Januarie | 2015 | Slakkelak
Tot wederom swaer
Posted on 8 Januarie 2015 by Slakkelak
Ons familie is geseënd en buiten my skoonpa wat op 'n jong ouderdom oorlede is lank voor ek vir Roelf leer ken het, het ons nog net geliefdes verloor basies as gevolg van ouderdom. Daarom is dit ekstra hartseer om 'n eerste boetie te verloor.
Ons kon nie in persoon daar wees om koebaai te sê nie, maar ek weet dat jy die rede verstaan. Dit was so vinnig, vanaf die diagnose van verspreide kanker tot jy oorlede is, was maar twaalf dae. Dit voel so onwerklik dat jy weg is… maar jy is. Ons het ons laaste eer aan jou betoon verlede week. Van nou af is dit net: Onthou julle wat het Petrus gesê… onthou julle dit, onthou julle dat?
Elkeen wat met jou te doen gehad het, sal jou op 'n unieke manier onthou. Verseker was jý een van die uniekste mense met wie ek al te doen gehad het, in die manier hoe jou menseverhoudinge gewerk het. Hardkoppig verby, maar jy het tóg ongemerk geluister en op jou eie tyd aanpassings gemaak. Vreemde mense het gedink jy is bot, ons wat jou geken het, het geweet jy praat maar net min en dat chit-chat jou verveel. Wanneer jy wou gesels moes die gesprek lyf hê, anders het jy geloop. Jou skerp sê-goed op 'n onverwagte oomblik kon mens soms maar net laat lag.
Jy het gehou van kaalvoet loop en wanneer julle op die plaas kom kuier het was dit 'n komieklike gesig om jou met daai sagte wit voetjies te sien sluip oor die gruis. Maar skoene aantrek? Nee. Tekkies? Nee. Sandale? Nee. As jy dan skoene aangetrek het was dit jou swart outydse werkskoene sonder kouse, die veters los. Vandat ek jou leer ken het meer as dertig jaar terug tot nou, het jy nooit jou klere aangepas by die mode nie. Nooit.
Wanneer jou kleinboet se hare in 'n kant paadjie gekam word, kan mens so duidelik sien dat julle met dieselfde patroon gemaak is. Die manier waarop julle eet en julle monde trek ,vertel julle is boeties. Ek sal altyd iets van jou in hom sien, en dan aan jou dink.
Mens leer baie van mense deur te kyk hoe hulle hul troeteldiere hanteer. Jou honde en jy, veral Herklaas, was onafskeidbaar. Herklaas was waar jy was, die grote swart hond by jou voete in die huis. Jy het selfs sy seun ook Herkie genoem na sy dood, in jou verlange na hom.
Ek dink nie ek ken iemand anders wat so baie lekkergoed kan eet soos jy kon nie. Ook nie iemand wat so baie van wêreld geskiedenis af weet nie en ook nie iemand wat die binnegoed van kameras en lenses verstaan en sy eie werkende kontrepsies daaruit kan bou nie.
Ek het gou geleer jy hou nie van druk en soen nie, en met 'n "Ja Antie" en 'n op en af scan van kop tot tone, sonder om lelik te kyk, was ek gegroet. Ek het dan gesê "Hallo Oom" en dit was dit. Die scan het beteken jy neem kennis van my nuutste haarstyl, die klere wat ek aan het of wat ook al en dan sou jy op 'n onverwagse tyd ewe droog 'n aanmerking maak.
Jou studeerkamer was jou koninkryk waar jy die grootste deel van elke dag spandeer het. As iemand bereid was om die moeite te doen om die trappie na benede te daal, dan was jy bereid om 'n geselskap te voer… mits jy nie kom sit en bolle pik daar nie.
Ons gaan al jou maniertjies mis, dit het jou gedefeniëer in die mens wat ons geken het en vir wie ons lief was.