Appelkoos - sonnige vrugte * Oor plante
Appelkoos of gewone appelkoos (Prunus armeniaca) - 'n boom uit die geslag Plum (Prunus) Pienk gesin (Rosaceae), sowel as die vrugte van hierdie boom. Appelkoos word ook 'n geelroom, morel, gedroogde appelkose, spaghetti, appelkoos genoem.
In moderne literatuur word drie tot ses moontlike oorsprongsentra van die appelkoos onderskei. Onder hulle word die Tian Shan-streek in China as die waarskynlikste beskou. In Europa het hy egter bekend geword uit Armenië (vandaar die botaniese naam in Latyn: armeniacus - Armeens). Daarna het die appelkoos na Rome gekom, soos vermeld in sy geskrifte deur die antieke Romeinse wetenskaplike en skrywer Plinius die ouere.
'N Spesiale spesie is Siberiese appelkoos (Prunus sibirica) en groei wild in die berge van Dauria. Dit word in die Primorsky-gebied, Oos-Siberië, Noord-China en Mongolië aangetref. Dit het 'n baie hoë rypbestandheid (teen rust is dit bestand teen ryp tot minus 45 ° C), maar dit verdra nie ontdooie in die tweede helfte van die winter nie. Vrugte - droë drupe wat langs die naat kraak, met 'n deursnee van 2-2,5 cm, grysgeel van kleur, het 'n suur-tert smaak, byna eetbaar.
Appelkoos beskrywing
Appelkoosplant
Appelkoosinhoud en tuinbewerking
Appelkoosligging
Abrikoos-voortplanting
Appelkoos gebruik
Siektes en plae van appelkoos
Appelkoos - bladwisselende boom van medium hoogte en kroonomtrek. Die blare is rond, eiervormig, aan die toppunt getrek, fyn getand of dubbeltandig. Wit of pienk blomme blom voordat die blare verskyn.
Vrugte is odontostrusse van 'n geelrooi kleur ('appelkoos'), afgerond, ellipties of skuins. Die been is dikwandig, glad.
Appelkoosboom word lankal in baie lande met 'n warm, gematigde klimaat gekweek.
Appelkoosvrugte word in vars sowel as in gedroogde vorm verbruik (appelkose met pitte, kaisa, gedroogde appelkose, pastille). Pasiënte met diabetes moet hul gebruik van appelkose beperk as gevolg van hul hoë suikerinhoud.
Appelkose word gebruik om appelkoosvodka, 'n drankie, te maak, en appelkoos sap word gefermenteer en dan gedistilleer.
Vir die aanplanting word daar gewoonlik 'n eenjarige met standaardvertakking gebruik, waarin enkeltakke (sytakke) eweredig langs die stam en in die ruimte geplaas word, en ook goed pas by die voortsetting (geleier). Ongeskik om saailinge met takke van aangrensende knoppe met skerp vertrekhoeke te plant. In die toekoms breek sulke takke af onder die gewig van die vrugte, wat lei tot die dood van bome. Die aktiewe ontwikkeling van siektes op wondoppervlaktes dra ook daartoe by.
Foute in die aankoop van plantmateriaal moet nie gemaak word nie. Die geënte saailinge van kultivars verskil in verskillende morfologiese karakters van saailinge (kettings). Boompies van gekweekte variëteite het nie dorings (spore) nie, maar hulle het stompe - die plek waar die onderstok afsny oor 'n gebruiklike oog (nier), wat nog nie heeltemal gegroei het nie. Op die eenjarige takke van kultivars is daar reeds dubbele of drievoudige knoppe wat vorm, en by saailinge slegs enkelvoudig (enkelvoudig).
Die pale dra vrugte in die vroeë jare van vrugte slegs op eenvoudige en komplekse spore, en teen 8-10 jaar verskyn kort vrugvormings op individuele plante.
Eenjarige takke en stam van saailinge is minder ontwikkel en dun in vergelyking met 'n gekweekte saailing. Saailinge van onbekende oorsprong en ingevoer uit die suidelike streke is gewoonlik nie bestand nie. Dit vries onder ons toestande tot by die sneeubedekking en word gekenmerk deur 'n lae smaaklikheid van die vrugte. Die gevaar bestaan ​​om virussiektes met saailinge en saailinge uit ander streke in te voer. In hierdie geval sterf die plante voortydig.
Die beste resultate word verkry as u onvertakte eenjariges land. Hul swak groei in die eerste jaar na plant veroorsaak die vorming van groot opkomshoeke en 'n sterk kroon.
Voor die plant word die wortels in 'n erdepot gedoop. By plant word plante in die kuil geplaas sodat die wortelnek van die saadvoorraad en die ent van die kultivar op die klonale stam 3-4 mm onder die kante van die put is. Die wortels van die plant word bedek met die voorbereide vrugbare mengsel. As die vulling teruggevul word, word die plante effens geskud, en dan word die grond in die kuil met die voet gekompakteer vanaf die omtrek van die put tot in die middel, wat die plant op die gewenste vlak hou.
Die bodem word met die bodem van die onderste horisonte na die rande gegiet en 'n erdroller word langs die rande van die put gemaak om die plante maklik te laat natmaak. Plante word natgemaak, ongeag grondvog, 20-30 liter water per plant. Nadat die water natgemaak is, gaan die grond sterk neer en word die put tot by die rande uitgegooi en word die erdroller reguit.
Afhangend van die heersende weerstoestande en grondvog gedurende die somer, word 'n ekstra 2-3 besproeiing uitgevoer met 'n interval van 10-15 dae. Matige en tydige grondvog dra by tot die normale ontwikkeling van plante in ons omgewing.
Grondinhoud volgens die tipe suiwer stoom met die rasionele gebruik van kunsmis in toestande van onvoldoende watervoorsiening, verseker die normale ontwikkeling en vrugvrug van die appelkoos. Hierdie stelsel dra by tot 'n dieper plasing van wortels in die grond en 'n beter weerstand van plante teen ekstreme toestande.
In die eerste twee jaar, en nie meer nie, word die sitplek (kofferbak) onder die deklaag gehou. 'N Langer tyd van die grond onder die deklaag lei tot 'n oppervlakkige plasing van die wortels in die grond. As deklaag, kan u kunsmis, saagsels, turf en ander organiese stowwe gebruik. Dit is belangrik om die grond vinnig en noukeurig uit te voer, wat voorkom dat die onkruid sterk ontwikkel en die wortels beskadig.
In die toestande van goeie vogtoevoer weens die gebruik van besproeiing, vanaf die toediening van plante tot die volle vrugtydperk (op die 6-7ste lewensjaar), kan die grond verdun word. Vir hierdie doeleindes word graangras met kort stam met 'n swak ontwikkelde wortelstelsel gebruik: blougras, rooi vlokkies, veldpaal, weidingrygras en ander spesies wat gebruik word om grasperke te vorm (grasperkmengsel).
Die saad word vroeg in die lente op goed voorbereide grond gesaai, na die volledige vernietiging van die risoom- en wortelonkruid. Gesaaide sade word gereeld met fyn verspreide sproeiers (sproeiers) natgemaak om vriendelike en digte saailinge te kry en om die bogrond te droog. Kruie sny periodiek as hulle 'n hoogte van 20-25 cm bereik.
So 'n stelsel met grondinhoud kan die water-fisiese, chemiese eienskappe van die grond aansienlik verbeter en die vrugbaarheid daarvan verhoog. In kombinasie met die rasionele gebruik van minerale kunsmisstowwe en optimale vogtoevoer, word die voorkoms van plante verminder, word normale groei en gereelde vrugtigheid verseker, en word die opbrengs en weerstand van plante teen somer- en wintergewoontes van die natuur verhoog.
As plante nie betyds aan die nodige toestande voorsien word nie, word hulle onderdruk, voortydig verouder, en word die aanplantings ekonomies nadelig.
Appelkose is fotofiel, veeleisend vir grondtoestande, groei beter op diep, goed deurlugte gronde wat kalk bevat. Droogte- en windbestand, vermy stagnasie en versouting van die vog, en groei vinnig. Die beste gebiede vir die kweek van appelkose is die suid-, suidoost- en suid-wes-rigting vanaf Moskou.
Die terrein moet beskerm word teen die noordewind. Die lae lande waar koue lug vloei, is ongeskik. Die plek om van te kies is sonnig: appelkose moet gedurende die somer soveel hitte as moontlik kry, dit sal hulle help om die winter veilig oor te dra.
In die middelste baan moet appelkoos gereeld in die Mei-Junie, veral na oorplantings en tydens groei, natgemaak word. In die tweede helfte van die somer word plante slegs tydens droogte natgemaak, wat selde in die Moskou-streek waargeneem word. In ander gevalle kan oormatige natmaak in Augustus 'n langdurige groei van lote veroorsaak wat teen die winter nie ryp sal word nie.
Vanaf 'n vroeë ouderdom, in die laat herfs en vroeë lente, word die takke en die hoofskeletvertakkinge van die boom gekleur en kopersulfaat by die witwas gevoeg. Wonde en ryp gate aan die stam aan die einde van April - in Mei, maak skoon tot lewende weefsel en bedek met tuinvar of kuzbaslak.
Appelkose groei vinnig en gee die eerste oes gemiddeld die vyfde of sewende jaar. Vir meer effektiewe bestuiwing is dit wenslik om minstens twee saailinge op die terrein te hê, of nog beter, drie tot vier. Met direkte groei en behoorlike versorging, kan bome in die derde of vierde jaar blom. Blomknoppe word elke jaar op plante gelê, selfs met 'n groot las op hul gewasse. Crohn in appelkose word natuurlik gevorm.
Voortplanting deur sade wat lewensvatbaarheid vir tot 'n jaar behou, en oorplanting. Saad word in die herfs of lente gesaai na 'n stratifikasie van drie maande.
Plaaslik aangepaste appelkoosbome kan gekweek word uit saadsaad wat verkry is uit vrugte wat op die mark gekoop word. Dit is nie nodig om saad van Armeense en ingevoerde te groot vrugte te saai nie. Hulle word onmiddellik, sonder om droog te word, tot 5-6 cm diep geplant, wat byna 100% ontkieming verseker. Anders as granaatjiesaad, waarin wilde voëls uit sade groei, lewer hulle in steenvrugte sowel wilde voëls as saailinge, wat in die toekoms selfs ouerlike vorms kan oorskry wat vrugkwaliteit betref.
Vroeg in die lente, in Maart, word eenjarige saailinge gesnoei. Hierdie snoei word dan jaarliks ​​uitgevoer. In die eerste plek verwyder hulle swak, bevrore takkies en hul ente, verkort te lang en kragtige lote, en sny ook ekstra lote wat die kroon "op die ring verdik". Al die dele is bedek met tuinvernis of met dik afgeveegde verf (rooi, oker, roet) verdun met natuurlike droogolie. As saailinge op 'n bed groei, word hulle op tweejarige ouderdom onmiddellik na die sneeu of in September-Oktober oorgeplant.
Op vrugbare, strukturele grond is dit genoeg om 'n gat te grawe volgens die grootte van die wortels. Op klei, turf of sanderige grond word dit dieper en breër gemaak, dreinering word aan die onderkant gerangskik en die put is gevul met 'n voedingsmengsel. Die beste ding is om bome te kweek sonder om uit te plant.
Nadat die eerste gewas afgehaal is, word saadsaad onmiddellik na die ekstraksie van die vrugte in die grond geplant. Gewasse saailinge sal die tweede generasie appelkose wees, wat baie meer bestand is teen die plaaslike klimaat.
Baie mooi gedurende die blomperiode, wanneer die lote (voordat die blare oopgaan) heeltemal bedek is met groot pienk blomme. Hulle is elegant in die herfsversiering van helder blare en ten tye van vrugtigheid. Dit kan gebruik word om tuine, parke, woudparke, vierkante, in landelike tuinbou, in enkel- en groepaanplantings te versier.
Appelkoosblomme straal 'n aangename heuningaroma uit - omdat die appelkoos mooi is, die vroegste heuningplant. Van die houtagtige blomspesies blom terselfdertyd lae amandels, dauriese rododendron, die voorspel daarmee.
Appelkoos is minder vatbaar vir siektes en plae as pruim. Bome raak egter soms besmet met swamsiektes.
Kleasterosporiosis, of 'gatagtige spotting' (Clasterosporium carpoplilum Aderh.): Aan die begin van die somer verskyn daar rooierige kolle op die blare, in die plek waarvan gate teen die einde van die somer vorm. Die aangetaste weefsel van die jong lote is gekraak en tandvleis - 'n klewerige, viskose sap wat in die lug vries - vloei uit die aangetaste gebiede. Hierdie swamsiekte kom gewoonlik voor by verswakte plante wat óf swak geploeg het, of nadat die gewas oorlaai is.
Moniliose (Monilia cenerea Bonord.): Die oorsaak van die siekte is 'n swam wat oorwinter op die aangetaste organe van plante. In die lente vorm die miselium van die swam sporulasie. Aanvanklik veroorsaak die siekte verbruining en droging van die blomme, en dan - die blare en eenjarige lote. Gedurende die somer ontwikkel die swam op die vrugte. Eerstens verskyn 'n klein donker kol, wat geleidelik groei, die hele fetus bedek. Die pulp van die vrugte word bruin, en die oppervlak is bedek met klein swart sporulasieblokkies. Geaffekteerde vrugte krimp, droog en val.
Die onderhoud van die tuin in 'n goeie sanitêre toestand is van die grootste belang. Patogene swamme word op blare, takke, vrugte, bas en ander dele van die boom aangetref. Dit is belangrik om blare in die herfs te versamel en te verbrand om om die boomstamme te grawe. 'N Doeltreffende maatreël is die toediening van organiese, minerale en kalkstowwe. Kunsmisstowwe sorg vir goeie groei van bome en verander terselfdertyd die reaksie van die sap na die kant, wat ongunstig is vir patogene en plae.
Dit is ook nodig om die wortelwortel te verwyder en droë en siek takke uit te sny, die stam van bevrore bas skoon te maak, die beskadigde gebiede met tuinvariëteite te bedek. Die blaas van krone is baie belangrik: dit is belangrik om die lote op die stingels en skelettakke betyds te verwyder om die kroon te verjong.
Uit die chemiese beheermaatreëls, is die uitroei van bespuiting effektief in die vroeë lente, voor bot, nitrafen (2-3%), Bordeaux-vloeistof (4%), ystersulfaat (5-8%). Gedurende die periode van aktiewe plantegroei teen siektes, word dit met Bordeaux-vloeistof (1%), cinebom (0.5%) of koperchloroksied gespuit. Die eerste bespuiting word onmiddellik na blom gedoen, die volgende drie tot vier - elke 10-15 dae.
Met die behoorlike versorging het die bome 'n gesonde voorkoms, groei hulle jaarliks ​​met 40-70 cm en word dit prakties nie siek nie.
Van die insekplae veroorsaak plantluise groot skade: dit verswak plante, en dan kan 'n roetagtige swam daarop vestig. U kan meganies teen plantluise veg, dit vernietig wanneer dit verskyn, of dit met seepinbrake van tabak, paardebloem, as spuit.
Pruimmot (Laspeyresia fundebrana Tr.) Beskadig die vrugte van pruime en tot 'n mate appelkose. Dit is 'n klein skoenlapper, winters in die vorm van 'n kokon in die onderste deel van die stam of in die oppervlaklaag van die grond. Vlinders vlieg in die eerste dekade van Junie uit, en lê hul eiers in die eierstok van die vrugte of op die blare. Dan val die skoenlapper en vanaf middel Julie tot middel Augustus is daar jare van skoenlappers van die somergenerasie van die motte en die lê van eiers op die gevormde vrugte.
Meganiese metodes is redelik effektief: beskadigde vrugte versamel en vernietig, die bas op die boomstam skoongemaak, om die romp gegrawe word.
Beskadig die appelkoos en ruspe van die vlinderdoring, die knoppe van die vlinder, die blare. Dit is ook nie moeilik om dit meganies te vernietig nie, en oorwinterende neste - droë blare met eierlê wat deur spinnerakke op takke beveilig word - moet in die herfs of vroeë lente versamel en vernietig word.
Hoe kweek jy appelkose?
Kyk die video: Five Little Babies playing with toys + More BST Nursery Rhymes u0026 Kids Songs (April 2021).