Mense is belangstel in geestelike ervaring (al is dit net in tye van krisis of oorgang in hul lewens), en die geestelikes is nie opgelei om hulle deur sulke ervarings te lei nie. Gevolglik, as die geestelikes bruikbaar wil bly, sal hulle albei 'n bietjie instruksies moet gee oor mense se individuele ervarings en om aan te toon hoe sodanige geestelike ervaring gekweek kan word. Hulle sal hierdie kennis moet hê - of, ten minste, diegene wat dit doen, kan raadpleeg. Alan Watts beskryf die situasie in 'n brief van 1947:
Alhoewel alle groot godsdienste esoteries is en noodwendig die provinsie van die weiniges is, moet hulle 'n bietjie voorsiening maak vir die breë wêreld. Dit behels 'n verhardings- en konvensionaliseringsproses wat alle populêre godsdiens weergee. . . oppervlakkig - 'n onvolmaaktheid wat eenvoudig onvermydelik is, maar wat ons nie meer moet berou of betreur dat die feit dat kinders van ses nie die calculus geleer kan word nie. Wanneer sekere persone daarop aandring dat hierdie eksoteriese godsdiens die hele waarheid is, en dat daar geen ander manier van redding is nie, het ons fanatisme, wat byna onvermydelik is.
Weinig werklike skade word deur hierdie proses aangerig, solank 'n kern van persone die binnegodsdiens handhaaf, wat in alle plekke en tydperke wesenlik dieselfde is. Ek sien geen spesifieke punt in die verandering van die eksterne vorm van die godsdiens van die Weste nie. . . . Ek dink inderdaad dit sal baie skade berokken. My bekommernis is dat die innerlike godsdiens binne die amptelike Christendom moet floreer, sodat die Kerk die toenemende, maar nog steeds relatiewe klein aantal persone wat bereid is om daarby te baat, kan onderrig en lei. Verder, waar so 'n kern nie bestaan ​​nie, is daar 'n algemene agteruitgang van die godsdienstige en sosiale orde. Maar die konstruktiewe invloed van so 'n kern is buite alle verhoudings tot sy getalle. Ek dink nie dat die binnelandse godsdiens 'n naam of vorm moet kry om van buite herkenbaar te wees nie, want dit sal dus in die posisie van 'n sekte gehaas word en betrokke wees by argumentasie, propaganda en kontroversie, waarvan die terme en metodes is radikaal nie van toepassing op mistieke kennis nie.[Alan Watts, brief aan Jim Corsa: Collected Letters]
Twee vlakke, dan: buitegodsdiens, wat vir die baie is en wat raad en vertroosting kan bied wanneer hulle dit nodig het; en esoteriese godsdiens, bestaande uit diegene wat genoeg innerlike ervaring het om leiding aan ander te gee - selfs aan gewone geestelikes, wat miskien nie veel van hierdie ervaring self het nie.
Dit is 'n ernstige saak wat die Westerse beskawing (ten minste in onlangse tye) nog nie opgelos het nie. Watts se uitspraak daaroor kan uit sy lewe bepaal word. Toe hy die woorde hierbo geskryf het, was hy 'n Episkopale priester: drie jaar later het hy sy beroep opsy gesit. Dit lyk asof die algehele situasie nie aansienlik verander het in die sewentig jaar sedert hy geskryf het nie.
Kweek geestelike ervaring
'N Buigsamer gebruik van rituele. Dit is naïef om te dink dat ritueel onnodig of onaanpasbaar is. In sekere kontekste kan dit belangriker word as ooit tevore (iets wat ons sien in die Wiccan- en Neopagan-bewegings). Maar dit sal meer gebaseer wees op sekere fundamentele beginsels wat buigsaam gebruik kan word as op vorms wat rigied en meganies gevolg is.
Die herstel van skoonheid tot godsdiens. In die Middeleeue en vandag in baie tradisionele kulture het mense in ellende en ellende geleef, maar hulle kon altyd na die kerk of die tempel gaan en terselfdertyd hulself in skoonheid en die lewe van die gees onderdompel. Dit is vandag kwalik moontlik, veral in die Verenigde State. Die Amerikaanse kultuur is in die behalwe die vlakste en mees kommersiële vorms onverskillig of vyandig teenoor skoonheid, en godsdienstige kultuur is geen uitsondering nie. Die tipiese Amerikaanse kerk lyk soos 'n veteraansaal met 'n groot kruis aan die agterkant. Die skrywer Edward Robinson merk op dat daar vandag 'inderdaad 'n byna volledige skeiding is tussen die wêreld van godsdiens en die wêreld van die hedendaagse kunste'. [Taal van misterie, Edward Robinson]
Hierdie meedoënlose aanvang van karakterloosheid, inderdaad lelikheid, het gevolge gehad: dit moet iets te doen hê met die huidige plaag van geestesversteurings. 'N Godsdiens - of, indien u dit verkies, 'n spiritualiteit - wat hierdie ontbrekende element bied, kan baie help om die menslike siel te genees.
Humanistiese etiek. Die Godheid sal nie noodwendig as afgeleë en onverskillig teenoor menslike gedrag beskou word nie, maar mense sal erken dat dit nie God is wat hulle seermaak as hulle verkeerd doen nie, dit is hulleself en mekaar. Die basiese etiese beginsels, wat universeel is - soos geïllustreer in die Bergrede en die Agtvoudige edele pad van die Boeddha - sal bly soos dit is. Tyd het die waarde daarvan bewys: nuwer morele modelle - soos gebruiksfilosofie - bevestig baie dieselfde etiese reëls sonder om God aan te roep. Terselfdertyd sal morele opdragte wat die denke van vroeëre eeue weerspieël en geen nut het nie (selfs al is dit in die skrif vervat) toegelaat word om te verdwyn. (Om een ​​of meer onomstrede voorbeeld te neem, behels antieke godsdienstige voorskrifte dikwels rituele van fisiese suiwering. Dit is vandag minder nuttig in die lig van moderne higiëne en sanitasie, selfs al het rituele suiwering steeds waarde.)
'N Erkenning dat die vele vorme van godsdienstige denke en verteenwoordiging deur sekere universele waarhede onderlig word. Dit sal makliker wees om dieselfde idees en beginsels te sien wat vervat is in die gode van alle gelowe, selfs al kan dit nie vereenvoudig word tot 'n enkele essensialistiese noemer nie.
'N Strenger teologie. Dit lyk asof hierdie funksie in stryd is met baie van die funksies wat ek reeds uiteengesit het. Maar as godsdienstige dogmatisme aanhou verswak, sal dit nodig wees om die teologie op 'n intellektueel oortuigende manier te herformuleer.
Is teologie nodig? Sommige het probeer om daarvan af te sien, maar dit is nie so maklik nie. Dit skep 'n ideologiese vakuum wat gevul sal moet word. Sommige sal opgee en hul toevlug tot ou leerstellings en rituele neem. Ander sal - en is - aangetrokke tot die wildste en gevaarlikste politieke en sosiale teorieë. Soos een keer gesê is: "Diegene wat nie in God glo nie, sal nie in niks glo nie. Hulle sal in enigiets glo. ' 'N Grafskrif vir die twintigste eeu.
Veerkragtige wêreldbeskouings. Neem die menslike liggaam as 'n analogie. 'N Veerkragtige liggaam is sterk, buigsaam en kan skokke maklik afskud. 'N Swak liggaam is star en sensitief vir irritasie. Net so kan 'n veerkragtige wêreldbeskouing maklik aanpas en mislukkings soos teenoorgestelde idees beantwoord. Dit soek nie ontwrigting nie, maar kan dit maklik hanteer as dit voorkom. Ek dink dat die komende eeu nie soseer gekenmerk sal word deur 'n enkele, oorkoepelende wêreldbeskouing (soos die geval was met die Christelike beskawing) nie, maar deur 'n aantal wêreldbeskouings, wat wissel van die diep godsdienstige tot die totaal sekulêre, waarmee ons kan saamleef. mekaar aanvaar en aanvaar dat niemand waarskynlik 'n volledige beeld van die waarheid sal gee nie.
'N Erkenning van die perke van die wetenskap. Ek dink nie dat die Eeu van die Heilige Gees ondergeskik sal wees aan die wetenskap soos die Eeu van die Seun in sy kwynende eeue was nie.
In die eerste plek is wetenskap 'n metode, nie 'n leerstelling nie. Dit is 'n spesifieke benadering tot die oplossing van bepaalde, en baie beperkte vrae. Die bevindinge daarvan kan nooit as dogma beskou word nie. Soos Karl Popper gesê het, bly hierdie bevindings altyd onderworpe aan vervalsing in die toekoms: 'Die spel van die wetenskap is in beginsel sonder einde. Hy wat eendag besluit dat wetenskaplike uitsprake geen verdere toets vereis nie, en dat dit as finaal geverifieer kan word, tree uit die spel. "[Popper Seleksies]
In die tweede plek staan ​​die wetenskap voor sy eie epistemologiese probleme, wat waarskynlik meer akuut gaan word. Dit is nie probleme met die wetenskaplike metode as sodanig nie, maar eerder met huidige wetenskaplike bevindings wat oneerlik as die uiteindelike waarhede beskou word. Ek het vroeër genoem wat ek die neurologiese lus sou noem: die wetenskap het getoon dat ons kognisie - ten minste ons gewone kognisie - swaar omskryf word deur ons perseptuele apparaat. Indien wel, waarom moet ons dink dat die gegewens wat deur hierdie apparaat gegee word, ons 'n volledige beeld van die heelal gee?
'N Ander probleem is dat die wetenskap - veral fisika - gevolgtrekkings lewer wat meer en meer verwyderd is van ons daaglikse ervaring en dit op baie maniere weerspreek. Dit kan die teken wees van 'n laat paradigma (in die terminologie van Thomas S. Kuhn) wat op die punt staan ​​om te keer, net soos die toenemende kompleksiteit van episiklusse in die laat weergawes van die Ptolemeïese teorie die behoefte aan die Kopernikaanse paradigma getoon het. Hoe dit ook al sy, "wetenskap" het dikwels na 'n naïewe materialisme verwys wat kwansuis bevestig word deur wetenskaplike bevindinge, 'n siening wat ek noem scientisme. Hierdie pseudoreligie hou vol dat daar niks meer is as materie nie en dat dit materie is soos wat algemeen verstaan ​​word. Maar wetenskap kan dit nie albei maniere hê nie. Dit kan nie beide vertrou op wetenskaplike bevindings en probeer voorgee dat hierdie bevindings die gewone siening van die werklikheid bekragtig.
As gevolg hiervan is dit moeilik om te voorspel hoe hierdie ontluikende geloof met die wetenskap saamhang. Maar dit is nie as gevolg van 'n toename in irrasionalisme nie (maar dit hoef nie te wees nie), maar omdat die wetenskap sekere belangrike vrae moet begin beantwoord wat lankal toegelaat is om te bedel.
Verder blyk dit dat die wetenskap sy eie uitgangspunt begin herbesin. In my boek The Dice Game of Shiva: Hoe bewussyn die heelal skep, Ek het gepleit vir die voorrang van die bewussyn in die werklikheid soos ons dit ken. Nou, tien jaar nadat die boek gepubliseer is, word die idee al hoe meer gerespekteer. Op die Kwarts webwerf, skryf die skrywer Olivia Goldhill:
Bewustheid dring deur tot die werklikheid. In plaas daarvan dat dit net 'n unieke kenmerk van menslike subjektiewe ervaring is, is dit die grondslag van die heelal, wat in elke deeltjie en alle fisiese materie voorkom.
Dit klink na 'n maklik afskeidbare bunkum, maar omdat tradisionele pogings om die bewussyn te verklaar steeds misluk, word die "panpsigistiese" siening toenemend ernstig opgeneem deur geloofwaardige filosowe, neurowetenskaplikes en natuurkundiges, waaronder figure soos die neurowetenskaplike Christof Koch en die fisikus Roger Penrose.
Ons moet dus versigtig wees om te bespiegel oor die toekomstige verhoudings tussen wetenskap en godsdiens wanneer albei binnekort heeltemal anders kan blyk te wees as wat hulle nou is.
Dit is ook 'n ope vraag watter verband hierdie nuwe geloof met die politieke en sosiale orde sal hê. Soos Lao-tzu verstaan, is die teenwoordigheid van wette 'n bewys van 'n verval van sedes; die teenwoordigheid van sedes is 'n bewys van 'n skeiding van innerlike waarheid.[Tao Te Ching]
Natuurlik het ons die regering nodig - wat Hobbes die 'Soewerein' genoem het - om die diere binne ons in toom te hou. Of doen ons? Die Chinese romanskrywer Yu Hua skryf oor die stemming in die Chinese hoofstad tydens die Tienanmen-opstand:
Beijing in die lente van 1989 was 'n anargistiese hemel. Die polisie het skielik van die strate verdwyn, en studente en plaaslike inwoners het polisiepligte in hul plek geneem. Dit was 'n Beijing wat ons waarskynlik nie weer sal sien nie. 'N Gemeenskaplike doel en gedeelde aspirasies plaas 'n polisievrye stad in perfekte orde. Toe u in die straat afstap, voel u 'n warm, vriendelike atmosfeer rondom u. U kon gratis met die metro of 'n bus ry, en almal glimlag vir mekaar, met versperrings. Ons het nie meer getuienis in die straat gesien nie. Straatverkopers met harde neus het nou gratis verversings aan die betogers uitgedeel. Afgetredenes sou kontant uit hul karige spaargeld trek en donasies maak aan die honger stakers op die plein. Selfs sakkerollers het 'n verklaring uitgereik in die naam van die diewevereniging: as 'n bewys van ondersteuning vir die studente het hulle 'n moratorium op alle diefstal gevra. Beijing was toe 'n stad waar, jy kan sê, 'alle mense is broers'.[China in tien woorde]
Die optimis in my beskou dit as 'n voorspelling van die toekoms.
In die menslike lewe, soos in die Newtonse fisika, lewer elke reaksie 'n gelyke en teenoorgestelde reaksie. Ons sien hierdie feit vergestalt in die term reaksionêr. Dit is dus onwaarskynlik dat enige gegewe tendens op 'n bestendige, onbelemmerde, lineêre manier sal vorder. Daar sal golwe en teengolwe wees, selfs al gaan die langtermynbeweging in een rigting. Die mees voor die hand liggende tipe religieuse reaksie is fundamentalisme. Dit sal waarskynlik nie binnekort verdwyn nie.
Soos ek gesê het, beskryf ek moontlikhede eerder as om voorspellings te maak. Maar ek dink daar is hoop dat baie van hierdie kenmerke, wat per slot van rekening alreeds teenwoordig is, in die volgende eeu wortel sal skiet en sal groei.