E la ragazza ricorda , in questo istante infinito già ora suddiviso in così tante parti , la tristezza che una volta provò , a malapena sapendo di provarla , al mero abitare se stessa .
I pamięta dziewczyna , w tej nieskończonej chwili już tyle razy podzielonej , smutek , który kiedyś czuła , nie do końca rozpoznając , smutek , że to swoje Ja ledwie zamieszkuje .