Sommige maatskappye se netto-nul-planne sluit in om dekades voort te gaan met die uitstoot van kweekhuisgasse. Christopher Furlong / Getty Images
Honderde maatskappye, insluitend groot emittente soos United Airlines, BP en Shell, het belowe om hul invloed op klimaatsverandering te verminder en teen 2050 netto koolstofvrystellings te bereik. Hierdie planne klink ambisieus, maar wat verg dit eintlik om netto-nul te bereik en, nog belangriker, sal dit genoeg wees om klimaatsverandering te vertraag?
As omgewingsbeleid en ekonomiese navorsers, bestudeer ons hoe maatskappye hierdie netto nul-beloftes maak. Alhoewel die beloftes goeie persverklarings lewer, is net-zero meer ingewikkeld en potensieel problematies as wat dit mag lyk.
Wat is 'netto-nul'-emissies?
Die goue standaard om netto-vrystelling te bereik lyk so: 'N Maatskappy identifiseer en rapporteer alle emissies wat hy verantwoordelik is vir die skep, dit verminder dit soveel as moontlik, en dan belê dit in projekte wat emissies elders voorkom of koolstof uit die lug trek, as dit nog emissies het. om 'n "netto-nul" -saldo op papier te bereik.
Die proses is ingewikkeld en steeds grotendeels ongereguleer en sleg gedefinieër. As gevolg hiervan het maatskappye baie diskresie oor hoe hulle hul uitstoot rapporteer. Byvoorbeeld, 'n multinasionale mynmaatskappy kan die uitstoot van die erts onttrek en verwerk, maar nie die emissies wat deur die vervoer daarvan geproduseer word nie.
Maatskappye het ook 'n diskresie oor hoeveel hulle vertrou op wat bekend staan ​​as verrekenings - die projekte wat hulle kan finansier om emissies te verminder. Die olie reus Shell, byvoorbeeld, projekte dat dit beide teen 2050 netto-vrystellings sal behaal en deur daardie jaar en daarna steeds hoë vlakke van fossielbrandstof sal produseer. Hoe? Dit stel voor om die grootste deel van die fossielbrandstof-verwante uitstoot te vergoed deur massiewe natuurgebaseerde projekte wat koolstof opvang en opberg, soos die herstel van bos en oseaan. In werklikheid beplan Shell alleen om implementeer meer van hierdie verrekenings teen 2030 as wat wêreldwyd in 2019 beskikbaar was.
Omgewingsbewustes verwelkom miskien die nuutgevonde natuurbewaardersagentskap van Shell, maar wat as ander oliemaatskappye, die lugdiensbedryf, die skeepsektor en die Amerikaanse regering almal 'n soortgelyke oplossing voorstel? Is daar genoeg land en oseaan wat realisties beskikbaar is vir verrekenings, en is die herstel van omgewings eenvoudig sonder om die besigheid-soos-gewone-paradigma wesenlik te verander, 'n oplossing vir klimaatsverandering?
Kommer oor vrywillige koolstofmarkte
Buite nakomingsvrystellingsmarkte, wat hoofsaaklik fokus op regeringsregulering in die energiesektor, skep vrywillige markte die meeste verrekenings wat gebruik word om netto-nul te bereik.
Vrywillige markte word gereël en bedryf deur 'n verskeidenheid groepe waaraan almal kan deelneem. Het u al ooit die opsie gesien om u vlug te vergoed? Hierdie verrekening vind waarskynlik plaas deur 'n vrywillige koolstofmark. Die aktiwiteite wat die verrekenings teweegbring, sluit in projekte soos Bosbou en oseaanbestuur, afvalbestuur, landboupraktyke, brandstofskakeling en hernubare energie. Soos die naam aandui, is hulle vrywillig en dus grootliks ongereguleer.
Vanweë die golf van netto-nul-beloftes en die daaropvolgende vraag na verrekenings, is vrywillige koolstofmarkte onder druk om vinnig uit te brei. 'N Taakspan van stapel gestuur deur die Verenigde Nasies se spesiale gesant oor klimaatsaksie, Mark Carney, waarby verskeie groot maatskappye betrokke was, het ' vee bloudruk op Davos 2021 wat voorspel dat vrywillige koolstofmarkte gedurende die volgende dekade vyftienvoudig moet groei. Dit dui daarop dat die netto-nul-oplewing een van die grootste kommersiële geleenthede van ons tyd is, wat groot belangstelling van beleggers en groot besigheid. Dit identifiseer en stel oplossings voor vir aanhoudende uitdagings en kritiek op vrywillige koolstofverrekeningsmarkte.
Sommige kritici van die bloudruk beweer dat dit kyk dieper probleme mis gewortel in die algehele afhanklikheid van en effektiwiteit van vrywillige koolstofmarkte as oplossing.
Al is daar historiese bewys van misbruik en baie kritiek, vrywillige koolstofmarkte is nie inherent sleg of nutteloos in die nastrewing van klimaatdoelwitte nie. In werklikheid, inteendeel. Sommige vrywillige koolstofmarkprojekte, benewens die versagting van klimaatsverandering, verskaf ander voordele, soos verbeterings aan biodiversiteitshabitats, watergehalte, grondgesondheid en sosio-ekonomiese geleenthede.
Daar is egter groot kommer oor die vermoë van vrywillige markte om wettig te lewer wat hulle belowe. Algemene bekommernisse sluit in vrae oor die bestendigheid van die projekte vir die berging van koolstof op lang termyn, om te verifieer dat verrekenings eintlik die uitstoot verminder, buite 'n gewone besigheid, en om te bevestig dat krediete nie meer as een keer gebruik word nie. Hierdie en ander uitdagings stel vrywillige koolstofmarkte bloot aan potensiële manipulasie, groenspoeling, onbedoelde gevolge en helaas die versuim om hul doel te bereik.
Dit gaan beter, maar te veel vertroue in hierdie metode vir die teenbalansering van emissies, waag sommige entiteite wel om die verrekenings as 'n reg om te besoedel.
Kan wêreldwye ekologie aan die vraag voldoen?
Vrywillige koolstofmarkte kan landskappe verbeter en help om onvermydelike vrystellings te vergoed. Hulle kan egter nie al die ontwikkelde wêreld se netto-nul-teikens akkommodeer nie.
Die meeste van hierdie inisiatiewe het nog nie begin nie, maar tog soek emittente uit ontwikkelde lande reeds verrekenings buite hul grense. Dit wek kommer dat ryker maatskappye die las van hul emissies kan plaas op armer lande wat goedkoop offsets kan produseer en die idee van 'n nuutgevonde klimaatkolonialisme kan smeek. Plaaslike gemeenskappe kan baat vind by omgewingsverbeterings of sosio-ekonomiese geleenthede, maar moet ekonomies ontwikkelde besoedelaars die besluit afdwing?
Behalwe etiek, is daar in statistiese terme eenvoudig nie genoeg ekologiese vermoë om die wêreld se vrystellings te kompenseer nie.
Stel belang in die gebruik van woude as verrekeningsoplossings. Daar is rond 3 triljoenbome op aarde vandag met ruimte vir ongeveer 1 tot 2.5 biljoen meer. Die Triljoen boom-inisiatief, 1T-program, Triljoen bome, en die uitvoerende hoof van redditonder andere daarop gemik om elk 'n triljoen bome te plant. Uit enkele voorbeelde is daar reeds 'n paradoksale impasse.
Verrekenings kan realisties net soveel doen om klimaatdoelwitte te bereik. Daarom moet die fokus daarop gerig wees om wêreldwye emissies te verminder eerder as om dit te vergoed. Vrywillige koolstofmarkte dien 'n kritieke rol as innovasie-sandkaste vir kreatiewe offsetoplossings, en hulle mobiliseer die private sektor om op te tree; dit moet egter beperk word.
Terwyl sommige prominente organisasies net-nul nastreef, is die meeste besighede en regerings het nog nie belowe nie, wat nog te sê van ontwikkelde, duidelike en aanneemlike padkaarte om teikens te bereik in lyn met 'n 2050 netto-zero wêreldekonomie.
Die nodige doel: 'n negatiewe netto
Die interregeringspaneel oor klimaatsverandering stel voor dat die wêreld die aardverwarming in toom kan hou as die uitstoot teen 2030 in die helfte verminder word, vergeleke met die 2010-vlakke, en teen middel-eeu netto-nul sal bereik. Dit verklaar egter ook die behoefte aan die verwydering van kweekhuisgasse buite die teiken-emissiedoelwitte.
Die werklike klimaatsuiwering begin by netto-negatiewe emissies vir alle kweekhuisgasse. Eers dan sal hul atmosferiese konsentrasies uiteindelik begin krimp. Hierdie prestasie sal meer hernubare energie verg, uitgebreide infrastruktuur- en vervoerontwikkelings, verbeterde grondbestuur en beleggings in aktiwiteite en tegnologieë vir die vaslegging van koolstof.
Alhoewel net-zero 'n kritieke stap is om klimaatsverandering aan te spreek, moet dit slim bereik word. En, belangrik, dit kan nie die einddoel wees nie.
Oliver Miltenberger, Ph.D. Kandidaat in Omgewingsekonomie, Die Universiteit van Melbourne en Matthew D. Potts, professor, SJ Hall-leerstoel in bosekonomie, Universiteit van Kalifornië, Berkeley