Si prende quella lingua come se rappresentasse l&apos; oscurità del corpo trasferita all&apos; architettura , si può usare lo spazio architetturale non per vivere , ma come metafora , e usare i suoi spazi sistolici , diastolici , piccoli e grandi per fornire una specie di narrazione corporea di prima mano come viaggio nello spazio , nella luce e nell&apos; oscurità ?
Wracając do idei przenoszenia ciemności ciała w architekturę , czy można wykorzystać przestrzeń architektoniczną nie do życia , ale jako metaforę i wykorzystać jej skurczowe , rozkurczowe , mniejsze i większe przestrzenie , by dostarczyć pewnego rodzaju narracji somatycznych , zabierających w podróż w przestrzeni , w światło i ciemność ?