Lentestories
JY LEES NOU Lentestories
Hier in matriek rond het ek 'n lentestorie in 'n tydskrif gelees, een wat ek nou nog hier en daar onthou: "Tania, my lentekoningin." Wie die skrywer was, weet ek nie meer nie. Maar dit was 'n langerige "novelle" van 'n beeldskone universiteitstudent wat al die jong mans in vervoering gehad het.
En so het die dae daarna verbygegaan, met die verteller in die skaduwees - totdat sy hom op 'n dag aangespreek het met: "Koos, hoe gaan dit met jou?" Dit het uitgeloop op 'n koffieafspraak, 'n vriendskap, en later, toe hy versigtig vra of sy dalk in meer as vriendskap belang stel, 'n spontane: "Ja, hoekom het jy my so laat wag?"
Daarna volg 'n idilliese somer en 'n jaar of wat - en, dink ek, 'n troue - totdat, voorspelbaar, Tania jonk en skielik sterf. Die verteller eindig sy storie met die herinnering dat hy eenmaal 'n lang lente saam met sy geliefde gehad het, dat hy altyd haar beeld in sy hart bewaar en dikwels fluister: "Tania, my lentekoningin ..."
Die verteller sit in 'n deftige hotel se sitkamer terwyl 'n pianis met gryserige hare agtergrondmusiek speel. Hy vra vir die kelner wie dié begaafde man is. Natuurlik kom die antwoord: "Sy naam is Francois du Toit. Hy is waarlik 'n groot kunstenaar. Jammer die oorlog het sy groot loopbaan gekelder, maar hy en sy vrou, wat daar by hom sit, is 'n pragtige paartjie ..."