Geskryf deur James Kuzner
Jules Salles-Wagner se 1898-skildery 'Romeo en Juliet.' Wikimedia Commons James Kuzner, Brown Universiteit
Vir 'n lesingskursus leer ek by Brown University, genaamd "Love Stories," begin ons aan die begin, met liefde op die eerste gesig.
Aan sy teenstanders moet liefde op die eerste gesig 'n illusie wees - die verkeerde term vir wat net 'n verrassing is, of 'n manier om suikerlaag begeerlikheid.
Koop dit, sê hulle, en jy is 'n dwaas.
In my klas wys ek na 'n episode van die kantoor, waarin Michael Scott, streekbestuurder van Dunder Mifflin, so 'n dwaas is. Hy is weggeblaas deur 'n model in 'n kantoormeubelkatalogus. Michael geloftes om haar in die vlees te vind, net om te ontdek dat die liefde van sy lewe nie meer leef nie. Wanhopig (maar nog steeds vasberade), besoek hy haar graf en sing vir haar 'n roerende requiem, wat aan die stem van die Amerikaanse Taart gestel word:
Dit kan ook op die eerste gesig 'n begrafnis vir liefde wees, aangesien dit alles op wraak van Michael se koste kom.
As jy jouself verslaan het met iemand wat jy pas ontmoet het, sal jy bevraagteken of jy die gevoel soveel gewig moet gee - en die risiko eindig soos Michael.
{Youtube {https://youtu.be/P9WwFtiy56c {/ youtube}
Michael serenades sy oorlede geliefde.
Sielkundiges en neurowetenskaplikes het probeer om antwoorde te kry. Maar ek sou argumenteer dat daar nie vir die beste leiding nodig is nie - kyk na Shakespeare.
Sifting deur die wetenskap
Selfs in 'n klas wat aangepas is vir romantici, as ek my studente studeer oor die feit of hulle op die eerste gesig in liefde glo, wys 90-persent van die 250-studente dat hulle dit nie doen nie.
Ten minste een studie stel voor dat die res van ons saamstem met my studente. Soos hulle, glo die deelnemers aan hierdie studie dat liefde die tyd neem. Twee mense ontmoet en mag of mag nie op die eerste ontmoeting wees nie. Hulle ontwikkel geleidelik 'n intieme begrip van mekaar. En dan, en eers dan, val hulle verlief. Dis net hoe liefde werk.
Dan weer, miskien is ons meer soos Michael Scott as wat ons dink. Ander opnames stel voor dat die meeste van ons op die eerste gesig glo in liefde. Baie van ons sê ons het dit ervaar.
Wat sê brein wetenskap? Sommige studies beweer dat ons kan duidelik onderskei wat gebeur in ons brein op die oomblik van aanvanklike aantrekkingskrag - wanneer chemikalieë wat verband hou met plesier, opwinding en angs oorheers - van wat in ware romantiese aanhangsel gebeur, wanneer bindingshormone soos oksitosien neem oor.
Maar ander studies aanvaar nie so 'n skoon breek tussen die chemie van liefde op die eerste gesig en van 'ware' liefde nie, maar stel voor dat wat in die brein in die eerste bloos gebeur kan lyk soos wat later gebeur.
Ongeag of chemiese reaksies in liefde op die eerste gesig en langer romantiese liefde gelyk is, bly die dieper vraag.
Verdien liefde op die eerste gesig die naam van liefde?
Shakespeare weeg in
Terwyl wetenskap en opnames nie kan lyk op 'n definitiewe antwoord nie, kan Shakespeare dit doen. Shakespeare aangehaal as 'n gesag in byna elke onlangse boeklengte studie van liefde, wys hoe liefde op die eerste gesig so waarlik 'n liefde kan wees soos dit is.
Kom ons kyk hoe sy liefhebbers ontmoet in Romeo en Juliet.
Romeo, besig met Juliet by die Capuletbal, moedig die moed om met haar te praat, al ken hy haar naam nie. Wanneer hy dit doen, reageer sy nie net nie. Saam praat hulle 'n sonnet:
Alhoewel dit hul eerste ontmoeting is, praat die twee dinamies en vindingryk - 'n intense heen en weer wat die liefde met godsdiens vergelyk. Liefde gedigte word gewoonlik deur 'n minnaar aan 'n geliefde gepraat, soos in baie van Shakespeare's eie sonnette of Michael se requiem. Oor die algemeen is daar een stem. Nie in die geval van Romeo en Juliet nie - en die energie tussen die twee is so pragtig soos dit dom is.
In die eerste vier reëls lippe Romeo-voorregte oor hande, in 'n poging om 'n soen te kry. In die volgende vier reëls verskil Juliet met Romeo. Sy beweer dat eintlik hande beter is. Hou hande is sy eie soort soen.
Romeo gaan voort en let op dat heiliges en pelgrims lippe het. Aangesien hulle dit doen, moet lippe nie so erg wees nie. Hulle moet gebruik word.
Maar weer, Juliet antwoord Romeo geredelik: Lippe moet gebruik word, ja - maar om te bid, om nie te soen nie. Romeo probeer 'n derde keer om die spanning op te los deur te sê dat soen, ver van die teenwoordigheid van gebed, eintlik 'n manier van bid is. En miskien is soen soos om te bid, soos om vir 'n beter wêreld te vra. Juliet eindig eens en die twee soen, na 'n koppel wat daarop dui dat hulle in harmonie is.
Romeo en Juliet het natuurlik onrealistiese idees. Maar hulle verbind dadelik op so 'n kragtige manier - dat dit onnodig is om te sê dat hulle godsdiens van liefde net dom is. Ons kan dit nie op dieselfde manier ontslaan dat ons Michael Scott kan bespot nie. Dit is nie 'n man met 'n kantoormeubelkatalogus of twee onthullers wat by 'n klub maal nie.
Dat twee vreemdelinge 'n sonnet in spraak kan deel, beteken dat hulle reeds 'n diep verband deel - dat hulle uiters reageer op mekaar.
Waarvan is ons so bang?
Hoekom sou ons Romeo en Juliet wil ontslaan of diegene wat aanspraak maak om soos hulle te wees?
Ons praat opgewonde om iemand te ontmoet en hoe ons "kliek" of "regtig dit afskakel" - hoe ons intiem vertroud voel, alhoewel ons net net ontmoet het. Dit is ons manier om te glo in laeklasse-liefde op die eerste gesig, terwyl ons nog steeds sy volle vorm kry.
Stel jou voor of ons gedoen het wat Romeo en Juliet doen. Hulle wys die tekens wat ons geneig is om te beskou as kenmerke van "volwasse" liefde - diepgaande passie, intimiteit en toewyding - dadelik. Vir Shakespeare, as jy dit het, het jy liefde, of dit ses maande of ses minute duur.
Dit is maklik om te sê dat mense nie mekaar liefhet wanneer hulle eers ontmoet nie omdat hulle mekaar nie ken nie en nie die geleentheid gehad het om 'n ware aanhangsel te vorm nie. Shakespeare weet self dat daar so iets soos lus is en wat ons nou belaglik sal noem. Hy is nie 'n dwaas nie.
Tog herinner ons ons - so kragtig soos ons ooit sal herinner word - dat sommige mense dadelik mekaar goed ken. Liefde gee hulle insig in mekaar. Liefde maak hulle aan mekaar beloof. Liefde maak hulle vindingryk. Ja, dit maak hulle ook belaglik.
Maar dis net een van liefde se glorie. Dit maak belaglik toelaatbaar.
James Kuzner, medeprofessor in Engels, Brown Universiteit
{amazonWS: search index = Boeke; sleutelwoorde = James Kuzner; maxresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Moet ons op die idee van liefde by die eerste oogopslag skop?