Così poco sapevamo in quei giorni , poco quanto ora , suppongo , su come guarire quei torti : persino le donne , nei loro vestiti più belli , con perline e lustrini cuciti ai corpetti , pure in rossetto e mascara , i capelli fluenti , non potevano che starsene a mani strette , a supplicare pace , mentre padre e figlio , come criminali , come ladri , come Romani , fremevano e sibilavano e odiavano , infliggendo patimenti che resistevano , i peggiori quantomeno , oltre il bacio e l&apos; abbraccio , sanguinando di fratello in fratello , per intere generazioni .
Tak mało wiedzieliśmy w tamtych dniach , tak mało , zdaje się , jak teraz o leczeniu tych uraz : nawet kobiety , w swych najpiękniejszych sukniach z naszytymi cekinami , koralami z umalowanymi ustami , rzęsami falującymi włosami mogły stać tylko załamując ręce , błagając o spokój , gdy ojciec z synem , jak bandyci , złodzieje , jak Rzymianie , wrząc , gotując się w nienawiści zadawali rany co przetrwały , te najstraszniejsze , w każdym razie , przetrwały uścisk i pocałunek , krwawiąc od brata do brata , na dalsze pokolenia .