Quando per la prima volta chiesi cosa accadesse quando si muore , all&apos; epoca gli adulti intorno a me risposero con il tipico miscuglio anglosassone di disagio e incerto spirito cristiano , e la frase che ho sentito più spesso era che il nonno &quot; &quot; era lassù e vegliava su di noi &quot; &quot; , e se io fossi morto , cosa che ovviamente non sarebbe successa , allora anch&apos; io sarei andato lassù , cosa che ha reso la morte una sorta di ascensore esistenziale .
Kiedy spytałem pierwszy raz co się dzieje , gdy umieramy , dorośli odpowiadali z typowo angielskim skrępowaniem i chrześcijańskim brakiem entuzjazmu . Najczęściej słyszałem , że dziadek jest teraz &quot; &quot; w niebie i patrzy na nas &quot; &quot; . Gdybym umarł , co oczywiście nie nastąpi , też bym tam poszedł . Czyniło to ze śmierci egzystencjonalną windę .