🥇 ▷ Horace Review - GameSpace.com ✅
Ha … ek dink Horace het my gebreek. Ten slotte, dink ek, is daar miskien 'n onversadigbare 00: 0-lange spel in die narratief-gedrewe spel bevredig. Horace is lank. Hoe … regtig lank. Twee-en-twintig hoofstukke van sywaarts skuif, spring, hardloop, spring, lang duiseligheid. En te veel vir my. Dit is ons oorsig van Horace.
Horace is snaakse indie-speletjie in pixels dit neem jou, titels Horace, op 'n reis deur tyd en ruimte. 'N Eksentrieke oudprofessor word klaar en gaan dan take opstel, waarvan die belangrikste is om 'n miljoen vullis op te ruim. Dit alles is eerder gelukkig met 'n bietjie gevaar, dan gaan die aanhangers poep. 'N Groot ongeluk en die gesin verdoesel die wind. Horace word wakker wie, hoe lank, met die laaste bevel van sy meester, nog werk; maak 'n miljoen vullis op. As dit by spelers of motiverings kom, het ek selde erger gehoor. Horace speel soos 'n vreemde Britse weergawe van 'Bicentennial Man' gekruis met post-apokaliptiese fragmente in die film Terminator.
Die verhaal vind plaas deur Horace. Ek bedoel dat ontwikkelaars hul Windows Text to Speech-skrif gebruik het. Pas perfek. Dit is een van diegene wat te verpletter is wat in die spel vol is, hoewel hulle verpletterend Brits is. 'N Knik vir die naweekskare en pluizige seepoperasies is volop, en ligte aksent van humor is goed in balans met die oorkoepelende weemoed van die hoofverhaal.
As u in Horace wou belê omdat u gerugte gehoor het of 'n welverdiende allesverwante spelverhaal het, moet u versigtig wees. Horace Is Hard. Stom hard. Battletoads – hard op plekke. Dit is baie vreemd, die ontwikkelaar stoot die gameplay-aspek deur middel van vertelling en vergeet dat die spelelemente wat die SNES-beheerder by die venster geplaas het, jy weet tot dusver, genade uit.
As u wil kom, is Horace pragtig lonend.
Terwyl Horace, soos 'n kruising tussen ouens van Lego en Iron Man in 'n vreeslike outydse pak, vertrek jy in 'n titaniese vorm om jou gesin te kry. Die speletjie sal u deur verskillende lewendige, verskillende vlakke neem, van landelike landskappe uit stedelike oorloë, ondergrondse kanale waar u kan bestel en bid. Die vreemdste ding van Horace is dat dit die basiese missie kan wees, wat aan die begin aangebied word, is 'n volledige manier van spel.
Jy wil Horace speel om legkaarte te maak, die verhaal oop te maak en te kyk wat in die ander hoek is. Sal u uiteindelik teen die aktiewe vlam van die baas veg of avontuurlustig speel, wat 'n eenvoudige hawe is van hierdie generasie konsole. Ontspanning in die blaai, hoeveel nadenke en persoonlike passie het aan die vooraand van die spel gekom. Daar is ook 'n heeltemal vreemde Guitar Hero-reeks. Ek is in 'n groot mate lief vir die SNES platform. U sal bederf nostalgie liefhê of haat, maar ons is almal seker dat kinders by vreemdelinge sal wees.
Aanvanklik speel hy 'n paar baanskoene wat jou help beweeg. Die vlakontwerp is fantasties, en om die speler 'n dimensie te gee wat letterlik op 'n gril draai, is heeltemal geïnspireer. Ek het gegiggel, Horace in die ruimte gewerk, die wêreld onderstebo gedraai, en dan "opgespring", veroorsaak, aan skoene gewerk, ek het nooit die grond aangeraak nie, grazkkk kkkkkk
Laat ons kyk, danksy 'n ordentlike meganika, water manipuleer, in voorwerpe in baasgevegte, ons speletjies wat in die standaard 2D-legkaart kan wees, maar onderskei dit van die res in retro.