Lede van patriotiese miljoenêrs, wie se bevoorregte lede voorstander is van hoër belasting op die rykes, het met wetgewers in hierdie 2015-foto ontmoet om wetgewing te bespreek om die aangewese belanghebber te sluit. Senaat Demokrate, CC BY-SA
Volle navorsing dui daarop dat die groeiende probleem van welvaarts- en inkomste-ongelykheid kan wees stamp Amerikaanse ekonomiese groei en ondermyn ons demokrasie terwyl politieke polarisasie roer. Gegee dat die federale regering toon min belangstelling in die stryd teen ekonomiese ongelykheid en baie state is swak toegerus om dit baie te doen, wat kan nog meer gedoen word?
Studies het ook bevind dat die rykes veel meer invloed uitoefen oor die regering as die res van ons. Hierdie wanbalans beteken dat ryk mense wat iets oor ongelykheid doen, meer mag hê om 'n impak te maak as almal anders. As geleerdes van sosiale verandering wou ons meer leer oor hoe 'n klein aantal welvarende Amerikaners kies om hul eie tyd, klagtes en geld te bestry om ongelykheid te beveg.
'N Groeiende gaping
Die jongste amptelike ramings dui aan dat die rykste 10-persentasie gehou word 76 persent van die land se rykdom as van 2013. Dit beteken vir elke US $ 10, hierdie Amerikaners besit $ 7.60 en verlaat $ 2.40 vir die oorblywende 90 persentasie. En die konsentrasie van rykdom is net word erger. Die rykste 10 persent het slegs 67 persent van die land se rykdom in 1989 gehou.
Groeiende ongelykheid inspireer ryk mense om iets daaraan te doen deur openbare beleid en korporasies te beïnvloed. Byvoorbeeld, Morris Pearl, voorheen die besturende direkteur van die beleggingsfirma Blackrock, het geobliseer om die gedra rentebelastinggatgat, wat baie finansiële bestuurders gebruik om die inkomstebelasting wat hulle betaal, aansienlik te verlaag. Hamdi Ulukaya, stigter van Chobani Yoghurt, het sy werknemers 'n eienaarskapsbelang gegee in die maatskappy voor sy verkoop, alhoewel hy homself meer kon gemaak het as hy nie.
Sakeman TJ Zlotnitsky bied nog 'n gepaste voorbeeld van hierdie demografiese aan. Nadat hy sy tegnologiemaatskappy geluk gehad het, wil hy maatskappye betaal hoër lone en die regering aan belasting die rykes meer. Zlotnitsky behoort aan patriotiese miljoenêrs, 'n groep ryk mense het gebuig om ongelykheid te beveg. Soos hy verduidelik in a blog post:
"My storie sal nie moontlik wees sonder die unieke Amerikaanse kombinasie van geleenthede en openbare dienste wat my familie in staat was om in te teken nie."
Om meer te leer oor mense soos hy, ons het onderhoude gevoer met 20-mense wat dwarsoor die land woon en aan 'n organisasie sonder winsbejag deelneem wat toegewyd is aan die skep van 'n meer billike ekonomie. (Ons het ooreengekom om dit nie te noem nie.) Al die mense wat ons gepraat het, beskou hulself as "ryk bondgenote" wat saam met mense van baie meer beskeie beteken om ekonomiese ongelykheid te verminder. Hierdie ryk mense geïndividualiseerde rykdom in Amerika: die meeste was wit mans. Hulle het alle ouderdomme gespanne. Party het hul fortuin geërf, terwyl ander in huishoudings met beskeie middele grootgemaak en hul rykdom in die loop van hul loopbane gemaak het.
Soos Zlotnitsky het die meeste welgestelde mense wat ongelykheid bestry het met wie ons gepraat het, gesê hulle het 'n reflekterende proses gegaan om die voordele te erken wat hul status aan hulle verleen het terwyl hulle betrokke geraak het by hierdie poging.
Eerstens het hulle aanvaar dat hulle hul welvaart gedeeltelik verskuldig was aan 'n stelsel wat ten gunste van hulle werk en nie net na hul eie meriete en pogings nie. Om te besef dat hulle hul rykdom gedeeltelik aan sistematiese voordele en geluk verskuldig was, was uitdagend omdat dit die populêre oortuiging van mense vereis om te oorkom kry wat hulle verdien. Chuck Collins, wat sy deel van die Oscar Mayer-fortuin geërf het, het 'n verhaal van selfbewussyn vertel in 'n memoir wat hy genoem het "Gebore op Derde Basis. "Collins stel nou voor om te bewaar die boedelbelasting en doen navorsing oor ongelykheid om meer aandag daaraan te gee.
Die volgende stap is die oorkoming van skaamte. Terwyl hulle hul voorreg erken het, het baie van die mense wat ons ondervra het, skaam geword. Byvoorbeeld, 'n biseksuele vrou wat amper $ 1 miljoen op haar 21st-verjaardag geërf het, het gesê sy het dit moeiliker gevind om haar vriende so ryk as 'n lesbiese uit te kom. Gehoor oor en oor wat die identifisering as ryk was, was verontrustend en het ons verras omdat baie Amerikaners hul rykdom as bewys van verdienste beweer.
Behalwe vir die oorkoming van hul skuld en skaamte, vrees rykes bondgenote die vrees van ander ryk mense. Hul eweknieë het hulle kwaad gemaak om dinge te doen wat hul eie ekonomiese belange waarskynlik skend, soos om te probeer om belasting op die rykes te rig.
Die mense wat ons onderhoude gevoer het, het gesê hulle beskou hierdie uitdagings hard, maar noodsaaklike dele van die proses om 'n ryk bondgenoot te word. Baie het gesê dat hulle staatmaak op mense soos hulleself vir morele ondersteuning.
Die grense van filantropie
Die meeste van die ryk mense wat probeer om iets te doen Oor ongelykheid gee van hulle geld weg. Tog is filantropie nie 'n ideale hulpmiddel vir vasstelling van ongelykheid, soos navorsing deur ekonome soos Indraneel Dasgupta en Ravi Kanbur getoon het.
Die ryk mense wat ons onderhoude gevoer het wat met die armes wou kant was, het gelyk of hulle anders as hul eweknieë oor filantropie dink. Almal het ten minste 'n deel van hul rykdom geskenk, en sommige het hul hele fortuin weggegee. Maar die meeste van hulle het ook probeer om verder te gaan deur die Kongres aan te moedig om belasting op die rykes in te samel, of om korporatiewe rade aan te moedig om werkersloon in te samel - twee moontlike maniere om ongelykheid te verminder.
Van die mense wat ons ondervra het, het gesê hulle het geglo dat hulle 'n ander pad gevind het om hul filantropie meer effektief te maak. Byvoorbeeld, een man het homself erken dat hy dalk nie die beste persoon is om te bepaal waar sy geld bestee moet word nie. Na jare van geldgeld aan liefdadigheidsinstellings begin en bestuur deur hoër-middelklas mans soos homself, het hy begin gee aan organisasies wat deur die armes begin en gelei is. Op hierdie manier het hy sy elite-krag aan die armes oorhandig, met die vertroue dat hulle beter geweet het hoe om hulself op te doen as wat hy gedoen het.
Soos hierdie voorbeeld aantoon, moet 'n paradigmaskuif as 'n ryk bondgenoot om ekonomiese ongelykheid af te breek, wees. Ryk bondgenote het gesê hulle het geglo dat die mees doeltreffende manier om ongelykheid te beveg, hulle krag aan die armes oorhandig. Hierdie verskuiwing kan ongemaklik maak vir ryk mense om by die beweging aan te sluit om ongelykheid te beveg. Maar as hulle pogings ons demokratie en ons ekonomie bewaar, kan dit die moeite werd wees.
Erynn Beaton, Assistent Professor in Niewinsbestuur, John Glenn College of Public Affairs, Die Ohio State University; Maureen A. Scully, Medeprofessor in Bestuur, Universiteit van Massachusetts Boston, en Sandra Rothenberg, Voorsitter van Openbare Beleid, Professor van Besigheid, en Direkteur van Saunders Kollege Instituut vir Bedryfsetiek, Rochester Instituut van Tegnologie
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe sommige ryk mense probeer om ongelykheid uit te wis