&quot; &quot; Come l&apos; avessi preparato da tempo , come piano di coraggio , tale quale si conviene a te che meritavi una simile città , avvicinati alla finestra con passo fermo , e con sentimento , ma senza le suppliche o i lamenti di un codardo , come l&apos; ultima cosa da godere , ascolta i suoni , gli strumenti deliziosi delle truppe musicali , e dille addio , ad Alessandria che perdi &quot; &quot; . È l&apos; addio giusto per un uomo più grande della vita , l&apos; addio per un uomo per il quale tutto , be &apos; , quasi tutto , era possibile , un addio per un uomo che tenne viva la speranza .
&quot; &quot; Jakby przygotowany , odważny , że to ty , który był godny takiego miasta . Zbliż się do okna pewnym krokiem , i z uczuciem , ale bez lamentu , czy też żalu tchórza , rozkoszuj się pod koniec , dźwiękami muzyki , wyśmienitymi grajkami , i pożegnaj Aleksandrię , którą tracisz &quot; &quot; . To pożegnanie godne człowieka większego niż życie . Pożegnanie dla mężczyzny , dla którego nic , prawie nic , nie było niemożliwe . Człowieka , który zachował nadzieję .