Charles Evans Hughes - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoofregter van die VSA Behalwe dat hy in 1930-1941 as hoofregter gedien het, was hy goewerneur van New York (1907-1910), hooggeregshofregter (1910-1916), Republikeinse presidentskandidaat (1916), staatsekretaris (1921- 1925) en regter van die Wêreldhof (1928-1930). Sy opkoms in die openbare lewe was hoofsaaklik te wyte aan sy intelligensie, pligsbesef, kapasiteit vir harde werk en selfvoorsiening.
Hughes, 'n voorbarige kind, het op drie en 'n half jaar geleer om te lees. Voordat hy ses was, het hy verse uit die Nuwe Testament gelees en voorgelees, hoofrekene gedoen en Frans en Duits bestudeer. Na slegs drie en 'n half jaar van formele skoolopleiding, studeer hy op die ouderdom van dertien van die hoërskool. Nadat hy Phi Beta Kappa aan die Brown -universiteit voltooi het, het Hughes na die Columbia Law School gegaan, waar hy die eerste plek in sy klas was. Toe hy die balie -eksamen in New York in 1884 aflê, het hy tot 99 % die hoogste graad gekry, 99 1/2 persent. Hy het 'n fotografiese geheue en kon in 'n oogopslag 'n paragraaf lees, 'n verhandeling in die aand. Hierdie vermoëns het van Hughes 'n formidabele teenstander in die kroeg gemaak-hy het bykans dertig jaar lank reg beoefen-en het bygedra tot sy sukses as politikus, regter en onderhandelaar.
Vir Hughes het plig beteken om waardige dinge te doen en dit goed te doen. Hy ry homself genadeloos. Sy pligsbesef het hom tot openbare diens gelei en hom in staat gestel om uit te blink in byna alles wat hy onderneem het. Hughes het geen persoonlike of politieke adviseurs gehad nie, geen gunstelinge nie, geen vertrouelinge nie. Herbert Hoover het eenkeer gesê dat hy die mees selfstandige man is wat hy ooit geken het. Hy het sy eie oordele gemaak op grond van sy eie ontledings. By die werk was hy georganiseerd, intens en ernstig en het hy min tyd gehad vir lekkernye. Die kant van hom het aanleiding gegee tot 'n afsydige, koel en humorlose openbare beeld. Tuis het hy egter warmte en humor getoon; hy was 'n sensitiewe man en 'n sorgsame pa van drie kinders.
Hughes was naby aan die verkiesing tot president in 1916. 'n Verandering van minder as vierduisend stemme in Kalifornië sou hom die staat se verkiesingsstemme en die presidentskap gegee het. As Hughes nie so 'n sober publieke beeld voorgehou het nie (of as hy die steun van goewerneur Hiram W. Johnson verkry het), sou hy waarskynlik verkies gewees het.
As staatsekretaris in die Harding- en Coolidge -administrasies het Hughes 'n aparte vredesverdrag met Duitsland beding toe die senaat nie die Verdrag van Versailles kon bekragtig nie. Hy was ook voorsitter van die Washington Ontwapeningskonferensie in 1921-1922, ondersteun die deelname van die VSA aan die Wêreldhof en hou Amerikaanse erkenning van die Sowjetunie terug. Alhoewel hy twee presidente gedien het wat die politieke kapitaal gemaak het om Woodrow Wilson se visie op internasionalisme te verwerp, het hy 'n buitelandse beleid gevoer wat die internasionale verantwoordelikhede van die Verenigde State erken. In Latyns -Amerika het hy 'n manier gesoek om Amerikaanse ingryping te verminder terwyl hy 'n tradisionele opvatting van die nasionale belang verdedig. In Europa het hy 'n konstruktiewe rol vir die Verenigde State aangevoer, terwyl hy formele verbintenisse vermy het wat die kongres sou betrek of die openbare mening sou opwek.
As hoofregter het Hughes die Hooggeregshof gelei tydens een van sy moeilikste tydperke. Hy was voorsitter van die transformasie van die basiese rol van die hof van verdediger van eiendomsreg tot beskermer van burgerlike vryhede, en skryf die belangrikste opmerkings van die tydperk oor vryheid van spraak en pers-Near v. Minnesota, Stromberg teen Kalifornië en DeJonge teen Oregon. Hy het ook suksesvol gekant teen president Franklin D. Roosevelt se plan om die Hooggeregshof in 1937 te 'pak'.
The Reader's Companion to American History. Eric Foner en John A. Garraty, redakteurs. Kopiereg © 1991 deur Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Alle regte voorbehou.
Charles Evans Hughes, (gebore 11 April 1862, Glens Falls, New York, VS - oorlede 27 Augustus 1948, Osterville, Massachusetts), regsgeleerde en staatsman wat as mederegter van die Hooggeregshof van die Verenigde State gedien het (1910–16), Amerikaanse minister van buitelandse sake (1921–25) en 11de hoofregter van die Verenigde State (1930–41). As hoofregter het hy die Hooggeregshof gelei deur die groot twis wat ontstaan ​​het oor die New Deal -wetgewing van president Franklin D. Roosevelt.
Dan Ernst: Charles Evans Hughes se lewenslange respek vir die howe
Terwyl die debat oor Franklin D. Roosevelt se verpakkingsplan sewe en sewentig jaar gelede gewoed het, het die president se woordvoerders politieke hooi gemaak deur aan te haal uit 'n toespraak wat hoofregter Charles Evans Hughes jare vroeër as goewerneur van New York gelewer het. 'Ons is onder 'n grondwet', het Hughes aan 'n gehoor van 2 000 in 'n teater in Elmira gesê, 'maar die grondwet is wat die regters sê.'
Ignoreer die oorspronklike konteks, soos die woordvoerders van FDR, en die aanhaling pas maklik in hul argument ten gunste van die plan. Regters het nie die bestaande grondwet gevind of verklaar dat hulle dit gemaak het nie. By die maak van hulle s'n het die verjaarde regters van die Hughes Court die waardes van 'n vervloë tydperk gebruik. Amerika sou beter bedien word deur regters wie se waardes in die moderne tyd ontstaan ​​het.
As die woordvoerders die maat van die president se belangrikste regterlike teëstander wou neem, eerder as om punte aan te teken, sou hulle dit beter gedoen het om die konteks van die aanhaling te oorweeg. Hughes het probeer om steun te verleen vir die Wet op Kommissies op Openbare Utilities van 1907, 'n baken in die geskiedenis van regulering. Sake het die wet gekant, tensy dit hulle die reg verleen om die besluite van die kommissie in 'n appèl by die regbank te heroorweeg. Hughes het aangedring op minder indringende geregtelike hersiening:
Hughes bepleit geregtelike beperking in die hersiening van bevele van administratiewe agentskappe, nie nog wetgewing nie, ek het gedink aan sy subtiele begrip van regterlike mag en geregtelike legitimiteit die afgelope naweek toe ek James F. Simon se boek gelees het FDR en hoofregter Hughes (Simon & Schuster, 2012). Simon se boek, wat vanmiddag die onderwerp van 'n simposium by die New York Law School sal wees, wissel tussen FDR en Hughes. Vir my is Simon se behandeling van Hughes ten minste meer oortuigend, want hy toon aan dat die regsgeleerde nooit die trou aan die regbank wat hy by Elmira bevestig het, afgesweer het nie. Toe 'n skerp verdeelde Hooggeregshof en die verpakkingsplan van Roosevelt die "onafhanklikheid en agting van die regbank in gevaar stel", het Hughes gesorg dat sy ideaal van die regbank as 'n bewaarplek van die rede sou voortbestaan. Hy het die ideaal behou - en, soos ons vandag kan sê, 'gewen' - deur sy eie advies te volg: hy het sy hof onttrek uit 'vrae wat naby openbare ongeduld lê' deur besluite te neem wat kontroversiële wetgewing van grondwetlike uitdaging ondersteun.
Die hantering van die senaat met die benoeming van Hughes as hoofregter in 1930 was onverwags baie kneusplekke, niks soos die akklamasie wat Hughes geniet het toe hy in 1910 vir die eerste keer in die hooggeregshof aangewys is nie. Progressiewe Republikeine en demokrate het hom in die steek gelaat omdat hy die hof in 1916 as president verkies het. George Norris van Nebraska betreur Hughes se kliënte, 'korporasies van byna onbekende rykdom'. Maar regter Louis D. Brandeis, 'n progressiewe tribune, was bly om hom as sy hoof te hê. Vir 'n geruime tyd het Hughes se voorganger William Howard Taft 'regtig sy greep verloor' op die hof, het Brandeis aan Felix Frankfurter gesê. Die mede -regters Willis "V [an] D [evanter] en Pierce Butler het hom bestuur." Hughes, daarteenoor, het dadelik die leiding uitgeoefen wat die hof vereis het. Alhoewel Hughes se "sterk gevoel vir die reputasie van die hof" hom geneig het om presedente te onderskei wat Brandeis wou laat oorheers, het dit ook daartoe gelei dat die hoofregter die regtervleuel van die hof "saggies trap" het. 'In werklikheid,' het Brandeis aan Frankfurter gesê, 'is die stertvere van Butler en sommige daarvan heeltemal uitgeruk.'
Hulle het gou teruggegroei. Aangesien 'n verslegtende ekonomie staats- en federale regerings daartoe gelei het om nuwe wetgewing aan te neem, het Hughes gesukkel om die skeiding tussen die konserwatiewe en liberale vleuels van die Hof die gesag van sy hof in die gedrang te bring. Simon meen Hughes het grootliks daarin geslaag tot 1936. Sy opinies wat 'n resolusie van die kongres handhaaf, verhoed dat skuldeisers hul skuld in goud invorder, en het regter James McReynolds uit die bank laat uitroep: 'Dit is Nero op sy ergste. Die Grondwet is weg. " Tog verenig Hughes sy hof agter 'n mening wat 'n wetgewende kenmerk van die honderd dae, die National Industrial Recovery Act, verwerp. Eers in 1936, beweer Simons, het Hughes beheer oor sy hof verloor. By die besluit oor die lot van die New Deal se belangrikste landbouprogram en die minimumloonwet van New York vir vroue, het regter Owen Roberts die kompromieë verwerp wat Hughes aangegaan het en by die konserwatiewes Butler, McReynolds, Sutherland en Van Devanter aangesluit.
In lesings wat as 'n privaat praktisyn in die 1920's gelewer is, het Hughes die negentiende-eeuse hooggeregshof getugtig vir drie 'self-toegediende wonde' Dred Scott, die Legal Tender Cases en Pollock v. Farmer's Loan & amp Trust (wat 'n federale inkomstebelasting gesluit het). Namate die termyn in Junie 1936 geëindig het, meen Simon dat Hughes moedeloos was oor sy versuim om die konserwatiewe meerderheid daarvan te weerhou om "nuwe wonde aan die aansien van die hof te bring". Gedurende sy loopbaan het Hughes daarop gemik om die reg en die regering te bevry van die "gemors en intriges van die politiek", nou word hy deur een van die FDR se korrespondente afgemaak as "niks anders as 'n 'wykspoliticus' nie.
Simon dink dat Hughes tydens 'n oornagbesoek aan die plaas van Roberts in Pennsylvania in die somer van 1936 sy gasheer aangemoedig het om die konserwatiewes te laat vaar. As dit die geval was, het hy opgetree om die Hof te beskerm, goed voor die herverkiesing van die FDR in November 1936 of die onthulling van sy plan vir pakpak in Februarie 1937. Voor die ontploffing van die bom het Roberts reeds toegegee deur te stem saam met Hughes en die liberale om te handhaaf. In die staat Washington se minimumloonwet vir vroue het hy voortgegaan om saam met hulle te stem in die uitdagings van die National Labor Relations Act en die Social Security Act. Terwyl administrasie -amptenare die onafwendbare politieke aard van die oordeel uitspreek en Roosevelt die Hooggeregshof getugtig het as 'n onstuimige perd wat nie met die ander takke van die regering sou saamtrek nie, het Hughes 'n geregtelike kalmte gehandhaaf. As die samelewing deur die 'prosesse van die rede' beheer wil word, 'het hy voor die American Law Institute gesê,' moet dit die instellings onderhou wat hierdie prosesse beliggaam. '
Toe die termyn geëindig het, het Felix Frankfurter gedink dat Hughes eerder vir sy 'politieke kronkels' geklaag moes word, maar hy het die een na die ander ontvang. Die skouspel van ''n sintetiese stralekrans. . . op die kop geplaas van die mees polities berekenende mense, "skryf hy Stone," maak my. . . 'Puke.' "Maar ná sy aanstelling in die hof in Januarie 1939 sou selfs Frankfurter lof vir Hughes se leierskap van die broeders hê.
Simon sluit sy behandeling van Hughes af met die volgende waardering:
Gister het die joernaliste Robert Barnes en Scott Clemens die bevinding van 'n Washington Post ABC News peiling dat die helfte van die Amerikaanse publiek van die hooggeregshof verwag dat die uitdagings van die Wet op Pasiëntbeskerming en Bekostigbare Sorg hoofsaaklik op grond van hul 'partydige politieke opvattings' beslis. Charles Evans Hughes het 'n vergelykbare bedreiging vir die legitimiteit van die regbank beëindig met beslissende en skerp leierskap van sy hof. Sal 'n hoofregter wat ook 'n professionele lewe deurgebring het "op eerbied vir die howe" dit vandag doen?
Charles Evans Hughes en grondwetlike oorlogsmagte
Matthew Waxman, die professor Liviu Librescu in die regte en voorsitter van die Hertog -program oor regte en nasionale veiligheid, het lank reeds geweet dat die frase geskep is deur Charles Evans Hughes, sr., 'N briljante regsgedagte wat twee afsonderlike pligte uitgevoer het. die Amerikaanse hooggeregshof. Maar ongeveer vier jaar gelede het Waxman begin wonder oor die presiese konteks waarin dit ontstaan ​​het.
Hughes was 'n mede -regter van 1910 tot 1916, toe hy bedank om president te word, en daarna weer as hoofregter dien, van 1930 tot 1941, en bedank ses maande voor Pearl Harbor. Wat Waxman interesseer, was waarom Hughes (klas van 1884) oorlogsmagte toegespreek het toe Hughes nooit in die hof gesit het terwyl die land in oorlog was nie.
Hierdie vraag het uiteindelik gelei tot Waxman se fassinerende stuk navorsing, gepubliseer as 'n 79-bladsy Columbia Law Review artikel getiteld "Die mag om suksesvol oorlog te voer."
Dit blyk dat Hughes nie die woorde tydens een van sy terme in die hooggeregshof geskryf het nie. Hy het dit ook nie reggemaak tydens sy tydperk as regter aan die Permanent Court of International Justice in Den Haag (1928 tot 1930) nie. Ook nie terwyl hy as goewerneur van New York (1907 tot 1910) of as Amerikaanse minister van buitelandse sake (1921 tot 1925) gedien het nie.
Hy skryf eerder die frase as 'n private burger. Hierdie woorde - tesame met verskeie ander talismaniese frases wat nou oor die algemeen die gesag van die hooggeregshof verleen het - was eintlik deel van 'n toespraak wat Hughes op 'n aand van 5 September 1917 in Saratoga Springs, New York, tydens 'n American Bar Association -konferensie gelewer het.
Die toespraak is aangevuur deur grondwetlike debatte oor 'n nasionale konsep en ander kwessies wat nou ietwat "anachronisties" is, merk Waxman op. Soos Waxman se navorsing onthul, bly Hughes se benadering om vrae oor grondwetlike oorlogsmagte aan te pak, egter verhelderend en relevant, selfs in 'n tyd waarin die VSA te kampe het met oorloë teen staatlose terrorisme.
'N Ontdekking in die argiewe
Terwyl Waxman in die toespraak van Hughes ingegrawe het, het hy uiteindelik sy studente -navorsingsassistent, Ian MacDougall '14, na die Columbia Rare Book and Manuscript Library gestuur, waaraan Hughes sy argiewe geskenk het. Daar vind MacDougall 'n dik lêer met die naam 'Oorlog', gevul met die navorsing wat Hughes vir die toespraak gedoen het, met sy handgeskrewe aantekeninge.
'Die lêers was 'n uitstekende argeologiese hulpmiddel om uit te vind wat Hughes werklik dink,' sê Waxman. 'Hy wou hê dit moet 'n indrukwekkende toespraak wees. Hy wou hê dat dit uithouvermoë sou hê. Wat dit het. "
Die agtergrond vir hierdie toespraak was ongewoon. Die vorige November het Hughes, die Republikeinse kandidaat, 'n noue presidentsverkiesing verloor teen die sittende Woodrow Wilson. 'Op die verkiesingsaand', sê Waxman, 'het Hughes eintlik gaan slaap om deur sy adviseurs gesê te word dat hy gewen het.'
Maar destyds het dit 'n paar dae geneem voordat stemme getel is, gaan hy voort. "Hughes het Kalifornië met minder as 4 000 stemme verloor, en dit het die kieskollege in Wilson se guns geswaai."
Nadat die kongres in April 1917 oorlog verklaar het, het president Wilson die Wet op selektiewe diens onderteken, met 'n verpligte konsep, asook sekere wetgewing wat ontwerp is om die ekonomie in die oorlog te reguleer. Hoewel die grondwetlikheid van sulke maatreëls vandag as vanselfsprekend aanvaar sou word, verduidelik Waxman dat dit destyds as radikaal beskou is en dat die geldigheid daarvan sterk bestry is. (Dit was voor die New Deal, toe die Hooggeregshof sy interpretasie van die handelsklousule verbreed het, sodat die kongres 'n baie vryer hand gegee het ten opsigte van ekonomiese regulering.)
'N Belangrike toespraak
In sy ABA -toespraak het Hughes dus 'n sterk grondwetlike verdediging van kontroversiële optrede deur die president van die opponerende party onderneem. Boonop, sê Waxman, 'het ek regtig moeilik daaraan om te dink enigiemand vandag wat dieselfde politieke, juridiese en intellektuele gesag kan spreek as wat hy in 1917 gehad het. "
Die dag na die toespraak is Hughes se sienings op die voorblad van Die New York Times in 'n artikel wat ook lang gedeeltes van die adres self bevat het. Kort daarna publiseer die ABA die hele toespraak, met voetnote, as 'n artikel van 18 bladsye in sy jaarverslag. Hughes se toespraak is ook opgeneem in die kongresrekord.
In die toespraak het Hughes aangevoer dat gedeeltes van die Grondwet in oorlogstyd makliker kon en moes word. Aan die ander kant sou die uitgestrekte magte van die regering terugkeer na normale omvang sodra die oorlog geëindig het.
'Ons is 'n baklei Grondwet, 'het hy aangevoer in 'n ander gedeelte wat gereeld aangehaal word, en dit' marsjeer ', wat beteken dat dit moet ontwikkel om aan veranderende behoeftes te voldoen. Hughes het geredeneer dat die kongres se uitgestrekte oorlogsmagte implisiet was in die Grondwet se 'Noodsaaklike en Behoorlike Klousule', wat die Kongres die bevoegdheid gegee het 'om alle wette te maak wat nodig en geskik is vir die uitvoering van alle ander bevoegdhede van hierdie Grondwet.'
Destyds, verduidelik Waxman, het Hughes 'n middelpad gelei tussen diegene wat daarop aangedring het dat die Grondwet 'n onbuigsame spanningsbaadjie aan regeringsbevoegdhede opdwing, en diegene wat aangevoer het dat dit bloot opgehou het om te geld tydens oorlogstyd.
Waarom die woorde voortleef
Later, toe Hughes hoofregter geword het, het hy sekere reëls uit die toespraak opgeneem, insluitend die een oor die 'mag om suksesvol oorlog te voer' in die teks van 'n uitspraak uit 1934 wat hy oor 'n vredestyd gepubliseer het - waarin hy die analise van die noodgeval wat deur die Groot Depressie aangebied word aan diegene wat deur oorlog aangebied is.
Uiteindelik, in 1948 - twee maande na Hughes se dood - het regter Harold Burton, in 'n kontraksaak in oorlogstyd, Lichter teen die Verenigde State, het lang gedeeltes van Hughes se ABA -toespraak in sy uitspraak aangehaal.
"Ek het nog nooit 'n ander brondokument gesien nie, wat nog te sê 'n stuk wat deur 'n privaat burger geskryf is, wat so lank in 'n hooggeregshof se mening aangehaal is," merk Waxman op. 'Dit is amper asof [Burton] probeer om Hughes se toespraak amptelik in die Hooggeregshof -rekord in te lees, en dit gee die impimatur van presedent.
Daarbenewens, merk hy op, het Hughes gedink dat die uitgestrekte kontoere van die oorlogsmagte weer normaal sou word sodra die vrede herstel is. In die praktyk het dit egter selde gebeur. Daar is gevind dat dreigemente van nasionale veiligheid voortduur nadat wapenstilstand onderteken is en voor die uitbreek van vyandelikhede opduik. In die lig van die immer teenwoordige bedreiging van terrorisme, is die grens tussen "vredestyd" en "oorlogstyd" al hoe duideliker as ooit.
Maar die belangrikste bewerings van die toespraak, volgens Waxman - dat ons 'n 'strydende grondwet' het wat die buigsaamheid verleen om 'suksesvol oorlog te voer' - bly geldig en tydloos. 'Ons grondwet het gegroei uit die ervaring van die Revolusionêre Oorlog,' sê hy. 'Dit is opgestel deur groot Amerikaanse teoretici wat geweet het dat die lewensvatbaarheid van die demokratiese republiek op lang termyn afhang van die doeltreffendheid daarvan in oorlog.'
Lees Matthew Waxman se Columbia Law Review artikel, "Die mag om suksesvol oorlog te voer."
Walliese geskiedenismaand: Die man wat amper president geword het. en 'n buitengewone jaar vir Walliese Amerika
Huldeblyke aan Denis Healey na sy onlangse dood het hom soms die beste premier genoem wat ons nog nooit gehad het nie.
Charles Evans Hughes, 'n tweede generasie Walliese Amerikaner met wortels in die Suid -Walliese valleie en 'n mate van kennis van die Walliese taal, kan tereg onder die beste presidente gelys word wat Amerika nog nooit gehad het nie.
Baie van diegene wat hom geken het en saamgewerk het, het geglo dat hy ten minste 'n uitstekende bewoner van die West Wing van die Withuis sou gewees het.
'N Kragtige liggaam en groot geestelike en fisiese energie
Trouens, Hughes het amper in 1916 president geword. In Junie daardie jaar, op 54 -jarige ouderdom, is hy aangeneem as die Republikeinse kandidaat om die Demokratiese president, Woodrow Wilson, wat 'n tweede ampstermyn soek, te beveg. Hughes se benoeming toon dat hy teen daardie tyd reeds 'n wesenlike impak op sy land gehad het.
Sedert hy in die eerste dekade van die twintigste eeu nasionale bekendheid in Amerika begin bereik het, was Hughes die fokus van baie belangstelling en respek.
Joernaliste en die publiek was gefassineer deur, in die woorde van die Wallies-Amerikaanse tydskrif The Cambrian, sy "kragtige liggaam en groot geestelike en fisiese energie" en, nie die minste nie, sy ikoniese baard. Nie verrassend nie, miskien was hy in die volksmond bekend as "Whiskers".
Hughes se baard was baie geliefd onder die pers en tekenaars, wat dit 'n 'nasionale baken' gemaak het. Hierdie meer quixotiese voorbeeld van Walliese impak leef voort.
Die Amerikaanse hooggeregshof wys tans 'n uitstalling getiteld 'The Power of Image: Charles Evans Hughes in Prints, Photographs and Drawings'.
Hughes het ook geweldige gawes gehad wat hom in staat gestel het om 'n briljante advokaat en regsgeleerde te wees. Die skerpheid van sy intellektuele kragte was legendaries, net soos sy fotografiese geheue, uitstekende beheersing van detail, onafhanklikheid van oordeel, eerlikheid en onverganklikheid.
In 1916 het sy party geglo dat sy vermoë en integriteit baie by Amerikaanse kiesers sou val. 'In intellektuele en morele krag het Hughes kop en skouers gestaan ​​bo die diensbare politici wat moontlik na die benoeming wou streef', skryf Dexter Perkins in sy 1956-boek Charles Evans Hughes en American Democratic Statesmanship.
Hughes het so 'n uitnemendheid bereik deur 'n kragtige kombinasie van natuurlike vermoë en groot werkvermoë. Hy is gebore op 11 April 1862 in Glens Falls, New York, waar sy pa, David Charles Evans, 'n Baptiste -predikant was en sy ma 'n onderwyser.
Die jong Charles Evans Hughes het 'n loopbaan in die regte begin
David was oorspronklik van Tredegar en was 'n predikant van godsdiens daar en elders langs die Heads of the Valleys, sowel as 'n drukker in Merthyr Tydfil, voordat hy in die 1850's na Amerika emigreer.
Die jong Charles Evans Hughes het 'n loopbaan in die regte begin en is in 1884 in die balie toegelaat.
Tussen 1884 en 1906 het hy 'n vooraanstaande loopbaan as regspraktisyn geniet en het hy in 1888 die regsfirma Hughes Hubbard gestig, wat vandag nog floreer as een van Amerika se voorste regsfirmas. Hy was ook 'n kort tydperk professor in die regte aan die Cornell -universiteit in die middel van die 1890's.
Hughes se toenemende prominensie en profiel in die Republikeinse Party is aansienlik verbeter in 1905 en 1906, toe hy baie suksesvol as advokaat vir die staatsregering in New York opgetree het in hul pogings om misbruik in die staat se gas- en versekeringsondernemings uit te skakel.
Die jaar daarna word hy, met 'n groot meerderheid, verkies tot goewerneur van New York, en verslaan die Demokratiese kandidaat, persmagnaat William Randolph Hearst (eienaar van St Donat's Castle in die 1920's en 1930's). Hughes het twee termyne as goewerneur gedien.
In die politiek was Hughes 'n liberale Republikein, of Progressief, om die term van daardie tyd te gebruik.
Hy was een van 'n aantal staatsbestuurders wat in die beginjare van die twintigste eeu op hervormingsplatforms verkies is, wat probeer het om die oormaat van kapitalisme, in die vorm van ongereguleerde groot sake, te beheer en korrupsie in die nywerheid en politiek uit te skakel.
Sy verkiesing as goewerneur is dus 'n belangrike element in die geskiedenis en lotgevalle van Progressivisme.
Hughes was 'n redelik suksesvolle goewerneur. In 1910 aanvaar hy 'n uitnodiging om 'n mede -regter van die Hooggeregshof te word.
Hier begin 'n lang en vooraanstaande loopbaan as regsgeleerde, oor twee afsonderlike periodes, wat sy posisie as een van die grootste en belangrikste figure in die geskiedenis van die Amerikaanse hooggeregshof verseker het.
Ses jaar later moes hy uit die hof bedank omdat hy vir president gestaan ​​het.
Geslaan deur 'n snor
Die verkiesing van 1916 het wêreldwyd groot belangstelling gewek omdat die VSA destyds nog nie die Eerste Wêreldoorlog betree het nie. Die komende verkiesing het die spekulasie verhoog of die VSA uiteindelik by die Geallieerdes sou aansluit, hoewel albei die twee hoofkandidate anti-oorlogsplatforms aangeneem het.
Dat Hughes die seun van 'n Walliese Baptiste -predikant was, het begryplik vir opwinding in Wallis en onder Walliese Amerikaners gesorg. Selfs die bekende spotprenttekenaar van Western Mail
J M Staniforth het betrokke geraak. In 'n karakteristieke geestige en skerp spotprent wat op die dag van die verkiesing, 7 November, verskyn het, word Amerikaners sterk aanbeveel om 'n 'nuwe handelsmerk' (Hughes) te kies, want 'dit kom uit Wallis'.
As Hughes gewen het, sou hy 'n merkwaardige Walliese trio van wêreldleiers voltooi het wat terselfdertyd die hoogste amp in hul onderskeie lande behaal het. Dit was die tyd toe Billy Hughes en David Lloyd George onderskeidelik premier van Australië en Brittanje was.
Op die verkiesingsaand 1916 het baie Amerikaners gaan slaap in die oortuiging dat Hughes gewen het. Die volgende oggend het ten minste twee New York -koerante, die Herald and the Tribune, en die (London) Times berig dat hy die oorwinning behaal het. Maar teen die tyd dat die finale uitslae binne 'n paar dae later was, was dit duidelik dat die Amerikaanse stempubliek met die 'ou handelsmerk' gegaan het en Wilson met 'n baie klein marge gekies het. Hughes is met 277 stemme van die kieskollege verslaan teen 254. Hy het 'n haarbreedte 'misgeloop, soos verskeie destydse kommentators dit gestel het. (Miskien sou 'deur 'n snor' meer gepas gewees het, gegewe sy beroemde huurmoedigheid.)
Die Western Mail beskryf syne as die man wat amper president geword het
Van toe af sou Hughes hoofsaaklik onthou word as die man wat amper president van die VSA geword het. Dit is presies hoe die Western Mail hom beskryf het terwyl hy sy dood in Augustus 1948 aangemeld het.
Maar Hughes het meer invloed op Amerika gehad tydens sy 86-jarige lewe as net dit. 'N Eulogie aan hom in die New York Times beweer dat hy na sy nederlaag twee en dertig jaar vroeër' uit die openbare lewe sou kon tree, verseker van 'n gerespekteerde nis in die Amerikaanse geskiedenis '. In plaas daarvan het dit voortgegaan, 'gedurende die volgende moeilike 25 jaar het hy op 'n oproep na 'n oproep gereageer vir verdere uitstekende diens wat hom as een van die groot Amerikaners van sy tyd gevestig het'.
Hughes het aan die voorpunt van die Amerikaanse lewe gebly. Hy was 'n baie gerespekteerde minister van buitelandse sake, een van die vier belangrikste poste in presidensiële kabinette, tussen 1921 en 1925. In 1930 keer hy terug na die Hooggeregshof as hoofregter. In hierdie amp verseker hy, in die woorde van Mark Drakeford, "'n reputasie as die vooraanstaande juris van sy generasie met 'n meesterskap wat ongeëwenaard is in die geskiedenis van die hof".
'N Buitengewone jaar vir Walliese Amerika
Die lang en besonderse loopbaan van Hughes is 'n volledige artikel in hierdie reeks oor wat Wallis vir die wêreld gedoen het. Maar om te beklemtoon en te simboliseer wat Walliese emigrante en hul afstammelinge vir Amerika gedoen het, is dit die moeite werd om te onthou dat Hughes een van verskeie Walliese Amerikaners was wat aansienlik prominent was in die Amerikaanse lewe in die dertigerjare. Hulle impak is veral in een jaar, 1937, baie skerp in fokus gebring.
Daardie jaar was in baie opsigte die hoogtepunt van 'n leeftyd van hoë prestasiepieke vir Hughes. (Miskien sou hy die metafoor waardeer het, want in sy jonger dae was hy 'n ywerige wandelaar en bergklimmer wat gereeld die Switserse Alpe besoek het.)
In die eerste helfte van 1937, in die sogenaamde Hooggeregshof-kontroversie of 'konstitusionele krisis', het hy afgesien van wat die meeste historici nou as president Franklin D Roosevelt se verkeerde plan beskou om die hof te "pak" met regters wat gunstiger sou wees vir sy hervorming van die New Deal -program.
Die Hooggeregshof is in die dertigerjare oorheers deur twee Walliesers
Die hof het sommige van die wetgewing wat Roosevelt ingestel het, as ongrondwetlik verklaar om die massa werkloosheid en wydverspreide armoede en nood wat die ekonomiese depressie van die dertigerjare veroorsaak het, te verlig. Dit was Roosevelt se grootste nederlaag tydens sy 12 jaar as president.
In 'n onlangse artikel in Click on Wales vertel Mark Drakeford die verhaal van 'die grootste twis tussen 'n president en die Hooggeregshof' en het ons daaraan herinner dat Hughes nie die enigste Wallieser was wat betrokke was nie. Sy naaste bondgenoot in hierdie uiters belangrike konstitusionele krisis was nog 'n hooggeregshofregter, Owen J. Roberts.
Terwyl Roberts se dood in Mei 1955 berig het, het die Western Mail teruggekyk na die dertigerjare as die tyd toe die Hooggeregshof deur twee Walliesers oorheers is.
"Gedurende die hele 1937," skryf Drakeford, "was die Grondwet van die Verenigde State wat hierdie twee Walliesers gesê het dit was."
Die vegtende Wallieser
Mederegter Owen Josephus Roberts was dikwels bekend as die 'vegende Wallieser'. Soos Hughes, is hy in die hooggeregshof aangestel in 1930. Hy is gebore in Germantown, Philadelphia, op 2 Mei 1875. Sy oupa, William Owen Roberts, emigreer in 1808 uit die Llanbedrog -gebied na Pennsylvania.
Roberts, 'n derde generasie Walliese Amerikaner, was altyd trots op sy Walliese afkoms en was baie geïnteresseerd in Wallis en Walliese oorsake in Amerika. Hy noem sy plaas in Phoenixville, Pennsylvania, "Bryn Coed".
Hy was bekend daarvoor dat hy sy huis oopgemaak het vir besoekende Walliese mense en dat hy 'n immer gewillige en vrygewige gasheer was.
Roberts het tot 1945 as regter van die Hooggeregshof gedien en was president van die American Philosophical Society in 1952. Pragtig en waardig in voorkoms, gedurende 1935 en 1936 word daar wyd gepraat van hom as Republikeinse kandidaat om Roosevelt in die presidentsverkiesing van 1936 te beveg, maar hy is in die hooggeregshof as nuttiger beskou.
Die mees gehate man in Amerika
'N Ander seun van Walliese emigrante wat in 1937 ook baie in die nuus was - en baie verder - in 1937, maar om verskillende redes, was John Llewellyn Lewis. Hy is een van die belangrikste arbeidsleiers in die Amerikaanse geskiedenis en die duidelikste voorbeeld van die aansienlike Walliese bydrae tot die Amerikaanse arbeidersbeweging. Sy lewe is ook 'n Amerikaanse lappie-tot-rykdom-verhaal.
Van geringe oorsprong, het hy opgestaan ​​om nie net aanbidding, roem en bekendheid te bereik nie, maar ook rykdom, mag en invloed. Baie van sy tydgenote en historici beskou hom as een van die magtigste mense in die VSA in die middelste dekades van die twintigste eeu.
Daar is baie geskryf oor Lewis en sy loopbaan, prestasies en nalatenskap, positief en negatief. Hy was 'n komplekse, charismatiese, selfs teenstrydige figuur. Soos Charles Evans Hughes, was Lewis se fisiese teenwoordigheid die bron van eindelose kommentaar. Een waarnemer beskryf hom in 1936 as "miskien die kleurrykste persoonlikheid in Amerikaanse aangeleenthede vandag" en as "'n enorme man met 'n skok van swart hare, wollerige wenkbroue, vuiste soos hamme- wat hy gereeld by hecklers gebruik het en" geen goedere ".
Lewis het grootgeword in 'n Walliessprekende kulturele omgewing
Lewis is gebore in Lucas County, Iowa, in 1880. Sy ouers was Walliese emigrante, sy vader 'n mynwerker en plaasarbeider. Lewis grew up in a Welsh-speaking cultural milieu seeped in the mining and union traditions his family brought over from Wales but it's not clear to what extent these remained an influence on him. He seems not to have made much of his Welshness but he was certainly aware of his roots, as his frequent visits to Wales show. Occasionally he expressed pride in his Welsh heritage. Some contemporaries even associated his fighting spirit and championing of labour as proof that he was "a chip off the old Cymric block."
Charles Evans Hughes (1862&ndash1948) was lawyer, governor of New York, Supreme Court Justice, presidential candidate in 1916, Secretary of State in the Harding and Coolidge administrations, a member of the World Court, and Chief Justice of the United States from 1930 until his retirement in 1941. To some, Hughes appeared larger than life. Robert H. Jackson once said of him, &ldquo[He] looks like God and talks like God.&rdquo But to those who knew him well, he was quite human, extraordinarily gifted, but human nonetheless. Syne Autobiographical Notes portray him as no biography could and provide comment on almost a century of American history as seen by one who played a part in shaping its course.
Brought up to a high sense of duty, Hughes, from the start of his career, felt bound to take worthy legal cases and it was his reputation for integrity and thoroughness that led to his selection as counsel in the gas and insurance investigations of 1905&ndash1906. This was the turn of events that precipitated him into the public eye and, subsequently, into politics. The culmination of his career came in 1937 when he led the Supreme Court through a constitutional crisis and confronted Franklin Roosevelt in the Court packing battle. In the intervening thirty years, Hughes was a major figure in American political and legal circles. Syne Notas record his impressions of presidents, statesmen, and justices. His reflections on the diplomacy of the 1920s and on the causes leading up to the Second World War are of immense historical importance.
The editors have supplied an introduction to the Notas, commenting on Hughes&rsquos personality and public image, his political style and rise to fame. They have remained unobtrusive throughout, intervening only to clarify references and provide necessary details. For the rest, they let Hughes speak for himself in the crisp and clear style that reveals his unusual intelligence and the retentive and analytical mind that distinguished his conduct of affairs.
Prof. Simon is Martin Professor of Law Emeritus at New York Law School. He is the author of seven previous books on American history, law and politics, including two other books on American presidents and chief justices: Lincoln and Chief Justice Taney: Slavery, Secession, and the President's War Powers en What Kind of Nation: Thomas Jefferson, John Marshall, and the Epic Struggle to Create a United States. He lives with his wife in West Nyack, New York.
Dit het. About fifteen years ago, I had decided to do books on American presidents and chief justices at critical times in American history. I did the research, and I limited my studies to Jefferson and Chief Justice Marshall, Lincoln and Chief Justice Taney, and FDR and Chief Justice Hughes. I wrote about Jefferson and Marshall in What Kind of Nation, which came out in 2002 and was very well received. That encouraged me to do the second book on Lincoln and Taney. And finally, I got around to FDR and Hughes, which is the most dramatic of the three.
The president has made statements publicly when he thinks the Court has been out of line. You will recall his State of the Union address in 2010 with the justices in front of him when he criticized the Burgers Verenigde decision for opening the floodgates to special interests, and it turns out he's right. That doesn't necessarily mean the decision was wrong, but it's changed the political environment.
This may not be a fair question, but if you can speculate, where do you think Charles Evans Hughes would come down on Burgers Verenigde and the Affordable Care Act cases?
Die Charles Evans Hughes Letters are a collection of 65 outgoing and two incoming items written between 1894 and 1934. As a lawyer, New York State Governor, Secretary of State under Warren G. Harding, and Chief Justice of the U.S. Supreme Court, Hughes answered letters from constituents, politicians (Martin H. Glynn, George B. McClellan), editors (Hamilton Holt, Louis Wiley), and clergymen (S. Parkes Cadman, Samuel Cavert, Smith T. Ford, Paul Hickok, Charles MacFarland, Robert E. Speer). Most of the letters are responses to recommendations for various appointments (Joseph Buffington, Joseph Carlino, Edward H. Fallows, McClellan, Wiley) as well as social and speaking invitations (G. Lennox Curtis, Ford, D. W. Hakes, Roy F. Fitzgerald, Winfield Jones, Mrs. J. E. Norcross, Clarence J. Owens, Amasa Parker, D. H. Pierson, Palmer C. Ricketts). In addition to a number of letters of introduction (Princess Bibesco, Diplomatic and Consular Office), there are also several responses to congratulatory messages received upon Lodge's assumption of various appointments (John Barrett, Ford, Lilla Day Monroe, William R. Rose).