Waarom is honde so lojaal? Die wetenskaplike verduideliking - Gesondheid
In 2017 het troeteldier-eienaars in die VS 'n allemintige spandeer $ 69,5 miljard dollars op troeteldiere, kos, veeartsenykundige sorg, instap en versorging!
Ons honde-eienaars hoor dit heeltyd, 'u het hoeveel aan 'n hondebed spandeer ?!', 'hoeveel speelgoed het Fido nodig ?!'. Waarom spandeer ons soveel aan ons geliefde honde? Die tipiese reaksie hou gewoonlik verband met hoeveel ons van ons viervoetige vriende terugkry, sodat hulle absoluut die beste in die lewe verdien.
Maar is hierdie poochies lojaal omdat dit sinvol is in terme van oorlewing, of is daar 'n wetenskaplike emosionele aspek van hierdie onveranderlike lojaliteit?
Die vraag wat elke honde-eienaar op 'n stadium vra, waarom is honde so lojaal?
Laat ons teruggaan na die eerste keer dat die hond mak gemaak is om die toneel te bepaal.
Evolusie van wolwe tot honde
Genetika agter hond se lojaliteit
Het ons dan net lojale honde selektief geteel?
Man's Best Friend - Pack Behavior
Daar is blykbaar 'n meningsverskil oor die eerste keer dat die hond van die Grey Wolf afwyk. Sommige studies stel so onlangs voor soos 14 000 - 15 000 jaar gelede; ander stel voor so ver terug as 135 000 jaar gelede. Daar word aangevoer dat wolwe deur die loop van die geskiedenis met honde sou kruis, vandaar die verskillende menings. Wat wel seker is, is dat honde en grys wolwe deel 'n gemeenskaplike voorouer .
Daar word algemeen geglo dat die domestisering van wolwe om ons hedendaagse hond te word deur wedersydse gewin plaasgevind het. Wolwe sou voedselbronne soek; besef dat menslike jag 'n goeie plek was om te aas. Dit is nog onduidelik waarom mense so aanvaar het - sommige argumenteer vir beskerming , sommige argumenteer vir geselskap .
Wat duidelik is, is die ontwikkeling van die meer aanvaarde hond.
Wolwe, en daarna honde, wat meer mense aanvaar, het toegang tot voedselbronne verkry.
Hierdie oorlewingstegniek het hul plek in die genepoel verstewig. Hierdie aanvaarding van wolwe / honde sou voortplant; die aanvaarding van die aanvaarding van wolwe / honde. Mense sou ook daartoe bygedra het - onaanvaarbare wolwe en honde sou waarskynlik doodgemaak word.
Maar hoe het ons 'n hond van 'n wolf gekry?
Ons het honderde honderasse; almal verskillende vorms en groottes .
'N Studie wat op jakkalse uitgevoer is kan ons help om te verstaan ​​hoe ons die hedendaagse hond van wolf afkoms het.
In hierdie studie het hulle gevind dat hul hormoonvlakke verander as die jakkalse mak gemaak word. Spesifiek hul adrenale spanning vlakke.
Die verlaging van die vlakke van streshormone hou verband met die verandering van kleur van die rok en kaalheid. Nie net dit nie, aangesien hulle daarna meer mak en mak diere gekweek het, hulle het ook ander veranderinge opgemerk, soos; slap ore, krullerige sterte en veranderinge in skedelvorm en -grootte. Stel voor dat gedrags- en omgewingsveranderinge hul fisieke voorkoms beïnvloed.
Namate die tyd vorder, het mense die konsep van nie verstaan ​​nie selektiewe teling , sou dit bevorder het. Mense sou 'n hond doodgemaak het wat iemand aangeval of gebyt het, die honde wat goed aan die jag gewerk het, sou versorg gewees het - verhoog hul kanse op reproduksiesukses. Mense sou hierdie neigings by hondjies opgemerk het, en geskikte honde sou aangehou word, vreesagtige of aggressiewe honde nie.
Die verskillende menings oor die tydskaal van die mak hond dui op twee alternatiewe teorieë. As ons dit wil oorweeg die hond het ongeveer 135 000 jaar gelede mak geword , word voorgestel dat honde 'n nis vir mense gebruik om vir hulle te sorg. As ons na die meer onlangse tydlyn kyk, word daar aangevoer dat mense die huishouding aangevuur het om as wagte of metgeselle te dien.
Hoe dit ook al sy, wat ons wel weet, deel selfs hedendaagse honde soortgelyke gene as die ou wolf.
Om watter rede ook al het mense per ongeluk 'n selektiewe teelprogram ontwikkel. Hulle sal daardie gesellige en aanvaarde honde voed en versorg. Hulle sou die eienskappe bevorder wat voordelig vir mense was; net om die honde wat hulle gedemonstreer het, toe te laat.
Daar is 'n argument van 'n spesifieke geen (bv. WBSCR17) by honde wat verantwoordelik is vir vriendelikheid .
Een studie het drie spesifieke gene geïdentifiseer wat in verskillende variante of strukture, of selfs ontbreek, sou bydra tot hoe vriendelik die hond was. Dit is volkome sinvol in terme van makmaking en selektiewe teling.
Daar kan nie ontken word dat honde van mense afhanklik is nie.
Studies het getoon as honde 'n onmoontlike taak kry, sal hulle die taak aanpak voordat hulle vinnig na hul eienaar kyk, asof hulle hulp wil vra. Katte, aan die ander kant, sal voortgaan om die taak aan te pak. Ons sê altyd katte is die onafhanklike kinders!
Is dit dus 'n feit dat ons hulle so mak gemaak het dat hulle ons nodig het?
Om hulle te voed, te skuil en te help om probleme op te los? Potensieel. Maar dit verklaar nie hoe hulle sulke menslike ontwikkel het soos sosiale vaardighede nie en soos ons honde-eienaars weet, die illusie dat hulle eintlik vir ons omgee?
Ons weet dat honde ongelooflik is menslike leidrade te lees . Probeer dit.
Vul 'n ondeursigtige houer met kos en vra dan u hond waar die kos is. As u na die houer wys, toon honde gewoonlik 'n indrukwekkende uitbarsting om hierdie probleem op te los, gebaseer op u aanduiding. Katte nie.
Honde toon ook wonderlike empatie teenoor mense. Navorsers ondersoek hoe honde sou reageer op die ontsteltenis van hul eienaars, tesame met vreemdelinge. Wat hulle gevind het, sal u nie verbaas nie. Wanneer hul eienaar, of 'n vreemdeling, gehuil het, het die hond 'n groter belangstelling getoon in teenstelling met hulle wat neurie of praat. Die hond sal beide eienaars sowel as vreemdelinge ruik, ruik en lek. Die hond sou ook kalm en onderdanig wees.
Om onbevooroordeeld te wees, is dit nodig om noem 'n studie wat uitgevoer is oorweeg of tipiese huishonde (wat nie opgelei is vir noodreaksie nie) hulp sou soek in geval van nood.
In hierdie studie sou eienaars 'n hartaanval of nep nagemaak word om vasgevang te word onder 'n boeksak.
Gedurende hierdie studie sou geen hond hulp vir hul eienaar by 'n omstander soek nie. U kan redeneer dat hulle besef het dat dit nep is of dat hulle die gebrek aan reaksie van die menslike omstander gelees het.
Hoe dit ook al sy, dit bied stof tot nadenke, want ons weet dat soveel honde suksesvol opgelei is in soek- en reddingsvermoë, terwyl hulle honde, horende honde, hulphonde vir epilepsie - die lys gaan aan.
Honde word opgelei om te beskerm en te dien.
Ons het 'n lang geskiedenis van honde wat in die weermag en wetstoepassing gebruik word. 'N Interessante les geleer na die oorlog in Vietnam was dat honde baie meer effektief was nadat hulle baie tyd saam met hul hanteerder deurgebring het - honde wat aan nuwe hanteerders toegewys en toe ontplooi is, was baie minder doeltreffend in die veld.
Dit dui daarop dat sosiale binding ook honde beïnvloed.
In 'n studie is oksitosienvlakke by honde oorweeg , en hul eienaars, tydens interaksie; troetel, praat en streel. Die gevolgtrekking is gemaak dat die oksitosienvlakke van beide honde en eienaars tydens interaksie gestyg het.
Oksitosien is 'n hormoon wat 'n groot rol speel in sosiale binding.
Ons weet dat oksitosien vrygestel word tydens aangename sosiale ervarings, soos om iemand vas te druk of om net 'n aanraking te ontvang.
Vir mense is dit 'n noodsaaklike behoefte.
Maslow as mens voorgestel, ons het 'n hiërargie van behoeftes . Liefde en behoort is vir mense noodsaaklik om hulle volle potensiaal te bereik. Dit wil voorkom asof ons 'n deel van hierdie gevoel van liefde en behoort uit ons geliefde pooch!
Honde stel dieselfde hormoon oksitosien vry; wat voorstel dat hulle dieselfde goeie reaksie op ons het as wat ons aan hulle het!
'N Ander studie het ook bevind dat wanneer honde die geur van hul eienaar ruik, hul caudaatkern geaktiveer , in teenstelling met die snuif van onbekende geure. Die belangrikheid hiervan hang saam met die funksie van die caudate-kern en die assosiasie daarvan met positiewe verwagtinge en belonings. Kortom, die honde het hul eienaar se geur herken en was positief daaraan verbonde.
Maar hoe toon al hierdie wetenskap en studie hul lojaliteit teenoor mense?
Daar is dan die argument dat honde pakdiere is - dus sal hulle natuurlik gelukkiger voel as hulle met hul pak is - dit is net hoe hulle is.
Pakteorie stel voor dat wolwe en honde histories in 'n komplekse sosiale struktuur sou geleef het - 'n pak.
Die wetenskaplike verklaring van die pakteorie is 'n historiese en komplekse sosiale struktuur waar 'n alfa-man en -vrou sou wees - die hoof van die pak. Die dier met die laagste rangorde sou die omega genoem word.
Die alfa's sal volledige beheer oor die pak hê - verspreiding van hulpbronne en voedsel soos hulle goeddink.
Gedrag sal die posisie in die groep bepaal - deur oorheersing en onderwerping en uiteindelik siekte. As die alfa swak of siek word, sal hulle uitgedaag word en vervang word.
Hierdie teorie is ontstaan ​​deur die studie van wolwe in gevangenskap in die 1960's, en omdat ons weet dat honde van wolwe verskil, was dit sinvol dat hulle op dieselfde manier sou optree. Hondeopleiers het jare lank eienaars aangemoedig om die alfa te wees en om volledige beheer oor hul troeteldierhond te kry.
Wat eintlik in hierdie studie oor wolwe in gevangenskap gebeur het, is heeltemal irrelevant vir hond- en wolfgedrag. Die wolwe wat by hierdie studie betrokke was, was almal van verskillende oorspronge en moes noodgedwonge saamwoon. U hoef net 'n episode van Big Brother te kyk om te sien waarom dit so 'n slegte idee was!
Hierdie skrywer van hierdie studie, L David Mech , het later sy oorspronklike bewerings weerlê en eerder beskryf dat die wolfpak hom soos 'n tipiese familie-eenheid gedra - met ouers en nageslag. Sodra die nageslag oud genoeg was, sou hulle vertrek en hul eie gesin skep. Hierdie gesinseenhede was gebaseer op samewerking en samehorigheid, konflik was uiters skaars.
Canis lupus - Wolf Puppies wat pak gedrag toon.
Ons weet dat honde en wolwe byna identies is by a DNA volgorde - ons weet dat honde van wolwe gekom het.
Ons weet ook dat deur domestisering; hormoonvlakke en geenuitdrukkings het verander, wat die gedrag en voorkoms beïnvloed.
Ons moet oorweeg hoe relevant dit is om wolfgedrag te vergelyk met dié van die huishond. 'N Studie wat die ontwikkeling van wolf- en malamute (dws 'n ou werkende hond) hondjies vergelyk maak 'n paar baie interessante punte.
Die wolfhondjies bereik ontwikkelingsmylpale baie gouer as malamute hondjies. Hulle kan vinniger beweeg en hoër klim. Die malamute het gesukkel om aan hul pen te ontsnap en was baie stadiger toe hulle in die bos toegelaat is om te speel. Die wolfhondjies was baie meer afhanklik van hul wolfmoeder, maar die malamute hondjies het afsydig van haar geword en hul begroetingswaansinnigheid vir mense voorbehou.
Hierdie studie het die wolf se wil distansieer van mense , terwyl die malamute hondjies aktief gesoek het na menslike interaksie. Die stadiger ontwikkeling van die hond laat ook 'n interessante punt ontstaan; beteken die stadiger ontwikkeling van die hondjie dat hulle langer meer op mense vertrou - en daarom die hond-menslike band verder ontwikkel?
Die malamute jas en voorkoms was ook anders as die wolfhondjies - die malamute was meer donsig.
Ons weet dit mense is vasbeslote om op alle oulike dinge te reageer ; dis hoekom babas groot oë, mollige wange en knopiesneuse het. Daar is voorstelle dat honde selektief geteel is om ouliker te lyk, en om reaksie te kry van ons breinstreke wat verantwoordelik is vir emosie en plesier, wat 'n empatiese en medelydende reaksie veroorsaak.
Dit wil voorkom asof honde van ons afhanklik geword het, ons voorsien kos, skuiling, oefening en stimulasie.
Hulle is meer geneig om reaksie van 'n mens te kry wanneer hulle probeer om 'n moeilike probleem op te los, in teenstelling met die onafhanklike kat.
Honde is ongelooflik om mense se gedrag te lees - reageer op leidrade en is ook empaties as mense ontsteld is.
Ver van die oorspronklike wolf het huishouding gedrags- en fisieke veranderinge tot gevolg gehad.
Mense het per ongeluk diegene wat mak, mak en gesellig gekweek het - ook nuttiger en doeltreffender op die jag.
Ons het honde geteel vir werk en geselskap.
Daardie oulike hondjies verseker dat ons reageer op hul behoeftes - ons is hardbedraad om dit te doen!
Beide mense en honde stel dieselfde hormoon vry in elkeen se onderneming - die hormoon wat verantwoordelik is vir sosiale binding en plesier. Vir mense dra dit by tot ons gevoel van liefde en behoort. Ons kan net postuleer dat dit ook vir honde gebeur. Veral as ons kyk na die positiewe verwagting wat honde het as hulle hul eienaar se geur ruik.
Oor die jare wat ons die hond mak gemaak het, blyk dit dat ons 'n wedersydse voordelige verhouding ontwikkel het.