Nuwe metode om bewegingsgedrag by kinders met outisme te meet |
Plek: Tuis » plasing » Draad Nuus » Nuwe metode om bewegingsgedrag by kinders met outisme te meet
Motoriese nabootsing, of die vermoë om die fisiese gedrag van ander te kopieer, is 'n kritieke deel van kognitiewe en sosiale ontwikkeling van baie vroeë kinderjare af. Studies het egter getoon dat motoriese nabootsing kan verskil by kinders met outismespektrumversteuring (ASD), en betroubare maatstawwe van hierdie belangrike vaardigheid kan dus help om vroeër diagnose en meer geteikende intervensie te bied.
Nou het navorsers by die Sentrum vir Outismenavorsing (CAR) by Kinderhospitaal van Philadelphia (CHOP) 'n nuwe metode ontwikkel om motoriese nabootsing te meet, wat bydra tot 'n groeiende stel rekenaargedragsanalise-instrumente wat motoriese verskille by kinders kan opspoor en karakteriseer. outisme. 'n Studie wat die metode beskryf, is onlangs as deel van die Internasionale Konferensie oor Multimodale Interaksie aangebied.
Navorsers stel al dekades lank belang in motoriese nabootsing as 'n manier om outisme te bestudeer. Nabootsing is belangrik in vroeë ontwikkeling, en nabootsingsverskille kan grondliggend wees in hoe sosiale verskille in diegene met outisme hulself voordoen. Dit was egter uitdagend om maatreëls van nabootsing te skep wat beide korrelvormig en skaalbaar is. In die verlede het navorsers staatgemaak op ouerverslagmaatstawwe van sekere nabootsingsmylpale, maar dit is nie noodwendig presies genoeg om individuele verskille te meet of oor tyd te verander nie. Ander het gedragskoderingskemas of gespesialiseerde take en toerusting gebruik om nabootsingsvaardighede vas te lê, wat hulpbron-intensief is en nie noodwendig toeganklik is vir die meeste van die bevolking nie.
"Dikwels word die klem geplaas op die eindtoestand akkuraatheid van 'n nagebootste aksie, sonder om al die stappe wat nodig is om tot daardie punt te kom, in ag te neem," sê Casey Zampella, PhD, 'n wetenskaplike by CAR en eerste skrywer van die studie. "Optrede kan as akkuraat beskou word op grond van waar die kind beland, maar dit ignoreer die proses van hoe die kind daar gekom het. Hoe 'n aksie ontvou, is soms belangriker vir die karakterisering van motoriese verskille as hoe dit eindig. Maar om hierdie ontvouing vas te vang verg 'n fyn en multidimensionele benadering."
Om dit aan te spreek, het wetenskaplikes by CAR 'n nuwe, grootliks geoutomatiseerde berekeningsmetode ontwikkel om motoriese nabootsing te assesseer. Deelnemers word opdrag gegee om 'n reeks bewegings betyds met 'n video na te boots. Die metode volg liggaamsbeweging oor alle ledemaatgewrigte oor die volle verloop van die nabootsingstaak met beide 'n 2D- en 'n 3D-kamera. Die metode gebruik ook 'n nuwe benadering wat vaslê of die deelnemer motoriese koördinasieprobleme in hul eie liggaam het wat hul vermoë kan beïnvloed om bewegings met ander te koördineer. Prestasie word gemeet oor herhaalde take.
Deur hierdie metode te gebruik, kon navorsers deelnemers met outisme onderskei van tipies ontwikkelende jeugdiges met 82% akkuraatheid. Navorsers het ook getoon dat verskille nie net gedryf is deur interpersoonlike koördinasie met die video nie, maar ook intrapersoonlike koördinasie. Beide die 2D- en 3D-nasporingsagteware het dieselfde vlak van akkuraatheid gehad, wat beteken dat kinders dalk die toetse by die huis kan doen sonder om enige spesiale toerusting te gebruik.
"Toetse soos hierdie help ons nie net om meer te leer oor die verskille tussen mense met outisme nie, maar hulle kan ons help om uitkomste te meet, soos die doeltreffendheid van behandeling of veranderinge aan hul lewe," sê Birkan Tunç, PhD, 'n rekenaarwetenskaplike by CAR en senior studie skrywer. "Wanneer hierdie toets bygevoeg word met baie ander rekenaargedragsanalise-toetse wat tans ontwikkel word, nader ons 'n punt waar ons die meeste gedragsaanwysings kan meet wat 'n klinikus waarneem."