Dekkinge met die kleinseun van Gandhi - Versamelings
Ek het verwag dat die kleinseun van die Mahatma dun sou wees, sodat die begin van die ou man se aangesig van heilige ineenstorting sou wees. Maar Tushar Gandhi, wat my by die deur van sy ondergrondse woonstel in Santa Cruz, naby die lughawe in Mumbai, gegroet het, het die beesagtige, baardagtige gesig van 'n sokkerbal. 'N Gesig wat gretig gelyk het om van sy naam te ontsnap.
Ek het gedink dat ek êrens na 'n foto van Gandhi sou kyk, maar in plaas daarvan 'n stil geel skildery van Kasturba, Gandhi se vrou, by haar spinwiel gevind het. Simbool van Indiese eenvoud en selfvoorsiening. Dit is moeilik om nie daardeur geroer te word na die twee uur lange kruip van Mumbai-verkeer nie.
Op 'n stadium kom die tiener dogter van Tushar in 'n heup-knuffelblou jeans en vra haar vader om geld. Hy het gehoorsaam in sy sak gegrawe. Ek kon in die huis van enige gewone middelklas-Indiese gesin gewees het.
Tushar Gandhi, in sy middel vyftigerjare, was 'n toegewyde kind in sy jeug van John Wayne. ("Ek het gedink dat die vinnige trekking die oplossing vir elke probleem was.") As volwassene het hy een van die familie se sigbaarste voorstanders van geweldloosheid geword.
"My volgende Gandhi het niks met genetika te doen gehad nie. My pa het gesê: 'Moenie Gandhi aanvaar nie, want ek aanvaar hom. Bestudeer hom en besluit self. 'Ek het alles gelees wat Gandhi geskryf het en tot die gevolgtrekking gekom dat mense slegs deur nie-gewelddadigheid 'n toekoms het.'
'Ons het vandag verloor,' het hy my gesê, 'maar ons het nie môre verloor nie.'
Arun, Tushar se pa, het my seun se e-posadres gegee voordat ek na Indië vertrek het. Ek het geskryf oor Arun se besoek aan die Wesoewer, waar groot skares Palestyne, toegewyde Moslems onder hulle, geblyk het 'n Hindoe te hoor wat hulle aanmoedig om die Israeliese besetting met onverbiddelike gewelddadigheid teen te staan. Dit het my laat dink aan die blywende mistiek van die Gandhi-naam wat baie van sy belang in die hedendaagse Indië verloor het.
Tushar het my meegedeel dat Gandhi wil hê dat sy Kongresparty die nakoming van nie-gewelddadigheid in sy manifes moet insluit.
"Partyleiers het die idee gekelder. Geweld was vir hulle net 'n maklike metode om onafhanklikheid te bekom. Dit was soos medisyne wat op die gebruiksdatum geslaag het. "
Ek het gedink dat 'n besondere beeld vir hierdie man wat in Indië reis, die medisyne van sy oupa gebruik, waarvoor daar min mense was. Hy was onbedrewe. In 2005, op die 75-jarige herdenking van Gandhi's Salt March, het hy die 235-myl-trek van die Mahatma's Sabarmati Ashram in Gujarat tot by die see by Dandi hervorm, waar die Indiese leier sy optoggangers sout gemaak het in stryd met die Britse monopolie op Indiese soutvervaardiging.
Tushar het met sy generasie geworstel soos andersdenkendes tradisioneel doen. Hy het die Kongres gehaat, maar hy het vir die Kongres gestem uit vrees vir die nasionalistiese alternatief vir die Moslem-aas. Ek was hartseer om aan die politiek van slegte keuses te voldoen, net soos ons hier in die VSA doen.
Dit het hom aangespoor om sy boodskap aan die kleintjies te bring. 'Ons het vandag verloor,' het hy my gesê, 'maar ons het nie môre verloor nie.'
Jong Indiane sal hom uitvra oor terrorisme, of nie-geweld in die era van terreur.
'Hulle sal my vra:' Hoe ontwapen jy 'n selfmoordaanvaller nie gewelddadig nie? 'Hulle vra nie:' Wat maak 'n mens van 'n selfmoordbomaanvaller nie? ''
Hy vra hulle om 'n werklikheid voor te stel waar die dood as die beste as die lewe beskou word. 'N Werklikheid van onversoenbare griewe en onversoenbare wrok.
'Ek sê vir hulle:' U kan 'n terroris met 'n koeël stop, maar u kan nie terrorisme met 'n koeël stop nie. ''
Dit was die groot man se stem wat ek gehoor het.
Kyk die video: Mahatma Gandhi life, education u0026 family National movement of India, Modern history of India #upsc