Resensie: Poppie-Dot by die Grootrivier
Dis die skrywer se tweede boekie oor Poppie-Dot en dié een is nog warmhartiger as die vorige.
Die bruin meisietjie word oortuigend geteken as lewendig en nuuskierig, en dis duidelik dat sy baie lief is vir oupa Jorsie, by wie sy bly omdat haar ouers oorlede is. Sonder enige sentiment of afskrywery word handelend vertel watter werkies Poppie-Dot gereeld doen - en veral hoe sy haar koei. Sêramei, versorg en self melk.
Dis Poppie-Dot wat planne maak wanneer haar oupa Walvisbaai toe wil gaan om snoek te vang; sy dink 'n wa uit wat vir Sêramei gemaak moet word, sodat sy die meisietjie kan begelei as sy by familie gaan kuier.
Die reis van Bok-eiland word noukeurig en met stemming beskryf. Later is daar 'n tweede reis as haar oom Sefie haar en sy eie kind Grieta saamvat om goed in die Kalahari te gaan aflaai. Jong lesers sal 'n sterk indruk kry van die harde, warm wêreld waar Poppie-Dot terugverlang na die koeler Bamboesbaai. Tog is sy ontvanklik vir kosbare ervarings saam met Grieta en die ouerpaar, oom Sefie en tannie Miena, en ook laasgenoemde se broer oompie Joos wat vroeër die pont oor die Grootrivier geneem het en lekker kan vertel.
Vertellinge is belangrik in die opset: van oompie Joo en ook in fantasieverband van 'n akkedis en die waterslang wat Poppie-Dot se vrees vir hom besweer en haar verseker dat hy mense juis van verdrinking red. Daarom dra hy 'n ster op sy voorkop: dit "gee vir my swemkrag om vinnig by kinders te kan uitkom as hulle in die rivier val" (p. 56). Die fantasieë word goed voorberei deurdat Poppie-Dot aan die slaap raak of bewusteloos word as sy haar in die rivier beseer.
Ook die Boesman Langasem speel 'n positiewe rol en leer Poppie-Dot dans met die dansbandjies wat hy vir haar present gee. Al die ontmoetings met vreemde karakters versterk die gevoel van geborgenheid wat in die sestal verhaaltjies beklemtoon word.
Die mooiste verhouding, wat deurgaans 'n rol speel, is met die koei. Nooit word sy vermenslik nie: sy het tipiese koei-kwinte, soos om te weier om weer in haar wa te klim, nadat oupa Jorsie haar moes aflaai om eers 'n pap band reg te maak, en om met die groot reën op Bok-eiland weg te loop en só spanning in die teks bring.
Poppie-Dot gesels met haar as 'n vertoueling, word soms kwaad en raas met haar, maar dan word sy weer sorgsaam. Die muggies wat Sêramei saam met die hitte teister, laat haar troos: "Jy moenie bang wees nie. Ek sal hulle weghou van jou af" (p. 43). Sonder die koei sou dié storie nie so goed geslaag het nie. Die teks met sy duidelike druk, wat lesertjies van sewe, agt sal aantrek is geïlustreer deur Nikkie Jones. Kinders sal by die lees heirvan kennis bekom van die lewenswyse van 'n bruin meisie en van 'n besondere omgewing.