John Coltrane: 'N Resensie van Love Supreme Live in Seattle | prem
Wof jy luister na die diepste onthullings van 'n sielsgenoot of 'n vreemdeling, die nuanses van klank kan soveel as woorde oordra, soms nog baie meer. Die onmiddellik herkenbare, stemagtige timbre van John ColtraneDie saksofoonspel het hom een ​​van die gewildste kunstenaars van jazz gemaak-en in die laaste jare van sy kort lewe, dit verswelg ook geleidelik die meer konvensioneel op narratief gebaseerde patrone van toonhoogte en struktuur in sy werk. Coltrane se nie-konfessionele godsdienstige album 'N Liefde Opperste was een van jazz se skaars grootverkoper-treffers, maar tussen die laat-64-ateljeesessie met sy klassieke kwartet (pianis McCoy Tyner, baskitaarspeler Jimmy Garrison, en die tromspeler Elvin Jones) en hierdie voorheen nog nie vrygestelde lewendige opname vanaf die daaropvolgende Oktober, die rustelose Coltrane het begin om bekende kaarte te laat vaar.
'N Maand vooraf, Coltrane het die saxofonis aangewys Pharoah Sanders ('n 24-jarige wat die meester se eie tegnieke ontwikkel om die sax te laat naboots, protes en geroep), 'n tweede baskitaarspeler, Donald Rafael Garrett, en het 'n meer prominente rol gesoek vir perkussie - veranderinge wat binnekort sy lang verhouding met Tyner en Jones sou ontwrig. Op hierdie langrek-amateur-bandopname gemaak by die Penthouse-klub in Seattle 2 Oktober 1965, 'n geïmproviseerde basduet wat onmiddellik begin, beklemtoon onmiddellik 'n losser Coltrane-ensemble-konsepsie voordat die beroemde haak met vier note van A Love Supreme begin ontvou in voortdurend veranderende sleutels.
Coltrane is hoog, wemelende tema-uitsprake en kak herhaalde figure ruil met Sanders se gesplete noot en woeste grom, die serpentine Resolution kry 'n oefensessie met vlamgooierye, bas-duet-tussenposes bring periodieke rustigheid, en die wipplank atonale figure van Sanders en 'n gesmelte Tyner-solo oorheers die Pursuance van 15 minute voordat die pragtige tenoor-sax-soliloquy van die leier die vertoning op die slotpsalm steel. Die elementêre gespierdheid van Elvin Jones is donderslag van vooraf, en Tyner klink dikwels soos die man op pad na die uitgang wat hy gou blyk te wees-maar dit is 'n unieke dokument van 'n belangrike 20ste-eeuse band op 'n belangrike oomblik.
Italiaanse jazz trompettist/flugelhornis Enrico Rava vier 'n geanimeerde aankoms op sy tagtigerjare met Edizione Speciale (ECM), en die band se ondeunde verhaal van die beroemde Kubaanse poptreffer Kan wees, Kan wees, Kan wees is 'n lewendige uitblinker. David Bowie Blackstar speel die rol van Donny McCaslin (sax) en Tim Lefebvre (bas) sluit aan by jazz-gesofistikeerde Amerikaanse sanger/liedjieskrywer en verbeeldingryke klawerbordspeler Rachel Eckroth op The Garden (Reënerige dagrekords), 'n sintetiese tekstuur, vokaal subtiel, instrumenteel formidabele eenmalige. En die oorspronklike klavier van Birmingham, Steve Tromans, gee 'n aangrypende solo-klavier-terugkeer uit 'n persoonlike donkerte vol geduldige motiewe, Jarrettish elisions, slagkrag, en soms vreugde op die pad: Dokter Stephen Tromans (FMR).