Ons leef in die mees kritieke tyd in die menslike geskiedenis. Ons beskawing staan ​​nou voor die grootste uitdagings wat ons ooit gesien het. 'N Mens moet net kyk na die eksponensiële groei van die bevolking en die agteruitgang van die omgewing, gekombineer met die onbeheerde toename van bewapening en materiële gierigheid om vas te stel dat daar ongelukkig geen ander tyd is wat op afstand vergelyk word met vandag nie.
Jane Goodall verwys na Ervin Laszlo se opmerking dat die meeste mense genoeg ontwikkel om te weet dat hulle moet verander, maar nie genoeg ontwikkel om te weet watter verandering hulle nodig het nie. Dus, die grootste probleem van almal kan wees, soos Laszlo sê, dat baie mense, insluitende selfs wetenskaplikes, nie sien wat hulle nie glo nie. Kom ons spreek hierdie gebrek aan geloof om beter te verstaan ​​as daar iets nuuts in die veld is wat ons eenvoudig nie sien nie.
Die versuim om in ons self te glo
Groot probleme, soos dié wat ons beskawing in die gesig staar, benodig radikale oplossings. Die radikale postulasie in hierdie geval is dat die versuim om in onsself te glo, voortspruit uit die beperkings van ons kulturele kondisionering. As ons besef dat die meeste mense se gehegtheid aan hul eie kultuur grens aan die heilige, gaan ons uitgaan op 'n ledemaat en stel ons voor dat dit nou tyd is om die heilige koei te vermoor, ten minste te herken om dit na 'n hoër te oorkom. vlak van kulturele evolusie as deelnemende spesie wat ons planeet met die res van die inwoners van hierdie wonderlike ekosisteem deel.
Kultuur is naby en dierbaar vir ons omdat dit ons betekenis, skoonheid en selfs oorlewing gegee het. In die vroeë dae van ons bestaan ​​het die kultuur van clans ons bymekaar gebring in klein gemeenskappe, sodat ons ons beter kon beskerm teen die gevare van die omgewing. Ons kulture verteenwoordig die vele prestasies van die menslike wil, om eers te oorleef, en later die bloeiende aspekte van ons bestaan ​​te simboliseer.
Tog vir al hierdie betekenis bly die meeste van ons kulturele prestasies op die etnosentriese vlak van ontwikkeling. Politiek en administratief stry ons om verder te gaan as die nasie-sentriese vlak. As gevolg van die diep emosionele geskiedenis van ons kultuur, is ons almal geneig om te veel geheg te wees aan ons afsonderlike identiteite. Ons is dikwels trots op ons eie kuns, taal, gebruike, godsdienstige oortuigings en sosiale praktyke, en verkies ons eie kulturele identiteit bo alle ander, sonder die vermoë om kulture buite ons eie objektief te evalueer. Ons kan nie die wondere van ander heeltemal sien as die trots en vooroordeel van ons etnosentrisiteit ons oë masker nie.
As "lewende stelsels verbasend samehangend is," dan het die lewende sisteem van die mensdom 'n groot behoefte aan verbetering. Met 'n eerlike blik op die verdeelde wêreld van nasies en bitterlik gekant teen godsdienste en etniese groepe wat ons vandag het, is ons heeltemal kort van enigiets naby samehang in ons maatskaplike en kulturele gedragsnorme.
Opgradering van ons wêreldbeskouing
Wat ons nodig het, is om ons wêreldbeskouing van etnosentriese tot wêreld-sentriese opgradering van 'n planetêre perspektief op te stel wat die mensdom as geheel aanvaar en die gesondheid van ons Aarde se ekosisteem prioriteit gee. Ons kan ongetwyfeld voordeel trek uit 'n sterker stelsel van wêreldregering wat die belange van afsonderlike nasiestate sal ignoreer. 'N Planetkundige administrasie sal egter slegs moontlik wees as ons wegbeweeg van die separatistiese en proteksionistiese beleid van ons etnosentriese wêreldbeskouings.
En met hierdie opkomende kosmos-sentriese aansig kom 'n nuwe waardering vir die hoogste waardes wat ooit aan ons spesies toegeskryf word. Waarheid, skoonheid en goedheid kan die raamwerk van ons aksies word. Vrede, liefde en begrip kom terug om hul plek as die hoogtepunt van ons aspirasies as mense te aanvaar. Met hierdie herwaardeerde hoër waardes tot ons diens, kan ons die kosmo-sentriese aansig maklik na die voor- en middelpunt bring. As ons dan die begrip en waardes van hierdie hoër bewussyn toepas op die etno- of selfs egosentriese wêreldbeskouings wat so algemeen voorkom, kan ons ons sekerlik opwaarts trek en 'n kwantumprong in die totale kulturele vlak op planeet Aarde skep.
Eerder as om die kulturele prestasies wat ons oor duisende jare bereik het, te ontken of te verlaat, kan ons dit insluit en oortref. Met die verligte siening van identiteit en doel wat in die bevindings van die nuwe paradigma-gedagte gevestig is, word ons 'n nuwe geleentheid gegee om ons lewens as een groot wonderwerk te verstaan. Die poort is oop vir 'n uitgebreide verduideliking van ons plek in die kosmos. Ons is sentraal daarvoor. Ons is die ontwikkelende kosmos self.
In plaas van obsessie met ons materiële oorlewing en te beskerm teen die kultuur van ons clan, van die identiteit van ons nasies en die absolute van ons godsdienstige oriëntasies, kan ons ware wêreldburgers word en die opkomende kultuur van die planeet waardeer. Dit is hierdie opkomende kultuur wat die gesondheid van ons aardse ekosisteem as die eerste een prioriteit hou. Ons kan net so gesond wees as die huis waarin ons woon.
Die opkomende wêreldbeskouingskultuur moet ook die lesse van die nuwe paradigma in ag neem. Ons is immers 'n onderling gekoppelde geheel, strewe om saam te werk en samehang te vestig. As 'n planeetkultuur kan ons van een gedagte hou, 'n manier vind om ons ekosisteem te bewaar en as geheel te floreer.
Die Vyfhonderd-Pond Gorilla In Die Kamer
'N Paar jaar gelede het ek 'n video by 'n persoonlike ontwikkelingskonferensie getoon en daar is meegedeel hoeveel suksesvolle slae gemaak is deur 'n groep mense wat basketbalbale af en toe gooi. Altyd vir 'n intellektuele uitdaging, het ek my aandag gefokus op die berekening van die aantal pas. Wat ek nie opgemerk het nie, was die vyfhonderd-pond gorilla wat deur die middel van die toneel gestap het. Niemand anders in die gehoor het die gorilla gesien nie.
Toe ons weer die video kon kyk, was dit verstommend om te sien hoe ons die eerste keer deur die gorilla gemis kon word. Daar het hy vir 'n volle nege sekondes kalm deur die toneel gewalst, en almal was so geabsorbeer met die taak wat hulle kon sien, maar hulle het hom nie opgemerk nie.
Konsentreer toe ons die regte antwoord gekry het, het niemand van ons die anomalie gesien wat die punt van die oefening was nie. Reduksionistiese wetenskaplikes, soos almal met obsessie met slaagsyfer, het hul eie weergawe van hierdie oefening ervaar aangesien hulle fokus op die meet van enigiets wat meetbaar is: deeltjies, atome, molekules. Sodoende is dit goed om die dele op te tel, maar is nie so bedrewe om die geheel te sien nie.
Indoktrineer in hierdie wetenskaplike kultuur, het mense in die algemeen dikwels moeite om iets anders te sien as wat hulle reeds glo. Ons kan die dele maklik optel, maar ons het probleme om die hele prentjie voor ons oë te onthul. So bekommerd is ons met korttermynwinste wat ons nie die langtermyn gevolge van ons dade verstaan ​​nie. Ons is goed bewus van die saldo in ons bankrekeninge en weelderig onkundig oor wat ons aan toekomstige geslagte doen. Dit alles kom gedeeltelik as gevolg van gekondisioneer deur die materialistiese kultuur van die moderne wêreld.
Ons doel is om te ontwikkel en te dra
Om te weet dat ons doel is om te ontwikkel en steeds hoër bewussyn by te dra, beteken ook 'n volle sin vir ons bestaan. Dit laat ons besef dat ons verantwoordelik is vir elke kreatiewe daad, of gedagte of daad, wat ons as lewende wesens produseer.
As produkte van die Bron-veld van bewussyn (God, Oorsprong, Nulpuntveld - ons gee dit maar om dit te benoem), word ons die nuwe bewussyn met die hele mensdom en die Bron self gekies. Ons is een, en ons is almal hierin saam. Daarom moet ons met wye oop arms 'n verskuiwing na 'n kosmo-sentriese aansig verwelkom wat die raamwerk bied om die hoër waardes wat ons altyd lief gehou het, te verwelkom, maar het ons vergeet om alles wat meetbaar onderweg is, op te tel.
Dit alles baan die weg vir 'n wêreldwye kulturele transformasie wat 'n pad sal oopstel om in harmonie, vrede en superkoherensie te leef. Ons moet 'n vriendskap met ons mede-inwoners van die aarde herstel en luister na wat hulle moet sê.
Kom ons aanvaar byvoorbeeld dat ons gorilla Koko genoem word, soos die nou bekende primaat in die video wat byna twee miljoen mense op YouTube gekyk is. Koko, gebore in 'n dieretuin en opgevoed met mense, het geleer om die honderde gebaretaalwoorde wat Jane Goodall noem as 'n manier om met ons te kommunikeer, te gebruik.
Koko is nog in die ontsag van die natuur en wys metafories aan ons om langs haar langs te gaan en die skoonheid van 'n waterval te oorweeg. Daar sit ons saam met haar op die rivier, en kyk na die prag van die toneel. Skitterende goue sonstrale word gefiltreer deur die mis van die waterval, wat ons in die skagte van die reënbooglig skuif. Die splash, ebbs, whirls en vloei van die water lok ons ​​om die rivier as die simboliese stroom van die tyd voor te stel, as 'n evolusionêre krag wat ons tot hierdie wonderbaarlike oomblik gebring het.
Koko draai en kyk met hartseer oë in die hart van die mensdom. In haar eenvoudige, gorilla-gebaretaal dui sy daarop dat dit wat haar die meeste pla, is dat ons mense ons verbinding met die natuur verloor het. In teenstelling met die ape, vind ons dit moeilik om te sit en wonder oor die wondere van ons wêreld. Ons sien die natuur as afsonderlik van onsself, amper as 'n teëstander, beslis iets wat verower moet word.
Maar hoekom, wonder Koko, en dié Homo sapiens Wie die samehangende eenheid van dinge verstaan, sou 'n spesie ooit iets doen om sy eie omgewing te vernietig? Hoekom sal ons nie die generasies koester om ons eie toekomstige lewens te kom en alles moontlik doen om ons omgewing te behou, skoon en vars te hou nie, net soos ons ons eie tuiste doen?
Ons het 'n nuwe perspektief en manier van sien nodig
Ons benodig 'n nuwe perspektief om ons te help verstaan ​​dat as ons anders glo, ons dinge anders sien. Wanneer ons 'n nuwe visuele perspektief op iets kry, skep dit 'n verskuiwing in ons brein.
As ons na een van daardie tekeninge kyk wat op twee verskillende maniere gesien kan word, afhangende van hoe ons dit sien - daar is byvoorbeeld een waar ons 'n lelike bejaarde vrou of 'n mooi jong vrou sien - en ons sien die ander hoek wat ons nie eers gesien het nie, veroorsaak dit 'n uitbarsting van hoëfrekwensie gamma golwe in ons brein. 'N "Aha" oomblik van inspirasie bring ook dieselfde effek met 'n oplewing in hoëfrekwensie breingolwe.
Soms is 'n relatief eenvoudige, maar nuwe, insig in ons situasie, alles wat ons nodig het om nie net dinge anders te sien nie, maar ook te voel verfrissend en hernu. Die lig van hoër bewussyn skyn so helder regs waar ons is dat ons net moet blink en onsself sien vir wat ons werklik is - die hoogtepunt van evolusie na samehang.
Margaret Mead se beroemde aanhaling oor 'n klein groepie van gelyke mense wat in staat is om, en eintlik die enigste manier om die wêreld te verander, kom in gedagte. Wanneer ons in 'n goeie idee kom waarvan die tyd gekom het, word dit die aantrekkingskrag in die harte van die mensdom en lei ons uit chaos. Soos 'n stygende stroom alle bote verhef, bring die opkomende kosmos-sentriese wêreldbeskouing 'n nuwe kulturele begrip van die betekenis van ons bestaan ​​en trek ons ​​vorentoe in die grootste transformasieverskuiwing in die geskiedenis van die mensdom.
Kopiereg 2017 deur Ervin Laszlo. Alle regte voorbehou.
Die intelligensie van die kosmos: waarom is ons hier? Nuwe antwoorde van die grense van die wetenskap
Met dapper visie en vooruit denke, stel Laszlo en sy bydraers Maria Sagi, Kingsley L. Dennis, Emanuel Kuntzelman, Dawna Jones, Shamik Desai, Garry Jacobs en John R. Audette die nuwe idee van die wêreld en van onsself in die wêreld. Hulle help ons om te ontdek hoe ons hierdie verdelende tye kan oorkom en in 'n nuwe era van vrede, samehang, konneksie en wêreldwelsyn kan bloei.
Oor die outeur van hierdie hoofstuk
Emanuel Kuntzelman is 'n filosoof, skrywer, openbare spreker en sosiale entrepreneur, en die stigter en president van die Chicago-gebaseerde, nie-winsgewende organisasie. Greenheart International. Emanuel is ook mede-stigter en president van die Stigting vir die toekoms (Fundación por el Futuro) gevestig in Madrid, Spanje. Emanuel blogs gereeld oor sy Evolusionêre Golfteorie, ons eintlike oomblik in die tyd en die belangrikheid daarvan om buite empatie en sosiale aksie te beweeg om ware verandering in die wêreld te skep. Hy is die skrywer / redakteur van die boek, Doelstyging: 'n Globale Beweging van Transformasie en Betekenis
Oor die skrywer van hierdie boek
Ervin Laszlo is 'n filosoof en stelselswetenskaplike. Twee keer genomineer vir die Nobelprys vir Vrede, het hy meer as 75 boeke en meer as 400 artikels en navorsingsvraestelle gepubliseer. Die onderwerp van die een-uur PBS spesiale Die lewe van 'n hedendaagse genie, Laszlo is die stigter en president van die internasionale denktenk die Club of Budapest en van die gesogte Laszlo Instituut vir Nuwe Paradigma Navorsing.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Hoekom kan ons nie die vyfhonderd-pond-Gorilla in die kamer sien nie?