Ed eccomi lì , sdraiato in quello spazio minuscolo , caldo , buio , claustrofobico , una scatoletta , nei miei occhi , ma era molto strano , dopo giorni , settimane , mesi , quello spazio diventava sempre più grande , più buio e più freddo finché non ho cominciato ad aspettare con impazienza quella mezz&apos; ora di immobilità e riposo forzati , e non vedevo veramente l&apos; ora di andare in quel posto buio .
Leżałem tam więc w ciasnej przestrzeni , gorącej , ciemnej , klaustrofobicznej , jak pudełko zapałek , za oczami . To było bardzo dziwne . Po dniach , tygodniach , miesiącach , przestrzeń zaczęła się powiększać , robić się ciemniejsza i zimniejsza , aż w końcu zacząłem wyczekiwać tych 30 minut narzuconego bezruchu i odpoczynku i naprawdę nie mogłem się doczekać , aż znajdę się w tym miejscu ciemności .