"Spreek met die kinders van Israel en sê vir hulle: Die feestye van die Here wat julle moet uitroep as heilige samekomste – dit is my feestye. Ses dae lank kan werk gedoen word, maar op die sewende dag is dit 'n dag van volkome rus, 'n heilige vierdag; géén werk mag julle doen nie – dit is 'n Sabbat van die Here in al julle woonplekke" (Lev. 23:2-3).
"So sê die Here: Bewaar die reg en doen geregtigheid; want my heil is naby om te kom en my geregtigheid om geopenbaar te word. Welgeluksalig is die mens wat dit doen en die mensekind wat daaraan vashou; wat die Sabbat hou, sodat hy dit nie ontheilig nie, en sy hand terughou, dat dit geen kwaad doen nie" (Jes. 56:1-2).
'n Dag van besondere toewyding
Op die Sabbat moes die Here meer as op ander dae gedien en aanbid word. Dit was ook die dag waarop vars toonbrode in die tempel geplaas moes word (Lev. 24:5-9). Al die stamme was hierin verteenwoordig, en dit was 'n simbool van die goeie werke wat hulle vir die Here moes doen.
In die Here Jesus sou die Sabbat, of weeklikse rusdag, onder die nuwe verbond 'n nuwe, dieper betekenis kry en ook op sy opstandingsdag gevier word. Hy sou beslis nie die Here van die Sabbat wees net om hierdie dag te vernietig nie. Mattheus bevestig die feit dat Jesus die gesag het om van die Sabbat 'n Christelike dag van rus en toewyding, of dag van die Here, te maak. Twee vrae ontstaan egter onmiddellik: (1) Waarom is die Nuwe Testamentiese dag van die Here 'n dag ná die Ou Testamentiese Sabbat?, en (2) Gee die Ou Testament enige aanduiding van só 'n dag ná die Sabbat wat in 'n toekomstige bedeling van groot belang sou wees?
"Spreek met die kinders van Israel en sê aan hulle: As julle in die land kom wat Ek julle gee en sy opbrings oes, moet julle die eerstelingsgerf van julle oes na die priester bring. En hy moet die gerf voor die aangesig van die Here beweeg, sodat julle welgevallig kan wees; die dag ná die Sabbat moet die priester dit beweeg" (Lev. 23:10-11; my beklemtoning).
"Want as die dode nie opgewek word nie, dan is Christus ook nie opgewek nie; en as Christus nie opgewek is nie, dan is julle geloof nutteloos, dan is julle nog in julle sondes... Maar nou, Christus is opgewek uit die dode; Hy het die eersteling geword van die wat ontslaap het" (1 Kor. 15:16-17, 20).
"Dan moet julle tel van die dag ná die Sabbat, van die dag af as julle die beweegoffergerf bring – sewe volle weke moet dit wees; tot die dag ná die sewende Sabbat moet julle vyftig dae tel; dan moet julle 'n nuwe spysoffer aan die Here bring" (Lev. 23:15-16; my beklemtoning).
"En toe dit aand was op daardie eerste dag van die week en die deure waar die dissipels vergader het uit vrees vir die Jode gesluit was, het Jesus gekom en in hul midde gestaan en aan hulle gesê: Vrede vir julle! En nadat Hy dit gesê het, wys Hy hulle sy hande en sy sy. En die dissipels was bly toe hulle die Here sien. Jesus sê toe weer vir hulle: Vrede vir julle! Soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle ook. En nadat Hy dit gesê het, blaas Hy op hulle en sê vir hulle: Ontvang die Heilige Gees... En agt dae daarna was sy dissipels weer binne, en Thomas saam met hulle. En Jesus het gekom terwyl die deure gesluit was, en in hul midde gestaan en gesê: Vrede vir julle!" (Joh. 20:19-22, 26).
"En toe die dag van die Pinksterfees aangebreek het, was hulle almal eendragtig bymekaar... En hulle is almal vervul met die Heilige Gees" (Hand. 2:1-4).
"En op die eerste dag van die week, toe die dissipels vergader het om brood te breek, het Paulus hulle toegespreek..." (Hand. 20:7).
"Wat die insameling vir die heiliges betref, moet julle ook so doen soos ek vir die gemeentes van Galásië gereël het. Op elke eerste dag van die week moet elkeen van julle self opsy sit en opspaar namate sy voorspoed is, sodat die insameling nie eers plaasvind as ek kom nie" (1 Kor. 16:1-2).
In die verslae oor die vroeë Christelike kerk is daar oorvloedige getuienis dat Christene nog altyd die dag van die Here op Sondae gevier het. Hulle het dit die Here se heilige dag genoem en op dié dag bymekaargekom om die Woord te verkondig, geestelike liedere te sing, te bid en die Nagmaal te vier. Dr. David King (The Imperial Bible Dictionary, bl. 112-113) sê:
"Die groot aanspraak van hierdie dag op godsdienstige eerbied is dat Christus hierop uit die dood opgestaan het. Sy opstanding was 'n gebeurtenis met betekenisvolle en blye gevolge. Dit het sy vernedering beëindig en die aanvaarding van sy offer deur die Vader gedemonstreer. Dit was die bekragtiging van sy titel as Middelaar en het die redding van sy volgelinge verseker.
"Om die aanspraak van hierdie dag se voorkeurposisie nóg duideliker te begryp, moet Christus se posisie op die eerste dag vergelyk word met dié op die voorafgaande sewende dag. Op die Joodse Sabbat was Hy in die graf, en op die eerste dag het Hy die bande van die dood verbreek: 'Hom het God opgewek, nadat Hy die smarte van die dood ontbind het, omdat dit onmoontlik was dat Hy daardeur vasgehou sou word' (Hand. 2:24)."
Die idee is dus nie om oor uiterlike reëls hare te kloof nie, maar om die algemene gees en karakter van hierdie dag tot sy reg te laat kom en in jou lewe te verwesenlik. Die dag van die Here is juis tot jou beskikking gestel sodat jy die voordele daarvan kan geniet. Dit geld vir alle mense, omdat almal ten minste 'n rusdag nodig het waarop hulle van hul sekulêre werk kan rus:
En Hy sê vir hulle: Die Sabbat is gemaak vir die mens, nie die mens vir die Sabbat nie. Daarom is die Seun van die mens Here ook van die Sabbat (Mark. 2:27-28).