Hierdie algemene, maar swak verstaanbare emosie kan 'n waardevolle venster in die donker kant van die mensdom bied, dui die hersieningsartikel aan.
Die hersiening trek uit bewyse uit drie dekades van sosiale, ontwikkelings-, persoonlikheids- en kliniese navorsing om 'n nuwe raamwerk te ontwerp om skadevryheid sistematies te verduidelik.
'N Scary-kant
Die skrywers stel voor dat skadefreude bestaan ​​uit drie skeibare maar interverwante subvorme-aggressie, wedywering en geregtigheid - wat duidelike ontwikkelings oorsprong en persoonlikheid korreleer.
Hulle het ook 'n gemeenskaplikheid onderliggend aan hierdie subvorme uitgesonder.
"Dehumanization blyk die kern van skadefreude te wees," sê die eerste skrywer Shensheng Wang, 'n PhD-kandidaat in die sielkunde aan Emory Universiteit. "Die scenario's wat skadevryheid oplewer, soos intergroepkonflikte, is geneig om ook dehumanisasie te bevorder."
Dehumanization is die proses van waarneming van 'n persoon of sosiale groep as die eienskappe wat definieer wat dit beteken om mens te wees, ontbreek. Dit kan wissel van subtiele vorme, soos om aan te neem dat iemand uit 'n ander etniese groep nie die volle omvang van emosies voel nie, soos een van die groeplede doen, tot op blatante vorme soos seksuele oortreders teenoor diere. Individue wat gereeld ander mense dehumaniseer, kan daaroor nader. Dehumanization kan ook situasioneel wees, soos soldate wat die vyand tydens 'n geveg ontmenslik.
"Ons literatuuroorsig stel sterk voor dat die geneigdheid om skadegevalle te ervaar nie heeltemal uniek is nie, maar dat dit aansienlik oorvleuel met verskeie ander 'donker' persoonlikheidstrekke, soos sadisme, narcisme en psigopatie," sê Scott Lilienfeld, 'n professor in sielkunde wie se navorsing fokus op persoonlikheids- en persoonlikheidsversteurings. "Daarbenewens kan verskillende subvorme van skadefreude ietwat anders met hierdie dikwels kwaadwillige eienskappe verband hou."
Een probleem met die bestudering van die verskynsel is die gebrek aan 'n ooreengekome definisie van skadefreude, wat letterlik "vreugde in vreugde" in die Duits beteken. Sedert antieke tye het sommige geleerdes skadeveroordeling as kwaadwillig veroordeel, terwyl ander dit as moreel neutraal of selfs deugsame beskou het.
"Schadenfreude is 'n ongemaklike emosie wat moeilik is om te assimileer," sê mede-outeur Philippe Rochat, 'n professor in sielkunde wat kinder- en kindontwikkeling studeer. "Dit is soort van 'n warm koue ervaring wat geassosieer word met 'n gevoel van skuld. Dit kan jou vreemd maak om plesier te ervaar wanneer jy slegte dinge hoor wat met iemand anders gebeur. "
Sielkundiges beskou skadefreude deur die lens van drie teorieë.
Envy-teorie fokus op 'n bekommernis vir selfevaluering, en 'n vermindering van pynlike gevoelens wanneer iemand wat as benydenswaardig beskou word, word 'n pen geklop. Verdienstelikheidsteorie verbind skadevryheid tot 'n kommer vir sosiale geregtigheid en die gevoel dat iemand 'n ongeluk aangaan, het ontvang wat hulle bereik het. Intergroep-konflikteorie het betrekking op sosiale identiteit en die skadevryheid wat ervaar word na die nederlaag van lede van 'n mededinger, soos tydens sport- of politieke kompetisies.
Die skrywers van die huidige artikel wou ondersoek hoe al hierdie verskillende fasette van skadevryheid verband hou, hoe dit verskil en hoe dit kan ontstaan ​​as gevolg van hierdie bekommernisse.
Die oorsig het die primordiale rol van hierdie bekommernisse in ontwikkelingsstudies gedemonstreer. Navorsing dui daarop dat babas so jonk as agt maande 'n gesofistikeerde sin van sosiale geregtigheid demonstreer. In eksperimente het hulle 'n voorkeur getoon vir poppe wat 'n nuttige marionet gehelp het en poppe gestraf het wat antisosiale gedrag uitgestal het. Navorsing oor babas dui ook op die vroeë wortels van intergroep aggressie, wat daarop dui dat babas verkies om poppe wat nege maande straf, wat ander as hulself straf.
"As jy dink aan normale kinderontwikkeling, dink jy aan kinders word goeie, natuurlike en gesellige," sê Rochat. "Maar daar is 'n donker kant om gesosialiseer te word. Jy maak vriende en ander in groepe tot die uitsluiting van ander. "
Slegte wedywering blyk uit minstens vyf of ses jaar, wanneer navorsing bewys het dat kinders soms sal kies om hul wins oor 'n ander kind te maksimeer, selfs as hulle 'n hulpbron moet opoffer om dit te doen.
Teen die tyd dat hulle volwassenheid bereik, het baie mense geleer om enige tendense weg te steek om net 'n opoffering te maak, maar hulle kan meer oop wees om opofferings te maak wat baie pro-sosiale beskou.
Die hersieningsartikel stel 'n verenigende, motiverende teorie voor: Bekommernisse van selfevaluering, sosiale identiteit en geregtigheid is die drie motiveerders wat mense na skadevryheid lei. Wat mense wegneem van skadefreude is die vermoë om empatie vir ander te voel en om hulle as volkome te beskou en empatie vir hulle te toon.
Gewone mense kan tydelik empatie vir ander verloor. Maar diegene met sekere persoonlikheidsversteurings en verwante eienskappe - soos psigopatie, narcisme of sadisme - is óf minder of minder gemotiveerd om hulself in die skoene van ander te plaas.
"Deur die perspektief van skadefreude te verbreed en al die verwante verskynsels daaraan te koppel, hoop ons dat ons 'n raamwerk verskaf het om dieper ingewikkelde insigte te verkry in hierdie komplekse, veelkleurige emosie," sê Wang.
"Ons ervaar almal skadefreude, maar ons hou nie daarvan om te veel daaraan te dink nie, want dit wys hoe ambivalent ons met ons medemens kan wees," sê Rochat. "Maar skadevryheid dui op ons ingewikkelde bekommernisse en dit is belangrik om dit sistematies te bestudeer as ons die menslike natuur wil verstaan."
Die navorsing verskyn in Nuwe idees in die sielkunde.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoekom gee ander mense se ongemak ons ​​soms plesier?