Waarom verpligte minimumsinne en populistiese strafregtelike beleid werk nie
Geskryf deur Kate Fitz-Gibbon en James Roffee, Monash Universiteit
Die Victoriaanse Liberale Party onlangs aangekondig dat, indien verkies in November 2018, sou dit verpligte minimumsinne vir herhaalde gewelddadige oortreders as deel van die onderdrukking van misdaad inbring.
Heralded as a "Twee-staking" -benadering, die voorstel is spesifiek van toepassing op herhaling van oortreders en 11 gewelddadige misdade, insluitende moord, verkragting en gewapende roof. Shadow Prokureur-generaal John Pesutto beweer die voorgestelde nuwe vonniswetgewing was "ongekende" in Victoria en "sal sekerlik onder die moeilikste maatreëls wees wat iemand in ons kriminele regstelsel probeer stel."
Alhoewel dit vanselfsprekend beoog is om gemeenskapsveiligheid te verbeter, word die verpligte minimum vonnisopleggingsbeleid teen die beduidende weerspieël liggaam van bewyse wat aandui dat hierdie benadering tot vonnisoplegging duur is, waarskynlik nie die veiligheid van die publiek sal verbeter of effektief sal wees om toekomstige oortredings te voorkom nie.
Desondanks is sulke politieke beloftes nie vir Victoria nie nuut of uniek nie.
Verpligte minimum vonnis oor Australië
Verpligte maksimum en minimum vonnisopleggingsbeleid is in verskillende mate oor ander Australiese state en gebiede bekendgestel. Wes-Australië, die Noordelike Territorium, Queensland, Nieu-Suid-Wallis en Victoria het elkeen minimum gevangenisstraf ingestel vir 'n verskeidenheid verskillende oortredings.
Op die Statebondsvlak, die Migrasiewet plaas verpligte minimum gevangenisstraf vir verergerde mense-smokkel oortredings.
Die wydverspreide opname van sulke beleide moet egter nie as 'n aanduiding van hul sukses in die praktyk beskou word nie. opeenvolgende resensies en navrae het geblyk dat verpligte sinne nie hul gestelde doelwitte bereik nie en onbedoelde gevolge in die praktyk het, veral vir gemarginaliseerde en diverse gemeenskappe.
Versuim om openbare veiligheid te verbeter
Die grense en gevare van verpligte vonnisopleggingskemas is goed gevestig in Australiese en internasionale navorsing.
Wat belangrik is, ons weet die bedreiging van 'n verpligte minimum termyn van gevangenisstraf doen min om toekomstige oortredings af te skrik. Daarom versuim die benadering sy doel om belediging te verminder en die openbare veiligheid te verhoog.
Terwyl beleide wat vasgestelde en langdurige gevangenisstraf vir herhaling van gewelddadige oortredings belowe, binne die populistiese politiek aantreklik mag wees, ondermyn hulle lang gevestigde beginsels van proporsionaliteit en geïndividualiseerde geregtigheid.
In vonnis oortreders vir ernstige geweldsmisdaad, is senior lede van die regbank in 'n deskundige posisie om die toepaslike vonnis te bepaal wat opgelê moet word. Politici het nie die kwalifikasies en ondervinding om sinne te bepaal nie, alhoewel hulle wetgewing kan oorneem wat openbare besorgdheid weerspieël en die regbank die mag gee om strawwe, afskaffing en rehabilitasie te bepaal.
Deur die individuele feite van 'n saak te weeg, 'n persoon se oortreding en hul individuele omstandighede, werk 'n regter om 'n regverdige vonnis toe te pas. So 'n komplekse daad van vonnisoplegging moet nie deur politici gebruik word as 'n reaksie op populistiese kommer nie.
Die koste van verpligte vonnisoplegging
Die mislukking van verpligte vonnisoplegging om sy gestelde doelwitte te bereik, kom ook tot 'n aansienlike koste vir openbare geld. Sulke polisse lei na hul aard natuurlik meer mense in die tronkstelsel en vir langer tydperke. Die gevolg is groter koste.
Neem byvoorbeeld die onlangse Victoriaanse beleidskennisgewing. In 2015, die Produktiviteitskommissie het gevind dat dit jaarliks ​​A $ 103,000 kos om een ​​persoon in 'n veilige Victoriaanse tronkfasiliteit te tronkstraf. Victorian Opposisie Leier Matthew Guy beraam dat die voorgestelde vonnisopleggings wette sal beïnvloed 3-4,000 mense "oor 'n tydperk van tyd".
Op grond daarvan sou die opposisie se voorgestelde beleid oor die regering se vierjaartermyn, as 3,000 addisionele mense vir een jaar gevange geneem word, minstens $ 309 miljoen kos. As hierdie koste elke jaar vir die vierjaartermyn van die regering herhaal word, sou die koste van die polis 'n minimum van $ 1.236 miljard wees.
Uit 'n suiwer ekonomiese perspektief is die koste van hierdie benadering verbysterend. Dat $ 309 miljoen nie bestee sal word om die onderliggende oorsake van misdaad aan te pak of om getuienisgebaseerde kriminele geregtigheidsbeleid te implementeer nie.
En in 'n tyd wanneer Victoria - en baie Australiese jurisdiksies - meer mense inperk as ooit, moet enige beleid wat gevangenisgetalle verhoog, ernstig heroorweeg word.
'Politieke' reaksies op misdaad
Beleide soos wat deur die Victoriaanse liberale aangekondig is, is algemeen in die aanloop tot staatsverkiesings, wanneer partye dikwels "wet en orde" veldtogte beklee.
Politici sal dikwels strawwe strafregtelike beleide beloof, gewoonlik in die vorm van langer terme van gevangenisstraf, of nul-toleransie polisiëring. Dit word alles verkoop as aksie om die gemeenskap veilig te hou.
Die politieke aard van sulke hervormings was duidelik in 2014. Na aanleiding van 'n reeks hoë-profiel "one-punch" moord sterftes, NSW bekendgestel 'n minimum termyn van agt jaar gevangenisstraf vir oortreders wat dronk was terwyl hulle so 'n misdaad gepleeg het. Kampioen deur destydse premier Barry O'Farrell en later deur Mike Baird bekendgestel, is die harde benadering tot vonnisoplegging aangewys as 'n reaksie op openbare verontwaardiging oor toenemende vlakke van alkoholgedrewe geweld.
Meer as twee jaar later, die regsraad van Australië het 'n beroep gedoen vir die afskaffing van die wet, en let op die verpligte minimums "skep groter wet en orde probleme"As wat hulle oplos.
Hoekom moet ons leer uit ons foute
Sedert die aankondiging van die Victoriaanse Liberale, is daar aan die voorstel vir verpligte minimum vonnisoplegging voldoen beduidende kritiek van die regs- en akademiese gemeenskap. Hulle bekommernisse is goed gegrond.
Australiese state en gebiede moet wegbeweeg van populistiese, oneffektiewe "wet en orde" -beleid ten gunste van getuienisgebaseerde en geïndividualiseerde reaksies op ernstige kriminele geregtigheid.
Kate Fitz-Gibbon, Senior Lektor in Kriminologie, Monash Universiteit en James Roffee, Senior Lektor in Kriminologie, Monash Universiteit
{amazonWS: search index = Boeke; sleutelwoorde = massa opsluiting; maxresults = 3}
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Waarom verpligte minimumsinne en populistiese strafregtelike beleid werk nie