Honde in grafte - 'n kwessie van simboliek? - Artikels - 2021
Honde in grafte - 'n kwessie van simboliek?
Deur Anne-So fi e Gräslun
PECUS. Mens en dier in die oudheid. Verrigtinge van die konferensie by die Sweedse Instituut in Rome, 9-12 September 2002
Abstract: 'n 9de-eeuse vroulike bootgraf is die vertrekpunt vir 'n bespreking van honde in Skandinawiese grafte vanaf c. 500-1100 nC. Sommige Skandinawiese prehistoriese materiaal word aangebied: Mesolitiese honde grafte, brons era rotssnywerings, honde bene uit verassings grafte en van offeroffers, van die neolitiese tot die Romeinse ystertydperk. Vanaf c. 500-1100 nC is daar 'n groot korpus hondebene uit grafte, verassings sowel as inhumasies. In die hoë status grafte word die hondebene as 'n element van aristokratiese perdjag beskou. In gewone verassingsgrafte kom honde bene gereeld voor.
Wat die geskiedenis van godsdienste betref, is dit duidelik dat die hond 'n belangrike dier is. In die Ou Iraanse sowel as in die Keltiese kultuur het die hond 'n hoë status gehad, sowel mities as in werklikheid, in teenstelling met Semitiese kulture, waar die idee van die hond meer negatief was. Wat die Ou Skandinawiese mitologie betref, toon bewyse uit die Oud-Noorse literatuur en ook uit Adam van Bremen, Thietmar van Merseburg en Ibn Fadlan die verband tussen hond en dood. Die mitiese hond is blykbaar 'n medium op die grens tussen lewendes en dooies, en die argeologiese materiaal weerspieël waarskynlik hierdie belangrike simbolies-mitologiese betekenis in die transformasie van lewe na dood.
Inleiding: In een van die bootgrafte van Old Uppsala, Uppland, Swede, opgegrawe in 1974 en gedateer op die 9de eeu nC, is 'n vrou in 'n pragtige rok en met baie ryk ornamente begrawe saam met twee diere, 'n hen en 'n hond (Fig. 1a-b). Die hond is buite die agterstewe geplaas; die graaf het dit met die volgende woorde opgemerk: "die hond lyk asof hy aan sy stert geneem is en tussen die boot en die muur van die kuil afgegly het". Na my mening gee die plan 'n sterk indruk van die belangrikheid van die hond vir die begrafnisplegtighede, sowel as die hen in die stam, laasgenoemde waarskynlik as 'n simbool van wedergeboorte. Dit is 'n bekende feit onder Skandinawiese argeoloë dat honde in die tweede helfte van die eerste millennium gereeld in grafte voorkom, maar kom dit ook vroeër voor? Wat beteken dit en hoe gereeld kom honde in vrouegrafte voor? Ek sal begin met 'n oorsig van hoe honde in die prehistoriese middeleeuse materiaal uit Skandinawië verskyn, 'n paar voorbeelde gee as vergelyking van die vasteland en die klassieke wêreld en vervolgens die betekenis van die hond uit 'n perspektief van godsdiens bespreek.
Kyk die video: Born of Hope - Full Movie (Junie 2021).
Klooster en monargie: die stigting en beskerming van Santa María la Real de Las Huelgas en Santa María la Real de Sigena