Bleach - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Kommersiële chloorbleikmiddel
A bleikmiddel is 'n chemiese middel wat die kleur van 'n voorwerp kan verwyder of verlig, dikwels deur 'n oksidasieproses. Algemene chemiese bleikmiddels sluit in chloor bleikmiddel (natriumhypochloriet) en suurstofbleikmiddel (chemikalieë wat peroksied produseer).
Huishoudelike bleikmiddel (chloorbleikmiddel) word in die huis gebruik vir die witmaak van klere, vlekke verwyder en ontsmet. Peroxide-produserende chemikalieë is algemene bleikmiddels by skoonmaakmiddels en tandepasta. Sommige organiese peroksiede word gebruik om meel te bleik. Daarbenewens word chloordioksied gebruik om houtpulp, sellulose, tekstiele, vette en olies te bleik. Bleiking is dikwels 'n voorlopige stap in die kleurproses.
Chloor is in 1774 vir die eerste keer gekenmerk deur die Sweedse chemikus Carl Wilhelm Scheele. Op grond van die teorie van die flogiston wat destyds algemeen aanvaar is, noem hy dit 'dephlogisticated marine acid'. Die Franse chemikus Claude Louis Berthollet, wat die bleik eienskappe van chloor opmerk, het hipochlorietbleikmiddel in 1789 uitgevind. In Frans staan ​​bleikmiddel bekend as Eau de Javel, na die dorp waar dit vervaardig is.
Tipes bleikmiddel en die gebruike daarvan
Huishoudelike bleikmiddel, ook bekend as chloorbleikmiddel, het die chemiese naam natriumhypochloriet, met die formule NaClO (of NaOCl). Dit het 'n pH van 11 en word in die huis gebruik vir die witmaak van klere, vlekke verwyder en ontsmet. In hierdie proses lewer natriumhypochloriet chloorradikale op, wat oksideermiddels is wat maklik met baie stowwe reageer.
Chloorbleikmiddel word dikwels saam met wasmiddels gebruik en is ook 'n algemene ontsmettingsmiddel. Die gebruik van chloorbleikmiddel op kledingstukke gemaak van wol, nylon, sy, leer of enige hoeveelheid spandex, sal die kledingstuk geel vlek wat permanent of baie moeilik is om te verwyder.1
'N Ander agent met soortgelyke optrede is bleikpoeier. Dit bestaan ​​uit 'n mengsel van kalsiumchloried (CaCl2), kalsiumhipochloriet (Ca (OCl)2), en kalsiumchloriedhipochloriet (CaCl (OCl)).
Suurstofbleikmiddel bevat waterstofperoksied of 'n verbinding wat peroxide vrylaat. 'N Algemene voorbeeld is hare bleikmiddel wat waterstofperoksied bevat (H2O2). Namate waterstofperoksied ontbind, gee dit suurstofradikale af. Suurstof- en chloorradikale het albei vergelykbare bleikeffekte.
Verskeie ander chemikalieë wat peroksied lewer, word gereeld as bleikmiddels in skoonmaakmiddels, tandepasta en ander produkte gebruik. Voorbeelde hiervan is natriumperboraat, natriumperkarbonaat, natriumpersulfaat, natriumperfosfaat, natriumpersilikaat, en hul ammonium-, kalium- en litiumanalog. Daarbenewens kan kalsiumperoksied, sinkperoksied, natriumperoksied of karbamiedperoksied gebruik word.
Chloordioksied word gebruik vir die bleiking van houtpulp, vette en olies, sellulose, meel, tekstiele, byewas en in 'n aantal ander industrieë.
In die voedselbedryf word sommige organiese peroksiede (soos benzoylperoxide) en ander middels (soos bromate) as meelbleik- en verouderingsmiddels gebruik.
Nie alle bleikmiddels is oksideermiddels nie. Byvoorbeeld, natriumdithioniet word in sommige bleikformules as 'n kragtige reduseermiddel gebruik.
Hoe bleikmiddels werk
Die kleur van 'n kleurstof of pigment word gewoonlik geproduseer deur 'n kleurgenererende gedeelte wat in elk van die molekules 'chromofoor' genoem word. Om die kleur te verwyder, werk chemiese bleikmiddels op twee maniere:
'N Oksiderende bleikmiddel breek die chemiese bindings uit wat die chromofoor uitmaak. Dit verander die molekule in 'n ander stof wat (a) nie 'n chromofoor bevat nie, of (b) 'n chromofoor bevat wat nie sigbare lig absorbeer nie.
'N Reduseerende bleikmiddel werk deur dubbele bindings in die chromofoor om te skakel in enkelbindings. Dit elimineer die vermoë van die chromofoor om sigbare lig op te neem.2
Sonlig dien as bleikmiddel deur 'n proses wat soortgelyke effekte op die chromofoor kan hê. Hoë-energie-fotone van lig, dikwels in die violet- of ultraviolet-reeks, kan die bindings in die chromofoor ontwrig, wat die resulterende stof kleurloos maak.
'N Probleem met chloor is dat dit met organiese materiaal reageer om trihalometan soos chloroform te vorm, wat 'n bekende karsinogeen is. Daar is 'n voortdurende debat oor die vraag of die risiko van die chloroform in behandelde drinkwater die voordele werd is. Die gebruik van basiese chloor in industriële prosesse soos die bleiking van papier met die gepaardgaande produksie van organiese besoedeling (soos dioksiene) hou geen voordele in nie. Gevolglik word meer as 80 persent van die houtpulp met chloordioksied gebleik, wat die opwekking van dioxien onder die waarneembare vlakke verminder.
Chloor is 'n irriterende asemhaling. Dit val ook die slymvliese aan en verbrand die vel. So min as 3,5 dele per miljoen (dpm) kan as 'n reuk opgespoor word, en 1000 dpm dodelik na 'n paar diep asemhalings. Blootstelling aan chloor mag nie meer as 0,5 dpm wees nie (vir 'n gemiddeld van agt uur tydgewig gedurende 'n week van 40 uur).
Chloorbleikmiddel moet nie gemeng word met skoonmakers wat ammoniak bevat of om urine skoon te maak nie. Sulke mengsels produseer giftige chlooramine dampe en 'n plofstof genaamd stikstoftrichloride.
Om hierdie redes verkies sommige verbruikers die gebruik van natuurlike skoonmaakprodukte as alternatief vir chemiese skoonmakers.
↑ Opruim: geel bleikvlek, AllExperts.com. 10 Augustus 2007 herwin.
↑ Simon Q. Field, bestanddele - bleikmiddel, wetenskaplike speelgoed. 10 Augustus 2007 herwin.
Best, A. K. 2004. Inverven en bleik: Natuurlike vliegtuigmateriaal, 2de uitg. New York: The Lyons Press. ISBN 1592280684
Bodkins, Bailey. 1995. bleikmiddel. Philadelphia, PA: Virginia Printing Press.
Dence, Carlton W., en Douglas W. Reeve (red.). 1996. Pulpbleiking: Beginsels en praktyk. Tekstielvereniging van die pulp- en papierbedryf. ISBN 0898520630