Wat is die donker web en hoe werk dit?
Ons hoor gereeld dat die donker web verband hou met terreurplotte, dwelmooreenkomste, mesverkope en kinder ...
Ek onthou nog duidelik 'n ervaring, toe ek nege of tien jaar oud was, wat beskryf kan word as my eerste ontmoeting met astrologie. Ek was in ons klein groentetuin, miskien op pad om pietersielie te gaan haal vir aandete, en ek het vir 'n oomblik stilgehou om op te kyk na 'n besonder mooi en helder maanlose lug. Ek fokus my visie op 'n enkele ster, 'n naaldpunt van lig so fyn dat dit in die warm wind flikker soos 'n kers wat gaan uitdoof. Watter wonderlike dimensie van die ruimte, wonder ek, kan 'n uitgestrekte son verminder tot hierdie oneindige klein silwer glinsterend?
Skielik, in 'n onbeskryflike gejaag na begrip, het die werklikheid van daardie immensiteit by my opgekom. Ek het tegelyk verstaan ​​- in die murg van my bloed eerder as bloot intellektueel - dat ek na die verste oewers van die natuur kyk. Die soom van die oneindigheid het my geborsel. Ek het doodbang geword toe my knieë verswak en amper onder my padgegee het.
Vir 'n geruime tyd na die nag het ek die naghemel gevrees, baie soos 'n mens die dood vrees in daardie seldsame oomblikke wanneer 'n mens dit as 'n werklikheid beskou, eerder as 'n abstraksie. Want hierdie visie van die kosmos het my totaal verminder, soos die dood dit doen. Skielik het ek my lewe geken soos dit werklik is: vloei, veel dunner as enige ster, in die oseaan van die oneindigheid. Dit was 'n vernederende en vreesaanjaende openbaring, en tog paradoksaal ook opheffing, asof my onbetekenis vergoed word deur die buitengewone en onverklaarbare feit van my blote bestaan ​​in hierdie wonderlike skepping.
Sterrekunde of Astrologie?
Die leser kan wonder waarom ek hierdie ervaring as astrologies beskryf. Word dit nie beter gekenmerk as 'n openbaring van sterrekunde nie? Dit was per slot van rekening 'n sprong van verbeelding gebaseer op astronomiese kennis. Ek is geleer wat die sterre is, oor die kernvuur, die ligjare, die swart gate, en met die astronomiese konsepte in gedagte staar ek die nag die lug in.
Maar in 'n ander sin was dit waaragtig astrologies, want dit was 'n oomblik waarin die sterre, wat op 'n onoorbrugbare afstand van my afgeskei was volgens hierdie rasionele leerstellings, my wese binnegedring het en my gevul het met 'n stormloop van duisternis en sterlig. Die sterre was nie meer net afgeleë nie. Hulle het so diep in my gedompel dat my verhouding met hulle buitengewoon intiem geword het. Weerspieëling van hierdie oomblik het my drome deurgedring en my lewe subtiel gelei tot by nuwe weë vanaf die diepste steunpunt in my siel. Is dit nie 'n soort rou astrologiese invloed nie, sterrelig verweef in die menslike lot, word makrokosmos mikrokosmos?
Dit is my betoog dat 'n ervaring van hierdie soort die oorspronklike wortel van astrologie is. Die kern van astrologie lê nie in die tegnieke van grafiese interpretasie, boeke vol daglikse posisies nie, en stelsels van middelpunte en aspekte. Dit het niks te doen met "Watter sterreteken is jy?" party speletjies. Nee, astrologie is gewortel in die wonder en verwondering van daardie oorspronklike Chaldeanse voorvaders wat nag na nag in 'n onwrikbare raaisel staar. Dit is gewortel in drome van groot gibbous-mane wat 'n bedreiging in die lug bied. Dit is gewortel in stories wat aan kinders vertel word oor skietsterre, in Van Gogh's "Starry Night."Kortom, die wortel van die astrologie lê in die antieke verhouding tussen die verbeelding en die sterrehemel. (1)
Astrologie is argetipies
Net soos dans en godsdiens word astrologie binne elke kultuur outochtoon ontdek as 'n vars openbaring. Die Asteke, die Babiloniërs, die Egiptenare, die Chinese, die Australiese inboorlinge en die Grieke het astrologieë van verskillende soorte verfyning gehad. Die stelsels en mitologieë van elke astrologiese stelsel wissel, maar tog is die impuls, die intuïsie van hemelse weerspieëling in die noodlot en siel, konstant en onherroeplik.
Ons kan die proses waardeur sulke stelsels ontstaan ​​het, maklik genoeg voorstel. Minder tegnologies uitgebreide kulture as ons eie word voortdurend, siklies, van aangesig tot aangesig gebring met die misterie van die sterre. Waar geen stadsliggies die lug met 'n konstante skittering van die omgewing besoedel nie, skyn die sterre in 'n vreedsame en geweldige skouspel van buitengewone skoonheid.
Ons kan ons die verwondering en verwondering voorstel van ons voorvaders wat na daardie lug kyk, hoe hulle verhale soos 'n spinnerak sou geweef het, en die sterre verbind het tot 'n helder versierde kantwerk van konstellasies en mitologieë. Namate hierdie verbeeldingryke vertellings verdiep het met hervertelling, sou die naghemel 'n lewende tapisserie van mites geword het en elke aand 'n verhaal van heilige verhale word en 'n herinnering aan die goddelike agtergrond van die lewe op aarde.
Sonder 'n sterrekunde anders as 'n rudimentêre opvatting van dae, seisoene en lunasies - sonder enige begrip van die verbysterende waarheid van sterrekundige ruimte - sou hierdie mense soms die aanval van mistieke verbasing gevoel het wat ek daardie aand in my tuin in die voorstede gevoel het . Hulle sou gevoel het deur die beweging van gode in hul siele en sou nooit betwyfel het dat dit inderdaad die gode in die sterre self was wat hulle in sulke oomblikke aangegryp het nie. Sterrekunde, astrologie, en sterre mitologie - alles sou saam gebore word in die daad van stargazing.
Astrocartography: Kies waar om te lewe deur die sterre
Boodskappe In Stêrlig Geskryf
In 'n kultuur wat verslaaf is aan stimulasie deur voortdurend van beelde te verander, is dit vir baie mense moeilik om die plesier van die naghemel te begryp. As ons die verhouding met beeld op televisie geskoei is, hoe kan ons die blywende, eenvoudige beelde van die konstellasies waardeer?
As ons geleer het om elke beeld as onmiddellik en weggooibaar te behandel, en ons verveeld raak as daar nie elke paar sekondes 'n toneelverandering is nie, hoe kan ons dan die gesig van die sterre - die handtekening van die ewigheid - toelaat om homself in te graveer? ons verbeelding? Televisiebeelde is opsetlik sensasioneel en vlak, bedoel vir onmiddellike verbruik, en leer ons 'n verhouding met beeld wat gebaseer is op "vermaak" en fantasie-bevrediging. Watter moontlike vermaak kan gevind word om miljarde kilometers ver brandende waterstof op te kyk?
Nogtans bly die naghemel 'n geheimsinnige teks van goddelike kippers, vir 'n kultuur waarvoor die sterre nog nie as 'n lewelose balle van brandende gas uit die weg geruim is nie. Om dit astronomies en astrologies te lees, is dalk 'n kwessie van oorlewing. Miskien is hier die geheime testamente van die gode geskryf, die betekenisse agter die onverklaarbare en vreeslike lyding van die lewe.
Miskien kan die eliksir van onsterflikheid gedistilleer word uit boodskappe wat in sterlig geskryf is. Mythologizing en sterretegnologie sou 'n saak van groot belang, passie en vrees, vir sulke mense gewees het.
Rasionalisering van die kosmos
Vandag, met ons selfvoldane selfversekering dat die natuur oorwin word, ons geloof dat die lot eerder aan ons as die gode behoort en dat alle lyding deur tegnologiese innovasies oorwin kan word, vrees ons nie meer die gode in die sterre nie. Sterrekunde verseker ons dat ons veilig is teen die ingrype van kosmiese godhede. Die naghemel is mooi en inert, en sy wonderlike prag word deur mensgemaakte lig uitgewis.
Ons vergeet die hubris van Icarus en Prometheus en stuur ons ruimtemasjiene na die bopunt van die berg Olympus om Jupiter self te "ondersoek", uit vrees vir vergelding. Die ou gode is van hul trone verdryf deur 'n nuwe panteon van astrofisiese enigmas: kwasars, tien-dimensionele superstrings, ruimtetydse enkelhede.
Hierdie proses van rasionalisering van die kosmos het gelei tot 'n geleidelike erosie van die verband tussen astrologie en die hemel self, asof 'n groot sambreel van onwrikbare wiskunde ons siening gehul het. Vandag oefen ons astrologie binnenshuis, bedags, in die stad. Die oorspronklike astrologiese perspektief - die uitsig op sterre - kon nie meer afgeleë wees nie. In hierdie konteks is dit al te maklik om astrologie te verminder tot 'n blote taalspel, 'n kwessie van boeke en woorde en getalle en tekens. Die grafiek word amper 'n magiese entiteit, asof astrologiese effekte uit hierdie diagram voortspruit.
Aangesien die verband tussen astrologie en die lug steeds verswak, kan baie sterrekykers nie meer die sterrebeelde in die nag uitwys nie. Huissisteme word gebruik sonder om te verstaan ​​hoe hierdie stelsels die lug verdeel. Astrologie se konsepte en voorstellingstelsels (letters, asse, aspeklyne, ens.) Word meer werklik as die wêrelde waarna dit verwys.
Hierdie manier van oefen - beperk, geabstraheerd, taalkundig - beïnvloed (of weerspieël dit) die filosofiese en interpretatiewe dimensies van ons astrologie subtiel maar diep. Ons denke neem die beperkings aan van die media wat ons gebruik en die omgewing wat ons bewoon. Interpretasie loop dus die gevaar om in die tweedimensionele stasis van die grafiek en die kunsmatigheid en die opsluiting van die kantoor te val.
Sonder die naghemel kan astrologie sy siel verloor en 'n buitengewoon personalistiese eienskap begin aanneem, terwyl hy triviaal praat oor 'my' maan ', my' Neptunus, asof die planete ons persoonlike psigiese speelgoed is. Die uiterste voorbeeld van hierdie benadering is die "sleutelwoordstelsel" van interpretasie waarin astrologiese simbole gereduseer word tot 'n vorm van taalkundige toevoeging, geskei van enige verband met die beeld of die natuur self.
Astrologie as verhouding met die natuur
Thomas Moore het geskryf dat, "Astrologie is in wese nie 'n geloof, 'n metode, 'n wetenskap of pseudowetenskap, of selfs 'n kuns nie. Dit is 'n vorm van verhouding tussen die menslike lewe en die wêreld, 'n verhouding waarin ons leer onsself deur die hemel te aanskou. "(2)
Hierdie klemverskuiwing, hierdie wegbeweeg van die wetenskap / kunsdebat na die begrip van die verhouding met die natuur, is die kern van my proefskrif. Dit help ons om die onmoontlike dilemmas van die regverdiging van astrologie aan 'n inherente vyandige wetenskaplike instelling te ontkom. Die wetenskap moet astrologie weerstaan ​​bloot omdat die onontkombare subjektiewe dimensie van astrologie in stryd is met die fundamentele wetenskaplike fantasie van absolute objektiwiteit.
Sodra ons astrologie as 'n vorm van verbeeldingryke intimiteit met die natuur beskou, het ons die apologetiek waarin astroloë geneig is om verlei te word, tersyde gestel en tegelykertyd die rol van astroloog hersien buite die polariteit van wetenskaplike / sielkundige enersyds en okkultis / fortuneteller anders .
Die natuur is die veld waarheen ons moet terugkeer as ons ons astrologiese visie wil laat herleef. Ek glo dat 'n enkele nag onder die sterre wat die bewegings en visuele verhoudings van die planete en konstellasies oorweeg, wat oopgaan vir 'n toevloei van inspirasie, 'n mens se astrologiese perspektief kan verdiep as weke van slawe deur astrologiese handboeke. Daar sal ons vind dat die lug 'n sfeer is, nie net 'n wiel nie. Dit is vol konstellasies onaangeraak deur astrologie - Centaurus, Puppis, Hydra en die magiese pyl van die Hyades in die Taurus. Wie ook al vertolk het dat Venus by die Hyades vaar - tog is sy daar! Die nag is propvol onbekende simbole.
Die natuurlike wêreld is 'n buitengewoon ryk grond om die simboliese verbeelding aan te kweek, en 'n diep verrykte verbeelding is die astroloog se grootste voordeel. Dit bied aan hom / hom 'n onuitputlike lettertipe van insig waarvoor geen hoeveelheid tegnieke kan vervang nie.
Dit is belangrik om die idee van verbeelding in hierdie konteks nie verkeerd te verstaan ​​nie. Die woord "denkbeeldig", wat algemeen gebruik word, dui op onwerklikheid, iets fantasiers of selfs nep. Outentieke verbeelding is nie net 'n fantasie nie, maar eerder die oorspronklike aktiwiteit van die siel. Inderdaad, dit is die stof van die siel, sy manier om homself te ken en sy verhouding met die wêreld. (3)
Die waarheid van astrologie
Die waarheid van astrologie lei ons tot 'n bewustheid dat verbeelding nie net binne die individu hoort nie, maar 'n matriks is waarbinne die individu en die fisiese wêreld bestaan. Fisies en verbeelding is interpeneterende realiteite.
'N Ware verbeeldingryke verhouding met die wêreld is dus nie 'n projeksie van sielkundige inhoude op materie nie, maar 'n manier om die wêreld as deurdrenk van siel te ken. Astrologie is slegs 'n afwyking as dit bestaan ​​binne die konteks van 'n wêreldbeskouing wat die teenwoordigheid van verbeelding nie as 'n lewensbelangrike krag binne die natuur self erken nie.
Die rekenaartydperk het ons ongekende vryheid gegee om met nuwe idees en tegnieke te eksperimenteer, maar al hierdie inligting is nutteloos, tensy dit ondersteun word deur 'n voldoende diep en sterk verbeelding. Hoeveel verdiep die uitgewerkte lyste van middelpunte, parans en bladsye met harmoniese ontledings ons begrip van onsself of ons menslike kliënt? Waag hulle nie om wysheid met inligting te vervang nie?
Ek wonder of hierdie nuwe manier van versameling van groot hoeveelhede rekenaargegenereerde inligting nie ondersteun word deur 'n fantasie van beheer nie. As ons net al die toepaslike stukkies data kan versamel, kan ons miskien die tergende gevoel van nie verstaan ​​nie, om die punt te mis, tekort skiet, uit die weg ruim. Miskien kan ons regtig beheer oor die noodlot neem, as ons net genoeg weet. Dit is die astrologiese ekwivalent van die fisikus se fantasie van die 'teorie van alles', wat alle fisiese verskynsels kan voorspel.
Oorweging van die sterre bring ons gevoel van "vallende" in 'n ander perspektief. Die ervaring van die kosmos se immensiteit is 'n heilige teenmiddel vir ons astrologiese inflasie. Eers wanneer die planete verminder word tot 'n glyf op 'n grafiek en 'n versameling klomp frases, kan ons moontlik fantasieë van alwetendheid en foutlose voorspellings haal. Kom ons word verbaas en dankbaar vir wat ons kan ken en voorspel, en vereenvoudig, diepte en ritme in ons leeswerk, en maak ons ​​astrologie 'n weerspieëling van die lug wat sy gode dra.
In die bewegende astrologie terug na die donker lug, sal ons meer as 'n verryking en verjonging van astrologiese visie bereik. Ons sal 'n klap slaan teen die hegemonie van die rasionalistiese wetenskap wat sy swaar monopoliserende hand op die hemel lê wat ons eersgeboortereg is. Nie meer gemarginaliseer deur die intimiderende struktuur van esoteriese kennis wat deur moderne astrofisika aangebied word nie, ons kan dit waag om die lug vir ons ouderdom te herontdek. Ons kan weer drink van daardie sterre-akwariumwater.
Verwysings en opmerkings:
1. Vir 'n wonderlike liriese en baie deeglike ondersoek van die geskiedenis van die mens se verhouding met die sterre en planete, beveel ek sterk aan Richard Grossinger's The Night Sky, Los Angeles: St Martin's Press, 1988.
2. Thomas Moore, Die herbetovering van die alledaagse lewe, Hodder & Stoughton, 1996, p. 321.
3. Hierdie konsepte word in diepte ondersoek in James Hillman se Die gedagte van die hart en die siel van die wêreld, Dallas, Texas: Lente Publikasies, 1993. Sien ook Robert Sardello, Liefde en die Siel, New York: HarperCollins, 1995.
Kopiereg1996 Pierz Newton-John - alle regte voorbehou.
Hierdie artikel word herdruk met toestemming van die outeur
vanaf die Desember / Jan. 1996-97 uitgawe van The Mountain Astrologer.
Fout lyne
deur Pierz Newton-John
Wat maak 'n man? In hierdie versameling kortverhale beweeg Pierz Newton-John deur die volledige reeks manlike ervarings, met 'n openheid wat nie bang is om mans op hul mees eensame, seksuele, liefdevolle, soms kwesbare, soms beledigende manier te wys nie.
In Pierz Newton John se verhale kom dit altyd terug na emosie, teerheid met kinders, warmte by vrouens na drome van vervreemding, die pyn van verraderlike vriendinne, die eensaamheid van mans. Plus ça verandering plus c'est la même gekies. . . die leser word gesus deur die soomlose prosa, onderstroming van kontemporêre musiek, die stedelike skryfwerk, die voorstedelike toonsettings, maar dit gebeur alles agter geslote deure.
Pierz Newton-John is 'n skrywer, sterrekundige en psigoterapeut wat in Melbourne, Australië praktiseer. Hy is "geïnteresseerd om idees in die argetipiese sielkunde aan astrologiese teorie saam te snoer en om die filosofiese onderbou van die astrologiese praktyk te verdiep". Hy studeer in die geskiedenis en filosofie van die wetenskap aan die Melbourne Universiteit en is ook 'n klassieke kitaarspeler, digter en amateursterrekundige. Hy is ook 'n stigterslid van die fakulteit van The School of Life Melbourne.