Dankbaarheid – houvanblou
Kategorie: Dankbaarheid
Junie 4, 2019 Julie 9, 2019 Nena Dreyer4 Kommentaar
Cheetah koek met my gunsteling kleur vertooi!
Bollywood partytjie
Ek en Sakkie op die bollywood partytjie.
Ek het vanoggend wakker geword met my 50ste reis om die son voltooi. Ek is dus nou amptelik 'n halwe eeu op moeder aarde. Heelwat mense wat my geluk wens vra of ek oud / ouer voel? Ek het mooi daaroor nagedink – die reine waarheid is dat ek voel asof ek nou begin om my voete te vind – die lewe en sy kinkels so effe kan begin uitsort.
Kyk in wese is 'n lewensjaar maar net een roete om die son. Met elke nuwe roete is daar geleentheid om te leer, te ervaar, te dink, te doen of sommer net te wees. Vir lang tye moet ek erken het ek nie regtig geleer nie – ja inligting opgegaar maar oor en oor dieselfde dinge gedink, gedoen en gesê en tog nuwe of ander uitkomste verwag. Want ek was mos reg, wat reg is is reg!
Wanneer ek so vasberade en reg is is daar nie ruimte vir mediteer, ervaar of sommer net wees nie. Ek is verlig om tog te kan rapporteer dat selfs 'n hardkoppige rissiepit nuwe lewenskeuses kan aanleer – 'n mens hoef regtig nie die lewe op sy heel moeilikste "level" deur te draf net omdat jy reg is of hardkoppig is nie. Dit is OK om stil te bly, dit is OK om om te draai, dit is OK om nie te weet nie en ja, dit is ook OK om foute te maak of te weet jy moet oor begin.
As ek moet 'n paar goedjies uitlig wat ek in die laaste paar jaar geleer het wat my laat voel asof ek my voete begin vind op moeder aarde:
Think outside – no box required. Ek het altyd geweet dat ek nie vir die rat race bedoel was nie. Ek wil nie in 'n stad bly en in verkeer vassit of kompeteer met die Jones'e nie. Ek is streng Calvinisties grootgemaak en het myself dikwels blindgestaar teen die kante van die mensgemaakte boksies waarin ek my bevind het. Ek doen dit nie meer nie, ek is wie ek is en as ek nie in jou boksie pas nie is dit nie vir my 'n ramp nie. Ek kom so gereeld as wat ek kan in die natuur of as ek nie kan nie – kyk hoe die maan opkom oor my agterplaas.
Take your hands off other people and place them on yourself. Ek kan niemand anders verander of beter keuses vir hulle maak nie. Ek kan dit met die meeste oortuiging of beste bedoelens doen maar elke mens op aarde moet hul eie lewenspadjie uitkap – ook die vir wie ek baie lief is. My eie geluk is egter NET my verantwoordelikheid – as ek nie fisies en emosioneel na myself omsien nie kan niemand anders dit doen nie. Ek het geleer om goed vir myself te wees – net soos ek graag goed aan ander doen.
Recovery cannot be owned, it is rented and the rent is due daily. Al my wonde en letsels is dalk nie uitsluitlik my eie toedoen of skuld nie maar my herstelproses is my eie verantwoordelikheid. As ek nie beter word of herstel nie kan ek dalk net bloei op ander mense wat niks met my wonde te doene gehad het nie. My herstelproses gaan nie vanself kom nie – ek moet elke dag bewustelik daaraan werk. Ek weet ook dat ek net een dag op 'n slag hoef aan te pak.
I am enough – goed hierdie een gaan dalk nog 'n paar reise om die son neem om met my hele hart te glo maar die buitelyne begin al deurskimmer. Ek is bewus van my gedagtes en hoe ek met myself praat en my selfvertroue en omgee word stadigaan sterker.
Ek hoef nie met jou of jou lewensuitkyk of besluite saam te stem om vir jou lief te wees nie en dit is ook OK om iemand op 'n afstend (soms fisies maar ook emosioneel) lief te hê ten einde myself te beskerm. Ek het geleer dit is OK om te sê: "Let's agree to disagree." Dat almal se invalshoek nie dieselfde is nie maar veral dat ek kan uittree as die "manager of the universe". Ons kan eintlik maar almal ontspan – daars maar min in die lewe wat regtig onder beheer is. My moeks sê mos graag sy is seker dat God haar hare op haar kop gesit het sodat sy elke oggend wanneer sy hare kam besef dat niks onder beheer is nie en kan let go and let God.
Maak 'n punt daarvan om kontak te behou met vriende en familie – in goeie en slegte tye – as ek nie 'n goeie vriend, dogter, sussie of niggie is nie kan ek nouliks verwag om goeie vriende, ma, sussies of niggies te hê. In moeilike tye wou ek wegkruip, ek was skaam en shameful, maar toe ek oop kaarte met my familie en vriende gespeel het het ek net liefde en ondersteuning ervaar.
Dra sonblok, 'n hoed, jou binnesole, slaap genoeg, kry oefening, mediteer, drink jou pille – ek kry net een lyf vir hierdie reis op aarde – dit is my werk om hom op te pas.
When bad or difficult things happen, you either get bitter or better, the choice is entirely up to you. Ek het geleer om te fokus op wat ek het, op dit wat reg verloop om raak te sien wat om my is en gebeur eerder as om vas te kyk in wat verkeerd is of nie daar is nie. My omstandighede bepaal nie my sukses of geluk nie – ek doen.
YODO – you only die once, you live everyday. Ek het geleer om op te hou om te survive en eerder werklik te lewe, die son op my vel te voel, die rose te ruik, al die verskillende kleure groen in die boom op te let en my koffie regtig te ruik en te proe.
Everything is exactly as it should be. Aanvaarding is die sleutel tot geluk.
Posted in Dankbaarheid, Hoe recovery werk, Life on life's terms
Om te kla of nie te kla nie …
Januarie 11, 2019 Nena Dreyer6 Kommentaar
Ek het jare gelede 'n opleidingsessie bygewoon oor die ontwikkeling van die brein van kinders jonger as twee jaar. Dit kom daarop neer dat kinders stimulasie nodig het vir die neurone in hulle brein om nuwe baantjies en padjies te vorm. Iemand moet met hulle praat, aan hulle raak, vir hulle nuwe ervarings wys en leer anders kan hulle brein nie tot sy volle kapasiteit ontwikkel nie.
Die menslike brein is natuurlik baie elasties. Dit hou in ons leeftyd nooit op ontwikkel en vervorm nie en as jy mooi daaroor dink, jou brein slaap nie eers as jy slaap nie want dan sou al jou organe ophou werk.
Ek het al uit meer as een bron die navorsing oor negatiewe gedagtegang gelees, as ek dit moet probeer bymekaar trek:
Navorsing toon dat meeste mense (ja nie net Suid Afrikaners nie) in 'n standaard gesprek omtrent een minuut lank kla. Om te kla het 'n kort termyn goed voel "pay off". Soos byna alle kort termyn "pay offs" – byvoorbeeld om te rook of om 'n drie snye sjokoladekoek met een sitting te verorber – is dit op die lang termyn glad nie goed vir my nie.
Die menslike brein is besonders enegie effektief en gaan elke keer die mees effektiewe roete kies vir die minste uitset. Wanneer ek enige optrede herhaal vorm die brein nuwe senuweevertakkings om die inligting meer effektief te laat vloei. Wanneer ek dan weer daardie optrede herhaal is die nuwe padjies gereed en baie makliker vir my brein om te herhaal. Dit maak herhaling van optrede natuurlik ook makliker – so maklik inderdaad dat ek dalk nie eers bewus is dat ek dit doen nie!
Ek kan ook nie regtig my brein blameer nie – wie gaan nou 'n tydelike kitsbruggie opsit as jy weet jy gaan hierdie rivier weer en weer moet oorsteek? Dit is 'n moeilike wetenskaplike proses om te verduidelik wat ek nie met 'n oop gemoed kan sê dat ekself ten volle verstaan nie. Die eerste keer met nuwe gedrag of denkwyses vorm daar lettelik net ligte spoortjies proteine, met elke herhaling word die spoortjie dikker totdat die reeds bestaande neurone in my brein nuwe kettings met mekaar kan aanhaak. Die wetenskaplikes verwys soms na hierdie proses met die uitdrukking "Neurons that fire together, wire together."
So – om op te som – herhaalde gekla of negatiewe gedagtes en woorde herbedraad my brein sodat dit vir my makliker is om negatief te wees selfs ongeag wat die omstandighede rondom my is. Om negatief te dink en praat word soort van 'n "default" setting – dit neem moeite en verstellings om iets anders te doen. Dit is dan ook hoe nuwe gewoontes gevorm word.
Net nog 'n interessante wetenskaplike titbit, navorsing by Stanford University het bevind dat persone wat meer gereeld klagtes het se breine se hippokampus – daardie deel van die brein wat probleme oplos en intelligente gedrag beheer – begin krimp het!
So wat is die teengif? Daar is basies twee dinge wat vir my werk – as ek wil kla – probeer eerder fokus op enige rede tot dankbaarheid, hoe klein ookal. Selfs Oliver Burkeman, die skrywer wat 'n weersin het in alle selfhelp boeke meen dat om elke dag net een ding te probeer onthou waarvoor ek dankbaar is my lewe kan verander. Moenie dankbaarheid sommer afmaak as soetsappige oppervlakkigheid nie – daar is wetenskaplike rugsteun hiervoor. Die University of California het bevind dat waanneer mense fokus op 'n dankbare gedagte die afskeiding van die streshormoon kortisol met soveel as 23% afneem. Ek moet ook net bysê, ek leer myself daagliks aan om meer bewus te wees van wie ek is, waar ek is, wat ek dink en wat sê- ook hoe ek met myself praat. Dit is 'n proses, ek mik vir vordering nie perfeksie nie. Gelukkig net soos die breinproses van ontwikkeling herhaalde negatiewe gedrag en woorde aanhelp kan dieselfde proses gebruik word om dit om te keer want hoe meer ek fokus op die positiewe hoe makliker word dit.
Tweedens – want soms het ons werklik rede om oor iets te kla – probeer ek eerder fokus op oplossing gebaseerde klagtes. Dit beteken ek besin voor ek begin – kan ek deur te kla of deur enige ander aksie enige iets aan die situasie verander? Dan kan ek eerder my energie en passie fokus op dit waaroor ek werklik beheer het. Interessant dat ek oor die laaste vier jaar wat ek in recovery is oor en oor bevestig het dat ek basies beheer het oor myself – baie min oor ander mense se gedrag of woorde.
Ek dink ook nie dit is nodig om 'n vloermatjie te word nie. Dit is belangrik om jou persoonlike grense te stel in verhoudings, ek glo dat mense behoort te weet wat hulle regte is en vir hulself moet opstaan – niemand anders gaan nie. Maar ek het ook al geleer dat daar tye is wat ek reg is maar al my woorde, krag en passie nie 'n blou duit verskil gaan maak nie. Ek dink nogal baie na oor my oorlede vriend Scott se woorde deesdae: "And how does that serve you?" Hierdie manier van dink van jou, hierdie manier van doen – hoe baat jy daarby? As ek niks baat nie of erger nog – dit berokkel my skade – moet ek dit laat gaan.
In die recovery sirkels het ek die beginsel van "clearing" aan die einde van die dag geleer. Waar almal vir aandete aansit sal ons by een persoon begin en die eerste rondte deel elkeen "The worst part of your day." Die verduideliking van wat "worst" beteken kom uit 'n geestelike boekie en verwys na daardie tyd van die dag wat jy die verste van jou God of opperwese af gevoel het of heeltemal uit ritme met die universe. Dan met die tweede rondte doen ons "The best part of my day" – presies die teenoorgestelde. Dit verbaas my keer op keer hoe die positiewe selfs swaar gevoelens van negatiwiteit kan wegspoel. Ek dink dit is ook 'n baie beter manier vir ouers om met hulle kids om die tafel te probeer kommunikeer as om te vra "So wat het vandag by die skool gebeur?" net om te hoor dat in die hele ses ure daar niks gebeur het nie.
Baie dele van die Bybel is prosa, poësie en stories maar dit is ook interessant dat daar wel ook wetenskaplike waarhede is: Fil 4:8 Verder, broers, alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat reg is, alles wat rein is, alles wat mooi is, alles wat prysenswaardig is – watter deug of lofwaardige saak daar ook mag wees – daarop moet julle julle gedagtes rig.
So laat ek eindig met die klein mooi dingetjies wat onlangs oor my pad gekom het waaroor ek dankbaar is:
DIe strepiemaan wat my 'n goeie nagrus toewens.
'n Klein baie spesiale besoekertjie.
'n Kuier in die ongerepte bosveld saam met spesiale mense.
belewenisse wat die siel voed: Stellenbosch
Julie 23, 2018 Nena DreyerLewer kommentaar
Musiek deur die talentvolle pragtige jongmense van ons eie land, jou keuse van die beste wynsplase, stap in die natuur, goeie vriende en 'n heerlike kuier saam met my sus – my hart is dankbaar vir al hierdie spesiale geleenthede.
Twee jaar skoon en sober – net genade!
Mei 12, 2017 Nena Dreyer6 Kommentaar
My Ma en dogter
'n Nuwe lewe – twee jaar oud
Amatis in die AA logo.
In die kristalgallery in Swakopmund word die oorsprong van die woord Amatis verduidelik. Dit kom van die Griekse woord amethustos wat as altyd sober (nie dronk nie) vertaal kan word. Lorri, die Namib Cowboy, wat ek in Januarie daar ontmoet het, myn hoofsaaklik amatis. Nadat ek die betekenis uitgevind het het ek hardop die wens uitgespreek om 'n driehoekige amatis te kon kry wat ek vir my dogter in die logo van die AA kan laat set. Die kristalgallery verkoop 'n groot verskeidenheid stene maar daar was nie driehoeke nie. Die simboliek sou oorweldigend wees vir iemand wat die stryd teen verslawing dapper stry. Lorri het sowaar 'n steen uitgesoek wat hy gemyn het en dit self na 'n slyper geneem om dit nog dieselfde dag vir my in die driehoek te slyp. Daar word my droom waar in so spesiale manier wat ek nie eers sou kon droom nie. Die amatis in die driehoek van eenheid, herstel en diensbaarheid, met die simboliek van die Griekse "altyd sober" maar wat ek uit die growwe hande ontvang het van die man wat dit self uit sy donker kelder van miljoene jare gehaal het – die eerste energie wat daardie steen ervaar het was die ontsag en dankbaarheid van die Namib Cowboy.
My dogter het spesiaal 'n foto sessie met 'n liewe vriendin gereël om mooi fotos te neem – sy was regtig stomgeslaan met die geskenk en sy simboliek.