Christus het gekom om die lewe wat ons gehad het….maar verloor het, terug te gee. -Gen.3:15,20 – Gereformeerde Kerk Akasia
Daar was verskillende bome in die tuin. Die bome moes 'n baie mooi gesig gevorm het. Die verskillende bome het 'n verskeidenheid vrugte gedra wat baie lekker was om van te eet. Adam en Eva kon van die lekker vrugte eet soveel as hulle wou. In hierdie baie mooi tuin het 'n rivier ontspring. Die rivier het die tuin van water voorsien.
Ons kan verder van die tuin sê dat daar allerhande diere en voëls was. Daar was diere wat naby Adam gebly het. Die diere word in Gen.2:20 "vee" genoem. Daar was ook diere wat verder van Adam af in die veld gebly het. Hulle word die "die wilde diere" genoem (Gen.2:20).
Maar die wild en die voëls was heeltemal anders as hoe ons dit vandag ken. Die Here het die vee, ons kan praat van skape en beeste en die diere in die veld en die voëls aan Adam onderwerp (Ps.8:8,9). Hy moes vir die Here na al die diere en al die voëls kyk. Die diere en die voëls was nie bang vir Adam nie. Die Here het hulle na Adam toe gebring en hy het vir hulle name gegee. Die diere het mekaar nie aangeval en verskeur nie. Die diere en Adam het ook nie vir mekaar enige bedreiging ingehou nie.
Die beste, die wonderlikste in die tuin van Eden was Adam en later sy vrou, Eva, se lewe by God. Hiervan weet ons die volgende:
Adam en Eva is na die beeld van God geskep. Hulle was God se direkte verteenwoordigers op die aarde. Hulle het Hom baie goed geken. Hulle het Hom met hulle hele hart liefgehad. Hulle het die aarde vir God bewerk en opgepas. Hulle het die oor alles regeer presies soos God dit wou gehad het. Hulle het baie met Hom gepraat en alles wat Hy op die aarde gedoen wou hê, vir Hom gedoen. En….Hulle sou in die beste, mooiste en innigste verhouding ewig naby God leef.
Hierdie wonderlike ewige lewe binne die tuin van Eden ken ons glad nie. Want….dit was lewe voor die sondeval, lewe soos God die aarde en alles en almal op die aarde baie goed geskep het.
"Lewe" buite die tuin van Eden – ver van Hom af
Die geskiedenis in Gen.3 eindig met die eerste twee mense buite die tuin van Eden. God het self vir Adam en Eva uitgedryf. Hy het ook gerubs en 'n vlammende swaard oos van die tuin gesit om die ingang te bewaak, sodat daardie twee mense nooit weer in die tuin sou kon kom nie.
Die geskiedenis en dit is openbaringsgeskiedenis wat van God af kom, deur die Heilige Gees aan die skrywers van die Bybel gegee om neer te skryf, vertel wat gebeur het.
Die duiwel in die gedaante van 'n slang het Eva verlei om haar verhouding met God te vergeet, aan Hom ongehoorsaam te wees en teen Hom te sondig. Adam het saam met haar gesondig.
Hulle sonde, toe hulle van die boom geëet het, waarvan die Here hulle verbied het om te eet, het alles verander.
Adam en Eva het die duiwel en al die ellende wat saam met hom kom, in hulle lewe ingelaat.
Hulle verhouding met mekaar was versteur. Hulle was selfbewus en skaam vir mekaar. Adam sou voortaan oor Eva heers en sy sou met pyn kinders in die wêreld bring.
Hulle verhouding met die plante is versteur. Omdat Adam ongehoorsaam was, was die aarde voortaan vervloek. Adam sou vir die res van sy lewe met swaarkry 'n bestaan uit die aarde maak. In die plek van mooi bome en plante met lekker sou Adam en Eva voortaan veldplante eet. Dorings en ander onkruid sou dit vir hulle baie moeilik maak.
Hulle verhouding met die diere is versteur. Adam en Eva en die slang sou voortaan altyd in vyandskap met mekaar leef.
Die ergste wat gebeur het, was Adam en Eva se verhouding met God wat versteur is. Die innige verhouding met Hom en die nabyheid aan Hom was weg. Hulle het deur hulle sondige ongehoorsaamheid hulle verhouding met God verbreek.
Die gevolg van hierdie verhouding wat verbreek is, was die ewige dood. Die dood het oor die aarde gekom. Plante en diere sou voortaan doodgaan. Adam en Eva het die dood oor hulleself gebring en sou voortaan sterf. Nie net hulle nie, maar die ganse mensdom was dood in sonde en sou sterf, want Adam en Eva was die verteenwoordigers van die hele mensdom.
Omdat Adam en Eva gesondig het, het God hulle uit die tuin weg van Hom af gedryf die ewige dood in. Buite die tuin van Eden is die lewe heeltemal anders as in die tuin. Vandag is daar steeds baie voorbeelde van hoe die lewe buite die tuin van Eden lyk.
Die versteurde verhoudings tussen mens en mens en tussen die mens en die aarde het daardie dag begin toe die eerste twee mense gesondig het. Ons het daardie ellende wat hulle oor hulleself gebring het, van hulle geërf. Ons verhoudings met mekaar is ook versteur – man en vrou, ouers en kinders, broers en susters.
Die versteurde verhouding met die aarde duur vandag voort– rommel wat op land en see gestrooi word en God se aarde verniel, ontwikkeling wat die aarde se grond- en waterbronne glad nie in agneem nie en diere wat uitgeroei word, is alles voorbeelde dat die sondige mens se verhouding met die aarde heeltemal versteur is.
Die ergste is die verhouding met God wat verbreek is. Alle mense het gesondig en is ver van God af. Ver van Hom af, is net ellende en uiteindelik die ewige dood. Die oortreding van God se wet wat in ons land en omgewing al meer en al erger word, is die bewys van 'n lewe buite die tuin van Eden weg van God af.
Buite die tuin van Eden, wag God se ewige oordeel op elke mens. Die ellende is, dat Adam en Eva elke mens met hulle saamgeneem het op hierdie pad van die dood. Buite die tuin van Eden is 'n mens ver van God af en in die mag van die duiwel en sonde. Buite die tuin is mens verlore.
God gee twee beloftes van verlossing
Die Here het op daardie verskriklike dag in sy genade twee beloftes gegee. Dit is twee baie belangrike beloftes, eerstens omdat God die beloftes gegee het en tweedens, omdat hulle vir 'n mens uitkoms uit die grootste ellende inhou.
Die eerste belofte is 'n belofte aan die slang. Die belofte hou vir die slang, die duiwel oordeel, maar vir sondige en verlore mens verlossing in: "Ek stel vyandskap tussen jou en die vrou, tussen jou nageslag en haar nageslag. Haar nageslag sal jou kop vermorself en jy sal hom in die hakskeen byt" (Gen.3:15).
Die tweede belofte kry ons toe die Here Adam gelei het om sy vrou Eva te noem, "sy is die moeder van al die mense" (Gen.3:20). In die Hebreeus staan daar "sy is die moeder van alles wat lewe."
Hierdie twee beloftes het vir die eerste twee mense verlossing beteken uit die ellende wat hulle oor hullself gebring het.
Wat die eerste belofte betref: Die sondeval en ellende wat gevolg het, het gekom, omdat die mense vriende met die duiwel geword het. Vriendskap met die duiwel het vyandskap met God beteken. God stel vyandskap tussen die mens en die duiwel. Hy beëindig hierdie vriendskap wat vir die mens die ewige dood beteken het. Die vyandskap tussen die mens en die duiwel sou 'n hoogtepunt bereik wanneer daar uit die vrou se nageslag iemand sou kom wat die duiwel sou oorwin en vermorsel. Hierdie een uit die vrou se nageslag sou vir die mens 'n verlosser wees. Deur Hom sou die mens wat deur sonde ver van God af was, weer by God uitkom.
Die tweede belofte dat die vrou 'n moeder sou wees van "alles wat lewe" (Gen.3:20), het bevestig dat daar 'n nageslag sou wees. Uit haar nageslag sou die Verlosser gebore word. Hy sou aan mense wat dood was onder die duiwel se mag, weer lewe gee.
Christus is die Een wat gekom het om ons weer by God te bring
Dis die begin van kerstyd. Ons herdenk Christus se geboorte. Onthou net: Kersdag is nie Jesus se werklike geboortedag nie. Christus se kerk herdenk wel sy geboorte daardie dag.
Wat presies herdenk ons met Kersfees?
Vir die wêreldmens is Kersdag net 'n vakansiedag om te geniet. Die wêreldmens bly ver van God af, bly buite die sy koninkryk en wanneer die Verlosser weer kom as Regter, sal die wêreldmens steeds buite wees…buite die nuwe Jerusalem…ewig in die buitenste duisternis.
Die kerk, aan die anderkant, herdenk God se beloftes wat in Christus waar geword het. Christus is die Verlosser uit die vrou se nageslag wat sou kom om ons te verlos. Met Kerstyd dank ons God dat Hy ewig getrou is en sy beloftes van verlossing gestand gedoen het.
Ons herdenk Christus se wondergeboorte. Hy is ontvang van die Heilige Gees en gebore uit die maagd Maria. Ons bely dat Christus die ewige Seun van God, wat ware en ewige God is en bly, as ware mens gebore is. Christus is die Verlosser uit die nageslag van die vrou wat sou kom en aan ons wat dood was in sonde weer lewe sou gee.
Ons herdenk die oorwinning oor die duiwel en die sonde en die ewige dood. Hierdie oorwinning het Christus behaal deur aan die kruis te sterf en op die derde dag uit die dood op te staan.
Ons herdenk ons verlossing van sonde deur Christus. Hy maak my sondeskuld en my sonde wat ek steeds doen heeltemal toe, sodat God my vryspreek en vergewe en nooit meer aan my sonde dink nie.
Ons herdenk die wondergenade dat ons nie langer ver van God af is en verlore gaan nie, maar dat ons weer by Hom kan wees en kan lewe.
Ons herdenk die verwagting dat wanneer ons Verlosser weer kom, ons nie buite nie, maar saam met Hom binne in die nuwe Jerusalem sal wees.
Wie Kersfees so vier, beleef 'n ware Christusfees. Wanneer jy tydens Kerstyd aan God se genade in Christus dink, besef jy deur die Heilige Gees al te duidelik dat jy die wondergenade van Christus se koms na die wêreld eintlik nie net een dag van die jaar nie, maar elke dag van die jaar en elke dag van jou lewe behoort te herdenk.
Vorige: Gebruik die wapenrusting wat God gee altyd met 'n gebed in jou hart -Ef.6:18 en Sondag 45
Volgende: God sonder ons uit genade van die sondige en verlore mensdom af, om ons te red -Gen.6:16(b)