Verwoeste gebou te Verdun, 1916 - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Groep Franse soldate rus op die ruïnes van 'n gebou in Verdun, 1916
Die oggend van 21 Februarie 1916 was die begin van een van die langste, bloedigste en duurste gevegte in die Eerste Wêreldoorlog en die geskiedenis. Vir ongeveer 300 grusame dae het die Franse en Duitse leërs 'n wrede siklus van aanvalle, teenaanvalle en bombardemente uitgeruil. Die geveg het die gebied rondom die Maasrivier, selfs nie 'n radius van 10 km nie, gedompel in wat later die 'ldquoHell of Verdun' genoem is. Honderde duisende Duitse infanteries, swaar artillerie en bombardemente is losgelaat op Franse leërs rondom forte en binne -in die versterkte stad Verdun. Alhoewel die Duitsers beplan het dat hul aanval Frankryk sou doodbloei, het die geveg hulle beide in 'n lang en duur doodloopstraat getrek. Teen 19 Desember kon die Franse die oorhand kry en hulle grondgebied herwin, maar nie voordat hulle ernstige oorsake gehad het nie. Die Franse en Duitse leërs het 800 000 man of meer tussen hulle gely. Ontdek tien feite oor die langste slag van die Eerste Wêreldoorlog.
Gevaar het ver gelyk tot 16 Februarie 1916, toe die dorpenaars na Verdun en Bras-sur-Meuse ontruim is.
Die val van die Fort van Douaumont op 24 Februarie 1916 het die lot van Fleury-devant-Douaumont vir ewig verander.
Die onophoudelike bombardement en die verowering van die Fort de Vaux deur die Duitsers op 7 Junie 1916 het Fleury-devant-Douaumont in die voorste linie gedruk.
Op 23 Junie verower die Duitsers toe die dorp La Poudrière, 'n vooruitgangspos wat verder op die helling geleë was, op 11 Julie.
Die Franse het die posisie op 24 Junie weer aangeneem, maar dit kort daarna verloor.
Fleury-devant-Douaumont het 'n belangrike plek in die Slag van Verdun geword.
Dit is om die beurt 16 keer deur die Franse en die Duitsers beset tussen 23 Junie en 18 Augustus 1916, toe die soldate van die Franse koloniale troepe uit Marokko dit vir altyd weer ingeneem het.
Destyds was Fleury-devant-Douaumont 'n groot ruïnesveld, wat as beginpunt gedien het vir die Franse offensiewe wat gelei het tot die herowering van die forte Douaumont en Vaux.
Die dorpie is geklassifiseer as Sone Rouge (Rooi Sone) in 1918, en amptelik erken as "Mort pour la France" en#8211 dood vir Frankryk.
U moet altyd weet wat in die verlede gebeur het om dit nie te herleef nie
Terwyl ons loop, hou Moizan stil, buk en pluk 'n stuk metaal uit die grond: 'n vurk. Die reën van die vorige aand het die boonste laag grond weggespoel, wat afval van die oorlog veroorsaak het. Benewens skulpe, verskyn daar soms ook hondetikette, helms en selfs bene. Ons staar 'n paar oomblikke na die vurk en ek wonder aan wie dit behoort. Die gemiddelde ouderdom van soldate wat by die Eerste Wêreldoorlog aangesluit het, was 24. Iemand se seun het een keer met die vurk geëet. Miskien het hy dit ook gebruik om sy laaste maaltyd te eet.
Aan die rand van die bos kom ons by 'n klein kapel, gebou nadat die oorlog verby was, as 'n plek om te bid en die dooies te onthou. Ons het om dit geloop, en ek was betower. Dit is die enigste gebou vir myle, en ek onthou 'n rympie wat my stiefpa, 'n predikant, my geleer het toe ek 'n jong kind was.
'Hier is die kerk,' het hy gesê terwyl hy sy vingers in sy hande weggesteek het. Toe stoot hy twee vingers in 'n driehoekige vorm en gaan voort: "Hier is die toring." Uiteindelik, terwyl hy sy hande oopmaak en met sy vingers waai, roep hy uit: 'Maak die deure oop en sien al die mense!'
Na die oorlog is 'n klein kapel naby Fleury-devant-Douaumont gebou as 'n plek om te bid en die dooies te onthou (Krediet: Melissa Banigan)
Toe ek na die kerk kyk, voel ek asof ek die spoke van die mense wat eens in die omgewing woon, kan sien. Toe ons vertrek, loop 'n ou stadig langs ons op die pad. Wie is hy, het ek gewonder? 'N Afstammeling van een van die soldate? Of miskien 'n afgetrede soldaat uit 'n ander oorlog, om hulde te bring aan sy broers? Ek kyk terug op die man, na die kerk en verder, na die bos, wat in die wind oor die kratige slagveld gewieg het. Die son het hoog opgekom oor bome en die woud was in goue lig. Ek het 'n aantal jong berkbome opgemerk soos waifs, hul blare blink.
Ek het besef dat ek nog die stuk dop dra wat Moizan my by die bunker gegee het. Ek laat dit swaar op die grond val met 'n sagte slag. Van êrens uit die laaste spore van die mis oor die bos het 'n trop voëls gevlug. Die lug is deurtrek deur 'n dolle gejaag van vere, en toe lig die klein sieletjies op en verdwyn in die lig.
Zone Rouge: 'n gebied in Frankryk wat so erg beskadig is deur WW1 dat mense steeds verbied is om daar te woon
Terwyl WO1 byna 'n eeu gelede geëindig het, kan die letsels nog steeds in Noord -Frankryk en België gevind word. Zone Rouge (Frans vir Red Zone) is miskien die uiteindelike voorbeeld hiervan.
Aan die einde van die oorlog in 1918 het die Franse regering die gebiede in rooi hierbo geïsoleer en verbied om aktiwiteite soos bosbou, boerdery en selfs die bou van huise daarin te verrig.
In totaal het die nie-aangrensende gebiede 1200 vierkante kilometer (460 vierkante myl) beslaan (ongeveer die grootte van New York).
Die primêre rede waarom die gebiede as 'n weggooigebied verklaar is, was dat hulle tydens die oorlog die ergste gevegte beleef het, veral tydens die Slag van Verdun in 1916. Die gebiede was verwoes deur die omgewing en bevat 'n groot aantal onontplofte munisipaliteite saam met menslike en dierereste wat die omgewing verder besmet het.
Die Slag van Verdun het 303 dae geduur en was een van die langste en bloedigste in die geskiedenis van die mensdom met 'n totaal van 700,000 tot 1,250,000 slagoffers in totaal. Dit het ook gelei tot die vernietiging van dorpe, waarvan 6 nog nooit herbou is nie.
Die afgelope eeu is gewerk aan die skoonmaak van Zone Rouge en vandag het die no-go-gebiede tot 168 vierkante kilometer (65 vierkante myl) gekrimp (ongeveer twee keer die grootte van Manhattan).
Die skoonmaak van die gebiede beteken egter nie noodwendig dat dit veilig is nie. Ook nie dat gebiede wat nie in die oorspronklike Zone Rouge ingesluit is nie, sonder gevaar is. Die yster -oes, wat onontplofte wapens, doringdraad, granaatsels, koeëls en kongruente slootstutte ontbloot, kom steeds elke jaar in Noord -Frankryk en België voor.
Sedert die einde van die oorlog is ten minste 900 mense dood deur onontplofte WW1-ordonnansie in Frankryk en België, met die mees onlangse sterftes so laat as 1998. Dit beteken dat die oorlog steeds 80 jaar na die wapenstilstand in werking getree het. .
'N Blogpos kan hierdie onderwerp regtig nie baie regverdig nie, dus ek beveel sterk aan om meer uit die volgende boeke te leer:
Die Douaumont Ossuary bevat die bene van 130 000 onbekende soldate, Franse en Duitsers, wat in 1916 gesterf het.
Die 137 m lange Ossuary is ontwerp soos 'n klooster, dit is oop met nissies en eindig met twee apsies.
Dit strek aan weerskante van die kapel, net onder die Lantern of the Dead.
Marshal Petain het die eerste klip op 22 Augustus 1920 gelê.
Die oorskot van die mans wat in die verskillende sektore van die slagveld geval het, is amptelik in Douaumont oorgeplaas.
Die Ossuary is op 18 September 1927 ingewy.
'N Versoeningseremonie, onder leiding van die Franse president Francois Mitterrand en die Duitse kanselier Helmut Kohl, het op 22 September 1984 plaasgevind.
In 2008 was president Sarkozy die eerste seremonie van die wapenstilstand van 11 November 1918 wat ooit in Douaumont plaasgevind het.
Een van die betekenisvolste simbole van hierdie versoening het op 9 Februarie 2014 plaasgevind.
By die geleentheid word die naam van Peter Freundl, 'n Duitse soldaat wat op 28 Mei 1916 gesterf het, is saam met dié van Franse soldate in die klippe van die Ossuary se gewelfde plafon gegraveer.
Die Ossuarium van Douaumont is volledig opgeknap vir die viering van die Slag van Verdun Eeufees op 22 September 2016.
Die noordwand van die Ossuarium of klooster is oop met 18 alkove, soortgelyk aan sykapelle, elk met twee grafte.
Elke einde van die klooster eindig met 'n langwerpige apsis, elke apsis bevat vyf grafte.
Die 46 grafte stem ooreen met die 46 hoofsektore van die Slag van Verdun.
Elke graf staan ​​bo 'n 14m3 gewelf, wat die bene bevat van die onbekende soldate wat in elke sektor gesterf het.
Die mure van die nisse is gegraveer met hul name.
Elke klip van die gewelfde plafon van die klooster is ingeskryf met die naam van onbekende soldate en veteraanverenigings.
Dit dra ook by tot die soldate wat tydens die Eerste Wêreldoorlog, Oorlog van Indochina en Oorlog van Algerië gesterf het.
Dit alles is natuurlik baie hartseer en ontroerend!
Die klooster is egter gebad in 'n sagte amberlig wat deur die hoë loodglasvensters van die muur na die suide kyk.
Die lig produseer 'n kalmerende atmosfeer wat bevorderlik is vir meditasie.
As u eers buite is, loop u in die rigting van die Ossuary se muur teen die noorde.
Dit het smal vensters wat reguit na die kluise kyk.
Dit is baie ontroerend, aangesien u duisende opgehoopte bene kan sien!
Dit is die bene van die soldate wie se identiteit nooit ontdek is nie.
Verdun -katedraal
Verdun -katedraal is 'n Rooms -Katolieke katedraal en nasionale monument van Frankryk. Omstreeks 330 het Saint Saintin (of Sainctinus) die stad Verdun verkondig, die eerste biskop geword en 'n kerk gestig wat gewy is aan die heiliges Petrus en Paulus. In 457 het Saint Pulchronius (of Pulchrone), 'n latere biskop, 'n katedraal laat bou binne die mure van 'n verwoeste Romeinse gebou, op die huidige terrein.
Verskeie geboue is op hierdie terrein opgerig en verwoes, totdat biskop Heimon in 990 beveel het dat 'n nuwe katedraal gebou moet word op die Romano-Rynse plan: 'n skip, twee dwarsstrepe, twee teenoorgestelde apsusse, elk met twee klokkentorings.
In die 12de eeu het die argitek Garin die oostelike koor, die twee portale van Johannes en die leeu en die grafkelders gebou. Die gebou is in 1147 deur pous Eugene III ingewy. Dit lyk ook asof die klooster omstreeks hierdie tyd naby 'n kloof gebou is.
In die 14de eeu is die katedraal in Renaissance -styl opgeknap, die plat houtplafon is vervang deur 'n gewelfde, die vensters is vergroot en die binnekant is versier met fresco's. Die eerste dakskerm is gebou en torings is by die torings gevoeg. Gotiese sy-kapelle is aan weerskante van die onderste punt van die skip aangebring, die laaste sy-kapel, toegewy aan die veronderstelling, is tussen 1522 en 1530 gebou. Omtrent dieselfde tyd is die klooster heeltemal herbou in die Flamboyant-styl, van wat 'n skouspelagtige voorbeeld is.
Op 2 April 1755 is die dak en torings aan die brand gesteek deur 'n weerligstraal, die torings is nooit vervang nie. Die katedraal is erg beskadig en is vanaf 1760 opgeknap in die neo-klassieke styl, waarvan die belangrikste werke die opgeknapte skip, die oostelike toring, die orrels en veral die manjifieke Rococo baldacchino is.
Die katedraal is tydens die Eerste Wêreldoorlog tussen 1916 en 1917 ernstig beskadig, die oostelike blok is heeltemal verwoes en die torings is nog nooit herbou nie. Tydens die herstel wat tussen 1920 en 1936 plaasgevind het, is 'n aantal Romaanse kenmerke, sowel as die grafkelder, herontdek. Die katedraal is weer ingehuldig in 1935. In Julie 1946 is die katedraal besoek deur Mgr Roncalli, die toekomstige pous Johannes XXIII.
Fort Douaumont – Deel van Zone Rouge
Dit is gebou om 'n klein stad in die noordooste van Frankryk met die naam Verdun te beskerm. Maar die geskiedenis het gesê dat Duitse soldate dit sonder groot probleme verower het en dat dit die Franse nege maande, of amper 300 dae, geneem het om dit terug te kry. 'N Tydperk wat ontelbare lewens geneem het en vir ewig onthou sal word as die Slag van Verdun.
Die bou van die fort begin in 1885. Die plek wat daarvoor gekies is, was naby Douaumont, 'n dorpie in die noordooste van Frankryk wat tydens die Eerste Wêreldoorlog verwoes is, en waar meer as 100,000 soldate wat in die Slag van Verdun gesterf het, ter ruste gelê word - almal onbekend.
Die ingang van die fort/ Skrywer: Eric T Gunther, CC BY 3.0
Deur die jare het die fort self 'n aantal opknappings en uitbreidings ondergaan wat tot 1913 geduur het. Nadat die fort voltooi was, het dit 'n oppervlakte van 7,4 hektaar beslaan en 'n lengte van ongeveer 1300 voet. Dit was 'n ware vesting wat selfs so diep soos twee verdiepings onder die grond gegaan het. Hierdie vlakke is gebou om te hou, want tot 40 voet gewapend beton het dit beskerm teen direkte bomaanvalle.
Fort Douaumont was toegerus met 155 mm en 75 mm geweer torings wat op roterende platforms rondom die fort gemonteer was. Die ingang het aan die agterkant van die fort gestaan. Soos dit gebou is, sou die fort die verwoestende houe van die Duitse Big Bertha kon weerstaan; dieselfde geweer is gebruik om 'n aantal Belgiese forte te lam.
Big Bertha/ Skrywer: Paul Hermans
Maar vrees het die oorhand gekry. Toe generaal Joffre besef wat die Duitse gewere kan doen, soos blyk uit 'n aantal vernietigde forte, het hy 'n bevel gegee om die garnisoen in Fort Douaumont aansienlik te verminder. Die bevel is uitgevoer, en byna al die wapens by die fort is afgebreek.
Een van die tonnels/ Skrywer: Eric T Gunther, CC BY 3.0
Die meeste soldate wat in die fort gebly het, was reserviste op hul middeljarige ouderdom. Dit was 21 Februarie 1916, toe die Duitse leër 'n opmars gemaak het en daarmee die Slag van Verdun begin het. Dit het die Duitse weermag net drie dae geneem om verder en nader aan Fort Douaumont te vorder - die belangrikste skakel in die verdedigingsketting van Verdun - en op 24 Februarie kom hulle binne 'n klipgooi.
Fort Douaumont voor die geveg/ Skrywer: Duitse regering, departement van foto's en film
Destyds was daar ongeveer 54 soldate in die fort en nie 'n enkele offisier nie. 'N Dag later, op 25 Februarie, het die Duitsers begin met die bombardement van die fort. Op hierdie stadium het die meeste soldate ondergronds gegaan om hulself te beskerm.
Die Duitsers het die fort stadig nader gekom, en sodra hulle agtergekom het dat dit amper onbeman was, kon hulle dit vang. Hulle het 'n geruime tyd voortgegaan om Fort Douaumont te beset. Op 8 Mei 1916 het 'n brand wat deur sommige van die soldate veroorsaak is, deur die tonnels van die fort geruk en 679 soldate doodgemaak.
Gedenkteken van die Duitse soldate wat agter hierdie muur begrawe is/ Skrywer: Eric T Gunther, CC BY 3.0
Hulle oorblyfsels wat eers versamel is, is begrawe in die fort in een van die tonnels, agter 'n muur. Dit was aan die einde van Mei in 1916 toe die Franse soldate probeer het om te herwin wat vroeër aan hulle behoort het.
Fort Douaumont na die geveg/ Skrywer: Duitse regering, departement van foto's en film
Hulle herwin en hou 36 uur lank vas aan die westelike deel van die fort, maar word uiteindelik gedwing om terug te trek. Die Duitsers het die fort in beheer gebly tot 24 Oktober 1916, toe dit deur die Regiment van Koloniale Infanterie van Marokko oorgeneem is. Duisende soldate het gesterf tydens die herwinning van die fort.
Deel van Fort Douaumont se verdediging/ Skrywer: Eric T Gunther, CC BY 3.0
Die hele Slag van Verdun het meer as 700 000 slagoffers opgelewer. Die fort self is deel van die sogenaamde Zone Rouge, 'n gebied wat die Franse owerhede besluit het om te isoleer nadat die oorlog daarvoor verwoes is. Boerdery en behuising in hierdie gebied is verbode. Die lyke van duisende soldate is nog steeds in die grond en 'n groot aantal onontplofte skulpe en granate word oral op die slagvelde versprei.
Douaumont begraafplase. Skrywer: Paul Arps, CC BY 2.0
Die fort en die gebied self en die littekens wat hulle in klip, beton en vuil dra, dien as 'n monument vir almal wat nooit in 1916 verby is nie, vir die duisende wat gesterf het, beide bekend en onbekend.
Teen die tyd dat die groot Europese oorlog in 1914 uitbreek, werp Verdun 'n indrukwekkende skaduwee oor die Franse landskap. Dit bevat altesaam negentien groot forte, gewapen met beton- en metaal-geplaasde 155m en 75mm kanon- en masjiengewere, met 'n totaal van sewe en veertig gepantserde waarnemingsposte rondom die landskap. Die garnisoen van die Verdun -streek het 65 000 man getel. Dit was in werklikheid een van die mees verdedigbare Franse posisies langs die hele frontlinie, maar nie almal in die Franse personeel waardeer dit nie.
In September 1914 het Duitse magte probeer om die versterkte stad te omsingel en af ​​te sny. Hierdie poging was byna suksesvol, nie net omdat die Duitse tang naby Verdun byna gesluit het nie, maar ook omdat Joffre beveel het om die stad te laat vaar. Gelukkig vir die Franse was die bevelvoerder van Verdun ongehoorsaam aan die bevel. Tog het die Duitsers daarin geslaag om Verdun se verdedigende integriteit te verswak. Die afgeleë Fort Troydon en Fort Camp des Romains is onderskeidelik vernietig en gevange geneem, en twee van die hoofspoorlyne na Verdun is afgesny, wat die stad verlaat met slegs 'n enkele pad en 'n smalspoor vanaf Bar-de-Luc as sy belangrikste toevoerroetes uit die weste. Die Duitsers het dit ook reggekry om die Les Éparges-rif, 'n strategies bruikbare stuk hoë grond, 24 km (15 myl) suidoos van Verdun, vas te vang. 'N Franse teenaanval vanaf 17 Februarie 1915 het 'n groot deel van die rand teruggee, hoewel sommige oostelike dele van die funksie amper tot aan die einde van die oorlog in Duitse hande gebly het. Vier en twintig kilometer (15 myl) wes van die stad, is die verhewe Butte de Vauquois op dieselfde manier betwis. Die Duitse opname van die funksie het in die vroeë maande van 1915 hewige Franse teenaanvalle meegebring, maar terwyl die infanteriegevegte op 4 Maart tot 'n einde gekom het, het mynoorlogvoering nog maande lank voortgeduur, terwyl elke kant probeer het om die funksie te beveilig.
Terwyl die geveg rondom Verdun voortduur, het die stad en sy vestings self aandag gekry vir Duitse aandag, hoofsaaklik in die vorm van lug- en artilleriebombardemente. Laasgenoemde het 'n vreesaanjaende stamp van Forts Douaumont en Vaux met 420 mm haubits ingesluit, wat 'n aansienlike eksterne skade kon veroorsaak, maar sonder om kritieke Franse geweerplase uit te skakel. Afgesien van sulke vurige onderbrekings, was Verdun egter eintlik een van die stiller sektore aan die voorkant. Dit het nie net weerspieël in 'n indringende selftevredenheid onder die Franse garnisoen nie, maar ook in die uitroei van baie van die vestinggewere om elders batterye te voorsien. Onbekend aan die Franse in Verdun, is besluite geneem binne die Duitse hoë bevel wat uiteindelik hierdie ontspanne bestaan ​​niks anders as 'n spookagtige en gebroke geheue sou maak nie.
Falkenhayn se plan
In 1915 begin die Duitse hoë bevel sy volgende groot strategiese stap oorweeg om die Eerste Wêreldoorlog in sy guns te draai. Erich von Falkenhayn, stafhoof, het 'n lang memorandum vir Kaiser Wilhelm begin skryf waarin hy die toestand van die konflik en die pad na oorwinning uiteensit. Falkenhayn, wat die Westelike Front bo die Oosfront voorrang geniet (verdien die vyandskap van baie van sy eweknieë), het Brittanje geïdentifiseer as die dringendste vyand van Duitsland, met sy groot industriële hulpbronne en die menslike kapasiteit van sy groot ryk. Falkenhayn het moeisaam die strategiese opsies om Brittanje aan te neem, gelys, maar het deur middel van logiese logika tot die gevolgtrekking gekom dat die beste strategie was om die Franse uit die oorlog te slaan.
Verdun was die plek wat gekies is om Frankryk dood te maak. Die aksie sou Operation Gericht heet - opsies vir vertaling sluit in 'tribunaal', 'oordeel of selfs' plek van teregstelling '. In 'n ruwe skets het Gericht die Franse in 'n stryd om uitputting rondom Verdun betrek en dit 'n verlammende slag toegedien in sy reeds verswakte toestand. Terwyl Frankryk op sy knieë gedwing word, sou Falkenhayn voornemens wees, sou die Britte 'n ondersteunende stut en sy motivering verloor om 'n vreeslik duur oorlog op Franse grond te vervolg. Falkenhayn het geweet dat die komende geveg ook duur sou wees in terme van die lewens van sy eie manne, maar hy het geglo dat die finale kostevergelyking in Duitsland se guns sou uitwerk. Hoe verkeerd sou hy nie wees nie.
Die eerste 24 uur
Op 21 Februarie 1916 om 16:00 begin die Slag van Verdun met die diep stamp van drie 380 mm vlootgewere wat die hemel oopbreek en diep agter die Franse frontlyne waai. Hulle doelwitte was brûe oor die Maas, die Biskopspaleis in Verdun, plus die stad se treinstasie. Die uitbarstings van die massiewe skulpe by die trefpunt was verwoestend, maar terwyl die voorste linies onaangeraak was, het die mans hulself stadig uit die slaap opgewek met die verwagting van nog 'n rustige dag in die loopgrawe. Toe die nag omstreeks 07:00 begin aanbreek, het honderde Duitse artillerie-stukke en mortiere 'n bombardement van sielvernietigende woede ontketen. Dit was die voortdurende donder van hierdie spervuur ​​dat dit 241 km (150 myl) ver gehoor kon word. Vir diegene aan die ontvangkant, selfs vir gevegsveterane, was die ervaring van oorweldigende, hulpelose afgryse. Binne 'n paar minute is die hele landskappe weer omskep, binne-in omgedraai en gevorm deur tonne metaal en plofstof wat in die aarde skeur.
Vir die Franse was hierdie eerste paar uur van die geveg niks meer as oorlewing nie. Hulle het ingegaan in elke loopgraaf, uitgegrawe, skulpgat of ander depressie wat hulle kon vind, en vertrou op niks anders nie as blinde geluk en karige dekking om hulle hierdie kant van die dood te hou. Die mishandeling strek wyd en syd langs die Franse lyne en loop deur die oggend en die middag. Die aard van die bombardement het geleidelik sy gewig verskuif van die swaarkaliber-haubits na kleiner veldartillerie en mortiere, wat meer akkuraatheid teen posisies gelewer het wat steeds geglo het die opposisie teen die komende Duitse opmars te weerhou.
Om 16.45 uur, na 'n totaal van nege uur se ongelooflike bombardement, het Duitse troepe hul loopgrawe verlaat en die infanterie -aanval oor verwoeste grond begin. Aanrandingstroepe jaag vorentoe onder die ondersteunende vuur van masjiengewere, beweeg vinnig in klein groepies, sluit die Franse loopgrawe toe en gooi hulle granate oor, of stuur 'n straal vlamwerper met brandende olie oor hul lengte. Sommige posisies het sonder 'n geveg geval, en die verdedigers was te min om betekenisvolle weerstand te bied. Tog was dit nie oral die geval nie, en hier was die sade wat die Slag van Verdun 'n gelyke bloedbad vir die Duitsers gemaak het.
Tydens die skrikwekkende bombardement van nege uur het die 1300 mans van die 56ste en 59ste afdeling gely in die omgewing van 60 persent. Mans is in hul loopgrawe begrawe, lewend begrawe deur ontheemde aarde, of fisies geskeur, hul onherkenbare liggaamsdele versprei meter van die dop se trefpunt. Ander sterf as gevolg van skrapnel, of as gevolg van die ontploffing alleen, hul longe vernietig sonder 'n uiterlike merk op hul liggame. Maar sodra die beskuldiging opgehou het, het duiselende oorlewendes na vore gekom en probeer om die lyn vas te hou.
Hulle konfronteer die Duitse 42ste Brigade, 21ste Afdeling, en het dit met verstommende dapperheid gedoen, gegewe die ervaring van die laaste ure en die kans waarmee hulle nou te kampe het - twaalf bataljons vyandelike infanterie. Die masjiengewere, gewere en granate wat nie begrawe is nie en nog steeds werk, is vinnig in werking gestel en Duitse troepe het begin val. Individue het heroïs presteer om klein buiteposte te beskerm, in klein groepies geveg totdat hulle doodgemaak, ernstig gewond of uit ammunisie was. Ironies genoeg het die verwoeste landskap die verdediging gehelp, wat 'n ingewikkelde terrein vir die Duitse aanvallers geskep het om oor te beweeg. In sommige gevalle het Franse troepe selfs klein teenaanvalle op buiteposte uitgevoer wat deur die Duitsers gevang is.
Op hierdie manier het Driant se manne 'n groot deel van die Bois des Caures vasgehou totdat die nag val, 'n skok vir Duitse troepe wat nie kon dink dat enigiemand of enigiets die bombardement wat hulle losgemaak het, kon oorleef nie. Ons moet hierdie prentjie van die Franse verset 'n bietjie bekwaam deur op te let dat slegs dele van die drie Duitse korps toegewyd was aan hierdie eerste stadiums van die geveg, dat baie troepe teruggehou is in afwagting van 'n maklike opmars. Verder is vordering elders gemaak. Weerskante is die Bois des Caures, die Bois d'Haumont en die Bois d'Herbois geneem (hoewel Haumont self in Franse hande gebly het). Die Duitse magte was vol vertroue dat hul oorweldigende meerderwaardigheid in getalle en vuurkrag die volgende dag die veld sou inneem.
Onttrek uit Slagverhaal: Verdun deur Chris McNab
Verdun, 'n oorlog op sigself
Dit is die gedenkplaat op die Porte wat die ingang van die stad aandui. Vir 'n Franse persoon hoef Verdun geen inleiding te hê nie. Veral met die herdenking van die wêreldoorlog nou oral in die Franse lewe, het Verdun teruggekeer na die voorpunt van die kollektiewe bewussyn.
In die Franse verbeelding word Verdun onthou, net soos die Britte deur die Somme. Behalwe hier is die beeldmateriaal miskien meer kragtige Fransmanne wat op Franse bodem Fransmanne met hul rug na Parys -Fransmanne geveg het teen die ou Duitse vyand. Hierdie stryd het sy antesedente gehad in die val van Napoleon 1, die rewolusie van 1848, die verlies van Elsas en Lorraine vir die Pruise in 1871, die Paryse kommune en die uitval van die Dreyfus -saak. Verdun was 'n nasionale ervaring, 'n reuse -onderneming wat tot die bitterste en onoortuigende doelwitte deurdring het.
Teken in op die Voxeurop -nuusbrief in Engels
Deesdae is die stad Verdun visueel nie te verwelkomend nie, dit is koud, somber, amper verlate. Ongeveer twee uur noordoos van Parys met die trein vanaf die Gare de l'Est, lyk dit vandag 'n taamlik onbeduidende plek in ag genome die lewens wat hier bestee is. Met sy verstrooiing van monumente is die stad nie veel meer as 'n sombere toewyding aan vrede nie. Die geskiedenis oorskadu die hede hier.
In 843 word die Verdun van Verdun onderteken, wat Karel die Grote se gebiede skei en skep wat ons vandag as Duitsland en Frankryk kan herken. Teen 1916 was Verdun die mees gevorderde vestingstelsel op die onlangs teruggetrek Frans-Duitse grens, en het dit tussen Parys en die Duitse weermag gestaan.
Die Duitse Schlieffen -plan het gemik op 'n vinnige boog weswaarts om 'n beslissende oorwinning oor Frankryk te behaal. Die Duitsers het 1200 artilleriestukke met 'n halfmiljoen skulpe na Verdun verskuif, genoeg vir 'n vinnige bombardement van ses dae. Maar die Franse, met hul bitter obsessie, het nie die bepalings van die vredesooreenkoms wat Elsas-Lotharingen in 1871 afgestaan ​​het, vergeet nie, en sodoende die grense van Frankryk getrek-La Débâcle soos Zola daarna verwys het. En Verdun het reg op hierdie afgeknotte grens gesit. Toe die Douamont -fort (die mees gevorderde van die Verdun -verdediging) op 25 Februarie 1916 op die Duitsers val, het Verdun 'n nasionale verbintenis geword, maar tenir ('om te hou') was die woord.
Met die Franse verbintenis tot Verdun, was die Duitse doel van die stryd om die hulpbronne van Frankryk droog te laat word en 'n geallieerde offensief elders te voorkom (dit sou uiteindelik by die Somme in Julie 1916 gebeur, maar met 'n oorwegend Britse mag as gevolg van die Franse verbintenis by Verdun). Soms was die Duitse weermag baie naby aan die droë Frankryk - letterlik. Dit was ook baie naby aan die laat droogmaak van Duitsland - die Duitsers het na Verdun 'The Mill' verwys.
Gedurende die tyd wat die geveg gewoed het, was die dooies van beide kante gelyk aan byna die hele verliese wat die Britse Ryk tydens die Tweede Wêreldoorlog gely het - 305,440 sterftes uit 708,777 slagoffers. Dit is ongeveer een sterfte elke twee minute - nag en dag - vir tien maande.
Verdun is verantwoordelik vir ongeveer een tiende van alle Franse verliese tydens die Eerste Wêreldoorlog. Ondanks die bloedige aard en die historiese betekenis wat die Franse daaraan geheg het, was dit statisties nie die 'ergste' stryd van die oorlog vir hulle nie, of selfs die ergste jaar. Die ergste tydperk vir Frankryk (soos vir alle ander strydende nasies) was die vier eerste maande van die oorlog in 1914, toe hulle 307,000 man verloor het.
Teen die 17de Desember 1916 het die Franse die grootste deel van die grond wat hulle sedert Februarie verloor het, in wese teruggeneem, en die Duitsers is verder van Verdun teruggedryf. Maar hierdie groot inspanning het 'n diep fisieke litteken in Frankryk gelaat, "'n eb en vloed, wat onherkenbare bakens dra, amper nie bestaan ​​nie", soos die Britse historikus Ian Ousby in sy uitstekende boek 'The Road to Verdun' sê. hiervan is oral in die landskap, soos die dorpie Fleury: amptelike bevolking sonder nommers: 'dorp wat vir Frankryk gesterf het.' 'n Moderne historikus bereken dat die dorp tussen 13 Junie en 17 Julie 1916 sestien keer van eienaar verander het. Nou is dit niks meer as paadjies wat tussen die bome gemerk is: stapels puin en tekens wat aandui waar geboue was, waar lewens eens geleef het.
'Ons kan ons inderdaad nie ons eie dood voorstel as ons dit probeer nie, maar ons vind dat ons ons as toeskouers oorleef', skryf Freud in November 1915 in 'Gedagtes vir die tye oor oorlog en dood'. langs die dood. By Verdun het die soldate die dood so intiem moontlik teëgekom sonder om werklik te sterf. Die aanvalle op die Douaumont -fort het liggame laat hang aan die blootgestelde yster wat uit die gewapende beton gesplinter het, liggame wat in die son sou begin verrot, soos die liggame wat die nat grond opgegee het toe die reën opgehou het.
Tydens een vooruitgang het 'n Franse soldaat aan sy senior gesê dat die loopgrawe vorentoe na die fort gegrawe is soos om deur 'viande' vleis te grawe. Hy is aangesê om voort te gaan. Af van die Douamont -fort, in die middel van die slagvelde, sit nou 'n groot gedenkgebou wat in die 1920's opgerig is, die Douamont Ossuary. Die gewig van die geskiedenis lê letterlik hier op jou neer. Agter die mure lê die oorblyfsels van 130 000 Franse en Duitse soldate, wat in hul morbide wit hopies sigbaar is uit die vensters rondom die basis van die gebou, wat 'n simboliese basis is vir hierdie gebou tot vrede. Bo die bene-kriptetjie vul 'n amber lig uit die vensters wat na die suide kyk, die groot hoofkamer vol, dit is koud en leeg. Die fluisteringe van die dooies jaag skynbaar langs die koue klipmure met die name van die gevalle, "Mort Pour La France 1916."
Verdun beklee 'n kragtige plek in die Franse verbeelding. Neem die verhaal van die Bayonet Trench, waar daar gesê word dat in die vroeë oggendure van 12 Junie 1916, 3rd Company 'n posisie in die Ravin de la Dame, net van die Douaumont Fort, verdedig het. Later die oggend is 'n ry bajonette gevind wat uit die grond steek, en onder die oppervlak staan ​​die ongeveer vyftig mans wat nog steeds hul gewere vasgeklem het, gereed om te sterf vir Frankryk, nou dood, begrawe deur 'n Duitse dop. The story appealed to the public's imagination, despite its improbability, and found its way into official histories. And the memorial still stands today in the woods down from the fort, a concrete structure covering an L-Shaped line of graves wooden crosses now replacing the bayonets.