Cor pulmonale (pulmonale hart): simptome, diagnose, prognose
Posted on Julie 9, 2019
'N Cor pulmonale (sogenaamde longhart) word genoem as die regterventrikel baie uitgebrei en uitgebrei het, maar die rede hiervoor is nie in die hart nie, maar in die longe. Oorsaak van die cor pulmonale is 'n verhoogde weerstand in die longsirkulasie, waarteen die hart oor 'n lang tyd werk. Die meeste asemhalingsiektes is hiervoor verantwoordelik. Lees meer oor oorsake, simptome en behandeling van die long.
Cor pulmonale: beskrywing
Cor pulmonale (Cor = hart, pulmonale = aan die longe toegewys) verwys na 'n hart waarin die regterventrikel grootliks vergroot is en sy taak, suurstofarm bloed van die liggaam om in die longe te pomp, nie behoorlik kan vergader nie. Die tweede deel van die naam dui die oorsaak van die hartvergroting aan – dit is in die longe geleë: verhoogde vloeiweerstand in die pulmonale are veroorsaak dat die regterventrikel harder werk om die suurstofhoudende bloed wat uit die liggaam vloei, in die pulmonale sirkulasie te pomp.
In reaksie hierop verdik die spierwand van die ventrikel eers. As die weerstand steeds toeneem, word die kamer vergroot deur die terugvloei van bloed en word die struktuur van die spiervesels versteur. Die ventrikel word letterlik leeg. Dit ontwikkel 'n sogenaamde regte hartversaking en uiteindelik 'n cor pulmonale – 'n onomkeerbare toestand.
Akute kor pulmonale
'N Cor pulmonale kan op verskillende maniere ontstaan. Die sogenaamde akute cor pulmonale ontwikkel redelik skielik, dit word veroorsaak deur 'n toename in druk in die longsirkulasie – byvoorbeeld wanneer 'n klont (trombus) 'n deel van die longsirkulasie blokkeer. Die resultaat is 'n skielike oorlading van die regterhart.
Chroniese cor pulmonale
'N Chroniese kor pulmonale ontwikkel geleidelik. Die sneller kan verskillende longsiektes wees wat een ding gemeen het: dit verhoog die druk in die longsirkulasie. As gevolg hiervan vloei bloed wat vanaf die regterhart na die longe gepomp word, terug. Die addisionele hartlas lei tot 'n ekstra las op die regterventrikel. Die hartspier moet harder werk om die verhoogde weerstand te oorkom en neem al hoe meer toe. Die stywe struktuur van die spierselle word versteur, bindweefsel stoor.
As gevolg van hierdie veranderinge neem die pompkrag van die regterventrikel steeds af, wat lei tot 'n sogenaamde regterhartversaking.
Siektes wat lei tot die ontwikkeling van chroniese cor pulmonale, sluit in COPD (chroniese obstruktiewe longsiekte), longemfiseem (hiperinflasie van die longe met verminderde suurstofuitruiling), langdurige ontsteking van die bronchie, wat verband hou met verstrengeling, en longfibrose (verhoogde vorming) van bindweefsel in die long).
Cor pulmonale: simptome
Aangesien 'n chroniese cor pulmonale oor jare ontwikkel, is die simptome steeds laag aan die begin van die siekte. Met toenemende swakheid van die regterventrikel (regterhartversaking), maar tipiese simptome kom voor. Dus versamel die bloed in die regteratrium en in die are van die groot sistemiese sirkulasie. Die druk veroorsaak dat vloeistof vanaf die bloedvate na die weefsel beweeg, wat waterretensie tussen die selle en in die bindweefsel (oedeem) veroorsaak, veral in die onderbene en enkels, en aan die agterkant van die voet.
Ook in die organe versamel die bloed, wat veral die lewer (hepatomegalie) en milt (miltmegali) aansienlik verhoog. Terselfdertyd kan die dreinering van die gal versteur word, kan die kleurstof wat in die lewer behou word (bilirubien) lei tot 'n gelerige verkleuring van die vel en konjunktiva van die oog (geelsug). As weefselwater in die vrye abdominale area versamel, praat dokters van ascites of ascites.
Suurstoftekort deur die liggaam
As gevolg van die verminderde pompvermoë van die regterhart in die pulmonale sirkulasie, bereik minder suurstofryke bloed ook die linkerventrikel – en dus ook in die liggaam. Dit lei tot 'n tekort aan suurstof, wat uiteindelik die vel en die slymvliese blouerig kan verkleur (sianose). Daarbenewens ly pasiënte met 'n kor pulmonale kortasem, wat aanvanklik net onder swaar fisieke spanning opgemerk word, later selfs tydens rus. Die kugellose kan sigbaar word deur die rugdruk op die hart. Ander simptome sluit in heesheid, hoes, soms met bloedige sputum, en 'n gevoel van druk in die bors.
Pasiënte met cor pulmonale is fisies minder veerkragtig en vinniger uitgeput. In die gevorderde stadium kan fisiese oorlading lei tot ineenstorting en bewussynsverlies.
Akute kor pulmonale beteken lewensgevaar
In die geval van 'n skerp voorkomende kor pulonale, is daar 'n besondere risiko dat diegene wat geraak word aan 'n skielike hartdood kan sterf. Die sneller van die akute vorm is gewoonlik 'n ernstige longembolisme, dit wil sê 'n bloedklont wat na die longe gemigreer het en 'n gedeelte van die longslagare belemmer. As gevolg hiervan kan daar nie meer bloed in die betrokke deel van die long vloei nie. Die rugdruk laai die regterventrikel soveel dat dit kan misluk.
Cor pulmonale: oorsake en risikofaktore
'N Chroniese kor pulmonale ontwikkel as gevolg van 'n toename in die druk in die longe of in die longslagare. Dit staan ​​ook bekend as pulmonêre arteriële hipertensie. Deur die longweefsel en die longvate te beskadig, kan minder suurstofarm bloed vanaf die regterhart na die longe geneem word sodat dit rugsteun. As gevolg hiervan is die regterventrikel, wat stroomop van die long verbind is, swaar gelaai. Dit verdik sy spierwand, brei uit en word slegs verminder in klinies manifesteerde kor pulmonale. Die oorsaak hiervan is gewoonlik chroniese longsiekte, veral COPD.
COPD word hoofsaaklik veroorsaak deur rook. Die besoedeling veroorsaak gereeld irritasie en ontsteking van die asemhalingskanaal. Tipies is 'n chroniese hoes, wat later gepaard gaan met taai ekspektorasie en kortasem. In die verdere verloop van die siekte word die kleinste bronchi en alveoli beskadig, en die skeidingsmure tussen die alveoli word vernietig. In plaas van die kleinste alveoli, vorm groot blase, wat lei tot te veel verspreiding van die longe, die sogenaamde longemfiseem, wat nog 'n moontlike oorsaak van die longkorpus is.
Ook siektes met 'n verhoogde vorming van bindweefsel in die long, die sogenaamde pulmonale fibrose, kan lei tot kor pulmonale. As gevolg hiervan verloor die longweefsel elastisiteit, wat op sy beurt 'n ingewikkelde gaswisseling tot gevolg het. Voorbeelde van siektes wat tot pulmonale fibrose kan lei, is sarkoidose, tuberkulose, silikose of asbestose.
Asemhalingsprobleme van buite kan ook lei tot 'n kor pulmonale, soos 'n spinale kromming (kyfosoliose), waarin die longe gekonsentreer is en die druk in hul bloedvate toeneem. ,
Oorsake van akute cor pulmonale
Die akute cor pulmonale ontstaan ​​meestal as gevolg van 'n vaskulêre insluiting van die longslagaar (longembolisme) en kom redelik skielik voor. Verantwoordelik hiervoor is gewoonlik 'n bloedklont uit die are of die bekken wat in die longe gaan sit. As gevolg van die okklusie neem die druk in die steeds funksionerende pulmonale are skerp toe, die bloed versamel terug na die regterventrikel. Terselfdertyd is die vloei van suurstofryke bloed na die linkerventrikel so laag dat dit nie genoeg bloed in die sistemiese sirkulasie kan pomp nie. In 'n groot (fulminante) longembolisme kan die sirkulasie heeltemal ineenstort – in die ergste geval hou die hart op met werk.
Ander oorsake van 'n akute cor pulmonale kan 'n ernstige asma-aanval wees (status asthmaticus) of 'n sogenaamde spanningspneumotoraks (ineenstorting van 'n long deur die lug in te dring in die gaping tussen long en toraks). Tekens hiervan is ernstige asemhalingsnood, vinnige hartklop, sweet en rusteloosheid tot doodsangs.
Cor pulmonale: ondersoeke en diagnose
Aan die begin van die behandeling is 'n gedetailleerde mediese geskiedenis. Die dokter vra vir klagtes, gewoontes en vorige siektes, ook in die gesin van die persoon wat geraak word. Hieruit kan hy alreeds 'n konkrete vermoede van siekte verkry en 'n oorsig kry van moontlike risikofaktore of snellers vir 'n cor pulmonale. Hy sal waarskynlik wil vra vir sigaretrook, hoes en ekspektorasie, asemhaling, herhalende lugweginfeksies of die fisieke kapasiteit en ervaring, of selfs 'n hartsiektes.
Inspeksie en liggaamlike ondersoek
Selfs die eksterne waarneming van die pasiënt (inspeksie) kan reeds aanvanklike aanduidings gee van die teenwoordigheid van 'n kor pulmonale. Die aangetaste persone toon dus dikwels 'n blouerige verkleuring van die lippe en vingerpunte, die eindelemente van die vingers kan na die sogenaamde drumpelvinger verwyder word en die vingernaels na 'horlosie-spykers' geboë. Al hierdie is tekens van 'n tekort aan suurstof in die liggaam. Oedeem op die dorsum, enkelgewrigte en oor die tibia is ook moontlike aanduidings van 'n kor pulmonale.
Op die voorgrond van die fisiese ondersoek is die onderskeiding van hart- en longklanke met die stetoskoop. Dit kan gebruik word om te bepaal of die lug vrylik in en uit die longe kan vloei, of afskeidings in die bronchi ophoop en of die hart gereeld en effektief werk. 'N Cor pulmonale lewer byvoorbeeld tipiese geluide op sekere hartkleppe. Deur die lewer te palpeer, kan die dokter bepaal of die orgaan vergroot word deur opeenhoping. Veneuse opeenhoping is dikwels direk sigbaar in die bolyf en nek. 'N Belangrike teken van waterretensie in die weefsel is die vorming van duike op eksterne druk. As gevolg van die mansjietjies van die sokkies of die kouse, is daar dikwels beperkings op die onderpote, en na druk met die vinger bly 'n sigbare duik vir 'n paar minute.
Wenke van die laboratorium
As u die bloed in die laboratorium ondersoek, is daar ook 'n paar tipiese indikasies vir 'n kor pulmonale. Aan die een kant word die aantal suurstofdraende rooibloedselle (eritrosiete) verhoog omdat die liggaam op hierdie manier probeer vergoed vir die erger gaswisseling in die longe. Nietemin is die suurstofinhoud in arteriële bloed dikwels laer as normaal. As die bloed in die groot are ophoop, word die lewer ook byna altyd aangetas. Daarom word die sogenaamde lewerensieme of transaminases (GOT, GPT, gamma-GT) gewoonlik verhoog in cor pulmonale.
Röntgen- en verdere apparaatondersoeke
Die diagnostiese apparaat gee verdere aanduidings van 'n kor pulmonale. Byvoorbeeld, die röntgenstraal van die borskas (toraks) toon dikwels 'n verbreding van die regterhartskadu as gevolg van die regte hartstremming. Deur ultrasonografie van die hart (echokardiografie), kan die dokter die vergroting van die regterhart meet en die verhoogde druk in die longslagaar en lekkasies in die hartkleppe waarneem, en 'n vergrote lewer kan gedemonstreer word deur ultraklankondersoek (sonografie).
Die elektrokardiogram (EKG) is ook 'n ferm ondersoek na die vermoede van cor pulmonale. Dit wys hoe die elektriese opwekking van die hart plaasvind – die voorvereiste vir die sametrekking van die hartspier. In die geval van cor pulmonale kom tipiese veranderinge voor as gevolg van die rek van die regterventrikel. Pulmonale funksie toetse is ook belangrik vir die diagnose, omdat daar altyd 'n kor pulmonale uit die longe voortkom, en byvoorbeeld in spirometrie blaas die pasiënt met volle krag in 'n klein meetbuis waardeur die longvolume en lugvloei bepaal word. Pletismografie is ook 'n algemeen gebruikte metode om longfunksie te toets.
Uitgebreide, maar baie noukeurige, is ondersoeke van die hartkateter, waarmee die druk in die regterhart en die groot vate bepaal en gekorreleer kan word. Tipies word die kateter van die inguinale aar na die groot vena cava in die regteratrium en dan oor die regterventrikel in die longslagaar gevorder. As daar 'n vermoede is van pulmonale embolisme (die algemeenste oorsaak van akute cor pulmonale), kan 'n kontrasmiddel met behulp van die hartkateter in die longslagaar ingespuit word. As die diagnose bevestig word, kan die klont in baie gevalle opgebreek word of met spesiale medikasie of meganiese metodes via die kateter opgebreek word (rekanalisering van die longslagaar).
In die behandeling van chroniese kor pulmonale is dit eerstens belangrik om die onderliggende siekte te behandel. Aangesien cor pulmonale in die meeste gevalle gebaseer is op chroniese obstruktiewe longsiekte (hoofsaaklik veroorsaak deur rook), is die onmiddellike stop van rook onmiddellik die belangrikste terapie.
'N Suurstofterapie, gewoonlik as langdurige behandeling, verbeter die veerkragtigheid en lewensgehalte van pasiënte aansienlik. Liggaamsbeskermings- en ontwateringsmedisyne verlig die te veel regterventrikel.
Sekere medikasie kan ook die druk in die longslagare direk of deur die behandeling van die snellers verminder. Dus, prostacyclin- of endotelinreseptorantagoniste brei die longvate direk uit, terwyl byvoorbeeld brongospasmolitiese middels en ekspektorant medisyne die hiperinflasie van die longe verminder. Dit verhoog ook die weerstand in die bloedvate. Kortikosteroïede kan ook gebruik word vir ernstige asemhalingsinfeksies; ernstige bakteriële infeksies benodig soms 'n antibiotikum.
Daarbenewens is behandeling van hartinsufficiëntie nodig vir chroniese cor pulmonale. Benewens die lae sout dieet en ontwateringsmedisyne, beveel kenners ook die gebruik van digitalis aan, veral as daar sekere vorme van hartaritmieë voorkom. 'N Bloedverlating kan ook as terapie gebruik word. Die beheerde bloedverlies lei tot die verdunning van die bloed in die liggaam. Dit verbeter sy vloei-eienskappe en die hart is verlig.
As hierdie behandelings nie voldoende is om hul lewensgehalte te verbeter nie, kan long- of hart-longoorplanting ook oorweeg word.
Noodterapie vir akute cor pulmonale
Akute kor pulmonale is 'n mediese noodgeval wat vinnig geïdentifiseer en behandel moet word. Benewens die absoluut noodsaaklike suurstofvoorsiening en kalmerende en pynverligtende medisyne, probeer die dokters om die hart op kort termyn te verlig deur vinnigwerkende middels. As 'n embolisme van die longslagare, soos in die meeste gevalle, verantwoordelik is vir die akute cor pulmonale, kan die belemmerde vaartuig in baie gevalle meganies of deur middel van medikasie geopen word (heranalisering).
Cor pulmonale: siekteverloop en prognose
Chroniese cor pulmonale is 'n progressiewe siekte wat, indien dit onbehandeld gelaat word, binne enkele jare tot die dood lei. Diegene wat geraak word, ondervind 'n toenemende afname in hul lewensgehalte deur 'n skerp afname in liggaamlike prestasie, kortasem, chroniese hoes en langdurige uitputting en moegheid.
As die siekte reeds gelei het tot orgaanveranderinge in die longe en hart, is dit nie meer omkeerbaar nie. Die gebruik van verskillende medisyne, gekombineer met langdurige suurstofterapie, kan die lewensgehalte aansienlik verbeter en die vordering van die siekte vertraag of selfs voorkom. Belangrik is 'n vroeë behandeling, en 'n onmiddellike ophou rook by rokers.
As medikasie terapie nie werk nie, of as die lewensgehalte ernstig benadeel word, sal pasiënte daarby bly Cor pulmonale as 'n laaste uitweg slegs 'n hart-longoorplanting.