Kino w czasach bezkrólewia - relacja ze spotkania. W ostatni wtorek odbyło się kolejne spotkanie z cyklu “Kultura 2.0″ - wrzucam poniżej notkę, którą napisałem na stronę PWA , na której zbieramy krótkie sprawozdania z kolejnych spotkań: Piąte spotkanie z naszego cyklu, zatytułowane Piraci z Internetów. Kino, prawo, kultura, było poświęcone przemianom kinematografii w dzisiejszych czasach - szczególnie pod wpływem internetu. Jakub Duszyński, dyrektor artystyczny Gutek Film; Dawid Marcinkowski, reżyser, twórca interaktywnego filmu sieciowego “Sufferrosa”; oraz Krzysztof Siewicz, prawnik z Kancelarii Prawnej Grynhoff Woźny i Maliński oraz koordynator prawny Creative Commons Polska. Spotkanie rozpoczął Jakub Duszyński, który opowiadał o tym, jak zmieniło się jego podejście do kopiowania filmów w internecie. Dwa lata temu Duszyński napisał list do serwisów udostępniających polskie podpisy do filmów, w którym oskarżył je o szkodzenie kinematografii, a w szczególności dystrybutorom ambitnego kina, takim jak firma Gutek Film. Już wtedy uważał samych tłumaczy za członków partyzanckiego ruchu kulturowego, opartego na “czystym idealiźmie” - przeszkadzały mu natomiast działania serwisów, które udostępniając tłumaczeniach zarabiały na wyświetlaniu reklam. Duszyński określił wpływ sieci peer-to-peer jako “wyciek”, przez który oficjalny, komercyjny obieg traci miłośników kina. Jednak dziś, jak opowiadał, jego podejście do wymiany w internecie zmieniło się diametralnie. Mając świadomość istnienia dwóch odmiennych, wręcz niekompatybilnych światów stwierdził, że jako przedstawiciel jednego z nich nie widzi sensu w zwalczaniu świata drugiego. Mimo tego, że stanowi on dla oficjalnej dystrybucji konkurencję, i to nie zawsze uczciwą. Dystrybutorzy bowiem, związani na przykład żmudnymi regułami systemu własności intelektualnej, z trudem konkurują z serwisami oferującymi dostęp natychmiastowy. Duszyński przyznał, że fascynuje go energia i zaangażowanie osób funkcjonujących w obrębie drugiego, sieciowego systemu kinematografii. Jednocześnie dodał, że nastały czasy “bezkrólewia”, w których rozwiązanie problemu nie jest znane. W rozmowie, która nastąpiła, pojawiły się jednak wątki sugerujące pewne możliwe wyjścia. Po pierwsze, Duszyński opowiadał o roli festiwali filmowych jako wydarzeń oferujących przeżycia, jakich nie gwarantuje oglądanie w domu filmów ściągniętych w sieci. Model kinematografii oparty na organizacji festiwali ma wiele wspólnego z rosnącą rolą koncertów w branży muzycznej. Po drugie, według gości spotkania pośrednicy mogą nadal pełnić istotną dla widzów rolę filtrującą i rekomendującą treści.


Dziennik Urzędowy Ministra Zdrowia z 31 października 2007 Nr 16 poz. 88 ZARZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA z dnia 30 października 2007 r. zmieniające zarządzenie w sprawie trybu przeprowadzenia konkursu ofert na realizację świadczeń wysokospecjalistycznych finansowanych z budżetu państwa Na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199, z późn. zm. ) zarządza się, co następuje: § 1 W zarządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie trybu przeprowadzenia konkursu ofert na realizację świadczeń wysokospecjalistycznych finansowanych z budżetu państwa (Dz. Urz. Min. Zdrow. Nr 18, poz. 140 oraz z 2007 r. Nr 2, poz. 6) wprowadza się następujące zmiany: 1) § 1 otrzymuje brzmienie: " § 1. Zarządzenie określa tryb przeprowadzenia konkursu ofert w sprawie wyłonienia świadczeniodawców udzielających świadczeń wysokospecjalistycznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie świadczeń wysokospecjalistycznych finansowanych z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia (Dz. U. Nr 267, poz. 2661 oraz z 2006 r. Nr 231, poz. 1687), zwanych dalej " świadczeniami "."; 2) po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu: " § 1a. Wybór świadczeniodawców, z którymi minister właściwy do spraw zdrowia, zwany dalej " ministrem " zawiera umowy na udzielanie świadczeń wysokospecjalistycznych, finansowanych z budżetu państwa, odbywa się w drodze konkursu ofert. § 1b. W celu zapewnienia dostępu do świadczeń, w uzasadnionych przypadkach, w szczególności w przypadku unieważnienia lub nierozstrzygnięcia w określonym zakresie lub na określonym terenie dwóch, następujących po sobie konkursów ofert, wybór świadczeniodawców udzielających świadczeń w tym zakresie lub na tym terenie może nastąpić w innym trybie niż określony w § 1a.";


I uświadomiłem sobie, że wśród tych na nowo artykułowanych zjawisk brak jednego: reformy systemu własności intelektualnej, w szczególności praw autorskich. Partia, która w wielu sferach rzeczywiście wprowadza do polityki nowe punkty widzenia, a nawet nowe tematy do politycznej agendy, w kwestii praw autorskich milczy. Nie chodzi mi przy tym o to, że to właśnie Ruch Palikota powinien postulować reformę systemu własności intelektualnej. Abtrahuję nawet od kształtu propozycji tej reformy. I do pewnego stopnia zadowoliłyby mnie nawet postulaty zaostrzenia systemu własności intelektualnej – dowolne stanowisko, które wprowadzałoby tę tematykę do debaty publicznej. Tuż obok, w Niemczech, tego rodzaju postulaty pojawiają się w polityce – za sprawą Partii Piratów (której jedyne tak naprawdę postulaty sprowadzają się do ochrony swobód i praw podstawowych związanych z korzystaniem z nowych technologii), która zdobyła 10% w wyborach do parlamentu berlińskiego i według sondaży ma szanse na podobny wynik w wyborach na poziomie federalnym. Tymczasem w Polsce żadna partia nie zidentyfikowała go jako kwestię kluczową dla swojego elektoratu. To już nie pierwszy raz, gdy kwestia praw autorskich okazuje się białą plamą w naszej zbiorowej, politycznej wyobraźni. Poprzednio miałem takie poczucie przy okazji reformy systemu nauki – w trakcie której omówiono chyba wszystkie kwestie związane z systemem nauki i szkolnictwa wyższego, poza reformą modeli komunikacji. Myślę, że w tym przypadku może to świadczyć o niskich kompetencjach partii odnośnie tego rodzaju „eksperckiej” tematyki. Temat oczywiście tylko pozornie jest niszowy – prawo autorskie oddziaływuje dzisiaj na miliony osób ściągających i wymieniających się treściami w Sieci – dla części z nich stanowisko w tych kwestiach byłoby na pewno decydującym powodem dla oddania na kogoś głosu. Marzyłoby mi się, żeby w kraju, w którym o śmierci Steve’a Jobsa gazety piszą na pierwszych stronach, kluczowe decyzje polityczne związane z jego wynalazkami były przedmiotem debaty politycznej.


Wszyscy wiemy, że zostawiamy za sobą miliony elektronicznych śladów wtłaczanych i gromadzonych gdzieś w czeluściach setek tysięcy serwerowni na całym świecie. Wpisy na blogach i forach, twiterze, komentarze pod artykułami, zakupy w sklepach internetowych, upload zdjęć, udział w portalach społecznościowych to tylko ułamek z pozostawianych przez nas cyfrowych odcisków palców. Treść to nie wszystko. Nie mniej istotne czynniki to: częstotliwość używania poszczególnych mediów, ilość posiadanych znajomych – gęstość siatki interakcyjnej i systematyczność używania jej oraz (co pewnie wielu się nie spodoba?) zmiany naszej lokalizacji ustalane dzięki telefonom komórkowym. Świadomość gromadzenia przez ?operatorów? tego typu danych powszednieje. Ale czy zastanawialiśmy się, co będzie, gdy ktoś z tych danych wyprowadzi uniwersalne wzory na ludzkie zachowania? Watts i Salganik zmęczeni niemożnością przetestowania rosnącej liczby teorii socjologicznych stwierdzili, że najwyższa pora to zmienić, a technologia, która to umożliwia jest w zasięgu ręki (patrz wyżej). Stworzyli więc projekt www o nazwie Music Lab, który pokazał jak duży wpływ na nasze wybory mają inni ludzie. Wystarczyło grupie stosunkowo niezależnie oceniającej muzykę podsunąć sztucznie skonstruowane oceny, aby znacząco zmienić ich wynik. Niby nic niezwykłego, ale postać rzeczy zmienia fakt, że w eksperymencie wzięło udział ponad 14.000 osób! Badacze zaś zamiast użyć klasycznej nazwy grup badawczych woleli poszczególne elementy próby nazwać światami społecznymi. Z kolei Barábasi woli badać zachowania korzystając z danych pozatreściowych – takich jak współrzędne telefonu komórkowego. Można się pokusić o nowe rozumienie podziału nauk społecznych na jakościowe i ilościowe. Pojęcie eksploracji jakościowych odnosiłoby się do badań zawartości, jaki tworzą badani z pomocą nowych mediów (tak jak to robi Watts), zaś pojęcie badań ilościowych odnosiłoby się do przetwarzania wszystkich innych danych generowanych przez infrastrukturę (tak jak to robi). Nauki społeczne rozwijały badania empiryczne, ilościowe i jakościowe, gromadziły dane o ludzkich zachowaniach i interakcjach, aby weryfikować swe teorie, ale dochodziły do ustaleń raczej pewnych wzorców niż praw.


2005-05-26: 100 000 plików na Wikimedia Commons Przedwczoraj, 24 maja 2005 roku, na repozytorium otwartych plików multimedialnych Wikimedia Commons została załadowana 100 000 praca. Jej autorem jest użytkownik francuskiej Wikipedii - Stephane Tsacas. Pracuje on w paryskim instytucie naukowym imienia Curie. Sporych rozmiarów zbiór multimediów został stworzony przez ponad pięciu tysięcy użytkowników mówiących w 12 różnych językach (także po polsku). Repozytorium obejmuje zdjęcia, grafiki, animacje, pliki muzyczne oraz wideo udostępnione na wolnych zasadach. Najważniejszymi licencjami projektu są GFDL oraz Creative Commons. Projekt Wikimedia Commons powstał 7 września 2004 roku. Podobnie jak Wikipedia, jest on oparty o technologię wiki. Oznacza to, że każdy może w łatwy sposób modyfikować treść. Pliki załadowane na Wikimedia Commons są dostępne dla wszystkich projektów oraz ich wersji językowych. Linki zewnętrzne Strona główna projektu w języku polskim Źródła Oświadczenie prasowe Fundacji Wikimedia


Na wszystkich wystawach sklepowych i w nielicznych oknach mieszkań wisiały duże zdjęcia Hoffmana z czarną przepaską w lewym rogu. Takie samo zdjęcie przyklejone było na przedniej szybie autobusu, do którego Joel wsiadał przy akompaniamencie marsza żałobnego, rozbrzmiewającego w środku. Na Placu Przyjaźni, w pobliżu którego mieszkał Petrak, rozbrzmiewał kolejny z utworów odbierających ochotę do życia. Jakby na przekór muzyce, w tej części miasta czuło się już radosne podniecenie uroczystością mającą rozpocząć się kilka kilometrów dalej. Po raz pierwszy od kilku miesięcy Joel poczuł się swobodny i odprężony. Być może właśnie dlatego przy napotkanej budce telefonicznej nagle przystanął. Czy zamiast narażać się odszukiwaniem Petraka, który od pół roku po awarii kabla miał nieczynny telefon, nie lepiej było zadzwonić do Joanny? Jej numer przypomniał mu się w jednej chwili i rozpoczął kuszenie. Szybko jednak zdał sobie sprawę z niestosowności tego pomysłu i poszedł pod dom Petraka. Była to stara kamienica w bocznej, cichej uliczce. Petrak mieszkał na parterze. Joel parę razy obszedł dom i podwórko, wypatrując śladów obstawienia lokalu. Mieszkanie nie wzbudzało podejrzeń. Nacisnął przycisk dzwonka. Nikt nie otwierał. Nacisnął drugi raz. Znowu nikt nie otwierał, ale także nikt nie wypadł z mieszkania i nie wciągnął do środka. Złapał za klamkę. Drzwi były otwarte. Wszedł do przedpokoju. W pierwszej chwili pomyślał, że Petrak przesadza ze swoją niechlujnością i bałaganiarstwem, kiedy jednak dostrzedł tapetę zerwaną z połowy ściany i potłuczony żyradnol, byl pewien, że stało się coś złego. Wpadł do pokoju. Potłuczone szkła, strzępy dywanu, połamane meble, książki, luźne kartki, zerwane tynki pokrywały podłogę warstwą kolorowego gruzu. Nieobecność Petraka na cośrodowych spotkaniach stała się wreszcie jasna. Joel szybko wybiegł z mieszkania. Przez godzinę krążył po najbardziej zatłoczony przystankach metra, by oderwać się od tajniaków, którzy mogli się do niego przykleić. Teraz, kiedy Petrak nie mógł już skontaktować go z organizacją, Joel miał wreszcie wygodny pretekst, by ze swoją godnością pójść na kompromis i szukać pomocy u Joanny. Znał kilka adresów i telefonów z pewnością bardziej odpowiednich, ale wybrał właśnie ten, bo zdawał sobie sprawę, że bardzo chce usłyszeć jej głos. Wrócił do mieszkania swoich gospodarzy. Wyjął ze skrytki następny komplet dokumentów, nową paczkę papierosów oraz jasną perukę, naklejane znamię i okulary mężczyzny z dowodowego zdjęcia. Szybko ucharakteryzował się przed lustrem i wyszedł.


W stworzonym w pierwszej połowie lat 2000. Korpusie IPI PAN (Przepiórkowski 2004) do reprezentacji tekstów wykorzystany został standard XCES (XML Corpus Encoding Standard; Ide i in. 2000). Standard ten wyewoluował z wcześniejszego SGML-owego standardu CES (Corpus Encoding Standard; Ide i Véronis 1993). XCES deﬁniuje reprezentację metadanych, struktury tekstu, a także znakowania morfosyntaktycznego, lecz nie znakowania składniowego, dlatego też w wypadku NKJP okazało się konieczne znalezienie rozwiązania ogólniejszego. W wyniku porównania proponowanych standardów reprezentacji tekstów (Przepiórkowski i Bański 2009), biorącego pod uwagę m.in. ich rozpowszechnienie, stabilność i możliwość reprezentacji wszystkich poziomów lingwistycznych zdeﬁniowanych w NKJP, wybrany został – jako w zasadzie bezkonkurencyjny – standard Text Encoding Initiative (TEI), a konkretnie aktualna piąta wersja standardu (TEI P5; Burnard i Bauman 2008). Jedną z zalet tego wyboru jest fakt, że semantyka wykorzystywanych elementów i atrybutów została dobrze zdeﬁniowana w dokumentacji TEI, dzięki czemu nie było konieczne tworzenie osobnej rozbudowanej dokumentacji schematu XML dla NKJP. Głównym problemem z wykorzystaniem standardu TEI w NKJP okazałosię jego bogactwo. TEI jest uniwersalnym standardem reprezentacji różnorodnych dokumentów tekstowych, od manuskryptów historycznych i słowników po nagrania mowy i korpusy językowe, pozwalającym na zapisanie informacji o wszelkich cechach tekstów i ich fragmentów, konieczne więc było wybranie tych elementów TEI, które faktycznie są przydatne w NKJP. Wybór ten nie zawsze był prosty, gdyż niektóre rodzaje informacji, choćby o konstrukcjach składniowych, mogą być w TEI reprezentowane na różne sposoby. W takich sytuacjach staraliśmy się wybrać te schematy reprezentacji, które są najbardziej podobne do innych standardów będących w użyciu (braliśmy pod uwagę m.in. rodzinę powstających standardów ISO, a także TIGER-XML, PAULA itp.). W efekcie wykonana została praca analogiczna do stworzenia wspomnianego powyżej standardu CES, powstałego na podstawie ówczesnej wersji TEI.


W czasie sesji zadano pytania o rzetelność relacji reporterskich, o to, co sprawiło, że to samo zgromadzenie jedni obserwatorzy odebrali jako „radosny happening”, zaś inni jako „manifestację pogardy”. Zastanawiano się także nad wzajemnym odniesieniem informacji i komentarzy. Redaktorów naczelnych zapytano o politykę redakcyjną, jaką przyjęli wobec „sprawy krzyża”. O to, co uznali w tej sprawie za najistotniejsze dla swoich odbiorców i co leżało u podstaw takiej decyzji. Zapytano też, dlaczego pewne wątki lub informacje uwypuklili, a inne uznali za nieistotne i nie zdecydowali się ich przekazać. Starano się też odpowiedzieć na pytanie, jak media posługiwały się w tym przypadku językiem, na ile służył wyjaśnieniu sprawy i dialogowi, w jakiej mierze zaś pokonywaniu adwersarzy, bądź wykluczeniu z dyskursu przeciwnika. W części wprowadzającej, Robert Bogdański - prezes Fundacji Nowe Media, dokonał prezentacji wydarzeń i najważniejszych wątków sprawy. Przedstawił on także kalendarium dokumentujące publikowane przez media relacje i opinie w sprawie krzyża. Uczestnikami panelu dyskusyjnego dotyczącego relacji reporterskich w najgorętszym okresie konfliktu o krzyż w dniach 3-10 sierpnia byli: - Janina Jankowska, reporterka radiowa, - Jerzy Jachowicz z internetowego Radia Wnet, - Marek Zając - zastępca redaktora naczelnego Przekroju, - Piotr Zaremba, publicysta. Jako wprowadzenie do drugiego panelu, dotyczącego polityki redakcyjnej, wyemitowano wypowiedzi szefów znaczących mediów, m.in. redaktorów naczelnych Gazety Wyborczej i Rzeczpospolitej. W tej części sesji udział wzięli: - Bogusław Chrabota, zastępca redaktora naczelnego Polsatu, - Wojciech Maziarski, redaktor naczelnego Newsweeka, - Tomasz Sakiewicz , redaktor naczelnego Gazety Polskiej, - Bogumił Łoziński, szef działu opinii Gościa Niedzielnego. Na zakończenie dr Rafał Zimny z Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, autor m.in. książki „Słownik polszczyzny politycznej po roku 1989”, dokonał analizy języka stosowanego w debacie publicznej w sporze o krzyż na Krakowskim Przedmieściu.


Czasem pełni rolę dekoracyjną, ozdabia, ale może też wprawiać w zdumienie, oburzać, zadawać ból tym, którzy widzą w nim coś więcej niż tylko przedmiot, którym można się posłużyć w dowolny sposób. Mowa jest o krzyżu. Na krzyż patrzą ludzie młodzi i starzy, kalecy, ślepcy, trędowaci, ale także biznesmeni, lekarze, politycy i szefowie wielkich korporacji. Każdy z nich i każdy z nas patrzy na krzyż, ale każdy może dostrzegać w nim coś innego. Jedni będą widzieć w krzyżu szubienicę, narzędzie do zadawania tortur i uśmiercania ludzi. Będą widzieć w nim po prostu dwie belki skrzyżowane razem, które nic nie oznaczają. Drudzy w krzyżu widzą to, co Izraelici widzieli w wężu wywyższonym na pustyni. A widzieli oni nie tylko pewien symbol, ale nadzieję i miłość. Patrząc na węża wyznawali, że są grzesznikami szemrzącymi przeciwko Bogu, że potrzebują Bożego miłosierdzia. Te osoby, które patrzą na krzyż tak, jak patrzyli na węża Izraelici, chcą doświadczyć zwycięstwa i mocy krzyża. Dostrzegają oni w krzyżu znak nadziei, drogę do zbawienia. Dostrzegają Chrystusa, który z wysokości krzyża modlił się za swoich oprawców. Jezus właśnie po to zstąpił na ziemię, żył pośród nas i poniósł śmierć na krzyżu, aby okazać nam swoją miłość i dać nam zabawienie. Wyrazem takiego przekonania są krzyżyki stawiane na czole przez rodziców swoim dzieciom czy też znak krzyża świętego czyniony przed posiłkami. Ten znak ma nam uzmysłowić, że nasze myślenie ma być przeniknięte wiarą w moc krzyża oraz, że pragniemy iść tą drogą, którą zaplanował dla nas Bóg. Krzyż powinien być wyrazem radości. Dzisiejsze święto jest tego przejawem, gdyż zostało ustanowione z powodu radości z odnalezienia relikwii Świętego Krzyża. Dziś trwoży fakt, w jaki sposób my odnosimy się do tego znaku. Czynimy znak krzyża świętego szybko, byle jak, nie zastanawiając się nad jego znaczeniem, często wstydząc się go. Ile razy osoba, która odważy się przeżegnać na ulicy, styka się ze wzrokiem zdziwienia czy nawet pogardy. Zamiast krzyża wolimy nosić przy sobie amulety czy talizmany.


Można wprawdzie powiedzieć, że zawsze porównanie dwóch krajów trafi na różne problemy, na nieporównywalne elementy. Jednak można pewnie wybrać sobie porównanie lepiej albo gorzej. Irlandia i Finlandia należą do kategorii " zdecydowanie gorzej ". Kilka powodów: Liczba ludności jest niewielka, inna skala wszelkich typowych problemów państwa dobrobytu (emerytury, służba zdrowia). Nie dość, że ludzi mało, to jeszcze kraje leżą na uboczu, tranzyt ich nie potrzebuje, więc nie trzeba ponosić takich nakładów na infrastrukturę (drogi, koleje). Nie było za wiele starego przemysłu (ciężkiego, lekkiego), więc można oszczędzić na poważnych reformach strukturalnych i skupić się na innych polach działania. Irlandia miała szczęście - należała do EWG, była biednym krajem, w którym wszyscy mówią w języku zbliżonym do angielskiego, a akurat na fali nowej gospodarki płynęły inwestycje technologiczne (Microsoft - 1985, Intel - 1989, Dell - 1990 i już w innych czasach Google - 2003). Irlandia szczęściu wprawdzie pomogła, obniżając podatki i utrzymując wspólnym wysiłkiem niższe wynagrodzenia (przynajmniej na początku). Może jednak te inwestycje stracić równie szybko, jak je zyskała. Pytanie, czy jest silna na tyle, żeby poradzić sobie bez nich. I ten proces radzenia sobie bez korporacji, które wytwarzają większość B+R, sporą część PKB i eksportu, będzie chyba dla Polski najciekawszy. Chociaż na pewno nie uda się Polsce zdobyć aż tylu inwestycji - konkurencja jest dość duża - w samej Unii z Polską konkuruje co najmniej 8 krajów (Czechy, Słowacja, Węgry, Bułgaria, Rumunia, Litwa, Łotwa, Estonia). Finlandia startowała już w latach osiemdziesiątych z wysokiego pułapu (większy PKB per capita niż w Irlandii w latach dziewięćdziesiątych), więc miała kapitał niezbędny do inwestycji w edukację i tworzenie własnej gospodarki opartej na wiedzy bez pomocy zagranicznych inwestycji. Ani Irlandia (w 1990), ani Polska (w 2000) takiego kapitału nie miały. Dlaczego nie porównuje się Polski z Arabią Saudyjską albo Norwegią? " Oni ropę mają " - każdy powie i utnie dyskusję. Duży kapitał to równie ważny zasób, ale może trudniejszy do wyobrażenia. No dobrze, ale czy to znaczy, że nie warto się starać? Warto. Finlandia powinna być przykładem choćby na to, że lepiej czasem zaryzykować rozwój nowych technologii zamiast ładować fortuny w bezpieczne przetrwalniki (Krauze i Kulczyk - ropa, Czarnecki - nieruchomości). Jednocześnie jednak, jak widzę bezrefleksyjne porównywanie wskaźników makro Polski z Finlandią i Irlandią, nóż mi się w kieszeni otwiera.


Drzewem spinającym grafu spójnego G nazywamy podgraf G będący drzewem i zawierającym wszystkie wierzchołki grafu G. Las spinający grafu niespójnego G zawiera po jednym drzewie spinającym dla każdej składowej grafu G. G - n wierzchołków, wybieramy krawędzie e 1 , e 2 ,..., e n − 1 w taki sposób, żeby dla każdego i=1,2,...,n-1 e i było krawędzią o najmniejszej wadze, nie tworzącą cyklu z krawędziami Niech G będzie spójnym (bez pętli) grafem z wagami mającymi n wierzchołków. Algorytm zachłanny opisany powyżej wyznacza drzewo spinające T grafu G o najmniejszej wadze całkowitej. Otrzymany graf T ma n wierzchołków, n-1 krawędzi i nie zawiera cykli, więc jest drzewem ( twierdzenie o drzewach ). Przypuśćmy, że S jest drzewem spinającym grafu G, że w(S)<w(T). Niech będzie pierwszą wybraną krawędzią, która nie należy do S. Dodając e k do S otrzymamy podgraf grafu G mając dokładnie jeden cykl C przechodzącym przez twierdzenie o drzewach ). Cykl C zawiera krawędź , lecz nienależącą do T. Tworzymy podgraf S' grafu G zastępując e przez e w S. S ma n-1 krawędzi i jest grafem spójnym, a więc jest drzewem spinającym grafu G. Mamy (z konstrukcji e 1 , n − 1 ), a więc . Drzewo S ma więcej krawędzi wspólnych z T niż z S. Powtarzając powyższą procedurę skończenie wiele razy otrzymamy w końcu drzewo T i nierówność wbrew założeniu w(S) < w(T). Sprzeczność. Analogicznie wyznaczamy drzewo spinające o największej wadze całkowitej.


Sądy wciąż nie rozumieją koncepcji linków, poza tym orzecznictwo w Polsce ma zastosowanie w konkretnych sprawach. Gdyby polegać na wyrokach z całego świata w sprawie linków, internetu już dawno by nie było. Pewnym ułatwieniem w dyskusji byłoby odróżnienie linków do youtube ( które na przykład ja mam u siebie, głównie dlatego, że flash pod linuksem to wciąż nie jest miłe doświadczenie mimo wersji stabilnej i oficjalnej, na moim starym notebooku można grillować kiełbaski już w drugiej minucie filmu) od " embedów ", które jednak są bliżej rozpowszechniania. Miłośnikom takich terminów jak " pola eksploatacji " i " głębokie linki " polecam archiwum listy CC , gdzie odbyła się miła dyskusja na ten temat. Na youtube poszkodowanym przysługują według prawa amerykańskiego całkiem sprawne procedury żądania usunięcia treści, może nie tak dobre jak wizyta policji o szóstej rano, ale równie skuteczne - na hasło DMCA niejeden twardziel sformatował dysk twardy. Z ciekawych naciąganych analogii jest jeszcze sprawa chłopaka, który linkował do teledysku depeche mode. Podał link, a potem poddał się dobrowolnie karze, co automatycznie oznacza, że przyznał się do winy, a winę tę zaklepał sąd. Czyli jest precedens, oczywiście w kraju bez precedensów. Z drugiej strony też mi oczywiście przychodzi do głowy art. 29 ust. 1 prawa autorskiego, w końcu " prawami gatunku twórczości blog " jest włączanie filmów z youtube, szczególnie gdy się o nich pisze.


Antonia (imię) Antonia - imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, żeński odpowiednik imienia Antoni. W Polsce pojawiło się wcześniej niż imię Antonina, ale następnie zostało przez nie wyparte. W Kościele katolickim istnieją dwie patronki tego imienia. Antonia imieniny obchodzi 28 lutego, 29 lutego, 29 kwietnia, 4 maja i 17 maja.


Osiedle XXV-lecia PRL (Tarnów) Osiedle XXV-lecia PRL - osiedle mieszkaniowe położone we wschodniej części Tarnowa pomiędzy ul. Lwowską i ul. Słoneczną. Na osiedlu dominuje zabudowa wielorodzinna (bloki). Znajduje się tutaj Szkoła Podstawowa nr 5, Miejska Przychodnia Lekarska nr 4 oraz pawilony handlowo-usługowe.


Już 15 grudnia w Ozorkowie będzie można zobaczyć i posłuchać zespołu Farben Lehre. Koncert rozpoczyna się o godzinie 19 w Miejskim Ośrodku Kultury. Bilety standardowo do nabycia - już od piątku - w Pubie KANAPA [ Starzyńskiego 33 ] w cenie 15zł, a w dzień koncertu także w MOK-u w cenie 18zł. Jako support zagra zespół ZMAZA. Dla wszystkich OzoNautów serwis OZORKOW.NET przygotował 3 jednoosobowe zaproszenia na tę imprezę. Szczegóły wkrótce! Tymczasem zapraszamy do zapoznania się z historią Farben Lehre w dalszej części newsa. FARBEN LEHRE powstało we wrześniu 1986 roku. Od tamtego czasu ukazało się 6 płyt studyjnych, min. „Bez pokory”, „My maszyny”, „Insekty”, „Zdrada”, „Atomowe zabawki”, „Pozytywka”, „Farbenheit”, koncertowa „Samo życie” oraz 2 wydawnictwa, mające charakter kompilacji. Od wielu lat zespół bardzo dużo koncertuje zarówno w Polsce, jak i za granicą. Wystąpił, m.in. na festiwalach w Jarocinie w latach 1987-94 (laureat 1990) oraz w 2006 roku, Hunterfest (2006), Nie zabijaj (2005-06), Auxerre (Francja 2002), Novej Sedlicy i Sninie (Słowacja 2003, 2004). Ponadto zagrał dużą trasę koncertową we Włoszech (odwiedzając, m.in. Mediolan, Padwę, Genuę, Wenecję, czy Bergamo’1998) i na Białorusi (1988) oraz dwukrotnie był gościem prestiżowego Flingern Punk Rock Festival w Düsseldorfie. W latach: 1996, 2004 i ostatnio w lipcu 2006 grupa zaprezentowała się na scenie największego polskiego festiwalu Przystanek Woodstock, dając koncerty dla ponad stutysięcznej widowni (!!!). Na swoim koncie płocka formacja ma występy u boku tak znaczących formacji jak Exploited, Die Toten Hosen, G.B.H., Vibrators, U.K. Subs, Oi Polloi, Rasta Knast, Dritte Wahl, Krays, Ine Kafe czy Smola a Hrusky. Od kilku lat zespół jest głównym pomysłodawcą oraz jednym z wykonawców wiosennej, klubowej trasy koncertowej Punky Reggae live, która rokrocznie odwiedza kilkadziesiąt największych miast w całej Polsce. Wspólnie z zaproszonymi zespołami (ostatnio, w 2006 roku oprócz FL na jednej scenie pojawiły się formacje Akurat, Zabili mi Żółwia i Cała Góra Barwinków) podczas ostatnich trzech lat odwiedziliśmy większość dużych polskich miast, m.in. Warszawę, Łódź, Kraków, Katowice, Poznań, Wrocław, Gdańsk, Szczecin, Lublin, Opole, Gorzów Wlkp., Zieloną Górę, Białystok, Olsztyn, Częstochowę, Kielce, Toruń czy Rzeszów. We wrześniu 2006 roku ukazuje się podwójny, jubileuszowy album (z okazji 20-lecia istnienia), zatytułowany po prostu „Farben Lehre”. Jednocześnie zespół wyrusza w jesienną, klubową trasę koncertową po całej Polsce... Muzyka Farben Lehre jest energiczna, melodyjna, pełna radości grania i wolna od kompleksów.


Głowacki też korzystał z pomocy olbrzymów Janusz Głowacki we wstępie do zbioru swoich sztuk “Pięć i pół” pisze o zapożyczeniach. To dobrze, że znany polski dramaturg mówi wprost, że kultura opiera się na zapożyczeniu, “ściąganiu” (ja powiedziałbym - remiksie). Po wydrukowaniu "Czwartej siostry" w "Dialogu" jeden wpływowy polski krytyk zauważył, że "pomysł jest brutalnie ściągnięty z Czechowa". Niestety, nie jest to moja pierwsza kradzież. W "Kopciuchu" przeleciałem się po kieszeniach braci Grimm. "Antygoną w Nowym Jorku" walnąłem Sofoklesa itd. Odwagi dodawał mi fakt, że po świecie grasuje całkiem spora, wzajemnie się popierająca szajka. Nie chcę donosić, więc nie podam nazwisk, tylko niektóre tytuły, np. "Rosenkrantz i Guildenstern nie żyją", "Przedstawienie "Hamleta" we wsi Głucha Dolna", "Powiatowa Lady Makbet", "Odprawa posłów greckich" i wiele innych. Z tego miejsca apeluję do sumienia autorów, tych, co żyją.


Jeśli chodzi o pytania pana posła Milcarza, to padła jedna pana uwaga, że konferencja w Poznaniu stała się spotkaniem towarzyskim. Nie zgodziłbym się z tym. Nie była to konferencja, która miała doprowadzić do nowego porozumienia, bo nie było to absolutnie możliwe, nie było to w planach. Według Bali Action Plan przewidziano 2 lata, time schedule, na dochodzenie do tego. Poznań miał doprowadzić do pewnych szczegółowych ustaleń. Największy nacisk położyliśmy na przykład na adaptację do zmian klimatycznych. Fundusz Adaptacyjny, który w Bali był zapisany tylko na papierze, został w Poznaniu tak uszczegółowiony – wszystkie jego zasady pracy – że później, w ciągu następnych 3 miesięcy, mógł już być ustanowiony. On jest narzędziem służącym do przyjmowania projektów. Ponadto powstał bardzo konkretny poznański pakiet transferu technologii, opracowane zostały zasady transferu technologii. Jest to poznański pakiet, tak to zostało zapisane. Został zanotowany duży postęp metodyczny, jeśli chodzi o LULUCF, metodykę wyliczania absorpcji CO2 w wyniku albo wylesiania, albo zalesiania, zmiany gruntów, bo chodzi o land use, tam jest mowa nie tylko o lasach, ale również o terenach rolniczych i o tym, w jaki sposób można to uwzględnić w całym bilansie węgla. Po raz pierwszy została tam przedstawiona propozycja REDD, czyli ograniczania wylesiania w takiej formie, bo oczywiście to przez lata było lejtmotywem, natomiast skonkretyzowane zostało w Poznaniu. I jeszcze jedno: capacity building, została dopisana możliwość absorpcji środków. Na początku konferencji były tylko 4 building blocks, a to zostało dopisane jako bardzo ważny element. Zresztą osobiście bardzo zabiegałem o to, jako nauczyciel akademicki, ponieważ za pomocą niedużych środków można doprowadzić do znacznego postępu wśród młodej miejscowej ludności, aby była w stanie zaabsorbować środki, które mają napłynąć do tych krajów. Po pierwsze, te pieniądze powinny napłynąć, a po drugie, trzeba je wykorzystać. Nie korupcyjnie, nie na zbrojenia, ale we właściwy sposób. Do tego są tam potrzebni miejscowi ludzie. Przy stosunkowo małych pieniądzach można to robić i dlatego to było bardzo mocno postawione na konferencji poznańskiej. Jeśli chodzi o pytania, to dziękuję panu posłowi Krzyśków za przedstawione uwagi. Nie zanotowałem jednak jakiejś konkretnej uwagi, do której mógłbym się odnieść. (Poseł Adam Krzyśków: Róbcie to razem.) Tak, róbcie to razem. Ja i pan prof. Szyszko rozmawiamy i cenimy siebie. Uważam, że każdy z nas robi to, co Polsce jest naprawdę potrzebne.


2008-11-08: Warszawa: Kto zostanie nowym prezesem PSL? Okazuje się, że istnieje poważny problem z wyłonieniem drugiego kandydata na prezesa partii. Oczywiste jest, że kandyduje Waldemar Pawlak jednak kto będzie jego rywalem? Według statutu musi zostać wyłoniony drugi kandydat na prezesa partii, jednak oprócz Waldemara Pawlaka nie ma chętnych na to stanowisko. W PSL-u brakuje odważnego, który zmierzyłby się z obecnym prezesem partii. Sytuacja nie jest łatwa i wprowadza atmosferę nerwowości wśród ludowców. Nieoficjalnie do kandydowania ma być przymuszony jeden z członków młodzieżówki, prawdopodobnie asystent Janusza Piechocińskiego. Według Eugeniusza Kłopotka nie ma samobójcy, który odważyłby się konkurować z Pawlakiem, a poza tym po co zmieniać prezesa skoro dobrze kieruje partią.


Artykuł 1 Odstępstwo dotyczące przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego w zakładach wytwarzających biogaz 1. Na mocy art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i w drodze odstępstwa od załącznika VI rozdział II pkt A, C i D tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, w dalszym ciągu mogą udzielać użytkownikom zakładów i instalacji, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. pojedynczych zezwoleń na zastosowanie tychże przepisów dotyczących standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz, jeśli przepisy krajowe: a) zapewniają ogólną redukcję drobnoustrojów chorobotwórczych; b) są stosowane tylko w tych zakładach i instalacjach, które stosowały owe reguły w dniu 1 listopada 2002 r.; oraz c) odpowiadają wymogom załącznika VI rozdział II pkt B rozporządzenia (WE) nr 1774/2002. 2. Zakłady wytwarzające biogaz muszą być wyposażone w: a) urządzenia do monitorowania temperatury w czasie; b) urządzenia rejestrujące do ciągłego zapisywania wyników pomiarów; c) odpowiedni system zabezpieczający przed niedostatecznym ogrzewaniem; oraz d) odpowiednie urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji pojazdów i pojemników opuszczających zakłady wytwarzające biogaz. 3. Każdy zakład wytwarzający biogaz musi dysponować własnym laboratorium lub korzystać z usług laboratorium z zewnątrz. Laboratorium musi być zatwierdzone przez właściwy organ i wyposażone w sposób umożliwiający przeprowadzanie odpowiednich analiz. Artykuł 2 Środki kontroli Właściwy organ podejmuje konieczne środki mające na celu kontrolę przestrzegania warunków wymienionych w art. 1 przez użytkowników zakładów lub instalacji. Artykuł 3 Cofanie zezwoleń i usuwanie materiału, który nie spełnia warunków niniejszego rozporządzenia 1. Wydane przez właściwy organ poszczególne zezwolenia dotyczące standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz są natychmiast cofane użytkownikom zakładów lub instalacji w przypadku, gdy warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu nie są już przestrzegane. 2. Właściwy organ cofa wszystkie zezwolenia wydane zgodnie z art. 1 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. Właściwy organ nie udziela ostatecznego zezwolenia na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, dopóki na podstawie inspekcji nie zostanie ustalone, że zakłady i instalacje wymienione w art. 1 spełniają wszystkie wymogi tego rozporządzenia.


Budzimy się, jak młynarze, gdy woda huczeć przestała. Budzimy się — do czego? do rozmyślań? Nie, lepiej nas nie budźcie! To też śpimy zwykle do dziesiątej, czytamy po całych dniach, trochę odwiedzamy znajomych. Cokolwiek robić, aby tylko nie zgnić przedwcześnie, jak Mania powiada. Dziś chodziłam na przechadzkę ze Stefka i jej znajomym, studentem medycyny. Uchodzi za jednego z bardziej inteligentnych i ma opinię "czynnego". Jest w wieka Stefki i myślę, że może będzie co z ich ciepłych spojrzeń. Mówiliśmy o pewnem maleństwie, gdzie mąż noc ślubną przepił w restauracyi i z płaczem skarżył się przyjaciołom, że złamał sobie życie. Student twierdził, jakoby obecnie małżeństwo stawało się coraz większą trudnością dla ludzi inteligentnych, gdyż aby dwie osoby mogły zdecydować się żyć z sobą na zawsze, muszą wprzód poznać się w pożyciu wspólnem. Dawniej było co innego: żądano posagu i pięknej twarzy, dziś... kobiety człowieka. Ale, aby człowieka poznać, trzeba go widzieć w różnych okolicznościach, itp. Słysząc te doktryny, uśmiechnęłam się gorzko. Dziwna rzecz! mężczyzna jest albo naiwny, albo cyniczny — miary złotej nie zna. — Z czego się pani śmieje? — zapytała 23-letnia, w mundur przybrana powaga. — Z pańskiej teoryi prób, z których mężczyzna zawsze wychodziłby zawiedziony, a kobieta nawet nazwać by się nie mogła uwiedzioną. — Właśnie chodzi o to, aby nie było kobiet uwiedzionych — odparł żywo. — Chodzi o coś więcej — odrzekłam — aby w razie nieszczęśliwej pomyłki, tak zwykłej u was, na kobietę nie spadał cały ciężar obowiązków i pogardy. Masz pan na to sposób? Student zaczął tak szeroko rozprawiać o podłości ustroju obecnego, o tem, że trzeba zburzyć wszystko, aby od początku wszystko lepiej zbudować, że już nie odzywałam się więcej. Ten człowiek jest obecnie w okresie r. 1793, za lat dwa będzie tworzył rewolucyę mieszczańską, za cztery... będzie przystawał do wszystkich partyj, które mu zapewnią spokojne trawienie i możność używania szlachetnych rozrywek w rodzaju winta.


Te znowu dwie: żółta i ruda, walczą ze sobą. Niegdyś żółta była bardzo rozległą, lecz powoli sąsiadka wyparła ją i zajęła jej miejsce. A spojrzyj na zieloną — jak siwa sąsiadka zapuszcza w nią zagony, ile na zielonem tle widać szarych pasków, punktów, kęp?… — To coś jak między ludźmi — wtrąciłem. — No, nie — odparł botanik. — Społeczeństwom tym brakuje języka, sztuk, nauk, świadomości, uczuć; słowem — brakuje im dusz i serc, które my, ludzie, posiadamy. Wszystko się tu dzieje naoślep, mechanicznie, bez sympatyj i bez antypatyj. W kilka lat później znalazłem się obok tego samego kamienia w nocy i, przy świetle księżyca, przypatrywałem się zmianom, jakie zaszły w formach i rozmiarach różnych pleśni. Wtem ktoś mnie trącił. Był to mój botanik. Prosiłem go, ażeby usiadł; ale on stanął przede mną w ten sposób, że zasłonił księżyc, i coś szepnął bezdźwięcznym głosem. Sybilla, ławka i kamień znikły. Uczułem dokoła siebie mdłą jasność i niezmierną pustkę. Gdym zaś odwrócił głowę na bok, ujrzałem niby szkolny globus, błyszczący słabem światłem, tak wielki, jak ów kamień, obok którego byliśmy przed chwilą. Globus zwolna obracał się, ukazując coraz to nowe okolice. Oto ląd azjatycki z małym półwyspem Europą; oto Afryka, obie Ameryki… Wpatrzywszy się lepiej, dostrzegłem na zamieszkałych lądach takie same plamy, szare, siwe, zielone, żółte i rude jak na kamieniu. Składały się one z mnóstwa nikłych punkcików, napozór nieruchomych, w istocie ruszających się bardzo leniwie: pojedynczy punkt posuwał się co najwyżej o dwuminutowy łuk w ciągu godziny, i to nie w linji prostej, lecz jakby wahając się około właściwego sobie środka ruchu. Punkty łączyły się, rozdzielały, ginęły, występowały na powierzchnią globu; lecz wszystkie te zjawiska nie zasługiwały na szczególną uwagę. Poważny charakter miały dopiero ruchy całych plam, które zmniejszały się lub rosły, ukazywały się na nowych miejscach, przesiąkały się nawzajem lub wypierały z zajmowanych stanowisk. Glob tymczasem wciąż krążył, i zdawało mi się, że wykonał setki tysięcy obrotów. — Czy to ma być historja ludzkości? — spytałem stojącego przy mnie botanika. Skinął głową na znak potwierdzenia.


Konstrukcje dla kulturowej kornukopii - moje wystąpienie na TedxWarsaw W ostatni piątek miałem zaszczyt i przyjemność wystąpić na TedxWarsaw - pierwszym w Polsce spotkaniu typu tedx, poświęconym tematowi współpracy. Tedx to formuła globalnych spotkań opartych na formacie oryginalnego cyklu spotkań TED (związek taki sam jak “BrzydUli” z “Yo soy Betty, la fea” ). W trakcie warszawskiego spotkania około 20 osób opowiadało przez cały dzień ciekawe i inspirujące historie (w praktyce oczywiście jedne mniej, drugie bardziej). Trudno opisywać spotkanie nie mogąc się odnieść do nagrań wideo, których jeszcze w Sieci nie ma (kilka lat temu pewnie bym nie umiał sobie wyobrazić, że coś takiego napiszę!). Na razie wrzucam do sieci swoje slajdy, jako rodzaj trailera - “żywa” prezentacja powinna być dostępna wkrótce.


2009-07-09: 2 października odbędzie się powtórne referendum w Irlandii 2 października Irlandczycy ponownie będą mogli wyrazić swoje TAK lub NIE dla Traktatu Lizbońskiego. Od wyników referendum zależy dalszy los dokumentu. Pierwsze referendum, które odbyło się 12 czerwca 2008 roku przy frekwencji 53 procent, w wyniku odrzucenia przez niewielką większość (53,4 procent) głosujących, zablokowało dalszą drogę ratyfikacyjną Traktatu Lizbońskiego. Premier Brian Cowen apeluje: "Rekomenduję rządowi, byśmy zwrócili się do obywateli o ich aprobatę dla ratyfikacji Traktatu przez Irlandię". Wg sondaży traktat ma szansę uzyskać ratyfikację. Może tak się stać dzięki korzystnym dla Irlandii rezultatom czerwcowego szczytu Unii Europejskiej, podczas którego irlandzkiemu rządowi udało się wynegocjować takie gwarancje jak zachowanie przez Irlandię kontroli nad podatkami i zagadnieniami etycznymi. Ponadto za przyjęciem traktatu przemawia fakt, że zmagający się z kryzysem gospodarczym Irlandczycy dostrzegają korzyści wynikające z przynależności do UE.


Założenie było proste. Wyczyszczenie rąk przywróci moralne Ja do równowagi, a tym samym sprawi, że badani nie będą zbyt skorzy do pomocy. Czy chusteczki pomogły oczyścić badanych? Okazują się, że tak. 74% osób, które nie używały chusteczek zgodziło się pomóc, gdy w grupie czystych rąk tylko 41% zaoferowało pomoc! Mało tego, analiza stanów emocjonalnych wykazała, że osoby, które mogły wyczyścić race odczuwały mniejsze natężenie emocji związanych z moralnością w porównaniu do osób, których ręce pozostały w niezmienionym stanie. związek ten dotyczył tylko emocji moralnych. W przypadku emocji niemoralnych nie wykryto istotnych różnic. Cztery eksperymenty ukazały mechanizm, którego istnienia Wilim Szekspir jako świetny obserwator ludzkiego zachowania, domyślał się prawdopodobnie już ponad 400 lat temu. Lady Makbet próbowała usunąć niewidoczne plamy krwi z własnego sumienia obsesyjnie myjąc ręce. Właśnie dlatego psychologiczny związek między czystością ciała i czystością moralną autorzy nazwali „Efektem Makbeta”. Oczywiście czyn którego dopuściła się Lady Makbet, należy do najcięższych i trudno wnioskować, że umycie rąk może ukoić głos sumienia, jednak w przypadku drobnych „grzeszków”, mechanizm ten może okazał się bardzo skuteczny. Czy rygorystyczna higiena może wpływać na zachowania moralne, a może oczyszczając nasze ciało zyskujemy licencje na nieetyczne zachowania? Oczywiście czyn którego dopuściła się Lady Makbet, należy do najcięższych i trudno wnioskować, że umycie rąk może ukoić głos sumienia, jednak w przypadku drobnych “grzeszków”, mechanizm ten może okazał się bardzo skuteczny. Czy rygorystyczna higiena może wpływać na zachowania moralne, a może oczyszczając nasze ciało zyskujemy licencje na nieetyczne zachowania? Pytania te zostają na razie bez odpowiedzi, jednak gdy następnym razem pójdziecie umyć ręce bez konkretnego powodu, zastanówcie się przez chwile czy przypadkiem nie macie czegoś na sumieniu.


Aleksander Rymkiewicz Aleksander Rymkiewicz (ur. 13 kwietnia 1913 w Wilnie - zm. 26 września 1983 w Iławie) - polski poeta. Ukończył prawo na uniwersytecie w Wilnie. W latach 1933-1934 związany z grupą literacką Żagary. Zadebiutował w 1933 roku w wileńskim dzienniku Słowo. We wczesnej twórczości poety dominują motywy wizyjno-fantastyczne i estetyzujące (poemat "Tropiciel" 1936). Po wojnie w poezji Rymkiewicza pojawia się tematyka społeczno-patriotyczna ("Z narodem" 1947), refleksje nad związkami człowieka z naturą ("Promień dla artysty" 1965) oraz rodzinnym krajobrazem ("Polskie drzewa" 1972). Rymkiewicz jest też autorem wielu utworów dla dzieci ("Przygody Gucia Pingwina" 1950, "Wybór poezji" 1974).


Zawsze myślałem to po prostu interesujący eksperyment myślowy. Aż niedawno okazało się, że niekoniecznie bo tak mniej więcej sytuacja zaistniała niedawno na Węgrzech. O wiceprzewodniczącym Jobbiku Csanádzie Szegedi okazało się, że jest pochodzenia żydowskiego ze strony matki. Jego babcia była w Oświęcimiu a dziadka posłano do oddziałów pracy, do których kierowano żydów i niepożądanych politycznie. Jak wielu żydów po wojnie dziadkowie Szegedi ukrywali swoje pochodzenie przed jego matką stąd sam Szegedi wzrastał w nieświadomości swoich żydowskich korzeni. Jak utrzymuje dowiedział się o tym dopiero w grudniu zeszłego roku choć w mediach pojawiło się wcześniejsze nagranie z 2010, w którym ma namawiać swojego rozmówcę by nie ujawniał jego pochodzenia oferując w zamian za „korzyści związane z pieniędzmi unijnymi”: Szegedi jest posłem do parlamentu europejskiego. Od tej pory wypadki toczą się interesująco. Szeredi w lipcu zrezygnował z wszystkich funcji, które pełnił w Jobbiku oraz wystąpił z partii by „nie szkodzić partii poprzez ataki na jego osobę”. Później z partii wystąpił również jego brat. Sam Szegedi spotkał się z rabinem, przeprosił za swoje poprzednie wypowiedzi, którymi mógł obrazić węgierskich żydów, oświadczył, że chce pojechać do Oświęcimia by złożyć hołd ofiarom a także zaczął uczęszczać na wolny uniwerytet żydowski. W parlamencie europejskim powiedział, że o Izraelu można mówić tylko z szacunkiem. Przedstawiciele Jobbiku zażądali by Szegedi ustąpił również ze stanowiska posła do parlamentu europejskiego. Przywódca partii Gábor Vona oświadczył, że nie ma to nic wspólnego z pochodzeniem Szegediego, problemem natomiast jest kłamanie na ten temat, którego on się dopuścił. Działacze Ruchu Strażników Ojczyzny Karpackiej (Kárpát Haza Őrei Mozgalom), często byli działacze Jobbiku, którzy zostali wykluczeni z partii lub ją sami opuścili, parę dni temu zorganizowali przed domem Szegediego demonstrację. Ich celem jest skłonienie go do ustąpienia z parlamentu europejskiego a także przekazanie mu, że „nie jest pożądaną osobą w ojczyźnie karpackiej”.


Środek probacyjny Środek probacyjny – instytucja prawa karnego materialnego i wykonawczego realizująca wychowawcze i szczególnoprewencyjne cele reakcji prawnokarnej sprawcy przestępstwa. Środek probacyjny służy resocjalizacji uznanego za winnego zarzucanego mu czynu zabronionego, zazwyczaj stosowany wobec osób zagrożonych lub skazanych na karę pozbawienia wolności. W tym wypadku instytucja daje szansę sprawcy na poprawę w warunkach wolnościowych, bez wykonywania kary w całości lub części albo uniknięcie kary w przypadku pozytywnego przebiegu próby przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Ogólnym warunkiem jego zastosowania wobec sprawcy jest pozytywna prognoza kryminologiczna przejawiająca się w założeniu, że dotychczasowa postawa skazanego oraz jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa dają duże prawdopodobieństwo przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości. Środek probacyjny stosowany jest przez okres próby, podczas którego zachowanie skazanego sprzeczne z nałożonymi na niego obowiązkami może skutkować wykonaniem orzeczonej wobec niego kary albo podjęciem warunkowo umorzonego postępowania. W polskim prawie karnym wyróżnia się następujące postaci środków probacyjnych: warunkowe zawieszenie wykonania kary warunkowe przedterminowe zwolnienie warunkowe umorzenie postępowania warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności przedterminowe zwolnienie z odbywania części kary ograniczenia wolności uznanie środka karnego za wykonany uznanie zakazu za wykonany.


Cena wywołania w pierwszym terminie licytacji wynosi ¾ wartości szacunkowej ruchomości. Cena wywołania w drugim terminie wynosi ½ wartości szacunkowej ruchomości. Nabywca ruchomości jest obowiązany uiścić gotówką, w kasie Urzędu Miasta natychmiast po udzieleniu mu przybicia, przynajmniej cenę wywołania ruchomości. Różnicę między ceną nabycia a kwotą wpłaconą po udzieleniu przybicia, nabywca reguluje nie później niż do godziny dwunastej dnia następnego. Nabywca, który w terminie nie zapłaci reszty ceny, traci prawo wynikłe z przybicia i prawo do zwrotu kwoty uregulowanej w czasie licytacji gotówką. Nabywca zobowiązany jest odebrać zakupioną ruchomość do godziny piętnastej dnia następnego po licytacji. Druga licytacja ruchomości niesprzedanych w pierwszej licytacji odbędzie się w dniu 28 września 2011 r. o godz. 12:00 w tym samym miejscu. Zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) cena sprzedaży ruchomości zawiera podatek od towarów i usług w stawce 23%. Urząd Miasta wyłącza swoją odpowiedzialność z tytułu gwarancji i rękojmi za wady fizyczne sprzedawanych ruchomości oraz zastrzega sobie prawo odwołania licytacji bez podania przyczyn. Pojazdy z poz. 1 - 3 można oglądać na parkingu Firmy Auto-Eko-Service Sp. z o.o., 66-004 Racula, ul. Groszkowa 7, z poz. 4 - 7 na parkingu Firmy P. W. TRANSBUD Edward Haberkiewicz, ul. Głogowska 1, Racula, a z poz. 8 - 9 na parkingu w Firmie Wielobranżowej Małgorzata BAC, 65-001 Zielona Góra, ulica Sulechowska 16 w dniach 20 – 22 września 2011 r. w godz. 10.00 – 12.00. Sprzedaż ruchomości następuje na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 tekst jednolity z późn. zm.).


Punktem zwrotnym był rok 1968 – Ofensywa Tet. 30 stycznia (Nowy Rok według kalendarza chińskiego) siły komunistyczne złamały niepisane zawieszenie broni atakując najważniejsze bazy oraz dążyły do przeniesienia walk do miast – walki objęły Sajgon. Między innymi ciężkie walki toczyły się o "miasto cesarskie" – Huế, gdzie amerykańska piechota morska, wraz z armią Republiki Wietnamu (ARVN) stawiała opór komunistom. Po zdobyciu miasta siły Vietcongu oraz armii Wietnamu Północnego dokonały masakry ludności cywilnej, w większości osób z wyższym wykształceniem, a także wszystkich pracowników cywilnej administracji. Oblicza się, że w ciągu 24 dni sprawowania kontroli wymordowano 3-4,5 tys. cywilów, pomiędzy którymi znajdowali się także obywatele francuscy, amerykańscy i zachodnioniemieccy. Ofensywa Tet była porażką komunistów z czysto wojskowego punktu widzenia, mimo ogromnego wsparcia wojskowego z ZSRR i Chińskiej Republiki Ludowej w postaci sprzętu i doradców wojskowych (przebywających na stałe w DRW) – ZSRR zainstalował w Wietnamie północnym rakiety przeciwlotnicze, zaopatrywał lotnictwo DRW w samoloty np. MiG-17 czy MiG-21, czołgi np. T-55, szkolił na terytorium ZSRR pilotów północnowietnamskich oraz dostarczał Vietcongowi broń produkowaną w krajach satelickich np. Czechosłowacji i samym ZSRR np. karabin automatyczny AK-47. Wietnam Północny dysponował także przewagą wywiadowczą (Vietcong znał daty i cele wszystkich nalotów amerykańskich i wielu operacji wojskowych). Ponadto Chińska Republika Ludowa dostarczała Wietnamowi Północnemu dziesiątki tysięcy robotników do pracy w przemyśle i specjalistów różnych dziedzin, aby zwiększyć w ten sposób nabór Wietnamczyków do północnowietnamskiej armii. Mimo to Vietcong nie był w stanie uzyskać znaczącej militarnej przewagi zarówno przed jak i w czasie Ofensywy Tet. Kampania okazała się jednak wielkim sukcesem psychologicznym i propagandowym – skala ataków dała do zrozumienia amerykańskiej opinii publicznej że oficjalne komunikaty rządu amerykańskiego o przebiegu wojny były zdecydowanie zbyt optymistyczne. Stało się jasne że trzy lata obecności setek tysięcy żołnierzy amerykańskich w Wietnamie nie zdołało pokonać komunistycznych partyzantów. W wyniku tego nastąpił gwałtowny spadek zaufania i poparcia dla administracji prezydenta Johnsona.


Plan Informatyzacji Państwa Plan Informatyzacji Państwa, jest instrumentem planowania i koordynowania informatyzacji działalności podmiotów publicznych w zakresie realizowanych przez te podmioty zadań publicznych. Zasady ustanawiania Planu określa Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Plan ma na celu: # określenie organizacyjnych i technologicznych instrumentów rozwoju społeczeństwa informacyjnego; # koordynację realizowanych przez więcej niż jeden podmiot publiczny projektów informatycznych o publicznym zastosowaniu; # modernizację oraz łączenie systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych; # zapewnienie warunków bezpieczeństwa i zgodności działania systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych; # tworzenie warunków do rozwoju współpracy międzynarodowej w zakresie informatyzacji. Plan zawiera: # określenie priorytetów rozwoju systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych; # zestawienie oraz charakterystykę ponadsektorowych i sektorowych projektów informatycznych służących realizacji priorytetów, o których mowa wyżej, szacunkowe koszty realizacji tych projektów oraz wskazanie możliwych źródeł ich finansowania; # program działań w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego; # określenie zadań publicznych, które będą realizowane z wykorzystaniem drogi elektronicznej, oraz terminów rozpoczęcia ich realizacji. Plan ustanawia Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, na wniosek ministra właściwego do spraw informatyzacji (aktualnie ministerstwem właściwym ds. informatyzacji jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji), mając na uwadze: # informacje o stanie systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych; # informacje o podejmowanych przez podmioty publiczne działaniach służących rozwojowi społeczeństwa informacyjnego; # potrzeby w zakresie informatyzacji działalności podmiotów publicznych; # możliwości finansowe państwa. Opiniowanie projektu Plan Informatyzacji Państwa leży w zakresie kompetencji Rady Informatyzacji


2.4 Lista słabych stron i odczuwanych barier rozwojowych organizacji pozarządowych według ich własnej oceny Organizacje pozarządowe znajdujące się na terenie Białegostoku do swoich słabych stron oraz barier rozwojowych zaliczyły przede wszystkim: 1. Brak środków finansowych na realizację działań statutowych - 88 wskazań 2. Brak odpowiedniej ilości pracowników i wolontariuszy – 60 wskazań 3. Braki lokalowe – 50 wskazań 4. Braki w wyposażeniu biurowym oraz technicznym – 30 wskazań 5. Trudności w sprostaniu wszystkim obowiązkom formalnym - 30 wskazań 6. Niewystarczającą promocję organizacji – 22 wskazań Brak środków finansowych lub niewystarczające środki na realizację działań statutowych (88) to podstawowa słaba strona, a tym samym bariera rozwojowa białostockich organizacji pozarządowych. W tym aspekcie podkreślano również brak stabilnych źródeł finansowania (3), brak środków finansowych na wkład własny do projektów (3), trudności w pozyskiwaniu środków zewnętrznych (5). W odniesieniu do członków, pracowników i wolontariuszy organizacji pozarządowych, drugiej, co do znaczenia słabej strony i bariery rozwojowej, obok najbardziej dominującej odpowiedzi, jaką był brak odpowiedniej ilości pracowników i wolontariuszy (60), udzielono następujących pojedynczych wskazań: brak odpowiednich kwalifikacji wśród kadry (7); duża rotacja członków zawodników (1); małe zaangażowanie w pracę jej członków (2); trudności w znalezieniu ludzi zaangażowanych, pracowitych z pasją do realizacji zadań (1); brak etatów na zatrudnienie trenerów (1); braki lokalowo – kadrowe (1); brak możliwości utworzenia jednego etatu ds. merytorycznych (1); podeszły wiek i nieporadność większości członków (2). Aż 50 organizacji poruszyło, jako problematyczną, kwestię lokalu w kontekście braku własnej siedziby lub jej niewystarczającej powierzchni. W tym aspekcie udzielono również następujących pojedynczych wskazań: brak własnego ośrodka szkoleniowego (2); słabe ogrzewanie lokalu, niedostosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych (1); duże koszty związane z utrzymaniem własnej bazy noclegowej (1); zbyt mały lokal na rozszerzanie działań (2); brak podjazdu dla osób niepełnosprawnych (1); opłata za lokal – brak magazynów (1); brak bazy na wysokim poziomie (1). 1). Analizując aspekt wyposażenia biurowego oraz technicznego organizacji pozarządowych, obok najbardziej dominującej odpowiedzi, jaką były jego braki (30), udzielono następujących pojedynczych wskazań: brak zaplecza technicznego (1) oraz przestarzała baza sprzętowa będąca w większości pozostałością po czasach PRL (1).


Promieniowanie Promień lasera skierowany z obserwatorium do Księżyca, w celu zmierzenia odległości Promieniowanie – strumień cząstek lub fal wysyłanych przez ciało. Wytwarzanie promieniowania jest nazywane emisją. Pierwotnie pojęcie promieniowanie używano do promieni słonecznych. Potem do tych rodzajów wysyłanych cząsteczek i fal (bez wnikania w ich naturę), którego wąski strumień (promień patrz światło) rozchodząc się w przestrzeni może być traktowany jak linia w geometrii (nie rozdziela się). Rodzaje promieniowania: promieniowanie fal elektromagnetycznych (według rosnącej energii) * promieniowanie radiowe, * promieniowanie mikrofalowe – mikrofale, * promieniowanie tła (promieniowanie reliktowe), * promieniowanie cieplne (termiczne) – promieniowanie elektromagnetyczne wysyłane przez każde ciało o temperaturze większej od zera bezwzględnego, * promieniowanie podczerwone podczerwień, * promieniowanie świetlne – światło, * promieniowanie słoneczne, * promieniowanie laserowe * promieniowanie ultrafioletowe (nadfioletowe, nadfiolet) ultrafiolet, * promieniowanie rentgenowskie (promienie Roentgena, promienie X), * promieniowanie synchrotronowe - wytwarzane przez naładowane cząstki poruszające się po okręgach w polu magnetycznym w synchrotronach lub w polu gwiazd neutronowych * promieniowanie gamma – promieniowanie elektromagnetyczne wysyłane np. przez jądra atomów, promieniowanie korpuskularne (strumień cząstek) * promieniowanie beta - strumień elektronów lub pozytonów powstających z rozpadów beta. * promieniowanie alfa – strumień jąder atomów helu. mieszane (definicja nie ogranicza tylko jednego falowego czy korpuskularnego typu) * promieniowanie naturalne - promieniowanie radionuklidów zawartych w środowisku naturalnym, * promieniowanie kosmiczne, * promieniowanie jonizujące * promieniowanie niejonizujące * promieniowanie jąder – promieniowanie wysyłane przez wzbudzone jądra atomowe, * promieniowanie jądrowe – strumień cząstek lub promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane podczas przemian jąder atomowych, * promieniowanie plazmy – promieniowanie wytwarzane przez plazmę, * promieniowanie hamowania – promieniowanie elektromagnetyczne powstające podczas hamowania ciała (cząstki) obdarzonej ładunkiem elektrycznym,


Jak wybrać model? Dla osób, które nie miały wcześniej styczności z samochodami RC, wybór pierwszego modelu jest bardzo trudny. Sprzedawcy zachwalają oferowane przez siebie modele jako najlepsze, dyskusje na forach modelarskich są niezrozumiałe, a trudno zadawać pytania, jeśli nawet nie wiadomo o co pytać. Dlatego w tym krótkim przewodniku chcielibyśmy pomóc wybrać i kupić model w czterech prostych krokach: Wskazówka: model czy zabawka? Osobom spoza społeczności modelarzy rozróżnienie model czy zabawka wydaje sie często zupełnie niezrozumiałe. W końcu na pierwszy rzut oka wszystkie te autka wyglądają jak zabawki. Wbrew pozorom rozróżnienie to jednak ma sens i należy przy wyborze samochodu zwrócić na to uwagę. Bez wdawania się w szczegóły możemy przyjąć, że zabawki RC nadają się doskonale dla dzieci w wieku do 5 lat. Dla osób starszych musimy już kupić model. Jak zatem odróżnić model od zabawki? Proponujemy bardzo prosty sposób - wystarczy sprawdzić, pytając sprzedawcy lub odwiedzając stronę internetową producenta, czy do danego samochodu dostępne są wszystkie części zamienne. Zaznaczamy, nie chodzi tu tylko o opony czy akumulator, lecz o absolutnie wszystkie części. Każdy element podwozia, każda ośka czy zębatka, powinny mieć swój numer katalogowy i być dostępne w sprzedaży. Jeśli tak jest, to mamy do czynienia z modelem, w przeciwnym razie z zabawką.


Przybywszy do jaskini, zastałem wszystkich już zebranych na śniadanie; zachowano dla mnie jedno miejsce, rozsunięto się dla nieznajomego, nie pytając wcale, kim jest i skąd przybywa. Takie są zwyczaje gościnności hiszpańskiej, którym nigdy nikt nie poważa się uchybiać. Nieznajomy jął zapijać czekoladę jak człowiek gwałtownie potrzebujący posiłku. Naczelnik Cyganów zapytał, czy to złodzieje go tak srodze poranili. - Bynajmniej - odpowiedziałem - znalazłem tego senora omdlałego pod szubienicą Los Hermanos. Jak tylko wrócił do zmysłów, natychmiast zaczął z całych sił uciekać w pole; wtedy, w obawie, aby nie zabłądził w zaroślach, pogoniłem za nim i właśnie miałem go schwytać, gdy upadł. Szybkość, z jaką uciekał, jest przyczyną, dla której tak się pokaleczył. Na te słowa nieznajomy położył łyżkę i obracając się do mnie, rzekł z poważną miną: - Mylnie się senor wyrażasz, co zapewne jest skutkiem błędnych zasad, jakich ci w młodości udzielano. Możecie łatwo osądzić, jakie ta mowa sprawiła na mnie wrażenie. Pomiarkowałem się jednak i odpowiedziałem: - Senor nieznajomy, śmiem ci zaręczyć, że od najmłodszych lat wpajano we mnie jak najlepsze zasady, które tym mi są potrzebniejsze, że mam zaszczyt być kapitanem w gwardii wallońskiej. - Mówiłem - przerwał nieznajomy - o zasadach, jakie powziąłeś względem przyśpieszonego biegu ciała po płaszczyznach pochyłych. Jeżeli bowiem chcesz mówić o moim upadku i dowieść jego przyczyn, powinieneś wziąć pod uwagę, że ponieważ szubienica umieszczona jest na miejscu wyniosłym, musiałem biec po płaszczyźnie pochyłej. Stąd należało uważać linię mego biegu za przeciwprostokątną trójkąta prostokątnego, którego podstawa jest równoległa z widnokręgiem, kąt zaś prosty zawiera się między tąż podstawą a prostopadłą prowadzącą do wierzchołka trójkąta, czyli do spodu szubienicy. Wtedy mógłbyś powiedzieć, że bieg mój przyśpieszony po płaszczyźnie pochyłej tak się miał do upadku wzdłuż prostopadłej, jak ta sama prostopadła miała się do przeciwprostokątnej. Ten to bieg przyśpieszony, oceniony tym sposobem, sprawił, że upadłem, nie zaś podwojenie mojej szybkości. To jednak w niczym nie przeszkadza, że uważam cię za kapitana w gwardii wallońskiej.


Mistrzostwa Województwa Łódzkiego Juniorów Młodszych i Młodzików w Brydżu Sportowym Redaktor: Michał Kowalski Wojewódzki Związek Brydża Sportowego Łodzi zaprasza do udziału w Mistrzostwach Województwa Łódzkiego Juniorów Młodszych i Młodzików w Brydżu Sportowym. Mistrzostwa rozegrane zostaną w dniach 6-7.03.2010r. w Ośrodku PINIA w Sokolnikach Lesie, ul. Sokolnickiego 29. R E G U L A M I N MISTRZOSTW WOJEWÓDZTWA ŁÓDZKIEGO JUNIORÓW MŁODSZYCH I MŁODZIKÓW W BRYDŻU SPORTOWYM Organizator: Wojewódzki Związek Brydża Sportowego Łodzi. Termin rozgrywek: 6-7.03.2010 r. Miejsce rozgrywek: Ośrodek PINIA w Sokolnikach Lesie, ul. Sokolnickiego 29. Cel rozgrywek: Popularyzacja brydża sportowego wśród młodzieży szkolnej. Podniesienie i doskonalenie poziomu gry. Wyłonienie Mistrzów, Wicemistrzów i II Wicemistrzów Województwa w kategorii juniorów młodszych i młodzików. Zakwaterowanie i wyżywienie: Ośrodek PINIA w Sokolnikach Lesie, ul. Sokolnickiego 29 Harmonogram rozgrywek: Będą rozgrywane równolegle dwa odrębne turnieje dla juniorów i młodzików: 6.03.2010 r. godz. 10.00 – turniej par na zapis maksymalny, 6.03.2010 r. godz. 15.00 – turniej par na impy, 6.03.2010 r. godz. 20.00 – turniej teamów, 7.03.2010 r. godz. 9.00 – turniej indywidualny. W zależności od liczby zawodników z przyczyn technicznych organizator może zmienić formę rozgrywek Zawodnicy: W zawodach mają prawo uczestniczyć juniorzy młodsi i młodzicy z terenu województwa łódzkiego. Organizator może dopuścić do udziału w zawodach osoby nie spełniające w/w wymagań wiekowych. Punktacja długofalowa (PDF): w turnieju teamów za ostatnie miejsce otrzymuje się 4 PDF, za każde wyższe o 4 więcej, w turnieju par za ostatnie miejsce 2 PDF, za każde wyższe o 2 więcej, w turnieju indywidualnym za ostatnie miejsce 1 PDF, za każde wyższe o 1 więcej. Przepisy: W rozgrywkach stosowane będą przepisy międzynarodowego prawa brydżowego. W rejonie rozgrywek i zakwaterowania obowiązuje uczestników kulturalne zachowanie się. Osoby niewłaściwie zachowujące się mogą być wykluczone z zawodów i usunięte z terenu rozgrywek. Nagrody: Za zajęcie pierwszych trzech miejsc w punktacji długofalowej w każdej kategorii wiekowej zawodnicy otrzymają medale i dyplomy, a za zajęcie miejsc IV – VI dyplomy. Dla młodzieży wyjeżdżającej z Łodzi w dn. 6.03.2010 r. o godz. 9.00 na ul. Bazarowej zostanie podstawiony wynajęty bus. Pozostałe osoby dojeżdżają we własnym zakresie.


2009-03-22: Polskojęzyczny Wikisłownik ma już 5 lat W dniu 22 marca 2009 polskojęzyczny Wikisłownik skończył 5 lat z liczbą ponad 130 000 haseł. Hasło numer 130 000, powstałe na dwa dni przed urodzinami, opisywało gołkę – rodzaj sera wyrabianego przez podhalańskich górali. Artykuł oprócz zwykłej definicji zawiera pełną odmianę słowa, ilustrację oraz link do dalszych informacji na Wikipedii. Wikisłownik (po angielsku Wiktionary) to największy i najstarszy z siostrzanych projektów Wikipedii – tworzonych na wzór sieciowej encyklopedii serwisów pozostających wspólnie pod opieką Fundacji Wikimedia. Powstał 12 grudnia 2002 – kilka miesięcy po uruchomieniu polskiej Wikipedii. Polski Wikisłownik był wraz z francuskim pierwszą wersją językową inną niż oryginalna, angielska. Niedługo po starcie polski Wikisłownik otrzymał wsparcie w postaci podarowanych mu, stworzonych wcześniej, słowników języków sztucznych – interlingwy i slovio, które są do teraz największymi dostępnymi w języku polskim. Później powstały słowniki dla kolejnych języków, dla których trudno jest w Polsce znaleźć materiały, takich jak dolnołużycki, gruziński, macedoński i suahili. Dostępny na Wikisłowniku słownik jidysz jest największym stworzonym w Polsce po II wojnie światowej. Ogólnie na Wikisłowniku opisano ponad 200 języków. W pracach nad słownikami pomagali Polacy mieszkający na stałe za granicą (m.in. w Danii, Finlandii, Niemczech, Norwegii, USA) oraz obcokrajowcy. Założeniem Wikisłownika było stworzenie słownika wykorzystującego w pełni możliwości oprogramowania wiki - brak ograniczeń miejsca, możliwość stosowania linków do łączenia haseł, wykorzystywanie multimediów. W jednym miejscu połączono słownik języka polskiego i słownik języków obcych, słownik synonimów i antonimów, słownik frazeologiczny, słownik skrótów i tym podobne. Nagrania, które można odsłuchać w przeglądarce lub ściągnąć na dysk, są dostępne dla 73% haseł ukraińskich, 56% rosyjskich i 38% angielskich. W tym ostatnim przypadku oznacza to ponad 4 000 nagrań w British English, wymowie amerykańskiej, australijskiej lub kanadyjskiej. Plik:Udział polskie projekty Wikimedia 2009.jpg|Rozmiar Wikisłownika (fioletowy) w porównaniu z innymi polskimi projektami siostrzanymi Wikipedii (niebieski) Plik:Wikisłownik wybrane języki.png|Wzrost liczby haseł w wybranych słownikach Wikisłownika do lutego 2009 Autorzy Wikisłownika podkreślają, że w ciągu ostatniego roku położono większy nacisk na jakość i wiarygodność informacji, rozpoczynając akcję weryfikacji i uzupełniania artykułów o źródła.


Badania Mammograficzne Badania odbędą się w dniach 5 i 6 lipca 2010 r. przy Miejskiej Przychodni Zdrowia w Ozorkowie ul. Wigury 1. w godzinach: 10:00 – 18:00 tel. /0-42/ 254 64 10.


Dobyłem szpady i szermowałem nią jak fechmistrze w Anglii. Dziewczyna podała mi słomkę, którą robiłem jak piką, nauczywszy się tej sztuki w młodości. Tego dnia byłem pokazywany dwanaście razy i musiałem zawsze toż samo powtarzać, tak że prawie konałem z trudu, przykrości i nudności. Ci, co mnie widzieli, tak dziwne wszędy wieści porozglaszali, że pospólstwo, ażeby mnie oglądać, chciało drzwi wyłamać. Pan mój, mając na oku swój własny pożytek, nie chciał pozwolić, żeby mnie kto dotykał oprócz córki swojej, a dla uniknięcia wszelkiego przypadku postawiono ławy naokoło stołu w takiej odległości, aby mnie żaden widz nie mógł dosięgnąć. Ale i tak jeden złośliwy uczniak rzucił włoskim orzechem w głowę moją tak silnie, że gdyby nie chybił, zapewne by mi zgruchotał czaszkę, bo orzech był taki wielki jak średni melon. Miałem tylko to ukontentowanie, że studencika obito przykładnie i ze wstydem wyrzucono z sali. Pan mój kazał obwieścić, że na następnym jarmarku będzie miał honor znowu mnie pokazywać. Tymczasem kazał zrobić dla mnie wygodniejsze pudełko, bo pierwsza podróż i widowisko, którem dawał przez osiem godzin, tak mnie osłabiły, że nie mogłem się na nogach utrzymać i prawie ze wszystkim głos straciłem. Po trzech dniach dopiero przyszedłem cokolwiek do siebie, ale we własnym nawet mieszkaniu nie miałem spokojności, bo znaczniejsi panowie, do których sława moja z odległości stu mil doszła, przyjeżdżali i przychodzili, aby odwiedzić mnie w domu pana mego. Nieraz było w izbie nie mniej niż trzydzieści osób z żonami i dziećmi (ponieważ kraj ten bardzo jest ludny), a od każdej takiej familii brał mój pan zapłatę jakby za pełną salę. Przez cały ten czas nie miałem prawie odpoczynku (z wyjątkiem środy, która jest u nich niedzielą), chociaż do miasta mnie nie wożono. Mój pan, widząc, jak wielkie dla niego mogę przynosić zyski, umyślił pokazywać mnie w największych miastach królestwa. Opatrzywszy się więc we wszystkie potrzeby na podróż długą, zarządziwszy interesami domowymi i pożegnawszy żonę, dnia siedemnastego sierpnia roku 1703, około dwóch miesięcy po moim przybyciu, wyjechaliśmy do miasta stołecznego.


W latach 60 profesor Albert Bandura z Uniwersytetu Stanfordzkiego przeprowadził badanie, który dzisiaj znane jest jako „eksperyment lalki Bobo” (ang. Bobo doll experiment). Bandura był twórcą i propagatorem społecznej teorii uczenia się (ang. social learning theory). Uważał, że nowych zachowań uczymy się nie tylko za pomocą otrzymywanych nagród i kar, ale także dzięki obserwacji otaczającego nas środowiska. Jego klasyczny eksperyment z lat 60 nie tylko potwierdził założenia psychologa, ale także pozwolił lepiej zrozumieć mechanizm uczenia się agresji przez dzieci. W badaniu, które przeprowadził, udział wzięło 36 chłopców i dziewczynek w wieku od 3 do 5 lat. Każde z nich zostało losowo przydzielone do jednej z trzech grup. W pierwszej dzieci obserwowały dorosłą osobę, która zachowywała się agresywnie, w drugiej ta sama osoba powstrzymywała się od niewłaściwego zachowania, a trzecia posłużyła jako grupa kontrolna (brak modela). Okazało się, że dzieci oglądające agresywne zachowanie modela, istotnie częściej naśladowały go w zabawie z lalką Bobo (agresja fizyczna i słowna) niż dzieci z pozostałych grup. Dodatkowo agresywne reakcje dzieci kopiujących dorosłego, były mocniej rozhamowane – zwiększona ilość zachowań naśladowanych i znanych. Jeżeli chodzi o różnice płciowe, to chłopcy naśladowali fizyczną agresję częściej niż dziewczynki. W przypadku agresji werbalnej nie zaobserwowano już takich różnic. Eksperyment Bandury wykazał także, że zachowanie dorosłego mężczyzny miało większy wpływ na zwiększenie agresji u chłopców niż dziewczynek. Dziewczynki natomiast częściej naśladowały dorosłe kobiety w przypadku agresji werbalnej. Update: Jeden z naszych czytelników – Pan W – zwrócił uwagę na pewne niedociągnięcia metodologiczne opisywanego badania. Spieszę więc z wyjaśnieniami. Główny zarzut stawiany eksperymentowi Bandury dotyczy lalki “Bobo”. Krytycy uważają, że przez jej wygląd i zastosowanie, nie udało się rozdzielić agresji wynikającej z zabawy z agresją realną. Tym samym sugerują, że zaaranżowanej sytuacji brakowało realizmu. Niemniej trzeba przyznać, że model wpłynął na dzieci, które zachowywały się w określony i niewłaściwy sposób.


Czy piosenka to samochód? Problem, czy chronić informacje jak własność materialną nie jest nowy. Dla amerykańskiego prawnika, który przerabia ekonomiczną analizę prawa na studiach, to oczywistość. Polski prawnik na studiach miał może wprowadzenie do mikro i makro, więc przy odrobinie szczęścia odróżni inflację od elastyczności popytu. W związku z tym w Polsce można zawsze liczyć na to, że prawnik ZAiKSu powie , że przecież to oczywiste, że samochód i zdjęcie to jest dokładnie to samo. Bo przyszedł do niego zapłakany fotograf. Bo gdyby chciał wejść do czyjegoś samochodu, to musiałby zapytać o zgodę. Musiałby zapytać o zgodę właściciela? A dlaczego samochód ma właściciela? Dlaczego o zgodę, oprócz użytkownika, nie trzeba pytać więc producenta samochodu? Albo koproducentów, producenta klamki, tapicerki? Oczywiście, szybko można znaleźć wyjątki. Samochód wypożyczony albo samochód w leasingu być może jest bardziej podobny do utworu, którego licencję kupujemy. Jest jednak pewna zasadnicza różnica, jak powiedział Krzysztof Siewicz - nie ma zaczarowanego ołówka, którym możemy ten wypożyczony samochód sobie skopiować. Wciąż jeden samochód w tym samym czasie może pokonać jedną trasę, zmieści się w nim określona liczba osób. Dlaczego producenci nie chcieliby zmienić modelu sprzedaży samochodów? Może powinni zacząć lobbować za takim rozwiązaniem (oczywiście, jak już uda im się wylobbować ratunek przed kryzysem), bo przecież nie ma nic lepszego niż własność dla producenta i ustawowo ograniczone prawa nabywców. Dlaczego nie wprowadzić licencji na samochody zamiast własności? Albo licencji na wszystko? Niech tylko pierwotny twórca - stolarz, murarz, ślusarz będzie właścicielem, a użytkownik licencjobiorcą. A jeśli produkcja jest bardziej skomplikowana? Nic prostszego - można wprowadzić takie prawo, żeby współproducentom również przysługiwało wynagrodzenie . Jak tego pilnować? Czy na pewno nabywca krzesła nie korzysta z niego na imprezie publicznej? Może na imprezę przyszedł ktoś spoza kręgu towarzyskiego? Czy licencja obejmuje przewożenie autostopowiczów? Można powołać odpowiednią organizację, albo lepiej 1000 organizacji, które będą to sprawdzać i liczyć, a następnie rozdzielać należne tantiemy. Wtedy wszyscy wreszcie staniemy się rentierami.


DM (mina) DM (ДМ) - radziecka mina przeciwtransportowa. Mina DM miała korpus drewniany zawierający 1,2 kg trotylu. W górnej części korpusu zamocowany był elektryczny zapalnik ChWZ. Zwarcie obwodu zapalnika następowało pod wpływem wibracji wytworzonych przez przejeżdżające pojazdy mechaniczne. Z uwagi na konstrukcję zapalnika mina DM była nierozbrajalna i nieusuwalna. Miny DM były często ustawiane w połączeniu z minami przeciwpancernymi. Mina DM była stosowana bojowo przez armię DRW i Vietcong.


xxx, w czym mogę pomóc? dzień dobry, proszę pana, interesuje mnie FILLER taka informacja czym mógłbym się dostać FILLER państwa środkami do Piastowa do miejscowości Piastów tu w Warszawie a skąd będzie pan jechał? ano to właśnie o to mi chodzi że z skąd autobusy odjeżdżają do Piastowa FILLER proszę pana siedemset szesnaście z FILLER Cmentarza Wolskiego... FILLER siedemset siedemnaście z Dworca Zachodniego oraz Szybka Kolej Miejska z Dworca Śródmieście bądź Dworca Zachodniego... bądź Dworca Wschodniego ale to Szybka Kolej Miejska w Piastowie się zatrzymuje? tak jak najbardziej... S K M FILLER tam w kierunku Pruszkowa jak najbardziej bo ja to myślałem, że to jest W K W K D FILLER biegnie przez FILLER Michałowic tamtędy, ale do Piastowa nie wiedziałem, że jest tam jakiś połączenie proszę pana W K D to jedzie do do FILLER do Michałowic i, i, i dalej do Grodziska FILLER a Szybka Kolej Miejska jedzie z FILLER z Sulejówka do Pruszkowa i ma ___ pośrednią stację FILLER przedostatnią w kierunku Pruszkowa Piastów ... aha, aha i z Warszawy Śródmieście można dojechać a i z Dworca Zachodniego mówi pan jaki ___ jaki ten autobus? siedemset siedemnaście aha siedemset siedemnaście, dobrze, a to FILLER z Dworca Śródmieście odjeżdża tam FILLER ta Szybka Kolej Miejska, tak? tak oczywiście a to dziękuję bardzo proszę bardzo do usłyszenia


Był kiedyś taki serial o młodym prawniku, w którym bohater zdolny, ale nieżyciowy, prowadził raz negocjacje w imieniu Bardzo Ważnego Klienta. Tenże zamierzał kupić jakąś firmę, ale nie odpowiadała mu cena. Młody i zdolny męczył sprzedawców i zgadzał się na wyrzucenie z transakcji kolejnych niepotrzebnych elementów, bez których firma dalej mogła działać. W końcu uzyskał dobrą cenę pozbywając się, nie pamiętam dokładnie, powiedzmy kilku magazynów, funduszu emerytalnego i odrzutowca zarządu. Bardzo Ważny Klient wpadł w szał. Zależało mu bowiem tylko na odrzutowcu, którego nie mógł sobie tak po prostu kupić, bo nie zgodziłaby się jego rada nadzorcza, żona, czy ktośtam. Samolot trzeba wziąć razem z całą firmą? Co za pech... Nie będziemy go przecież sprzedawać... Czego Microsoft szuka w Yahoo? Steve Ballmer ma już odrzutowiec, więc tę opcję można skreślić. Yahoo od kilku lat raczej idzie na dno, chociaż, jak mawiał Kazimierz Górski, dna są zawsze dwa.


Przy energii lub odległości rzędu skali Plancka natężenie oddziaływania grawitacyjnego jest porównywalne z natężeniem pozostałych oddziaływań fundamentalnych i dlatego nie może być pominięte. Jeśli nie bierzemy pod uwagę grawitacji świat cząstek elementarnych jest opisany poprzez kwantową teorię pola na 4–wymiarowej przestrzeni Minkowskiego. Chcąc uwzględnić grawitację powinniśmy najpierw zdeﬁniować teorię pola na klasycznej zakrzywionej czasoprzestrzeni a następnie skwantować geometrię zakrzywionej czasoprzestrzeni poprzez 5kwantyzację pola grawitacyjnego. Do tej pory nie udało się zrealizować tego planu. Wiemy jednak, że klasyczna czasoprzestrzeń, będąca rozmaitością różniczkowalną, która występuje w ogólnej teorii względności nie może być używana przy opisie grawitacji dla odległości mniejszych lub równych niż długość Plancka. Istnieje wiele argumentów, za tym, że nie możemy dokonać pomiarów z większą dokładnością niż ta fundamentalna skala długości. Są one oparte na zasadzie nieoznaczoności Heisenberga zastosowanej do klasycznej ogólnej teorii względności.


Osiedle Zielone Osiedle Zielone (do roku 1958 osiedle B-2) – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVIII Nowa Huta, nie stanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Znajduje się na północ od Placu Centralnego i ograniczone jest ulicami: od zachodu Aleją Róż, od północy ul. Mościckiego (d. Demakowa), od wschodu ul. Wojciechowskiego (d. Leńskiego), od południa ul. Żeromskiego. Na osiedlu, w bloku nr. 7 znajduje się Oddział w Nowej Hucie Muzeum Archeologicznego.


Wysoka Izbo! Propozycja rządu przewiduje dokonanie zmian mających na celu przekazanie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego uprawnień nadzorczych nad Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Przypomnę, że obecnie nadzór ten sprawuje prezes Rady Ministrów. Rząd w uzasadnieniu projektu wskazał, że skupienie wszystkich niezbędnych kompetencji w ręku jednego organu, jakim jest minister pracy i polityki społecznej, przyczyni się do zracjonalizowania procesów decyzyjnych realizowanych przez rząd w zakresie zabezpieczenia społecznego oraz pozwoli na uniknięcie wątpliwości i sporów kompetencyjnych. Decyzją Wysokiej Izby projekt zawarty w druku nr 952 został skierowany do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny w październiku ub. r., a następnie do podkomisji stałej do spraw rynku pracy. Biorąc pod uwagę niejednoznaczną opinię dostarczoną przez Biuro Analiz Sejmowych, poproszono o sporządzenie kolejnej, niezależnej. Dlatego zarówno podczas prac w podkomisji, jak i podczas przyjmowania sprawozdania przez Komisję Polityki Społecznej i Rodziny wprowadzone zostały poprawki zarówno o charakterze technicznym, jak i merytorycznym. Zmiany techniczne dotyczą art. 2 pkt 6 projektu, w którym dopisane zostały wyrazy: kropkę zastępuje się średnikiem. Poprawkę techniczną wnieśliśmy również do art. 5, a polegała ona na przeredagowaniu tego artykułu. Jeśli chodzi o poprawki merytoryczne, pierwsza dotyczy art. 2 pkt 3 projektu rządowego, gdzie zostało doprecyzowane, że prezes Rady Ministrów odwołuje prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Komisja uznała, że skoro określony minister nadzoruje działalność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wnosi o powołanie prezesa tej instytucji, to powinien mieć również wpływ na jego odwołanie. Kolejna ważna poprawka merytoryczna dotyczy także art. 2, ale pkt 4 projektu, który rozszerzał wymagania szczegółowe, jeśli chodzi o osoby ubiegające się o stanowisko prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, i opisywał procedurę konkursową. Zapisy zaproponowane przez rząd zostały już ujęte w nowelizacji ustawy o służbie cywilnej. Podczas procedowania projektu wykreśliliśmy niemal wszystkie zmiany w dodanym art. 73a obowiązującej ustawy, pozostawiając jedynie poprawki wskazujące, że minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, a nie prezes Rady Ministrów, powołuje zespół przeprowadzający nabór na prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i to właśnie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego zespół ten przedstawia nie więcej niż trzech kandydatów spełniających wymogi ustawy.


Pieniądz nie sen. Pieniądz pachnie brudem. Za pieniądze możesz mieć wszystko. Możesz mieć chleb na każdy dzień powszedni, mięso nie tylko w niedzielę i święta, kawę czarną i chrupiące croissanty, czego tylko sobie zażyczysz, człeku marny. Zwłaszcza ten upragniony napój bogów (bo my ze starym nie jesteśmy wybredni), tę ambrozję nudy, tego rozweselacza dżdżów, pogromcę wymyślnych chmur brunatnych i skrupułów dusznych, wybielacza myśli nieczystych, oczyszczalnię prawych kieszeni i poborcę mamony, tę upragnioną ciecz niebian piorunowych, przecudny przejrzystości ultraviolet świata, tęczę pijaną kolorów, esencję różowości i tego, co na niebiosach i ziemi piękne i dobre, i prawdziwe. Masz pieniądz? Co zapragniesz tylko, możesz w gardło lać! - miedź, brąz lub złoto, lub purpurę, szlachetności drzemiące u korzeni gór i skał, zaś przede wszystkim ten przejrzysty kryształ wzgórzowy, krynicę wzburzoną, ciekącą, wonną, której bezbarwności i ciszy wiekuistej każdy porządny przecież pożąda alkoholik. Zaprawdę! Pieniądz nie śmierdzi. Nie jest grzechem łaknąć codziennego chleba i podać kubek wody maluczkim – jak na kazaniu zasłyszałem. Nieważne… bo widzę, że jak Konrad improwizuję... Raz w tygodniu zatem, żeby nie przedłużać już, szedł mój ojciec do kolektury i trwonił dziewięć najczystszych złotych. Ale po dwóch miesiącach nastąpiła rewolucja w fabryce, z drugiej zmiany przeszedł na trzecią. Bo zwolnili tego kierownika, z którym ojciec był w komitywie. Wszyscy pracownicy co tydzień zmieniali wachtę, a ojciec nigdy. Prezes nic nie wiedział, koledzy siedzieli cicho, a stary się cieszył, bo lubił sobie długo pospać w dzień i oglądać telewizję, i nie chciał ze mną rozmawiać, a ja wychodziłem do szkoły, kiedy on spał, i wracałem, kiedy był w pracy, a kiedy zmęczony po wachcie powracał przed północą, ani ja, ani on nie zamienialiśmy zbyt wielu słów prócz sakramentnych: „Cześć, synu, jak w szkole?” – „W porządku, tato!”. I może czasem dwa zdania więcej. Razem jedynie oglądaliśmy mecze w szabas. Ale bez rozmów, jak troglodyci w jaskini neolitu. Tak było od śmierci świętej pamięci mamy mojej.


- A - efektowna pauza - brama. Duma pana Landaua. Kosztowała majątek, ale jest warta swojej ceny. Nie do sforsowania. Do tego osłona gęsto rozstawionych wieżyczek czyni z posiadłości Landaua twierdzę nie do zdobycia. Chyba nie muszę dodawać, że zastosowane zabezpieczenia byłyby nielegalne na terenie Imperium, ale w Alarilu. Sam pan rozumie - Hubert zaśmiał się nerwowo, zerkając na Truna, który był w połowie sprawdzania kluczy. - Pospiesz się - syknął na kolda. - Tak, pan Landau nie oszczędza na zabezpieczeniach - przytaknął Sajev. - Proszę mi opowiedzieć coś więcej o tych niezwykłych machinach wydobywczych. Jeśli lord Balter ma zainwestować w przemysł surowcowy, musi mieć jak najpełniejsze... - Panie Sajev, że wejdę w słowo, proszę pytać o co tylko... - Dobra, włazić - chrząknął kold, w parodii wielkopańskiego gestu wskazując otwarte wejście. Mężczyźni umilkli i weszli do ciemnego wnętrza. Kold pomajstrował coś przy jednej ze ścian i nagle całe pomieszczenie zalało błękitne światło, pochodzące z ogromnych, zawieszonych pod dachem kryształów. Przed ciekawym wzrokiem Sajeva wyłonił się z mroku chaos tysięcy rozrzuconych w mniejszym lub większym nieładzie ramion, świdrów, łyżek do wybierania ziemi, transmisyjnych pasów, pojemników z mętnymi cieczami, kryształów, przewodów i zębatych kół. W głębi hangaru majaczyły potężne kontury nieaktywnych, ale gotowych do pracy, konstruktów. - Tak się właśnie pracuje z przeklętymi koldami panie Sajev, ale ten nieporządek o niczym nie świadczy. - Morda człowiek - warknął Trun na Huberta. - Nie wycieraj sobie pyska koldem, bo bez nas gówno byście mieli nie urobek. - Trun zachowuj się! Idź pomajstruj coś, do ludzi się nie nadajesz. Proszę tędy panie Sajev. Kold rzeczywiście odszedł do jednego z pulpitów i zaczął dokręcać jakieś śruby. Bykiem zerkał na mężczyzn idących w stronę konstruktów. Nagle Trun zobaczył, jak Sajev wykonał dziwny gest przy jednym z warsztatów i kilka przedmiotów zmieniło swoje położenie. Kold wymruczał tylko przekleństwo, ale nie był pewien tego co widzi. Majstrował dalej, nie spuszczał już jednak wzroku z człowieka lorda Baltera. - Aach, więc to są te słynne konstrukty Landaua. Robią piorunujące wrażenie - Sajev cmoknął z wrażenia, przyglądając się masywnej bryle automatu. W stanie spoczynku, kiedy przewodów i mechanicznych stawów nie napędzała magiczna energia, konstrukty wyglądały jak oplecione przewodami i przekładniami bryły żelaza. - Panie Hubercie. Chciałbym obejrzeć aktywny konstrukt. Wręcz - nalegam. - Oczywiście, jednak przepisy zabraniają uruchamiania konstruktów w tej hali. Za tą grodzią - mówił sekretarz - znajduje się jednak hala serwisowa. Naprawiamy tam uszkodzone maszyny i testujemy. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby przejść tam na krótką demonstrację. Trrruuuun! Otwórz grodzie.


Z ciekawości napisałem nawet do kina Atom, ale być może zajęci byli chodzeniem do kina i nie doczekałem się odpowiedzi w sprawie foteli. Nie wszystko stracone, w końcu nie każdy sprawdza spam codziennie. Z tego jednak co zrozumiałem z jakichś występujących w sieci strzępów wypowiedzi właścicieli kina i przepisów o ochronie zabytków, wymiana foteli jest możliwa jak najbardziej, ale nie dość, że trudna administracyjnie, to jeszcze droga, bo jak się konserwator zgodzi, to tylko na nowoczesne antyki. Zresztą z tych kawałków informacji wynika, że sala istnieje od 1937, czyli obchodzi okrągłą rocznicę, co mogłoby stanowić dobry pretekst do namówienia jakiejś instytucji na małą dotację. Teraz jest oczywiście za późno, budżety na ten rok dawno zamknięte, w piłkę w Atomie zagrać nie można, elektrowni jądrowej też w Polsce nie mamy. Co do filmów i festiwalu. Z filmami jest tak, że nie wiadomo. Próbowałem sprawdzić, czy filmy się nie nadają do oglądania, ale nie miałem karnetu i napięty grafik, i na żaden film nie udało mi się na ostatnią chwilę kupić biletów. Obejrzałem więc dwa filmy (plus jeden na Rynku, więc się nie liczy), jeden dobry, a drugi bardzo dobry. Drugi (Persepolis) wejdzie nawet do dystrybucji, więc się będzie można naocznie przekonać. Kiedyś na pewno bym wolał każdy film zobaczyć w kinie, teraz jednak nie chce mi się, bo z jednej strony nie lubię kameralnych filmów oglądać w multipleksie, z drugiej Atom też nie jest moim ulubionym kinem. A ponieważ raczej jest mało prawdopodobne, żebym był jedyny taki wybredny, więc jakby mi ktoś dał nielegalne kopie filmów, na które się nie załapałem (swoją drogą do dystrybucji pewnie nie wejdą, DVD w Polsce też ma małe szanse), to bym brał, telewizor mi ładnie odbiera. Chodzi o to, że liczba osób, które zobaczyłyby film w kinie, gdyby miały lepszy wybór rodzajów kin jest pewnie na tyle duża, że może warto się o nie starać bardziej.


Stroiciel śmieje się. Anna również. ANNA - No dobrze. Opuszczę panu do ośmiu. Ze względu na te mole. STROICIEL - To zwykle tak bywa. Najpierw wielkie pretensje, a potem trudno wyjść z twarzą. Jeśli pani się boi to… ANNA: (przerywa) Nie boję się. A przynajmniej nie pana recenzji. STROICIEL: Rozumiem. To może ja coś dla pani zagram? ANNA: Skoro pan musi... STROICIEL: Za darmo. Stroiciel siada do pianina. Rozlega się początek etiudy, grany w szybkim tempie. Po kilkunastu taktach: ANNA: Tam jest "fis". Stroiciel przerywa grę. STROICIEL: Słucham ?! ANNA: Nie słyszał pan co mówię ? Ten słuch absolutny radziłabym przebadać. STROICIEL: Klasyczny baran! ANNA: Fis. STROICIEL: Wiedziałem! ANNA: Franciszek, Irena, Stefan ! Fis !! STROICIEL: Bach, Albinioni, Ravel, Albinioni…, Noskowski. Baran !!! ANNA: Co za erudycja… Anna jedną ręką gra poprawnie błędną frazę Stroiciela. ANNA: Przepraszam, może się pan na chwilę przesiąść? Stroiciel wstaje. Anna siada przy pianinie i powtarza błędną frazę. ANNA: Zgadza się? Stroiciel milczy. ANNA: Mam powtórzyć? Stroiciel milczy. Anna gra jeszcze raz frazę. ANNA: Tak, czy nie? STROICIEL: (z bólem) Tak. ANNA: Cieszę się, że doszliśmy do porozumienia. STROICIEL: A dalej? ANNA: Nie zapłacił pan. STROICIEL: A darmową kawę dostanę? ANNA: A zdąży pan do toalety? STROICIEL: Zaryzykuję. ANNA: Parzenie kawy to nie jest moje ulubione zajęcie, ale.....zwykła, neska ? STROICIEL: Zwykła. ANNA: Zwykła w Polsce, czyli po turecku? STROICIEL: Tak się składa. ANNA: To wszystko jest dla mnie trochę za skomplikowane. Dopiero teraz to do mnie dociera. Anna idzie do kuchni. Stroiciel wraca do przerwanej pracy. IRENA: No to masz go na łopatkach ! Irena jest równie usatysfakcjonowana, jak wściekła. Anna nieudolnie wstawia czajnik na kuchenkę. Nie wie gdzie znaleźć filiżanki itp. IRENA: Daj, ja zrobię. ANNA: Dzięki. Dla mnie też po… turecku. IRENA: Uważaj. Jeszcze będzie kąsał. Irena parzy kawę. Dokraja ciasta. ANNA: Boże, w co ja się dałam wrobić? Przecież ja nie muszę się z nim żreć! IRENA: Miłosierdzie, czy lenistwo? Anna energicznie przechodzi z kuchni do pokoju. ANNA: Kawa się parzy. STROICIEL: (nie przerywając strojenia) To nie jest pani mieszkanie? I pianino. ANNA: Dlaczego pan tak sądzi? STROICIEL: To proste. ANNA: Chociaż coś. Ale słucham, dlaczego? STROICIEL: Jeżeli ktoś dostaje dziesięć tysięcy dolarów za koncert, nie może żyć... w czymś takim. No i klasa tego instrumentu… ANNA: Dalej… STROICIEL: Nie ma płyt, nagrań. ANNA: Nie wiedziałam, że to konieczne. STROICIEL: Absolutnie. Nie po to, żeby słuchać. Bez przesady. Seriale są o wiele ciekawsze. Nawet tylko fonia. No, ale warto mieć na półeczce. ANNA: Na pokaz? STROICIEL: Nie tylko. Chodzi głównie o poczucie obowiązku. ANNA: Wobec czego ? STROICIEL: Wobec połowy życia. (wylicza na palcach) Podstawowa muzyczna. Średnia muzyczna. Studia. ANNA: A co to ma do płyt i nagrań ? STROICIEL: Przymus powtarzania. Słyszała pani ? ANNA: Nie.


Microsoft po raz kolejny udaje, że ugiął się pod naciskiem Komisji Europejskiej i po raz kolejny ogłasza zasady interoperacyjności obiecując wolność, równość i braterstwo. W " zasadach interoperacyjności " słowo " otwarte " powtórzone zostało czterdzieści razy. Jednak " otwartość " według Microsoftu oznacza po pierwsze, że za korzystanie z otwartych protokołów trzeba płacić. Gest polega na tym, że opłata nie będzie nikogo dyskryminować, nazwijmy to równością. Nie ma co się czepiać, że patenty na oprogramowanie jako takie w Europie nie powinny obowiązywać - Amerykanie płacą, więc Europejczycy też powinni. Niech to będzie braterstwo. Po drugie " otwartość " (protokołów) oznacza, że programiści tworzący wolne oprogramowanie mogą owszem z niej korzystać, ale tylko do celów niekomercyjnych , na podstawie jednostronnego oświadczenia MS, że nie zostaną pozwani. No i mamy wolność. A gdyby tak pójść w drugą stronę i zmusić MS do zamknięcia wszystkich API i protokołów, dać im możliwość zrobienia kompletnego systemu z programami do wszystkiego - z Officem od razu wbudowanym w Windows, nieusuwalnym Internet Explorerem, odtwarzaczem multimedialnym grającym wyłącznie microsoftowy DRM... Chcesz grać? Kup konsolę, a najlepiej trzy. Chcesz Photoshopa? Kup maka. Chcesz system do sprawdzania poczty i profilu na naszej klasie? Jest Ubuntu . Może zamiast otwierać oprogramowanie wszystkich urządzeń, żeby były podobne do pecetów (droga, którą wybrała FSF wydając GPLv3 ), należy rynek pecetów upodobnić do rynku komórek? W końcu już teraz kupując dostęp do internetu można dostać na kredyt laptopa. Czy to aż tak wielka różnica, jaki system jest na nim preinstalowany?


Hrabstwo Mono Hrabstwo Mono leży w amerykańskim stanie Kalifornia. Jego stolicą jest Bridgeport. :Ludność - 12 853 osoby :Powierzchnia - 8 111 km² ::Ląd - 7 885 km² ::Woda - 226 km²


Pierwsze z tych równań jest tożsamością, będącą deﬁnicją pędu kanonicznego (1.31). Natomiast drugie równanie jest równoważne równaniu Kleina–Gordona w zakrzywionej czasoprzestrzeni danego wzorem (1.20). Można się o tym przekonać wstawiając hamiltonian (1.34) do (1.35), korzystając z reguł komutacyjnych (1.32) i wykonując całkowania po hiperpowierzchni stałego czasu. W ten sposób, traktując działanie jako obiekt podstawowy, uogólniliśmy relatywistyczną kwantową teorię pola (związaną ze szczególną teorią względności) do kwantowej teorii pola w obecności zewnętrznego pola grawitacyjnego. W formalny sposób skonstruowaliśmy algebrę pola. Wprowadzona konstrukcja jest jednak niejednoznaczna. Otrzymane reprezentacje algebry nie muszą mieć znaczenia ﬁzycznego. Pojawia się problem, którą reprezentację wybrać a jego rozwiązanie wymaga zbadania obserwabli i ich wartości oczekiwanych.


Inwestycje drogowe w mijającej kadencji nie ominęły też ścisłego centrum Gdańska. Pierwszą z dwóch uzupełniających się wzajemnie inwestycji drogowych w tej części miasta była gruntowna przebudowa wiaduktu Błędnik, który w niezmienionej postaci funkcjonował od 1970 roku, czyli od daty ukończenia jego budowy. W ramach projektu wzmocniono płytę i podpory wiaduktu, wymieniono nawierzchnię oraz tory tramwajowe na wiadukcie i dojazdach, wyremontowano tunele i estakady dla pieszych i rowerzystów. Dodatkowo pracami objęto skrzyżowanie alei Zwycięstwa i ulicy 3 Maja, gdzie również wymieniono nawierzchnię dróg i tory tramwajowe, a także wyremontowano perony i przystanki. Całkowity koszt przebudowy Błędnika oraz skrzyżowania wyniósł 38 mln zł, a wyremontowany wiadukt oddano do użytku we wrześniu 2007 roku. Projektem dopełniającym prace drogowe w obrębie Śródmieścia była przebudowa ulic Podwale Grodzkie i Wały Jagiellońskie, które zalicza się do głównych arterii komunikacyjnych miasta. Ponadto stanowią one fragment drogi krajowej nr 1 a także leżą w bezpośredniej bliskości dróg krajowych nr 6 i 7, przez co ciąg ulic Podwale Grodzkie – Wały Jagiellońskie jest narażony na przenoszenie bardzo dużego ruchu kołowego, w tym ciężkiego ruchu tranzytowego. Do najważniejszych elementów zakończonej we wrześniu 2007 roku przebudowy można zaliczyć: wymianę nawierzchni i regulację istniejących jezdni, wymianę nawierzchni chodników, która została dostosowana do okolicznej zabudowy, wprowadzenie dwukierunkowych ścieżek rowerowych po obu stronach modernizowanych jezdni, wprowadzenie pasa ruchu tylko dla autobusów na jezdni w kierunku Wrzeszcza, wprowadzenie dodatkowych lewoskrętów na skrzyżowaniach z ul. Wały Piastowskie i ul. Hucisko oraz wymianę infrastruktury tramwajowej, w tym dostosowanie wysokościowe nawierzchni peronów tramwajowych do potrzeb osób niepełnosprawnych.


Heddal Heddal - miejscowość w południowej Norwegii, w gminie Notodden, w regionie administracyjnym Telemark. Zabytki - drewniany kościół Heddal stavkirke z XII w. Znajduje się tam 90-metrowa skocznia narciarska o rozmiarze (Hill Size) 100 m. Rozgrywane są na niej zawody kobiet.


Dziennik Ustaw z 25 czerwca 2002 Nr 84 poz. 763 WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO z dnia 11 czerwca 2002 r. sygn. akt SK. 5/02. Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz - przewodniczący, Marian Grzybowski, Janusz Niemcewicz, Jadwiga Skórzewska-Łosiak - sprawozdawca, Jerzy Stępień, protokolant: Grażyna Szałygo, po rozpoznaniu z udziałem skarżącego, Prokuratora Generalnego i Ministra Zdrowia, na rozprawie w dniu 11 czerwca 2002 r., skargi konstytucyjnej Zbysława Kleczewskiego o zbadanie zgodności: 1) art. 40 ust. 3b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 z późn. zm.) z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, 2) rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz. U. Nr 25, poz. 117) z art. 92 Konstytucji oraz § 3 ust. 3 wymienionego rozporządzenia z art. 31 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 oraz z art. 32 Konstytucji, 1. Art. 40 ust. 3b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, z 1984 r. Nr 34, poz. 184, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 73, poz. 431, z 1991 r. Nr 73, poz. 321 i Nr 94, poz. 419, z 1993 r. Nr 40, poz. 184, z 1996 r. Nr 127, poz. 593, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 113, poz. 732 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 60, poz. 610, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1368 i Nr 131, poz. 1478) w zakresie, w jakim nie gwarantuje osobie zatrzymanej w izbie wytrzeźwień prawa do udziału w posiedzeniu sądu, na którym rozpatrywane jest zażalenie w sprawie zasadności i legalności doprowadzenia do izby, jak również decyzji o zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że narusza zasady sprawiedliwej procedury sądowej.


Szkoda byłoby stracić mieszkanie po ciotce Tonika, zwłaszcza, że lista oczekujących na przydział była długa. Czasy były niespokojne, budowa domu ryzykowna. Nie wiadomo było, co przyniesie przyszłość. Zresztą, Tonik będzie miał blisko na kopalnię, to też się liczyło. A Zofija, matka Anieli naciskała, żeby poszli na swoje: - Dzioucha, bydziesz paniom we własnej chaupie. Jeszcze mi podzienkujesz. Aniela nie była zadowolona. Wsiedli do autobusu, który zawiózł ich do miasteczka, w którym zawsze czuła się nieswojo. Wolałaby zostać na wsi, niż mieszkać przy hutach. Miała wrażenie, że wszyscy im się przyglądają – przechodnie i mieszkańcy – szczelnie ukryci za gęstymi firankami. Szli ulicą świętej Anny, wybrukowanej kocimi łbami. Tonik w ciepłych, wełnianych spodniach i grubej marynarce. Na głowę wcisnął czapkę. Aniela w tradycyjnym kaftanie i sutej spódnicy, z chustą owiniętą wokół głowy. Wzdłuż chodnika posadzono drzewka, zeschnięte liście opadały przy podmuchach porywistego wiatru. Budynki stały ciasno, jeden przy drugim. Czerwona cegła dawno już pociemniała, wchłonęła gęste opary wydobywające się z kominów. Jedynie jaskrawoczerwone framugi okien rozjaśniały ponury krajobraz. Nad dachami górowały szyby kopalni, w której pracowali mężczyźni z familoków. - Jo sie tu traca – Aniela pociągnęła nosem, - jak mom spamientać, jak byda mieszkoć? -Łostatni dom po prawej stronie – pocieszał ją Tonik, - spamientosz. Tonikowi u ciotki Wyni zawsze się podobało. Co prawda, mieszkanie nie było duże, ale świętej pamięci Wynia zawsze podkreślała, że życie w mieście jest łatwiejsze. Był pewien, że Aniela sama się o tym przekona. Żona bez przekonania stanęła przed bramą, czekając, aż Tonik otworzy ciężkie, drewniane drzwi. - Jo sobie nie wyobrażom mieszkać s łobcymi – powiedziała i weszli do środka. Na parterze znajdowały się trzy pary drzwi. Jedne, na końcu korytarza prowadziły na podwórko. Kolejnymi można było zejść do piwnicy. Za ostatnimi, zaraz obok schodów znajdowało się niewielkie mieszkanie. Nie zdążyli nawet porządnie zamknąć bramy, a już z mieszkania wychyliła się Geszlechtowa. Helena Geszlecht była bezdzietną wdową. Mieszkała samotnie, żyjąc z renty po mężu. Ubrana była porządnie, po chłopsku, w długą spódnicę i kaftan. Włosy nakryła chustką, a na spódnicy zawiązała fartuch do kostek. Z niechęcią spoglądała na obcych. - Ja wos pierwszy roz widza, a wszystkich tu znom. Ku komu wy idziecie? - Szczenść wom Boże – Tonik przywitał się grzecznie, - wyście mnie nie poznali, ja? Jo jest Tonik Ślosarczyk, a to moja żonka. Aniela. - Tonik? – spojrzała uważniej, - wyście som łod Wyni świentej pamienci? - Ja. Idemy mieszkanie łobejrzyć. Jo żech je dostoł. - Tela łobcych sie tu poniywyro –Helena wbiła wzrok w Anielę, - jo sie musza dawać pozór. I jak się znienacka pojawiła, tak nagle zniknęła w mieszkaniu. - Mówiłach, że nie chca z łobcymi mieszkoć! - Dyć to Helena Geszlechtowa, baba po starym Geszlechcie. Łona tak zawsze – roześmiał się Tonik. - Na mie to patrzała jak na przybłenda – zżymała się Aniela. Drewniane schody zaprowadziły ich na półpiętro, gdzie znajdowała się wspólna toaleta. Aniela skrzywiła się lekko, bo akurat jakieś dziecko wyszło na korytarz, podciągając spodnie. Mieszkanie po Wyni znajdowało się na pierwszym piętrze. Tonik wyciągnął z kieszeni klucze, a ze skórzanej teczki mosiężną tabliczkę z wygrawerowanym napisem: Aniela i Antoni Ślosarczyk i podał ją żonie.