'N Geval van onverskilligheid? Kindermoord in die Middeleeuse Engeland - Artikels - 2022
'N Geval van onverskilligheid? Kindermoord in die Middeleeuse Engeland
Tydskrif vir vrouegeskiedenis: Vol.19: 4 (2007)
Die kunshistorikus Barbara Kellum se artikel oor kindermoord in Engeland uit 1973 skets 'n prentjie van 'n wêreld vol wreedaardige en moorddadige alleenstaande moeders wat die regsgevolge van hul optrede vrygespring het as gevolg van 'n onverskillige hofstelsel wat die oog op die dood van jong kinders. Ondanks die oordrewe toon van haar werk, bly dit die mees sistematiese studie van kindermoord in die Middeleeuse Engelse konteks. In die huidige ondersoek word 131 monsters van kindermoorde (insluitend 144 slagoffers) van die koninklike en kerklike howe van die laat dertiende tot die vroeë sestiende eeu gebruik, en die huidige ondersoek vra ons om hierdie vroeë gevolgtrekkings te heroorweeg. Kindermoord was 'n misdryf in die Middeleeue en nie jurielede of koninklike amptenare het kindermoord met onverskilligheid behandel nie. Nietemin is dit duidelik dat beide geslag en huwelikstatus die howe gedurende hul hele regsproses gelei het in hul beslissings ten opsigte van beskuldiging, vervolging en vonnisoplegging van beskuldigdes in sake van kindermoord.
In 1517 kom Alice Ridyng, dogter van John Ridyng van Eton in die bisdom Lincoln, tot die besef dat sy swanger is. Vir Alice was dit nie 'n vreugdevolle openbaring nie. Nie net was sy ongetroud en sonder middele vir onafhanklike ondersteuning nie, maar 'n plaaslike geestelike het haar buite-egtelike kind verwek, en sy kon dus nie eens verwag om haar situasie met 'n haastige troue op te los nie. Om watter rede ook al, Alice het gekies om nie aborsie te volg deur middel van kruie wat by die plaaslike apteker of vroedvrou gekoop is nie, alhoewel die Middeleeuse Engelse 'n redelik verdraagsame houding jeens aborsie gehandhaaf het. Alice het nooit die redenasie verwoord vir haar besluit om nie 'n aborsie te ondergaan nie. Miskien het sy eers tot heel laat in die swangerskap erken dat sy swanger was, en dan die moontlikheid van vervolging of ekskommunikasie gevrees; miskien was sy bekommerd dat 'n aborsie ook haar lewe in gevaar sou stel; miskien het sy geglo dat die hulp van ander haar swangerskap sou ontbloot en haar onderwerp sou word aan bespotting en afkeur. In plaas daarvan kies sy vir 'n minder effektiewe en oneindig gevaarliker oplossing: verberging.
Sy het niemand van die swangerskap vertel nie, nie eers haar ma en pa nie. Haar misleiding was nie heeltemal suksesvol nie. Sommige vroue van Eton en Windsor het vermoed dat sy swanger kon wees, maar sy het altyd ontken dat sy gesê het: "iets anders was fout met haar maag." Toe dit tyd geword het vir kraam, het sy gevaarlik gekies om alleen, sonder die hulp van 'n vroedvrou, in haar vader se huis geboorte te gee. Binne vier uur na die geboorte het sy haar hand oor die mond van haar pasgebore seun gesit en hom versmoor en hom toe in 'n mishoop in die boord van haar vader begrawe. Haar afgryslike geheim is twee dae later blootgelê toe sy deur die 'vroue en eerlike vrouens' van Eton en Windsor geneem en liggaamlik ondersoek is; haar gelatienagtige maag en geswelde, lakterende borste het haar weggegee. Hulle het haar voor die amptenare van die biskop in Lincoln gebring, waar sy haar sondes bely het en onder eed gesweer dat sy "nog nooit vleeslik geken is nie" deur iemand anders as die vader van haar kind. Haar gees gebreek, wag sy op die oordeel oor haar boetedoening.