Wat moet ons weet voordat ons 'n taal begin leer?
5 dinge wat ek wens ek het geweet
In meer as twee dekades van taal leer, het ek my regverdige deel van hulle gemaak. Net soos om 'n enkele taal te leer, is 'n proses, en leer om tale te leer is ook 'n proses.
Oor die algemeen is daar geen kortpaaie vir hierdie proses nie. Jy word net beter met tyd, moeite en doelbewuste oefening.
Een ding wat egter die proses kan versnel - as dit nie heeltemal verkort word nie - is om te leer van die foute van ander . Om die lesse te leer wat ander geleer het deur stryd, foute en mislukkings, en om hul bes te doen om dit nie te herhaal nie.
Ek het dit baie keer gedoen. Ek het gelukkig gehad om myself oor die jare heen te omring met baie uitstekende taalrolmodelle, en ek het van almal geleer.
Maar hierdie artikel gaan nie oor hoe ek van die foute van ander geleer het nie.
Dit gaan oor hoe jy, liewe leser, van my foute kan leer .
Vandag wil ek met jou vyf dinge deel wat ek wens ek het geweet toe ek spesifieke tale begin leer het . Dit is my hoop dat jy hierdie lesse kan neem, geleer uit my eie foute en mislukkings, en dit in jou eie leer kan gebruik om uiteindelik jou eie taalleersukses te bespoedig.
1. Wanneer jy Tale leer, Begin vroeg praat
Soms is dit so maklik om vas te raak in 'n roetine dat dit moeilik is om op te let wanneer ander benaderings vinniger resultate sal gee.
Neem byvoorbeeld die tyd wat ek in 2008 in Portugees begin leer het.
Ek het reeds 'n goed ontwikkelde leermetode gehad wat ek met verskeie ander tale probeer toets het. 'N Deel van hierdie metode het my nodig gehad om 'n taal te bestudeer met die ooreenstemmende Assimil-kursus vir 'n hele 6 maande voordat dit aktief met naturelle gepraat word. Dit was my plan vir Portugees.
Alhoewel dit goed en goed is vir die meeste tale, het ek uitsig gehad op 'n groot feit: ek moes baie veel vroeër gepraat het!
Jy sien, Portugees is 'n lid van die Romaanse taalfamilie, wat beteken dat dit afkomstig is van Latyn.
Toe ek in Portugees begin het, het ek twee ander Romaanse tale geleer en bemeester: Spaans, en my moedertaal Italiaans.
Aangesien Portugese, Spaans en Italiaans baie gemeen het in terme van grammatika, woordeskat, fonetiek en sintaksis, het ek eintlik nie baie nuwe inligting nodig om Portugese goed te kan praat nie . Al wat ek moes doen, was om 'n groot deel van my onderliggende Spaanse en Italiaanse kennis in die korrekte Portugees te omskep.
Aangesien Portugees 'n 'naby' taal vir tale was, het ek alreeds goed geweet, dit blyk dat ek nie ses maande moes wag om dit te begin praat nie. Ek moes seker nie ses weke gewag het nie!
Die tyd wat jy moet wag om 'n taal te praat, hang baie af van die individu en sy eie taalervaring, maar ek weet nou dat wanneer jy baie noue tale leer, dit baie doeltreffend is om so vroeg as moontlik te praat, aangesien baie van die Vaardighede en kennis van 'n vorige taal kan oorplaas na die nuwe een.
2. Wanneer jy 'n verskeidenheid tale leer, hou dit eenvoudig
Die hoeveelheid taalverskeidenheid op die planeet is verbysterend. Tale is ongelooflik kompleks, en hulle kan op beide subtiele en voor die hand liggende maniere van mekaar verskil.
Hierdie diversiteit beteken dat net omdat 'n roetine of benadering jou gehelp het om een-, twee-, vyf- of tien tale te leer, sal dit nie noodwendig net so suksesvol wees om jou te help om die volgende te leer nie.
Dit was die les wat ek van Japanese geleer het.
Soos ek in die Portugese voorbeeld hierbo genoem het, fokus my taalonderrigmetode hoofsaaklik op insette (luister en lees) vir ses maande tot 'n jaar, voor dan fokus op uitset (praat en skryf).
As ek die einde van die insetfase in 'n bepaalde taal bereik, kan ek my praatvaardighede baie vinnig opbou, en op 'n intermediêre vlak of hoër praat.
Dit is hoe dit vir baie van my vorige tale gewerk het. Selfs moeilik, soos Russies, Pools, en Mandaryns Chinees.
Ek het egter geen Japannese geluk gehad nie. Sodra ek begin praat het, was ek verward om te vind dat ek nie kon nie, selfs na baie pogings tot gesprek.
Hier was die probleem die teenoorgestelde van die een wat ek met Portugees gehad het: in plaas daarvan dat dit te naby was, was Japannese te ver van enige taal wat ek voorheen geleer het.
Meer spesifiek, elke ander taal in my repertorium het destyds 'n SOS Subject-Verb-Object (SVO) -sintaksis gehad. Dit beteken dat hulle sinne vorm soos "I (subject) ate (verb) the cake (object)."
Japannese doen dit nie. Dit het in plaas daarvan 'n SOV woordorde, wat beteken dat die bostaande sin in Japannees gestruktureer is as "I the cake ate" .
As jy gewoond was aan SVO tale soos ek was, probeer om in 'n SOV taal te praat, soos 'n geestelike jongeling, want jy moet skielik begin met die bou van sinne op 'n manier wat amper heeltemal agteruit voel.
Nou het ek toe geweet dat Japannese 'n ander woordorde het. Die probleem is dat ek Japannees begin praat deur sinne te skep wat maklik in SVO tale sou gewees het, maar was te ingewikkeld om in Japannees te bestuur . Sinne met veelvoudige klousules-iets soos 'Ek het Japans begin leer, want ek dink die Japannese kultuur is fassinerend' - was die meeste van die skuldiges.
As ek dan geweet het wat ek nou weet, sou ek hierdie komplekse sinne heeltemal vermy het. Terwyl ek hulle kon uitdruk na 'n jaar van 'n SVO taal, was hulle eenvoudig nie geskik vir Japannese nie. In plaas daarvan, wat ek moes doen, was om dinge soveel moontlik te vereenvoudig.
Japannese sintaksis was so nuut vir my dat ek terug na basiese beginsels moes terugkeer; In wese, om te praat soos 'n kind praat . Dit beteken dat jy begin met 'n fokus op eenvoudige sinne (soos 'Ek leer Japannees' en 'Ek hou van Japannese kultuur) en geleidelik werk om meer komplekse sinne te vorm deur verbindings (' Ek leer Japannees omdat ek van die Japannese kultuur hou ' ). Hierdie 'bottom-up' -benadering sou my gehelp het om gewoond te raak aan die nuwe sintaksis, terwyl ek die geestelike stres vermy om dinge te sê wat bo my vlak is.
As jy probeer om 'n taal te leer wat baie anders is as wat jy voorheen geleer het, beveel ek hierdie benadering aan. Aanvanklik moet jy alles soveel as moontlik vereenvoudig totdat jy gemaklik is met die basiese beginsels . Sodra dit gebeur, bou jou verdraagsaamheid vir kompleksiteit op, maar doen dit geleidelik. En moenie bang wees om te hervestig as jy oorweldig word nie!
3. Wanneer u 'n taal met 'n nuwe skrif leer, verkry die regte gereedskap vinnig
Taalleerprobleme kan dikwels op die mees onverwagte plekke ontstaan.
Toe ek in 2004 in Russies begin leer het, was ek alreeds alreeds gewaarsku oor die doolhof van ontbindings wat die Russiese gevallestelsel is. As sodanig, as ek met Russies sou worstel, het ek gedink dit sal met sy grammatika wees.
Vinnig vorentoe tot vier maande later, en ek wou net ophou om Russies heeltemal te leer.
Die gevalle was verrassend nie die skuldige nie. Terwyl hulle uitdagend was, het hulle my nie laat ophou nie.
Dit was Cyrillies wat my byna na die rand gery het.
Ja, Cyrillies, die amper-Latynse, amper-Griekse alfabet wat oos-so eenvoudig lyk, gee my pas.
En hier is die ding-ek kan dit sonder probleme lees en skryf!
By die tik het ek egter 'n totale verlies gehad .
Ek het probeer om die Russiese sleutelbord te leer, maar dit was heeltemal uitheemse aan my. Selfs die letters wat Cyrillies deel met Latyns ( "M", "T", "O", "P" , ens.) Was in heeltemal nuwe posisies, dus leer om die Russiese sleutelbord te gebruik, sal van nuuts af begin. Ek het nie die geduld daarvoor gehad nie.
Dus het ek 'n ander metode toegepas. Een wat baie makliker was, maar baie, baie stadiger: Ek voer elke letter van die simbole-kieslys in, een karakter op 'n slag. Nodeloos om te sê, enigiets langer as my naam was 'n volledige nagmerrie. Volledige teks gesprekke was feitlik onmoontlik.
Wat ek nodig het, was beter gereedskap . Dit is duidelik dat die Russiese sleutelbord en simbole-menu nie my sal help om die werk te doen nie.
Ek het uiteindelik die regte hulpmiddel vir die werk gevind, in die vorm van iets wat nou bekend staan ​​as Google Input Tools . Dit is 'n blaaier-gebaseerde teks venster wat teks outomaties in die Latynse alfabet na die Cyrilliese alfabet omskakel. Dit laat my toe om Russies in te tik terwyl ek steeds my sleutelborduitleg hou.
Kennis van die tik van hulpbronne soos Google Input Tools het my ongelooflik gehelp toe ek Mandaryns Chinees probeer het, wat ook 'n heeltemal ander script uit my eie het. Alhoewel pogings om Chinese karakters in te tik, kon 'n ander Kyrillies-nagmerrie gewees het, het 'n program, bekend as Google Pinyin my gehelp om deur middel van teks te kommunikeer sonder enige verdere stres aan my leer.
As jy 'n taal wil leer met 'n skrif wat vir jou onbekend is, raai ek jou sterk aan dat jy die gereedskap sal vind wat jy moet skryf en / of so gou as wat jy kan, en leer om dit dadelik te gebruik . Kyk vir die opsie wat jou sal laat skryf of tik die vinnigste, sonder om jou leer te vertraag. U kan later later in meer komplekse opsies kyk.
4. Wanneer u 'n tonale taal gebruik, gebruik 'n Top-Down-benadering
Onder taalleerders is tonale tale berug vir hul probleme . As jy nie al 'n taal met kleure praat nie, kan die idee dat die betekenis van 'n woord volgens sy toonhoogte verander, moeilik wees om jou kop om te draai. Dit is waarom baie mense wat tale soos Mandaryns Chinees, Kantonees, Thai of Viëtnamees dikwels kan sukkel wanneer hulle probeer praat.
Toe ek in 2008 Mandarynse Chinees begin leer het, het ek probeer om die kleure aan te pak deur gebruik te maak van die gewone bottom-up benadering wat gewoonlik aanbeveel word aan leerders. Dit beteken dat ek begin het om die kleure te leer en te memoriseer en toe te pas op die kleinste 'tonale eenhede' (lettergrepe, in hierdie geval) en dan die eenhede in groter stukke (woorde) te kombineer en dit dan in selfs groter stukke te kombineer (sinne ).
Toe dit tyd was om 'n sin uit te spreek, moes ek elke keer deur die hele prosedure hardloop : onthou die toongetal van elke lettergreep , sit dan die lettergrepe bymekaar, dan die woorde saam, dan die sin. Mentally, dit was baie om gelyktydig alles op die hoogte te hou - en as gevolg van 'n verskynsel, wat 'n tone sandhi , is dit nie altyd ewe akkuraat nie.
Ontevrede met die verstandelike akrobatika wat deur die metode vereis word, het ek na iets beter gekyk. En ek het dit uiteindelik gevind.
Eendag het ek op 'n verrassende feit gestruikel oor kinders wat tonale tale indirek praat: hulle gebruik nie toongetalle nie!
Ek het toe besef dat tonale taalsprekers nie 'n korrek getoonde sinne toon nie, maar die toon lettergreep, soos die leerders gewoonlik doen . In plaas daarvan leer hulle kleure in stukke - of dit is hele frases of sinne - en kan daar van daar af werk, indien nodig.
Hierdie 'top-down' -benadering is baie meer intuïtief en elimineer die verwarring wat deur tone sandhi veroorsaak word, aangesien jy nie op toonveranderings op die lettergreep fokus nie.
As jy 'n tonale taal leer, raai ek jou aan om hierdie top-down -benadering tot leertone te gebruik, en vermy die hoofpyne wat onderliggende benaderings kan veroorsaak.
5. Oefen Behoorlike Fonetiek vanaf die begin
Om 'n behoorlike bemeestering van die fonetiek van 'n taal te hê, is uiters belangrik as jy deur naturelle verstaan ​​wil word.
Die voorbeeld van die leer van Chinese kleure (hierbo) is een van die meer algemene en voor die hand liggende voorbeelde hiervan. As jy nie die kleure kan hanteer nie, sal dit baie moeilik wees vir mense om te weet wat jy probeer sê.
Tonale tale is egter baie skaars, so dit is maklik om te dink dat jy iets soos intonasie kan ignoreer wanneer jy tale leer wat nie komplekse toonstelsels het nie.
Maar dit is nie heeltemal waar nie. En ek het dit uit die moeilike pad gevind.
In 2008 het ek my eerste video op YouTube . Daarin het ek my vaardigheid vertoon in die agt tale wat ek destyds geken het.
Die video is goed ontvang, en ek het baie goeie terugvoer gekry.
Vir een taal het ek egter kommentaar gekry. Ek was nie seker wat om van te maak nie.
'N Paar mense het opgemerk dat my intonasie vir Sweeds af was. Ek het dit vreemd gevind, aangesien ek nog nooit 'n groot intonasieprobleem met ander Europese tale gehad het nie, en het alreeds verwante tale soos Duits en Nederlands op 'n hoë vlak gepraat.
Ek het dit aanvanklik tot Youtube kommentare gekritiseer, maar dit was te kritiek, maar die kommentaar het aan die gang gekom. Dus het ek besluit om dit te ondersoek.
Dit blyk dat alhoewel Sweeds nie 'n tonale taal is nie, dit as 'n 'semi-tonale' taal beskou kan word, aangesien dit 'n fonetiese funksie genoem "pitch accent" . Dit beteken dat sekere Sweedse woorde op twee verskillende maniere geïntoneer kan word. Elke intonasie het 'n aparte betekenis.
Dit is 'n belangrike kenmerk van die Sweedse fonetiek wat ek net omtrent twee jaar na die aanvang van die taal net oor (of ten minste voldoende aandag geniet) het. Teen daardie tyd was die onbehoorlike intonasie alreeds diep in my Sweedse ingebed, en ongedaan gemaak dat alles 'skade' jare se harde werk sou duur .
Sedertdien het ek baie tyd en moeite spandeer om Sweedse intonasie te herleer, maar ek het nie daarin geslaag om die voormalige verkeerde patrone met my toespraak heeltemal uit te wis nie.
Daarom versoek ek u om so vroeg as moontlik te fokus op fonetiek wanneer u 'n taal leer . Oefen uitspraak en intonasie en kry gereelde terugvoering sodat u foute kan elimineer sodra hulle ontstaan. Foute wat geïgnoreer word of alleen gelaat word, is geneig om te fossiliseer , en kan later moeiliker wees om later uit te skakel. As jy in jou tale so natuurlik as moontlik wil praat, maak nie die fout nie.
Twintig-en-twintig jaar van taal leerervaring het my 'n hele leër van lesse geleer. Party wat ek van ander leerders geleer het, sommige wat ek uit my eie sukses geleer het. Die meeste van hulle het egter uit my eie foute geleer.
Natuurlik kan jy dieselfde foute maak wat ek gemaak het. As jy egter van die bogenoemde vyf lesse leer, sal jy dit nie hoef te doen nie. Uiteindelik sal dit jou taal leerervaring baie makliker, vinniger en meer lonend maak.