E che si tratti della frase d&apos; apertura di &quot; &quot; Cent&apos; anni di solitudine &quot; &quot; o dell&apos; incredibile flusso di coscienza de &quot; &quot; L&apos; autunno del patriarca &quot; &quot; dove le parole scorrono via veloci , pagina dopo pagina in un immaginario privo di punteggiatura trascinando via il lettore come un fiume in piena che attraversa una primordiale giungla sudamericana , leggere Márquez è un&apos; esperienza viscerale .
Jak pierwsze zdanie &quot; &quot; Stu lat samotności &quot; &quot; , czy fantastyczny strumień świadomości w &quot; &quot; Jesieni patriarchy &quot; &quot; , gdzie jego wyobraźnia napędza słowa strona po stronie , bez interpunkcji , porywając ze sobą czytelnika , niczym dzika rzeka wijąca się przez południowoamerykańską dżunglę , czytanie Márqueza to burza emocji .