Die liggaam van die dooies - Interessant
Die liggaam van die dooies
Lyk in die doringdraad.
TIEN Otto (1891 - 1969)
Dood voor Tahure se posisie.
Dans van die dooies.
Titel: Lyk in die doringdraad.
Skrywer: TIEN Otto (1891 - 1969)
Skeppingsdatum : 1924
Afmetings: Hoogte 2.4 - Breedte 2.93
Tegniek en ander aanduidings: Behoort tot die siklus "Die oorlog".
Stooring plek: Geskiedenis van die webwerf van die Groot Oorlog van Péronne
Kontak kopiereg: © ADAGP, © Collection Historial de la Grande Guerre - Péronne (Somme) - Foto Yazid Medmoun
© ADAGP, Historiese versameling van die Groot Oorlog - Péronne (Somme) - Foto Yazid Medmoun
Titel: Dood voor Tahure se posisie.
Kontak kopiereg: © ADAGP, © Historieversameling van die Groot Oorlog - Péronne (Somme) - Foto Yazid Medmounsite web
Titel: Dans van die dooies.
Afmetings: Hoogte 2,93 - Breedte 2,42
Die etse wat hier aangebied word, behoort tot 'n siklus van gravures getiteld "The War" en geproduseer deur Otto Dix in 1924. Die essensie van hierdie siklus hou verband met die voorstelling van die dooie, grimmig verminkte liggame, in 'n fase van ontbinding.
Hoe help die beeldende daad op die liggame van dooies om trauma te openbaar?
Met 'n ongelooflike besorgdheid oor detail wat beklemtoon word deur die intensiteit van chiaroscuro, stel die skilder hom hier voor om die ontmensliking van liggame en die dierlikheid van die dood voor te stel: 'Oorlog is die terugkeer na dierlikheid: honger, luise, modder, daardie infernale geraas ... As ek na die skilderye van vroeër gekyk het, het ek die indruk gehad dat ons 'n aspek van die werklikheid vergeet het: lelikheid, "het Dix gesê. Hy plaas veral klem op die gesigte en hande van die dooies, wat die uitdrukking van die lyding van liggame ten beste aan die dag lê.
Die etstegniek, waaraan Dix reeds in 1920 gewerk het, laat 'n wye verskeidenheid grafiese effekte toe, van fyn uitbroei, eenvoudige skets van buitelyne tot meer uiteenlopende lyne. Dit help dus om die werklikheidsgedagte aan die komposisies te versterk: "Suiwer suiwer, bedek dit met akwatint, kortom, die wonderlike tegniek waaraan 'n mens na willekeur in fases kan werk. Skielik word die werk uiters interessant. As u met ets ets, word u 'n ware alchemis. Die ets laat die kunstenaar toe om weer aan die werk te gaan sodra die bord gedeeltelik met 'n nuwe laag asfaltvernis bedek is.
Dix kan dus die stadiums van vernietiging, wat voorgestel word deur die mate van verminking van die liggame, rekonstrueer deur al hoe dieper in die organiese materiaal van die vernis te ets, soos dit blyk. Lyk in doringdraad en Dood voor Tahure se posisie. Die gesig en hand van die Lyk in doringdraad word vermink deur swart suurwonde met geknaagde rande so groot soos 'n vuis. Die Dans van die dooies toon 'n hoop liggame en lede van gesneuwelde soldate, met 'n voëlvlug. Hulle word verlig deur 'n flikkerende lig wat verlate liggame uit die duisternis na vore bring. Die voorstelling van ontwrigte ledemate verkry 'n eie estetiese waarde, wat die gevolg is van die vreemdheid van liggame wat onherkenbaar gemaak word deur hul vervorming.
Dix se uitbeelding van liggame verraai die uitdrukking van trauma. Die besonder gedetailleerde beskrywing wat hy daarvan gee, openbaar inderdaad die herhaling van sy konfrontasie in die naoorlogse periode met die traumatiese gebeurtenis, en getuig dus van 'n herinnering. Deur gebruik te maak van die skilderhandeling, kan die skilder hom van die traumatiese ervaring distansieer, soos hy ook in 'n onderhoud in die middel-sestigerjare gesê het: 'Ek het deur ruïnes in my drome ingeglip. in die loopgrawe en ingewande. Ek moes van alles ontslae raak. Trouens, as u jonk is, besef u nie dat u nog steeds diep in u binneste ly nie. Omdat ek baie jare lank, ten minste tien jaar lank, gedurig gedroom het dat ek deur verwoeste huise en gange moes kruip waarheen ek skaars kon beweeg. Die ruïnes was altyd in my drome aanwesig. "
Otto Dix poog om die onuitspreeklike hier vas te vang: die visuele ervaring van die lyke van die dooies op die slagveld. Dit lyk noodsaaklik in die skilder se "getuienis", wat die konstituerende element van die traumatiese gebeurtenis voorstel: die van die herhalende verhouding met die dood, individueel in Lyk in doringdraad, In 'n verhouding met Dood voor Tahure se posisie of kollektief in die Dans van die dooies.
Eva KARCHER, Otto Dix, Parys, Flammarion, 1989.
Eva KARCHER, Eros und Tod im Werk von Otto Dix, Studien zur Geschichte des Körpers in den zwanziger Jahren, doktorale proefskrif, München, 1982.