Oorlog van 1812 Oorsig - nasleep
1814: Voorskotte in die Noord- en A-kapitaal verbrand | Oorlog van 1812: 101
Pogings vir vrede
Soos die oorlog woed het, het president James Madison gewerk om dit tot 'n vreedsame gevolgtrekking te bring. Aarzelend om in die eerste plek na die oorlog te gaan, het Madison opdrag gegee om sy lading d'affaires in Londen, Jonathan Russell, te vra om versoening met die Britte te soek na die oorlog in 1812 verklaar is. Russell is beveel om 'n vrede te soek wat net die Britte nodig gehad het Om die bevele in die Raad te herroep en die indruk te maak.
Russell het dit aan die Britse minister van buitelandse sake, mnr. Castlereagh, voorgelê omdat hulle nie op laasgenoemde kwessie wou beweeg nie. Daar was min vooruitgang op die vredesfront tot vroeg in 1813 toe Tsj Alexander I van Rusland aangebied het om 'n einde te maak aan die vyandelikhede. Nadat hy Napoleon teruggekeer het, was hy gretig om voordeel te trek uit die handel met beide Groot-Brittanje en die Verenigde State. Alexander het ook probeer om die Verenigde State as 'n tjek teen die Britse mag te bevriend.
By die aanleer van die tsaar se aanbod het Madison 'n vredesafvaardiging aanvaar wat bestaan ​​uit John Quincy Adams, James Bayard en Albert Gallatin. Die Russiese aanbod is afgekeur deur die Britte wat beweer dat die betrokke aangeleenthede intern was vir die oorlogsgetalle en nie van internasionale kommer nie. Vordering is uiteindelik later die jaar behaal ná die Allied-oorwinning by die Slag van Leipzig. Met Napoleon verslaan, het Castlereagh aangebied om direkte onderhandelinge met die Verenigde State te open.
Madison aanvaar op 5 Januarie 1814, en het Henry Clay en Jonathan Russell by die afvaardiging bygevoeg. Hulle reis eers na Goteborg, Swede, en ry dan suid na Gent, België waar die gesprekke plaasvind. Langs beweeg het die Britte nie tot Mei 'n kommissie aangestel nie en hul verteenwoordigers het nie tot 2 Augustus na Gent vertrek nie.
Onrus op die tuisfront
Soos die gevegte voortgesit het, het dié in Nieu-Engeland en die Suide moeg geword van die oorlog. Nog nooit 'n groot ondersteuner van die konflik, Nieu-Seeland se kus is met straffe tussentyd gejaag en sy ekonomie op die rand van ineenstorting as die Royal Navy Amerikaanse skeepsvervoer uit die see geswaai het. Suid van die Chesapeake het kommoditeitspryse gedaal as boere en plantasie-eienaars nie katoen, koring en tabak kon uitvoer nie. Slegs in Pennsylvania, New York en die Weste was daar 'n mate van voorspoed alhoewel dit grootliks verband hou met federale uitgawes wat verband hou met die oorlogspoging. Hierdie uitgawes het gelei tot wrok in Nieu-Engeland en die Suide, asook 'n finansiële krisis in Washington.
Tesourie-sekretaris Alexander Dallas het in late 1814 'n tekort van $ 12 miljoen vir die jaar voorspel en het 'n tekort van $ 40 miljoen vir 1815 voorspel. Daar is gepoog om die verskil te dek deur lenings en uitreiking van tesourie-aantekeninge. Vir diegene wat die oorlog wou voortgaan, was daar werklike kommer dat daar nie fondse sou wees om dit te doen nie. In die loop van die konflik het die staatskuld van 1812 tot $ 127 miljoen in 1815 ballon geraak. Alhoewel dit die federaliste kwaadwillig gemaak het wat die oorlog aanvanklik teenstaan ​​het, het dit ook gewerk om Madison se steun onder sy eie Republikeine te ondermyn.
Die Hartford-verdrag
Die onroerende partye van die land het in laat 1814 in Nieu-Engeland 'n kop in die gesig gestaar. Die regering van Massachusetts het die regering se onvermoë om sy kus te beskerm en sy onwilligheid om state te vergoed om dit self te vergoed, gevra om 'n streekkonvensie te bespreek. kwessies en weeg of die oplossing so radikaal is as afskeiding van die Verenigde State. Hierdie voorstel is aanvaar deur Connecticut, wat aangebied word om die vergadering in Hartford aan te bied. Terwyl Rhode Island ingestem het om 'n afvaardiging te stuur, het New Hampshire en Vermont geweier om die vergadering amptelik te sanksie en verteenwoordigers in 'n nie-amptelike hoedanigheid te stuur.
'N Groot mate gematigde groep het hulle op 15 Desember in Hartford belê. Alhoewel hul besprekings grotendeels beperk was tot die reg van 'n staat om wetgewing wat sy burgers nadelig beïnvloed het en kwessies wat verband hou met state wat die federale belastingverhoging voorskryf, het die groep swak gevaar deur sy vergaderings te hou in die geheim.
Dit het gelei tot wilde spekulasie rakende sy verrigtinge. Toe die groep op 6 Januarie 1815 sy verslag vrygestel het, was beide die Republikeine en die federaliste verlig om te sien dat dit grootliks 'n lys was van aanbevole grondwetlike wysigings wat ontwerp is om buitelandse konflikte in die toekoms te voorkom.
Hierdie verligting het vinnig verdamp as mense gekom het om die "what ifs" van die konvensie te oorweeg. As gevolg hiervan het die betrokkenes vinnig geword en geassosieer met terme soos verraad en disunie. Soveel was federaliste, die party het ook op dieselfde manier besmet geraak en dit as 'n nasionale mag beëindig. Emissaries van die konvensie het dit so ver as Baltimore gemaak voordat hulle van die einde van die oorlog geleer het.
Die Verdrag van Gent
Terwyl die Amerikaanse afvaardiging verskeie stygende sterre bevat, was die Britse groep minder glansryke en het dit bestaan ​​uit adm. Prokureur William Adams, Admiraal Lord Gambier en Onder-Sekretaris van Staat vir Oorlog en die Kolonies Henry Goulburn. As gevolg van die nabyheid van Gent na Londen, is die drie op 'n kort leër gehou deur Castlereagh en Goulburn se superieure, Here Bathurst. Namate die onderhandelinge vorentoe beweeg het, het die Amerikaners gepoog om 'n uitskakeling uit te skakel terwyl die Britte 'n Inheemse Amerikaanse "bufferstaat" tussen die Groot Mere en die Ohio-rivier wou hê. Terwyl die Britte geweier het om selfs indruk te bespreek, het die Amerikaners plat geweier om die grondgebied terug na die Inheemse Amerikaners te oorweeg.
Soos die twee kante spaar, is die Amerikaanse posisie verswak deur die brand van Washington. Met die verswakkende finansiële situasie, oorlogsmoeiery by die huis en bekommernisse oor toekomstige Britse militêre suksesse, het die Amerikaners meer bereid geword om te gaan. Net so, met die stryd en onderhandelinge by 'n dooiepunt, het Castlereagh die Hertog van Wellington geraadpleeg, wat in Kanada bevel gegee het om advies.
Aangesien die Britte geen betekenisvolle Amerikaanse grondgebied gehad het nie, het hy aanbeveel om terug te keer na die status quo ante bellum en 'n onmiddellike einde aan die oorlog.
Met gesprekke by die kongres van Wene wat afgebreek is as 'n kloof wat tussen Brittanje en Rusland oopgemaak is, het Castlereagh gretig geword om die konflik in Noord-Amerika te beëindig om op Europese sake te konsentreer. Om die gesprekke te herwin, het albei kante uiteindelik ingestem om terug te keer na die status quo ante bellum. Verskeie klein territoriale en grenskwessies is opsy gesit vir toekomstige besluitneming en die twee partye het die Verdrag van Gent op 24 Desember 1814 onderteken. Die verdrag sluit geen indruk van indruk of 'n inheemse Amerikaanse staat in nie. Afskrifte van die verdrag is voorberei en gestuur na Londen en Washington vir bekragtiging.
Die Britse plan vir 1814 het drie groot offensiewe aangevra met die een wat uit Kanada kom, nog 'n treffer in Washington, en die derde in New Orleans.
Terwyl die stoot van Kanada by die Slag van Plattsburgh verslaan is, het die offensief in die Chesapeake-streek 'n bietjie sukses behaal voordat dit by Fort McHenry gestop is. 'N veteraan van die laasgenoemde veldtog, vise-admiraal sir Alexander Cochrane verskuif suid wat val vir die aanval op New Orleans.
Nadat hy 8,000-9,000 mans onder bevel van majoor-generaal Edward Pakenham aangeval het, het Cochrane se vloot op 12 Desember by Lake Borgne aangekom.
In New Orleans is die verdediging van die stad aangewys aan majoor-generaal Andrew Jackson, bevelvoerder van die Sewende Militêre Distrik, en Commodore Daniel Patterson, wat die Amerikaanse vloot se magte in die streek in die oë gehad het. Jackson het sowat 4 000 mans gewerk, wat die 7de Amerikaanse Infanterie, 'n verskeidenheid van militantes, Jean Lafitte se Baratêre seerowers, asook vrye swart en Inheemse Amerikaanse troepe insluit.
As 'n sterk verdedigingsposisie langs die rivier aanvaar, het Jackson bereid om Pakenham se aanranding te ontvang. Met albei kante onbewus daarvan dat vrede gesluit is, het die Britse generaal op 8 Januarie 1815 teen die Amerikaners opgetree. In 'n reeks aanvalle was die Britte afvallig en Pakenham vermoor. Die handtekening Amerikaanse landoorwinning van die oorlog het die Slag van New Orleans gedwing om die Britte te onttrek en weer te begin. Oos beweeg, het hulle 'n aanval op Mobile oorweeg, maar het geleer van die einde van die oorlog voordat dit vorentoe kon beweeg.
Die Tweede Oorlog van Onafhanklikheid
Terwyl die Britse regering op 28 Desember 1814 die Verdrag van Gent vinnig bekragtig het, het dit baie langer gewen om die Atlantiese Oseaan te bereik. Nuus van die verdrag het op 11 Februarie in New York aangekom, 'n week nadat die stad van Jackson se oorwinning geleer het.
Byvoeging aan die gees van viering, die nuus dat die oorlog vinnig geëindig het, het regdeur die land versprei. Die ontvangs van 'n afskrif van die verdrag, die Amerikaanse Senaat bekragtig dit met 'n 35-0 stem op 16 Februarie om amptelik die oorlog tot 'n einde te bring.
Sodra die verligting van vrede afgeneem het, is die oorlog in die Verenigde State as 'n oorwinning beskou. Hierdie oortuiging is aangewend deur oorwinnings soos New Orleans, Plattsburgh , en Lake Erie , sowel as die feit dat die nasie die mag van die Britse Ryk suksesvol verset het. Sukses in hierdie "tweede onafhanklikheidsoorlog" het gehelp om 'n nuwe nasionale bewussyn te bewerkstellig en die Era van Goeie Gevoelens in die Amerikaanse politiek in te voer. Na die oorlog vir sy nasionale regte, het die Verenigde State nooit weer behoorlike behandeling as 'n onafhanklike nasie geweier nie.
Omgekeerd is die oorlog ook as 'n oorwinning beskou in Kanada waar die inwoners trots was op die suksesvolle verdediging van hul land teen Amerikaanse aanvalpogings.
In Brittanje is daar min aandag aan die konflik gegee, veral as die spook van Napoleon weer in Maart 1815 opgestaan ​​het. Terwyl die oorlog nie algemeen beskou word as 'n dooiepunt tussen die hoofkampe nie, het die Inheemse Amerikaners die konflik as verloorders verlaat. Effektief gedwing uit die Noordwes-gebied en groot dele van die Suidoos-lande, het hul hoop vir 'n eie staat verdwyn teen die einde van die oorlog.