Hoe voedselmaatskappye sluip bies in wetenskaplike navorsing
Moet ons elke dag ontbyt eet? Hoeveel suiwel moet ons hê? Moet ons kunsmatige gebruik ...
Het u al ooit gewonder waarom u soveel soorte meel in u spens het? Miskien het u ...
Image deur shanblan4
Ek onthou die eerste keer dat ek hondopleiding met die konsep van geweld gekorreleer het. Ek het joga in Indië gestudeer en het nog nie 'n geruime tyd opgelei nie. Eendag het die naburige bure 'n nuwe hondjie aangeneem, wat hulle Raju noem. Hulle het haar in die agterplaas gesit waar sy begin blaf en onophoudelik wankel. Periodiek sal die man of vrou 'n kop uit die agterdeur steek en aan die pup skree om te hou. Toe die blaf en blaas voortgaan, sal hulle die deur uitlê en haar op die leiband laat sak. Raju sou uiteindelik ophou en hulle sou binnekant gaan, die deur in die frustrasie agter hulle klap. Binnekort het die hele luidrugtige siklus van blaf, geskree, die leiband getrek, en binne en buite van die huis ingegaan, met beide honde en menslike emosies wat intensief was.
'N Paar dae het geslaag en ek het uiteindelik besluit genoeg was genoeg. Die arme hondjie se blaf het vinnig besig om 'n hindernis in die buurt te word. Ek het meegevoel vir die dier sowel as die mense betrokke. Dit was tyd om my ervaring as 'n dogter afrigter te gebruik. Daarbenewens het dit vir my gebeur dat verskeie aspekte van my joga studies gebruik kan word om in hierdie situasie te help. Daar is immers baie ooreenkomste tussen die leerbeginsels wat vir mense werk en dié wat vir honde werk.
Dus het ek langsaan gegaan en met die familie gepraat. Ek het verduidelik dat die hondjie blaf omdat sy niks anders gehad het om te doen nie en daarop gewys dat, as honde sosiale diere is, het sy metgesel nodig. Ek het voorgestel hulle bring haar in die huis sodat sy by die familie kan wees. Hulle het dit gedoen en kyk, met die toevoeging van 'n paar ander sosialiseringsoefeninge en opleidingswenke, het die blaf tot 'n verdraaglike vlak afgeneem. En natuurlik het beide die hondjie en haar mense voordeel getrek uit die ontluikende familiebande.
Dit was 'n relatief maklike proses. 'N Medelydende, nie-gewelddadige benadering, tesame met die integrasie van enkele holistiese perspektiewe, het die hondjie, haar gesin en in werklikheid die hele omgewing bevoordeel. Ek het besef hoe anders hierdie episode was as die metodes wat ek lank gelede geleer het om 'n hond te laat stop met blaf - soos om te skree en te dreig, op die hok te slaan en aan die leiband te ruk. Terugskouend, sommige van die metodes wat ek geleer het, het nou reguit gewelddadig gelyk.
Met my terugkeer na die Verenigde State het my broer Tom 'n jong hond uit 'n skuiling aangeneem en my hulp gevra om haar op te lei. Haar naam was Thunder. In die eerste sessie met Thunder ruk ek haar leiband om haar aandag te trek. Dit was niks ernstigs nie - net 'n soort "let op" pop op die leiband. Hierdie lieflike, sensitiewe dier sit haar ore terug, draai haar kop, lek haar lippe af en doen alles wat sy kan om te sê: 'Goed, ek onderwerp my. Moet dit asseblief nie weer doen nie. ' In 'n japtrap het 'n skok deur my liggaam geloop en 'n besef het my getref. Hoe vinnig het ek my ervaring in Indië vergeet. Sonder om te dink, het ek outomaties die primêre metode gebruik wat ek altyd gebruik het om 'n hond 'reg te stel'.
Wat het ek gedoen? Ek het skielik geweet dat 'n dier skade kan berokken as die kraag geruk word, maar ook dat ek myself op 'n minder openlike manier selfs skade kan berokken. 'N Venster het oopgegaan en gesonde verstand kom deur my bewustheid op:' Duh - dit was nooit nodig om 'n leiband te ruk om gedrag te vorm nie, Paul. ' Gesonde verstand is soms nie so 'algemeen' nie. Ondanks die feit dat ek duisende honde opgelei het en talle toekennings vir mededingende gehoorsaamheid ontvang het, het ek van daardie oomblik af onherroeplik geweet dat die oefenmetodes wat ek nog altyd gebruik het, vir my verkeerd was.
Daardie episode het 'n nuwe reis begin. Duisende mense het sedertdien deur my klasse gekom. In baie gevalle het hulle dieselfde verligting uitgespreek wat ek gevoel het, om te weet daar is 'n ander manier - 'n gewelddadige manier om hul honde te kry om te doen wat hulle van hulle vra.
Die goeie nuus is dat nie-aversive hondopleiding meer gewild raak. Daar word egter beraam dat slegs twintig persent van professionele honde-opleiers in die Verenigde State streng, nie-aversiewe metodes van hondeopleiding leer. Die meeste afrigters gebruik 'n kombinasie van beide aversive metodes en beloning-gebaseerde metodes. Dit beteken dat daar sowat veertig miljoen honde in die land is wat steeds deel uitmaak van menslike geweld as deel van die opleidingsproses. Die punt is dat die meerderheid van die bevolking eenvoudig nie weet dat gewelddadige opleidingsmetodes beskikbaar is nie.
Die leiding neem in 'n sagte, bemagtigende manier
Nie-gewelddadige hondopleiding stel jou in staat om 'n vennootskap met jou hond te skep met behulp van sagte oortuiging gebaseer in vriendelikheid, respek en deernis. Hierdie sagte oortuiging is waaroor die gewelddadige hondopleiding gaan. Met hierdie metode gebruik jy sagmoedigheid met 'n buigsame, maar nie-kompromieuse houding. Die gesproke woord is eintlik vol mag - en deel van hierdie krag is in die stilte voor, na en tussen die gesproke woorde gebaseer.
Deur die geskiedenis heen was daar baie wat die mag van sagte oortuiging welsprekend uitgespreek het, waaronder Sint Franciscus van Assisi, Mahatma Gandhi en Martin Luther King, Jr. Een van my gunsteling voorbeelde kom uit die plantewêreld. Die beroemde plantkundige, Luther Burbank, was die eerste wat 'n kaktus sonder dorings ontwikkel het. Hy het aan die groot yogi Paramahansa Yogananda vertel hoe hy dit gedoen het: 'Ek het gereeld met die plante gepraat om 'n vibrasie van liefde te skep. 'Julle hoef niks te vrees nie,' sou ek vir hulle sê. 'Jy het nie jou verdedigingsdorings nodig nie. Ek sal jou beskerm. '' [Yogananda, Paramahansa, Outobiografie van 'n Yogi, Self Realiseringsgenootskap, 1946, bladsy 411.]
Nonviolence is nie 'n nuwe konsep nie, maar dit is nou wortel op 'n dieper vlak as ooit tevore. Net soos dit nie meer aanvaarbaar is vir baie mense om 'n kind te straf deur spanking nie, ontwikkel ons ook as 'n spesie om geweld in ander arena's uit te skakel. Vir baie jare was daar 'n beweging na die gebruik van nie-gewelddadige, "wreedvrye vrye" produkte - soos skoonheidsmiddels wat nie dierprodukte insluit of dierproewe betrek nie. Nou is dit tyd om geweld in die opleiding van honde en ander diere heeltemal uit te skakel.
Vandag is baie mense bekend met die konsep van nie-gewelddadige dieropleiding as gevolg van die sukses van die boek Die man wat na perde luister, die best-selling biografie van Monty Roberts. Roberts behoort aan 'n lyn van dieropleiers, gaan terug in die middel van die negentiende eeu na John Rarey, 'perd fluisterer'. In plaas van om wilde perde te breek, gebruik hierdie afrigters benaderings waarin die perd vrywillig besluit om saam met hulle te werk.
Heeldere, kinder- en minder dominante metodes van dieropleiding is ook al dekades gebruik om dolfyne, walvisvisse, olifante en ander diere op te lei. Karen Pyror was een van die pioniers in die opleiding van mariene soogdiere. Later het sy nie-gewelddadige benaderings opgeneem in die opleiding van ander diere, insluitend honde, wat sy in haar baanbrekende boek aandui. Moenie die hond skiet nie.
Pryor is een van 'n aantal gedragsmense wat ons nuwe maniere getoon het om hondgedrag te vorm. 'N Behandeling, 'n speelding of 'n kras agter die ore, tesame met geduld en konsekwentheid, en - voila - gedrags sukses. Die punt van my boek, Die hond Whisperer, is dat ons mense 'n gelyke rol in die gedrag gee en vergelyking neem. Die feit dat ons 'n hond kan kry om te sit of gaan lê wanneer ons vra, is nie die hele prentjie nie. In hierdie filosofie, wat beslis nie nuut is nie, is hoe belangrik dit is. Ons begeerte om gedragsresponse aan te spreek wat ooreenstem met ons beperkte siening van wat reg, verkeerd of eenvoudig is, regverdig nie gewelddadige metodologie nie. Die einde regverdig nooit die middele nie. En dalk maak dit nie reg nie.
Reageer teenoor reaksie op jou hond
Soms is al wat nodig is om die weegskaal na geweldloosheid tydens opleiding te laat kantel, bloot om bewus te word van die voor die hand liggende. 'N Paar jaar gelede het 'n paartjie my gebel om 'n konsultasie te doen vir 'n hond wat aggressief opgetree het. Toe ek by die huis aankom, was Lucky in die kelder toegesluit. Ek het verneem die vrou was 'n psigiater en die man 'n sielkundige. Hierdie paartjie het meer van operante en klassieke kondisionering geweet as wat ek in hierdie leeftyd ooit sou kon hoop. Tog het ek daar 'n program vir die aanpassing van gedrag vir hulle en hul hond opgestel, wat in beginsel soortgelyk was aan dié wat hulle elke dag van die week vir mense ontwerp en implementeer! Gelukkig het die gloeilamp in hul koppe afgegaan en het hulle vinnig besef dat hulle nie hul kundigheid met hul eie hond gebruik het nie. Hulle kon my voorstelle implementeer met goeie resultate. 'N Paar weke later, toe ek terugkyk, was Lucky goed op pad om 'n goedgemanierde lid van die samelewing te word.
Soos hierdie paartjie, het ons almal blokke in ons bewustheid. Dit is asof ons soms vergeet om 'die kolletjies te verbind'. Dikwels gaan dit net om die sneller om vry te laat en dit wat ons reeds weet te vind. Om dit te doen, moet ons stilstaan ​​voordat ons optree, en leer om te reageer eerder as om te reageer. 'Om te reageer' dui op 'n emosioneel gebaseerde kniegedrag in 'n spesifieke situasie. Aan die ander kant beteken 'n 'reaksie' dat ons al ons wysheid, kreatiwiteit, intuïsie en emosie na die situasie bring. Waarom leer om eerder te reageer as om te reageer? Eerstens, as u stilstaan ​​en oorweeg wat u met u hond gaan doen, kan u fokus op die hantering van die probleem eerder as op die simptoom.
Kom ons sê 'n hond blaf by die posdraer na die huis toe. Die knie-reaksie reaksie is om te reageer op die simptoom, wat is die blaf, eerder as die oorsaak. Die meeste mense dink nooit aan wat veroorsaak dat die hond blaf nie; Hy mag dalk opgewonde wees, hy kan bang wees, hy kan dalk net hallo sê. In wese sien hy dat hy sy werk doen. In die meeste gevalle hanteer mense die blaf deur op die hond te skree, hom met 'n koerant te slaan, of hom aan die leiband te knik om hom te laat ophou.
Ongeag die rede waarom die hond aanvanklik blaf, assosieer hy nou die posdraer na hom toe as 'n gevaar as gevolg van die slegte dinge wat met hom gebeur het toe hy by daardie persoon geblaf het. So nou het die hond 'n toenemende aggressieprobleem teenoor mense in uniforms wat na die huis loop. Verbeel jou daarenteen dat elke keer as die posdraer opgedaag het en die hond begin blaf het, het jy hom met 'n frase soos "Who's that" onderbreek en hom dan behandel. Jy sal die blaf beëindig en die hond sal die posdraer met iets positiefs geassosieer het. Dus, deur hierdie nie-gewelddadige, positiewe benadering te gebruik, het jy opgehou om te blaf en in die proses het jy die hond meer sosiale gemaak.
Elke hond verdien respek. En dit respek sluit in om oorwegend te wees. Jy moet jou bes doen om uit te vind hoekom 'n hond doen wat hy doen voordat hy reageer. Andersins is dit maklik om per ongeluk die handvatsel te vlieg en te reageer op 'n manier wat die hond kan benadeel en die gedragsprobleem werklik kan saamstel. Reageer blokke respek; reageer respekteer.
Oorweging sluit ook in die erkenning dat elke hond op sy of haar eie tarief leer. Mense vra my dikwels hoe lank dit duur om 'n hond op te lei. Die antwoord is: dit neem so lank as wat dit neem. Op baie maniere is die opleiding van 'n hond soos om 'n kind te verhoog. Geen ouer sal ooit verwag dat 'n kind leer om binne drie maande of ses maande of selfs drie jaar perfek op te tree nie. Tog verwag baie mense dat 'n hond leer om met 'n paar dae se opleiding of na slegs 'n paar sessies betroubaar te gaan sit of loop. Dit gebeur net nie so nie.
Almal kyk anders na die wêreld. En ons kyk anders na honde. Vir baie van ons is 'n hond 'n geliefde, gekoesterde wese met haar eie duidelike persoonlikheid. Ons honde is lede van ons gesinne en ons lewensmaat. Hulle leer ons geduld en liefde, en laat ons toe om hierdie eienskappe terug te sien wanneer ons na hulle kyk. Ja, vir sommige, honde is spieëls van ons mees voorbeeldige menslike eienskappe. Hul teenwoordigheid verhoog ons gevoelens van selfwaarde en help om ons emosioneel en fisies te genees. In hul rol as dienshonde help hulle ons om te staan ​​en sien, beide figuurlik en letterlik. Hulle vertel ons wanneer die foon lui of wanneer iemand by die deur is. Hulle voorspel epileptiese aanvalle en kan selfs siektes ruik - en soveel meer.
Vir ander is 'n hond 'n uitbreiding van machismo; As 'n hond groot is, taai en beteken, moet dit beteken dat die hond se eienaar ook so is. Ten slotte, in sommige mense se oë, is honde eenvoudig besittings, wat wegwerpbaar is. Baie mense gee bloot aan honde met gedragsprobleme, soos die uitskakeling in die huis of oormatige blaf, en laat hulle af by die skuiling. In die Verenigde State alleen is desensibilisering, onkunde en bygeloof belangrike oorsake dat meer as vier miljoen honde jaarliks ​​doodgemaak word - om nie die wreedheid en die lyding van ontelbare ander te noem nie.
Mense het my klasse verlaat omdat, soos een man dit gestel het, 'ek moet werk met 'n meer' praktiese 'benadering. " Lees 'ruk en skud' in daardie opmerking. 'Hy is 'n rottweiler', het 'n ander man gesê nadat hy sy hond letterlik in die gesig geslaan het. 'Hy kan dit vat.' Ek het die man vir hierdie mishandeling aangemeld. Ek het die arme hond jammer gekry.
Geweld is enige gedrag of gedagte wat skadelik is en staak groei - emosioneel, fisies en geestelik. Geweldloosheid is die teenoorgestelde - enige gedrag of gedagte wat selfbewustheid, gesondheid, groei en veiligheid in hierdie gebiede bevorder en bevorder. Alle honde is individue met hul eie unieke persoonlikhede, net soos ons mense. En elke situasie waarin die twee van ons interaksie is, is uniek vir daardie tyd en plek. Dit is aan elkeen van ons om vas te stel wat gewelddadig is en wat nie op daardie oomblik in die tyd is nie. Dit geld vir gedrag gerig op diere, die omgewing en, soos gesonde verstand dikteer, onsself. Dit verg baie oefening.
Hier is 'n paar voorbeelde, 'n denkraamwerk, om die verskille duidelik te maak, en om u te help om die gewelddadigheid / geweld in die sand te trek. As u 'n hond wat op die eetkamertafel klim of 'n elektriese koord kou, kan onderbreek, kan u hom aflei met geluid en beweging en hom vra om iets anders te doen. Kan u die verskil sien tussen hom onderbreek en bang maak? In dieselfde trant kan u u hond aanmoedig om te sit, of u kan hom dwing en intimideer deur te ruk, slaan, skok of skud. U kan 'n omgewing skep sodat u hond deur haar suksesse leer, of u kan hom straf. Beteken dit dat daar geen woede in die opleiding van honde is nie? Laat ons eerlik wees, ons is mense en woede is 'n menslike emosie. Ons mense word elke nou en dan kwaad.
Maar daar is 'n verskil tussen etiese woede en gewelddadige woede. Etiese woede is woede waarin emosie gepas en met volle bewustheid van die gevolge van daardie uitdrukking uitgedruk word. Dit beteken om jouself uit te druk sonder om skade te veroorsaak. In sy beste uitdrukking is woede 'n positiewe verandering. Gewelddadige woede het geen gevolg vir gevolg nie. In daardie seldsame tye wanneer jy jouself kwaad word, neem beloning-gebaseerde honde-opleiding die geweld uit daardie woede. Dit beteken dat jy in geen geval jou hond ooit benadeel nie. En dit neem bewustheid.
'N Gewelddadige benadering word nie geviktimiseer nie. Dit is 'n proaktiewe benadering waarin die nie-gewelddadige beginsels van liefde, respek en deernis in u gedagtes is. 'N Gewelddadige benadering beteken ook dat ons nie die rol van 'n slagoffer moet inneem nie, alhoewel daar soms tye moet plaas dat ons 'n geliefde of 'n groter voordeel moet beskerm of versorg. Gandhi beoefen byvoorbeeld wat hy vreedsame weerstand noem in Indië se stryd om onafhanklikheid. Die punt is dat 'n verbintenis tot geweldloosheid nie die gebruik van ons goeie gesonde verstand, sowel as wysheid, humor en ander onversetlike konflikoplossingsmetodes, belet nie. Ons is die intelligente, medelydende, intuïtiewe, kreatiewe spesie, is ons nie? Ons kan beslis uitvind hoe om die gedrag van 'n hond te vorm sonder die gebruik van aversiewe metodes.
Verskillende opleidingsmetodes is nie net skadelik vir diere nie; Ek glo dat hulle ten minste deel van die rede is dat diere soms gewelddadige gedrag teenoor mense uitbeeld. Volgens onlangse statistieke was daar verlede jaar 4.5 miljoen hondebyte in die Verenigde State, en 75 persent van die slagoffers was kinders. Trouens, hondbyte is die grootste oorsaak dat kinders na die hospitaal geneem word.
Die siklus van geweld
Waarom hou mense steeds aan om hul honde te benadeel of te dreig? Daar is drie hoofredes: 1) dit is altyd so gedoen, 2) die sin of behoefte van die persoon om in 'n fisieke beheer van 'n situasie te wees, of 3) om die hond te wil straf. As iemand aversiewe metodes met 'n hond gebruik, omdat 'dit altyd so gedoen is', het gewoontes en vertroudheid ingetree. Verandering van dinge kan 'n bedreiging vir die status quo wees. Vir minder veilige individue kan dit ook beteken dat hulle moes erken dat hulle in die verlede gewelddadig was. Dit sou wees soos om in 'n spieël te kyk en hulself anders te sien as wie hulle gedink het. Skrikwekkend! Die ander redes waarom mense voortgaan om skadelike oefenmetodes te gebruik - hul behoefte om in fisiese beheer te wees en die hond te wil straf - word gewoonlik geassosieer met woede en frustrasie. Soos ek vroeër gesê het, woede het geen plek in honde-opleiding nie. Dit sluit wysheid, kreatiwiteit en intuïsie af. Beide die persoon en die hond ly. Om uit die Bhagavad Gita aan te haal: "Van onvervulde begeerte kom frustrasie; van frustrasie, woede; van woede, ondergang. "
Die neiging om oorheersingstegnieke te gebruik - gewelddadige geweld of die bedreiging van geweld - word vroeg in die lewe ingebring. Byvoorbeeld, wanneer 'n kind 'n ander persoon sien wat dominante gedrag toon, leer sy dat ons "wen" deur groter, sterker en harder te wees. In nie-gewelddadige hondopleiding is daar geen "wen" nie, want daar is geen kompetisie nie.
As ons afkeerende oefenmetodes gebruik in plaas van nie-gewelddadige alternatiewe, loop ons die gevaar om ons honde en onsself in 'n afwaartse spiraal van aggressie te verstrengel, en ons ongevoelig maak vir die hoër aspekte van wie ons as mense is. Daar was 'n onlangse artikel in die koerant oor 'n veertienjarige meisie wat pas 'n takbok vir sport doodgemaak het. Op die meegaande foto is die dooie dier aan die enjinkap van haar pa se motor vasgemaak. Die meisie is gevra: "Hoe het u gevoel toe u die takbok doodgemaak het?" Sy het gesê: 'Wel, toe ek my eerste een verlede jaar doodgemaak het, het ek redelik sleg gevoel. Nou is dit makliker en ek dink glad nie daaraan nie. " Onderwys is die sleutel tot bewusmaking.
Studies het getoon dat mense wat gewelddadig teenoor diere is, dikwels daardie gedrag uitbrei en gewelddadig teenoor ander mense word. In die laaste dekade het 'n aantal nuusskrifte dieselfde storie in die storie ná verhaal herhaal. 'N Kind wat geweld teenoor diere vertoon het, het tot mense se moord geraak.
Beloningsgebaseerde hondopleiding, deur sy gewelddadige benadering, bevorder medelye en moedig ons ware natuur aan as sensitiewe, empathiese, liefdevolle wesens. Dit dien as 'n brug en bevorder menslike tot dierlike en menslike tot menslike geweld.
Hierdie artikel is met toestemming uittreksel
van die uitgewer, Adams Media Corporation.
Kopiereg 2007. Alle regte voorbehou.
Die Dog Whisperer: 'n Medelydende, Nieviolente Benadering tot Dog Training
deur Paul Owens.
Sagte, positiewe en prettige opleiding vir u en u hond! In hierdie opgedateerde uitgawe bied Paul Owens en Norma Eckroate meer diepgaande opleiding aan met bykomende aantekeninge, wenke en probleemoplossing om opleiding nog makliker te maak! Met leiding van The Dog Whisperer, 2de uitgawe, leer u deernisvolle oefenmetodes vir selfs die sensitiefste honde. Hierdie revolusionêre, menslike en logiese benadering tot grootmaak en onderrig beloof om u hond se opleiding so positief moontlik te maak.
Info / Bestel hierdie boek (2de uitgawe). Ook beskikbaar as 'n klankboek-, klank-CD en Kindle-uitgawe.
Paul Owens word nasionaal erken as 'n toonaangewende voorstander van nie-gewelddadige opleiding, wat vriendelikheid, respek en medelye bevorder. Hy het duisende gesinne en individue geleer om die verhouding tussen hond en mens op gewelddadige wyse te verbeter. Sy metgesel DVD, Die hond Whisperer, is aangewys as die beste gesinshondopleidings-DVD op die mark.
Paul se programme is uniek omdat stresbestuursmetodes vir mense as deel van die klasse aangebied word. Paul is die stigter / direkteur van die kinders se naskoolse program vir die voorkoming van geweld. Pote vir vrede. Hy beoefen en gee al meer as 45 jaar joga in die Verenigde State en Indië.
Vir meer inligting, besoek sy webwerf by https://originaldogwhisperer.com/
Norma Eckroate is ook medeskrywer van 'n aantal boeke oor holistiese versorging van mense en diere. Sy het die DVD saam met Die hond Whisperer.
by Robin Smith, Duke Universiteit
Nuwe navorsing wat hondepuppies met menslike grootgemaakte wolfpups vergelyk, bied 'n paar leidrade oor hoe honde so geword het ...
Die DNA van 'n kat verander hoe dit reageer op 'n lewensreddende medikasie wat gebruik word om hipertrofies te behandel ...