Miljoene Amerikaanse studente mis groot stukke van die skooljaar.
Elke jaar in die Verenigde State, ongeveer 5 tot 7.5 miljoen studente In die land se K-12-skole mis 'n maand of meer van die skool. Dit beteken dat 150 tot 225 miljoen onderrigdae elke skooljaar verlore gaan.
Die probleem is meer uitgespreek in lae-inkomste stedelike gemeenskappe regoor die land. In die laerskool word byvoorbeeld studente wat in armoede leef, soveel as vyf keer bevind meer geneig om chronies afwesig te wees as hul bevoordeelde eweknieë.
Die redes waarom studente skool mis, kan wissel volgens "Die belangrikheid om in die skool te wees: 'n Verslag oor afwesigheid in die nasie se openbare skole. "Die redes wissel van omstandighede, soos gesinsverantwoordelikhede of onstabiele lewensreëlings, of die behoefte om te werk, wat studente verhoed om skool toe te gaan, onveilige toestande of pesteerders wat studente lei om skool te vermy. Of, studente mag eenvoudig nie die waarde van skool toe gaan nie, sê die verslag.
Studente verloor die meeste wanneer dit kom by chroniese afwesigheid, wat dikwels voorkom omskryf as 10 persent of meer van die totale skooldae in 'n jaar vermis. Dit vertaal na 18 dae of meer in 'n tipiese 180-dag skooljaar.
Byvoorbeeld, studente met meer skoolafwesighede het laer toets tellings en grade, groter kanse om uit te val van hoërskool, en daarna, hoër kans van toekomstige werkloosheid.
Hierdie verskille is 'n groot probleem, veral aangesien daar reeds is noemenswaardige verskille in prestasie gebaseer op gesinsinkomste, selfs teen die tyd dat kinders eers skool toe gaan.
Dit is waarom - as navorsers wat gefokus het op afwesigheid en beter maniere om studente betrokke te hou - ons gevind het onlangse verslag oor studente wat van die Hoërskool Ballou in Washington, DC, gegradueer het, ten spyte van die ontbrekende groot hoeveelhede skool wat dit betref.
Druk om studente te slaag
Die verslag - voorberei deur 'n konsultantfirma vir die Kantoor van die Staatsondersteunende Onderwyser - het bevind dat institusionele druk bygedra het tot 'n "kultuur van verbygang". Dit was 'n kultuur wat gedeeltelik geskep is deur "aggressiewe gradeplegtigheid en bevordering doelwitte" wat deur die sentrale ontwikkel is. kantoor by die District of Columbia Openbare Skole. Dit was ook 'n kultuur waarin slaag- en afstudeerstudente "verwag word, soms in stryd met die standaarde van akademiese rigou en integriteit."
"Skoolleiers oor DCPS is geëvalueer, wat gedeeltelik gebaseer is op maatreëls van bevordering en [gradeplegtigheid], terwyl onderwysers by 10-skole geëvalueer is op grond van verbygaande persentasie," het die verslag bevind. Daarbenewens het sommige van die doelwitte "onverklaarbaar geblyk" gegrond op die vorige akademiese prestasie van die betrokke studente.
Die verslag het ook bevind dat "empatie vir die uiterste behoeftes" van studente, veral die armes, ook bygedra het tot die kultuur van verbygang.
Ballou was nie die enigste skool wat vatbaar geword het vir hierdie kultuur van verbygang nie. Inderdaad, die verslag het bevind dat uit die 2,758 District of Columbia Openbare Skole gegradueerdes in die 2016-2017-skooljaar, 937- of 34-persent - "gegradueer is met die hulp van beleidsoortredings." Die verslag het bevind dat 572-studente minstens een kursus geslaag het met 30 of meer afwesighede - 'n skending van distriksbeleid.
Deel van 'n groter probleem
Die Ballou-skandaal, wat verlede week na bewering 'n FBI ondersoek, is nou gereed om by 'n reeks soortgelyke opvoedingsskandale oor die hele land aan te sluit, insluitend skandale in die skandale van die toets-telling Atlanta en Philadelphia.
Terwyl toetse 'n belangrike fokus van onderwysbeleidsbesprekings was, is chroniese afwesigheid toenemend 'n fokuspunt, en terecht. Die gevaar is egter dat as ons meer fokus en gewig op 'n enkele maatstaf stel, soos bywoning of gradeplegtigheid, hoe meer die maatreël onderhewig is aan korrupsie en manipulasie. Ten minste is dit die sentrale beginsel van wat bekend staan ​​as Campbell se wet.
'N Belangrike rede waarom gradeplegtigheid gesien word, is so 'n belangrike aanduiding van skoolsukses, aangesien 'n hoërskooldiploma nou oorweeg word 'n minimum kwalifikasie om die arbeidsmag te betree.
Dit is in skrille kontras met die 1970s. As jy 'n hoërskool diploma het, was dit genoeg om jou te help om 'n middelklas beroep te betree.
Op die oomblik staan ​​die nasionale gradeplegtigheid op ongeveer 83 persent. Dit beteken dat byna 1 in 5-studente nie gegradueer word nie en waarskynlik nie die werkerskorps sal betree nie en 'n lewende loon sal verdien. Diegene wat nooit gegradueer het nie, het 'n toenemende sosiale koste op die samelewing. spesifiek, is hulle meer geneig om op maatskaplike dienste staat te maak en misdade teen 'n hoër koers te pleeg.
Die vermeerdering van die gradeplegtigheid is 'n natuurlike oplossing vir hierdie probleem, maar slegs indien die diploma werklik die minimum vaardighede wat deur werkgewers verwag word, weerspieël. Sonder beleide en praktyke wat gradueringskoerse verbeter deur werklike verbeterings in leer- en kredietverwerwing, is dit waarskynlik dat ons sal voortgaan om te hoor oor skole soos Ballou. Dit sal skole wees waar opvoeders - in die lig van stygende vereistes en bestaande strukturele uitdagings - verkies om sukses te vervaardig eerder as om die werklike en soms ondraaglike uitdagings aan te dui om hoërskoolse jeug te kry om opdragte te voltooi en te voltooi.
So, wat kan gedoen word om soortgelyke skandale te voorkom, soos die een wat Ballou tans verswelg het?
Intervensies werk
Eerstens moet opvoeders en beleidmakers erken lae koste intervensies wat getoon is om afwesigheid te verminder. Dit sluit dinge so eenvoudig in dat ouers 'n enkele kaartjie herinnering gee oor die belangrikheid van skoolbywoning. Dit was getoon om bywoning deur 2.4 persent te verhoog. A soortgelyke ingryping daarop gemik om ouers se misverstande reg te stel oor hoeveel totale afwesighede hul kinders opgehoop het, verminderde afwesigheid teen 10 persentasie.
Tweedens, beleidmakers moet versigtig wees oor strafmaatreëls wat die indruk kan skep dat hulle op truancy afbreek, maar geen effek het nie. een bestudeer, byvoorbeeld, het geen bewyse gevind dat studente wat hofsanksies gekonfronteer het - vanaf $ 25 ouderdomsboetes vir elke gemiste skooldag tot gemeenskapsdiens en selfs bevalling - enige beter of slegter op skool gedoen het as dié wat nie in die hof ingeroep is nie.
Derdens, eerder as om te fokus op beleid wat 'n arbitrêre drempel bepaal vir hoeveel dae 'n student kan misloop voordat die student krediet vir 'n kursus verloor, moet opvoeders en beleidmakers fokus op meer effektief maniere om studente te hou besig en voel veilig in skool.
In die vierde plek moet onderwysleiers situasies in die werklike lewe aanpak, wat veroorsaak dat studente in die eerste plek skool misloop, soos "die spanning van die versorging van jonger broers en susters," soos DC Public Schools kanselier Antwan Wilson getuig onlangs in die nasleep van die Ballou-skandaal.
Oplossings vir chroniese afwesigheid kan nie maklik wees om te kom nie, maar hulle bestaan. Maar baie soos chronies afwesige studente, kan ons nie verwag dat daardie oplossings net opdaag nie. Ons moet bereid wees om hulle te vind.
Shaun M. Dougherty, Assistent Professor in Onderwys en Openbare Beleid, Universiteit van Connecticut en Michael Gottfried, Medeprofessor van Onderwys, Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara
{amazonWS: searchindex = Boeke; sleutelwoorde = skoolafwesigheid; maxresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Onderwys > Hoe Chroniese Afwesigheid bedreig Amerika se skole