Notas oor die herdenking van die Japan-tsoenami - Versamelings
VANDAG IS DIE DRIE-JAAR herdenking van die Tōhoku-aardbewing en tsoenami in 2011, soms die aardbewing op 11 Maart, 3.11, genoem. Dit was 9,0 in omvang, die grootste aardbewing in die geskiedenis van Japan, en dit het 'n groot tsoenami veroorsaak wat oostelike Japan getref het en reaktore ernstig beskadig het by die Fukushima Daiichi Kernkragaanleg-kompleks, wat kernbesoedeling veroorsaak het en die ontruiming van 470,000 mense gedwing het. 15.884 is dood, 6.147 beseer, 2.636 word vermis, en 267.000 mense is vandag nog ontheem.
Ek en my man het in 2011 in San Diego gewoon, en ek onthou die dae van die aardbewing in die dae van die aardbewing dat die plaaslike kruidenierswinkel jodiumsout het as 'n voorkomende maatreël om in geval van straling oor die see te kom. Die nuus is oor nuusberigte wat heen en weer in hul ateljees in Tokio geslinger het en beelde van die tsoenami wat oor motors gerol en geboue afgeslaan het. So het ook stories oor die kalm Japannese mense gewag, in lyn met verligting gewag, nie paniekerig geraak of gekla nie. Hierdie verhale speel op lus. Vir 'n rukkie.
Ek het 'n bietjie meer as 'n jaar na die aardbewing na Japan verhuis. My man is in die Amerikaanse vloot en ons het vier maande na die aardbewing uitgevind dat ons na 'n basis ongeveer 300 km suid van die Tōhoku-omgewing verhuis het.
My man het kerntegnologie bestudeer vir sy werk met die vloot, en hy het sy bes gedoen om aan my te verduidelik hoe ver straling beweeg, deur die lug en deur die voedselketting, en hoe ver ons nuwe huis uit die aangetaste gebiede is. Ek het geluister. Ek swem en vaar in Sagamibaai, in die ooste van Japan, ek eet plaaslik gekweekte produkte en vis. Ek het nog nooit bekommerd geraak oor bestraling, ten goede of slegter nie.
Ek bekommer my oor tsoenami's en aardbewings. Ons woon minder as 10 meter bo seespieël, so as 'n baie groot aardbewing hier naby kom, dink ek dat ons in die moeilikheid sou wees. As daar 'n tsoenami was, sou ons ten minste 'n bietjie waarskuwing hê. Ek weet waar ons ontruimingsone is, en ek weet hoe die aankondiging sou klink. Maar ek is bekommerd.
Ek was een keer na 'n foto-uitstalling - die skade van die aardbewing was die onderwerp. Almal het baie stadig geloop, en ek het opgemerk dat mense 'n oomblik hul oë toemaak voordat hulle verder gaan na die volgende foto, van 'n vissersboot wat op sy sy lê, twee jaar nadat die tsoenami dit omgestoot het.
Ek begin bekommerd wees oor aardbewings as ek nie een keer in die lug voel nie.
My vrees vir tsoenami's is intellektueel. Ek is net bang, want ek weet dat dit kan gebeur, so ek dink daaraan. My vrees vir aardbewings is 'n dieper, werklike vrees. Ek begin bekommerd wees oor aardbewings as ek nie een keer in die lug voel nie. As daar binne 'n paar weke nie 'n klein bewing was nie, voel ek altyd dat die aarde energie bespaar vir 'n groot een.
Ek voel 'n handjievol ontstellende aardbewings sedert ons in Japan was. Ons huis is ouer, gebou voordat die nuwe aardbewing kodes in die 90's aangebring is. Soms voel ek dat my man in 'n nuwer kantoorgebou op die vlootbasis oorkant die skiereiland nie beweeg nie. Ons het eenkeer gevoel terwyl ons rondom Yokohama loop, en al die straatborde en verkeersligte het gekraai en geswaai en mense steek hul koppe by die vensters uit om te sien wat aangaan, wat ek destyds baie gevaarlik was. 'N Ander keer het ons inkopies gedoen en 'n aardbewing begin terwyl ons in die gang was. Ek het gedink ek is mal omdat die vloeistof in die bottels begin beweeg voordat ek iets gevoel het. Toe word die geluid van glas wat glas tref, harder en harder, en die teken bo die gang skuif bo ons.
Ek gee drie maandelikse Engelse lesse aan Japannese volwassenes wat wil leer Engels praat omdat hulle wil reis, omdat hulle met die Engelssprekendes in die omgewing wil kommunikeer, of omdat hulle afgetree het en hulle lees dat 'n tweede taal geleer word. die brein skerp. Dit was een van die mees lonende, verwarrende, senuweeverpakking, histeriese dinge wat ek nog ooit gedoen het. My studente is oop, eerlik, snaaks en vrygewig, en dit is altyd die hoogtepunt van my week.
Een van my mede-onderwysers, 'n Japannese vrou wat graag die Japannese kultuur aan my wil verduidelik, het my vertel dat sy 'n langnaweek in Fukushima deurgebring het. Volgens haar voel dit asof sy 'moet', en dat alle Japanese mense minstens een keer moet gaan. Om te sien, te verstaan ​​en geld te spandeer. Sy het 'n vrywilliger ontmoet wat haar en 'n vriend in die omgewing gery en hul vrae beantwoord. Ou huise en nuwe huise is vernietig. Hulle het almal meer as twee jaar later soos bene gelyk, soos geraamtes omring deur gebreekte glas. Sy het van haar toergids gesê, "Aan die einde het ons hom bedank. En toe sê hy dit terug. "
Sy het my dit alles vertel op ons stap van die treinstasie na die klas, en dit het weer voor die groep van 12 opgekom toe ek almal vra om my te vertel wat Japan spesiaal maak. Sommige studente het gesê dat dit die kos, tempels of natuurlike skoonheid was. Sy het gesê dat dit die gees van die mense was: 'Voor die aardbewing hou ek nie van die neiging om as groep op te tree nie.' Sy het van plan verander omdat die sterk gemeenskappe wat sy gesien het, haar eie en die omgewing wat sy getoer het, baie van die redes was waarom sy gedink het dat die land herstel.
Ek leer ook 'n ander, kleiner klas. Ek ontmoet een maal per maand middagete met drie dames om gesprekvaardighede te oefen. Verlede maand het ons gepraat oor nuus en huidige gebeure. Aan die einde van die klas het ek hulle uitgevra oor die onvergeetlikste nuusverhaal of televisiegeleentheid wat hulle nog ooit gesien het. Vir al drie was dit die aardbewing op 11 Maart.
Na 'n paar frustrerende oomblikke gryp die vrou langs my aan my pols en sê: "Is dit goeie nuus?"
Een van hulle was by die werk en die treine het opgehou loop en sy moes twee uur huis toe loop. Maar sy het gesê dat sy gelukkig was - ander het in treinstasies geslaap of die hele nag terug Tokio toe gestap. Hulle het gesê dat winkels gesluit is, elektrisiteit aan en uit was, en dat daar baie naskokke was.
Ek het die oggend op die nuus gelees dat daar in 'n studie gesê word dat kinders wat naby die kragsentrale woon, kanker sou ontwikkel. Dit was vir my moeilik om dit aan hulle te verduidelik - daar was 'n paar woorde waarvoor ek nie sinonieme kon uitvind toe hulle dit nie verstaan ​​nie. Ek gebruik my woordeboek om die woorde 'kanker' en 'oorspronklik' te vertaal, en ek voel hoe my gesig spoel omdat ek nie vir hulle iets kon leer wat ek gedink het belangrik is nie.