James Larkin - Geskiedenis Podcasts - 2022
James Larkin, die seun van Ierse ouers, is op 21 Januarie 1876 in Liverpool gebore. Toe hy vyf jaar oud was, is hy by sy grootouers in Newry in Ierland gestuur.
Larkin keer in 1885 terug na Engeland en kry werk as hawe -arbeider. Omgeskakel na sosialisme, het Larkin hom in 1893 by die Independent Labour Party aangesluit en sy vrye tyd bestee aan verkoop Die Clarion.
In 1893 word Larkin 'n voorman-hawe-portier vir T. & J. Harrison Ltd. Die jaar daarna word hy ontslaan toe hy met sy manne staak. Larkin bly aktief in die vakbond en in 1906 word hy verkies tot die algemene organiseerder van die National Union of Dock Laborers (NUDL).
Bertram D. Wolfe, wat saam met Larkin gewerk het, onthou later in sy boek: Vreemde kommuniste wat ek geken het (1966): "James Robert Larkin was 'n grootbeende man met 'n groot geraamte, breë skouers wat nie te hoog of te trots gehou was nie, wat hom 'n gevoel van buk oor gewone mans gee terwyl hy met hulle praat. Helderblou oë flits van donker swaar wenkbroue; 'n lang vlesige neus, uitgeholde wange, opvallende wangbene, 'n lang, dik nek waarvan die toue uitstaan ​​as hy kwaad was, 'n kragtige, koppige ken, 'n langer kop en 'n voorkop hoër as in die meeste manne, wat baie ruimte vir die breinpan suggereer. Groot Jim was meer as ses voet lank, sodat ek, 'n voet van ses voet, klein voel toe ek in sy oë opkyk. Lang arms en bene, groot hande soos grawe, groot afgeronde skoene, gevorm soos die agterkant van 'n kanaalboot, het die prentjie voltooi. "
In Januarie 1907 is Larkin deur sy vakbond na Belfast gestuur en in sy eerste drie weke meer as 400 nuwe lede gewerf. Die dokwerkgewers het besorg geraak oor hierdie ontwikkeling en besluit op 15 Julie 1907 om lede van die NUDL af te dank. Hierdie optrede het gelei tot 'n lang en bitter industriële geskil.
Larkin is nou na Dublin gestuur om toevallige en ongeskoolde werkers in die dokke te organiseer. Op 11 Augustus 1907 het Larkin formeel die NUDL in die stad bekendgestel. Gedurende die volgende twaalf maande het Larkin 2 700 mans by die vakbond gewerf. Hy het ook drie stakings gelei en die NUDL, wat bekommerd is oor die koste van hierdie nywerheidsgeskille, het Larkin op 7 Desember 1908 opgeskort.
Larkin het nou sy eie vakbond, die Irish Transport and General Workers 'Union (ITGWU), gestig. Die vakbond het sowel as Dublin takke in Belfast, Derry en Drogheda gehad. Die ITGWU het ook 'n politieke program wat 'n "wettige agt uur per dag, werkvoorsiening vir alle werkloses en pensioene vir alle werkers op 60 -jarige ouderdom insluit. Verpligte arbitrasiehowe, stemreg vir volwassenes, nasionalisering van kanale, spoorweë en al die vervoermiddel. Die land van Ierland vir die mense van Ierland. "
Behalwe dat hy stakings georganiseer het, het hy ook betrokke geraak by die matigheidsveldtog. Volgens 'n vriend: "Hy het self nie gedrink of gerook nie, terwyl hy deelgeneem het aan 'n kruistog van 'n eenman teen die dronkaards wat as vanselfsprekend aanvaar was onder die rowwe, arme hawewerkers oor wie hy invloed verkry het. Niemand het ooit vuil taal van sy lippe gehoor nie. Hy kan net so warm wees soos enige mens, inderdaad warmer, maar die humeur het hom uitgedruk in verwelking van wroeging, woedende veroordeling en smaad, sputtering, onvergeetlike bynaam, nooit in onwelvoeglikheid nie. "
Larkin het 'n Christelike Sosialis geword: "Daar is geen antagonisme tussen die Kruis en die sosialisme nie! 'N Man kan tot Jesus die Timmerman bid en daarvoor 'n beter sosialis wees. Tereg verstaan, daar is geen konflik tussen die visie van Marx en die visie van Christus. Ek staan ​​by die Kruis en ek staan ​​by Karl Marx. Kapitaal sowel as die Bybel is vir my Heilige Boeke. "
Sy geloof in industriële strydlustigheid het die leiers van die Irish Trades Union Congress ontstel en hy is in 1909 uit die organisasie geskors. In Junie 1910 word Larkin skuldig bevind aan die onteiening van geld terwyl hy vir die NUDL gewerk het en is hy tot 'een jaar harde arbeid' gevonnis. Een plaaslike koerant het gekla dat "Larkin skuldig bevind is deur 'n stampvol jurie wat katolieke en nasionaliste uitsluit." Baie lede van die vakbond het geglo dat Larkin skuldig bevind is op valse getuienis en na 'n versoekskrif van die Dublin Trades Council is hy vrygelaat.
Larkin stig nou sy eie linkse koerant, The Irish Worker. In sy eerste maand, Junie, 1911, het dit 26 000 eksemplare verkoop. In Julie was dit 64,500, in Augustus 74,750, en in September 94,994. Aangesien Dublin slegs 300 000 inwoners het, was dit indrukwekkende verkoopsyfers. Dit was 'n veldtog wat slegte werkgewers en korrupte regeringsamptenare genoem het.
In 1912 het Larkin saam met James Connolly die stigting van die Ierse Arbeidersparty aangegaan. Later dieselfde jaar wen hy 'n setel in die Dublin Corporation. Sy sukses was van korte duur, 'n maand na die verkiesing is hy verwyder omdat die veroordeelde misdadiger geen reg het om lid van die korporasie te wees nie.
Constance Markievicz het Larkin in 1913 hoor praat: "Daar sit ek en luister na Larkin, en ek besef dat ek in die teenwoordigheid was van iets wat ek nog nooit teëgekom het nie, 'n groot oermag eerder as 'n man. 'N Tornado, 'n stormgedrewe golf, die stormloop in die lente en die asemhaling van die herfs, blyk asof dit alles voortspruit uit die krag wat gepraat het. swaai hulle, elke pyn en vreugde wat hulle ooit gevoel het, word verwoord en geheilig. Slegs die groot elementêre krag wat in alle skares is, het vir ewig in sy natuur oorgegaan. "
Teen 1913 het die Irish Transport and General Workers 'Union 10 000 lede gehad en die loonverhogings vir die meeste lede verseker. Pogings om te voorkom dat werkers in 1913 by die ITGWU aansluit, het tot 'n uitsluiting gelei. Toe die polisie toustaan ​​om 'n verskoning te soek vir die opbreek van een van sy massavergaderings, draai hy na sy gehoor en sê: "Kyk, goed geklee, goed gevoed! En wie voed hulle? U doen! Wie trek hulle aan? Jy doen! En tog klub hulle jou! En hoekom? Omdat hulle georganiseerd en gedissiplineerd is en jy nie! "
Larkin is in hegtenis geneem en tot sewe maande gevangenisstraf gevonnis. Protesvergaderings in Engeland onder leiding van James Keir Hardie, Ben Tillett, George Bernard Shaw, Robert Cunninghame Graham, Will Dyson en George Lansbury, het daartoe gelei dat Larkin vrygelaat is.
Sommige leiers van die Arbeidersparty was egter gekant teen Larkin se taktiek om ander vakbondlede te probeer aanmoedig om industriële ondersteuning aan die werkers in Dublin te bied. Nadat spoorwegwerkers in Liverpool, Birmingham, Derby, Sheffield en Leeds geweier het om die verkeer uit Ierland te hanteer, is Larkin veroordeel as die man wat verantwoordelik was vir die bekendstelling van revolusionêre sindikalisme in Brittanje. In 'n artikel wat in The Labour Leader gepubliseer is, skryf Philip Snowden: "The Old Trade Unionism kyk na feite in die gesig en tree op met betrekking tot gemeenheid. Die nuwe vakbond, noem dit wat jy wil - Syndikalisme, Karsonisme, Larkinisme . "
Ondanks die insameling van geld in Engeland en die Verenigde State, het Larkin se vakbond uiteindelik sonder geld opgedaag en die mans moes geleidelik terugkeer na die werkgewer se voorwaardes. Op 30 Januarie 1914 het Larkin erken: "Ons is geslaan, ons sal geen gronde daaroor maak nie, maar ons word nog nie te erg geslaan om te veg nie."
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Larkin 'n beroep op Iere gedoen om nie by die konflik betrokke te raak nie. In die Irish Worker skryf hy: "Stop tuis. Wapen vir Ierland. Veg vir Ierland en geen ander land nie." Hy het ook groot demonstrasies teen oorlog in Dublin gereël. Deur James Connolly aan die stuur van die ITGWU te laat, vertrek Larkin in Oktober 1914 na 'n lesingsreis deur die Verenigde State om geld in te samel om te help in die stryd om Ierse onafhanklikheid. In 'n onderhoud in die New York Call, Het Larkin aangevoer "dat hierdie oorlog slegs die gevolg is van kapitalistiese aggressie en die begeerte om tuis- en buitelandse markte te vang."
Terwyl hy in die VSA was, het Larkin by die Socialist Party of America aangesluit. Larkin, 'n goeie vriend van William Haywood en Elizabeth Gurley Flynn, het ook betrokke geraak by die aktiwiteite van die Industrial Workers of the World (IWW). In November 1915 het Larkin saam met ander sosialiste die begrafnis van Joe Haaglund Hill bygewoon.
Larkin is beïnvloed deur die geskrifte van Bouck White, veral sy boek, Die timmerman en die ryk man (1914): Larkin het aan een gehoor gesê: "Ek behoort tot die Katolieke Kerk. Ek staan ​​by die Kruis en die Bybel en ek staan ​​by Marx en sy manifest. Ek glo in die geloofsbelydenis van die Kerk, apostolies, Katoliek en Rooms. Ek glo in sy heiliges en sy martelare, hulle stryd en die lyding van my mense. Die geskiedenis van Ierland is vol van dieselfde gees, dieselfde stryd, dieselfde lyding, die stryd en lyding van my mense. In my land is dit nie teen 'n sosialis nie. Dit spreek vir hom. Ek daag enige man hier of oral uit om my posisie as 'n Katoliek, as sosialis of as 'n revolusionis uit te daag. bely ons sondes. Ons soek absolusie. As 'n koeël tref, hoop ons dat ons die laaste rituele kan toedien voordat ons siele ons liggaam verlaat. stryd in die pad van die Kerk staan. "
Larkin het ook getreur oor die dood van sy vriend, James Connolly, na die Paasfees in 1916. Op 17 Maart 1918 stig Larkin die James Connolly Socialist Club in New York en word dit die middelpunt van die linkse aktiwiteite onder die Ierse sosialiste. in die stad. Een van die eerste mense wat by die klub gepraat het, was John Reed, wat 'n toespraak gehou het oor die Russiese rewolusie.
Onder die indruk van wat hy gehoor het, sluit Larkin aan by die veldtog onder leiding van Norman Thomas en Scott Nearing, om die Amerikaanse regering te oorreed om die nuwe Sowjet -regering te erken. Op 2 Februarie 1919 het Larkin gepraat tydens 'n gedenkvergadering vir die Duitse linkse leiers, Karl Liebknecht en Rosa Luxemburg, wat tereggestel is na die Spartacist Rising in Berlyn. Larkin het 'n groot aantal mense ontstel toe hy beweer dat Rusland in 1919 die enigste plek is waar mans en vroue vry kan wees.
Die regse leierskap van die Sosialistiese Party van Amerika het die Russiese Revolusie gekant. Op 24 Mei 1919 verdryf die leierskap 20 000 lede, waaronder Larkin. Sommige van hierdie mense, waaronder Jay Lovestone, Earl Browder, John Reed, James Cannon, Bertram Wolfe, William Bross Lloyd, Benjamin Gitlow, Charles Ruthenberg, William Dunne, Elizabeth Gurley Flynn, Louis Fraina, Ella Reeve Bloor, Rose Pastor Stokes, Claude McKay, Max Shachtman, Martin Abern, Michael Gold en Robert Minor, het besluit om die Amerikaanse Kommunistiese Party te stig. Larkin, wat bekommerd is oor 'n party wat blykbaar onder die beheer van 'n buitelandse regering was, het geweier om aan te sluit. Larkin ondersteun nog steeds die idee van parlementêre regering en was krities oor die neiging van sy leiers om 'lang woorde en abstrakte redenasie wat oor die wenkbroue van die massas gegaan het' te gebruik.
Die steun van radikale vir die Russiese rewolusie het Woodrow Wilson en sy administrasie bekommerd gemaak, en Amerika het die tydperk van die Rooi Skrik -tydperk genoem. Op 7 November 1919, die tweede herdenking van die revolusie, beveel Alexander Mitchell Palmer, Wilson se prokureur -generaal, die arrestasie van meer as 10 000 vermeende kommuniste en anargiste. Dit sluit Larkin in wat aangekla word van "pleit vir geweld, geweld en onwettige middele om die regering omver te werp".
Die verhoor van Larkin het op 30 Januarie 1920 begin. Hy het besluit om homself te verdedig. Hy ontken dat hy hom beywer het vir die omverwerping van die regering. Hy erken egter dat hy deel was van die lang Amerikaanse revolusionêre tradisie wat Abraham Lincoln, Walt Whitman, Henry David Thoreau en Ralph Waldo Emerson insluit. Hy het ook Wendell Phillips in sy verweer aangehaal: "Die regering bestaan ​​om die regte van minderhede te beskerm. Die geliefdes en die rykes het geen beskerming nodig nie - hulle het baie vriende en min vyande."
Die jurie het Larkin skuldig bevind en op 3 Mei 1920 het hy 'n vonnis van vyf tot tien jaar in Sing Sing gekry. In die gevangenis werk Larkin in die skoene, vervaardiging en herstel van skoene. Ondanks sy onvermoë om na Ierland terug te keer, is hy jaarliks ​​herkies as hoofsekretaris van die Irish Transport and General Workers 'Union.
In November 1922 wen Alfred Smith die verkiesing vir goewerneur in New York. 'N Paar dae later beveel hy 'n ondersoek na die gevangenisstraf van Larkin en op 17 Januarie 1923 verleen hy hom 'n gratis kwytskelding. Larkin het teruggekeer huis toe na 'n triomfantelike onthaal. Die nuwe leier van die ITGWU, William O'Brien, was egter nie bereid om op te tree nie en het daarin geslaag om Larkin in Maart 1924 uit die vakbond te laat skors.
Larkin stig nou 'n nuwe vakbond, die Workers 'Union of Ireland (WUI). Hy word ook hoof van die Ierse afdeling van die Komintern en besoek die Sowjetunie in 1924. Volgens Bertram D. Wolfe was hy nie beïndruk met die kommunistiese stelsel nie: "In 1924 het die Moskou -Sowjet Larkin genooi om na sy sessies te kom as 'n verteenwoordiger van die mense van Dublin, maar hy het niks daar gevind om hom aan te trek nie, en hulle kon hul man ook nie in hierdie wildhartige rebel sien nie. Ek het hom toe ontmoet in die eetkamer van 'n hotel in Moskou, waar hy 'n reeks skandale oor die kos, die diens en die onduidelikheid van kelners wat nie Engels kon verstaan ​​wat met 'n dik Ierse brogue gepraat is nie ... Die Moskowiete was bly toe hierdie vooraanstaande Dubliner terugkeer na sy geboorteland. "
Larkin het die WUI suksesvol opgebou en het in Februarie 1932 die setel in Noord -Dublin in die Dáil Éireann gewen. Hy verloor egter die setel in Januarie 1933. Larkin is ook gedwing om The Irish Worker te sluit. Later begin hy nog 'n radikale koerant, Irish Workers 'Voice. Hy dien ook in die Dublin Trades Council, in die Port and Docks Board en die Dublin Corporation.
In die volgende verkiesing het hy die setel van Noordoos-Dublin verower. In 1944 is hy egter weer by die stembusse verslaan. Die jaar daarna is sy aansoek om by die Ierse Arbeidersparty aan te sluit, uiteindelik aanvaar. James Larkin sterf in sy slaap op 30 Januarie 1947. By sy begrafnis het Sean Casey gesê dat Larkin nie net die brood nie, maar ook die fles wyn na die arbeidersbeweging gebring het. Bertram D. Wolfe het bygevoeg: "James Larkin het sy tyd oorleef. Hy pas nie meer in die ordelike, konstruktiewe, burokratiese arbeidersbeweging as wat hy geskik was om 'n marionet van Moskou te wees nie."
Larkin vertoon 'n energie wat amper bomenslik was. Die afdeling was een van die stormsentrums van godsdienstige twis en die vesting van die Oranje Orde, deur wie Houston die setel beklee het. Die feit dat ek 'n Rooms -Katoliek was, het die situasie natuurlik nog lewendiger gemaak. Maar niks kon Jim skrikmaak nie. Hy het roekeloos in die geveg gedompel waar die geveg die woedendste was, reuse -optogte teen Chinese arbeid aan die Rand georganiseer, vyandige skares versadig met godsdienstige gejaagdheid wat om ons bloed gehuil het, en laastens, maar allermins, met ons teenstanders meegeding in die 'n riskante spel van nabootsing word dan byna by elke verkiesing in Liverpool gespeel. Ek is daarvan oortuig dat dit grootliks te danke was aan Larkin se oorweldigende arbeid, dat ons 'n Tory -meerderheid van vierduisend tot vyfhonderd verminder het, maar ek gee liewer nie my mening oor sommige van die metodes wat hy aangewend het om die hoogs prysenswaardige resultaat te bereik nie.
James Robert Larkin was 'n man met 'n groot been, met 'n groot raam, breë skouers wat nie te hoog of te trots gehou was nie, wat hom 'n gevoel van buiging oor gewone mans gee terwyl hy met hulle praat. Lang arms en bene, groot hande soos grawe, groot, afgeronde skoene, gevorm soos die agterkant van 'n kanaalboot, het die prentjie voltooi ...
Toe Larkin praat, flits en vonkel sy blou oë. Hy brul en donder, spat en - tensy 'n verhoog hom van die publiek skei - spuit sy gehoor met spoeg. Soms het 'n onstuimige voorpoot op sy voorkop neergedaal terwyl hy sy kop met sterk klem beweeg het. Impulsief, vurig, passievol, vinnig om te reageer, hoogs persoonlik, uitlokkend en aangenaam in aanval, sterk en skilderagtig van spraak, Larkin se taal was ryk aan die beurte van Ierse poëtiese beelde, besaai met neologismes van sy eie ontwerp. Veral voor 'n Ierse of 'n Iers-Amerikaanse gehoor, of 'n gehoor van verwarde buitelandse sosialiste wat nie voorbereid was op poësie en godsdiens in die Marxistiese oratorium nie, was hy die magtigste spreker in die linkse sosialistiese beweging.
Ek het my aandag gevestig op 'n groep mans wat die mees vernederde, teisterde groep werkers was wat ek ooit in my loopbaan gehad het - die ysterertswerkers wat die bote uit Spanje aan die Govan -kant van die rivier gelos het. Hulle was meestal mans van Noord -Ierland wat in losieshuise gewoon het. Hulle is op elke wrede manier uitgebuit. Hulle was per uur verloof, en op alle ure van die dag en nag was hulle aangetrek volgens die aantal spoorwaens wat beskikbaar was om te laai. Geen regulasies, geen oorwegings daaraan gegee nie. Hulle werk miskien 'n uur om die beskikbare waens te laai, staan ​​dan twee of drie uur, of miskien 'n halwe dag, gereed - kry een of meer uur se werk, trek die paar koppies. Hulle was veronderstel om 8d te kry. per uur - wanneer hulle werk - en watter werk hierdie manne moes verrig, kan nie in woorde uitgedruk word nie. Slegs mans wat kalsineerde ystererts of mangaanerts geskop het, kan hul arbeid waardeer. Hulle was in 'n voortdurende toestand van halfhonger en dronkenskap. Dit was die eerste mense wat ek al ooit met spysvertering gesien het, of, soos dit in Dublin genoem word, 'Spunk'. Baie van hulle het nooit eers die skuiling van 'n losieshuis gesoek nie, want die dossier het ten minste 4d gehef. Per nag. 'N Paar van hulle - wat nie 'n gevoel van manlikheid verloor het nie - het keer op keer probeer om hul genote te organiseer, maar mislukking was by hul pogings.
'N Wettige dag van agt uur, voorsiening vir werk aan alle werkloses, en pensioene vir alle werkers op 60 -jarige ouderdom. Die land Ierland vir die mense van Ierland.
Die omstandighede waaronder mnr. Larkin in Junie verlede jaar skuldig bevind en gevonnis is, is nog vars in die geheue van die deel van die publiek wat belangstel in arbeidsgeskille en die gevolge daarvan, en die aankondiging dat hy op 1 Oktober vrygelaat sal word. Dit is geen verrassing nie, want die publiek het ten tyde van die verhoor sterk gevoel dat hoewel hy tegnies die wet oortree het, hy hom aan geen morele onduidelikheid skuldig was nie, dat die vonnis heeltemal ongegrond was vir die oortreding, en dat dit in werklikheid dit behoort nie toegelaat te word nie.
Hoeveel betaal oud-wethouder Irwin sy werksmeisies per week? Hoeveel per uur oortyd? Hoeveel boet hy hulle per maand?
Hoeveel het raadslid Crozier betaal vir die laaste stuk huiseiendom wat hy van die korporasie gekoop het?
Sal Jamsey Fox, raadslid, P.L.G., verkiesingsagent, saalhak, ens. Vir ons sê hoeveel die seuns in die korporasie -diens vir hom ingesamel het.
Wat is die probleem? Laat my toe om dit te stel soos ek dit sien.Die werkgewers wil voortgaan met die bedryf en verdien winste. Die werkers begeer om te lewe. Die werkgewers kan nie voortgaan met die bedryf nie, en hulle kan ook geen wins opdoen as hulle nie die goeie wil van die werkers het nie, of hulle toegewyd is om die bedryf voort te sit. Die werkers moet werk om te lewe; daarom is dit in belang van beide partye dat 'n onderlinge ooreenkoms tot stand kom. 'N Onderlinge reëling, ek herhaal, is die enigste bevredigende medium waarmee die huidige stelsel met enige mate van tevredenheid voortgesit kan word, en in so 'n ooreenkoms het die werkgewers meer om te kry as die werkers. Ek is natuurlik daarvan bewus dat die uiteindelike oplossing die eienaarskap en beheer van die lewensmiddele deur die hele volk is; maar ons is nog nie in die stadium van ontwikkeling nie. Daarom is dit noodsaaklik dat daar na 'n paar middele gesoek moet word waardeur die werk van die nasie voortgesit kan word sonder om voortdurend die nodige ontwrigting te hê. The Strike is tans 'n verdoemende maar noodsaaklike euwel, en as dit moontlik is om hulle in aantal, plek en grootte te beperk, moet alle denkende mense daartoe bystaan. Daarom plaas ek 'n skema wat ek by 'n vroeëre geleentheid aan werkgewers en werkers voorgelê het, en om 'n formalisme te gebruik, kan alles wat nie in hierdie skema uiteengesit is nie, daarby gevoeg word. , bespreekbaar.
Hulle neem aan hulself dat hulle alle regte het wat aan mans en aan die samelewings van mense gegee word, maar hulle ontken die mans se reg om te beweer dat hulle ook 'n aansienlike aanspraak het op die deel van die produkte wat hulle produseer, en hulle voer verder aan sê dat hulle geen inmenging van derde partye wil hê nie. Hulle wil individueel met hul werkers te doen kry. Dit beteken dat die manne wat die lewensmiddele het ons lewens beheer, en omdat ons werkers probeer het om 'n mate van geregtigheid, 'n mate van verbetering te kry, ontken hulle die reg van die mens om met sy medemens om te gaan. Waarom die natuurwet onderlinge samewerking was. Die mens moet met sy genote verbind word. Die werkgewers kon nie hul eie saak maak nie. Laat hom hulle help. Wat was die posisie van sake in verband met die lewe in die industriële Ierland? Daar is 21 000 gesinne - vier en 'n half persone in 'n gesin - wat in enkelkamers woon. Wie is verantwoordelik? Die here teenoor hom sou die verantwoordelikheid moes aanvaar. Natuurlik moet hulle. Hulle het gesê dat hulle die lewensmiddele beheer; dan rus die verantwoordelikheid op hulle. Een-en-twintig duisend mense vermenigvuldig met vyf, meer as honderdduisend mense het saamgedrom in die verwoeste krotbuurte van Dublin.
Ek rig hierdie waarskuwing aan u, die aristokrasie van die industrie in hierdie stad, omdat u, soos alle aristokrasieë, geneig is om blind te word in 'n lang gesag, en u nie daarvan bewus is dat u en u klas en elke aksie daarvan elke dag oorweeg en beoordeel word nie dag deur diegene wat die mag het om die hele sosiale orde te skud of omver te werp, en wie se rusteloosheid in armoede vandag ons industriële beskawing laat roer soos 'n skuddende moeras.
U vrymoedigheid en onkunde oor die regte wat aan werknemers in die moderne wêreld toegeken is, was ongelooflik en net so groot soos u onmenslikheid. As u gesamentlik 'n deel van die menslike siel so groot soos 'n drie-sent gehad het, sou u nag en dag met die verteenwoordigers van die arbeid gesit het en die een of ander oplossing van die moeilikheid probeer, met inagneming van die vroue en kinders, wat was ten minste onskuldig teenoor u. Maar nee! U het arbeid herinner dat u altyd u drie vierkantige maaltye per dag kon eet terwyl dit honger was. U het weer met verteenwoordigers van die staat vergader, want as u saai is, weet u dat die openbare mening u nie sal uithou nie. U het as u woordvoerder die bitterste tong gekies wat ooit op hierdie eiland gewag het, en toe 'n toekenning gemaak is deur mans wat 'n ervaring in industriële aangeleenthede het wat duisend maal groter is as joune, wat geskille in bedrywe besleg het wat so groot was dat die som van u klein ondernemings sou hulle nie gelykstel nie, u trek u weer terug en sal nie saamstem om hul oplossing te aanvaar nie en terugval op u duiwelse hongersnoodbeleid. Roep hardop na die hemel vir nuwe siele! Die siele wat u op die publisiteitsskerm gewerp het, lyk soos die aaklige en kronkelende wesens wat uit die insekwêreld vergroot is, en deur die kinematograaf aan ons geopenbaar is.
U kan u polis slaag en u eie verdoemenis verseker deur u oorwinning. Die manne wie se manlikheid jy gebreek het, sal jou verafsku en sal altyd broei en beplan om 'n nuwe slag te slaan. Die kinders sal geleer word om jou te vervloek. Die baba wat in die baarmoeder gevorm word, het die lewenskragtigheid van haat in sy verhongerde liggaam ingeblaas. Dit is nie hulle nie - dit is julle wat blinde Simsons is wat die pilare van die sosiale orde neerlê. U klink die doodsklok van outokrasie in die nywerheid. Daar was outokrasie in die politieke lewe, en dit word vervang deur demokrasie. So sal die demokratiese mag beslis die beheer van die industrie van u afneem. Die lot van u, die aristokrasie van die industrie, sal die lot van die aristokrasie van die land wees as u nie toon dat u nog 'n menslikheid onder u het nie. Die mensdom verafsku bo alles van 'n vakuum op sigself, en u klas sal van die mensdom afgesny word namate die chirurg die kanker en uitheemse groei uit die liggaam sny.
Ek het probeer om sektarisme dood te maak, hetsy in Katolieke of Protestante. Ek is gekant teen grootpratery of onverdraagsaamheid aan weerskante.
Diegene wat die werkers wil verdeel, het tot die vuilste metodes gegaan. Ek het nie die aandkoerante gelees nie, maar ek word meegedeel dat daar slegte dinge in staan. Hulle het 'n vuur aangesteek in Ierland wat hulle nooit sal blus nie. Daar sal 'n huil in Engeland, Skotland en Wallis wees wat vir 'n geruime tyd nie stil sal word nie.
Ek doen jare lank die werk waarvoor ek gebore is. Ek het bewys dat daar 21 000 gesinne vyf in 'n kamer in Dublin woon. Noem dit Katolisisme, Christendom! Dit is iets anders. Ek het die sedelikheid en nugterheid van die mense verhoog. Selfs Murphy sê dat Larkin goed gevaar het, maar "los die trams af". Ek het geen man se eer of geen vrou se eer ingeneem nie. Ek het nooit in 'n openbare kroeg gestaan ​​nie en alkoholiese drank het nooit aan my lippe geraak nie. Ek is versigtig oor my gedrag, want ek weet dat hierdie oorsaak skoon manne is.
Die skikking van die staking het in werklikheid niks opgelos nie. Die uiters noodsaaklike onderneming van 'smashing Larkin' is suksesvol bereik; maar dit is baie ver van dieselfde as 'smashing Larkinism'. Daar is geen sekuriteit dat die manne wat nou besig is om hul werk te bekommer oor die bitterheid van die nederlaag, nie sal poog om hul gebroke magte te herorganiseer nie en, gegewe 'n ander leier en nog 'n geleentheid, 'n verdere en meer wanhopige slag op die ekonomie sal slaan lewe van Dublin.
Toe ek daar sit en na Larkin luister, besef ek dat ek in die teenwoordigheid was van iets wat ek nog nooit teëgekom het nie, 'n groot oerkrag eerder as 'n man. Slegs die groot elementêre krag wat in alle skares is, het vir ewig in sy natuur oorgegaan.
Kamerade - Ons leef in 'n belangrike tyd. Ons staan ​​nou op die drumpel van 'n nuwer beweging, met 'n nuwer hoop en 'n nuwe inspirasie. Die beste dank wat ons kon gee aan diegene wat voorheen gegaan het en die Ierse werkersklas van hul knieë af opgehef het, was om met vasberadenheid en entoesiasme vorentoe te streef na die uiteindelike doel van hul pogings, 'n koöperatiewe Statebond vir Ierland.
Die kwessie van godsdiens was 'n saak van elke individu se gewete, en in baie gevalle was die uitkoms van geboorte of verblyf in 'n sekere geografiese gebied. As ons onsself die gewetensvryheid, die vryheid van aanbidding eis, sal ons toesien dat elke ander individu dieselfde reg geniet. Onverdraagsaamheid was die vloek van ons land. Dit is vir ons om die evangelie van verdraagsaamheid en kameraadskap vir alle vroue en mans te verkondig. Daar moet vryheid wees vir almal om te lewe, te dink, te aanbid, geen boek, geen laan moet gesluit word nie. Deur God se hulp en die intelligente gebruik van hul eie sterk regterarms kon hulle groot dinge bereik.
Ek roep vanaand u drie mans op wat dood is in die gevangenis in Manchester op die donker en somber oggend in 1867 - Allen, Larkin en O'Brien. Hulle kom uit 'n klas mans wat altyd getrou was aan Ierland en wat haar nog nooit in die steek gelaat het nie - die manne van die werkersklas. Daar is een groot, glorieryke bladsy in die Ierse geskiedenis wat nog nooit van die hand gewys of besweer is nie, en dit is die bladsy wat in onwrikbare woorde die feit dat die Ierse werkersklas haar nooit in die steek gelaat het, opteken nie
of haar verraai het.
Dit verg baie krag, groot moed om 'n man te wees, en die manne is gebore uit 'n ras wat nooit 'n tekort aan moed gehad het nie. Ons maak foute, ons het ons foute, en God weet dat sommige van ons meer as ons deel het, maar as gevaar dreig en plig roep, glimlag ons na ons eie begrafnis.
Larkin, Allen en O'Brien is dood - so sê hulle. Dis nie waar nie. Larkin, Allen en O'Brien leef, en nie net in die gees nie, maar in die vlees, vanweë julle wat vanaand hier is. Alhoewel daar nog een man in Ierland oorbly wat die Britse regering getrotseer het, word Ierland nie oorwin nie, en Allen, Larkin en O'Brien is nie dood nie. Daar is wel 'n paar, 'n paar, 'n paar Iere wat hul eersgeboortereg sou verkoop - ja, en hulle sou die moeder verkoop het - maar Goddank, die hart van Ierland is waar en sterk. Sy kweek nog steeds mans wat eendag vasbeslote was om die boeie te breek en as vrygebore mans regop te staan.
Oor die algemeen oor die land, verseker ek u dat die werkers van Ierland aan die kant is van die dierbare, donkerkop moeder, op wie se oproep hulle nog nooit kon antwoord nie.
Ons het altesaam ongeveer 5 000 gewere. Ons het min bajonette. Ons het min ammunisie; dit is die enigste probleem wat ons ondervind. Ons het die manne. Glo my, en ek sal u nie mislei nie, die manne wat in ons beweging in Ierland is - die manne wat die ruggraat van enige beweging is - is solied en verenig en wag net op 'n nederlaag van een of ander omvang wanneer die woord uitgaan weer; weer sal die oproep oor die heuwel lui na die mans wat altyd die oproep van Caithlin-ni-Houlihan beantwoord het.
Is ons ons vaders nie waardig nie? Die doel van hierdie vergadering vanaand is nie net om na die sang te luister nie, wat baie mooi en baie stimulerend was. U het vanaand voluit en ernstig hiernatoe gekom, vasbeslote om te veg en te werk, en soms is dit moeiliker om te werk as om te veg. My beroep op u is: Gee ons geld of gee ons gewere, en deur die Lewende God wat ons die lewe gegee het, sal u u nie in die steek laat nie en ons sal die moeder van ons ras nie faal nie, ek pleit by u. U weet nie in watter tye u leef nie.
Ons het sewehonderd lang en moeë jare gewag op hierdie uur. Die vloed is by ons, en ons verdien om na die vergetelheid oorgedra te word as ons nie gereed is vir die 'opkoms van die maan' nie.
Waarom moet Ierland in hierdie oorlog vir Brittanje veg? Wat het Brittanje al ooit vir ons mense gedoen? Wat ons ook al van haar gekry het, het ons geworstel met stryd en opoffering. Nee, manne en vroue van die Ierse ras, ons sal nie vir Engeland veg nie. Ons sal veg vir die vernietiging van die Britse Ryk en die bou van 'n Ierse republiek. Ons sal nie veg vir die behoud van die vyand nie, wat die veld en heuwels van Ierland al 700 jaar lank met die dood en verwoesting verwoes het. Ons sal veg om Ierland uit die greep te kry van die gemene karkas genaamd Engeland.
As 'n man wat in 'n Amerikaanse stad praat, die toejuiging van talle ouditeure opgewonde maak deur vir hulle te sê dat "Rusland die enigste plek is waar mans en vroue vry kan wees", laat die feit baie baie ernstige vrae ontstaan.
Die eerste van hulle - Waarom het hy 'n verklaring tegelyk so dom en so vals gemaak? - word maklik beantwoord. Die spreker was James Larkin, wat self net so 'n Bolsjewist is as wat hy tyd kan vind om te wees in die oomblikke waarop hy nie 'n Sinn Feiner hoef te wees nie en 'n eksponent is van wat in hierdie land die I.W.W. Maar hierdie stelling is in Boston gemaak, en dit is moeilik om te verstaan ​​van meer as 'n handjievol uit-en-uit gekke wat die enigste vryheid wil hê wat nou in Rusland bestaan. Dit is die vryheid van 'n klein klas om dood te maak en te steel, en die vryheid van almal om vermoor en beroof te word.
Mnr. Larkin sou die saak natuurlik nie presies so stel nie, maar geen ander manier het hom voorgestel nie, dus het hy onthoud van wat hy geweet of gevoel het dat dit die gevare van definisie sou wees. Mnr. Larkin word erkenning gegee aan sy soort en sy aangrypende welsprekendheid. Dit is wat hom gevaarlik maak, maar 'n mens merk op dat hy Amerika verkies bo Rusland as 'n plek om sy prediking te doen.
Wat beteken dit alles vir die vryheid van denke en ondersoek? Waarom Einstein en mans soos hy nie toegelaat sou word om te funksioneer nie, sou nie toegelaat word om te dink nie. U sou geen aktiwiteitsveld hê nie, hetsy in godsdiens, in kuns of in wetenskap. Staatsamptenare gaan 'n staaldop in die gedagtes van die mense van hierdie land sit, en hulle gaan dit afskroef totdat hulle almal een tipe is.
Ek was 'n man wat altyd geweld verafsku het, want ek is wreed misbruik deur hierdie georganiseerde mag. Wie het geweld en geweld gebruik? "Is dit die sterkes wat geweld gebruik? Is dit die sterkes wat geweld gebruik?" Dit is altyd die swakkes, die lafhartiges, diegene wat slegs van konserwatisme en geweld en geweld kan lewe. Dit was nog altyd deur die eeue heen: die swakkes, die grootmoediges, diegene wat nie kennis het nie, wat altyd geweld en geweld gebruik het om kennis te bevorder.
Menere, eendag word u in Amerika die waarheid vertel. Intussen moet ons wat op die dakke was die waarheid vertel, ly. Ons moet deur die donker dae en die donker nagte gaan, maar ons gaan daarheen met die waarheid in ons oë en ons harte, en geen leuen op ons lippe nie.
Ek het Wendell Phillips gelees sedert ek 'n seuntjie was. Wendell Phillips sê: "Die regering bestaan ​​om die regte van minderhede te beskerm. Die geliefdes en die rykes het geen beskerming nodig nie - hulle het baie vriende en min vyande."
Die weë van die breë snelweë was my weë en ek was nog nooit omring deur mure nie, en so kan dit ook môre wees - u mag besluit dat hierdie individu in die belang van hierdie groot Republiek van 110 000 000 mense verwyder moet word vyf of tien jaar.
Ek maak geen beswaar daarteen dat u dit doen nie. Ek sê dat u 'n reg op eer en waarheid het, as u glo dat hierdie man ooit skuldig was aan enige misdaad teen u land, staan ​​by u land, leef deur sy mense, leef altyd in sy belang. Ek het dit altyd met my land gedoen, en dit is die rede waarom ek feitlik staan ​​sonder dat iemand uit my eie mense saam met my staan, behalwe die armes en ongelukkiges. Ek het Iere en Iere in hierdie land wat in my glo en wat sal toesien dat ek 'n goeie kans kry; en vir die wat aan my tuis behoort, hulle het my nog altyd geken, altyd geweet waarvoor ek gestaan ​​het, en daar sal na my vrou en kinders omgesien word.
In 1924 het die Moskou-Sowjet Larkin genooi om as 'n verteenwoordiger van die mense van Dublin na sy sessies te kom, maar hy het niks daar gevind om hom aan te trek nie, en hulle kon ook nie 'hul man' in hierdie wildhartige rebel sien nie. Ek ontmoet hom toe, in die eetkamer van 'n hotel in Moskou, waar hy 'n reeks skandale maak oor die kos, die diens en die stompheid van kelners wat nie gewone Engels met 'n dik Ierse brogue kon praat nie. Sodra die gewone stuk perdevleis in koolsop, taai soos leer, wat as hoofgereg bedien is en sjchi genoem word, tot 'n onverwagte lekkerny gelei het, beet borshch. Maar van Jim se tafel kom die woedende kreet: "Julle kan my nie hierdie bloedsop laat eet nie!" Die gevolg was ontsteltenis ...
Die klimaks het gekom toe Moskou vir Jim Larkin probeer vertel het van sy plig om 'die Sowjetunie te verdedig in die lig van die oorlogsgevaar'. 'Wat 'n verdomde dwaas van 'n generaal', het hy geëis, 'sou ooit hierdie bevrore land probeer binnedring?' Die Moskowiete was bly toe hierdie vooraanstaande Dubliner terugkeer na sy geboorteland.
Jim Larkin: Die leeu van die Ierse arbeidersbeweging
27 April 1920: Jim Larkin, arbeidsleier wat betrokke was by die Irish Transport and General Workers Union (ITGWU) in 1909, is in die Verenigde State tot vyf tot tien jaar gevonnis vir 'kriminele sindikalisme' - vakbond. Hy spandeer sy tyd in Sing Sing Prison ("Jim Larkin in Sing Sing," Freemans Journal, 13 Augustus 1921, p. 5). Larkin het as sy eie advokaat gedien, en hoewel hy sy saak aan 'n "vooroordeelregter en onvriendelike jurie" verloor het, het hy met eer en respek uit die saak gekom.
'Vreesloos en reguit soos altyd, het hy nie daarvan teruggekeer om 'n vyandige hofsaal aan te voer nie ― en' op sy geloof in die basiese onreg van die heersende sosiale stelsel 'te druk' ('Trial of Larkin,' Ierse pers, 27 April 1977, p. 8).
Jim Larkin se beker wat op 8 November 1919 geneem is tydens sy arrestasie weens 'kriminele anargisme' in die staat New York. (Publieke domein)
'N Terugblik op Larkin se kinderjare help ons om te verduidelik hoe hy 'n kampioen geword het van die mans onderaan die finansiële leer en 'n uitdagende uitdager van die "haves" op die boonste trappe. Hoewel hy in Newry gebore is, verhuis die gesin van Larkin na Liverpool, waar hy op sewejarige ouderdom begin werk het en twee keer per dag melk afgelewer het. Na sy pa se dood het hy die stad verlaat toe hy elf was en na Cardiff en Londen gestap in 'n desperate soektog na werk.
Hy kon nie daarin slaag om 'n posisie te kry nie, maar weggesteek op 'n skip wat na Latyns -Amerika was, waar hy vasgeketting was en 'n blikkie water agtergelaat het terwyl hy rotte afweer, wat sy naels en toonnaels opgeëet het.
Larkin keer terug na Liverpool en kry werk by 'n Liverpool -redery. Tydens die staking teen die onderneming is hy afgedank omdat hy by die onderbetaalde werkers aangesluit het. Hy het na Belfast gereis, waar sy vermoëns as arbeidsorganiseerder na vore gekom het.
In 1908 help hy met die stigting van die Ierse Vervoer- en Algemene Werkersunie, wat hy as hoofsekretaris toesig gehou het. Die bittere arbeidsgeskille van Dublin van 1911 tot 1913 bied die slagveld waarop Larkin groot sake uitdaag en vir die gewone mens veg.
Sy dood in Dublin in Januarie 1947 het 'n tydperk in die Ierse geskiedenis beëindig ("Death of Mr. James Larkin," Ierse pers, 31 Januarie 1947, p. 1)
Wat Larkin familie rekords sal jy vind?
Daar is 197 000 sensusrekords beskikbaar vir die van Larkin. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die Larkin-sensusrekords u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 32 000 immigrasierekords beskikbaar vir die van Larkin.Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Daar is 30 000 militêre rekords beskikbaar vir die van Larkin. Vir die veterane onder u Larkin -voorouers, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
Daar is 32 000 immigrasierekords beskikbaar vir die van Larkin. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Larkin, James (1874–1947), arbeidsleier, is gebore 28 Januarie 1874 in Combermere St. 41, Toxteth, Liverpool, Engeland, die tweede oudste van drie seuns en drie dogters van James Larkin, gieterijarbeider, en Mary Ann Larkin (née McNulty, McAnulty of McNalty). Sy geboortesertifikaat het geen middelnaam gegee nie, alhoewel hy getroud was as James Joseph.
Gesin en vroeë lewe Albei sy ouers was onlangse immigrante van Ierse katolieke huurders-sy vader kom uit Lower Killeavy, suid Armagh, en sy ma uit Burren, in die suide van Down-en Larkin sou 'n lewenslange Ierse nasionalis word. Op die laaste van 1909 het hy altyd daarop aangedring dat hy 'n Ulsterman was, gebore in die moederhuis by Tamnaharry, naby Burren. Larkin het 'n armoede-opvoeding ontvang by Our Lady of Mount Carmel katolieke kerkskool, Chipping St., Liverpool. Op die ouderdom van sewe word hy 'n 'half-timer'-'n leerling wat die dag tussen lesse en werk kan verdeel-en verlaat die skool op 11-jarige ouderdom. Na diens as slagterassistent, papierhanger, Franse poleerder, ingenieursleerling, en seeman, het hy ongeveer 1890 aan die Liverpool -dokke gewerk.
'N Onbeskaamde, temperamentele en rustelose adolessent, van sy vroeë tienerjare, het Larkin te voet van die huis af vertrek en in 1893 en 1901 vir die Amerikas weggesteek. bestudeer sosialisme, en tydens 'n kort gevangenisstraf in New York na sy ontdekking as 'n wegkruipertjie. Nadat hy in 1893 na Liverpool gedeporteer is, het hy by die Independent Labour Party (ILP), en later die Clarion -beweging, aangesluit en ontwikkel hy as 'n redelik tipiese lid van die ILP, vir wie sosialisme 'n humanistiese godsdiens was eerder as 'n wetenskap, gedryf deur morele verontwaardiging en ondersteun deur 'n persoonlike etiese kode. Hy het nie skip se vrag, gok, drank of rook gelaai nie - alhoewel hy later 'n sigaar of 'n pyp sou geniet. Sy vrye tyd is gegee aan die ILP, liefdadigheidswerk in die krotbuurte en lees. Met sy natuurlike oorheersende teenwoordigheid sou ander werkers dikwels sy advies inwin. In 1903 word hy 'n voormanmeester by T. & amp; J. Harrison, 'n vaste pos wat £ 3 betaal. 10s. per week. In dieselfde jaar, tydens 'n burgerlike seremonie, trou hy met Elizabeth Brown, dogter van Robert Brown, Ashbourne Road 58, Toxteth Park, 'n doop-leke-prediker wat 'n gemoedelike kafee op die platteland bestuur het waar Larkin gereeld was. Die egpaar het by Larkin se weduwee -ma in Roche St. 37, Toxteth Park, gewoon. Dit was 'n huwelik van 'krijt en kaas'. Elizabeth is toegewy aan huismaak en goeie werke, en het daarna verlang na 'n rustige lewe. Hulle sou vier seuns hê: James (qv) (1904–69), Denis (qv) (1908–87), Fintan (1909–81) en Barney (1914–78).
Vakbondlid, 1898–1913 Larkin was aanvanklik die sosialistiese siening van vakbonde as palliatiewe van kapitalisme. Alhoewel hy in 1898 gehelp het om 'n tak van die Workers 'Union in Liverpool te vorm, het hy hom eers in 1901 aangesluit by die National Union of Dock Laborers (NUDL). redenaar in die stryd. Die staking het hom sy werk gekos, en hy aanvaar 'n pos as organiseerder by die NUDL, en word 'n algemene organiseerder in 1906. Na suksesvolle werk in die noorde van Engeland en Skotland is hy in Januarie 1907 na Belfast gestuur. In Belfast volg hy tot die gemoedelikheidsbeleid van die NUDL, totdat spontaneïteit en stakingsbreek deur die werkgewers daartoe gelei het dat hy sy instinktiewe strydlustigheid ontketen het. Na selektiewe stakings (April -Mei) en toenemende geweld - is Larkin self daarvan beskuldig dat hy op 31 Mei 'n korf aangerand het, maar uiteindelik vrygespreek het - het hy in Junie 'n algemene staking in die hawe van Belfast geloods. Sy mees gevierde talent, sy oratorium, het 'n dramatiese impak op die stad gehad. Die algemene staking het 'n hoogs gelaaide atmosfeer geskep. Op 24 Julie het die polisie met die stakers gemut en verbrokkel, wat die regering aangespoor het om troepe in te jaag. Larkin se bereidwilligheid om aksie te veralgemeen, het ook die sekretaris -generaal van die NUDL, James Sexton, ontstel, wat beheer oor die staking oorgeneem het en 'n swak skikking (Augustus) onderhandel het. Larkin voel verneder in Belfast en draai na Dublin en die suide. Sy leierskap vir verdere stakings van ongeskoolde werkers in Dublin en Cork (November, Desember 1908) het sy gespanne betrekkinge met Sexton uitgerek en tot sy skorsing as 'n NUDL -amptenaar op 7 Desember gelei.
Op 28 Desember het Larkin die Irish Transport and General Workers 'Union (ITGWU) gestig uit die wegbreek -NUDL -takke, met die argument dat Ierse werkers Ierse vakbonde nodig het. As hoofsekretaris sou hy die vakbond op 'n diktatoriale manier bestuur. Nou sy eie baas, het hy 'n reeks onsekerheid oor finansies geopenbaar en 'n ingeperkte beleid gevoer tot 1911. Boonop het hy teëgekom deur Sexton en konserwatiewe vakbondlede. Hy is in 1908 verkies tot die parlementêre komitee van die Ierse vakbondkongres (ITUC) en het die ITGWU nie tydens die kongres van 1909 erken nie, maar het in 1910 toegang tot die ITUC -parlementêre komitee gekry. Hy het ook aangedui dat voorkeur vir vakbondpolitiek en joernalistiek bo die alledaagse werk van vakbondorganisasie, en het sy neiging tot persoonlike aanvalle op sy vyande toenemend toegeneem. Sy produksie (Januarie - Junie 1910) van 'n Dublin -uitgawe van James Connolly (qv) se koerant, die Harp, het herhaaldelike dreigemente van lasteraksie tot gevolg gehad. Op 17 Junie 1910, met Sexton se medewete, is hy tot twaalf maande se harde arbeid gevonnis weens die wanbesteding van vakbondfondse wat in 1908 in Cork ingesamel is.
Die uitbreiding van 'n golf industriële onrus uit Brittanje in die somer van 1911 het Larkin in staat gestel om in sy eie reg te kom. Die ITGWU reageer met toenemende selfvertroue en brei uit tot ongeveer 20 000 lede teen 1913. In 1912 word Larkin as 'n arbeidsraadslid in Dublin gekies en word hy in 1913 president van die ITUC. Hy het noemenswaardige sukses as redakteur van die Ierse werker, wat hy vanaf Mei 1911 uitgereik het. Die koerant ondersteun organisasies van 'Iers-Ierland' en bevorder sindikalistiese idees soos simpatieke optrede, industriële vakbondwese en die ontwikkeling van 'n werkers se teenkultuur. In sy hoofkwartier, Liberty Hall, het die ITGWU musiek-, dans- en dramaklasse georganiseer. In Augustus 1913 huur dit die landgoed Croydon Park, waar karnavalle en sport vir vakbondlede voorsien word. Sy teatraliteit en charisma het van Larkin 'n volksheld gemaak, en hy het 'n skaamtelose persoonlikheidskult aangemoedig, waarop hy 'n afhanklikheid ontwikkel het.
Uitsluiting in Dublin, 1913–14 Teen die somer van 1913 was Larkin op sy hoogtepunt, en Dublin se puissante kapitalis, William Martin Murphy (qv), was vasbeslote om hom te weerstaan. Toe Larkin sy werknemers in die trams en in onafhanklike koerante begin werf, het Murphy begin om ITGWU -lede te ontslaan. Die vakbond reageer met 'n staking op 26 Augustus 1913. In September het 400 werkgewers by Murphy aangesluit en meer as 20 000 werkers uitgesluit omdat hulle aan die ITGWU behoort, of ondersteun. Die omvang van die konflik, gewelddadige botsings tussen werkers en polisie, en herhaaldelike arrestasies van Larkin en ander vakbondleiers, het die stryd internasionaal beroemd gemaak. Ongeveer £ 150,000 aan buitelandse hulp is na Dublin gestuur, die grootste deel van die British Trades Union Congress (TUC) en linkse Britse groepe soos die Daily Herald League. Larkin het geglo dat slegs simpatieke optrede in Brittanje die uitsluiting kan verslaan, en hy het deur Brittanje getoer en met groot gehore gepraat in sy 'Fiery cross' -veldtog. Britse vakbondleiers was senuweeagtig oor sindikalisme, en Larkin se openlike identifisering met die 'rebelle' van die Britse linkses en persoonlike mishandeling van sy kritici het die TUC -leierskap vervreem. Op 9 Desember het 'n spesiale TUC -konferensie oorweldigend gestem teen die goedkeuring van direkte optrede om Dublin te help. Op 18 Januarie 1914 is Larkin verplig om ITGWU -lede aan te beveel om so goed moontlik terug te keer werk toe. Die nederlaag het 'n skerp uitwerking op hom gehad. As gevolg van depressie, vermy hy vakbondwerk, maar neem toenemend belang in nasionalistiese politiek. As kommandant van die Ierse burgermag, wat op 13 November 1913 gestig is, het hy die mag van 'n piekmilisie in 'n uniform sakleër omskep en dit met die Ierse vrywilligers verbind. Hy het ook die verdeling en Ierse steun vir Brittanje in die wêreldoorlog veroordeel. Sy betrekkinge met ITGWU -amptenare het steeds agteruitgegaan, en op 25 Oktober vertrek hy na New York op 'n wêreldtoer. Daar word in Dublin gedink dat hy sou terugkeer na 'n paar maande van herstel. Of hy van plan was om terug te kom, is onduidelik.
Amerika, 1914–23 Larkin klim op 5 of 6 November 1914 in New York. Sy onmiddellike kontak was met die Socialist Party of America (SPA) en Clan na Gael. Die Clan het 'n paar sprekende afsprake aan die ooskus gereël, net om te ontdek dat Larkin se konfronterende styl van redenasie en geneigdheid tot persoonlike mishandeling 'n negatiewe reaksie op hom lewer. Hy is in die somer van 1915 beter ontvang aan die weskus, maar het nie daarin geslaag om 'n bestaan ​​te maak nie. In September neem hy 'n pos as organiseerder vir die Westelike Federasie van Mynwerkers. Dit was nie die werk wat hy wou hê nie, en in Oktober-deur John Devoy (qv) van Clan na Gael-het hy met die Duitse ambassade-attachés gereël om geld te ontvang in ruil vir agitasie teen oorlog. In November 1915 reis hy na Chicago om 'n toespraak te hou by die begrafnis van Joe Hill, en maak die stad sy basis. Gedurende die volgende twee jaar het Duitse finansiering hom in staat gestel om 'n uitgawe van die Ierse werker en reis baie in die Verenigde State. Na herhaalde beroepe het Elizabeth en die twee oudste seuns hom in Desember 1915 by hom aangesluit, voordat hulle in Augustus 1916 na Dublin teruggekeer het. Ook die ITGWU voel deur hom verwaarloos. Met 'n geheimsinnige aard en 'n afkeer om homself te verduidelik, het Larkin min kontak met die vakbond behou. Hy was ontsteld oor die besluit van Connolly om die burgerleër in die Paasfees te lei, omdat hy meer op die verhoog was as oor enige politieke verskille met Connolly. Na die styging hulde hy Connolly. Maar privaat het hy 'n afkeer gehad van Connolly se status as 'n nasionale martelaar. Na Amerika se toetrede tot die wêreldoorlog, is Larkin onderhewig aan inhegtenisneming en teistering van die owerhede en het hy gepraat oor die reis na Rusland. In Oktober 1917 eindig sy loopbaan as geheime agent in die stad Mexiko, toe die Duitsers met hom breek omdat hy geweier het om industriële sabotasie te onderneem.
Na samewerking met die Industrial Workers of the World in San Francisco (Desember), vestig Larkin hom in New York, waar hy by die SPA aansluit. Jaloesie en egoïsme het veroorsaak dat hy sy eie groep, die New York James Connolly Socialist Club, saam gestig het op St Patrick's day 1918. Hy het 'n klubperseel aangevra deur by sy SPA-takkamers in West 29th St. in te breek en by die enigste in te trek. besittings wat hy nodig gehad het: 'n mimeograaf, 'n fornuis en 'n braaipan. Toe John Reed die klub in Mei toespreek oor gebeure in Rusland, was Larkin betower en wou hy die SPA verander in 'n kommunistiese party. Die Connolly Club het die nasionale spilpunt van die projek geword, wat die redaksie van die linker SPA -faksie huisves Revolusionêre era en Reed's Stem van Arbeid. In Februarie 1919 het Larkin gehelp om 'n linkse afdeling van die SPA in New York te organiseer, in Junie was hy bo-aan die peiling tydens die verkiesing tot die nasionale linkse raad, en in September ondersteun hy die stigting van die Kommunistiese Arbeidersparty. In die praktyk bly hy 'n sindikalis, oppervlakkig aangetrokke tot die kommunisme deur die oënskynlike sukses daarvan. Teorie - van enige variëteit - of Bolsjewistiese taktiek het vir hom min beteken. Op 8 November 1919 is hy gearresteer in die 'rooi skrik' wat Amerika aangegryp het, en op 3 Mei 1920 tot vyf tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis vir 'kriminele anargie'. Gedurende sy tyd in die Sing Sing-, Clinton- en Comstock -gevangenisse het hy weer internasionale bekendheid verwerf as 'n politieke gevangene, en is hy vereer met die verkiesing tot die Moskou -sovjet in Februarie 1922. Hy het Ierland dopgehou en die Anglo -Ierse verdrag gewelddadig veroordeel as 'n verraad van nasionale doelwitte. Toe die 'rooi skrik' bedaar het, het die goewerneur van New York hom op 17 Januarie 1923 vrygelaat. Hy bly onder die polisie se teistering, word verhinder om Kanada binne te gaan en word op 21 April na Southampton gedeporteer.
Kommunis, 1923–32 By die terugkeer in Dublin op 30 April 1923, het Larkin geen groot aptyt gehad om sy werk as hoofsekretaris van ITGWU te hervat nie. Zinovjev het 'n beroep op hom gedoen om Moskou te besoek, en hy streef daarna om die ambisie te word om Rusland se kommersiële verteenwoordiger in Ierland te word. Sy persoonlikheid het egter 'n negatiewe, vernietigende mentaliteit verkry, wat daarop dui dat egoïsme in egomanie ontaard het. Hy en Elizabeth het geskei, en vir die res van sy dae sou Larkin saam met sy suster Delia (qv) en haar man woon op Gardiner Place 17 en vanaf 1931 in Wellingtonweg 41, Dublin. In Mei 1923 het hy na ITGWU -takke getoer en herhaaldelik 'n beroep op republikeine gedoen om te ontwapen, hoewel hy steeds 'n sterk teenstander van die Vrystaat was. Op 3 Junie, skielik, het hy die leiding van die ITGWU aan die kaak gestel om sy absolute beheer oor die vakbond te herstel. Onder leiding van William O'Brien (qv), wat 'n obsessiewe vyand geword het, het die uitvoerende hoof van ITGWU hom as hoofsekretaris geskors. Sonder 'n samehangende rasionalisering val Larkin die Ierse Arbeidersparty en die TUC -leierskap aan, en heruitreik die Ierse werker (Junie), het sy eie politieke beweging, die Irish Worker League (IWL) (September), van stapel gestuur en 'n regstryd gevoer voor die meester van die rolle vir die beheer van die ITGWU, wat hy op 20 Februarie 1924 verloor het. Op 14 Maart het hy uit die vakbond geskors is. Op 15 Junie het Larkin se broer, Peter, en seun, die jong Jim, in stryd met sy advies, die Workers 'Union of Ireland (WUI) gestig. Sestien duisend ITGWU-lede, twee derdes van die lidmaatskap in Dublin, het na die nuwe vakbond oorgeloop.
Big Jim was intussen in Moskou om kongresse van die Komintern en Profintern by te woon. Die Sowjets het geglo dat sy persoonlikheid deur partydissipline beperk kan word en dat hy 'n belangrike bate in die Engelssprekende wêreld sal wees. Larkin is verkies tot die uitvoerende komitee van die Kommunistiese Internasionale, en word hoofsekretaris van die WUI by sy terugkeer na Dublin in Augustus. In Januarie 1925 onderteken Peter Larkin 'n ooreenkoms in Moskou waarin die WUI aangesluit kan word by die Profintern en die IWL om 'n kommunistiese party te word. Big Jim verwag Russiese finansiële hulp en voorkeur in Sowjet -handelsbetrekkinge met die Vrystaat in ruil vir verwagtinge wat grootliks teleurgesteld was.
Oor die volgende vier jaar het Larkin buitensporig moeite gedoen om die stigting van 'n kommunistiese party te voorkom. Die skeuring in die ITGWU het sy persoonlikheidsprobleme vererger, aangesien beide kante genadelose mishandeling uitruil. Terwyl Larkin die beledigings kon opdis, was hy self merkwaardig sensitief. Sy jaloesie- en vervolgingskompleks het byna paranoiaanse afmetings bereik, hy het dit onmoontlik gevind om saam te werk met diegene wat sy leierskap nie krities sou aanvaar nie, en hy was bang om verantwoording te doen. Hy het wel die IWL gemobiliseer vir die algemene verkiesing in September 1927. Die Liga het drie kandidate ingedien, en Larkin self is terug in Dublin -Noord, die enigste kommunis wat ooit tot Dáil Éireann verkies is. Die Arbeidersparty het hom verhinder om as onbetaalde bankrot sy stoel in te neem. Larkin was bewus daarvan dat die Komintern hom wou omseil deur Ierse studente wat as kaders in die Internasionale Lenin -skool in Moskou opgelei word, en deur die ontwikkelende bande met republikeine, en breek Larkin in 1929 met die Sowjetunie. privaat oor die toenemende outoritarisme. Hy was ook ontnugter deur revolusionêre vakbondwese. Die lidmaatskap van die WUI het teen 1929 tot ongeveer 5 000 gedaal. Na die breuk met Moskou het die WUI 'n hervormingsbeleid aanvaar, en die lidmaatskap het teen 1940 tot ongeveer 10 000 gestyg. Larkin verteenwoordig steeds die IWL as 'kommunisties' en is as sodanig verkies tot Dublin -korporasie in September 1930 vir kiesgebied nr. 2, bestaande uit Clontarf, Drumcondra en Glasnevin. Na 'n teleurstellende stemming in die algemene verkiesing van 1932, en teen die agtergrond van gewelddadige vyandigheid teenoor die kommunisme van die katolieke kerk, het hy uiteindelik die revolusionisme laat vaar en die beëindiging van die Ierse werker na 12 Maart en uittree uit die IWL.
Arbeider, 1933–47 Van 1933 tot 1941 het Larkin homself as 'Independent Labour' beskryf. Hy verloor sy setel in die Dublin -korporasie in 1933, maar word weer verkies vir die kiesgebied nr. 2 in Julie 1936, en het tot sy dood 'n raadslid gebly. In die munisipale politiek stel hy sterk belang in behuising, dien hy as voorsitter van die behuisingskomitee van die raad vanaf 1939 en speel hy 'n belangrike rol in die regering se ondersoek na behuising in Dublin in 1939-1940. In 1937 het hy nouliks 'n dáil-sitplek in Dublin-Noordoos verkry, en hy het vir die eerste keer Dáil Éireann binnegegaan en sy sitplek in 1938 verloor. Larkin se bewondering vir de Valera (qv) is in Januarie 1939 beloon met sy aanstelling in die kommissie vir beroep organisasie. Hy was 'n raaiselagtige genomineerde en het bedenkinge uitgespreek oor die fascistiese potensiaal van die kommissie, 'n paar sittings bygewoon en het nie die finale verslag in 1943 onderteken nie.
Vanaf 1936 geniet Larkin 'n geleidelike rehabilitasie in die arbeidersbeweging, en terwyl hy versag, herstel hy vriendskappe met 'n paar ou antagoniste in die beweging. In 1936 het die handelsraad van Dublin die onversoenlike opposisie van die ITGWU omvergewerp om die WUI te verwelkom. Larkin dien van 1937 in die raad, en was president van die raad van 1943 tot 1945.Terwyl die ITUC steeds die WUI se jaarlikse aansoek om lidmaatskap van die hand wys, het Larkin jaarlikse kongresse van 1937 tot 1942 bygewoon as 'n afgevaardigde van die handelsraad. Hy was nog steeds 'n kragtige spreker en het 'n mate van sy politieke geloofwaardigheid herwin in die veldtog teen die loonstop in die oorlog en die Wet op die Vakbond, 1941. Hoewel sy streng mede-vakbondleiers hul toewyding teenoor hierdie veldtogte tot sy uitsluiting van die ITUC gelei het kongresse na 1942, is hy in 1941 in die Arbeidersparty opgeneem en in 1943 weer vir Dublin Noord-Oos verkies, wat sy eerste setel in 1944 verloor het. Toe die ITGWU in 1945 die ITUC verlaat, is die WUI vinnig toegelaat. Dit eis 'n lidmaatskap van net meer as 9,000. Larkin se hoop om sy munisipale loopbaan te bekroon met 'n termyn as burgemeester van Dublin, was gefrustreerd, maar hy geniet die plaasvervangende eer in Maart 1946 om die vryheid van die stad aan George Bernard Shaw (qv) te begin. Larkin het altyd lewendig belang gestel in letterkunde en drama, en was in sy leeftyd die onderwerp van toneelstukke, gedigte en liedjies. Vanaf 1939 hernu hy die kennismaking met Sean O'Casey (qv), waarskynlik sy grootste bewonderaar, wat hom as model vir 'Red Jim' geneem het in sy toneelstuk 'The star turns red' (1940).
Ondanks hul lang vervreemding het Elizabeth se dood op 2 Desember 1945 'n ontstellende uitwerking op haar man gehad, en in die somer van 1946 het hy aan die ITUC gesê dat hy 'vinnig na die graf toe gaan'. Aan die einde van 1946, terwyl hy toesig gehou het oor herstelwerk in die Thomas Ashe -saal van die WUI, val hy deur die vloer en het interne beserings opgedoen. Hy is op 30 Januarie 1947 in die Meath -hospitaal oorlede en is op 2 Februarie begrawe in die Glasnevin -begraafplaas. William Norton (qv) het die graf by die graf gelewer. Jong Jim volg hom op as hoofsekretaris van die WUI. Voor sy dood is Larkin bygewoon deur aartsbiskop John Charles McQuaid (qv) en versoen met die katolieke kerk. Van materiële rykdom het hy £ 4 agtergelaat. 10s., die saldo van sy weeklikse lone, en 'n persoonlike boedel tot die bruto waarde van £ 16. 2s. 6d.
Evaluering Larkin het 'n revolusie in Ierse vakbondwese in twee opsigte gemaak. By die ontwikkeling van die ITGWU het hy die verlammende beleid van afhanklikheid van Britse arbeid 'n deurslag gegee en die basis gelê vir die moderne Ierse arbeidersbeweging. In industriële betrekkinge het hy 'n strydmetode bekendgestel wat die vakbond van ongeskoolde werkers moontlik gemaak het, en hy het stakingstaktieke veredel tot 'n strydmoraliteit. Hy word veral nie onthou vir wat hy gedoen het nie, maar na beeld en idee na die werk van Dublin -werkers as 'opgestaan ​​mense' in 1913, en die idee van werkersolidariteit as 'n erekode. Dit is opmerklik dat hy meer gevier is in kuns en letterkunde as in historiese wetenskap.
Argiewe en beelde Larkin het geen private koerante of groot geskrifte gelaat nie, hoewel hy 'n nog onbekende aantal kortstondige artikels, ongetekende bydraes en hoofartikels in verskillende koerante gepubliseer het, veral die Ierse werker. Die wesenlike materiaal oor Larkin in Russiese staatsargiewe word uitvoerig aangehaal in IHS, xxxi (1998–9), 357–72. Die talle beelde van Larkin bevat 'n lewensgrootte bronsbeeld van Oisín Kelly (qv) in O'Connell St., Dublin, 'n borsbeeld van Mina Carney in die Hug Lane Gallery, Dublin-tekeninge deur Sir William Orpen (qv), gemaak in Liberty Hall, Dublin, in 1913 'n tekening van Larkin in 1942 deur Seán O'Sullivan (qv), nou in die NGI 'n pasteltekening van Larkin in 1946 deur Seán Keating (qv), nou in Liberty Hall 'n muurskildery deur Nano Reid (qv ) van 'Larkin spreek in College Green, Dublin', waarvan 'n kleurskyfie in die Irish Labor History Museum, Dublin, twee posseëls, ontwerp deur Peter Wilbur, uitgereik het, in 1974 talle foto's en voorstellings op vakbande en plakkate. Larkin verskyn ook in toneelstukke, gedigte, liedjies en romans: sien 'Larkin in letterkunde en kuns', Donal Nevin (red.), James Larkin: leeu van die vou (1998), 406–11.
Die polisie bewaak 'n bakkie tydens die staking.
Larkin het 'n reputasie opgebou as 'n brandweer -arbeidsleier, bereid om 'n simpatieke staking uit te roei op die eerste aanduiding van 'n geskil. Maar in werklikheid, soos sy mees onlangse biograaf, Emmet O'Connor, aangevoer het, was hy gewoonlik versigtig om stakings uit te roep, en verkies om salarisverhogings en ander toegewings te behaal deur noukeurige onderhandelinge eerder as om die vakbond se geldreserwes in gevaar te stel. [8]
Die probleme op die Belfast-dokke het eintlik begin as gevolg van ongemagtigde voetsoolaksie in April 1907 toe 'n aantal NUDL-lede by Kelly's Coal Quay geweier het om met nie-vakbondmanne te werk en die werk verlaat het. Larkin het nie net afgekeur nie en die mans beveel om terug te gaan werk, maar het die maatskappy eintlik om verskoning gevra.
Die geskil het begin met 'n ongemagtigde staking deur dokters wat nie met nie -vakbondmanne wou werk nie.
Vir die skeeps- en aanlegondernemings, onder leiding van skeepsmagnaat Thomas Gallaher, was die staking met 'n onbedoelde kans 'n kans om die nuwe vakbond te verbreek, en hulle het die betrokke mans afgedank. Larkin het 'n protesaksie uitgevoer en dit het langs die dokke versprei toe die rederye lede van die vakbond begin uitsluit het en 'blackleg', dit wil sê nie-vakbondwerkers uit Liverpool, bybring om by die pik te kom.
Thomas Johnson, 'n veteraan-arbeidsorganiseerder, onthou: 'die skeepvaartfederasie wat 'n organisasie was van skeepsbesitende werkgewers ... het' swart bene 'of' skurwe 'georganiseer en hulle in stoomskip wat langs die kaaie gelê het, neergelê. [9]
Daar was gedurende Mei 'n uiters gewelddadige botsing tussen stakende dokters en 'skurwe'. Dockers het met geweld en in 'n 'fusillade van missiele' aan boord geklim, het die 'blacklegs' of brekers verhinder om hul vrag af te laai. Larkin is self gearresteer weens 'aanranding en battery' omdat hy 'n swart been met die naam Bamber met 'n klip geslaan het nadat laasgenoemde drie dokters met 'n mes gesteek het. [10]
Larkin het op 21 Junie die hoogte ingeskiet toe hy 'n algemene staking van dokters uitroep en ook 'n loonverhoging eis. Dit was op hierdie punt dat die eerste karters in simpatie met die dokters getref het, met 200 mans by Fleetwood Quay wat uit protes uitstap omdat hulle met 'skurwe' moes werk. [11]
Die Master Carriers Association probeer 'n wig tussen die dokters en die karters ry deur laasgenoemde 'n salarisverhoging aan te bied as hulle saam met die nie-vakbondmanne sou gaan werk, maar op 4 Julie het meer as 1000 karters in meer as 60 ondernemings uitgegaan staak vir die beginsel van vakbond erkenning op die dokke.
Dit het gelei tot 'n algemene staking van beide dokters en karters toe die werkgewers probeer het om alle NUDL -lede uit te sluit.
Die staking was die verduistering van die ou Carters 'Society as 'n verteenwoordiger van die Carters, aangesien baie van hulle by die NUDL aangesluit het. [12]
Die werkgewers het probeer om 'trekkermasjiene' 'n soort stoomenjin te bring om die karre sowel as nie-vakbonde te vervang. Dit het tot bitter oproer in die hele Belfast gelei toe stakers die 'korf' -karre aangeval en omgeslaan het.
Een aanvaller, Billy Hunter, onthou baie jare later dat die trekkragmotors gestop is deur swaar planke oor hul pad te gooi en dat vragmotors aan die brand gesteek of in die Lagan -rivier gegooi is. Een vrou 'skurf' is in 'n perdbak gegooi, 'sy het dit nie weer probeer nie,' onthou hy. [13]
Die anargis en die akteur | Groot Jim Larkin gaan Sing Sing
James Larkin, wat op 21 Januarie 1876 gebore is aan Armagh -ouers in Liverpool, is vir ewig verbind met die vakbondbeweging in Ierland en die Dublin Lockout van 1913, maar kort na die episode in die Ierse geskiedenis is hy na Amerika, waar hy in een van die belangrikste daarvan beland het. berugte tronke.
Op 7 November 1919 was Larkin een van 'n aantal vakbondfigure wat gearresteer en aangekla is van die orkestrasie van anargisme. Dit was 'n tyd toe die rooi skrik die Verenigde State oorval en die afronding van linkse leiers en simpatiseerders 'n algemene kenmerk was. Teen 1919 was daar 'n ernstige ineenstorting van mense soos Larkin.
By sy aankoms in die Verenigde State het hy dadelik by die Industrial Workers of the World (Wobblies) betrokke geraak en by die Socialist Party of America aangesluit. Sy lidmaatskap word egter in 1919 herroep toe hy te 'radikaal' raak en die Bolsjewistiese rewolusie ondersteun.
Toe Larkin gearresteer en van 'kriminele anargie' aangekla word, het hy tereggestaan ​​waar hy skuldig bevind is aan ondermynende gedrag en tot vyf tot tien jaar harde arbeid in die Sing Sing -gevangenis gevonnis is.
Besoeke van familie en vriende was beperkend vir gevangenes in Sing Sing en nog meer vir 'n gevangene soos Larkin wat tydens sy eerste jaar daar byna 'n oproer in die tronk gehad het. Op die oefenterrein van die gevangenis het hy op Saint Patrick's Day 'n vurige toespraak gehou waarin hy verklaar het dat die slange wat St. Patrick uit Ierland verdryf het, op plekke soos die Verenigde State beland het waar hulle in polisiemanne en tronkbewaarders ontwikkel het.
Ondanks die beperkende regime ten opsigte van besoeke aan gevangenes by Sing Sing, het die Hollywood -akteur Charlie Chaplin daarin geslaag om toegang tot die berugte gevangenis te kry, en nog skaarser, het hy daarin geslaag om 'n ontmoeting met Larkin te kry.
Chaplin was 'n kort pouse in New York toe hy en sy vriend, die skrywer Frank Harris, besluit het om na Sing Sing -gevangenis te gaan, ongeveer 30 kilometer noord van New York, om die gevangenis Larkin te sien. Sowel Chaplin as Harris was van mening dat Larkin onregverdig opgesluit was en toe hulle by Sing aankom, gebruik Chaplin sy filmster se geloofsbriewe om die bewaarders te oortuig om hulle by die veroordeelde 50945 te laat ontmoet.
In sy outobiografie beskryf Chaplin Larkin as ''n briljante redenaar' 'wat deur 'n bevooroordeelde regter en jurie gevonnis is op valse aanklagte van poging om die regering omver te werp.'
Toe hulle die Sing Sing -gevangenis binnegaan, word Harris en Chaplin na die bootfabriek in die gevangenis waar Larkin gewerk het, gelei en die drie mans het 'n kort ontmoeting gehou en gegroet onder die inspannende oog van bewaarders. Die mans het gepraat oor aktuele aangeleenthede, gevangenisvoorwaardes en Larkin het gepraat oor sy familie van wie hy sedert sy gevangenskap nie gehoor het nie.
Die ontmoeting met die toegeslote Arbeidsaktivis het 'n indruk op Chaplin gelaat en daarna het hy 'n geskenkpakkie aan Larkin se vrou en kinders gestuur, waaronder 'n paar pantoffels met mocassin vir mev Larkin.
Die besoek van Chaplin aan Larkin in Sing Sing het die akteur 'n mate van simpatie met gevangenes gelaat en hy het in 1932 weer daarheen teruggekeer met 'n rol van sy nuwe film Stad ligte om te wys aan diegene wat daar opgesluit is. In sy outobiografie skryf Chaplin hoe sy besoek aan Larkin in Sing Sing sy oë oopmaak vir sulke moeilike gevangenisomstandighede. Hy beskryf die gevangenis as 'grimmig Middeleeus' waar 'die mens se gees opgeskort is' en wonder 'watter verdomde brein kan dit vind om sulke gruwels te bou!'
In 1923 het New Yorkers die Iers-Amerikaanse Al Smith as hul nuwe goewerneur verkies, en een van sy eerste dade in die amp was om Larkin te vergewe omdat hy nie 'n misdadiger was met gewelddadige neigings nie. J Edgar Hoover van die FBI het toesig gehou oor die vrylating van Larkin en die daaropvolgende deportasie aan boord van 'n seevaart na Southampton.
Teen die tyd dat Larkin in Ierland terugkom, het dit 'n baie veranderde land geword. Die Vrystaat was gevestig op 'n grondslag van konserwatiewe katolisisme. Larkin se linkse vertroueling James Connolly was dood en saam met hom in die graf was daar enige hoop op 'n sosialistiese republiek. Die Ierse Arbeidersparty Larkin wat agtergelaat is, het die gees van sosialisme begrawe en hy was heeltemal in stryd met wat daarvan oorgebly het.
Big Jim sterf in sy slaap in die Meath -hospitaal op 30 Januarie 1947. Hy is begrawe in die beroemde Glasnevin -begraafplaas, waar daar op sy grafsteen eenvoudig 'James Larkin, The Labor Leader' staan. Op die O'Connellstraat in Dublin staan ​​'n prominente standbeeld van Larkin buite die GPO, wat steeds 'n fokuspunt vir betogers is om bymekaar te kom en hul afsku te toon teen enige onreg in die staat. Die inskripsie op die standbeeld is 'n kort uittreksel uit een van sy toesprake en word vertaal in Iers, Frans en Engels:
Backpage.com se stigters Michael Lacey en James Larkin is deur die senaat beskuldig van sekshandel. Nou vertel hulle hul verhaal: Rede -afronding
'N Binne-kyk na hoe twee jarelange uitgewers uitgewers die doelwitte word van 'n massiewe, paniekbevange politieke kruistog. Ek het 3 en 4 Julie deurgebring in en om Phoenix saam met twee van die mees vernederde mans in Amerika, die stigters van die Backpage, James Larkin en Michael Lacey, wat deur senatore daarvan beskuldig is dat hulle sekshandel vergemaklik het en deur aktiviste en prokureurs-generaal in Amerika geteiken is. Ek het ook met 'n kader van hul familielede, voormalige werknemers en oudste vriende gepraat, waaronder Francine Hardaway, afrigter van Phoenix.
"Hulle is die mooiste ouens. Hulle is vryheidsvegters. Hulle is nie sekshandelaars nie," sê Hardaway, een van die vroegste skrywers van wat Lacey en Larkin se indiepersryk sou word. "Ek bedoel, [dat hulle sekshandelaars is] is die absurdste ding wat ek nog ooit gehoor het."
Maar as die stigters van Backpage.com, is Larkin en Lacey as medepligtiges gewys in 'n verskeidenheid beweerde euwels. En hulle is seker dit is polities.
'' N Deel van die rede waarom dit regtig gewerk het, is omdat u Cindy en John McCain daarby betrek het en hulle 'n kans sien om 'n telling te kry, 'sê Larkin.
Die McCains was verreweg die enigste vyande wat hy en Lacey gemaak het in meer as vier dekades met gratis koerante, waaronder die Phoenix Nuwe tye en die Village Voice. In onlangse jare het almal, van die Demokratiese senator Kamala Harris tot die akteur Ashton Kutcher en Joe Arpaio, die skewe balju van Maricopa County wat verlede jaar deur president Trump begenadig is, vir hulle doelwitte gemaak.
'Ons het 40 jaar lank joernalistiek, baanbrekende joernalistiek gedoen, en hulle wil dit alles wegneem', sê Lacey toe ons op 4 Julie by sy huis net buite Phoenix gesels. Drie maande tevore, in April, het gewapende en gemaskerde agente op die plek toegeslaan die dag voor Lacey sy nuwe huwelik vier. Hulle het dieselfde gedoen by die huis naby wat Larkin met sy vrou deel.
Nou word albei mans deur 'n hofbevel en enkelmonitor aan Maricopa County vasgemaak, terwyl hulle wag op 'n verhoor wat die Feds sê dat hulle tot 2020 nodig het om voor te berei. Intussen was aanklaers besig om beslag te lê op Lacey en Larkin se bates en te probeer om hul prokureurs te diskwalifiseer.
'Ek het gesien hoe dit hul hele lewe lank met hulle gebeur dat iemand vroeër of later, nadat hulle hulself nege miljoen keer bewys het, 'n manier vind om dit by hulle te hou', vertel Hardaway. "Mike en Jim, hul hele rede om sake te doen, was om advokate vir vrye spraak te wees. & Hellip En dit is dus maklike doelwitte om advokate vir vrye spraak te wees in 'n tyd waarin vrye spraak 'n groot vraag is."
Die meeste mense dink die verhaal van hul arrestasie is 'n verhaal oor sekshandel. Maar nie eens die huidige federale aanklag teen Lacey, Larkin en verskeie ander voormalige grootmense van die Backpage beweer dat nie, en die uitvoerende hoof, Carl Ferrer, het dit ook nie in sy pleitooreenkoms met die Feds in April nagekom nie.
Die verhaal van hoe Lacey en Larkin hier beland het, word beter verstaan ​​as 'n politieke vergelding wat morele paniek, hebsug en goeie outydse outoritarisme ontmoet. Dit is een waarin 'n magdom baie belê partye saamgespan het om 'n onderneming met 'n gelyke verhouding met finansiële bates en gesindheid te beëindig, ondanks die feit dat hy aktief saamgewerk het met wetstoepassers en teen seksuele uitbuiting en minderjarige prostitusie.
'Ons het nie regtig omgegee wat politici in ons sien nie,' sê Larkin. 'En dit kom terug om ons te spook.'
GRATIS GEDAGTE
Nuwe reëls van die Europese Unie "sal gewilde sosiale media-webwerwe omskep in OTM's in besit van die EU", waarsku Techdirt.
EU -kommissie beweeg vorentoe met wetgewing wat 'n uur se verwydering van 'terroriste -inhoud' vereis https://t.co/Nv9Fu5XBNa
- SAL ONDERSOEK NA FOOD #GODBLESS (@TimCushing) 21 Augustus 2018
GRATIS MARKTE
Soneringshervorming word tweeledig - en federaal? Dit is wonderlik dat mense van verskillende politieke strepe besef hoe plaaslike beperkings op grondgebruik bekostigbare behuising eintlik kan belemmer. Maar wil ons regtig hê dat die kongres die leisels moet neem om plaaslike hervormings aan te spoor? Sommige voorstanders van die markverstedelikheid stel dit voor. By CityLab, stadsbeplanningsnavorser en Mark Urbanisme bydraer Nolan Gray skryf dat 'waardevolle federale dollars gekondisioneer word teen die uitsluiting van sonering 'n idee is waarvan die tyd aangebreek het'. Lees sy saak hoekom hier.
VINNIGE HITS
Fake News, waarvan daar baie is (hierdie keer die baie moeg New Yorker) het valslik berig dat ek die buitengewone stap gaan neem om die inligtingsbriewe aan president Obama te ontken. Nooit bespreek of daaraan gedink nie!
- Donald J. Trump (@realDonaldTrump) 21 Augustus 2018
Larkin Van Betekenis, geskiedenis en herkoms
Daar is twee baie verskillende oorsprong van die naam Larkin, die een Iers en die ander Engels.
Die Ierse Larkin is 'n verengelsing van die Gaeliese Lorcan, 'n persoonlike naam wat beteken dat die vordering na Larkin van die oorspronklike Ui Lorcain of O ' Lorcain begin het na die Normandiese inval. Onder die Engelse invloed is die O weggegooi om die naam Lorcan of Lorkin te verlaat. Teen die 18de eeu het die naam verengels tot die meer algemene Larkin.
Die Engelse weergawe van Larkin is 'n verkleinwoord van Lawrence, waarby die agtervoegsel "kin, " betekenis " relatief van, bygevoeg is.
Die eerste verskyning as van was in 1250 in die dorpie Chiddingstone in Kent, waar Theobald en Barthomew Lovekyn huurgeld betaal het vir Lovekynesgardyn (of wat as Larkins -plaas bekend sou staan).
Hulpbronne op
Thy Larkin Clan Site
Larkins in Europa. Larkins van Ierland na San Francisco.
Larkins van Ierland na Ottawa in Kanada.
Webwerf van die digter Philip Larkin. Larkin DNA.
Larkin Ancestry
Ierland. Die naam O ' Lorcain (volgelinge van Lorcan) was in die vroeë tye versprei oor Ierland. Vyf verskillende groepe, vir elk van die vyf provinsies van Ierland op daardie tydstip, het die van teen die 10de eeu aangeneem, naamlik:
die O 'Lorcain van Leinster. Hulle basis was SE Wexford. Hulle was onteien oor hul oorspronklike grond ten tye van die Anglo-Normandiese inval, maar het in Wexford en die nabygeleë Kilkenny gebly.
die O 'Lorcain van Oriel. Hierdie sept was gebaseer in die provinsie Armagh en Larkins is nog steeds talle daar.
die O 'Lorcain van Ui Maine. Hulle oorspronklike lande was op die grense van Munster, Tipperary en Meath. Die verspreidingsbeleid van Cromwell ' het egter baie wes na Galway gery.
die O 'Lorcain of Meath. Dit was nog altyd 'n klein punt in numeriese getalle, miskien as gevolg van die nabyheid aan die hoofstad Dublin.
en die O 'Lorcain van Tipperary. Dit was 'n kerklike gesin in Tipperary.
Die O ' Lorcain van Ui Maine was die meeste. By die
Tyd van Griffith se waardasie in die 1850's, het meer as die helfte van die Larkin -bevolking in Ierland aan hierdie sept. Teen daardie tyd was hierdie Larkins hoofsaaklik in Galway te vinde. Die Larkins of Meelick dateer uit die middel van die 17de eeu en daar was ook 'n groep Larkins by Ballinastoe, 'n markstad op die hoofweg tussen Galway en Dublin.
Die emigrasie van Larkin uit Ierland het in die 18de eeu begin en in die tweede helfte van die 19de aangeneem. Onder diegene wat destyds vertrek het, was Edward Larkin van Roscommon.
Edward gaan nooit die familieplaas by Shanderry erf nie. Op twintigjarige ouderdom vertrek hy dus na Amerika. Sy jonger suster Anne het hom nooit weer gesien nie. In 'n brief wat sy vyftig jaar later in 1912 geskryf het, onthou sy die klein bybel wat hy vir haar gegee het as 'n weggeskenk. "
Engeland. Die Engelse van "Larkin " en die variant "Larkins " is hoofsaaklik in die distrik Kent gekonsentreer. "Larkin " strek 'n ent tot in die ooste van Sussex en "Larkins " in East Anglia. Maar die getalle in Kent was groter.
Kent. Chiddingstone aan die grens tussen Kent/Surrey was 'n vroeë plek vir Larkin (Larkins -brouery is nou daar geleë). Maar die belangrikste waarnemings was verder oos, langs die Medway. Die naam verskyn aan die einde van die 16de en vroeë 17de eeu in titelaktes in Chatham en Gillingham. Charles Larkin van Gillingham is deur die Larkin Memorial vereer vir sy standpunt oor parlementêre hervorming in 1832. En daar was 'n bekende Larkin-familie onder die stalletjiehouers in Canning Town in die vroeë 1900's.
Die bekendste Larkin -familie in Kent was egter die een wat heeltemal fiktief was, die Larkin -familie wat deur die skrywer H.E. Bates en 'n TV -reeks gemaak as The Darling Buds of May.
Lancashire. Teen die laat 19de eeu was die grootste aantal Larkins in Engeland in die industriële Lancashire. Dit was ongetwyfeld die gevolg van die instroming van die Ierse Larkins wat na Engeland oorgesteek het op soek na werk. Maar vir baie was Ierland nooit ver nie.
Michael Larkin was een van die Manchester -martelare wat in 1867 gehang is omdat hy probeer het om die Feniaanse leier te bevry. Big Jim Larkin is gebore in Liverpool van Ierse ouers uit Armagh in 1876. Hy het later na Ierland teruggekeer en hom in die vakbond georganiseer.
Amerika. Edward Larkin was 'n vroeë setlaar in die Massachusetts Bay -kolonie, met sy naam in die rekords van Charlestown vanaf 1634. John Larkin, 'n teehandelaar in Charleston ten tye van die Amerikaanse rewolusie, het gesê dat hy die perd vir Paul Revere geleen het. 8217s ry. 'N Later afstammeling, Thomas Larkin, was een van die stigters van die staat Kalifornië.
Thomas Larkin, gebore in Engeland, was een van die eerste Amerikaners wat die Kaliforniese droom nagestreef het. In 1832, as 'n jong man sonder 'n formele opleiding, reis hy na die verlate Mexikaanse Kalifornië op soek na sy fortuin. Eers as 'n handelaar in Monterrey, daarna as die Amerikaanse konsul na Kalifornië, en later as 'n landspekulant in die bloeiende San Francisco, het hy 'n uiters welgestelde man geword.
'N Ander Edward Larkin sou teen 1655 in Newport, Rhode Island, gevind word.' N Afstammeling, W.H. Larkin, het die familiegeskiedenis in 1935 opgespoor in Chronicle of the Larkin Family. 'N Meer moderne onderneming is die boek Edward Larkin van Rhode Island, die boek van Elizabeth Larkin uit 2004.
Clarence Larkin was 'n bekende Bybelgeleerde en skrywer van die vroeë 20ste eeu. Genealogies kom hy uit 'n lang reeks Larkins in die ooste van Pennsylvania. Sommige het die lyn toegeskryf aan Quaker -immigrante uit Engeland in die 1600's. Ander het gesê dat die lyn van Pennsylvania na Pennsylvania gekom het en dat 'n John Larkin, herbergier in 1644 in die Ann Arundel -distrik, die stamvader van hierdie lyn was.
Ierse Larkins. As u egter 'n Larkin in Amerika is, is die kans groot dat u voorvaders uit Ierland sou kom (dit wil sê op grond van die land van herkoms toe hulle in Amerika aangekom het). Teen 1920 sou die grootste aantal Larkins in die tweede helfte van die 19de eeu in New York, Massachusetts en Pennsylvania gevind word, en#8211 van immigrasiepunte vir Ierse Larkins.
Onder diegene wat verder weg gereis het, was:
Michael en Mary Larkin van Galway, wat in die 1850's in die staat New York aangekom het en daarna na Rock Island, Illinois, gegaan het. Michael was 'n smid. Sy seun Charles het 'n prominente plaaslike bouer geword.
en William Larkins, ook van Galway, wat in die 1850's na Boston gekom het. Hy en sy gesin is later weswaarts na San Francisco, waar William sy wa-boubedryf, Larkins & amp.
Kanada. Een Larkin -gesin uit Massachusetts was lojaliste wat na die Revolusionêre Oorlog na Pubnico, Nova Scotia, verhuis het. Larkins woon vandag nog daar. Later kom Larkins uit Ierland. John Larkin en sy gesin het in 1825 aangekom en was pionier -setlaars in die Ottawa -omgewing.
Australië. Vir baie Iere was hul eerste ervaring van Australië as 'n veroordeelde. Nie minder nie as veertien Larkins van Galway is na daardie land vervoer. Tom Keneally beskryf hul behandeling duidelik in sy boek The Great Shame, 'n verslag van Hugh Larkin, sy oupagrootjie.
Eerwaarde Patrick Larkin van Wexford was 'n Augustynse priester tydens die baanbrekersdae van Noord -Queensland. Hy verdrink in die Golf van Carpentaria in 1902. Eerwaarde James Larkin, nog een
Augustinus, het daar gebly en kerke gebou.
Nieu-Seeland. William Larkin was 'n Ierse priester wat in 1862 in Queensland aangekom het en toe vier jaar later na Nieu -Seeland verhuis het. Daar begin hy The New Zealand Celt, waar sy voorspraak vir die Ierse saak hom in die moeilikheid bring.
Die probleme wat tydens sy bediening in Nieu -Seeland ontstaan ​​het, beklemtoon die intensiteit van nasionalisme onder klein groepies Ierse koloniste. Dit onthul ook die volharding van vooroordeel teenoor die Iere onder sommige Engelse migrante. "
Leon Uris's Redemption is 'n fiktiewe verhaal van 'n Ierse rewolusionêr Conor Larkin wat na Nieu -Seeland migreer om vandaar die nasionalistiese saak te volg.
Die O 'Lorcain van Leinster. Lorcan Mac Cellach was in die 9de eeu 'n provinsiale koning van Leinster van die Ui Ceinnsellaigh -lyn in Wexford. Dit was die vroegste verwysing na die naam in Leinster, en dit blyk dat baie gesinne van Leinster die naam daarna gebruik het. Teen die elfde eeu is dit gevind as 'n persoonlike sowel as 'n oorerflike van.
Tadg O 'Lorcain, die koning van Ceinselaig wat in 1030 in Wicklow gesterf het, het die eerste naam gekry. Die O 'Lorcain het oorspronklik in Kildare en die graafskap Wexford gesetel en het aanvanklik die Normandiese indringing in 1169 verwelkom. Dit is beloon deur byna onmiddellike onteiening. van hul lande.
Teen 1420 is die gesin opgeneem as die hoof van Foharta Cairn (Carnsore Point, die mees suidoostelike punt van Wexford). Hulle het talle gebly in die baronie van Bargy. Larkinstown naby Wexford, Ballylarkin in die noorde van Wexford, en Larkin 's Cross by Barntown neem almal hul naam van hierdie familie. Die gesin het ook na Kilkenny versprei, waar die stad en gemeente Ballylarkin naby Freshford na hulle vernoem is.
Die O 'Lorcain van Ui Maine. Hierdie familie stam af van die vorste van Ui Maine en Siol nAnmchadha en het sy naam gekry van Lorcan, seun van Moran, wat ongeveer 905 floreer het. Die vroegste hoof wat aangeteken is, was UaLorcain, abt van Killeigh in Offaly, wat in 1059 oorlede is. Muirgheas O 'Lorcain is in 1121 in die Termon of Lismore, Waterford, vermoor, terwyl hy saam met Turlogh O 'Conor, King of Connacht en Hugh O 'Heyne, heer van Aidhne, vergesel is. Nimeas macMahoun O ' Lorcain is in 1363 op Clonfert oorlede.
Hulle lande was op die grense van Munster, Tipperary en Meath, en die meeste van hierdie O 'Lorcain was in alle opsigte inheems aan die bisdom Clonfert. Die verspreidingsbeleid van Cromwell ' het egter baie wes na Galway gery. 'N Aantal van die familie word genoem in die 1653 -oorplantings en die sensus van 1659 in die gemeentes in die ooste van Galway en in die westelike Offaly -gemeente Lusmagh, wat eens aan Galway behoort het.
Die vordering in die spelling van Larkin in Ierland. Die onderstaande tabel toon die vordering van O ' Lorcain na Larkin tussen die 11de en 18de eeu.
1024 O ' Lorcain Mael Mordha, koning van Ceinnselaigh, vermoor te Wexford
1363 I Lorcain Nimeas macMahoun, oorlede te Clonfert, Galway
1490 Lorcan Peter, rektor van St Michael 's, Waterford
1519 Lorkan Nicholas, kurator van Drogheda, Louth
1565 O 'Lorcayne John, predikant van Kilquain, Galway
1659 O 'Lurkane families in O 'Neilland, Armagh
Michael Larkin, die martelaar van Manchester. William Allen, Michael Larkin en William O 'Brien is in 1847 opgehang vir hul rol in die poging om die Feniaanse leier Thomas Kelly, wat in Manchester gearresteer is, te bevry. 'N Polisieman is dood in die poging om hom te bevry en die drie mans is vinnig gehang, ondanks die feit dat nie een van die drie die polisieman vermoor het nie.
Larkin het in die verhoor soos volg getuig:
Soos my vriend hier gesê het, kon niemand soveel spyt wees oor die dood van die man as ek nie. Met betrekking tot die aanklag van pistole en rewolwers en die gebruik daarvan, noem ek my God as 'n natte dat ek nie op daardie dag pistole, rewolwers of instrumente gebruik het wat die lewe van 'n kind sou beroof nie, wat nog te sê van 'n man. Ek het ook nie doelbewus daarheen gegaan om die lewe weg te neem nie. "
Hul massa -begrafnisse en gebeure met die Land League het die gedagtes van die gewilde massas gefokus op die onreg van die Engelse heerskappy in Ierland. Openbare verontwaardiging oor die teregstellings, sowel as agitasie vir 'n amnestie vir Feniese gevangenes, het daarin geslaag om nasionalistiese opinie te mobiliseer in 'n mate wat die styging nie kon bereik nie en het 'n grondslag gelê vir die aanvang van die tuisregeringsbeweging.
John Larkin en Paul Revere se rit. Die volgende uittreksel kom uit die genealogie van die Larkin -familie, gepubliseer in 1930.
Samuel Larkin, gebore 1701, oorlede 1784, 83 jaar oud, hy was 'n voorsitter, toe 'n visser, en het perde en 'n stal gehad. Hy was die eienaar van Bruin skoonheid, die merrie van Paul Revere se rit beroemd gemaak deur die Longfellow -gedig. Die merrie is geleen op versoek van Samuel ' se seun, diaken John Larkin, en is nooit aan die eienaar terugbesorg nie. "
Volgens hierdie bron was die beroemde perd nie in besit van diaken John nie, maar deur sy pa. As dit waar is, sou dit beteken dat Revere nie net op 'n geleende perd gery het nie, maar ook op 'n geleende perd. Dit is moeilik om te bewys dat dit 'n naam gehad het, aangesien daar geen bewyse was nie.
John Larkin se boedelvoorraad bevat slegs een perd, naamloos, met 'n waarde van sestig dollar. Die inventaris toon wel dat Larkin 'n welgestelde man was, met besittings ter waarde van meer as $ 86,000. Hy was waarskynlik 'n vriend van die patriot -saak in Charlestown, en dit lyk natuurlik dat die patriotte van iemand in sy posisie sou afhanklik gewees het om 'n duur item soos 'n perd te voorsien as dit nodig was. Maar die perd self het moontlik nie 'n naam gehad nie.
Die Larkin -monument. Die Larkin -monument staan ​​op Telegraph Hill op die hoogste punt in Higham in Kent, ter nagedagtenis aan Charles Larkin, 'n afslaer van Rochester vir sy werk om die parlementêre hervormingswetsontwerp van 1832 te bevorder.
Die opskrif op die monument lui soos volg:
Die Vriende van Vryheid in Kent het hierdie monument opgerig ter nagedagtenis aan Charles Larkin, in dankbare getuienis van sy onverskrokke en lang pleit van burgerlike en godsdienstige vryheid en in sy ywerige inspannings ter bevordering van die ewig gedenkwaardige maatstaf van parlementaire hervorming, AD 1832. "
Die Darling Buds van Mei. Die bekendste Larkin -familie is fiktief, geskep deur die skrywer H.E. Bates in sy vyf boeke oor die Larkins, begin met Die Darling Buds van Mei in 1958. Hierdie boeke is in die vroeë 1990's tot 'n TV -reeks gemaak, wat baie gewild was onder die Britse kykers. Die program beskryf 'n idilliese plattelandse Kent uit 1950 en is verfilm in die Kent -dorpie Pluckley en op nabygeleë plekke.
Die hoofkarakters was Sidney Charles "Pop " Larkin (David Jason), Ma Larkin (Pam Ferris), wat ongetroud was, hul oudste dogter Mariette (Catherine Zeta-Jones) en die tollenaar Cedric Charlton (Philip Franks), wat deur die Larkins herdoop is tot Charley.
Charley het aan die begin van die eerste episode aangekom om Pop Larkin sy belastingvorms in te vul. Hy was hiervan afgelei toe hy verlief geraak het op Mariette Larkin met die eerste oogopslag en die Larkins
het hom nog meer afgelei deur te probeer om hom te leer om krip te speel en hom dronk te maak. Ten spyte van sy vreeslike kater die volgende dag, het hy geboei geraak deur die idilliese plattelandse lewe wat deur die Larkins gelei is, en beland hy as 'n familielid.
Tom Keneally 's Die Groot Skande.Tom Keneally 's Die Groot Skande vertel van Ierland se bekende vorm van ballingskap en#8211 een wat gedwing is.
Die boek word geopen in 'n dorp buite Ballinasloe in Galway, waar 'n boer Hugh Larkin hom beskuldig van 'n vorm van radikale nasionalisme, bekend as Ribbonism. Hy word van sy jong vrou en familie weggesleep na die gevangenis in Galway, daarna verhoor, skuldig bevind en lewenslank na Australië vervoer. Na drie maande op see lê die skip in Australië en die leser leef en voel die lewe van 'n Ierse veroordeelde in daardie massiewe land.
Die boek is vermeng hiermee en herbesoek Ierland en die Young Ireland -beweging. Ons gee in detail die aanloop, mislukking en nagevolge van die versukkelde poging tot opstaan ​​in 1848 en later die opkoms en val van die Feniese beweging. Intussen volg ons in Australië die beproewinge en probleme van die Larkin -gesin en die kommersiële pogings van kinders van Hugh ' terwyl hulle probeer om hul weg in die Australiese lewe te maak.
Die leser is die hele tyd bewus daarvan dat Hugh Larkin in werklikheid die oupagrootjie van Thomas Keneally is.
Larkins in die Backwoods van Kanada. In 1825 vertrek John Larkin en sy vrou Margaret uit die graafskap Longford in Ierland na die verbiedende oewers van Kanada. Hulle vierde kind, John, het sy eerste onstabiele treë op daardie boot gemaak. Ongetwyfeld kom hulle langs die Ottawa -rivier, toe die Grand genoem, na Richmond Landing by die Chaudiere, dan deur die bos op die pad na Richmond, waar hulle by die Land Board aansoek gedoen het om 'n stuk grond van 200 hektaar.
Dit was arm grond, sanderig en vol klippe. Maar bietjies -bietjies het hulle die land skoongemaak, 'n krot gebou en gesukkel om te oorleef. Nog twee kinders is by die gesin gevoeg. Dit was te veel vir die jong vrou en ma, en soos baie ander pioniervroue is sy voor haar tyd oorlede. In daardie tye was dit vir 'n pa onmoontlik om alleen voort te gaan, en daarom trou John met Catherine McCormack, 'n neef of 'n suster van sy eerste vrou. Nog sewe kinders is by die gesin gevoeg. Vandag lê 'n gedenkplaat vir hierdie John Larkin plat op die grond in die Richmond -begraafplaas.
In 1851 het die drie oudste Larkin -seuns, Matt, John en Michael, ongeveer 10 kilometer deur die bos getrek na die Rideau -rivier. By aankoms het hulle almal begin werk. Hulle het die onderborsel gesny, bome afgekap en stompe met hefbome getrek totdat hulle 'n oop vloer vir die eerste houthuis gehad het. Daarna gaan hulle na die broers se lotte, want tyd was kosbaar. Die eerste kothuise moes gebou word voordat die winter aanbreek.
Hulle sou die land net met 'n graaf bewerk en die saad met die hand verstrooi. Die kosbare graan is geoes en versigtig tot meel in 'n hol boomstomp gemaal. Hoe goed het hulle gevoel toe hulle hul eerste osse en 'n paar skape kry. Dan kon hulle
maak mokassins van die onbruine leer en klere van die growwe, selfgemaakte wol. Die osse trek hulle stompe.
Alle logo's is die handelsmerk en eiendom van hul eienaars en nie Sports Reference LLC nie. Ons bied dit hier aan vir suiwer opvoedkundige doeleindes. Ons redenasie vir die aanbied van aanstootlike logo's.
Wen die berekeninge op verwagtinge, verwagtinge en hefboomindeks, verskaf deur Tom Tango van InsideTheBook.com, en mede-outeur van The Book: Playing the Percentages in Baseball.
James Larkin - Geskiedenis
Die Larkin -huis, bekend as die
prototipe vir Monterey koloniale argitektuur.
Met vergunning van die California Department of Parks and Recreation
Larkin, wat in 1802 in Massachusetts gebore is, het die eerste dekades van sy lewe aan verskeie sakeondernemings langs die ooskus van die Verenigde State deurgebring. Nadat hy verskeie ondernemings probeer het en min sukses behaal het, besluit Larkin om by sy halfbroer, John B.R. Cooper, in Yerba Buena (oorspronklike naam van San Francisco), Kalifornië. Larkin vaar in 1831 aan boord van die skip van Boston na Monterey Newcastle. Aan boord ontmoet hy Rachel Hobson Holmes, ook uit Massachusetts, wat sy vrou geword het in 1833. Larkin was een keer in Kalifornië as 'n kantoor by sy halfbroer en werk vir ongeveer 'n jaar totdat hy genoeg geld gehad het om vir homself besigheid te doen. .
Met vergunning van die Online Archive of California, California Digital Library
Larkin het vinnig 'n toonaangewende en gegoede burger in Monterey geword en 'n belangrike handels- en handelsonderneming langs die kus ontwikkel. As die suksesvolste handelaar in Mexikaanse Kalifornië, het Larkin 'n verskeidenheid goedere uitgevoer en ingevoer wat items soos lap, klere, meubels, porselein, breekware, boerderywerktuie, suiker en rys verkoop. Hy het sy eerste winkel in 1834 in Monterey geopen en in dieselfde jaar begin bou aan sy eerste huis.
Die gebou sou as 'n huis en 'n winkel dien. Larkin het 'n tradisionele Massachusetts -model as basis vir die ontwerp gevolg, maar moes hierdie model aanpas by die beskikbare boumateriaal. Toe hy nie genoeg rooibos plaaslik kon bekom om 'n gebou heeltemal van hout te bou nie, het Larkin plaaslike adobe -boutegnieke in sy ontwerp opgeneem. Deur die argitektoniese style te meng, kon Larkin 'n gebou met 'n ligter dop van Adobe -bakstene skep.Hierdie ligter dop het dit makliker gemaak om strukturele openinge (vensters, deure, ens.) Te bou as wat voorheen moontlik was in tradisionele Spaanse en Mexikaanse adobe -geboue waar die adobe -materiaal oorheers het.
As een van die eerste twee verdiepings huise in Monterey en waarskynlik die eerste huis in Kalifornië met 'n skoorsteen/kaggel, het die Larkin House 'n keerpunt in die ontwikkeling van Adobe-geboue in Kalifornië. Die kenmerkende breë dak wat oor die vensters op die tweede verdieping en die balkon op die tweede verdieping hang, is stylvol sowel as prakties en het die standaard geword vir adobe -geboue van die tydperk. Larkin het ook die kamers op die eerste verdieping in die huis met mekaar verbind, wat anders was as die Spaans-Mexikaanse adobes, waar kamers gewoonlik net op 'n patio oopgemaak het. Op die tweede verdieping volg Larkin die tradisionele Adobe -vloerplan om toegang tot die kamers slegs van buite te bied. Die Larkin House, wyd nageboots in Monterey en Kalifornië, verteenwoordig 'n kulturele middeweg waar die vermenging en aanpassing van kulturele norme iets heeltemal nuuts geskep het.
Larkin het nie net die ontwikkeling van vroeë Adobe -geboue in Kalifornië beïnvloed nie, hy was ook 'n sleutelfiguur in die vroeë politieke geskiedenis van Kalifornië. Vanweë sy kennis en prominente posisie in die Kaliforniese gemeenskap, het Larkin in 1844 'n aanstelling gekry as die eerste (en wat die laaste blyk te wees) Amerikaanse konsul in Alta California onder Mexikaanse bewind. Sy huis het 'n bymekaarkomplek geword vir Amerikaners, sowel as die regeringshoofkwartier en die middelpunt van die sosiale lewe van Monterey. Monterey was die Mexikaanse hoofstad van Kalifornië van 1826 tot die Amerikaanse besetting in 1847.
Larkin House, omstreeks 1900
Met vergunning van die Historic American Buildings Survey
In 1850, na die Mexikaanse Oorlog, verkoop Larkin sy huis in Monterey en verhuis na San Francisco, waar hy die eerste baksteengebou in die stad in Stocktonstraat 1116 bou. Die Larkin -huis in Monterey wat hy agtergelaat het, het deur baie eienaars gegaan tot 1922 toe die kleindogter Larkin & rsquos, Alice Larkin Toulmin, die huis as 'n privaat woning gekoop het. In 1957 skenk sy die historiese huis aan die staat Kalifornië. Vandag is die huis gevul met antieke oudhede van die vroeë 19de eeu van regoor die wêreld. Besoekers kan op albei verdiepings toer en meer te wete kom oor Thomas O. Larkin en sy rol in die geskiedenis van Kalifornië wat Latino- en Anglo -kulture so verweef. Die huis is ingesluit in die historiese distrik Monterey Old Town, wat deel uitmaak van die Monterey State Historical Park. Daar is gratis begeleide toere by die park beskikbaar.
The Larkin House, 'n National Historic Landmark, is geleë op Calle Principale 510 (op die hoek van Pacific en Jefferson strate), in Monterey, CA. Klik hier vir die National Historic Landmark -lêer: teks en foto's. Die Larkin House is deel van die Monterey State Historical Park. Die park is oop van Mei tot September van 9:00 tot 17:00 en Oktober tot April van 10:00 tot 16:00. Vir meer inligting, besoek die California State Parks and Recreation Monterey State Historical Park webwerf of bel 831-649-7118.
Die Larkin House is gedokumenteer deur die National Park Service & rsquos Historic American Buildings Survey en verskyn in die National Park Service Vroeë geskiedenis van die reisplan vir die Kalifornië -kus.