E quando ci sdraiamo su un campo o su un divano , magari intontiti dal ronzio di un caldo pomeriggio , loro pensano che anche noi li stiamo guardando , e così alzano i remi e stanno in silenzio aspettando come dei genitori che noi chiudiamo gli occhi .
A kiedy kładziemy się na polu albo na kanapie może odurzeni szumem ciepłego popołudnia myślą , że na nich patrzymy , podnoszą swoje wiosła i milczą czekają jak rodzice aż zamkniemy oczy .