Geskryf deur Markus Moos
Wat die stadsbeplanning betref, is die vraag nie so hoe om ons stede anders te beplan nie. Patrick Tomasso / Unsplash
Die bewyse van mensverwante klimaatsverandering is duidelik. Ten minste sal klimaatsverandering ons kosbaar wees weens die ekonomiese impak en lewens wat verlore gaan van die verhoogde frekwensie en erns van uiterste weersomstandighede. In die ergste geval bied dit 'n eksistensiële bedreiging.
Om in die Noord-Amerikaanse stede te woon, beteken dikwels dat die motor soveel vertroue het. Baie beplanners het gevra verander na hoe ons ons stede ontwikkel. Hulle hoop om die gebruik van voertuie en sy omgewingslas te verminder, veral koolstofvrystellings wat 'n faktor is agter klimaatsverandering.
Wat die stadsbeplanning betref, is die vraag nie so baie hoe om ons stede en fisies te beplan nie voorstede anders. Daar is baie goed deurdink beplanning gereedskap en tegnieke. Inteendeel, die vraag is hoe om die publiek en ons politici te oortuig om verandering te implementeer.
Beplanners en politici het openbare vervoer- en fietsinfrastruktuurprojekte gekies as 'n saak van toenemende keuse vir 'n moeg publiek wat steeds grootliks van motors afhanklik is. Ons het ons stede rondom die motor gebou. Dit lyk dus regverdig dat ons nou voorsiening maak vir diegene wat alternatiewe maniere kies om rond te kom.
'N uitsig op die stad van Toronto. Patrick Tomasso / Unsplash
Maar hoe kan ons die breë verlagings in die gebruik van voertuie verwag van die benadering om die keuses uit te brei na die publiek, wanneer dit duidelik is dat ons verbruiksgedrag verander en beperk moet word?
'N onverwagte resurgente filosofiese beweging, eksistensialisme kan hulp verleen. Hierdie filosofie beklemtoon die dinamiek tussen individuele keuse en kollektiewe impakte.
Hierdie keuses vorm die kern van openbare beleide van alle soorte. Om die skade aan koolstofvrystellings teen te werk, moet ons die leidende filosofie verander in die rigting van die hantering van klimaatsverandering in stede.
Die mislukking van markgedrewe individuele keuse
Soos die meeste aspekte van ons lewens, word beplanning gevorm deur filosofieë van hoe ons dink die wêreld werk of behoort te werk. Dit is miskien nie verbasend nie dat die retoriek van toenemende keuse in die afgelope jare al hoe meer geword het.
Ons leef immers in 'n era wat individualisme waardeer en waar markgedrewe wêreldbeskouings meer dominant geword het. Mense word toenemend uitgebeeld as verbruikers, teenoor inwoners of burgers, en toenemende verbruikskeuses word as inherent voordelig beskou.
Ongelukkig sal die alternatiewe van die motor as 'n manier om ons keuses te verbeter, die sukses van die koolstofemissiereduksie-inisiatiewe waarskynlik ondermyn. Openbare deurgang en fietsrybanke word dikwels geïmplementeer om nuwe inwoners te help trek met bestaande voorkeure vir hierdie vervoermodusse in voorheen afnemende of andersins sukkelende wyk.
Hierdie verskuiwing dra by tot 'groen gentrifikasie'. Dit is die verplasing van mense met laer inkomste na meer motorgeoriënteerde voorstede weens die toenemende vraag na behuising in gebiede met alternatiewe vervoerinfrastruktuur.
Die moontlikheid van breë reduksies in emissies is beperk nie net as gevolg van die verplasing van gemeenskappe nie, maar ook omdat Hierdie nuwe projekte dien nie die groot deel van die bevolking woon tans in lae-digtheid voorstede. Enigeen kan "kies" om nie deel te neem aan die vermindering van hul uitstoot nie. 'N Verandering in die manier waarop ons die keuse sien, kan help, en dit is waar eksistensialisme moontlik potensiaal kan hou.
'N Kollektiewe gewete
Eksistensialisme is 'n filosofie wat gewild geword het in die 1940s, met die klem op individuele vryhede in die gesig van die fascisme. Die wortel van eksistensialisme as 'n filosofie word dikwels toegeskryf aan die idees van Husserl, Jaspers en Heidegger. Die filosofie word meer uitdruklik omskryf deur die werke van Kierkegaard, Nietzsche en veral Jean-Paul Sartre.
Eksistensialiste word dikwels gesien as hoogs pragmaties, wat dit 'n aangename filosofie maak vir 'n toegepaste dissipline soos beplanning. Eksistensialisme fokus op vrae oor die maniere waarop ons die lewe ervaar. Individuele vryheid en die vermoë om te bevraagteken, is twee fundamentele eksistensialistiese aksiome. Ons bestaan ​​word bepaal vanuit 'n eksistensialistiese oogpunt, hoofsaaklik deur ons dade, hoewel dit ook beperkings erken wat ons nie kan beheer nie.
Eksistensialistiese filosofie het die afgelope paar jaar 'n bietjie herlewing beleef. Byvoorbeeld, die groot sukses van Sarah Bakewell se boek, By die eksistensialistiese kafee, een van die Top 10-boeke van 2016 genoem die New York Times, dui op 'n hernude aptyt vir eksistensialistiese idees. Een rede vir die herlewing kan die kongruensie wees tussen eksistensialistiese idees oor individuele vryhede en ons groeiende individualistiese samelewing.
Maar belangriker, eksistensialisme sluit ook 'n kollektiewe gewete in. Soos Sartre opgemerk het: "Is ek regtig 'n man wat daarop geregtig is om op so 'n manier te handel dat die hele menslike ras hom moet meet deur my dade?"
Met ander woorde, die filosofie beweer dat individuele vryhede nie bewaar kan word as alle individue heeltemal vry is om hul optrede te kies nie. Die verwysingspunt vir besluite word dan die impak wat ons individuele aksies op die samelewing as geheel sou hê indien almal anders hul aksies na ons s'n gemodelleer het.
Verminder jou koolstofvrystellings nou
As eksistensialisme 'n terugkeer maak, kan dit presies die filosofiese voerbeplanners verskaf, en ander beleidmakers moet die publiek help om te verstaan ​​waarom die oplos van kollektiewe probleme, soos klimaatsverandering, moontlik moet beperk tot sekere keuses en nie net die skep van nuwes nie.
As almal steeds koolstof-uitlaatmotors aandryf, sal huidige en toekomstige geslagte ernstige beperkings op hul eie keuses ondervind weens die impak van klimaatsverandering.
In 'n toenemend individualistiese samelewing bied 'n filosofie wat ons help om ons persoonlike vryheid te bekragtig terwyl ons al ons kollektiewe verantwoordelikhede beklemtoon, groot potensiaal om betekenis aan 'n groot aantal mense te bied.
Die bewyse is volop. Ons kan nog steeds sommige van die gevolge van klimaatsverandering verminder deur gesamentlik te stem om koolstofvrystellings te verminder. Maar die retoriek van die uitbreiding van die keuse gaan ons nie daar kry nie.
Eksistensialisme kan 'n nuwe (ish) onderliggende filosofiese regverdiging verskaf vir die rede waarom mense oor die kollektief moet omsien in 'n era van groeiende individualisme.
Markus Moos, Medeprofessor, Universiteit van Waterloo
{AmazonWS: searchindex = Books; sleutelwoorde = 1590518896; maxresults = 1}
{AmazonWS: searchindex = Books; sleutelwoorde = Eksistensialisme; maxresults = 2}
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Omgee Die Kollektiewe In 'n Ouderdom Van Individualisme