Kyk na die wêreld se eerste kernkragaanleg - Generaal - 2021
Kyk na die wêreld se eerste kernkragaanleg
Kernkrag - dit bly een van die mees omstrede, maar tog indrukwekkendste vorme van kragopwekking ter wêreld. As dit goed werk, bied kernkrag relatief skoon fossielbrandstofvrye energie. Dit produseer ook deurlopende elektriese energie. As dit verkeerd gaan, kan kernuitstortings egter 'n gebied dekades en dekades lank beïnvloed.
Geen kernkragsentrale vertel die verhaal beter as die Idaho Nasionale Laboratorium nie. Die laboratorium speel al meer as 70 jaar 'n belangrike rol in die ontwikkeling van kernkrag. Min mense weet egter baie daarvan. Die Idaho Nasionale Laboratorium dek oor 900 vierkante myl van die oostelike Idaho. Dit het drie hoofareas: die gevorderde toetsreaktorkompleks, materiaal- en brandstofkompleks, en 'n kampus vir navorsing en opvoeding. Meer as 3.400 gaste besoek elke jaar die INL-kampus, en die publiek sien net 'n klein gedeelte van wat die INL werklik doen en die geskiedenis wat dit bevat.
[Beeldbron: Kelly Michals / Flickr]
Luidens amptelike dokumente is 52 eerste kernreaktore van hul soort ontwerp en gebou op INL-terreine. Dit sluit ook die wêreld se eerste kernkragaanleg in wat elektrisiteit opwek. Die INL was ook die kragstasie vir die eerste kernduikboot ter wêreld - die USS Nautilus.
Die INL se mees onlangse nuus vir die maak van opskrifte kom van sy 'wonderbrandstof'. Die reaktors van die INL is ontwerp om sy eie nuwe plutoniumbrandstof en elektrisiteit gelyktydig op te wek. Tussen 1964 en hede het die behoefte aan die wonderlike brandstof egter afgeneem as gevolg van groot veiligheidskwessies, stygende koste en skaars skyf aan uraan.
[Beeldbron:Wikimedia Gemeenskappe]
(Hierbo) Tydens die kernkragtydperk vir die INL was hierdie vier ligte die eerste items wat aangedryf word deur die kernkrag van die INL. (Onder) En hulle hardloop vandag nog.
Nou is die Idaho Nasionale Laboratorium 26 ton van radioaktiewe afval, die LA Timesberig. Niemand weet wat om daarmee te doen nie. 'N Wettige skikking het bepaal dat die afval teen 2035 behandel en gereed moet wees om te vertrek. Dit lyk nie of dit betyds sal gebeur nie.
"Die proses werk nie," het Edwin Lyman, 'n fisikus van die Union of Concerned Scientists, wat die probleme in 'n nuwe verslag gedokumenteer het, aan die koerant gesê. "Dit blyk moeiliker te wees om uit te voer en minder betroubaar as wat hulle belowe het."
[Beeldbron: Amerikaanse departement van energie / Flickr]
Wat maak dit so moeilik in vergelyking met die vervoer van ander kernafval? Natrium. Die wonderbrandstof het aan natrium gebind om die hitte-oordrag in die reaktor makliker te maak. Die reaktiewe aard van natrium, veral rondom water, maak die wonderbrandstof egter beperk in wegdoeningsgeleenthede. Regeringsnavorsers moet die brandstof pyroprosesseer. By pyverwerking word dele vir gebruikte brandstof in 'n chemiese bad geplaas en geskok met 'n sterk elektriese stroom. Die natriumdeeltjies bind aan 'n ander stof as gevolg van die elektriese stroom.
Volgens LA Times het die skoonmaakprojek byna twee dekades gelede begin. Op hierdie tydstip slegs 15 persent van die afval suksesvol skoongemaak en verwerk. Dit is verby 20 keer stadiger die tempo wat nodig is om die 2035-punt te bereik.
'Toe die implementeringsplan vir die behandeling van die [verbruikte brandstof] in 2000 ontwikkel is, is daar baie beperkte navorsing en ontwikkeling oor kernenergie in die Verenigde State gedoen,' 'het 'n departementele woordvoerder gesê.
"Die befondsing vir hierdie program is beperk ten gunste van ander navorsings- en ontwikkelingsaktiwiteite. Die Departement is steeds sterk toegewyd aan die behandeling van hierdie brandstof om sy verpligtinge teenoor die staat Idaho na te kom."
Kernafval is nie iets wat maklik onder die mat ingevee kan word (of weggegooi kan word nie). Met die jarelange geskiedenis van Idaho Nasionale Laboratorium as 'n innoverende plek vir kernkrag, kan dit miskien dien as grond vir 'n innoverende soort afvalverwerking.