Revolusionêre ideologie - Geskiedenis Tydlyne - 2021
In die aanloop tot die rewolusie is Rusland omring deur 'n aantal revolusionêre ideologieë. Hierdie rewolusionêre oortuigings was meestal buite die begrip van die werkers en kleinboere, omdat dit deur akademici en intellektuele soos Martov, Plekhanov, Lenin en Ttosky gedryf is.
Dit is die politieke teorie van die ontwikkeling van die samelewing. Die bestaan ​​van die mens in die samelewing is voorafbepaal tot 'n logiese opeenvolging; elke fase volg die ander. Die meganisme van verandering word vooraf bepaal deur ekonomiese funksies. Verandering word bewerkstellig deur ekonomiese onderdrukking, wat lei tot rewolusie. Die geskiedenis van die mens, verklaar Karl Marx, is een van ekonomiese klassekonflikte.
Populisme was die alternatiewe roete na 'n sosialistiese staat en was van toepassing op 'n samelewing met 'n groot boerebevolking. Dit het sy oorsprong in Rusland met die Narodnik-beweging en die belangrikste mans in die oorspronklike staat was Herzen en Chernishevski. Dit was 'n geloof wat gekenmerk is deur 'n private onderneming en 'n haat teen kapitalisme en 'n haat teen 'n industriële samelewing, wat mense se lewens beheer het. Populisme het geglo dat die weg na sosialisme in die moeite van die kleinboere lê. Populiste het geglo dat 'n vrye en welvarende gemeenskap waar elkeen mekaar help, outokrasie sou omverwerp. Populisme het steun in Engeland gehad deur mans soos William Cobbett.
Revisionisme staan ​​soms bekend as Ekonomisme. Dit was die groot politieke teenstander van die Marxisme. Diegene wat Revisionisme gesteun het, het geglo dat 'n sosialistiese samelewing met 'n rewolusie bereik kon word. Dit kan bereik word deur onderwys en deur die massas te gebruik om 'n ekonomiese stryd te ondersteun wat deur die werkers belangstel. Revisioniste het geglo dat die uiteindelike waarheid van hul geloof uiteindelik sou lei tot 'n sosialistiese staat en dat mense dit sou ondersteun wanneer hulle besef dat dit 'n goeie geloof was. Revisioniste was sterk in Wes-Europa, maar nie in Rusland nie, moontlik omdat dit die gebruik van geweld uitgesluit het in 'n poging om verandering te bewerkstellig, en Rusland het ná 1850 gereeld geweld deur die werkers ondervind.
Lenin en Julius Martov was nie lus vir Revisionisme nie (want dit was 'n duidelike uitdaging vir hul posisie as leiers van die werkersklas van Rusland) en hulle het die geloof op 'n negatiewe manier uitgebeeld. Die sterkste uitval van die revisionisme was die oortuiging dat die werkers self moet veg wat die beste van hul eie belange weet - en nie deur die burgerlike intellektuele wat glo dat hulle die beste weet wat die werkersklas wil hê nie.
Bekende revisioniste was Takhtarev wat die koerant 'Worker's Thoughts' in 1897 gestig het; Struve, 'n voormalige minister van tsaar, en Anna Kuskova. Hulle was gekant teen Marxisme en was gereeld openbare kritici van die geloof.
Permanente Revolusie:
Permanente Revolusie was die groot vyand van die Marxisme. Parvus, 'n Duitse Jood, was die hoofleier van die groep. Leon Trotsky, die man wat die meeste krediet ontvang met die ontwikkeling van die idees van hierdie groep.
Die permanente rewolusie het die burgerlike staat op die Marxistiese weg na sosialisme in die vooruitsig gestel. Dit het erken dat sekere samelewings agterlik was en nie 'n gevorderde politieke struktuur het nie. Daarom kon die werkers die politieke oortuigings van die intellektuele bourgeois wat beweer dat hulle die werkers namens hulle verteenwoordig, nie begryp of verstaan ​​nie. Daarom het die permanente rewolusie hierdie deel van die rewolusionêre droom eenvoudig uitgesny. Aangesien die samelewing self sou ontwikkel soos wat 'n rewolusie gevorder het, was die beste manier om hierdie ontwikkeling te hanteer, deur die rewolusie te handhaaf - d.w.s. Mao Zedong het hierdie geloof in die Chinese Revolusie gebruik.
Die permanente rewolusie het geglo dat die weg na ware demokrasie 'n fase van die diktatuur van die proletariaat moes insluit. Dit ontbreek in die Marxisme. Die permanente rewolusie het geglo dat die mag van die outokrasie na die werkers moes oorgaan om met geweld 'n sosialis te vorm - wat Lenin na verwys as "gee die geskiedenis 'n stoot". Die permanente rewolusie het ook geglo dat rewolusie dwarsdeur Europa moes plaasvind sodat al die werkers van Europa mekaar kon ondersteun, en dat daar geen nasie bestaan ​​wat 'n direkte bedreiging vir die werkers na die rewolusie inhou nie. Die werkers sou verenig om diegene in 'n ander volk te ondersteun wat moontlik bedreig sou word deur verskanste magte in daardie land.
Terrorisme was algemeen in Rusland na 1850. Dit was 'n baie eenvoudige geloof. Diegene wat aan bewind is, sou nie 'n samelewing verander wat hulle so verryk het nie. Daarom moes hulle gedwing word om te verander en slegs geweld kan dit doen. Terrorisme het enige haalbare teiken geteiken - alhoewel die adel en heersers die mees begunstigde teiken was, aangesien hul sterftes 'n groter impak gehad het. Vandaar die moord op Alexander II. Terrorisme het gehoop dat dit 'n spontane opstand sou veroorsaak - dat die dood van 'n prominente figuur die werkers sou aanspoor om meer te soek. Dit het ook geslaag as daar onderdrukking was ná 'n sluipmoord (soos Alexander II's en Stolypin's), want dit sou die skuld kry vir diegene wat sulke onderdrukking opgelê het - diegene wat aan bewind was. In hierdie opsig kon terrorisme nie misluk nie - dit het mense wat teen verandering was, doodgemaak, so in die gedagtes van die terroriste was dit 'n positiewe skuif, en dit het hulle ook ondersteun toe die onderdrukking, soos altyd gebeur het, sulke moorde gevolg het.
In 1862 word die Jong Russiese groep gevorm deur Zaichnevsky. Die belangrikste oortuiging daarvan was die moord op die koninklike familie. 'Enige rewolusionêr wat bang is om te ver te gaan, is nie 'n rewolusie nie.' (Zaichnevsky)
In Rusland was People's Freedom die belangrikste terreurgroep in die laat C19th. Ironies genoeg het dit amptelik na 1883 opgehou bestaan, maar diegene wat hierdie geloof gevolg het, weet dit nie vanweë die geheimhouding in die beweging nie! In 1902 word Sypiagin, die Minister van Binnelandse Sake, vermoor deur Balmashev, 'n lid van die Volksvryheid. In 1904 word Plehve vermoor. Terrorisme het in 1905 'n hoogtepunt bereik toe 'n aantal Jode in Bialystok en Odessa dood is - altesaam 350.
Klein terreurselle kon nie geïnfiltreer word nie en groepe is gestig om die terroriste met behulp van soortgelyke mynbou-taktieke aan te pak. Die Swart Hand het alle nie-Russe, Jode en Vrymesselaars as vyande van Rusland en ondersteuners van sosialistiese revolusionêre groepe geteiken.