Tydlyn van Aristofanes - Inligting
Tydlyn van Aristofanes
Volgens die sosiale konvensie is daar twee soorte mense: manlik en vroulik. En u weet wie op hul geslagsorgane gebaseer is. Maar in werklikheid het verskillende kulture al lank lede erken wat die biologiese binêre gebruik. Die ou mense het geskryf dat mense wat nie mans of vroue is nie, al eeue lank van geslag verwissel het, en intellektuele het die verband tussen die liggaam en die self kwaai bespreek. Tans is daar baie bevolkings met alternatiewe identiteite, soos hijras in Suid -Asië, kathoeys in Thailand, en muxes in Mexiko. Tog het hierdie groepe dit nie maklik gehad nie, en word dikwels gekonfronteer met diskriminasie en geweld. Die stryd om wettige erkenning — en respek — van "derde geslag" het eers onlangs vrugte afwerp, danksy baanbreker -aktiviste en beleidmakers. Dit lyk asof die wêreld stadig 'n gesegde omhels wat eers tot liberale universiteite beperk is: geslag is 'n konstruk, en mense moet dit self kan definieer.
Die Griekse filosoof Plato skryf Simposium, waarin mans by 'n drinkpartytjie filosofeer oor die aard van liefde. Aristophanes, 'n komiese dramaturg, vertel 'n skeppingsverhaal waarin die oorspronklike menslike natuur 'n derde geslag insluit. Hierdie geslag was 'n duidelike soort, met 'n liggaamlike vorm en 'n eie naam, wat bestaan ​​uit die vereniging van die mannetjie en die wyfie: maar nou word slegs die woord '#rogeneurig' bewaar, en dit as 'n term van smaad. & quot
Die Manusmriti (Wette van Manu), wat die basis vorm van Hindoe-reëls, sê: ''n Manlike kind word voortgebring deur 'n groter hoeveelheid manlike saad, 'n vroulike kind deur die voorkoms van die wyfie as beide gelyk is, 'n kind van die derde geslag of 'n seuntjie en 'n meisie tweelinge word geproduseer. & quot Maar soos baie ander vroeë geskrifte oor menslike identiteit, is die Manusmriti onderskei nie tussen biologiese eienskappe en 'n sosiale rol van 'n persoon nie: Eersgenoemde bepaal laasgenoemde.
Genucius, 'n Romeinse slaaf en eunug, word erfenis geweier op grond van die kunshistorikus Lynn Roller omdat hy 'n man nóg 'n vrou is. ' onwelvoeglike teenwoordigheid en korrupte stem. & quot Eunuchs, tipies gekastreerde mans, beklee dikwels vertroude posisies, soos diensknegte of priesters, maar hulle word ook as abnormaal beskou.
Geswore maagde kom na vore in Albanese gemeenskappe op die Balkan. Bekend as burrneshas (& quothe-she & quot), die maagde is vroue wat selibaat gesweer het en as mans leef om sekere regte en voorregte te verkry. Byvoorbeeld, na die dood van 'n huishoudelike hoof en in die afwesigheid van manlike erfgename, kan 'n vrou 'n burrnesha word om haar gesin se eiendom en eer te beveilig.
Karl Heinrich Ulrichs, 'n Duitse denker en skrywer, gee 'n uiteensetting van 'n teorie van homoseksualiteit deur 'derde seks' te gebruik om mans wat aangetrokke is tot ander mans te kategoriseer. Hy beskryf ook so 'n man as 'n vroulike psige wat in 'n manlike liggaam beperk is. & Quot; Hierdie teorie kompeteer met Charles Darwin se geskrifte oor seksuele seleksie, wat beweer dat twee geslagte bestaan ​​vir voortplanting.
Britse administrateurs slaag die Wet op Kriminele Stamme in Indië, wat die land effektief verbied hijras — 'n gemeenskap wat mense insluit wat gebore is met beide manlike en vroulike biologiese eienskappe (vandag & quotintersex & quot; genoem), transgender mense (diegene wie se geslagsidentiteit nie ooreenstem met hul geslag wat by geboorte toegewys is nie), eunugs, en selfs dwarsdragers. Hijras, wat in heilige Indiese tekste gevier is, was lankal deel van die Suid -Asiatiese kulture, maar koloniale owerhede beskou dit as 'n skending van die sosiale orde.
Earl Lind (ook bekend as Ralph Werther en Jennie June) publiseer Die outobiografie van 'n Androgyne, 'n gedenkboek oor die identifisering van "derde seks."
Christine Jorgensen, gebore George William Jorgensen in New York, voltooi geslagsveranderingsoperasie in Denemarke. Jorgensen, wat in die Amerikaanse weermag gedien het, kry nasionale erkenning as die eerste Amerikaner wat algemeen bekend is dat hy die operasie ondergaan het. New York 's Daaglikse nuus voer 'n voorbladverhaal met die opskrif, & quotEx-GI Becomes Blonde Beauty.
Sielkundige John Money maak die term "geslagsrol" gewild. Geldteorieë bied 'n belangrike basis vir pogings wat deur die ontluikende feministiese beweging aan die spits staan ​​om te argumenteer dat geslag nie bloot 'n funksie van biologie is nie.
Die endokrinoloog Harry Benjamin, wat Jorgensen behandel het, publiseer Die transseksuele verskynsel, met 'n 'seksuele oriëntasie skaal' vir mans wat vroulik optree. Aan die een kant is mans wat af en toe as vroue aantrek, maar aan die ander kant nie vroue wil wees nie, mans wat hulself as vrou beskou en dringend 'n herveranderingsoperasie wil hê. "Die dominante status van die geslagsorgane vir die bepaling van 'n geslag," skryf Benjamin, "is geskud."
Mexikane in die staat Oaxaca stig Vela de las Intrepidas (Vigil of the Intrepids), 'n fees wat dubbelsinnige geslagsidentiteite vier. Die Zapotec-kultuur omvat 'n bevolking van die derde geslag muxes: mans wat hulself as vroue beskou en ander wat nie die een of ander manier streng identifiseer nie. Muxes dateer terug na die pre-Columbiaanse tyd, toe daar Aztec-priesters en Maya-gode tegelykertyd was wat manlik en vroulik op dieselfde tyd was, volgens die New York Times.
Die American Psychiatric Association (APA) kodifiseer 'geslagsidentiteitsversteuring', 'n toestand waarin daar 'n verskil is tussen 'n persoon se toegewese seks en geslagsidentiteit. Met die diagnose kan praktisyns hormoonbehandeling, geslagsveranderingsoperasies en ander sorg regverdig. Maar kritici voer aan dat die kategorisering van sekere geslagsidentiteite as geestesongesteldheid diskriminerend is. (In 2012 herdoop die APA die toestand & quotgender dysphoria. & Quot)
Die opperste leier van Iran, Ayatollah Ruhollah Khomeini, reik 'n fatwa uit wat geen godsdienstige beperking op herplasingskirurgie verklaar nie, wat voorheen slegs vir interseksuele mense goedgekeur is. Die ayatollah is deur die transgender -aktivis Maryam Khatoon Molkara beoefen. Vandag is Iran 'n uitstekende bestemming vir die operasie, maar die neiging het 'n donker onderbuik: Baie gay Iraniërs kies 'n operasie om vervolging weens homoseksualiteit te vermy, wat steeds met die dood strafbaar is. Iran erken nie alternatiewe geslagte nie.
Die hooggeregshof in Nepal gee die mandaat dat die regering 'n kategorie van derde geslagte (& quotother & quot) op burgerskapdokumente moet opstel. Die uitspraak kom in 'n saak teen diskriminasie wat deur Sunil Pant, die eerste openlik gay politikus op federale vlak in Asië, as stigter van die Blue Diamond Society, 'n nie-regeringsorganisasie wat nou saamwerk met transgender sekswerkers (lang doelwitte van polisie-brutaliteit in Nepal) aanhangig gemaak het. . Ondanks die uitspraak meld mense van derde geslag steeds teistering aan. Volgens aktiviste het slegs vyf individue vanaf 2014 amptelik geregistreer as 'ander'
Die hooggeregshof in Pakistan beveel dat nasionale identiteitskaarte geskep moet word waarop hijras as 'n onderskeie geslag kan identifiseer.
Die Australiese regering kondig aan dat paspoorte 'n derdegeslagopsie insluit. Die nuwe regime het egter beperkings: Aansoekers wat & quotX & quot as hul geslag wil kies, moet 'n brief van 'n mediese beroep verskaf wat bevestig dat hulle interseksueel is of nie identifiseer met die geslag wat hulle by geboorte toegeken is nie. (Net so moet mense wat hul geslag wil verander van, byvoorbeeld, vroulik na manlik, 'n brief gee wat bevestig dat hulle behandeling ondergaan vir 'n geslagsoorgang.)
Duitsland kondig aan dat dit ouers in staat sal stel om pasgeborenes as onbepaald op geboortesertifikate te registreer. Die wetgewing word aangeneem om die druk te verminder om onmiddellike chirurgie te ondergaan vir babas wat met dubbelsinnige fisiese kenmerke gebore word. 'N Hersiening deur die Duitse etiese raad het probleme aan die lig gebring wat veroorsaak is deur gedwonge operasies. 'Ek bly die lapwerk wat deur dokters geskep is, gekneus en littekens,' 'vertel 'n volwassene aan die BBC van 'n operasie wat kort na die geboorte uitgevoer is.
Facebook brei geslagsinstellings uit op gebruikersprofiele. Dit sluit ongeveer 50 nuwe opsies in, insluitend & quotcisgender & quot (iemand met 'n geslagsidentiteit wat gereeld verband hou met sy of haar biologiese geslag), & quotneutrois & quot (iemand wat 'n geslagsbinair heeltemal verwerp), en — eenvoudig — & quotother. & Quot
Hooggeregshof in Indië erken die reg van mense, insluitend hijras, om hulle as derde geslag te identifiseer. Die uitspraak vereis dat die regering kwotas opstel vir mense van derde geslag in diens en onderwys, net soos dié wat reeds vir ander minderhede bestaan. Die hof sê: "Dit is die reg van elke mens om hul geslag te kies."
Illustrasie deur Craig en Karl vir FP
Die Griekse filosoof Plato skryf Simposium, waarin mans by 'n drinkpartytjie filosofeer oor die aard van liefde. Aristofanes, 'n komiese dramaturg, vertel 'n skeppingsverhaal waarin die oorspronklike menslike natuur 'n derde geslag insluit. Hierdie geslag was 'n duidelike soort, met 'n liggaamlike vorm en 'n eie naam, wat bestaan ​​uit die vereniging van die mannetjie en die wyfie: maar nou word slegs die woord '#androgineus' bewaar, en dit as 'n term van smaad. & quot
Genucius, 'n Romeinse slaaf en eunug, word erfenis geweier op grond van die kunshistorikus Lynn Roller omdat hy 'n man of 'n vrou is. & Quot onwelvoeglike teenwoordigheid en korrupte stem. & quot Eunuchs, tipies gekastreerde mans, beklee dikwels vertroude posisies, soos diensknegte of priesters, maar hulle word ook as abnormaal beskou.
Christine Jorgensen, gebore George William Jorgensen in New York, voltooi geslagsveranderingsoperasie in Denemarke. Jorgensen, wat in die Amerikaanse weermag gedien het, kry nasionale erkenning as die eerste Amerikaner wat algemeen bekend is dat hy die operasie ondergaan het. New York 's Daaglikse nuus voer 'n voorbladverhaal met die opskrif, "Ex-GI Becomes Blonde Beauty."
Die American Psychiatric Association (APA) kodifiseer 'geslagsidentiteitsversteuring', 'n toestand waarin daar 'n verskil is tussen 'n persoon se toegewese seks en geslagsidentiteit. Die diagnose stel praktisyns in staat om hormoonbehandeling, geslagsveranderingsoperasies en ander sorg te regverdig. Maar kritici voer aan dat die kategorisering van sekere geslagsidentiteite as geestesongesteldheid diskriminerend is. (In 2012 herdoop die APA die toestand & quotgender dysphoria. & Quot)
Die Australiese regering kondig aan dat paspoorte 'n derdegeslagopsie insluit. Die nuwe regime het egter beperkings: Aansoekers wat & quotX & quot as hul geslag wil kies, moet 'n brief van 'n mediese beroep verskaf wat bevestig dat hulle interseksueel is of nie identifiseer met die geslag wat hulle by geboorte toegeken is nie. (Net so moet mense wat hul geslag wil verander van, byvoorbeeld, vroulik na manlik, 'n brief stuur wat bevestig dat hulle behandeling ondergaan vir 'n geslagsoorgang.)
Hooggeregshof in Indië erken die reg van mense, insluitend hijras, om hulle as derde geslag te identifiseer. Die uitspraak vereis dat die regering kwotas opstel vir mense van derde geslag in werk en onderwys, net soos dié wat reeds vir ander minderhede bestaan. Die hof verklaar: "Dit is die reg van elke mens om hul geslag te kies."
Twee slawe van Trygaeus word buite 'n gewone huis in Athene voorgestel en knie wat ongewoon groot klonte deeg lyk. Ons leer gou dat dit glad nie deeg is nie, maar uitskeiding (uit verskillende bronne) wat aan die reuse miskruier gevoer moet word, wat hul meester van plan is om na 'n privaat gehoor met die gode te vlieg. Trygaeus self verskyn dan bo die huis op die agterkant van die miskruier, terwyl hy op 'n kommerwekkende onstabiele manier sweef, terwyl sy slawe, bure en kinders by hom smeek om terug te kom aarde toe.
Hy verduidelik dat sy missie is om met die gode te redeneer oor die Peloponnesiese oorlog en, indien nodig, hulle te vervolg vir verraad teen Griekeland, en hy sweef weg na die hemel. By die huis van die gode kom Trygaeus agter dat slegs Hermes tuis is, terwyl die ander gode saamgepak en vertrek het na 'n afgeleë toevlugsoord waar hulle hoop dat hulle nooit weer deur die oorlog of die gebede van die mensdom gepla sal word nie. Hermes self is net daar om 'n paar finale reëlings te tref vir die nuwe inwoner van die huis, War, wat reeds ingetrek het.
Die oorlog kom dan op die verhoog met 'n reusagtige mortier waarin hy van plan is om die Grieke verder te maal om te plak, maar hy kla dat hy nie meer 'n stamper met sy mortier kan gebruik nie, soos sy ou stamper, Cleon en Brasidas (die leiers van die vooroorlogse faksies in onderskeidelik Athene en Sparta) is albei dood, het onlangs in die geveg omgekom.
Terwyl die oorlog 'n nuwe stamper soek, doen Trygaeus 'n beroep op die Grieke om hom te help om vrede te bevry terwyl daar nog tyd is. 'N Koor van opgewonde Grieke uit verskillende stadstate kom op en dans verwoed van hul opgewondenheid. Hulle gaan aan die werk om rotsblokke uit die mond van die grot te trek, saam met 'n koor van boere, en uiteindelik verskyn die pragtige Vrede en haar vriendelike metgeselle, Festival and Harvest. Hermes verduidelik dat sy baie vroeër bevry sou gewees het, behalwe dat die Atheense vergadering steeds daarteen gestem het.
Trygaeus vra namens sy landgenote om verskoning aan Peace en werk haar op hoogte van die nuutste teaterskinder uit Athene. Hy verlaat haar om haar vryheid te geniet terwyl hy weer na Athene vertrek, Harvest en Festival saamneem (Harvest om sy vrou te wees), terwyl die koor die skrywer prys vir sy oorspronklikheid as dramaturg, vir sy moedige opposisie teen monsters soos Cleon en vir sy geniale geaardheid.
Trygaeus keer terug na die verhoog en verklaar dat die gehoor uit die hemel soos 'n klomp snappers lyk, en dat dit selfs erger lyk as dit van naby gesien word. Hy stuur Harvest binnenshuis om voor te berei vir hul troue, en lewer fees aan die Atheense leiers wat in die voorste ry sit. Daarna berei hy hom voor op 'n godsdiens ter ere van vrede. Die reuk van die braaiende offerlam trek gou 'n orakelhandelaar wat op die toneel sweef op soek na 'n gratis maaltyd, maar hy word gou weggejaag. Terwyl Trygaeus by Harvest binnenshuis aansluit om voor te berei op sy troue, prys die koor die idilliese plattelandse lewe gedurende vredestyd, hoewel dit ook bitterlik herinner aan hoe verskillende dinge eers onlangs was, in oorlogstyd.
Trygaeus keer terug na die verhoog, geklee vir die huweliksfees, en plaaslike handelaars en handelaars begin aankom. Die sekelmaker en kruikmaker, wie se besighede weer floreer noudat die vrede teruggekeer het, gee vir Trygaeus trougeskenke. Ander vaar egter nie so goed met die nuwe vrede nie en Trygaeus bied aan sommige van hulle voorstelle oor wat hulle met hul goedere kan doen (bv. Helmkamme kan as stofdoeke, spiese as wingerdstutte, borsharnas as kamerpotte, trompette gebruik word) as weegskaal vir die weeg van vye en helms as mengbakke vir Egiptiese emetika en enemas).
Een van die gaste en#8217 kinders begin voorles HomerusDie epiese oorlogsang, maar Trygaeus stuur hom dadelik weg. Hy kondig die aanvang van die huweliksfees aan en maak die huis oop vir vieringe.
Geskrifte – Aristofanes speel
Die oorlewende toneelstukke van Aristofanes, in chronologiese volgorde wat strek oor 'n tydperk van 425 tot 388 vC, is: Die Acharniërs ", "The Knights ", "The Clouds ", "The Wasps ", "Vrede ", "The Birds ", "Lysistrata ", "Thesmophoriazusae ", "The Paddas ", "Ecclesiazusae "en "Plutus (rykdom) ". Hiervan is miskien die bekendste "Lysistrata ", "The Wasps " en "The Birds ".
Komiese drama (wat nou bekend staan ​​as die ou komedie) was reeds goed gevestig deur Aristophanes se tyd, alhoewel die eerste amptelike komedie eers in 487 v.C. in die City Dionysia opgevoer is, teen 'n tyd dat daar reeds 'n tragedie daar was. Dit was onder die komiese genie van Aristophanes dat Old Comedy sy volle ontwikkeling ontvang het, en hy kon oneindig grasieuse poëtiese taal kontrasteer met vulgêre en aanstootlike grappe, deur dieselfde verseringsvorme van die tragedies aan te pas by sy eie doelwitte.
Tydens Aristofanes ' tyddaar was egter 'n merkbare neiging van Ou komedie aan Nuwe komedie (miskien die beste geïllustreer deur Menander, byna 'n eeu later), met 'n neiging weg van die aktuele klem op werklike individue en plaaslike kwessies van Ou komedie, na 'n meer kosmopolitiese klem op veralgemeende situasies en karakters, toenemende kompleksiteit en meer realistiese plotte.
Bak het al baie jare 'n gunsteling tegniek vir baie kulture om snacks, nageregte en bykomstighede by maaltye te maak. Nou is dit baie bekend as die metode om lekkergoed en allerhande wonderlike gebak wat lekker is, te maak. In die antieke geskiedenis het die eerste bewys van bak plaasgevind toe mense wilde graskorrels geneem het, dit in water geweek het en alles saam gemeng het en dit in 'n soort sousagtige pasta gemaak het. Daarna word die pasta gaar deur dit op 'n plat, warm rots te gooi, wat 'n broodagtige stof tot gevolg het. Later is hierdie pasta op warm kole gebraai, wat dit makliker gemaak het om brood te maak, aangesien dit nou gemaak kan word wanneer daar vuur ontstaan. Omstreeks 2500 v.C. toon verslae dat die Egiptenare reeds brood gehad het en dat hulle die proses moontlik by die Babiloniërs geleer het. Die Griekse Aristofanes, omstreeks 400 v.C., het ook inligting opgeteken wat getoon het dat daar in die Griekse kookkuns tortels met patrone en heuningvlokkies bestaan. Dispyrus is ook op daardie tydstip deur die Grieke geskep, en 'n brood-vormige brood gemaak van meel en heuning en gevorm in 'n ring geweek in wyn, is baie gewild en word geëet as dit warm is.
In die Romeinse Ryk het gebak wyd gedy. In ongeveer 300 v.C. het die banketbakker 'n beroep geword vir Romeine (bekend as die pastillarium). Dit het 'n baie gerespekteerde beroep geword omdat gebak as dekadent beskou is, en Romeine lief was vir feestelikheid en viering. So word gebak dikwels spesiaal vir groot bankette gekook, en elke koekie wat nuwe soorte lekkernye kon uitvind, ongesiens by enige ander banket, is hoog op prys gestel. Omstreeks 1 nC was daar meer as driehonderd patisserie -sjefs alleen in Rome, en Cato het geskryf oor hoe hulle allerhande uiteenlopende kosse gemaak het en as gevolg van die kosse gefloreer het. Cato praat van 'n enorme hoeveelheid brood wat hierby ingesluit is, die libum (offerkoeke gemaak met meel), plasenta (gars en kers), spira (ons meelblare van vandag), scibilata (tortes), savaillum (soetkoek) en globus apherica (fritters). 'N Groot verskeidenheid hiervan, met baie verskillende variasies, verskillende bestanddele en uiteenlopende patrone, is gereeld by bankette en eetsale gevind. Om brood te bak, het die Romeine 'n oond met sy eie skoorsteen gebruik en graanmeule gehad om graan tot meel te maal.
Uiteindelik, as gevolg van Rome, het die bakkuns wyd bekend geword in Europa, en uiteindelik het dit na die oostelike dele van Asië versprei. Bakers bak gereeld tuis en verkoop dit dan in die strate; kinders was mal oor hul goed. Trouens, hierdie toneel was so algemeen dat Rembrandt 'n werk geïllustreer het waarin 'n banketbakker wat pannekoek verkoop in die strate van Duitsland, en jong kinders om hom, illustreer om 'n monster te kry. In Londen het 'n patisserie -sjef hul goedere in handkarre verkoop, wat baie gerieflike winkels op wiele was. Op hierdie manier het hulle 'n stelsel ontwikkel vir die aflewering van gebak aan mense se huishoudings, en die vraag na gebak het aansienlik toegeneem. Uiteindelik, in Parys, is die eerste opelug-kafee met gebak ontwikkel, en bak het 'n gevestigde kuns oor die hele wêreld geword.
Vroeë lewe en literêre begin
Ongelukkig is min bekend oor Aristophanes se vroeë lewe, maar verwysings in latere toneelstukke dui daarop dat hy waarskynlik omstreeks 446 of 448 vC gebore is.
Hy was die seun van Philippos, wat van die eiland Aegina afkomstig was, en byna seker in Athene opgevoed is.
Aristophanes het begin skryf op 'n tydstip na die euforie van Griekeland se militêre oorwinnings oor die Perse, toe die Peloponnesiese oorlog Athene se ambisie as 'n keiserlike mag grootliks ingekort het.
Alhoewel Athene se ryk grootliks afgebreek is, het dit nietemin die intellektuele sentrum van Griekeland geword, en Aristofanes was 'n belangrike figuur in hierdie verandering in intellektuele modes.
Uit sy karikature van die leidende figure in die kunste (veral Euripides), in die politiek (veral die diktator Cleon) en in die filosofie en godsdiens (Sokrates), wek hy dikwels die indruk dat hy iets van 'n outydse konserwatief is, en sy toneelstukke staan ​​dikwels teen die radikale nuwe invloede in die Atheense samelewing.
Aristofanes was egter nie bang om risiko's te neem nie. Sy eerste toneelstuk, The Banqueters, het 'n tweede prys gewen tydens die jaarlikse City Dionysia -dramakompetisie in 427 VHJ, en sy volgende toneelstuk, The Babylonians, het die eerste prys gewen.
Sy polemiese satires in hierdie gewilde toneelstukke het die Atheense owerhede in die verleentheid gebring, en 'n paar invloedryke burgers het daarna probeer om die jong dramaturg te vervolg op 'n aanklag van laster van die Atheense polis.
Dit het egter gou duidelik geword dat daar geen regsgeding vir laster in 'n toneelstuk was nie, en die hofsaak het Aristophanes beslis nie gekeer om Cleon in sy latere toneelstukke herhaaldelik te wreed en te karikatureer nie.
Ondanks die hoogs politieke houding van sy toneelstukke, kon Aristofanes die Peloponnesiese Oorlog, twee oligargiese revolusies en twee demokratiese herstelwerk oorleef, sodat dit aanvaar kan word dat hy nie aktief by die politiek betrokke was nie.
Hy is waarskynlik 'n jaar lank aan die begin van die 4de eeu vC in die Raad van vyfhonderd aangestel, 'n algemene aanstelling in die demokratiese Athene.
Die geniale karakterisering van Aristofanes in Plato's The Symposium is geïnterpreteer as 'n bewys van Plato se eie vriendskap met hom, ondanks Aristophanes se wrede karikatuur van Plato se onderwyser Sokrates in The Clouds.
Aristophanes het ook die minder gesogte Lenaia -kompetisie minstens drie keer gewen.
Aristofanes het op 'n hoë ouderdom geleef, waarskynlik tot ongeveer 386 of 385 vC, miskien so laat as 380 vC. Minstens drie van sy seuns (Araros, Philippus en 'n derde seun wat Nicostratus of Philetaerus genoem is) was self komiese digters en later wenners van die Lenaia, sowel as vervaardigers van hul pa se toneelstukke.
Dit was onder die komiese genie van Aristofanes dat Old Comedy sy volle ontwikkeling ontvang het, en hy kon oneindig grasieuse poëtiese taal kontrasteer met vulgêre en aanstootlike grappe, en dieselfde verseringsvorme van die tragedies aanpas by sy eie doelwitte.
Gedurende die tyd van Aristofanes was daar egter 'n merkbare neiging van Ou Komedie na Nuwe Komedie, wat 'n neiging insluit van die aktuele klem op werklike individue en plaaslike kwessies van Ou Komedie, na 'n meer kosmopolitiese klem op veralgemeende situasies en karakters, wat toeneem kompleksiteitsvlakke en meer realistiese erwe.
Aristophanes werkkaarte
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor Aristofanes op 23 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed-vir-gebruik Aristophanes-werkblaaie wat perfek is om studente te leer oor Aristofanes wat die bekendste skrywer van ou komedie-toneelstukke in antieke Griekeland was. Sy innoverende en soms rowwe komedie kan ook meer gesofistikeerde opgrawings by die politieke elite verberg en sosiale kwessies soos kulturele verandering en die rol van vroue in die samelewing hanteer.
Skrywers aanlyn
Biblioteekjag
Skets dit uit
Voc-OWL-boelie
Komiese tydsberekeninge
Die Groot Grieke
Planne vir vrede
Vredesheldinne
'N Laggende saak
Die Griekse woord vir komedie (kōmōidía) is afgelei van die woorde vir 'revel' en 'song' (kōmos en ōdē) en volgens Aristoteles [89] het komiese drama eintlik uit liedjie ontwikkel. Die eerste amptelike komedie in die City Dionysia is eers in 487/6 vC opgevoer [90], teen 'n tyd dat daar al lankal 'n tragedie daar was. Die eerste komedie by die Lenaia is later nog opgevoer, [91] slegs ongeveer 20 jaar voor die opvoering daar Die Acharniërs, die eerste van Aristophanes se oorlewende toneelstukke. Volgens Aristoteles was komedie traag om amptelik aanvaar te word omdat niemand dit ernstig opneem nie, [92] maar slegs sestig jaar nadat komedie die eerste keer in die City Dionysia verskyn het, het Aristophanes opgemerk dat die vervaardiging van komedies die moeilikste werk van almal was. [93] Kompetisie op die Dionysiese feeste het dramatiese byeenkomste nodig gehad om toneelstukke te beoordeel, maar dit het ook innovasies aangewakker. [94] Die ontwikkelinge was redelik vinnig en Aristoteles kon in 330 vC tussen 'ou' en 'nuwe' komedie onderskei. [95]
Die neiging van Ou Komedie na Nuwe Komedie het wegbeweeg van hoogs aktuele bekommernisse by werklike individue en plaaslike kwessies na veralgemeende situasies en aandelekarakters. Dit was deels te wyte aan die internasionalisering van kulturele perspektiewe tydens en na die Peloponnesiese oorlog. [96] [97] Vir ou kommentators soos Plutarchus, [98] was New Comedy 'n meer gesofistikeerde vorm van drama as Old Comedy. Ou komedie was egter in werklikheid 'n komplekse en gesofistikeerde dramatiese vorm met baie benaderings tot humor en vermaak. [99] In die vroeë toneelstukke van Aristofanes blyk dit dat die genre ontwikkel het rondom 'n komplekse reeks dramatiese konvensies, en dit is net geleidelik vereenvoudig en laat vaar.
Die City Dionysia en die Lenaia is gevier ter ere van Dionysus, die god van wyn en ekstase. (Euripides se toneelstuk Die Bacchae bied die beste insig in idees uit die 5de eeu oor hierdie god.) [100] Ou komedie kan verstaan ​​word as 'n viering van die uitbundige gevoel van vrylating wat inherent is aan sy aanbidding [101] Dit was meer geïnteresseerd in die vind van teikens vir satire as in enige soort van voorspraak. [102] Tydens die City Dionysia is 'n standbeeld van die god vanuit 'n tempel buite die stad na die teater gebring, en dit het gedurende die hele fees in die teater gebly en toesig gehou oor die toneelstukke soos 'n bevoorregte lid van die gehoor. [103] In Die paddas, die god verskyn ook as 'n dramatiese karakter, en hy betree die teater belaglik vermom as Hercules. Hy sien aan die gehoor dat hy elke keer as hy 'n grap van 'n komiese dramaturg soos Phrynichus (een van Aristophanes se teenstanders) hoor, meer as 'n jaar oud word. [104] Hierdie toneel maak die toneelstuk oop, en dit is 'n herinnering aan die gehoor dat niemand bo die spot met Old Comedy is nie - selfs nie sy beskermgod en sy beoefenaars nie. Gode, kunstenaars, politici en gewone burgers was wettige teikens, komedie was 'n soort gelisensieerde buffery, [105] en daar was geen regsgeding vir almal wat in 'n toneelstuk belaster is nie. [106] Daar was sekere beperkings op die omvang van die satire, maar dit is nie maklik omskryfbaar nie. Belediging kan in die 5de eeu in Athene gestraf word, maar die absurditeite wat in die tradisionele godsdiens impliseer, kan bespotlik wees. [107] Die polis mag nie belaster word nie, maar soos dit in die biografie -afdeling van hierdie artikel staan, kan dit afhang van wie in die gehoor was en watter fees betrokke was.
Gerieflikheidshalwe word Old Comedy, soos verteenwoordig deur Aristophanes se vroeë toneelstukke, hieronder geanaliseer in terme van drie breë kenmerke - aktualiteit, feestelikheid en kompleksiteit. Dramatiese struktuur dra by tot die kompleksiteit van Aristophanes se toneelstukke. Dit word egter geassosieer met poëtiese ritmes en meters wat min relevansie het vir Engelse vertalings, en dit word daarom in 'n aparte afdeling behandel.
Old Comedy se klem op werklike persoonlikhede en plaaslike aangeleenthede maak die toneelstukke vandag moeilik om te waardeer sonder die hulp van wetenskaplike kommentare — sien byvoorbeeld artikels oor Die Ridders, Die Wespies en Vrede vir lyste van aktuele verwysings. Die aktualiteit van die toneelstukke het unieke gevolge gehad vir die skryf en die produksie van die toneelstukke in antieke Athene.
Individuele maskers: Alle akteurs in die klassieke Athene het maskers gedra, maar in tragedie en New Comedy het dit stereotipiese karakters geïdentifiseer, maar in Ou komedie was die maskers dikwels karikature van regte mense. Miskien het Sokrates baie aandag getrek in Ou komedie omdat sy gesig maklik deur karikatuur deur maskers gemaak is. [108] In Die Ridders Ons word vertel dat die maskermakers te bang was om 'n karikatuur van Cleon te maak (daar voorgestel as 'n Paphlagoniese slaaf), maar ons is verseker dat die gehoor slim genoeg is om hom in elk geval te identifiseer. [109]
Die werklike toneel van aksieAangesien Old Comedy talle verwysings na mense in die gehoor maak, was die teater self die werklike toneel van aksie en teater -illusie is as 'n grap beskou. In Die AcharniërsByvoorbeeld, The Pnyx is net 'n paar tree van die voordeur van die held af, en binne Vrede Olympia word van Atene geskei deur 'n paar oomblikke se vermeende vlug op 'n miskruier. Die gehoor word soms aangetrek of selfs by die aksie ingesleep. Toe die held in Vrede keer hy terug na Athene vanaf sy vlug na Olympia, vertel hy aan die gehoor dat hulle soos rassals gelyk het toe hulle uit die hemel gesien is, en van naderby lyk dit nog erger. [110] In Die Acharniërs die held konfronteer die archon basileus, [111] wat in die voorste ry sit en eis dat hy die eerste prys vir 'n drinkkompetisie toegeken word, wat 'n nie te subtiele manier is vir Aristofanes om die eerste prys vir die dramakompetisie aan te vra nie.
Selfspottende teater: Gereelde parodiëring van tragedie is 'n aspek van Old Comedy wat die moderne gehoor moeilik vind om te verstaan. Maar die Lenaia en City Dionysia bevat optredes van beide komedies en tragedies, en verwysings na tragedie was dus hoogs aktueel en onmiddellik relevant vir die oorspronklike gehoor. [112] Die komiese dramaturg het ook grappies gepraat oor komiese digters en hy het selfs homself bespot. Dit is moontlik, soos vroeër aangedui, dat Aristofanes met sy eie kaalspot gespot het. In Die wolke, die koor vergelyk hom met 'n ongetroude, jong moeder [113] en in Die Acharniërs die koor beeld hom spottend uit as Athene se grootste wapen in die oorlog teen Sparta. [114]
Politieke teater: Die Lenaia en City Dionysus was deur die staat geborgde, godsdienstige feeste, en hoewel laasgenoemde die meer gesogte van die twee was, was albei geleenthede vir amptelike prag en wee. Die seremonies vir die Lenaia is onder toesig van die archon basileus en deur amptenare van die Eleusiniese raaisels. Die City Dionysia is onder toesig van die gelyknamige argon en die priester van Dionysus. Benewens die seremoniële koms van die god was daar ook 'n parade in volle wapenrusting van die seuns van krygers wat gesterf het om die polis, en tot aan die einde van die Peloponnesiese Oorlog 'n voorlegging van 'n jaarlikse huldeblyk uit die openingseremonies vir die stad Dionysië. onderwerp state. [115] Godsdienstige en politieke aangeleenthede was onderwerpe wat in so 'n omgewing amper nie geïgnoreer kon word nie en die toneelstukke behandel dit dikwels baie ernstig. Selfs grappies kan ernstig wees as die onderwerp politiek is, veral in oorlogstyd. Die gatte van die wreedste grappies is kansvatters wat die goedertierenheid van hul medeburgers, insluitend orakelhandelaars, [116], die eksponente van nuwe godsdienstige gebruike, [117] oorlogsprofitante en politieke fanatici, roof. In Die AcharniërsLamachus word byvoorbeeld voorgestel as 'n gekke militaris wie se voorbereidings vir oorlog skreeusnaaks vergelyk word met die voorbereidings van die held vir 'n aandete. [118] Cleon kom uit talle vergelykings en metafore in Die Ridders as 'n protese vorm van komiese boosheid, so lank as moontlik aan politieke mag vasklou, maar die toneelstuk bevat ook eenvoudige gesange wat Poseidon en Athena aanroep [119] en dit eindig met visioene van 'n wonderbaarlik getransformeerde demos (dws die moreel gereformeerde burgerskap van Athene). [120] Verbeeldingryke visioene van 'n terugkeer na vreedsame aktiwiteite as gevolg van vrede met Sparta, [121] en 'n pleidooi om versagting vir burgers wat verdink word van medepligtigheid aan 'n oligargiese opstand [122], is ander voorbeelde van 'n ernstige doel agter die toneelstukke.
Terg en spot: 'N Feesgehoor het 'n wye verskeidenheid doelwitte aan die komiese dramaturg voorgestel, nie net politieke of godsdienstige nie -#160 - enigiemand wat aan die publiek bekend is, kan om enige rede bespot word, soos siektes, fisiese misvormings, lelikheid, gesinsongelukke, slegte maniere , perversies, oneerlikheid, lafhartigheid in die stryd en lompheid. [123] Buitelanders, 'n opvallende teenwoordigheid in die keiserlike Athene, veral in die City Dionysia, verskyn dikwels in die toneelstukke komies verkeerde woorde uitspreek — dit sluit Spartane in (Lysistrata), Skithiërs (Thesmophoriazusae), Perse, Boeotiërs en Megariërs (Die Acharniërs).
Die Lenaia en City Dionysia was godsdienstige feeste, maar dit het eerder gelyk aan 'n gala as na 'n kerkdiens. [124]
Vuil grappe: 'N Verslapping in gedragstandaarde is toegelaat en die vakansiegees het 'n swak eerbied vir mense en gode ingesluit. [125] Ou komedie is ryk aan onwelvoeglikhede en die growwe grappies is dikwels baie gedetailleerd en moeilik om te verstaan ​​sonder kommentaar deur kundiges, soos wanneer die koor in Die Acharniërs plaas 'n vloek op Antimachus, [126] 'n choregus wat beskuldig word van nare optrede, wat hom 'n nag bederf toe hy by die huis terugkeer van 'n dronk partytjie en hom in die vooruitsig stel, terwyl hy neersak om 'n rots in die donker op te tel, per ongeluk haal eerder 'n vars gras op. Hy word dan in die vooruitsig gestel dat hy die aanvaller na sy aanvaller gooi, vermis en per ongeluk Cratinus tref, 'n lirieke digter wat nie deur Aristophanes bewonder word nie. [127] Dit was veral snaaks omdat die vloek in gechoreografiese styl gesing (of gesing) is deur 'n koor van 24 volwasse mans wat andersins bekend was as agbare burgers.
Die musikale uitspattigheid: Die koor was noodsaaklik vir die sukses van 'n toneelstuk in Ou komedie lank nadat dit sy relevansie vir tragedie verloor het. [128] Tegnies was die kompetisie tydens die dramatiese feeste nie tussen digters nie, maar tussen kore. [129] Trouens, agt van Aristophanes se elf oorlewende toneelstukke is vernoem na die koor. In die tyd van Aristophanes was die koor in tragedie relatief klein (twaalf lede) en die rol daarvan is verminder tot dié van 'n ongemaklik geplaasde kommentator, maar in Ou komedie was die koor groot (tel 24), was dit aktief betrokke by die plot , die toetrede tot die aksie was gereeld skouspelagtig, die bewegings daarvan is met militêre presisie beoefen en soms was dit betrokke by gechoreografiese skermutselinge met die akteurs. [130] Die uitgawes vir kostuums, opleiding en instandhouding van 'n koor was aansienlik, [131] en miskien het baie mense in die oorspronklike gehoor veral komedie geniet vir die skouspel en musiek. [132] Die koor het geleidelik sy betekenis verloor namate New Comedy begin ontwikkel het.
Duidelike kostuums: In ooreenstemming met die vakansiegees, is 'n groot deel van die humor in Old Comedy slapstick buffery en vuil grappe wat nie die aandag van die gehoor vereis nie, wat dikwels op visuele leidrade staatmaak. Akteurs wat manlike rolle speel, het blykbaar panty gedra oor groteske vulling, met 'n wonderlike, leer fallus wat skaars deur 'n kort tuniek versteek is. Vroulike karakters is deur mans gespeel, maar dit is maklik herkenbaar in lang saffraantunies. [133] Soms word die visuele leidrade doelbewus verwar vir komiese effek, soos in Die paddas, waar Dionysus in 'n saffraantunie op die verhoog kom, die boskinstewels van 'n tragiese akteur en 'n leeuvelmantel wat Herakles gewoonlik kenmerk - 'n absurde uitrusting wat die karakter Heracles uitlok (sonder twyfel dat dit die gehoor uitgelok het) tot hulpeloosheid van hulpelose vreugde . [134]
Die fiks antiklimaks: Die vakansiegees was moontlik ook verantwoordelik vir 'n aspek van die strokiesprent wat vir die moderne gehoor verwarrend kan lyk. Die groot konfrontasie (agon) tussen die 'goeie' en 'slegte' karakters in 'n toneelstuk word dikwels beslis voor die einde van die stuk beslis beslis. Die res van die toneelstuk handel oor farciese gevolge in 'n opeenvolging van losweg verbind tonele. Afhangende van die spesifieke toneelstuk, is die farciese anti-klimaks op verskillende maniere verduidelik. In Die WespiesDaar word byvoorbeeld gedink dat dit dui op 'n geleidelike verandering in die perspektief van die hoofkarakter, aangesien die lesse van die agon stadig geabsorbeer word. [135] In Die Acharniërs, is dit verduidelik aan die hand van 'n verenigende tema wat aan die episodes lê, wat die praktiese voordele van wysheid toon. [136] Maar die vroeë vrylating van dramatiese spanning stem ooreen met die betekenis van die vakansie in Ou komedie [137] en dit laat die gehoor toe om te ontspan in ongekompliseerde genot van die skouspel, die musiek, grappies en vieringe wat die res van die stuk kenmerk. Die viering van die oorwinning van die held eindig dikwels in 'n seksuele verowering, en soms neem dit die vorm aan van 'n troue, wat die aksie 'n vreugdevolle afsluiting bied. [138]
Die ontwikkeling van New Comedy behels 'n neiging na meer realistiese plotte, 'n eenvoudiger dramatiese struktuur en 'n sagter toon. [139] Ou komedie was die komedie van 'n sterk demokratiese polis op die hoogtepunt van sy mag en dit het Aristophanes die vryheid gegee om die grense van humor te ondersoek, selfs tot die punt om die humor self te ondermyn. [140]
Ingesluit komedie: Old Comedy het 'n verskeidenheid vermaak vir 'n diverse gehoor verskaf. Dit het 'n ernstige doel gehad, ligte vermaak, spookagtige pragtige lirieke, die omvang van woordspelings en uitgedinkte woorde, onwelvoeglikhede, gedissiplineerde vers, uiters absurde plotte en 'n formele, dramatiese struktuur.
Fantasie en absurditeit: Fantasie in Ou komedie is onbeperk en onmoontlikhede word geïgnoreer. [141] Situasies word logies ontwikkel tot absurde gevolgtrekkings, 'n benadering tot humor wat byvoorbeeld weerspieël word in die werke van Lewis Carroll en Eugène Ionesco (the Theatre of the Absurd). [142] Die mal kostuum wat Dionysus in gedra het Die paddas is tipies van 'n absurde resultaat wat op logiese gronde verkry is-#160-hy dra 'n saffraankleurige tuniek van 'n vrou omdat vroulikheid 'n aspek van sy goddelikheid is, buskinstewels omdat hy daarin belangstel om die kuns van tragedie te laat herleef en 'n leeukap omdat, net soos Herakles, lei sy missie hom na Hades. Absurditeite ontwikkel logies vanuit die aanvanklike perseel in 'n plot. In Die Ridders byvoorbeeld, word Cleon se korrupte diens aan die mense van Athene oorspronklik uitgebeeld as 'n huishoudelike verhouding waarin die slaaf sy meester bedrieg. Die bekendstelling van 'n mededinger, wat nie 'n lid van die huishouding is nie, lei tot 'n absurde verskuiwing in die metafoor, sodat Cleon en sy mededinger erastai word en meeding om die liefde van 'n eromenos, smouse van orakels wat meeding om die aandag van 'n geloofwaardige publiek, atlete in 'n wedloop om goedkeuring en redenaars wat meeding om die gewilde stem.
Die vindingryke held: In die Aristofaniese komedie is die held 'n onafhanklike en selfstandige individu. Hy het iets van die vindingrykheid van Homerus Odysseus en 'n groot deel van die skerpsinnigheid van die boer wat geïdealiseer is in Hesiodos Werke en dae, onderwerp aan korrupte leiers en onbetroubare bure. Gewoonlik bedink hy 'n ingewikkelde en hoogs fantasievolle ontsnapping uit 'n ondraaglike situasie. [143] Dus het Dikaiopolis in Die Acharniërs verwerk a privaat vredesverdrag met die Spartane Bdelucleon in Die Wespies verander sy eie huis in 'n privaat hof om sy juryverslaafde pa veilig tuis te hou Trygaeus Vrede vlieg op 'n reuse miskruier na Olympus om 'n einde te kry aan die Peloponnesiese oorlog Pisthetairus in Voëls gaan sy eie kolonie vestig en word in plaas daarvan die heerser van die voëlryk en 'n mededinger van die gode.
Die vindingryke rolverdeling: Die talle verrassende ontwikkelings in 'n Aristofaniese plot, die veranderings in die toneel en die verbysterende koms en ondergang van minderjarige karakters teen die einde van 'n toneelstuk, is volgens teaterkonvensie bestuur met slegs drie hoofakteurs ('n vierde akteur, dikwels die leier van die koor, kon kort toesprake lewer). [144] Liedere en adresse vir die gehoor deur die koor het die akteurs skaars genoeg tyd van die verhoog af gegee om asem te haal en voor te berei op veranderinge in die toneel.
Komplekse struktuur: Die optrede van 'n Aristofaniese toneelstuk het 'n gekke logika gehoorsaam, maar tog het dit altyd ontvou in 'n formele, dramatiese struktuur wat met geringe variasies van een toneelstuk na 'n ander herhaal is. Die verskillende, strukturele elemente word geassosieer met verskillende poëtiese meters en ritmes, en dit gaan gewoonlik verlore in Engelse vertalings.
Die strukturele elemente van 'n tipiese Aristofaniese plot kan soos volg opgesom word:
proloog - 'n inleidende toneel met 'n dialoog en/of soliloquy gerig aan die gehoor, uitgedruk in iambiese trimeter en verduidelik die situasie wat in die drama opgelos moet word
parodos - die aankoms van die koor, dans en sang, soms gevolg deur 'n gechoreografiese skermutseling met een of meer akteurs, dikwels uitgedruk in lang rye tetrameters
simmetriese tonele gedeeltes met liedjies en verklaarde verse in lang rye tetrameters, wat simmetries in twee afdelings gerangskik is, sodat elke helfte in meter en reellengte ooreenstem met die ander, kan die agon en parabasis as spesifieke gevalle van simmetriese tonele beskou word:
parabasis - verse waardeur die koor die gehoor direk aanspreek, eerstens in die middel van die toneelstuk en weer naby die einde (sien die gedeelte hieronder Parabasis)
agon - 'n formele debat wat die uitkoms van die toneelstuk bepaal, tipies in 'n anapestiese tetrameter, hoewel iambe soms gebruik word om minderwaardige argumente te omskryf [145]
Die mededingingsreëls het nie verhinder dat 'n dramaturg hierdie elemente volgens sy spesifieke behoeftes gereël en aanpas nie. [146] In Die Acharniërs en Vrededaar is byvoorbeeld geen formele angs nie, terwyl in Die wolke daar is twee agons.
Die parabasis is 'n toespraak aan die gehoor deur die koor of koorleier terwyl die akteurs die verhoog verlaat of verlaat het. In hierdie rol is die koor soms buite karakter, as die stem van die outeur, en soms in karakter, hoewel hierdie hoedanighede dikwels moeilik onderskei kan word. Oor die algemeen kom die parabase iewers in die middel van 'n toneelstuk voor, en dikwels is daar 'n tweede parabase aan die einde. Die elemente van 'n parabase is deur geleerdes gedefinieer en benoem, maar dit is waarskynlik dat Aristofanes se eie begrip minder formeel was. [147] Die keuse van elemente kan wissel van toneelstuk tot toneelstuk en dit wissel aansienlik binne toneelstukke tussen eerste en tweede parabase. Die vroeë toneelstukke (Die Acharniërs aan Die voëls) is egter redelik eenvormig in hul benadering, en die volgende elemente van 'n parabasis kan daarin gevind word.
kommasie: Dit is 'n kort voorspel, bestaande uit kort lyne en bevat dikwels 'n waardering vir die vertrekkende akteurs, soos ἴτε χαίροντες (Gaan bly!).
regte parabase: Dit is gewoonlik 'n verdediging van die skrywer se werk en dit bevat kritiek op die houding van die gehoor. Dit word in lang rye 'anapestiese tetrameters' verklaar. Aristophanes self verwys slegs na die parabasis as 'napeste'.
pnigos: Soms bekend as ''n choker', bestaan ​​dit uit 'n paar kort lyne wat by die parabase aangeheg is as 'n soort van vinnige patter (daar word voorgestel dat sommige van die effekte wat in 'n pnigos bereik word, gehoor kan word in "The Lord Chancellor's Nightmare Song ", in wet 2 van Gilbert en Sullivan Iolanthe). [148]
epirrhematiese siektes: Dit is simmetriese tonele wat mekaar weerspieël in meter en aantal reëls. Hulle vorm deel van die eerste parabasis en vorm dikwels die hele tweede parabasis. Hulle word gekenmerk deur die volgende elemente:
strofe of ode: Dit is lirieke op verskillende meters, gesing deur die koor in die eerste parabasis as 'n aanroeping tot die gode en as 'n komiese tussenspel in die tweede parabasis.
epirrhema: Dit is gewoonlik lang rye trokaïese tetrameters. Oor die algemeen polities in hul betekenis, is dit waarskynlik in karakter deur die leier van die koor gepraat. [149]
antistrofe of antode: Dit is liedjies wat die strofe/ode weerspieël in meter, lengte en funksie.
antepirrhema. Dit is nog 'n afgekeurde gedeelte en weerspieël die epirme in meter, lengte en funksie.
Die Wespies word beskou as die beste voorbeeld van 'n konvensionele benadering [150] en die elemente van 'n parabase kan soos volg geïdentifiseer en in die toneelstuk opgespoor word.
Elemente in Die Wespies
1ste parabase
2de parabase
kommasie reëls 1009-14 [151] ---
regte parabase reëls 1015-50 ---
pnigos reëls 1051-59 ---
strofe lyne 1060-70 reëls 1265-74 [152]
epirrhema reëls 1071-90 reëls 1275-83
antistrofe reëls 1091-1101 ontbreek
antepirrhema reëls 1102-1121 reëls 1284-91
Tekstuele korrupsie is waarskynlik die rede vir die afwesigheid van die antistrofe in die tweede parabase. [153] Daar is egter verskillende variasies van die ideaal, selfs binne die vroeë toneelstukke. Byvoorbeeld, die parabasis in Die wolke (reëls 518-62) is saamgestel in eupolidean meter eerder as in anapests [154] en die tweede parabasis bevat 'n kommasie, maar dit ontbreek strofe, antistrofe en antepirrhema (Die wolke reëls 1113-30). Die tweede parabasis in Die Acharniërs reëls 971-99 [155] kan beskou word as 'n hibriede parabasis/lied (dws die verklaarde gedeeltes is bloot voortsettings van die strofe en antistrofe) [156] en, anders as die tipiese parabase, lyk dit asof dit kommentaar lewer op aksies wat op die verhoog plaasvind tydens die adres. Aan die ander kant is 'n begrip van die ou komedie -konvensies, soos die parabasis, nodig vir 'n behoorlike begrip van die toneelstukke van Aristofanes; 'n sensitiewe waardering van die toneelstukke is nodig vir 'n behoorlike begrip van die konvensies.
Aristofanes Tydlyn - Geskiedenis
|| I. DIE PERIODE ALGEMEEN
II. 'N OORSIG ALTES TESTAMENT KONTEMPORANE GESKIEDENIS
1. Die Egiptiese Ryk
2. Griekeland
4. Asië
III. HISTORIESE ONTWIKKELINGE
1. Die Persiese tydperk
2. Die Alexandrynse tydperk
3. Die Egiptiese tydperk
4. Die Siriese tydperk
5. Die Makkabeërs
6. Die Romeinse tydperk
IV. INTERNE ONTWIKKELING IN HIERDIE PERIODE
1. Letterkundige aktiwiteit
(a) die apokriewe
(c) Die Septuagint
2. Geestelike toestande
3. Partye
4. Voorbereiding vir die Christendom
Soos die titel aandui, strek die historiese tydperk in die lewe van Israel vanaf die staking van Ou -Testamentiese profesie tot die begin van die Christelike era.
I. Die tydperk in die algemeen.
Die ballingskap het sy onafwendbare stempel op Judaïsme sowel as op die Jode gelaat. Hulle terugkeer na die land van hul vaders is gekenmerk deur die laaste strale van die dalende son van profesie. Met Maleagi was dit reg. Moderne historiese kritiek het sommige van die kanonieke boeke van die Bybel ver in hierdie post-ballingskap tydperk geprojekteer. So het Kent (HJP, 1899), na aanleiding van die Wellhausen-Kuenen-hipotese, met al sy latere leiers, die tydperk tussen 600 vC, die datum van die eerste gevangenskap, tot 160 vC, die begin van die Hasmonese tydperk van Joodse geskiedenis, in vergelykende tydgenote van dubbele dekades. Op die pad van Koster word die historiese posisie van Esra en Nehemia omgekeer, en eersgenoemde word in die tydperk 400-380 vC geplaas, terwyl Artaxerxes II terselfdertyd aan dieselfde gedeeltes van Isa (hoofstukke 63 tot 66 24 tot 27) word ongeveer 350 vC geplaas. Zec word in die tydperk 260-240 toegeken, en Dan word in die reël van die Seleukiede tussen 200 en 160 vC geskiet. Dit alles is baie opvallend en ongetwyfeld baie krities, maar die grondslag van hierdie historiese heraanpassing is heeltemal subjektief en het slegs die gewig van 'n hipotetiese vermoede. Wat ook al ons houding teenoor die kritiese hipotese van die laat ontstaan ​​van sommige van die Ou Testament letterlik is, dit lyk onwaarskynlik dat enige gedeelte daarvan tot in die na-ballingskapstydperk sou kon kom.Die interval tussen die Ou en die Nuwe Testament is die donker tydperk in die geskiedenis van Israel. Dit strek oor ongeveer vier eeue, waartydens daar geen profeet of geïnspireerde skrywer in Israel was nie. Alles wat ons daarvan weet, is ons verskuldig aan Josephus, aan sommige van die apokriewe boeke en aan verspreide verwysings in Griekse en Latynse historici. Die setel van die ryk het oorgegaan van die Ooste na die Weste, van Asië na Europa. Die Persiese Ryk het in duie gestort, onder die hewige aanvalle van die Masedoniërs, en die Griekse Ryk het op sy beurt plek gemaak vir die Romeinse bewind.
II. 'N Oorsig van die hedendaagse geskiedenis.
Vir 'n beter begrip van hierdie tydperk in die geskiedenis van Israel, kan dit goed wees om 'n oomblik stil te staan ​​en na die breër gebied van die geskiedenis van die wêreld in die eeue te kyk, terwyl die woorde "volheid van tyd" handel oor die allesomvattende geskiedenis van die mensdom, vir wie se heil Christus verskyn het, en waarvan elke beweging tot die besef daarvan gelei het.
1. Die Egiptiese Ryk:
In die vier eeue wat Christus voorafgegaan het, het die Egiptiese ryk, die oudste en in baie opsigte die perfekste ontwikkelde beskawing uit die oudheid, tot sy puin gelê. Die 29ste of Mendesiaanse dinastie het in 384 v.C. plaasgevind vir die 30ste of Sebennitiese dinastie, wat 'n halfeeu later deur die Persiese dinastie ingesluk is. Die Masedoniër of 32ste het dit in 332 vC vervang, net om, 'n dekade later, plek te maak vir die laaste of 33ste, die Ptolemaïese dinastie. Die hele geskiedenis van Egipte in hierdie tydperk was dus een van eindelose en vinnig suksesvolle veranderings. In die Ptolemaïese dinastie was daar 'n flou herlewing van die ou glorie van die verlede, maar die ster van die ryk het na Egipte gegaan, en die gestuurde hand van Rome het uiteindelik 'n beskawing verslaan waarvan die begin verlore is in die skemer van die geskiedenis. Die keiserlike verowering van 47 vC is 17 jaar later gevolg deur die anneksasie van Egipte aan die nuwe wêreldmoondheid, as 'n Romeinse provinsie. Die geskiedenis van Manetho is die grootste literêre monument van die Egiptiese geskiedenis in hierdie tydperk. Haar priesters was beroemd om hul wysheid, waartoe Lycurgus en Solon, die Griekse wetgewers, aangetrokke was, sowel as Pythagoras en Plato, die grootste filosowe ter wêreld.
2. Griekeland:
In Griekeland was ook die ou glorie besig om te verbygaan. Eindelose oorloë het die sterkte van die nasionale lewe verswak. Die sterkte van Athene en Sparta, van Korinthe en Thebe het verdwyn, en toe die kongres van Griekse state, ongeveer 337 v.C., Filippus van Masedonië verkies tot die hegemonie van die verenigde Griekeland alle Griekse vryheid. Eers het Philip en ná hom Alexander die laaste oorblyfsels van hierdie vryheid uitgewis, en Griekeland het 'n vegmasjien geword vir die verowering van die wêreld in die meteoriese loopbaan van Alexander die Grote. Maar wat 'n sterrestelsel van roemryke name versier die bladsye van die Griekse geskiedenis, in hierdie tydperk, so donker vir Israel! Dink aan Aristofanes en Hippokrates, aan Xenophon en Democritus, aan Plato en Apelies, aan Aeschines en Demosthenes, aan Aristoteles en Praxiteles en Archimedes, wat almal te midde van die verval van die Griekse vryheid, in die 4de en 3de eeu voor Christus! As die politieke glorie van Griekeland seker sy stempel op die eeue afgedruk het, is sy intellektuele glans hul trots.
Rome versterk haar intussen deur eindelose oorloë vir die groot taak van wêreldoorwinning wat voor haar lê. Deur die Latynse en Samnitiese en Puniese oorloë het sy haar seuns in die kuns van oorlog opgelei, haar territoriale mag uitgebrei en haar naam oral laat vrees. Italië en Noord -Afrika, Griekeland en Klein -Asië en die noordelike barbare is om die beurt verower. Haar intellektuele glans is eers ontwikkel toe die veroweringslus op 'n manier versadig was, maar in die eeu onmiddellik voor die Christelike era vind ons name soos Lucretius en Hortentius, Cato en Cicero, Sallust en Diodorus Siculus, Virgil en Horace. Aan die einde van die tydperk tussen die testamente het Rome die meesteres van die wêreld geword en elke pad het na haar hoofstad gelei.
4. Asië:
In Asië het die Persiese ryk, erfgenaam van die beskawing en tradisies van die groot Assiries-Babiloniese wêreldmoondheid, vinnig in duie gestort en uiteindelik heeltemal uitgewis deur die jonger Griekse ryk en beskawing. In die verre Indië het die ou etniese godsdiens van Brahma 'n eeu of meer voor die begin van ons tydperk deurgeloop deur die reformatoriese krisis wat deur Gatama Buddha of Sakya Mouni ingehuldig is, en dus is Boeddhisme, een van die groot etniese godsdienste, gebore. 'N Ander hervormer van die Tauïstiese geloof was Confucius, die wyse van China, 'n tydgenoot van Boeddha, terwyl Zoroaster in Persië die grondslag gelê het van sy dualistiese wêreldbeskouing. In elke opsig en in elke rigting was die tydperk tussen die testamente dus 'n politieke en intellektuele fermentasie.
III. Historiese ontwikkelings.
Wat die Joodse geskiedenis betref, kan die tydperk tussen die testamente soos volg verdeel word: (1) die Persiese periode (2) die Alexandriese periode (3) die Egiptiese tydperk (4) die Siriese tydperk (5) die Makkabese periode (6) die Romeinse tydperk.
1. Die Persiese tydperk:
Die Persiese tydperk strek vanaf die staking van profesie tot 334 vC. Dit was die belangrikste gebeurtenis in die geskiedenis van die Jode, 'n asemhalingsperiode tussen groot nasionale krisisse, en relatief min is daarvan bekend. Die land Israel was 'n deel van die Siriese satrapie, terwyl die ware regering van die Joodse volk semi-teokraties was, of eerder heilig, onder die heerskappy van die hoëpriesters, wat verantwoordelik was vir die satrap. Uiteraard het die hoëpriesterlike amp die voorwerp geword van alle Joodse ambisie en dit het die donkerste passies gewek. So vermoor Johannes, die seun van Judas, seun van Eliashib, deur middel van magsug sy broer Jesus, 'n gunsteling van Bagoses, 'n generaal van Artaxerxes in bevel van die distrik. Die skuld van die broedermoord is versterk omdat die misdaad in die tempel self gepleeg is, en voor die altaar. 'N Storm van toorn, die enigste opvallende een van hierdie tydperk, spoel daarna oor Judea. Die Perse het Jerusalem beset, die tempel is verontreinig, die stad het gedeeltelik verwoes, 'n swaar boete is op die mense opgelê en 'n algemene vervolging het gevolg, wat jare lank geduur het (Ant., XI, 7 Kent, HJP, 231). Toe, soos later, in die vele vervolgings wat gevolg het, het die Samaritane, wat altyd soepel en gewillig was om die tiran van die dag te gehoorsaam, feitlik vrygelaat.
2. Die Alexandrynse tydperk:
Die Alexandrynse tydperk was baie kort, 334-323 vC. Dit dek eenvoudig die tydperk van die Asiatiese heerskappy van Alexander die Grote. In Griekeland het dinge vinnig verloop. Die Spartaanse hegemonie, wat sedert die val van Athene onafgebroke was, is nou vernietig deur die Thebanans onder Epaminondas, in die groot gevegte van Leuctra en Mantinea. Maar die nuwe mag is gou verpletter deur Philip van Masedonië, wat daarna deur die onwillige Grieke gekies is as algemene leier. Persië was die voorwerp van Philip se ambisie en wraak, maar die dolk van Pausanias (Ant., XI, viii, 1) het die uitvoering van sy planne belemmer. Sy seun Alexander, 'n jeug van 20 jaar, volg hom op, en daarom verskyn die 'groot bok', waarvan Daniël gepraat het (Dan 8: 8 10:20). In die twaalf jaar van sy bewind (335-323 vC) het hy 'n rewolusie in die wêreld gemaak. Hy beweeg vinnig soos 'n arend. Die hele Griekeland is voor sy voete neergelê. Daarna verhuis hy na Asië, waar hy Darius verslaan het in die onvergeetlike veldslae van Granicus en Issus. Suidwaarts het hy die Middellandse See -kus en Egipte verower en daarna weer ooswaarts getrek vir die volledige onderwerping van Asië, toe hy in die 33ste jaar van sy ouderdom op sy hoogste krag in Babilon geslaan is. In die Siriese veldtog het hy met die Jode in aanraking gekom. Omdat hy nie 'n vesting aan sy rug wou agterlaat nie, het hy Tirus na 'n beleg van 'n paar maande verminder, en suidwaarts gevorder, het Jerusalem oorgegee. Maar die Jode, geleer deur bitter ervaring, wou lojaal bly aan Persië. Toe Alexander die stad nader, het Jaddua, die hoëpriester, met 'n trein priesters in hul amptelike drag, hom tegemoet gegaan om genade te smeek. Daar word gesê dat 'n vorige droom van hierdie gebeurtenis hierdie gebeurtenis voorspel het, en Alexander het die stad gespaar, aan Yahweh geoffer, die profesieë van Daniël oor hom laat oefen tydens sy verhoor en aan die Jode baie guns bewys (Ant., XI, viii, 5) Vanaf daardie dag het hulle sy gunstelinge geword; hy het hulle in sy leër aangestel en hulle gelyke regte gegee aan die Grieke, as eerste burgers van Alexandrië, en ander stede wat hy gestig het. So is die sterk Hellenistiese gees van die Jode geskep, wat in die daaropvolgende periodes van hul geskiedenis so 'n groot deel van die nasie uitgemaak het.
3. Die Egiptiese tydperk:
Die Egiptiese tydperk (324-264 vC). Die dood van Alexander het alles tydelik in chaos verander. Die ryk, saamgevoeg deur sy hoë genie, het uitmekaar geval onder vier van sy generaals-Ptolemeus, Lysimachus, Cassander en Selenus (Dan 8: 21,22). Egipte het die aandeel van Ptolemeus Soter gekry en Judea is deel daarvan gemaak. Aanvanklik was Ptolemeus hard teenoor die Jode, maar later het hy geleer om hulle te respekteer en het hy hul beskermheer geword soos Alexander was. Daar word gesê dat Hecataeus van Thracië op hierdie tydstip die Jode bestudeer het, deur inligting wat ontvang is van Hiskia, 'n Egiptiese Joodse immigrant, en dat hy 'n Joodse geskiedenis geskryf het vanaf die tyd van Abraham tot op sy eie dag. Hierdie boek, aangehaal deur Josephus en Origenes, is heeltemal verlore. Soter is opgevolg deur Ptolemaeus Philadelphus, 'n verligte heerser, bekend deur die oprigting van die vuurtoring van Pharos, en veral deur die stigting van die gevierde Alexandriese biblioteek. Soos sy vader was hy baie vriendelik teenoor die Jode, en tydens sy bewind is die gevierde Griekse vertaling van die Ou -Testamentiese Skrif, die Septuaginta, volgens tradisie gemaak (Ant. XII, ii). Namate die mag van die Siriese vorste, die Seleukiede, toegeneem het, het Israel toenemend die slagveld geword tussen hulle en die Ptolemeërs. In die beslissende stryd tussen Ptolemeus Philopator en Antiochus die Grote, in Raphia naby Gaza, is laasgenoemde verpletter en tydens Philopator se bewind was Judea 'n Egiptiese provinsie. En tog vorm hierdie stryd die keerpunt in die geskiedenis van die Jode in hulle verhouding tot Egipte. Want toe Ptolemaeus, dronk van oorwinning, na Jerusalem kom, het hy probeer om die allerheiligste van die tempel binne te gaan, hoewel hy in verwarring van die heilige plek teruggetrek het. Maar hy het wraak geneem op die Jode, omdat hy sy plan teëgestaan ​​het deur 'n wrede vervolging. Hy word opgevolg deur sy seun Ptolemaeus Epiphanes, 'n kind van 5 jaar. Die lank beplande wraak van Antiochus het nou gestalte gekry tydens 'n inval in Egipte. Coele-Sirië en Judea is deur die Siriërs beset en het oorgegaan in die besit van die Seleukiede.
4. Die Siriese tydperk:
Die Siriese tydperk (204-165 vC). Israel het nou die dal van die doodskaduwee binnegegaan. Hierdie hele tydperk was 'n byna ononderbroke martelaarskap. Antiochus is opgevolg deur Seleucis Philopator. Maar hulle houding teenoor die Jode was hard, maar nie een van die twee was berug vir sy wreedheid teenoor hulle nie. Hulle hoëpriesters was, net soos in vorige tye, nog steeds hul nominale heersers. Maar die aspek van alles het verander toe Antiochus Epiphanes (175-164 vC) op die troon kom. Hy kan met reg die Nero van die Joodse geskiedenis genoem word. Die nasionaliste onder die Jode het destyds met die Helleniste geworstel om sake te beheer. Onias III, 'n getroue hoëpriester, is uit die amp verdryf deur die beweringe van sy broer Jesus of Jason (2 Makk 4: 7-10). Onias is na Egipte, waar hy in Heliopolis 'n tempel bou en as hoëpriester dien. Intussen is Jason op sy beurt uit die heilige amp ontslaan deur die omkoopgeld van nog 'n ander broer, Menelaos, verreweg erger as Jason, 'n Joodhater en 'n toegewyde verdediger van die Griekse lewe en sedes. Die twis tussen die broers het Antiochus die geleentheid gegee om sy bittere haat op die Jode uit te werp, in die verwoesting van Jerusalem, in die gebrek aan totale besmetting van die tempel en in die mees afskuwelike vervolging van die Jode (1 Makk 1: 16-28 2 Makk 5: 11-23 Dan 11:28 Ant, XII, v, 3.4). Duisende is doodgemaak, vroue en kinders is in ballingskap verkoop, die stadsmuur is afgebreek, alle offers het opgehou, en in die tempel op die altaar wat afgebrand is, is 'n standbeeld vir Jupiter Olympius opgerig (1 Makk 1:43 2 Makk 6 : 1-2). Die besnydenis was verbied weens pyn van die dood, en al die mense van Israel moes met geweld heidens beoefen word. Net soos in die Persiese vervolging, speel die Samaritane weer in die hande van die Siriërs en gehoorsaam hulle implisiet die wil van die Seleukiede. Maar die strengheid van die vervolging het daartoe gelei dat die doel daarvan misluk het, en Israel het blykbaar bestaan ​​uit sterker dinge as wat Antiochus gedink het. 'N Priesterlike gesin in Modin, wes van Jerusalem, met die naam Hasmonean, na een van sy voorouers, bestaande uit Mattathias en sy vyf seuns, het die standaard van opstand verhoog, wat suksesvol was na 'n hewige stryd.
Sien ASMONEANS.
5. Die Makkabeër -tydperk:
Die Makkabeër tydperk (165-63 vC). Die dood van 'n afgodiese Jood by die altaar was 'n teken van opstand. Die land Judea is spesiaal aangepas vir guerrillataktieke, en Judas Maccabeus, wat sy vader as leier van die Joodse patriotte opgevolg het, was 'n vorige meester in hierdie soort oorlogvoering. Alle pogings van Antiochus om die opstand te onderdruk het misluk in drie Siriese veldtogte. Die koning sterf aan 'n afskuwelike siekte en daar is uiteindelik vrede gesluit met die Jode. Alhoewel hy nog nominaal onder Siriese beheer was, het Judas goewerneur van Israel geword. Sy eerste daad was die suiwering en herwyding van die tempel, waaruit die Jode hul fees van suiwering dateer (sien SUIWING). Toe die Siriërs die oorlog hernu, het Judas aansoek gedoen om hulp aan die Romeine, wie se krag in Asië begin voel het, maar hy het in die geveg gesterf voordat die beloofde hulp hom kon bereik (Ant., XII, xi, 2). Hy is begrawe aan sy pa se kant in Modin en is opgevolg deur sy broer Jonathan. Sedertdien word die geskiedenis van die Makkabeër een van eindelose kabale. Jonathan word deur die Siriërs as die meridarg van Judea erken, maar word kort daarna vermoor. Simon volg hom op, en word deur die hulp van die Romeine as erflike heerser van Israel aangestel. Hy is op sy beurt gevolg deur John Hyrcanus. Die mense is deur bitter partydige geskille geskeur en 'n burgeroorlog, 'n generasie later, is gevoer deur twee kleinseuns van John Hyrcanus, Hyrcanus en Aristobulus. In hierdie onderlinge stryd het die Romeinse generaal Pompeius deelgeneem aan die kant van Hyrcanus, terwyl Aristobulus Rome getart en Jerusalem verdedig het. Pompeius het die stad ingeneem, na 'n beleg van drie maande, en het die allerheiligste binnegegaan en sodoende elke lojale Joodse hart van Rome vervreem.
6. Die Romeinse tydperk:
Die Romeinse tydperk (63-4 vC). Judea het nou 'n Romeinse provinsie geword. Hyrcanus, ontneem van die oorerflike koninklike mag, het slegs die hoëpriesterlike amp behou. Rome het jaarliks ​​'n huldeblyk geëis, en Aristobulus is as 'n gevangene na die hoofstad gestuur. Hy het egter besluit om te ontsnap en hernu die ongelyke stryd waarin hy deur sy seuns Alexander en Antigonus opgevolg is. In die oorlog tussen Pompeius en Caesar was Judea tydelik vergete, maar na die dood van Caesar, onder die triomfantskap van Octavius, Antonius en Lepidus, het Antonius, die oostelike triumvir, Herodes die Grote begunstig, wie se intriges hom uiteindelik die kroon van Judea verseker het en het hom in staat gestel om die ou Makkabeër van Judese vorste heeltemal te blus.
IV. Interne ontwikkelinge in hierdie tydperk.
Een ding bly staan, en dit is 'n oorsig van die ontwikkelinge in die boesem van die Judaïsme self in die betrokke tydperk. Dit is vanselfsprekend dat die kern van die Joodse volk, wat getrou gebly het aan die nasionale tradisies en aan die nasionale geloof, radikaal geraak moes word deur die verskriklike rampe wat hulle geskiedenis kenmerk gedurende die vier eeue voor Christus. Wat was die literêre aktiwiteit van die Jode in hierdie tydperk, indien enige? Wat was hulle geestelike toestand? Wat was die gevolg van die duidelike meningsverskil binne die Joodse ekonomie? Watter voorbereiding bied hierdie tydperk vir die 'volheid van tyd'? Hierdie en ander vrae stel hulself voor, terwyl ons hierdie tydperk van die geskiedenis van die Jode bestudeer.
1. Literêre aktiwiteit:
Die stem van profesie was in hierdie tydperk heeltemal stil, maar die ou literêre instink van die nasie beweer dat dit deel uitmaak van die Joodse tradisies en dat dit nie ontken sal word nie. So is daar gedurende hierdie tydperk baie geskrifte geproduseer, wat alhoewel dit nie kanonieke gesag het nie, ten minste onder Protestante nog steeds baie nuttig is om 'n korrekte begrip van die lewe van Israel in die donker eeue voor Christus te kry.
(a) die apokriewe.
Onder die vrugte van hierdie literêre aktiwiteit staan ​​die apokriewe boeke van die Ou Testament. Dit is hier genoeg om hulle te noem. Hulle is veertien in getal: 1 en 2 Esdras, Tobit, Judith, 2 Ester, Wysheid van Salomo, Ecclesiasticus, Baruch, Gesang van die drie heilige kinders, Geskiedenis van Susanna, Bel en die draak, Gebed van Manasse, 1 en 2 Makkabeërs . Aangesien 3 en 4 Makkabeërs vermoedelik binne die Christelike era val, word dit nie hier opgesom nie. Al hierdie apokriewe geskrifte is van die uiterste belang vir 'n korrekte begrip van die Joodse probleem op die dag waarin dit geskryf is. Vir meer inligting, sien APOCRYPHA.
So genoem uit die valse karakter van die skrywers se name wat hulle dra. Twee van hierdie geskrifte behoort waarskynlik aan ons tydperk, terwyl 'n magdom daarvan blykbaar op 'n latere datum behoort. In hierdie klas geskrifte is daar 'n stom belydenis van die bewuste armoede van die dag. In die eerste plek het ons die Psalm van Salomo, oorspronklik in Hebreeus geskryf en in Grieks vertaal-'n versameling liedere vir aanbidding, aangrypend in hulle gees en bewys dat die ware geloof nooit in die hart van die ware gelowige gesterf het nie. Die tweede is die Boek van Henog, 'n produksie van 'n apokaliptiese aard, vernoem na Henog die aartsvader, en algemeen bekend oor die begin van die Christelike era. Hierdie boek word in die Nuwe Testament aangehaal (Judas 1:14). Dit is oorspronklik in Hebreeus of Aramees geskryf en in Grieks vertaal omdat daar geen spoor van 'n Christelike invloed in die boek is nie; die vermoede is dat die grootste deel daarvan in 'n vroeëre tydperk geskryf is. Jude sowel as die skrywer van Openbaring moes dit geweet het, soos 'n vergelykende studie van beide boeke sal toon. Die vraag na hierdie aanhalings of toespelings is 'n ware crux interpretum: hoe om die inspirasie van hierdie boeke met hierdie aanhalings te versoen?
(c) Die Septuagint.
Die tradisie van die Septuagint word vertel deur Josephus (Ant., XII, ii, 13). Aristeas en Aristobulus, 'n Joodse priester in die regering van Ptolemaeus Philometor (2 Makk. 1:10), word ook deur Clement van Alexandrië en deur Eusebius ter ondersteuning daarvan aangehaal. Sien SEPTUAGINT.Die waarheid is waarskynlik dat hierdie groot vertaling van die Ou-Testamentiese geskrifte begin is in die instansie van Ptolemaeus Philadelphus 285-247 vC, onder leiding van Demetrius Phalereus, en iewers ongeveer in die middel van die 2de eeu vC voltooi is. Interne bewyse is volop dat die vertaling deur verskillende hande en op verskillende tye gemaak is. As die vertaling enigsins letterlik was, laat die teks van die Septuaginta verskillende interessante vrae ontstaan ​​met betrekking tot die Hebreeuse teks wat in die vertaling gebruik is, in vergelyking met die een wat ons nou besit. Die Septuaginta was van die grootste sendingwaarde en het miskien meer as enige ander bydrae gelewer om die wêreld voor te berei op die 'volheid van tyd'.
2. Geestelike toestande:
Die terugkeer uit Babilon was 'n keerpunt in die geestelike geskiedenis van die Jode. Sedertdien verdwyn die begeerlikheid van afgodery, wat hul hele vorige geskiedenis gekenmerk het, heeltemal. In die plek daarvan het 'n byna ondraaglike gees van eksklusiwiteit gekom, 'n strewe na wetlike heiligheid, wat hierdie twee in kombinasie die hart en kern vorm van die latere Fariseïsme. Die heilige boeke, maar veral die wet, het 'n voorwerp geword van byna afgodsdienstige eerbied, die gees het heeltemal verlore geraak. En namate hul eie taal, die klassieke Hebreeus, geleidelik plek maak vir die gewone Aramees, probeer die rabbi's en hul skole steeds ernstiger om die ou tong suiwer te hou, aanbidding en lewe wat elkeen 'n aparte taal vereis. So het die Jode in 'n sekere sin tweetalig geword, die Hebreeuse taal in hul sinagoges, die Aramees in hul daaglikse lewe, en later, ten minste gedeeltelik, die Griekse taal van die veroweraar, die lingua franca van die tydperk. 'N Geestelike aristokrasie het die vorige heerskappy van hul vorste en edeles grootliks vervang. Toe die kern van hul godsdiens sterf, floreer die bas van die boom. Die tiendes is dus ywerig deur die gelowige betaal (vergelyk Mt 23:23), die sabbat het 'n positiewe las van heiligheid geword, die eenvoudige wette van God is vervang deur omslagtige menslike uitvindings, wat in latere tye die grootste deel van die Talmoed sou vorm , en wat alle geestelike vryheid in die dae van Christus verpletter het (Mt 11:28 23: 4,23). Die vervanging van die name "Elohim" en "Adonai" deur die ou glorieryke historiese naam "Yahweh" is 'n welsprekende kommentaar op alles wat voorheen en oor die geestelike toestand van Israel in hierdie tydperk gesê is (Ewald, History of Israel, V , 198), waarin die verandering ingehuldig is. Die ou sentripetale krag, die ou ideaal van sentralisering, het plek gemaak vir 'n byna hoogmoedige onverskilligheid teenoor die land van belofte. Die Jode het, soos vandag, 'n volk sonder 'n land geword. Want vir elke Jood wat teruggekeer het na die ou nasionale huis, het duisend in die land van hulle aanneming oorgebly. En tog versprei, in allerhande omgewings, het hulle Jode gebly, en die nasionale bewussyn is nooit uitgedoof nie. Dit was God se merk op hulle nou soos toe. En sodoende het hulle wêreldwyd sendelinge geword van die kennis van die ware God, van 'n evangelie van hoop vir 'n wêreld wat hopeloos was, 'n evangelie wat die oë van die wêreld heeltemal op die volheid van die tyd gerig het en wat voorberei het die braakgrond van menseharte vir die vinnige verspreiding van die Christendom toe dit uiteindelik verskyn het.
3. Partye:
Gedurende die Griekse tydperk was die meer konserwatiewe en ywerige van die Jode die hele tyd gekonfronteer met 'n neiging van 'n baie groot deel van die mense, veral die jonger en ryker stel, om die lewenswyses en denke en spraak van hul meesters aan te neem, die Grieke. So is die Hellenistiese party gebore, wat bitter gehaat is deur alle ware bloedige Jode, maar wat sy stempel op hul geskiedenis afgedruk het tot die datum van die laaste verspreiding 70 nC. Vanaf die dag van Mattathias was die Chasids of Haside ans (1 Makk 2:42) die ware Joodse patriotte. So het die party van die Fariseërs ontstaan ​​(Ant., XIII, x, 5 XVIII, i, 2 BJ, I, v, 2). Sien FARISSE. Die meer sekulêre gesinde Sadduseërs (Ant., XIII, x, 6 XVIII, i, 3 ​​BJ, II, viii, 14) het hulle teëgestaan, ryk, met 'n goeie sosiale status, heeltemal vry van tradisies, heeltemal onbewus. van die toekomstige lewe en baie verwant aan die Griekse Epikureërs. Sien VERTROUE. Hierdie partye het mekaar bitter teëgestaan ​​tot aan die einde van die nasionale bestaan ​​van die Jode in Israel, en het onophoudelik geveg vir die heerskappy, deur die hoëpriesterlike amp. Algemene haat vir Christus het hulle 'n rukkie 'n gemeenskap van belange gebied.
4. Voorbereiding vir die Christendom:
Gedurende hierdie hele donker tydperk van Israel se geskiedenis het God sy eie Goddelike plan saam met hulle uitgewerk. Hulle Geskrifte is in Grieks vertaal, na die verowering van Alexander die Grote die algemene taal in die Ooste. So was die wêreld voorbereid op die woord van God, net soos laasgenoemde op sy beurt die wêreld voorberei het op die ontvangs van die gawe van God, in die evangelie van sy Seun. Die Septuaginta is dus 'n duidelike voorwaartse beweging in die vervulling van die Abrahamitiese belofte (Gen 12: 3 18:18). Namate die offergedeelte van die Joodse aanbidding afgeneem het, was die oë van Israel, deur hul wye skeiding van die tempel, meer gevestig op hulle Skrif, elke Sabbat gelees in hul sinagoges, en, soos ons gesien het, deur die lewering van die Septuaginta, het die eiendom van die hele wêreld geword. So het die sinagoge oral die groot sendinginstituut geword wat Israel se verhewe Messiaanse hoop aan die wêreld oorgedra het. Aan die ander kant het die Jode self, verbitterd deur langdurige martelare en lyding, hierdie Messiaanse verwagting in toenemende mate gekarnaliseer namate die juk van die onderdrukker swaarder geword het en die hoop op bevryding swakker geword het. En toe hulle Messias kom, het Israel Hom nie herken nie, terwyl die hongerlywende heidene, wat deur die Septuaginta vertroud was met die belofte, Hom nederig ontvang het (Joh 1: 9-14). Die oë van Israel was vir 'n tyd lank verblind, totdat die volheid van die heidene versamel is '(Rom 9:32 11:25).
Henry E. Dosker Bibliografie -inligting
Orr, James, M.A., D.D. Algemene redakteur. "Definisie vir 'tussen die testamente'". "International Standard Bible Encyclopedia". bible-history.com - ISBE 1915.
Later projekte: & apos Miracle at St. Anna & apos to & apos Chi-Raq & apos
Lee & aposs 2008 funksie Wonderwerk by St. Anna, ongeveer vier Afro-Amerikaanse soldate wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in 'n Italiaanse dorp vasgekeer was, is geprys omdat hulle die ondervindinge van swart infanteriste wat bekend staan ​​as Buffalo Soldiers —, op die groot skerm gebring word. Lee volg met 'n verskeidenheid projekte, waaronder dokumentêre films van Kobe Bryant en Michael Jackson en 'n herontwikkeling van die Koreaanse wraakfilm Ou seun. In 2012 herhaal hy sy Doen die regte ding karakter van Mookie in Rooi haak somer.
Film van Lee & aposs 2015 Chi-Raq, 'n aanpassing van Aristofanes & aposs Lysistrata in die hedendaagse Chicago, was die eerste funksie wat deur Amazon Studios vervaardig is. Daardie jaar het die bekroonde filmmaker ook 'n ere -Oscar ontvang by die Academy of Motion Picture Arts and Sciences & apos jaarlikse Governors Awards.
Fisiese teater word gebruik om 'n manier van optrede wat storievertelling of drama volg hoofsaaklik en sekondêr fisies en geestelik te beskryf. Daar is verskillende, maar onduidelike tradisies van optrede wat almal hulself beskryf met die term "fisiese teater", wat tot baie verwarring gelei het oor wat die definisie van fisiese teater eintlik is. Die uitdrukkingsmiddele blyk hoofsaaklik fisies eerder as tekstueel te wees, dikwels met die klem op musikale elemente. Verskeie dinge wat baie van hierdie verskillende tradisies van die Fisiese Teater deel, is 'n gesamentlike ontwerpbenadering tot teaterontwikkeling en skepping: verskillende groepe, soos DV8, Frantic Assembly en Forced Entertainment, gebruik almal verskillende, maar nietemin ontwerp-gebaseerde prosesse.
Sommige ontleders meen dat fisiese teater deur Bertolt Brecht beïnvloed is. Dympha Callery stel voor dat, ondanks die problematiese gebruik van die definisie van fisiese teater, 'n paar algemene eienskappe voorkom - hoewel sy beklemtoon dat hierdie voorbeelde nie as uitputtend beskou moet word of dat dit altyd nodig is nie.
Werk word dikwels bedink, eerder as wat dit uit 'n voorafgaande skrif bestaan ​​('n uitsondering hierop is die groep Gedeelde ervaring, wat fokus op die maak van kontemporêre herinterpretasies van hoogs literêre toneelstukke, waaronder A Doll's House van Ibsen en War and Peace van Tolstoy).
Werk het interdissiplinêre oorsprong - dit kruis tussen musiek, dans, visuele kuns sowel as teater.
Werk daag die tradisionele, proscenium -boog, kunstenaar/gehoorverhouding uit.
Werk vier die nie-passiewe gehoor.
Werk gebruik die verbeelding van die gehoor in samehang met die verbeelding van die kunstenaars. [1]
Probleme met die definisie van fisiese teater
Die definisie van fisies is baie moeilik om op te spoor. Dit het deels te doen met veelvuldige oorsprong, en deels te doen met die feit dat baie min praktisyns self gemaklik is met die definisie. In die boek Deur die liggaam, skrywer Dymphna Callery stel voor dat die frase meer as 'n bemarkingsterm ontstaan ​​het om enigiets te beskryf wat nie in die kommersiële literêre teater pas nie. Daar is inderdaad baie om dit te ondersteun: sogenaamde Fisiese teatergeselskappe het dikwels geen kenmerkende stilistiese kenmerke nie, behalwe dat hulle nie kommersiële teater maak wat gebaseer is op "Opgevoerde letterkunde" nie.
Baie praktisyns, soos Lloyd Newson, [1] spreek 'n weerstand teen hierdie term uit omdat hulle voel dat fisiese teater as 'n 'misc' gebruik word. kategorie vir enigiets wat nie netjies in die kategorie literêre dramatiese teater of kontemporêre dans val nie. Om hierdie rede word kontemporêre teater, insluitend post-moderne opvoering, bedinkte uitvoering, visuele opvoering en post-dramatiese opvoering, met hul eie duidelike definisies, dikwels eenvoudig as 'fisiese teater' bestempel sonder om anders te wees as omdat dit op een of ander manier ongewoon is. .
'N Ander problematiese gebied is dans wat van teatrale aard is. Dikwels sal 'n dansstuk homself 'fisiese teater' noem, omdat dit elemente van gesproke woord, karakter of narratief bevat en daarom teater en fisies is, maar dit het nie noodwendig iets gemeen met 'n potensiële (en ontluikende) fisiese teatertradisie nie.
Moderne fisiese teater het van verskillende oorsprong gegroei. Mimiek- en teater -narreerskole, soos L'École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq in Parys, het 'n groot invloed op baie moderne uitdrukkings van fisiese teater gehad, en praktisyns soos Steven Berkoff en John Wright het hul aanvanklike opleiding by sulke instellings ontvang. Hedendaagse dans het ook 'n sterk invloed op wat ons as fisiese teater beskou, deels omdat die meeste fisiese teater vereis dat akteurs 'n mate van fisiese beheer en buigsaamheid het wat selde voorkom by diegene wat nie 'n bewegingsagtergrond het nie. Moderne fisiese teater het ook sterk wortels in meer antieke tradisies soos Commedia dell'arte en sommige stel skakels voor na die antieke Griekse teater, veral die teater van Aristofanes.
'N Ander tradisie het begin by die baie bekende Franse meester Etienne Decroux (vader van liggaamlike mimiek). Etienne Decroux se doel was om 'n teater te skep wat gebaseer is op die liggaamlikheid van die akteur, wat 'n meer metaforiese teater kan skep. Hierdie tradisie het nou gegroei en liggaamlike mimiek word in baie groot teaterskole onderrig.
Daniel Stein, 'n onderwyser uit die geslag van Etienne Decroux, het dit oor fisiese teater te sê:
"Ek dink dat fisiese teater baie meer visceraal is en dat die gehore baie meer visueel as intellektueel geraak word. wesens staan ​​voor werklike mense, dit gaan oor die feit dat ons almal hierdie uur opsy gesit het om te deel in beide rigtings: die feit dat dit 'n baie fisiese, viscerale vorm is, maak dit 'n heel ander ervaring as byna enigiets anders. wat ons in ons lewens deelneem. Ek dink nie ons sou dit op dieselfde manier kon doen as ons op letterkunde gebaseerde teater doen nie. "[2]
Die punt waarop fisiese teater waarskynlik van suiwer mimiek onderskei kon word, was toe Jean-Louis Barrault ('n student van Decroux) die idee van sy onderwyser dat die mimiek moet swyg, verwerp en besluit dat as 'n mimiek hul stem gebruik, hulle 'n geheel het 'n wye verskeidenheid moontlikhede wat hulle voorheen nie sou gehad het nie. Hierdie idee het bekend gestaan ​​as 'Total Theatre' en hy bepleit dat geen teaterelement voorrang moet geniet bo 'n ander nie: beweging, musiek, visuele beeld, teks ens word as ewe belangrik beskou en dat elkeen moet ondersoek word na sy moontlikhede. Barrault was saam met Antonin Artaud lid van Michel St. Denis se onderneming. [1]
Artaud was ook baie invloedryk in die vorming van wat bekend geword het as fisiese teater - Artaud verwerp die voorrang van die teks en stel 'n teater voor waarin die prosceniumboog weggedoen word om 'n meer direkte verhouding met die gehoor te hê.
Oosterse teatertradisies het 'n aantal praktisyns beïnvloed wat fisies teater op termyn beïnvloed het. 'N Aantal Oosterse tradisies het 'n hoë fisieke opleiding en is baie visueel. Veral die Japannese Noh -tradisie is baie gebruik. Antonin Artaud was gefassineer deur die energie en visuele aard van die Balinese teater en het baie daaroor geskryf. Noh was belangrik vir baie praktisyns, waaronder Lecoq, wat sy neutrale masker gebaseer het op die kalm masker van Noh. Jerzy Grotowski, Peter Brook, Jacques Copeau en Joan Littlewood is almal bewustelik deur Noh beïnvloed. Benewens hedendaagse westerse praktisyns is sekere Japannese teaterpraktisyns beïnvloed deur hul eie tradisies. Tadashi Suzuki het gedeeltelik gebruik gemaak van Noh en sy hoogs fisieke opleiding is deur sy studente en medewerkers in die weste versprei. Dit het veral gebeur deur Anne Bogart se samewerking met hom en die gelyktydige opleiding van haar akteurs in beide die Viewpoints -metode en Suzuki -opleiding. Behalwe Suzuki bevat die Butoh -beweging, afkomstig van Tatsumi Hijikata en Kazuo Ohno, elemente van Noh -beeldspraak en liggaamlikheid. Butoh het weer die afgelope paar jaar Westerse praktisyns beïnvloed en het sekere ooreenkomste met Lecoq se mimiekopleiding ten opsigte van idees (indruk en gevolglike verpersoonliking van beelde, maskergebruik, ens.)
Behalwe dat idees buite die westerse teatertradisie geleidelik insluip, is daar ook 'n tradisie vanuit die Westerse teater, wat begin met Stanislavski. Stanislavski, later in die lewe, begin sy eie idees oor naturalisme verwerp, [1] en begin idees met betrekking tot die fisiese liggaam na te streef in prestasie. Meyerhold en Grotowski het hierdie idees ontwikkel en begin om akteuropleiding te ontwikkel wat 'n baie hoë vlak van fisiese opleiding insluit. Hierdie werk beïnvloed en is verder ontwikkel deur Peter Brook.
Kontemporêre dans het hierdie mengsel aansienlik bygevoeg, veral met Rudolf von Laban. Laban het 'n manier ontwikkel om na beweging buite die gekodifiseerde dans na beweging te kyk en was nuttig om nie net vir dansers nie, maar ook vir akteurs beweging te kyk en te skep. Later kyk die Tanzteater van Pina Bausch en ander na die verhouding tussen dans en teater. In Amerika het die postmoderne dansbeweging van die Judson Church Dance ook begin om teaterpraktisyns te beïnvloed, aangesien hul voorstelle vir beweging en somatiese opleiding net so toeganklik is vir diegene met 'n dansopleiding as diegene met 'n teateropleiding doxycycline koop. Steve Paxton het inderdaad teaterstudente aan die Dartington College of Arts en ander instellings geleer.
^ abc Callery, Dympha (2001). Deur die liggaam: 'n Praktiese gids tot Fisiese Teater. Londen: Nick Hern Books. ISBN1854596306.
^Onderhoud met Daniel Stein Jane Milling (2005). Afwykende prestasie: 'n kritieke geskiedenis. Palgrave Macmillan. ISBN1403906629.
Artaud, Antonin Teater en sy dubbel
Bogart, Anne Die uitkykpunte boek
Brook, Peter Die leë ruimte
Callery, Dympha Deur die liggaam: 'n Praktiese gids tot fisiese teater, Nick Hern Books, Londen, 2001
Klei, Alan Engele kan vlieg, 'n moderne handleiding vir gebruikers
Cross, Robert Steven Berkoff en die Theatre of Self-Performance
Decroux, Etienne Woorde oor mimiek
Grotowski, Jerzy Op pad na 'n swak teater
Hodge, Alison (red.) Opleiding van die twintigste eeu
Leabhart, Thomas Moderne en post-moderne mimiek
Lecoq, Jacques Die bewegende liggaam (Le Corpes Poetique)
Marshall, Lorna Die sprekende liggaam
Meyerhold, Vsevolod en Braun, Edward Meyerhold on Theatre
Oida, Yoshi Die onsigbare akteur
Suzuki, Tadashi Die manier van optree
Wright, John Waarom is dit so snaaks ?: 'n Praktiese ondersoek na fisiese komedie, Nick Hern Books, Londen, 2006
Allworth Press Beweging vir akteurs
Teks is beskikbaar onder die lisensie Creative Commons Attribution-ShareAlike, addisionele bepalings kan van toepassing wees. Sien gebruiksvoorwaardes vir meer inligting. Wikipedia® is 'n geregistreerde handelsmerk van die Wikimedia Foundation, Inc., 'n organisasie sonder winsbejag.