Kruis Kultuur: Gedagtes oor die aard van die massas Toerisme - Reisverhale - 2020
Kruis Kultuur: Gedagtes oor die aard van die massas Toerisme
Verlede maand het ek my eerste cruise as 'n volwassene geneem (vorige kruise was by my ouers) en dit was 'n baie kulturele oogopening-ervaring.
Ek het heeltemal uit my norm van onafhanklike reis gebreek en opnuut in massa verbruikersreise getrek. In plaas van koshuise, om plaaslike busse, en straatkosstalle uit te vind, was dit 'n weeldehuis, eindelose buffette en beplande gebeurtenisse. In plaas van jong en onafhanklike reisigers was dit gesinne wat herdenkings, verjaarsdae en quinceañeras vier.
En terwyl jy dalk nie oor jou bestemmings op 'n cruise leer nie (meer hieroor), leer jy baie oor mense. Ek het ontdek dat daar 'n duidelike cruise-kultuur is, 'n kultuur wat vir ongelooflike interessante mense kyk. Aangesien baie mense 'n reis is, is dit die enigste reis wat hulle het, en dit was interessant om te hoor oor reis en die wêreld van diegene wat dit sien deur 'n hoogs gesteriliseerde en gekommersialiseerde ervaring.
Na alles, 'n cruise is 'n oord-ontmoet-Disney World op die see.
Dinge wat my verbaas het
Eerstens was daar formeel nag, 'n aand waar jy 'n lekker aandete geklee het. Dit was soos 'n volwasse prom. Almal was aan die nege geklee - ek het selfs mense in tuxes gesien. Families het portrette geneem (insluitend die klassieke "terug-na-rug ma / dogterskoot"), en tienermeisies wat hul quinceañeras vier, het rondgejaag in promrokke en tiaras. Ek onthou dat ek een ou sê dat die formele nag op 'n cruise die enigste tyd van die jaar is wat hy aantrek. Maar wat my regtig belangstel, was dat dit vir so baie mense lyk soos 'n groot gebeurtenis ten spyte van die oorskatte kaasfaktor. Ek kan nie regtig uitvind hoekom mense dit so lief gehad het nie. Dis net 'n formele nag op 'n cruise. Jy kry kreef in plaas van biefstuk, en dis nie soos die foto's wat hulle neem, gratis is nie.
Ek het gevoel dat mense 'n groot deel van die nag gemaak het, want jy was veronderstel om 'n groot deel daarvan te maak.
Tweedens, ek was verbaas dat kruise sulke familie-geleenthede was. My reisgenoot Jason, 'n meer ervare kruiser as ek, het my vertel dat daar eintlik net 'n paar bote vir enkelspelers of jongmense is. Die meeste skepe is geneig om bevolk te word deur gesinne of ouer volwassenes. Dink aan al my cruise-ervarings, ek kan dit sien. Wat ek regtig interessant gevind het, was die aard van gesinne hier: ton en ton groot, uitgebreide families. Ons kamer is omring deur 'n gesin wat sewe kamers opgeneem het. By aandete het een gesin drie groot tafels opgeneem. Oral waar ek gekyk het, het ek groot gesinne gesien. Cruises, blyk dit, is waar gesinne gaan reis. Ek dink dit is die nuwe gesinshereniging.
Omdat kruise daarvoor baie mense baie geld kos, het dit my laat wonder: Weet mense dat hulle na Parys kan reis vir baie minder? Het hulle selfs omgee? Of kruip hulle omdat dit 'n maklike, georganiseerde manier is om almal op een plek te kry?
Vir die meeste mense met wie ek gepraat het, was 'n cruise net 'n eenvoudiger en maklike manier om 'n groot familiebyeenkoms te organiseer as 'n massiewe reis na Parys.
En in die praat met mense, wat ek regtig geleer het, was dat reis en vakansie sinoniem was vir hulle. Dit was hul vakansie, maar in hulle gedagtes was dit ook op reis. Vergeet die feit dat hulle nooit die "oord" verlaat het nie - vir die meeste mense op 'n cruise was dit reis.
En ek dink dit is jammer. Daar is absoluut niks verkeerd met 'n vakansie nie, maar om te dink dat die opskrif na 'n massa verbruikersbestemming dieselfde is, want reis is nie 'n goeie ding nie. Net soos op pad na Vang Vieng en gesê: "Ek was in Laos", is dit nie regtig waar nie, so gaan na 'n vaartuig of 'n all-inclusive oord. Dit steriliseer die bestemming en verberg die plaaslike kultuur. Jy ervaar Mexico nie regtig wanneer jy in Señor Paddas is nie, maar dit was vir my wonderlik hoeveel mense die idee uitgespreek het dat "Mexiko wonderlik is!" Terwyl daar.
Ek dink daar is 'n duidelike verskil tussen reis en vakansie. Die eerste is oor die wêreld ervaar, laasgenoemde oor ontspanning.
Die Donker Kant van Kruis Kultuur
Aan die een kant dink ek cruise kultuur is interessant omdat dit altyd gaan om pret te hê, 'n drankie in jou hand te hou, te eet en nuwe mense te ontmoet. Dit is 'n baie gelukkige en lewendige atmosfeer. En dit is goed.
Maar daar is die donker kant om te cruise kultuur: dit is insular. Vir baie mense, 'n cruise is hul enigste kans om uit te kom en die wêreld te sien. Dit mag hulle enigste kans wees om ander kulture te ervaar, veral aangesien die meeste Amerikaners nie baie reis nie. En wat ek nie van die cruise gehou het nie, was dat dit so gefokus was, met alles wat ontwerp is om nooit buite die skip te kyk nie. Ek hou nie van hoe daar nie klem gelê word op die leer van die bestemmings waarheen ons gaan nie.
In Haïti, toe ek begin met my Haïtiaanse toergids in Labadee (Royal Caribbean se privaat oord, waar 'n dubbelwandige, doringdraad heining mense uit en oor hou) oor die lewe buite die muur, het hy sigbaar ongemaklik geraak om dit te bespreek, asof dit taboe was om te bespreek "dinge wat daar gebeur het."
Nou hoef ons nie 'n gesprek te voer oor Haïtiaanse, Mexikaanse of Jamaikaanse politiek nie (die drie hawens van my cruise), maar ek sien nie waarom kruise nie ten minste basiese inligting oor hul hawens kon bied nie. van oproep. Daar was niks in ons daaglikse reisplanner oor ons bestemmings nie. (Jason het bevestig dat dit ook op baie ander skepe gebeur het.)
Op 'n manier het ek gevoel dat die hawens heeltemal irrelevant was. As daar geen poging is om reisigers in kennis te stel van hul bestemmings nie, moet jy die boot êrens naby 'n strand park en daar bly? Hoekom maak 'n vertoning daarvan?
Ons Amerikaners reis nie veel nie. Ons nuusprogramme lyk nie veel meer as wat Miley Cyrus doen nie. Ek weet dit gaan aanstootlik lyk, en ek bedoel dit nie, maar kruise het 'n definitiewe "Midde-Amerikase" gevoel vir hulle. (Ek gebruik daardie term omdat "Midde-Amerika" dikwels as sinoniem beskou word met blatante, koekie-sny verbruikers.) Cruises is 'n hoogs gekommercialiseerde en gesuiwerde ervaring; hulle glans oor die realiteit van elke bestemming om 'n bubbly, you-not-need-to-think-about-it prentjie te skep. Dit is iets wat ek regtig haat oor die Amerikaanse kultuur. Dit is dikwels baie insulêr, en dit blyk die houding voort te sit.
Ek het mense ontmoet wat nooit verby 'n cruise gereis het nie. Mense wat twee of drie keer per jaar gekruis het. En terwyl daar niks verkeerd is om 'n cruise te geniet nie, wat ek op die skip geleer het, is dat die cruises voorsiening maak vir 'n oppervlakkige, afwisselende reis. (Deur hierdie pos te skryf, het ek besef dat ek presies dieselfde ding op my ou Carnival-kruise gesien het, so ek probeer nie die Royal Caribbean uitdeel nie.)
Ek is gelukkig dat mense hul huise verlaat. Dit is 'n stap in die regte rigting. Ek wil eerder iemand op 'n cruise as by die huis hê. Maar terwyl ons almal 'n vakansie nodig het, kan cruise-maatskappye ten minste 'n basiese kennis verskaf oor die hawens waar hulle ophou. Shit, druk die Wikipedia-bladsy vir die hemel uit. Enigiets is beter as niks.
In plaas daarvan het ek gevoel dat baie van die mense op vaartuie skepe min van die wêreld buite die VSA geken het, en die cruises was meer as gelukkig om hulle te verplig en daardie houding te ondersteun. let wel: Nie alle kruise is soos hierdie nie. Daar is baie wildlewe en natuurritte wat natuurlikes en lesings op hulle het.
Baie mense skryf cruises af as gevolg van die gesuiwerde, Disney voel vir hulle, en ek het beslis opgetel op die sorgvrye atmosfeer. Ek sal beslis weer op 'n cruise gaan, want ek het dit geniet. Vir een keer het ek dit geniet om nie te reis nie. (En in daardie aar is all-inclusive oorde waarskynlik ook in my toekoms.) Daar is niks verkeerd om by die swembad met 'n drankie in jou hand te sit nie. Dis al wat ek wou hê.
Maar vir die familie wie se enigste ervaring uit die land is hierdie een cruise? Daar moet ten minste die opsie wees om meer oor die plaaslike kultuur te leer, sodat die familie kan weggaan met 'n bietjie kennis van die plaaslike omgewing, behalwe dat dit ritslyne, ruïnes en goedkoop drankies het.
Dan weer aanvaar ek miskien dat mense omgee en meer wil leer oor hul hawens eerder as om hul brein in bevrore pia coladas te verdrink.