Hoe 'n hangslot verlaat het 'n moderne dag geword. Romantiese ritueel
Geskryf deur Ceri Houlbrook, Universiteit van Hertfordshire
Liefde is tydloos. Sharada Prasad / Flickr, CC BY
Stede so ver en gevarieerd as Moskou en Manchester, New York en Newport, Beijing en Blackpool het almal een opvallende kenmerk in gemeen. Massa van hangslotte, gegraveer met die name of voorletters van paartjies wat liefdes getref is. Bedeck noemenswaardige landmerke soos brûe en heinings - soms aan die plaaslike owerhede.
Die presiese oorsprong van die "liefde sluit" -praktyk is onbekend, maar dit het vinnig wêreldwye momentum verkry nadat dit tydens die 2000's in Rome en Parys opgekom het. Die slotte het romantiese tekens geword - universele simbole vir die toewyding, sterkte en konstantheid van 'n verhouding.
Tog het hierdie simbool van eenheid bewys ironies polariseer. Baie owerhede beskou die gebruik negatief, en versamelings van liefdesslotte is verwyder uit brûe na veiligheidsoorwegings. Sulke bekommernisse is nie misplaas nie: in 2014, 'n reling op die Pont des Arts in Parys het ineengestort onder die gewig van sy liefdesslotte.
Pont Des Arts: versmoor in liefde. Nik Boiv / Flickr, CC BY
Die daaropvolgende jaar was die bout-snyers uit en meer as een miljoen hangslotte (weeg 45 ton), is verwyder van die brug om verdere skade te voorkom. Soortgelyke antwoorde is wêreldwyd gesien, van Leeds na Melbourne.
Verbode liefde
Maar in baie gevalle is dit nie bekommerd oor 'n brug se strukturele integriteit wat owerhede sien wat die bout snyers bereik nie - dit is angs oor estetika. In baie stede is liefdesvergroting geklassifiseer as 'n daad van vandalisme. Tekens word op brûe opgerig om die praktyk te ontmoedig.
In Florence het die stadsraad so ver gegaan kriminaliseer dit, wat kontroversie in 2005 tot gevolg gehad het deur 'n boete van € 50 te dreig vir enigiemand wat 'n hangslot aan die Ponte Vecchio vasgeheg het.
Inwoners van sommige stede afkeur ook van die praktyk. In Parys het twee Amerikaanse uitgewers die vokale gestig Geen Love Locks-veldtog, 'n verbod op wat hulle 'n "vernietigende krag" genoem het. En onlangs, in Bristol, het 'n anonieme plaaslike inwoner 'n aanlyn-aanbieding aangebied crowdfunding kruistog om die slotte "op Pero se brug te verloor.
Lede van die media het ook die anti-love lock-bandwa aangeval, met The Guardian se Jonathan Jones, wat besonder afwykend was. Die wêreld se stede, hy het geklaag, ly aan 'n "plaag van hangslotte", danksy 'n gewoonte wat hy kortliks veroordeel as "een van die laagste, domste, foniestste uitdrukkings van liefde wat ooit bedink is".
Die een miljoen liefdeslotte word van die Pont des Arts-bedrag verwyder na twee miljoen mense wat nie met Jonathan Jones verskil nie. En dit is net die figuur van een webwerf - daar is honderde, waarskynlik duisende, regoor die wêreld. Eerder as om liefdesvergrendeling as 'n dodelike daad van vandalisme te betoog, sou ek redeneer dat dit 'n vorm van hedendaagse erfenis is.
Sluit dit af
Sedert 1972 het die Verenigde Nasies se Opvoedkundige, Wetenskaplike en Kulturele Organisasie (UNESCO) gedefinieer terreine van wêreld kulturele erfenis as "uitstaande universele waarde uit die historiese, estetiese, etnologiese of antropologiese oogpunt". Sekerlik, hierdie massas van liefde sluitings - wat verteenwoordig wat is waarskynlik die mees wydverspreide ritueel deposito van die 21ste eeu - vorm terreine van uitstaande universele waarde. So, waarom is nie etnograwe, antropoloë en kulturele erfenis spesialiste besig om hierdie gewoonte in die praktyk of in druk te hou nie?
Ouderdom is die waarskynlike skuldige. Oudheid word dikwels beskou as 'n deugd, wat 'n voorwerp uitleef met 'n goeie paar eeue agter dit. Die enigste ding wat liefde sluit, sluit uit ander rituele voorwerpe soos die Brons Ouderdom-rivierafsettings, votiewe aanbiedinge op die Atheense Akropolis, of Romeinse muntstukke is ouderdom. Patina verseker beskerming.
nog UNESCO beweer dat "Erfenis is ons nalatenskap uit die verlede, wat ons vandag saamleef en wat ons deurgee na toekomstige geslagte." Die voorwerpe en plekke van vandag is net soveel deel van ons erfenis as dié van die verlede - miskien selfs meer. Die wêreldwye verspreiding van liefdesslotte maak hulle deel van almal se erfenis: nie eksklusief vir spesifieke streke, kulture of klasse nie, liefdeslotte kan enige plek geheg word deur enigiemand. Sekerlik, dit is kultuur op sy mees demokratiese.
Ek stel nie voor dat ons die praktyk aanmoedig nie - veral waar dit 'n veiligheidsrisiko inhou - maar ons moet meer doen om hierdie unieke deel van ons globale kulturele erfenis te bewaar. Erfenis-spesialiste moet op 'n geval-tot-geval-basis met liefdesvergrendingsplekke betrokke wees. hedendaagse argeoloë moet hierdie ritueelafsettings katalogiseer voordat hulle weggedoen word. Eerder as om te wag vir liefde-slotte om die erfenis-waarde te ontwikkel wat met die ouderdom kom - sodat toekomstige geslagte niks oorweeg nie, maar oorblyfsels, moet ons nou aangepas word, terwyl dit nog steeds floreer.
Ceri Houlbrook, Nagraadse Navorsingsgenoot, Universiteit van Hertfordshire
{amazonWS: search index = Boeke; sleutelwoorde = liefde hangslotte; maxresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Hoe 'n hangslot verlaat het 'n moderne dag geword. Romantiese ritueel