Gansu - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Gansu ▶ (Vereenvoudigde Chinees: 甘肃; Tradisioneel Chinees: 甘肅; pinyin: Gānsù; Wade-Giles: Kan-su, Kansu of Kan-suh) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China wat in die noordweste van die land geleë is. Dit lê tussen Qinghai, Binne-Mongolië en die Huangtu-plato, en grens aan Mongolië in die noorde en Xinjiang in die weste. Die Huanghe-rivier gaan deur die suidelike deel van die provinsie. Dit het 'n bevolking van ongeveer 25 miljoen (1997) en het 'n groot konsentrasie Hui-Chinese sowel as 'n verskeidenheid ander etniese groepe. Die hoofstad van die provinsie is Lanzhou, wat in die suidooste van Gansu geleë is. Gansu is 'n verkorte Gan of Long (陇 / 隴), en staan ​​ook bekend as Long West of Long Right, met verwysing na die Long Mountain wat oos van Gansu lê.
Gansu het 'n unieke rol in China. Gansu het op die eindpunt van die Silk Road gesit en voordeel getrek uit die handel met Konstantinopel en Indië. Tibet, wat grens aan Gansu, het een van die belangrikste Tibetaanse Boeddhistiese kloosters in Gansu. Die teenwoordigheid, tesame met die historiese teenwoordigheid van Boeddhistiese monnike in die grotte van die streek, het Gansu geposisioneer as een van die voorste streke in China vir Boeddhisme. Gansu geniet 'n oorvloed minerale rykdom, sowel as potensiaal vir hidro-elektrisiteit, wat beloof om rykdom te bring na 'n streek wat aan armoede ly.
Gansu begin oorspronklik as 'n akroniem wat die eerste keer tydens die Song-dinastie gebruik is met verwysing na twee prefekture van Sui en Tang-dinastie (州): Gan (wat rondom die moderne Zhangyi geleë is) en Su (geleë rondom die moderne Jiuquan).
In die prehistoriese tyd was Gansu egter gasheer vir 'n aantal neolitiese kulture. Die Dadiwan-kultuur, waarvandaan talle argeologiese beduidende artefakte uitgegrawe is, het in die oostelike punt van Gansu vanaf ongeveer 6000 B.C.E. tot ongeveer 3000 B.C.E. 1 Die Majiayao-kultuur (馬 家窯 文化) en 'n deel van die Qijia-kultuur (齊家 文化) het ook in Gansu vanaf 3100 B.C.E. tot 2700 B.C.E. en 2400 B.C.E. tot 1900 B.C.E. onderskeidelik.
Die deelstaat Qin (秦), wat later die stigtingsstaat van die Chinese ryk geword het, het uit die suidoostelike deel van Gansu gegroei, spesifiek in die Tianshui (天水) -gebied. Daar word vermoed dat die werklike naam Qin, deels, uit die gebied ontstaan ​​het.2 3 Oor die jare is verskillende Qin-grafte en artefakte uit Fangmatan naby Tianshui opgegrawe, waaronder 'n 2200 jaar oue kaart van Guixiaanse graafskap 4
Gedurende die keiserye was Gansu 'n belangrike strategiese buitepos en kommunikasie-skakel vir die Chinese ryk, aangesien die Hexi-gang (wat China met Sentraal-Asië verbind) langs die 'nek' van die provinsie loop. Die Han-dinastie het die Groot Muur oor hierdie gang uitgebrei en ook die strategiese Yumenguan (Jade Gate-pas, naby Dunhuang) en Yangguan (阳 关) fortstede langs die muur gebou. As gevolg hiervan, kan daar tot op hierdie datum prominente oorblyfsels van sowel die muur as die dorpe gevind word. Die Ming-dinastie het ook tot hierdie tipe konstruksie bygedra deur die Jiayuguan-buitepos in Gansu te bou. Ten weste van Yumenguan en die Qilian-gebergte, naby die noordwestelike punt van die provinsie, het die Yuezhi, Wusun en ander nomadiese stamme gewoon en soms in die regionale imperiale Chinese geopolitiese stryd uitgedink.
Gansu, wat langs die Silkweg geleë is, het histories 'n dubbele rol gedien, sowel as 'n ekonomies belangrike provinsie as 'n kulturele oordragvektor na die res van Asië. Tempels en boeddhistiese grotte, 5 soos dié by Mogao-grotte ('Grotte van die Duisend Boeddha's') en Maijishan-grotte, bevat kunstenaars- en histories onthullende muurskilderye.6 'N Vroeë vorm van papier wat met Chinese karakters ingeskryf is en dateer uit ongeveer 8 B.C.E. is ook ontdek op die terrein van 'n Westelike Han-garnisoen naby die Yumen-pas in Augustus 2006, wat die datum wat die oorsprong van papiervervaardiging in China met meer as honderd jaar is, terugstoot. 7 Baie dele van die provinsie het swaar gevegte gehad tydens die Moslem-rebellie van 1862-77.
Die gereelde aardbewings, droogtes en hongersnood is geneig om die ekonomiese vooruitgang te vertraag. Onlangs het dit die oorvloedige minerale bronne benut en begin ontwikkel tot 'n belangrike industriële sentrum. 'N Aardbewing in Gansu op 8,6 op die Richterskaal het in 1920 ongeveer 180,000 mense gedood, en 'n ander met 'n grootte van 7,6 het in 1932 70,000 gedood.
Die Geelrivier wat Lanzhou kruis.
Die provinsie Gansu het 'n oppervlakte van 454,000 km², en die meerderheid van sy grond is meer as een km bo seevlak. Dit lê tussen die Tibetaanse plato, Binne-Mongolië en die Loess-plato, en grens aan Mongolië in die noordweste, met 'n deel van die Gobiwoestyn in Gansu.
Die Geelrivier (Huang He) kry die meeste van sy water uit die Gansu-provinsie, en dit vloei reg deur die hoofstad Lanzhou. Net soos die res van Noord-China, is die landskap in Gansu baie bergagtig, veral in die suide. Die berge in die suide vorm deel van die Qilian-bergreeks, wat die provinsie se hoogste hoogtepunt bevat, die Qilian Shan-berg, wat ongeveer 5547 meter hoog is. Dit is geleë op 39 ° N breedtegraad en 99 ° E breedtegraad.
Gansu het groot grondbronne, maar die persentasie bruikbare grond is laag, en die persentasie bewerkte grond is gevolglik klein. Aangesien neerslag dikwels skaars en onreëlmatig is, is Gansu ook 'n provinsie wat aan groot droogtetydperke ly.
Die provinsie bevat die geografiese middelpunt van China, gemerk deur die Centre of the County-monument op {{#invoke: koördinaten | koördinasie}} {{# koördinate: 35 | 50 | 40.9 | N | 103 | 27 | 7.5 | E | streek : CN_type: landmark | | naam = Geografiese sentrum van China}} 8
Daar is veertien administratiewe afdelings in Gansu onmiddellik onder die provinsiale vlak: twaalf stede op prefektuurvlak en twee outonome prefekture:
Dingxi City (定 西 Dìngxī)
Gannan Tibetaanse outonome prefektuur (甘南: Gānnán Zāngzú)
Jiayuguan City (嘉峪关: Jiāyùguān)
Jinchang City (金昌: Jīnchāng)
Jiuquan City (酒泉: Jiǔquán)
Lanzhou City (兰州: Lánzhōu)
Linxia Hui outonome prefektuur (临夏: Línxià Huízú)
Longnan City (陇南: Lǒngnán)
Pingliang City (平凉: Píngliàng)
Qingyang City (庆阳: Qìngyáng)
Tianshui City (天水: Tiānshuǐ)
Wuwei City (武威: Wǔwēi)
Zhangye City (张掖: Zhāngyè)
Die twaalf afdelings op prefektuurvlak van Gansu is onderverdeel in 86 provinsies-afdelings, waaronder 17 distrikte, 4 provinsies-vlak stede, 58 graafskappe en 7 outonome provinsies. Hierdie provinsies-afdelings word dan verder verdeel in 1348 afdelings op township-vlak, wat lei tot 457 dorpe, 740 townships, 30 etniese townships en 121 subdistrikte.
Die Geelrivier vanaf die park van die Wit Pagode.
Landbouproduksie verteenwoordig 'n klein deel van Gansu se ekonomie, en bevat katoen, lynolie, mielies, spanspek, gierst en koring. Gansu is ook bekend as 'n bron vir wilde medisinale kruie wat in tradisionele Chinese medisyne gebruik word. Die provinsie is die tweede plek in China vir die meeste medisinale plante en kruie, insluitend sommige vreemde plante soos harige asiabellwortel, ysterbol en Chinese ruspeswam.
Die grootste deel van Gansu se ekonomie is gebaseer op mynbou en die ontginning van minerale, veral skaars aardelemente. Die provinsie het beduidende afsettings van antimon, chroom, steenkool, kobalt, koper, fluoriet, gips, iridium, yster, lood, kalksteen, kwik, mirabiliet, nikkel, ru-olie, platinum, troiliet, wolfram en sink, onder andere. Ander nywerhede, behalwe mynbou, is onder meer elektrisiteitsopwekking, petrochemikalieë, olie-eksplorasie-masjinerie en boumateriaal.
Saam met die minerale bronne dien Gansu ook as 'n beduidende produsent van energie vir die Volksrepubliek China. Van die belangrikste bronne van energie is Gansu se waterbronne, waaronder die Geelrivier en ander binnelandse rivierdreineringskomme. Gansu plaas die negende plek onder al die provinsies in China met betrekking tot die jaarlikse hidrokragpotensiaal en waterafvoer, wat 'n totaal van 17,24 gigawatt waterkrag per jaar lewer. Nege-en-twintig waterkragstasies is in die hele provinsie gebou, en elkeen kan 30 gigawatt opwek. Benewens hidrokrag het Gansu 'n geskatte steenkoolreserwe van 8,92 miljard ton en 'n petroleumreserwe van ongeveer 700 miljoen ton. Die olievelde by Yumen en Changqing word veral as belangrik beskou onder hierdie petroleumreserwes. Behalwe vir hierdie meer tradisionele vorme van energie, is daar ook 'n groot potensiaal vir wind- en sonkragontwikkeling in Gansu, wat grootliks onbenut bly. Volgens sommige bronne is die provinsie ook 'n sentrum van China se kernbedryf, hoewel hierdie verslae nie bevestig word nie.
Ondanks sy oorvloedige natuurlike en minerale bronne, word Gansu beskou as een van die armste provinsies in China. Die nominale BBP vir 2004 was ongeveer 155,9 miljard yuan (19,34 miljard dollar) en per capita van 5010 RMB (605 USD). Hierdie swak ekonomiese status kan toegeskryf word aan 'n verskeidenheid faktore, waaronder 'n swak ekonomiese en tegnologiese grondslag, 'n lae mate van hulpbronontginning, swak nywerheidsgrondslag, gebrekkige kommunikasie en vervoer, minder ontwikkelde landbouproduksie, regeringsinkomste en beleggingskwessies, gebrek aan bewerkbaarheid land, bergagtige terrein, en sy afstand van die welvarender kusstreke van China.
Laerskool in Jishishan County
Volgens statistieke wat in 2000 geneem is, was daar 18 instansies vir hoër onderwys in Gansu, met 81 700 studente en 7.208 onderwysers. Daar was ook 3,661 sekondêre skole en gereelde sekondêre skole met 2,764,300 leerlinge en 159 492 onderwysers asook 21,557 laerskole met 3,164,600 leerlinge en 125,712 onderwysers. Die skooltydperk was 98,83 persent.
Alhoewel die onderwys vinnig in Gansu ontwikkel het, bly die algemene onderwysvlak steeds laag, en die nege jaar verpligte onderwysvereiste wat ingestel is om standaarde te verhoog, het nie in die provinsie gewild geword nie. Ten einde die akademiese stelsel in die provinsie te verbeter, moet 'n groter poging aangewend word om die hoeveelheid investering in onderwys te vergroot en onderwysgeriewe te verbeter. Daarbenewens moet ongeletterdheidsmaatreëls nog steeds uitgevoer word om Gansu nader aan die vlak van sommige van die ander provinsies in China te bring.
Lanzhou Universiteit (Lanzhou)
Gansu Landbou Universiteit
Die tradisionele handwerk in Gansu is gearchiveerde matte (met behulp van ou tapytpatrone), ligte bekers en verskillende duplikate van beelde en muurskilderye van die Mogao Grottoes in Dunhuang.
Die kombuis van Gansu is gebaseer op die stapelgewasse wat daar verbou word: koring, gars, gierst, boontjies en patats. In China is Gansu bekend vir sy noedels wat uitgetrek word, en Moslemrestaurante met outentieke Gansu-kombuis kom algemeen voor in die meeste Chinese stede.
Die meeste inwoners van Gansu praat dialekte van Noord-Mandaryns Chinees. Op die grensgebiede van Gansu praat sommige mense Amdo Tibetaans, Mongools en Kazakh, maar die meeste minderhede praat ook Chinees, behalwe vir die Mongoolse sprekende Tu-minderheid wat selde 'n tweede taal praat.
In die provinsie Gansu is 26.033.400 inwoners, en die grootste deel van die bevolking, ongeveer 73 persent, is nog steeds landelik. Gansu is 92 persent Han, maar het ook minderhede Hui, Tibetaans, Dongxiang, Tu, Manchu, Uyghur, Yugur, Bonan, Mongol, Salar en Kazakh.
Godsdienstige en historiese terreine
Gansu is die tuiste van verskillende toeriste-plekke en liggings, vanweë die rol daarvan as 'n oordragpunt tussen die Chinese kultuur en die verskillende kulture van Sentraal-Asië.
Lanzhou, 'n bekende ou stad in China, is die hoofstad van Gansu en een van die beroemdste toeriste-plekke. Dit is die tweede grootste stad in die noordweste van China en dien ook as die politieke, ekonomiese en kulturele sentrum van die provinsie.
Jiayuguan-pas, in die stad Jiayuguan, is die grootste of ongeskonde pas, of ingang, van die Groot Muur. Dit is gebou in die vroeë Ming-dinastie, êrens rondom die jaar 1372, naby 'n oase wat destyds aan die uiterste westelike rand van China was. Die Jiayuguan-pas was die eerste pas aan die westekant van die Groot Muur, en het die naam "Die eerste en grootste pas onder die hemel" verdien.
Bodhisattva standbeeld
Die Mogao Grottoes naby Dunhuang verteenwoordig 'n verstommende versameling Boeddhistiese kuns en godsdiens. Oorspronklik was daar ongeveer duisend grotte, maar nou is daar nog net 492 grotte-tempels oor. Elke tempel het 'n groot standbeeld van 'n Boeddha of 'n bodhisattva, sowel as skilderye van verskillende godsdienstige tonele. In 336 C.E. kom 'n monnik met die naam Le Zun (Lo-tsun) naby Echoing Sand Mountain, toe hy 'n visioen het van goue ligstrale soos 'n duisend Boeddha's op hom neer skyn. Na daardie visioen het Le Zun die eerste grot begin kerf om die voorval te herdenk. Gedurende die Vyf Dynasties-periode het die bouers van die grotte uit die kamer opgehou en kon hulle nie meer bou nie.
Die historiese Silk Road begin in Chang'an en lei al die pad na Konstantinopel. Onderweg sou handelaars dikwels na Dunhuang in Gansu reis. In Dunhuang sou hulle vars kamele, kos en wagte kry vir die reis rondom die gevaarlike Taklamakan-woestyn, en voordat hulle Dunhuang vertrek, het hulle gereeld by die Mogao-grotte gebid vir 'n veilige reis. As hulle daarin kon slaag om weer lewendig te word, sal hulle na die grotte terugkeer en die gode bedank.
Bingling Temple, oftewel Bingling Grottoes, is 'n Boeddhistiese grotkompleks in 'n canyon langs die Geelrivier. Dit is met die konstruksie in 420 C. begin tydens die Westelike Jin-dinastie, en die terrein bevat tientalle grotte en grotte vol uitstekende voorbeelde van kerfwerk, beeldhouwerk en fresco's. Die groot Maitreya Boeddha is meer as 27 meter lank en is soortgelyk aan die groot Boeddha's wat eens die kranse van Bamiyan, Afghanistan, gevoer het. Toegang tot die werf kan slegs in die somer of herfs per Yongjing-boot bereik word.
Labrang Tashikyil-klooster is geleë in Xiahe County, Tibetaanse outonome provinsie Gannan, geleë in die suidelike deel van Gansu, wat tradisioneel deel uitmaak van die Tibetaanse provinsie Amdo. Dit is een van die ses belangrikste kloosters uit die Gelukpa-tradisie van Tibetaanse Boeddhisme in Tibet, en die belangrikste in Amdo. Dit is in 1710 gebou en word gelei deur die Jamyang-zhaypa. Dit het ses dratsang (kolleges), en huisves meer as sestig duisend godsdienstige tekste en ander literatuurwerke sowel as ander kulturele artefakte.
↑ China Through a Lens1. Op 13 Desember 2007 verkry.
↑ XinhuaNews 2 Op 13 Desember 2007 verkry.
↑ People's Daily Online in Engels 3. Op 13 Desember 2007 verkry.
↑ 4. Herwin 14 Desember 2007.
↑ People's Daily Online in Engels5 Januarie 3, 2002 "Meer as 500 antieke grotte ontdek in Gansu." Ontsluit 14 Desember 2007.
↑ AsiaArts "Artistieke skatte van Maiji-berggrotte" deur Alok Shrotriya en Zhou Xue-ying. 6 Herwin op 13 Desember 2007.
↑ Xinhua News 7New Evidence dui daarop dat 'n lang geskiedenis in China geskied. Op 13 Desember 2007 is dit herwin.
↑ People's Daily Online.8. "China's Geographical Center Marked." 14 September 2000. Op 14 Desember 2007 teruggevind.
Asiatiese Ontwikkelingsbank. "Volksrepubliek China wat die Gansu Heihe-ontwikkelingsprojek vir waterkrag voorberei." Manila: Asian Development Bank, 2006. OCLC: 70782608
Barnett, A. Doak. China se Verre Weste - Vier dekades van verandering. Boulder: Westview Press, 1993. 9780813317731
DeFrancis, John. In die voetspore van Genghis Khan. Honolulu: University of Hawaii Press, 1993. ISBN 9780824814939
Jing, Junie. The Temple of Memories Geskiedenis, mag en moraliteit in 'n Chinese dorp. Stanford, Calif: Stanford University Press, 1996. ISBN 9780804727563
Juliano, Annette L., Judith A. Lerner, en Michael Alram. Monnike en handelaars: Silk Road Treasures uit Noordwes-China Gansu en Ningxia 4de-7de eeu. New York, NY: Harry N. Abrams met die Asia Society, 2001. ISBN 9780810934788
Lipman, Jonathan Neaman, en Stevan Harrell. Geweld in China: opstelle in kultuur en teenkultuur. SUNY-reekse in Chinese plaaslike studies. Albany: State University of New York Press, 1990. ISBN 9780791401132
Myrdal, Jan, en Gun Kessle. The Silk Road A Journey from the High Pamirs and Ili Through Sinkiang and Kansu. New York: Pantheon Books, 1979. ISBN 9780394482316
Sullivan, Michael, en Anil de Silva-Vigier. Die grotte tempels van Maichishan. Berkeley: University of California Press, 1969. OCLC: 23114