Non sembrava una lamentela , ma solo un modo per farmi sapere , una sorta di tenera ammissione , per ricordarmi che lui sapeva che si stava donando a un vorace , incompleto percorso che chiedeva sempre di più .
Brzmiało to nie tyle jak skarga , ile jak zilustrowanie rodzaju rzewnego wyznania , przypomnienia , że on wie , że poświęca się nienasyconej , niedokończonej drodze , która zawsze wymaga więcej .