinge twee jaar later het Balfour probeer om kapitaal uit hierdie aanbod te maak. Hy het dit gebruik om die aanklag van 'onmenslikheid' te weerlê en om te bewys dat hy nie 'onverskillig was vir die belange' van 'die Joodse ras' nie. Hy het spesifiek dit gesê: sy regering het 'aan die Joodse ras' 'n groot stuk vrugbare grond in een van ons besittings aangebied, sodat hulle ... 'n asiel by hul vervolgers tuis kon vind. '43 Gegewe die konteks, die woord' asiel 'lyk noukeurig gekies.
Om saam te vat: Daar was twee soorte motiewe wat Balfour daartoe gelei het dat hy sy naam aan die verklaring van November 1917 verleen het. Aan die een kant, soos Egremont dit stel, was hy 'n 'genadelose beoefenaar van mag ter verdediging van wat hy as sy land se belange beskou het.' 44 Aan die ander kant was daar sy simpatie - selfs entoesiasme - vir die Sionistiese idee. Laasgenoemde was gewortel in sy siening van Jode - of 'die Jode' - en van die Joodse geskiedenis. Hierop wend ek my nou.
In dieselfde sitting oor die wetsontwerp op vreemdelinge waarin hy die Uganda -voorstel ter verdediging van sy menswees beroep, het Balfour, met verwysing na ''n vreemde immigrasie wat grotendeels Joods was', 'n onthullende blik op sy siening van Jode gegee. Hy het gesê:
'n toestand van dinge sou maklik voorgestel kon word waarin dit nie tot voordeel van die beskawing van die land sou wees nie, dat daar 'n ontsaglike groot aantal mense sou wees, hoe patrioties, bekwaam en hardnekkig hulle ook al was in die nasionale die lewe het steeds deur eie optrede 'n volk uitmekaar gebly en nie net 'n godsdiens gehad wat verskil van die oorgrote meerderheid van hul volksgenote nie, maar slegs onderling getroud. '
Voorheen het hy aangevoer dat die wetsontwerp 'in die algemeen uitsluit' diegene wat waarskynlik 'n openbare aanklag word. ' Hy verwys nie meer na Jode as immigrante nie, maar as 'liggaam van persone' wat 'n kenmerkende lewenswyse lei, nie as 'vreemdelinge' in die tegniese sin van nie-burgers nie, maar vreemdelinge in die mitiese sin van vreemdelinge, buitestaanders, ' mense uitmekaar '. Die vraag het verander: dit gaan nie oor wie bydra tot 'die krag van die gemeenskap' nie, maar wie behoort.
Wie hoort wel? Balfour het 'n besondere mening gehad oor wat dit beteken om deel te wees van die Britse nasie - of van wat dit beteken dat die nasie homself moet bly - wat daarop dui dat ras in 'n vorm of vorm 'n rol gespeel het in sy idee van nasie. Beskou hierdie nuuskierige argument wat hy tydens die debat oor die tweede lesing van die vreemdelingwetsontwerp gemaak het:
As die Britte byvoorbeeld deur die Pole vervang is, alhoewel die Brit van die toekoms dieselfde wette, dieselfde instellings en grondwet en dieselfde historiese tradisies in die laerskole sou hê, al sou hierdie dinge moontlik in die die besit van die nuwe nasionaliteit, sou die nuwe nasionaliteit nie dieselfde wees nie en ook nie die nasionaliteit wat ons sou wou hê om ons erfgename te wees deur die komende eeue nie. '
Aangesien baie van die 'Russe' wat na Brittanje migreer, Pole was, en die meeste van hierdie Pole Jode was, kon sy illustrasie kwalik meer apropos gewees het. Wat ter syde stel, wat ons kan vra, die deurslaggewende verskil tussen die 'ou' en 'nuwe' nasionaliteite in sy 'voorbeeld' sou wees? Hy het nie gesê nie. Op 'n stadium het hy 'n kontras gemaak tussen immigrante en 'Engelsmanne, Britte' na wie hy 'ons eie vlees en bloed' verwys het. 48 Hy gebruik gereeld die uitdrukking 'die Joodse ras', maar die taal van ras was alledaags en impliseer nie noodwendig 'n volwaardige teorie van verskil wat gebaseer is op biologie nie. Balfour bewonder die manier waarop Amerika 'mans van baie verskillende nasionaliteite en baie rasse' geneem het en hulle 'deur 'n proses van natuurlike alchemie' in 'burgers van die Verenigde State' verander het. 49 Hy noem dit 'wonderbaarlik'
krag ', maar het bygevoeg dat' dit sy perke het '. 50 Wat hierdie grense bepaal, word onduidelik gelaat. Hy het egter geglo dat daar ''n onoorbrugbare afgrond' tussen swart en wit is: 'die wit en swart rasse ... word gebore met verskillende hoedanighede wat onderwys nie kan en sal verander nie.' 51
Alhoewel die presiese rol wat ras speel onduidelik is, was Balfour se idee (of ideologie) van nasie 'n fundamentele deel van sy politieke geloof. Dit lê op die agtergrond van sy siening van Jode as ''n volk apart'. As hy die Sioniste bewonder, is dit deels omdat hy 'sterk standpunte gehad het oor die inspirerende krag van ware nasionalisme' en hy hulle s'n as eg beskou het. 52 'Wat aan die agterkant van die Sionistiese beweging was', het hy tydens 'n vergadering van die Oorlogskabinet op 4 Oktober 1917 gesê, 'was die intense nasionale bewussyn van sekere lede van die Joodse ras.' 53 Die Jode, het hy aan die Huis gesê van Lords in sy eerste toespraak op 21 Junie 1922 gehandhaaf het '' 'n kontinuïteit van godsdienstige en rassistiese tradisie waarvan ons elders geen eweknie het nie '. 54 Verder het hy gedink dat die Jode die mees begaafde ras is wat die mensdom sedert die Grieke van die vyfde eeu gesien het. '55' Die Jode is 'n te groot ras om nie te tel nie ', skryf hy in Julie 1918 aan sy suster, 'en hulle behoort 'n plek te hê waar diegene met 'n sterk rasse -idealisme as 'n nasie kon ontwikkel en hulself kon regeer.'
Hy het ook gedink dat die Sionistiese beweging sy doel moet bereik, nie net vir Jode nie, maar ook ter wille van Europa. Want soos hy dit gesien het, was die deugde van Jode - hul 'intense nasionale bewussyn' - ook die wortel van die 'probleem' wat hulle vir die nasies onder wie hulle gewoon het: die probleem om te weier om in die algemene bevolking in te skakel. , om '' 'n volk uitmekaar '' te bly. In 'n inleiding wat spesiaal geskryf is vir Nahum Sokolow's History of Zionism (1919), verduidelik Balfour die dubbele waarde van sionisme:
As dit slaag, sal dit 'n groot geestelike en materiële werk vir die Jode doen, maar nie alleen vir hulle nie. Want terwyl ek die betekenis daarvan lees, is dit onder meer 'n ernstige poging om die ellelange ellende wat vir die Westerse beskawing geskep is, te versag deur die teenwoordigheid in die midde van 'n liggaam wat dit te lank as vreemd en selfs vyandig beskou het, maar wat dit kon ook nie verdryf of absorbeer nie. '57
Soos hierdie gedeelte toon, het Balfour 'n mate van simpatie met die penarie waarin 'die Westerse beskawing' deur die Joodse 'Liggaam' in sy midde geplaas is, soos hy dit gesien het. In Januarie 1917 ontmoet hy Lucien Wolf, van die gesamentlike buitelandse komitee, 'die erkende woordvoerder van die Britse Jode in aangeleenthede wat Joodse gemeenskappe in die buiteland raak', om diskriminasie teen Jode in Rusland te bespreek. 58 Hy het erken dat 'die behandeling van die Jode bo alle mate afskuwelik was'. Maar hy het verder daarop gewys dat 'die vervolgers 'n eie saak gehad het'. 59 Hier is hoe hy die saak gesien het: Waar 'n mens ook al in Oos -Europa gegaan het, het 'n mens gevind dat die Jood op een of ander manier aangekom het, en toe daarby die feit dat hy tot 'n aparte ras behoort en dat hy 'n godsdiens bely vir die mense oor hom was 'n voorwerp van oorerflike haat, en dat hy boonop ... deur miljoene getel is, miskien 'n mens die begeerte kon verstaan ​​om hom in die steek te hou en die regte waarop hy geregtig was te ontken. 60
Wolf merk op dat hy 'nie gesê het dat dit die vervolging regverdig nie'. Maar Balfour lyk wel vaardig om die saak van die vervolger te stel. Toe hy drie jaar tevore met Weizmann vergader het, noem hy 'n gesprek met Cosima Wagner, die weduwee van die komponis, en sê dat hy 'baie van haar antisemitiese postulate' deel. (Die gesprek met Cosima Wagner was tydens 'n besoek aan Bayreuth aan die einde van die 1890's. naspeurbaar vir Jode. '63 En in 'n brief aan Lloyd George het hy geskryf dat' die Jode ongetwyfeld 'n baie formidabele mag is, waarvan die manifestasies geensins altyd aantreklik is nie ', hoewel hy verder gesê het dat' die balans tussen verkeerde dade lyk vir my in die algemeen om baie van die Christelike kant te wees. ' die eerlike roem van die Christendom selfs op hierdie oomblik ... '65 En sy niggie onthou hoe hy die idee wat Christelike godsdiens en beskawing aan die Judaïsme te danke het 'n onmeetlike 66 onthou
Balfour se gesindheid teenoor Jode word ambivalent genoem. 67 Maar hy was nie ambivalent daaroor om hulle as groter as die lewe te beskou nie: 'n volk met unieke eienskappe (goed en sleg) en 'n spesiale betekenis vir die wêreld. Want hulle was in die eerste plek die mense van die Bybel. Sy idees oor Jode was gewortel in die Ou -Testamentiese handelsmerk van die Christendom waarop hy deur sy Evangeliese moeder grootgemaak is. 68 Dit lyk waarskynlik dat sy as die 'sterkste enkele invloed' op die jong Arthur die idee van die Jode as 'n spesiale volk en die ideaal om hulle na hul ou land terug te bring, aan haar seun oorgedra het. 69 Die menings is verdeeld oor of daar 'n 'mistieke' element was in Balfour se toewyding aan die Sionistiese saak. 70 Hoe dit ook al sy, geen ander 'nasionaliteit' kan dieselfde cachet vir hom as die Jood hê nie. Geen ander nasionalisme kan meer 'waar' wees nie.
Gegewe sy konsep van volkskap, was daar slegs twee moontlike oplossings vir die probleem wat, soos Balfour dit gesien het, sowel die Jode as die lande waar hulle gewoon het, geteister het. Hy het dit kortliks aan Weizmann gestel toe hulle in Desember 1914 in Londen ontmoet het. Volgens hom sou die 'probleem' nie opgelos word nie, óf die Jode hier heeltemal geassimileer het of 'n normale Joodse samelewing in Palestina ontstaan ​​het '. 71 (Dit is opmerklik dat Balfour 'meer aan die Wes -Europese Jode as aan dié van Oos -Europa gedink het'. 72) as die van Weizmann, was dit juis die 'Joodse probleem' wat opgelos moes word.
'N Werklike vignet bevat Balfour se persepsie van die' Joodse probleem '. Een keer, 'n paar jaar voor die parlementêre debat oor die wetsontwerp op vreemdelinge, het hy 'n sosiale besoek aan die Sassoons gebring. Hy beskryf die ervaring in 'n brief aan 'n vriend en sê dat die huis 'vol eindelose Sassoon -meisies was'. Ek het die standpunt begin verstaan ​​van diegene wat beswaar maak teen immigrasie deur vreemdelinge. ' van die denkbeeldige Brittanje in sy toespraak in die Commons: 'n nasie wat ''n enorme groep mense huisves wat ... 'n volk uitmekaar gebly' het. Vir Balfour was die basiese probleem die teenwoordigheid van 'n Joodse 'liggaam' wat die Britse nasie 'ewe veel nie kon verdryf of absorbeer nie'.
Ten slotte, die vreemdeling in Balfour se gedagtes was nie net die immigrant nie, dit was die Jood. En ver van teenstrydig was die Balfour -verklaring van 1917 en die Wet op vreemdelinge van 1905 twee kante van dieselfde munt. Dit sou egter eenvoudig wees om die muntstuk 'antisemities' te noem. Noem dit miskien 'nasionalisties'. Die raaisel word in elk geval opgelos. Daar was geen 'ander Balfour' nie.
1 Hierdie hoofstuk is aangepas uit 'n toespraak aan die Jewish Historical Society, Manchester, 12 Februarie 2006. Die toespraak is uitgebrei uit 'n opstel met dieselfde naam wat in The Jewish Year Book 2005 verskyn het (Londen: Vallentine Mitchell, 2005).
2 Die brief word weergegee as 'n voorblad in Leonard Stein, The Balfour Declaration (New York: Simon & amp Schuster, 1961).
3 Jon Kimche, The Unromantics: The Great Powers and the Balfour Declaration (Londen: Weidenfeld & amp; Nicolson, 1968), p. 41.
4 Ibid., Bl. 43.
5 Ibid., Bl. 41.
6 David Fromkin, A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East (New York: Avon Books, 1989), p. 294.
7 Ibid., Bl. 300.
8 Ibid., Bl. 294.
9 Ibid., Bl. 293.
11 Max Egremont, Balfour: A Life of Arthur James Balfour (Londen: Phoenix, 1980), p. 204.
12 Leonard Stein, The Balfour Declaration (New York: Simon & amp; Schuster, 1961), pp. 154-5 Ronald Sanders, The High Walls of Jerusalem: A History of the Balfour Declaration and the Birth of the British Mandate for Palestine (New York : Holt, Rinehart & amp; Winston, 1983), p. 120. Vorige vergaderings tussen die twee mans was in Januarie 1905 en Januarie 1906 (Stein, The Balfour Declaration., Pp. 147, 151.)
13 Egremont, Balfour, bl. 296.
14 Ibid., Bl. 313.
15 Ibid., Bl. 339.
16 Tony Kushner, The Persistence of Prejudice: Antisemitism in British Society during the Second World War (Manchester: Manchester University Press, 1989), p. 11.
17 Bernard Gainer, The Alien Invasion: The Origins of the Aliens Act van 1905 (New York: Crane, Russak & amp Co., 1972), p. 1.
18 Ibid., Bl. 85.
19 Ibid., Bl. 171.
20 Ibid., Bl. 169.
21 Ibid., Bl. 276.
22 David Englander, A Documentary History of Jewish Immigrants in Britain, 1840-1920 (Leicester: Leicester University Press, 1994), p. 7.
23 Bernard Gainer, The Alien Invasion, p. 1.
25 David Feldman, Engelse en Jode: sosiale betrekkinge en politieke kultuur 1840-1914 (New Haven: Yale University Press, 1994), p. 301.
26 Ibid., Bl. 141.
27 Robert Winder, Bloody Foreigners: The Story of Immigration to Britain (Londen: Little, Brown, 2004), p. 176.
28 Ismar Elbogen, A Century of Jewish Life (Philadelphia: The Jewish Publication Society of America, 1966), pp. 361-2.
30 Die organisasie wat in 1905 gestig is, was streng gesproke die Unie van die Russiese Volk, terwyl die 'Swart Honderde' die gewapende groepe was wat deur hierdie organisasie en deur soortgelyke samelewings gewerf is. Sien Norman Cohn, Warrant for Genocide: The Myth of the Jewish World Conspiracy and the Protocols of the Elders of Zion (London: Serif, 1996), p. 120, n.2.
31 Christopher Vincenzi, 'The Aliens Act 1905', New Community, 12, 2 (Summer 1985), p. 275.
32 Aliens Act 1905, klousule (3) (a), weergegee in Englander, A Documentary History, p. 279.
33 Aliens Act 1905, klousule (3) (b), weergegee in Englander, A Documentary History, p. 279.
34 Vir die relevante klousules, sien Englander, A Documentary History, p. 279.
35 Sien Gainer, The Alien Invasion., P. 196, en Feldman, Engelse en Jode, p. 290.
36 Gainer, The Alien Invasion, p. 196.
37 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 795.
38 Stein, The Balfour Declaration, p. 150, aangehaal uit die 5 Mei 1905 -uitgawe van die Jewish Chronicle.
39 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 804.
41 David Cesarani, The Jewish Chronicle and Anglo-Jewry, 1841-1991 (Cambridge: Cambridge University Press, 1994), p. 98.
42 Fromkin, 'n Vrede om alle vrede te beëindig, pp. 273-4.
43 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 149, kol. 178.
45 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 149, kol. 155.
46 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 801.
47 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 796.
48 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 805.
49 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 796.
51 Egremont, Balfour, bl. 215.
52 mev Edgar Dugdale, The Balfour Declaration: Origins and Background (Londen: The Jewish Agency for Palestine, 1940), bl. 29.
53 Doreen Ingrams, Palestina Papers 1917-1922: Seeds of Conflict (London: John Murray, 1972), p. 11.
54 Parlementêre debatte, 5de reeks, vol. 50, House of Lords, kol. 1017.
55 In gesprek met sir Harold Nicholson in 1917, soos onthou deur laasgenoemde, aangehaal in Stein, The Balfour Declaration, p. 157.
56 Egremont, Balfour, bl. 295.
57 Arthur Balfour, 'Inleiding', in Nahum Sokolow, History of Zionism 1600-1918, vol. I (New York: Ktav, 1969), p. lew.
58 Stein, The Balfour Declaration, p. 172. Die gesamentlike buitelandse komitee is in 1878 gestig deur die Anglo-Joodse vereniging en die raad van afgevaardigdes van Britse Jode.
59 Ibid., Bl. 164.
61 Ibid, bl. 154. Die gesprek met Cosima Wagner was tydens 'n besoek aan Bayreuth aan die einde van die 1890's (Egremont, Balfour, p. 204).
62 Egremont, Balfour, p. 204.
63 Kolonel Edward M. House, aangehaal in Tom Segev, One Palestine Complete: Jode en Arabiere onder die Britse mandaat (New York: Henry Holt & amp Co., 2001), p. 119.
64 19 Februarie 1919, in Ingrams, op. cit., pp. 61-2.
65 Parlementêre debatte, 4de reeks, vol. 145, kol. 795.
66 Blanche Dugdale, Arthur James Balfour, vol. 1 (Londen: Hutchinson & amp., 1939), p. 325.
67 Kenneth Young, Arthur James Balfour (Londen: Bell & amp Sons, 1963), p. 258 Stein, The Balfour Declaration, p. 165 Gainer, The Alien Invasion, pp. 117, 119.
69 Egremont, Balfour, p. 18.
70 Stein sê nee (Stein, The Balfour Declaration, p. 158), Egremont sê ja (Egremont, Balfour, p. 313).
71 Soos twee dae later deur Weizmann aan Ahad Ha'am vertel, aangehaal (en vertaal uit die Russies) in Stein, The Balfour Declaration, p. 154.
73 Sanders, Die hoë mure van Jerusalem, p. 119. Die vriendin was Lady Elcho.
Kopiereg © Brian Klug
Van Brian Klug, Joods wees en reg doen: om argumente tot lewe te bring
Londen: Vallentine Mitchell, 2011, pp. 199-210
Londen: Vallentine Mitchell, 2011, pp. 199-210 met toestemming van die outeurs
Wat daarna gebeur het
Toe dit in die herfs van 1916 duidelik geword het dat die Slag van die Somme nie daartoe sou lei dat die Duitse weermag uit Frankryk gedwing word nie, moes die Britte, met hul hulpbronne wat uitputting nader, oorweeg wat hulle moet doen.
Herbert Asquith, wat sedert 1908 eerste minister was, het onwillig begin om 'n onderhandelde vrede te oorweeg, maar onderhandelinge met die Sioniste, deur Weizmann en Balfour, bied 'n ander opsie vir Brittanje, hoewel nie vir Asquith nie. Hierdie opsie was die moontlikheid van 'n formele, maar geheime alliansie tussen die Sioniste en die Monargie, waardeur die Britse monargie sou onderneem om die vestiging van 'n Joodse staat in Palestina te vergemaklik en die Sioniste sou onderneem om Amerika te help om die oorlog in die kant van die Geallieerdes, en sodoende 'n Al-lied-oorwinning verseker. 'N Ooreenkoms met 'n Britse regering sou beslis nodig wees, maar Britse regerings kom en gaan, en 'n verbintenis van iets minder vlugtig as 'n Britse regering sou deur die Sioniste vereis word.
Daar word voorgestel dat so 'n geheime ooreenkoms plaasgevind het. Daar is blykbaar geen manier om dit akkuraat te dateer nie, maar dit het waarskynlik in Oktober 1916 plaasgevind.
Sodra 'n formele ooreenkoms tot stand gekom het, was die volgende stap om te sorg vir verskeie personeelveranderinge - aan beide die Britse en Duitse kant.
Die eerste verandering was in die leierskap van Room 40, die naam wat die Britse kodebrekende organisasie gegee het. Kamer 40 sou 'n sleutelrol speel in die groot misleiding wat sou volg, en dit was nodig om 'n betroubare akteur aan die hoof te hê. Kamer 40 is die eerste keer in die herfs van 1914 opgerig onder leiding van Alfred Ewing, wat die posisie tot Oktober 1916 behou het. Destyds is Ewing vervang deur kaptein Reginald Hall, direkteur van vlootintelligensie. Balfour het 'n geskikte pos vir Ewing in die akademie gevind. Sien "Vyf boeke", p. 47.
In Duitsland het Gottlieb von Jagow, wat sedert 1913 minister van buitelandse sake was, in November 1916 bedank oor die kwessie van onbeperkte duikbootoorlogvoering, wat hy teengestaan ​​het. Die destydse Duitse ambassadeur in die VSA het destyds oor die situasie in Berlyn gesê: "die onbeperkte duikbootveldtog is slegs moontlik gemaak deur die uittrede van Herr von Jagow, wat die hoof teenstander van die duikbootveldtog was", en "as solank Herr von Jagow minister van buitelandse sake was, word 'n oortreding met die Verenigde State as onmoontlik beskou. " 8
Von Jagow is vervang deur Arthur Zimmermann, sekretaris van buitelandse sake sedert 1911. Voor 1914 was Berlyn die middelpunt van Sionistiese aktiwiteite, en in 1912 het die organisasie wat die Technion, of Israel Institute of Technology, in Haifa sou word, hom onder geplaas die beskerming van Duitsland, en Zimmermann het met die Turkse regering gereël vir die aankoop van grond en die oprigting van 'n gebou. 9 Zimmermann geniet duidelik goeie betrekkinge met Duitse Sioniste en was dus vatbaar vir Sionistiese invloed.
In November 1916 is Woodrow Wilson herkies tot 'n tweede termyn as Amerikaanse president met die slagspreuk "Hy het ons uit die oorlog gehou." Daar word verstaan ​​dat Wilson se doel was om 'n onderhandelde einde aan die oorlog te bewerkstellig sonder oorwinning vir beide kante.
Vroeg in Desember 1916 het 'n politieke krisis, waarskynlik ontwikkel, in Brittanje plaasgevind, en Herbert Asquith, wat sedert 1908 premier was, moes noodgedwonge bedank. Die ontknoping kom op 6 Desember 1916. Die middag het koning George V verskeie prominente politieke figure, waaronder Balfour en Lloyd George, na 'n konferensie in Buckingham -paleis ontbied. Later dieselfde aand het Balfour 'n klein politieke afvaardiging ontvang wat voorgestel het dat die moeilike politieke situasie met Lloyd George as premier opgelos kan word, op voorwaarde dat Balfour instem om die pos van minister van buitelandse sake te aanvaar, wat hy wel gedoen het. 10
Lloyd George het toe vinnig 'n oorlogsdiktatuur ingestel, en die leiding van die oorlog is toevertrou aan 'n 'Oorlogskabinet' van vyf lede, waaronder homself as premier en Balfour as minister van buitelandse sake. Mark Sykes is as sekretaris aangewys.
Op daardie stadium is alle nodige veranderinge in personeel aangebring.
Op 18 Desember 1916 het die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje namens die sentrale moondhede 'n "aanbod van vrede" aan die Geallieerdes oorgedra.
Die volgende dag het David Lloyd George, in sy eerste toespraak in die parlement as premier, 'n bespotting van die vredesvoorstel gemaak en belowe dat Brittanje en sy bondgenote tot die oorwinning sal voortduur.
Terugskouend blyk dit duidelik dat hierdie toespraak 'n bluf was en bedoel was om die Duitsers te dwing om onbeperkte duikbootoorlog te hervat.
Dat dit wel die geval was, word aangedui deur 'n reeks boodskappe van die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje, Walter Page, aan president Wilson en die minister van buitelandse sake, wat in Junie 1917 geskryf is. 11 Hierdie boodskappe maak dit duidelik dat Brittanje op die punt was om finansiële ineenstorting, en dat slegs Amerikaanse steun rampe kan voorkom. " Hierdie boodskappe is eers in 1925 openbaar gemaak en is na my mening te min bekend.
Op 9 Januarie 1917 het die Duitse regering aan die begin van die daaropvolgende maand die noodlottige besluit geneem om onbeperkte duikbootoorlog te hervat.
Datum onbekend - wat in die toekoms bekend sou staan ​​as die Zimmermann -telegram, is in Londen opgemaak. My bron vir hierdie inligting is 'n brief aan die Washington -verslag geskryf in reaksie op my eerste (1997) artikel, deur die skrywer Russell Warren Howe. 12 Howe het gesê dat hy in Cambridge geleer is dat die ZT "in Londen opgemaak is om Washington aan te moedig om by die Geallieerdes teen die sentrale moondhede aan te sluit." My eerste reaksie op hierdie brief was twyfel - omdat Zimmermann daarna die verantwoordelikheid vir die ZT aanvaar het. Maar natuurlik moes hy, want hy was verantwoordelik, selfs al kom die idee van iemand anders.
Datum onbekend, moontlik voor die vorige twee inskrywings - Die sleutel van die Duitse kode 7500 (waarin die ZT gestuur moes word) is deur 'n informant aan kamer 40 verskaf. Howe sê dat Brittanje kode 7500 (hy noem dit 0075) ''n paar weke voor die ZT' verbreek het. Met 'gebroke' bedoel hy vermoedelik 'verwerf'.
Datum onbekend — Ene Herr von Kemnitz, 'n kenner van Oos -Asië in die Duitse buitelandse kantoor en vermoedelik 'n Sionistiese agent, het Zimmermann die teks van 'n voorgestelde telegram, die ZT, aan hom oorhandig wat hy vermoedelik opgestel het, maar waarskynlik uit Londen ontvang het. 13 Teen die opposisie van sommige van sy kollegas het hy Zimmermann, minister van buitelandse sake, oorreed om dit te stuur.
Op 16 Januarie 1917 is twee telegramme opeenvolgend per kabel van die minister van buitelandse sake, Zimmermann, in Berlyn na die Duitse ambassadeur in Washington, graaf Bernstorff, gestuur. Die eerste, wat Zimmermann en Bernstorff beskou het as verreweg die belangrikste, het Bernstorff ingelig oor die besluit om onbeperkte duikbootoorlog op 1 Februarie 1917 te hervat, en het hom instruksies gegee oor wanneer en hoe om die Amerikaanse regering in kennis te stel. Die tweede was wat bekend geword het as die Zimmermann -telegram. (Sien venster op voorblad.) Hierdie tweede telegram is op 19 Januarie 1917 na die Duitse ambassade in Mexico -stad oorgedra.
Die Britte het die ZT onderskep op die dag toe dit gestuur is en dit onmiddellik gedekodeer.
Daar moet op gelet word dat Zimmermann die ZT op eie gesag gestuur het. Nóg die Kaiser nóg die kanselier Bethmann-Hollweg het daarvan geweet totdat dit in Amerika bekend gemaak is.
Nadat hy hierdie kabels gesien het, het Bernstorff probeer om die Duitse regering die besluit om die onbeperkte duikbootoorlog te laat vaar, maar was nie suksesvol nie.
31 Januarie 1917 - Bernstorff het die Amerikaanse regering ingelig dat die onbeperkte duikbootoorlog die volgende dag sou begin.
3 Februarie 1917 - Die VSA verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland, en Bernstorff is aangesê om die VSA te verlaat
7 Februarie 1917 - Die sekretaris van die Oorlogskabinet, Mark Sykes, het Weizmann en ander Sionistiese leiers in Londen ontmoet in wat algemeen, maar verkeerdelik, die eerste kontak was tussen die Britse regering en die Sioniste tydens die oorlog. Dit is te betwyfel dat Sykes self kennis dra van die Britse-Sionistiese ooreenkoms van Oktober 1916.
14 Februarie 1917 — Bernstorff verlaat New York op die Deense stoomboot Friedrich VIII na Duitsland terug te keer. Die Britte het veilige gedrag verleen.
16 Februarie 1917 — Die Friedrich VIII het Halifax, hawe in Nova Scotia, binnegekom. Bernstorff bly bykans twee weke lank ongemaklik.
26 Februarie 1917 - Die staatsdepartement het 'n telegram van die Amerikaanse ambassadeur in Londen ontvang waarin die teks in die gewone taal van die ZT verskyn.
27 Februarie 1917—Friedrich VIII toegelaat om van Halifax af te vaar.
1 Maart 1917 - Teks van ZT gepubliseer in U.S.
15 Maart 1917 - Tsaar Nikolaas II abdikeer, na die eerste van twee revolusies in 1917 in Rusland. 'N Voorlopige regering is gevorm, later onder leiding van Alexander Kerensky. Dit lyk asof die demokrasie in Rusland posgevat het.
2 April 1917 - President Wilson het die kongres toegespreek. Hy het gepraat oor die 'wonderlike en bemoedigende' gebeure in Rusland, gesê dat 'die wêreld veilig moet wees vir demokrasie' en die kongres gevra om oorlog teen Duitsland te verklaar.
6 April 1917 - Kongres verklaar oorlog teen Duitsland.
6 Augustus 1917 - Zimmermann vervang as minister van buitelandse sake in Duitsland.
Begin November 1917 - Die Bolsjewistiese revolusie het in Rusland plaasgevind. Die belofte van demokrasie het verdwyn. Die oud-tsaar en sy gesin is daarna doodgemaak. Kerensky is van die mag verwyder, maar het geen skade berokken nie.
2 November 1917 - Arthur Balfour het 'n brief gestuur aan Lord Walter Rothschild, met inbegrip van wat bekend gestaan ​​het as die Balfour -verklaring (BD). Vir 'n aantal jare was dit nie bekend dat die BD hierdie vorm aanneem nie. Lord Balfour se doodsberig in Die New York Times van 20 Maart 1930 verklaar dat die BD die teks was van 'n toespraak wat Balfour op 4 November 1917 gelewer het. Sien raam bl. 44.
8 Maart 1918 — Weizmann het 'n privaat en geheime gehoor met koning George V. Volgens Weizmann se verslag in Proef en fout, die vergadering het bestaan ​​uit 'n uitruil van aangenaamhede, en 'n mens moet wonder of die vergadering nie 'n ongegronde doel gehad het nie. 'N Mens wonder byvoorbeeld of Weizmann nie uit die vergadering gekom het nie, met 'n dokument onderteken deur die koning van Engeland, wat moontlik toegewy is aan meer as die BD.
11 November 1918-die Eerste Wêreldoorlog het geëindig.
Die donker magte agter die Balfour -verklaring - en sy blywende nalatenskap
Waarom trek die Balfour -verklaring, wat in 1917 tydens die donkerste dae van die Eerste Wêreldoorlog geskryf is, ons elmboog aan en dring daarop aan dat ons daaraan aandag gee? Selfs vandag nog loop 'Operation Protective Edge' in Gaza terug na Balfour. Politieke ontleder Avishai Margalit het gesê: 'U kan hierdie vendetta terugskakel na die Balfour -verklaring.'
Die Balfour -verklaring, geskryf as 'n brief op 2 November 1917, van die Britse minister van buitelandse sake, Arthur Balfour, aan die Britse Joodse leier Baron Lionel Walter Rothschild, belowe Britse steun vir 'n 'nasionale tuiste vir die Joodse volk' in Palestina. Die verklaring is een van die ikoniese dokumente in en verteenwoordig een van die groot oomblikke van die Sionistiese geskiedenis.
Konvensionele wysheid het gesê dat die Balfour -verklaring alles handel oor sionisme, dat die Britse premier David Lloyd George en Arthur Balfour goeie ouens was, beide "Zioniste" - wat dit ook al in 1917 beteken het - en dat die verklaring wat geskryf is, gemotiveer is deur 'n soort Sioniste inspirasie.
Helaas, die ontstaan ​​van die verklaring het min te doen gehad met die sionisme en alles met die Eerste Wêreldoorlog, die Britse belange in die oorlog, magspolitiek-en antisemitisme. Die verklaring is inderdaad afgelei van klassieke Europese anti-Judaïsme en van die heidense Engelse weergawe van antisemitisme.
Die verhaal begin nie in Palestina nie, maar in Ottomaanse Turkye, in 1908, met die begin van die rewolusie van die Committee of Union and Progress - die 'Young Turks' - wat uiteindelik hegemonie oor die Ottomaanse Sultanaat gevestig het.
Die leiers van die Young Turks -opstand is met simpatie deur die Britse ministerie van buitelandse sake in Londen beskou, maar met minagting deur die Britse ambassade in Konstantinopel, waar dit tel. Soos historikus David Fromkin dit vertel, het die Britse ambassadeur, sir Gerald Lowther, heeltemal onder die invloed van sy "First Dragoman" geval: sy adviseur oor Midde -Oosterse aangeleenthede, Gerald FitzMaurice, wat die Jong Turke verafsku het. Vir FitzMaurice was die feit dat die Young Turk -rewolusie in 1908 in Salonika, Griekeland (toe onder Ottomaanse bewind) begin het, betekenisvol: Meer as die helfte van die inwoners van Salonika was Jode van een of ander smaak. Dit, plus die feit dat Salonika 'n vrymesselaarshuis gehad het wat deur 'n Jood gestig is, was genoeg vir FitzMaurice, wat self heeltemal die idee van 'n 'internasionale Joodse sameswering' gehad het: The C.U.P. was deel van 'n internasionale sameswering van die Joodse Vrymesselaar - "die Joodse Komitee van Unie en Vooruitgang" - en FitzMaurice het sy baas, Lowther (wat aanvanklik nogal 'n dwaas was), van hierdie canard oortuig.
Lowther en FitzMaurice het 'n verslag aan die ministerie van buitelandse sake saamgevoeg waarin beweer word dat die Jode ("bedrewe in die manipulering van okkulte magte") beheer oor die Ottomaanse Ryk oorgeneem het.
Die FitzMaurice en Lowther -verslag het wye aanvaarding onder Britse amptenare in Londen gekry en het gelei tot 'n diepgaande wanopvatting oor mag en politiek in die Midde -Ooste: dat 'n groep Jode destyds politieke mag gehad het in die Ottomaanse Ryk - inderdaad oral in die wêreld -. Hierdie wanopvatting was algemeen genoeg, en dit het veral 'n sinistere uitdrukking gevind in die tsaristiese vervalsing "The Protocols of the Learned Elders of Zion." Maar in hierdie geval is die voor die hand liggende gevolgtrekking gemaak: Die Groot Oorlog, waarin Brittanje toe sterk betrokke was, kan gewen word deur die steun van hierdie magtige groep te koop. Maar met watter muntstuk gekoop? Sionisme, natuurlik, met Britse Sioniste wat die saak aanvoer vir die idee van 'n Brits-geallieerde Joodse Palestina na die oorlog. Vir die Britte het dit gelei tot Joodse steun vir hul oorlogspoging, wat gekoop kon word deur die belofte van ondersteuning vir die vestiging van 'n Joodse vaderland in Palestina. Hierdie idee - 'n natuurlike uitdrukking vir FitzMaurice en sy beheptheid met "Joodse mag" - het die buitelandse kantoor oorreed om Britse steun aan die Sionistiese onderneming te belowe.
Dit is waar dat Lloyd George se Engelse Protestantisme die Ou -Testamentiese Hebreërs gevier het. Dit was nie ongewoon onder Engelse Protestante om diep gevoelens te hê oor die Joodse verbintenis met die Heilige Land nie. Maar dit is meer tot die punt dat Lloyd George en die mense rondom hom aangeneem is met die idee van Joodse internasionale netwerk, en meer nog met internasionale Joodse mag. Deur Joodse mag in die prentjie te bring, juis toe Brittanje hulp nodig gehad het in die oorlogspoging, kan finansiële hulp aan die Geallieerde saak verseker word, en kan dit selfs help om Amerika in die oorlog te bring.
Die Britse regering het nooit verneem dat Lowther en FitzMaurice 'n verdraaide siening van die Ottomaanse politiek aan hom verskaf het nie, waarin die Ottomaanse regering as 'n instrument van die wêreld Jood beskou is. Hierdie agtergrond het trouens 'n perfekte omgewing vir die Balfour -verklaring gedien.
Hierdie nasionale ikoon is inderdaad afkomstig van donker magte.
Jerome Chanes, 'n voorwaartse bydraende redakteur, is 'n genoot by die Sentrum vir Joodse Studies by die CUNY Graduate Center.
Die Balfour -verklaring wat die Britse regering 'n eeu gelede, op 2 November 1917, uitgereik het, bepaal die gang van die Britse beleid gedurende die mandaatperiode - en ver daarna. Die weergalmings word vandag nog gevoel in die geweld wat ons vandag in die Midde -Ooste sien, en in die onderdrukking van die Palestyne onder die Israeliese besetting van die Wesbank en Gaza wat sedert die "Sesdaagse Oorlog" van Junie 1967 voortduur.
Die Sionistiese projek was gegrond op 'n absolute verwerping van die regte van die mense in die land wat hulle wou herbou as 'Joodse staat'. Alhoewel daar 'n moontlikheid bestaan ​​vir vreedsame naasbestaan ​​tussen Jode en Arabiere in 'n onafhanklike staat Palestina onder demokratiese regering, is hierdie opsie deur die Sioniste verwerp. Die beleid van die Sionistiese Organisasie het goeie buurmanskap en samewerkende ontwikkeling van die Palestynse ekonomie uitgesluit.
Die Sioniste se fundamentele verwerping van die regte van Palestyne is formeel deur die Britse regering in die Balfour -verklaring aanvaar. Ondanks die afwatering van die teks en lippe vir die regte van die Arabiere uit die noodsaaklikheid om hul steun vir hul oorlogspoging te behou, verberg die Balfour -verklaring skaars die onderlinge doel van Groot -Brittanje en die Sionistiese Organisasie om Palestina te herbou tot 'n demografies 'Joodse' Joodse staat ", met groot vooroordeel teenoor die regte van sy Arabiese inwoners.
Die Britse regering het talle redes gehad om sy gewapende mag te gebruik om die Sionistiese projek te bevorder. Die rassistiese, kolonialistiese houding van die Britse beleidmakers het hulle geneig om met guns te kyk by die vestiging van 'n besettingsregime in Palestina. Die regte van die inwoners van Palestina was onbeduidend kommerwekkend, en het slegs daaraan gedink wanneer Britse amptenare van tyd tot tyd hoë retoriek moes uitoefen in pogings om die Arabiere se toestemming vir hul eie ontnugtering te bewerkstellig. 'N Besettingsregime in Palestina sou die Britte in staat stel om die' barbare 'terug te hou en vastrapplek te kry in die olie-ryk Midde-Ooste. Plekke wat vir al drie godsdienste as heilig beskou word, kan moontlik onder die beheer van die Arabiere geneem word en onder die beheer van Europese Jode en Christene geplaas word. En dit sou die ondersteuning van die Europese en Amerikaanse Joodskap verseker vir die oorlogspoging wat dan aan die gang was.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Britte 'n ander groot motief gehad om hul Sionistiese beleid te handhaaf en dit tot die einde toe deur te voer: die probleem met die hervestiging van Joodse vlugtelinge uit die Tweede Wêreldoorlog kan opgelos word sonder dat Europese lande dit hoef op te neem.
Die gevolglike verplasing van Arabiere, 'n demografiese voorvereiste vir die beoogde 'Joodse staat', sou nie hul probleem wees nie - of so het hulle aanvaar.
Die feit is dat die Palestynse vlugtelingprobleem en Israel se voortgesette besettingsregime is 'n probleem vir Groot -Brittanje - en vir die res van die wêreld. Die Britse regering kon nie sy hande van verantwoordelikheid was nie deur sy magte terug te trek na die verstryking van die mandaat op 14 Mei 1948. Britse beleidmakers kon nie hul hande was van die bloed wat - aan alle kante gemors is nie - as 'n direkte gevolg van hul besluite.
Die Balfour -verklaring was 'n propaganda -instrument wat bedoel was om Joodse steun te kry vir Brittanje se oorlogspoging, terwyl die Arabiese steun behoue ​​gebly het wat hulle nodig gehad het in hul veldtog teen die Ottomaanse Ryk. Die ware betekenis van die dokument is dat dit Groot -Brittanje op 'n beleidskursus geplaas het met die verwerping van die menseregte van die Arabiere, en wat uiteindelik die etniese reiniging van honderdduisende van hulle uit hul huise in Palestina vergemaklik het.
Politieke kommer
Die verklaarde doel van die Verenigde Nasies is om internasionale vrede en veiligheid te handhaaf, vriendelike betrekkinge tussen nasies te ontwikkel en sosiale vooruitgang, beter lewensstandaard en menseregte te bevorder. David Rivera skryf dit in sy boek Laaste waarskuwing: die geskiedenis van die nuwe wêreldorde:
Trygve Lie, die eerste amptelike sekretaris-generaal van die VN, was 'n hooggeplaaste lid van die Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty van Noorweë, 'n uitvloeisel van die Derde Kommunistiese Internasionale. Dag Hammarskj & oumlld, die tweede sekretaris-generaal, was 'n Sweedse sosialis wat die kommunistiese beleid openlik beywer het, en U Thant, die derde sekretaris, was 'n marxis. XI
U Thant, mentor van Robert Muller, het die leiding van die Russiese kommunis Vladimir Lenin geprys en gesê dat sy kennis van vrede en vreedsame naasbestaan ​​onder state wydverspreide internasionale aanvaarding gekry het en dat dit in lyn is met die doelstellings van die VN -handves. & Quot xii Thant was ook 'n die belangrikste voorstander van 'n eenwêreldregering. Hy het dit gesê:
Ek kan slegs aflei uit die inligting wat ek as sekretaris-generaal beskikbaar het, dat die lede van die Verenigde Nasies miskien tien jaar oor het om hul ou rusies te ondergeskik en 'n wêreldwye vennootskap te begin. xiii
Wêreldfederaliste hou die visie van 'n verenigde mensdom in vrede onder 'n regverdige wêreldorde voor ons. Die kern van hul program en mdasha -wêreld onder die wet & mdash is realisties en haalbaar. xiv
Hierdie artikel is verwerk uit professor Veith se Total Onslaught DVD The UN and the Occult Agenda.
ek. Stephan Pierce Duggan (red.), The League of Nations: The Principles and the Practice (Boston: The Atlantic Monthly Press Inc., 1919): 21.
viii. Die Organisasie van Kennis in Victoriaanse Brittanje (Oxford University Press, 2005): 360-361.
ix. Alan Gauld, Die stigters van sielkundige navorsing (New York: Schocken Books, 1968): 305-310, soos aangehaal in Barbara Aho, "The Nineteenth Century Occult Revival: The Legacy of Westcott and Hort."
xii. U Thant, soos aangehaal in Gary Kah, Op pad na globale beroep (Lafayette, Louisiana: Huntington House Publishers, 1992): 37.
xiv. U Thant, soos aangehaal in Tom Hudgens, Laat ons die oorlog afskaf (Denver, Colorado: BILR Corporation, 1986): 41 Ons die mense van die wêreld (World Federalist Association): 6.
Arthur James Balfour is gebore op 25 Julie 1848 in Whittingehame House, East Lothian, Skotland, die oudste seun van James Maitland Balfour (1820 en ndash1856) en Lady Blanche Gascoyne-Cecil (1825 & ndash1872). Sy pa was 'n Skotse parlementslid, net soos sy grootvader James, sy ma, 'n lid van die Cecil -familie, afkomstig van Robert Cecil, 1ste graaf van Salisbury, was die dogter van die 2de markies van Salisbury en 'n suster van die 3de markies, die toekoms Eerste Minister. Sy peetvader was die hertog van Wellington, na wie hy vernoem is. Hy was die oudste seun, derde van agt kinders, en het vier broers en drie susters.
Balfour is opgelei aan die Grange Preparatory School in Hoddesdon, Hertfordshire (1859 en ndash1861) en Eton College (1861 & ndash1866), waar hy studeer by die invloedryke meester, William Johnson Cory. Daarna gaan hy na die Universiteit van Cambridge, waar hy morele wetenskappe aan die Trinity College (1866 en ndash1869) lees, en hy studeer met 'n tweedeklas honneursgraad. Sy jonger broer was die Cambridge -embrioloog Francis Maitland Balfour (1851 en ndash1882).
Balfour ontmoet sy neef May Lyttelton in 1870 toe sy 19 was. Nadat haar twee vorige ernstige vryers gesterf het, word gesê dat Balfour sy liefde vir haar in Desember 1874 verklaar het. Sy sterf aan tifus op Palmsondag, Maart 1875, wat Balfour gereël het vir 'n smaragring om in haar kis begrawe te word. Lavinia Talbot, die ouer suster van May, het geglo dat 'n verlowing op hande was, maar haar herinneringe aan die nood van Balfour (hy is verdeel) is eers dertig jaar later neergeskryf.
Balfour het 'n lewenslange vrygesel gebly. Margot Tennant (later Margot Asquith) wou met hom trou, maar Balfour het gesê: 'Nee, dit is nie so nie. Ek dink eerder daaraan om 'n eie loopbaan te hê. & Rdquo Sy huishouding is onderhou deur sy ongetroude suster, Alice.
Op middeljarige ouderdom het Balfour 'n vriendskap van 40 jaar gehad met Mary Charteris (n & eacutee Wyndham), Lady Elcho, later gravin van Wemyss en March. Alhoewel een biograaf skryf dat & ldquoit moeilik is om te sê hoe ver die verhouding gegaan het, dui haar briewe daarop dat hulle in 1887 liefhebbers kon word.
Balfour was 'n toonaangewende lid van die sosiale en intellektuele groep The Souls.
Die aanvanklike belange van Balfour en rsquos was nie polities nie. Hy geniet musiek en poësie, en was die eerste keer bekend as 'n bekende filosoof, publiseer en 'n verdediging van filosofiese twyfel, en The Foundations of Belief & rdquo en & ldquoTheïsme en humanisme. & Rdquo
In 1874 word hy verkies tot die konserwatiewe parlementslid vir Hertford. Vier jaar later word hy privaatsekretaris van sy oom, Robert Gascoyne-Cecil, lord Salisbury, destydse minister van buitelandse sake in die Benjamin Disraeli & rsquos-regering. Hy het Salisbury vergesel na die kongres van Berlyn en het sy eerste ervaring in internasionale politiek opgedoen in verband met die oplossing van die Russies-Turkse konflik.
In 1885 was Balfour lid van die Randolph Churchill & rsquos & ldquoFourth Party & rdquo -groep (onderskei van die konserwatiewes, liberale en Ierse nasionaliste), wat die regering van William Ewart Gladstone en rsquos laat val het met 'n mosie wat die Huisreël vir die Wetsontwerp teen Ierland teenstaan.
Daar word gedink dat Balfour hom bloot met politiek vermaak, en die Huis het hom inderdaad nie ernstig opgeneem nie. Lede beskou hom as net 'n jong lid van die bestuursklasse wat in die Huis gebly het, want dit was die regte ding vir 'n gesinsman.
Lord Salisbury het Balfour aangestel as president van die raad van die plaaslike regering, die jaar daarna word hy sekretaris van Skotland met 'n setel in die kabinet. Hierdie kantore was 'n vakleerlingskap, terwyl hulle min geleenthede vir onderskeiding gebied het.
Vroeg in 1887 het Sir Michael Hicks Beach, die hoofsekretaris van Ierland, bedank weens siekte en Salisbury het sy neef in sy plek aangestel. Die afspraak het die politieke wêreld verras en moontlik gelei tot die Britse frase & ldquoBob & rsquos jou oom! & Rdquo
Ondanks wydverspreide twyfel dat hy die veeleisende taak van die Ierse sekretaris volstaan, was Balfour 'n moeilike posbekleër en het hy die oppergesag van die reg herstel. Sy grondontwikkelingswetgewing word as goed beoordeel beskou en word gekrediteer om die Ierse konflik vir 'n geslag te kalmeer.
By die dood van W. H. Smith in 1891 word Balfour eerste heer van die tesourie en leier van die laer. Na die val van die regering in 1892 was hy drie jaar in opposisie. Toe die konserwatiewes in 1895 weer aan bewind kom, word Balfour weer leier van die huis en eerste heer van die tesourie.
Tydens die siekte van Lord Salisbury in 1898, en weer in die afwesigheid van Salisbury en in die buiteland, het Balfour toesig gehou oor die buitelandse kantoor.
Toe Lord Salisbury op 11 Julie 1902 uittree, word Balfour premier, maar sy kabinet het geskei oor die vryhandelskwessie en sy betrekkinge met die nuwe koning, Edward VII, was swak.
Nederlae in die Commons en in tussenverkiesings het gelei tot sy bedanking in Desember 1905. Na die algemene verkiesing van 1906 het Balfour partyleier gebly, sy posisie versterk deur Joseph Chamberlain en afwesigheid van die House of Commons na sy beroerte in Julie 1906, maar hy kon nie veel vordering maak teen die groot liberale meerderheid in die Commons nie.
In die Liberale grondverskuiwing wat gevolg het, het Balfour sy eie setel verloor, maar het kort daarna via 'n tussenverkiesing teruggekeer. Hy het sy party tot 1911 gelei, maar ondanks die uittrede was sy loopbaan nog lank nie verby nie en volg hy Winston Churchill op as Eerste Heer van die Admiraliteit in 1915. Toe die HH Asquith & rsquos -regering in Desember 1916 in duie stort, word Balfour minister van buitelandse sake in Lloyd George & new rsquos new administrasie.
Balfour, wat die Sionistiese leier Chaim Weizmann sedert 1906 geken het, het Russiese mishandeling van Jode gekant en die sionisme toenemend ondersteun as 'n program vir Europese Jode om hulle in Palestina te vestig. Op 2 November 1917 het Balfour 'n brief aan Lord Walter Rothschild geskryf waarin hy die regering se steun vir die vestiging in Palestina van 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk bevestig, met dien verstande dat daar niks gedoen moet word wat die burgerlike en godsdienstige regte van bestaande -Jodse gemeenskappe in Palestina. & Rdquo Dit het bekend geword as die Balfour -verklaring.
Volgens die historikus Benny Morris, het Balfour gesê dat 'ldquohe gemotiveer is deur 'n begeerte om iets vir die Jode te doen, omdat hulle gedurende die vorige 1900 jaar baie gely het onder die hande van die Christelike wêreld en weens die waardes en norme, waaronder monoteïsme en die idees van sosiale geregtigheid wat hulle die mensdom deur die Ou Testament gegee het. & rdquo
Balfour bedank as minister van buitelandse sake na die Versailles -konferensie in 1919, maar bly in die regering as Lord President van die Raad totdat die regering van Stanley Baldwin en rsquos in 1929 val. Met 28 jaar staatsdiens het Balfour een van die langste ministeriële loopbane in die moderne Britse politiek gehad, tweede net vir Winston Churchill.
In Februarie 1922 word hy 'n riddergenoot in die orde van die kouseband, en word hy sir Arthur Balfour. 'N Paar maande later word Balfour tot graafskap grootgemaak as graaf van Balfour en Viscount Thaprain, van Whittingehame, in die graafskap Haddington. Dit het hom in staat gestel om in die House of Lords te sit.
Balfour was 'n gereelde tennisspeler en was die eerste president van die International Lawn Tennis Club van Groot -Brittanje in 1924. Aan die einde van 1928 is die meeste van sy tande verwyder en hy het die onophoudelike bloedsomloopprobleme opgedoen wat sy lewe beëindig het. Balfour is op 19 Maart 1930 in sy broer Gerald & rsquos se huis, Fishers Hill House in Hook Heath, Woking, oorlede.
Sy doodsberigte in Die tye, Die voog en die Daily Herald het nie die verklaring genoem waarvoor hy die bekendste buite Brittanje is nie.
In 1874 word hy verkies tot konserwatiewe parlementslid (LP) vir Hertford en verteenwoordig die kiesafdeling tot 1885. In die lente van 1878 word Balfour privaatsekretaris van sy oom, Lord Salisbury. In hierdie hoedanigheid het hy Salisbury na die Berlynse kongres vergesel en sy eerste ervaring in internasionale politiek opgedoen in verband met die oplossing van die Russies-Turkse konflik. Terselfdertyd het hy bekend geword in die briewewêreld, die akademiese subtiliteit en literêre prestasie van sy verdediging van filosofiese twyfel (1879) het gesuggereer dat hy 'n reputasie kan maak as 'n filosoof.
Balfour het sy tyd verdeel tussen die politieke arena en akademiese strewes. Hy is tydens die algemene verkiesing van 1880 onthef van sy pligte as privaat sekretaris en het meer aktief deelgeneem aan parlementêre aangeleenthede. Hy was 'n tyd lank polities verbonde aan Lord Randolph Churchill, sir Henry Drummond Wolff en John Gorst. Hierdie kwartet het bekend gestaan ​​as die 'Vierde Party' en het bekendheid verwerf vir leier Lord Randolph Churchill se gratis kritiek op Sir Stafford Northcote, Lord Cross en ander prominente lede van die 'ou bende'.
In 1885 het lord Salisbury Balfour aangestel as president van die raad van die plaaslike regering die jaar daarna dat hy sekretaris van Skotland geword het, met 'n setel in die kabinet. Hierdie kantore het, hoewel dit min geleenthede vir onderskeiding bied, as vakleerlingskap by Balfour gedien.Vroeg in 1887 het Sir Michael Hicks Beach, die hoofsekretaris van Ierland, bedank weens siekte en Salisbury het sy neef in sy plek aangestel. Die keuse het die politieke wêreld verras en moontlik gelei tot die Britse frase "Bob's your oom!". Balfour het sy kritici verras deur sy genadelose handhawing van die Wet op Misdade en die bynaam "Bloody Balfour" gekry. Balfour se vaardigheid vir bestendige administrasie het baie daartoe bygedra dat sy reputasie as politieke liggewig verdwyn het.
In die parlement weerstaan ​​hy enige openbaring van die Ierse parlementêre party oor tuisregering, en verbonde aan Joseph Chamberlain se liberale vakbondlede, moedig hy unionistiese aktivisme in Ierland sterk aan. Balfour verbreed ook die grondslag van materiële welvaart tot die minder gegoede deur die oprigting van die Congested Districts Board vir Ierland in 1890. Dit was gedurende hierdie tydperk van 1886 dat hy sy geskenk as redenaar verskerp het en 'n reputasie as een van die doeltreffendste verkry het. openbare sprekers van die eeu. Indrukwekkend in materie eerder as in aflewering, sy toesprake was logies en oortuigend en het 'n steeds breër gehoor verheug.
By die afsterwe van W.H. Smith, in 1891, word Balfour die eerste heer van die tesourie en is die finale in die Britse geskiedenis, terwyl hy nie terselfdertyd ook premier was nie en ook as leier van die Laerhuis. Na die val van die regering in 1892 was hy drie jaar in opposisie. Toe die konserwatiewes aan die bewind kom, in 1895 in 'n koalisie met die Liberal Unionists, het Balfour weer die pos beklee as die leier van die huis en die eerste heer van die tesourie. Daar word vermoed dat sy bestuur van die voorstelle vir aborsiewe opvoeding van 1896 'n neiging tot die deurlopende moeite van die parlementêre bestuur toon, maar tog het hy die bevrediging gehad om 'n wetsontwerp te aanvaar wat 'n verbeterde stelsel van plaaslike regering aan Ierland bied, en neem 'n aktiewe rol in die debatte oor die verskillende buitelandse en binnelandse vrae wat tussen 1895 en 1900 voor die parlement gekom het.
Tydens die siekte van Lord Salisbury in 1898, en weer in die afwesigheid van Lord Salisbury in die buiteland, is Balfour in beheer van die ministerie van buitelandse sake, en dit was sy taak om die kritieke onderhandelinge met Rusland te voer oor die kwessie van spoorweë in Noord -China. Net soos 'n lid van die kabinet wat verantwoordelik was vir die Transvaalse onderhandelinge in 1899, het hy sy volle kontroversie gedra, en toe die oorlog rampspoedig begin, was hy die eerste om die noodsaaklikheid te besef om die volle militêre krag van die land in die veld te plaas. . Sy leierskap van die Laerhuis word gekenmerk deur 'n aansienlike standvastigheid in die onderdrukking van obstruksie, maar tog is die kritiek van 1896 effens herleef.
Dit was egter nie voldoende vir die vryhandelaars of vir die meer ekstreme tariefhervormers in die regering nie. Met Balfour se ooreenkoms bedank Chamberlain aan die einde van 1903 uit die kabinet om die land te stomp ten gunste van tariefhervorming. Terselfdertyd het Balfour probeer om die twee faksies in balans te bring deur die bedanking van drie ministers van vryhandel, insluitend kanselier Ritchie, te aanvaar, maar die byna gelyktydige bedanking van die vryhandelaar Hertog van Devonshire, maar Balfour se lang balanseertoets het sy gesag uit die weg geruim. binne die regering.
Balfour het uiteindelik in Desember 1905 as premier bedank, tevergeefs in die hoop dat die liberale leier Campbell-Bannerman nie 'n sterk regering sou kon vorm nie. Hierdie hoop is in die wiele gery toe Campbell-Bannerman 'n poging aangewend het om hom na die House of Lords te "skop". Die konserwatiewes is deur die liberale verslaan tydens die algemene verkiesing die volgende Januarie (in terme van parlementslede, 'n liberale grondverskuiwing), en Balfour verloor self sy sitplek in Manchester East. Slegs 157 konserwatiewes is na die laerhuis terugbesorg, minstens twee derdes van hulle volgelinge van Chamberlain, wat kortliks die voorsitter van die konserwatiewe parlementslede was totdat Balfour 'n veilige setel in die stad Londen verower het.
Balfour was egter 'n belangrike figuur binne die party, en toe die Unioniste in Mei 1915 by die koalisieregering van Asquith aansluit, volg Balfour Winston Churchill op soos die Eerste Heer van die Admiraliteit. Toe die regering van Asquith in Desember 1916 in duie stort, word Balfour, wat 'n tyd lank 'n moontlike opvolger van die premier was, minister van buitelandse sake in die nuwe administrasie van Lloyd George, maar is eintlik nie in die klein oorlogskabinet opgeneem nie, en word hy dikwels buite die binnekant gelaat. werksaamhede van die regering. Balfour se diens as minister van buitelandse sake was veral opvallend vir die uitreiking van die Balfour -verklaring van 1917, 'n brief aan Lord Rothschild waarin die Jode 'n 'nasionale tuiste' in Palestina, destyds deel van die Ottomaanse Ryk, belowe het.
Balfour bedank as minister van buitelandse sake na die Versailles -konferensie in 1919, maar bly in die regering soos Lord President van die Raad. In 1921 verteenwoordig hy die Britse Ryk tydens die Washington Naval Conference.
In 1922 bedank hy, saam met die grootste deel van die konserwatiewe leierskap, saam met die regering van Lloyd George ná die konserwatiewe opstand in die agterbank teen die voortsetting van die koalisie. Bonar Law het gou premier geword. In 1922 is Balfour geskep, graaf van Balfour. Net soos baie van die koalisieleiers het hy nie sy amp beklee in die konserwatiewe regerings van 1922 nie, hoewel hy as 'n ouer staatsman in die keuse van Baldwin as opvolger van Bonar Law as konserwatiewe leier in Mei 1923 geraadpleeg is. 'n dame of 'liewe George' gekies sou word, antwoord hy, met verwysing na Curzon se welgestelde vrou Grace, 'Nee, liewe George sal nie, maar hy sal steeds die middele van Grace hê.'
Balfour is weer aanvanklik nie in die tweede regering van Stanley Baldwin in 1924 opgeneem nie, maar in 1925 keer hy weer terug na die kabinet en dien in die plek van wyle Lord Curzon as Lord President van die Raad totdat die regering in 1929 eindig. In 1925 besoek hy die Heilige Land.
Afgesien van 'n aantal verkoues en af ​​en toe griep, het Balfour tot in 1928 goeie gesondheid geniet en was hy tot dan 'n gewone tennisspeler. Hy was inderdaad vier jaar tevore die eerste president by die stigting van die International Lawn Tennis Club of Great Britain. Aan die einde van 1928 moes die meeste van sy tande verwyder word en hy het begin ly aan die onophoudelike bloedsomloop wat sy lewe beëindig het. Laat in Januarie 1929 word Balfour van Whittingehame na Fisher's Hill, sy broer Gerald se huis naby Woking, Surrey, vervoer. In die verlede het hy af en toe aan flebitis gelei, en laat 1929 is hy daardeur geïmmobiliseer. Uiteindelik, kort nadat hy sy vriend, Chaim Weizmann, besoek het, sterf Balfour op Fisher's Hill op 19 Maart 1930. Op sy versoek is 'n openbare begrafnis geweier en hy is op 22 Maart begrawe saam met familielede in Whittingehame in 'n Church of Scotland diens, hoewel hy ook aan die Church of England behoort het. Ondanks die sneeuweer het besoekers van heinde en ver gekom. Deur spesiale res het die titel aan sy broer Gerald oorgegaan.
Sy sterfkennisse in The Times, The Gaurdian en The Daily Herald maak geen melding van die verklaring waarvoor hy die bekendste is nie.
Die aankondiging van die Balfour -verklaring
Alhoewel die Balfour -verklaring deur verskeie konsepte gegaan het, is die finale weergawe op 2 November 1917 uitgereik in 'n brief van Balfour aan Lord Rothschild, president van die British Zionist Federation. In die hoofbrief van die brief word die besluit van die vergadering van die Britse kabinet op 31 Oktober 1917 aangehaal.
Hierdie verklaring is op 24 Julie 1922 deur die Volkebond aanvaar en vergestalt in die mandaat wat Groot -Brittanje tydelike administratiewe beheer oor Palestina gegee het.
2022-04-02, 05:46:39
2022-04-28, 20:59:51
2022-05-09, 10:58:56
Na my mening is jy verkeerd. Ek kan dit bewys. E -pos my by PM.
2022-06-02, 14:32:24
In vertroue gesê, my mening is dan duidelik. Ek beveel aan dat jy die antwoord op jou vraag op google.com vind