Un uomo che urla &quot; &quot; Stà zitta ! &quot; &quot; I cani ringhiando convulsamente , raspando con le zampe , poi lei — la sua voce rauca , dura , vuota , quasi appena un tono , sconclusionato , una nota , uno stridio , osso contro metallo , metallo colato , a richiamarli dentro , &quot; &quot; Tornate qui tesori , venite qui miei tesori .
Ktoś wrzeszczy &quot; &quot; Zamknij się ! &quot; &quot; , psy szaleńczo warczą , skrobiąc pazurami , potem ona - jej głos chropowaty , ostry , pusty prawie tylko półton niezrozumiały , nuta , skrzek kości na metalu , metalu stopniałym wołała do nich &quot; &quot; Wracajcie kochaneczki , wracajcie najdroższe