Die burgemeester van Zalamea de Pedro Calderón de la Barca | Huidige literatuur
Die burgemeester van Zalamea.
Die burgemeester van Zalamea is, saam met Die lewe is droom, die mees emblematiese skepping van Pedro Calderón de la Barca. Die Spaanse dramaturg is een van die grootste verteenwoordigers van die literêre barokisme, wie se werk tot die sogenaamde Goue Eeu behoort, wat deur historici aanvaar word as die oomblik van maksimum prag van letterkunde in die Spaanse taal.
Hierdie grasietydperk het oor meer as 'n eeu gestrek. Dit het begin teen die laaste dekade van die XNUMXde eeu, wat saamgeval het met die aankoms van Columbus na Amerikaanse gebiede. Die dood van hierdie skrywer - wat in 1861 plaasgevind het - was die einde van die era.. Tussen hierdie twee datums ontmoet die wêreld klassieke van formaat van Don Quijote deur Miguel de Cervantes wanneer ons die inligting het.
2 Die burgemeester van Zalamea, 'n "remake"?
2.1 Die argument, met die getuieverhaal
2.2 Die keerpunte binne die verhaal
2.4 Nuwe buiging
2.5 Die finale oplossing
2.6 Slagoffer en skuldige
3 Die toespraak tussen die lyne
3.1 Die eer
3.2 'N Antimilitaristiese werk?
Volgens die skrywer self kort voor sy dood, daar was ongeveer 110 toneelstukke wat hy gedurende sy lewe geskryf het. Benewens dramas en komedies - "subgenres" waartoe dit behoort Die burgemeester van Zalamea- Die lys bevat sakramentele motors, asook kort teaterstukke (danse, voorgeregte, jácaras en mojigangas).
Die burgemeester van Zalamea, 'N "remake"?
Teen die jaar dat hierdie stuk geskryf is (ongeveer 1635) was die woord 'remake' natuurlik nog lank nie gevestig nie. Baie minder in Spanje. Maar In praktiese terme is dit presies waarmee daar gebeur het Die burgemeester van Zalamea.
Calderón de la Barca Dit begin met 'n baie algemene argument vir die tyd en bied 'n eie weergawe aan. Hy gaan nog verder: hy neem 'n toneelstuk met dieselfde naam van Lope de Vega, verfyn die verse, slaan enkele onbelangrike tonele oor en voeg 'n definitiewe epiese afsluiting daaraan toe.
Die argument, met die getuieverhaal
Die werk vind binne 'n werklike konteks plaas, verskillende historiese karakters neem deel aan die intrige. Karakters het in individuele storielyne ingedring, dit wil sê met spesifieke gebeure wat deel uitmaak van 'subplotte'. Wat algemeen bekend was onder die gehoor van die eerste byeenkomste gedurende die sewentiende eeu.
Die keerpunte binne die verhaal
Jaar 1580. Koning Felipe II van Spanje, - volgens die mening van sy onderdane - 'n baie verstandige karakter, gaan na Portugal om as koning van die land gekroon te word. Die dood van Sebastián I (1578) en dié van sy opvolger, Enrique I (1580), het hierdie land verlaat in 'n opeenvolgingskrisis. Voor die verkiesing van die opvolger deur die Portugese howe, het die Spaanse soewerein die troon geëis.
Juis in die middel van sy oorplasing na Lissabon om gekroon te word, het sy troepe 'n draai by Zalamea gemaak. 'N Dorp in Extremadura, baie naby die grenslyn. Daar ontvang kaptein Don Álvaro de Ataide huisvesting in die huis van Pedro Crespo, die rykste skurk in die plek. Belangrike verduideliking: 'skurk' omdat hy 'n man van 'n dorp is, nie omdat hy 'n kwaadwillige karakter is nie.
Die militêre man raak verlief op Isabel, die dogter van die eienaar van die huis waar sy tuisgaan en verklaar haar liefde vir hom. Tog verwerp sy hom. In die gesig gestaar deur die weiering, ontvoer Don Álvaro die meisie en maak haar kwaad (Hierdie tipe episodes was in hierdie tyd baie algemeen. Gevolglik het Felipe II self 'n bevel uitgevaardig wat lede van sy leër verbied het om vroue te mishandel, gedreig om geskiet te word).
Crespo smeek die kaptein om met sy dogter te trou, toe hy verneem het wat gebeur het. Dit is nie net om Isabel se naam skoon te maak nie; in werklikheid wil die ryk boer sy eie eer herstel. Te midde van die pleidooie bied hy aan om al sy bates - redelik groot - oor te dra wat sy skoonseun sou word. Maar die aanbod word met minagting van die hand gewys, omdat Don Álvaro 'n soldaat is wat tot die adel behoort.
Nuwe buiging
Don Álvaro beskou dit as 'n klein ding om die heer van 'n boer se eiendom te word. Wat meer is, hy handhaaf 'n identiese opinie met betrekking tot die meisie wat woedend is deur homself. Maar kort daarna Crespo word aangestel as burgemeester van Zalamea. Om homself in sy nuwe posisie te beskerm, besluit hy om geregtigheid in sy eie hand te neem; beveel die onmiddellike arrestasie van die kaptein en sy teregstelling.
Die finale oplossing
'N Burgerlike burgemeester het nie regsleer binne die militêre omgewing nie. Gevolglik is Castro se bepalings in teorie onwettig. Die aandrang van die burgemeester om sy eie uitspraak af te dwing, genereer 'n konflik met die leierskap van die koninklike leër dit stel die integriteit van die stad in gevaar. Maar as alles verlore lyk, maak Felipe II 'n verskyning en tree hy op tot die saak.
Die monarg stem saam met hom, hoewel hy bevestig dat Castro verkeerd was in die vorms. Hy bekragtig die vonnis wat voorgelê is, Don Álvaro de Ataide word tereggestel by klubs. Nie verrassend nie, is een van die alternatiewe titels van hierdie werk presies Die klub wat die beste gegee word.
Slagoffer en skuldige
Ondanks die skuldigbevinding wat die verkragter ontvang het, kry die jong Isabel ook 'n straf. Sy word gestuur om die res van haar lewe in 'n klooster deur te bring. Die onderliggende rede vir die besluit is die vader (wat die titel as ewige burgemeester van die koning ontvang het). Slegs op hierdie manier kan hy sy eie eer en sy gesin herstel.
Die toespraak tussen die lyne
Die burgemeester van Zalamea het destyds iets wat blykbaar vir die dramaturge onmoontlik was, bereik: om die edeles gelukkig en tevrede te laat, soos die boere. Boedels het in Spanje sedert die Middeleeue heftig gekant. Net so het die bekendste kunstenaars en intellektuele van destyds nie geskroom vir hierdie kwessie nie.
In fiksie - net soos in die regte lewe - aristokrate het byna altyd die oorwinning behaal. Baie van die briefmanne het tot hierdie bevoorregte sosiale klas behoort. Terselfdertyd was die buitestaanders baie geïnteresseerd om hierdie 'here' gelukkig te hou.
Gelei deur u eie ego, die protagonis van die verhaal het net een uiteindelike doel: om sy eer te herstel. Haar mishandelde dogter is nie vir haar 'n oortreding nie; die regte slagoffer is die vader. 'N Situasie wat deur die Spaanse adel onderskryf is, egter vanaf die Renaissance. 'N Verlange nagejaag deur 'n landman (ryk, maar tog 'n boer) soos Pedro Castro.
In elk geval, Calderón de la Barca kon wyd behaag met Die burgemeester van Zalamea "More en Christene." In hierdie sin is dit heel waarskynlik dat hierdie 'subtiliteite' binne sy toespraak eers lank later raakgesien is.
'N Antimilitaristiese werk?
Daar is diegene wat uitsteek Die burgemeester van Zalamea as 'n anti-militêre toespraak. Teen die einde van die verhaal is die verteller egter verantwoordelik vir die ontrafeling van hierdie idee. Castro se oudste seun - 'n volkome hawelose man met geen lewensdoel nie - word in die koninklike leër opgestel. Die vader vier hierdie aksie nog lank nie.
Castro glo dat presies die militêre instelling sy nageslag sal toelaat om die deugde van die lewe te ken. Voordat u tyd mors, is dit ook beter om u koning te dien. Alhoewel dit nie heeltemal duidelik is nie, is dit sekerlik of die outeur dit uit oortuiging bevestig of dit 'n ander slim vermomde ironie is in die middel van die dialoë van sy hoofkarakter.