Kuba kry nuwe leier, 'n einde van die Castro-era | Maroela Media
Die 58-jarige Miguel Diaz-Canel, tans die president van Kuba, behoort aan 'n heel ander generasie en was nog nie eens gebore tydens Kuba se kommunistiese revolusie van 1959 nie. Foto: Fotospresidencia_sv/Flickr.com
Raúl Castro, Kuba se president sedert 2006 en opvolger van sy legendariese broer Fidel (wat in 2016 oorlede is), tree op 86-jarige ouderdom uit sy pos. Sy eerste visepresident Miguel Diaz-Canel neem by hom oor. Die bekragtiging deur die kongres was 'n blote formaliteit. Die 58-jarige Diaz-Canel behoort aan 'n heel ander generasie en was nog nie eens gebore tydens Kuba se kommunistiese revolusie van 1959 nie. Castro bly egter nog tot 2022 leier van die Kommunistiese Party en daarmee saam invloedryk. Hy sal té ambisieuse skuiwe van Diaz-Canel, wat in stryd met die kommunistiese ideologie is, kan dwarsboom.
Kuba het ook onlangs 'n verkiesing vir die kongres (parlement) gehou, alhoewel 'n verkiesing in 'n kommunistiese eenpartystaat net 'n ritueel is met min praktiese betekenis. Die mag is in elk geval nie gesetel in die parlement nie, maar in die politburo en die staatsraad. Alle lede van die kongres is kommuniste, alhoewel daar natuurlik effense kosmetiese verskille tussen die afgevaardigdes bestaan en die nuwe kongres meer jonger lede het, maar wat op sigself nog nie veel beteken nie.
Uiterlik is die presidentskap van Diaz-Canel 'n groot verandering: 'n nuwe president wat nie Castro heet nie en deel van 'n jonger generasie is wat nie die revolusie meegemaak het nie. Van Diaz-Canel word daarom baie verwag. Die opgewondenheid kan dalk voortydig wees. Diaz-Canel het nie aangetree as 'n hervormer nie. In 'n stelsel waar Castro en sy ou (in meer as een opsig) vertrouelinge baie versigtig 'n opvolger uitgesoek het, word daar seker gemaak dat die nuwe leier in sy spore trap en nie die boot skud nie.
Mnr. Diaz-Canel, 'n opgeleide elektroniese ingenieur, het die afgelope 30 jaar geleidelik die leer van die kommunistiese party geklim en van jeugleier na provinsiale leier na lid van die staatsraad tot visepresident gevorder. Die media probeer uit anekdotiese getuienis afleidings maak oor sy politiek, soos dat hy eerder met sy fiets as met 'n ampsmotor rondry of soos 'n gewone kieser in die ry staan en (anders as die ouer garde) gemaklik is met 'n skootrekenaar. Maar iemand wat meer modern en plat op die aarde is, is egter nog nie 'n hervormer nie. Ook Raúl Castro was teenoor sy dogmatiese broer 'n versigtige hervormer, wat klein toegewings gemaak het sodat mense op die laagste vlak meer ekonomiese geleenthede het. Dit sluit, onder meer, private voedselverbouing, plaaslike markte en private verhuring van gastekamers in. Die ekonomie bly egter onder staatsbeheer, soos elke aspek van die samelewing.
Indien die Oos-Asiatiese model, wat kommunistiese lande soos China en Viëtnam suksesvol bedryf deur die ekonomie te privatiseer, maar streng beheer oor die politiek te hou, vir Kuba aantreklik was, sou hulle dit al gevolg het. Kuba, anders as China, is baie kwesbaar in die globale mark omdat Kuba feitlik op geen terrein kan kompeteer nie, veral nie met sy magtige buurland Amerika wat die streek oorheers nie. Diaz-Canel moet dalk nog versigtiger hervorm as Raúl Castro, want sy status is nie so onaantasbaar soos Castro s'n nie. Niemand het Castro se verbintenis tot sosialisme en die revolusie bevraagteken nie, en sy versigtige hervormings is gesien as stappe om sosialisme te laat voortbestaan. Ook Diaz-Canel het bevestig dat hy onomwonde verbind bly tot die land se politieke ideologie.
As nuwe leier moet hy baie versigtig trap. Hy moet iets doen om die mense se ekonomiese behoeftes te bevredig en staatsbankrotskap af te wend, maar hy kan nie die behoudende magte, soos die ou garde en die weermag, daarby onrustig maak nie. Dit moet ook in gedagte gehou word dat die kommunistiese elite talle konsessies het en daarby baat dat die ekonomie onder staatsbeheer is. 'n Vrye mark sal hulle verskansde posisie wegspoel. 'n Struikelblok vir ekonomiese ontwikkeling is ook die stelsel van twee geldeenhede binne Kuba en die ooglopende tweeklassestelsel wat daardeur geskep word. Toeriste en almal wat met toerisme en die internasionale handel te doen het, betaal in omsetbare peso's, gelykstaande aan die Amerikaanse dollar en dus deur almal gesoek word. Die gewone Kubane word almal in Kubaanse peso's betaal, wat feitlik niks werd is nie. Alle ingevoerde produkte en dienste wat verder strek as die basiese benodigdhede, word in omsetbare peso's betaal, want die wisselkoers is baie ongunstig vir die Kubaanse peso's. Dit beteken dat mense nie eintlik kan oorleef sonder om op allerhande, meesal onwettige maniere, omsetbare peso's in die hande te kry nie. Dit geskied veral deur handel met toeriste en beteken byvoorbeeld dat vroue hul liggaam verkoop of dat gesteelde produkte soos sigare vir die uitvoermark op die swartmark verkwansel word.
Diaz-Canel moet ook tot 'n verstandhouding kom met president Trump van Amerika. Die Castros was aartsvyande van die VSA, maar president Obama het uitgereik na Raúl Castro en was op pad om die dekade oue sanksies teen Kuba op te hef. President Trump is meer vyandig teenoor Kuba en die versigtige ontspanning tussen die twee lande is vir eers uitgestel.
UITEINDELIK, soos MUGABE na soveel jare van verwoesting weg is is CASTRO ook na soveel jare van verwoesting uiteindelik uit die kussings gelig. Hoop dit gaan nou beter daar. Hoop kommunisme word oral verslaan, alhoewel SA dink dit is 'n nuwe gier wat kan werk.
MM: sekerlik moet die jaar 2022 wees (tot wanneer Raul leier gaan bly) en nie 2012
Ek is in `n mate bly oor Trump se houding teenoor Kuba. Nadat Obama die historiese besluit oor Kuba geneem het, het Fareed Zakaria van CNN `n onderhoud met Richard Haass gehad. (GPS, 21 Desember 2014) Haass is president van die Council on Foreign Relations (CFR), en ek is een van daardie persone wat glo dat die CFR eintlik Amerika se buitelandse beleid bepaal en vorm. Trump het juis genoem dat alle presidentskandidate agt maande voor die 2016 verkiesing deur die CFR ingeroep is en verduidelik is oor presies wat Amerika se buitelandse beleid is/sal wees. In Haass se onderhoud… Lees meer »
Ek sou graag die 1950's motors in Kuba wou sien, 'n lewendige museum. Daar moet 'n vaardigheid wees wat respek afdwing om dit aan die gang te hou.
Ek wil graag vir Marthinus wat die Amerikaners so kritiseer vra: Sal jy in Kuba gaan bly? Dink jy die mense daar geniet dit om so arm te wees? Hoekom immigreer jy nie liewer soontoe nie.