Już na początku istnienia tych modeli zauważono jednak trudność związaną z wyznaczeniem jednostkowych oporów urabiania i dyskutowano nad wyższością jednego modelu nad drugim. Było to w głównej mierze spowodowane brakiem możliwości odtworzenia naturalnych warunków geologicznych w laboratoriach, a także z technicznymi utrudnieniami w wykonaniu pośrednich lub bezpośrednich pomiarów na koparkach. Już wtedy zresztą zauważono różnicowanie się otrzymywanych wyników w zależności od konstrukcji użytej do badań maszyny. Mimo tego dopracowano się wówczas nie tylko klasyfikacji gruntów ze względu na urabialność, ale także określono zależności łączące oba te modele (liniowy i powierzchniowy) oraz granice ich stosowalności. Zwrócono również uwagę na dynamikę towarzyszącą eksploatacji koparek wieloczerpakowych. Wtedy właśnie powstała idea cyklicznej w czasie zmienności amplitud obciążeń zespołu urabiającego, określanej mianem wykresu piłowego. Stosunek średniej z maksymalnych wartości do średniej ze wszystkich wartości w tym przebiegu, nazywany wskaźnikiem dynamiczności kopania d był miarą dynamiki pracy koparki. Wskaźnik ten był wyznaczany doświadczalnie jako stosunek średniej z wartości maksymalnych do średniej ze wszystkich wartości mocy pobieranej. Bazując na tym założeniu oraz ze względu na obciążenia konstrukcji i napędów koparki stwierdzono również, że w celu określenia wymaganej mocy istotne są wartości „sił wyznaczonych z zapisu jako średnia wartość maksymalnych obciążeń chwilowych”.


Turniej o Brązowy Kask 2010 Turniej o Brązowy Kask 2010 w sporcie żużlowym - coroczny turniej żużlowy organizowany przez Polski Związek Motorowy. Trzydziesty czwarty finał odbywał się we Lesznie, gdzie wygrał zielonogórzanin Patryk Dudek.


Szukanie kwantowej teorii grawitacji odbywa się obecnie wielotorowo. Wymienimy tu kilka podejść jak teoria superstrun (teoria M), pętlowa grawitacja, geometria niekomutatywna itd. Na tym tle kwantowa teoria pola w zewnętrznym, klasycznym polu grawitacyjnym jest pewnym pośrednim etapem badań. Nie jest to teoria w pełni kwantowa, gdyż nie kwantujemy samego pola grawitacyjnego, a jedynie pola reprezentujące materię. W niniejszej pracy magisterskiej pola materii będzie reprezentować pole skalarne. Jest oczywiste, że kwantowa teoria pola w zakrzywionej czasoprzestrzeni jest pewnym granicznym przypadkiem prawdziwej kwantowej teorii grawitacji, gdy sama grawitacja nie jest dominującym czynnikiem. Przypuszczalnie kwantowa teoria grawitacji zostanie wcześniej czy później odkryta i wówczas będzie można jawnie sprawdzić to stwierdzenie. Historycznie rzecz biorąc, kwantowa teoria pola w zakrzywionej czasoprzestrzeni zaczęła się rozwijać od połowy lat 60. Jednym z pierwszych zagadnień rozważanych w ramach tej teorii była kreacja cząstek przez pole grawitacyjne w rozszerzającym się wszechświecie, co przedstawione jest np. w pracy Parkera. W połowie lat 70. zaczęto badać zjawiska związane z czarnymi dziurami jak np. promieniowanie Hawkinga. W ramach tej teorii pojawiło się wiele problemów: jak np. brak symetrii Poincare, brak jednoznacznie zdeﬁniowanego stanu próżni oraz w ogólnym przypadku, brak obszarów asymptotycznych umożliwiających wprowadzenie pojęcia cząstki. W połowie lat 80. udało się pokonać te trudności dla pól swobodnych formułując kwantową teorię pola w zakrzywionej czasoprzestrzeni poprzez podejście algebraiczne. Zwrócono również uwagę na lokalne obserwable związane z polami zamiast na pojęcie cząstki. Niestety te idee okazały się nieodpowiednie do sformułowania kwantowej teorii pola dla pól oddziałujących. Pewien postęp nastąpił w tej dziedzinie od połowy lat 90. głownie dzięki wprowadzeniu tzw. analizy mikrolokalnej. Zagadnienia te wykraczają poza ramy niniejszej pracy magisterskiej, gdyż zajmiemy się jedynie polami swobodnymi. Bardziej szczegółowo historię kwantowej teorii pola w zakrzywionej czasoprzestrzeni można znaleźć w pracy Walda.


Tadeusz Włodek Tadeusz Włodek – szambelan króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, jurgieltnik Jakoba Sieversa i Osipa Igelströma. Jako członek wskrzeszonej Rady Nieustającej zaproponował 30 kwietnia 1793 wydanie żądanych przez ambasadora rosyjskiego uniwersałów sejmikowych. Na sejmie grodzieńskim popierał traktat rozbiorowy z Prusami. Mianowany komisarzem policji, wbrew woli króla uzyskał przywilej prasowy i wydawał w Warszawie Gazetę Krajową. Po wybuchu powstania kościuszkowskiego uciekł ze stolicy.


Rublowka Rublowka (ros. Рублёвка) – potoczna nazwa zachodniego przedmieścia Moskwy. Dawniej miejsce wypoczynku Józefa Stalina, Leonida Breżniewa, Borysa Jelcyna oraz innych przywódców sowieckich. Zmarli tam Włodzimierz Lenin i Józef Stalin. Obecnie skupisko rezydencji milionerów i jedno z najbardziej prestiżowych miejsc w Rosji. Dojazd z Moskwy szerokim prospektem Kutuzowa. W miejscowościach położonych przy wąskiej i krętej szosie Rublowsko-Uspienskiej, zwanej Rublowką mieszkają najbogatsi Rosjanie, najwyżsi rosyjscy urzędnicy, ministrowie, szefowie administracji Kremla. Najbardziej znane i prestiżowe wioski Rublowki to odległe od siebie o 3 km Barwicha i Żukowka – obie bardzo zatłoczone. W Barwisze wciąż jest rozbudowywany, jedyny w swoim rodzaju, wiejski dom towarowy nazwany Barvicha Luxury Village – Barwicha Wioska Luksusu. Jest to ciągnący się na kilometr rząd piętrowych butików z luksusowymi towarami najbardziej znanych i drogich producentów odzieży (Armani, Brioni, Dolce & Gabbana), firm jubilerskich (Bulgari, Chopard, Tiffany), salonów z superdrogimi samochodami legendarnych marek (Bentley, Maserati, Ferrari, Lamborghini). W Żukowce najbardziej popularnym osiedlem jest Jabłoniewyj Sad.


Polska Fundacja Upowszechniania Nauki Polska Fundacja Upowszechniania Nauki (PFUN) - polska organizacja pozarządowa powstała w lipcu 1990 r. Podstawowym celem statutowym Fundacji jest upowszechnianie nauki polskiej w kraju i za granicą oraz upowszechnianie nauki światowej w Polsce. Założycielami PFUN są: Polska Akademia Nauk Towarzystwo Popierania i Krzewienia Nauki Towarzystwo Wolnej Wszechnicy Polskiej ORPAN Polskie Stowarzyszenie Filmu Naukowego. Działalność statutowa jest finansowana wpływami z organizowanych kursów językowych, działalności wydawniczej, importu i dystrybucji czasopism naukowych i innych nośników informacji naukowej.


osoby: on 70 lat, ona 22. ON krzyczy spoza sceny: Aaa! ONA: Proszę pana? ON: ssssss. ONA: Co się stało? ON: ssssss. ONA: Co?! ON: Nie panikuj! ONA: Ale co? ON: Idiotycznie! ONA: Ale co? ON: Idiotycznie się skaleczyłem. ONA: Boże, w co? ON: W co, w co? – zaraz opowiem! Daj plaster. ONA: Gdzie? ON: Pod lustrem. Ale paskudnie.. ONA: Tylko nie mdlej! ON: Gdzie lejesz!? ONA: W ranę! ON: Obok! ONA: Przecież mokre! ON: Nie mów mi! Przecież widzę, czuję – dwa milimetry obok! ONA: To czemu mokre? ON: Podsuwam palec a ty odsuwasz! ONA: Mokre! ON: Ile razy mam powtarzać? ONA: Co znowu? ON: Ona tu musi leżeć! ONA: Wzięłam, ale musiałam… ON: Ciągle ją zabierasz! Tu musi być gąbka skoro życzysz sobie mieć nie obsmarkany zlew! To ty tu sobie szybciutko pozamiatasz, a ja sobie włączę. Ona zamiata, on ogląda telewizor. ON: Tfu, będą mi mówić na kogo mam głosować. Na tego kaczora donalda... No jak mu tam? Ale co on takiego zrobił? Długów narobił. Mówię ci, u nas w Polsce nic ludzie nie myślą, żeby tak coś mądrego zrobić. Takie rzeczy codzienne. Parasolki w szatni mają być w pokrowcach, związane. Nie mogliby do szpitala pojemnika kupić? Obróć się. Tam po prawej trzeba dokładnie. Nono. Co ty masz na nogach? Nigdy nie wkładaj tych, takich, nie wiem jak to się nazywa, takie, to jest aseksualne, to jest obrzydliwe. Takie pończochy do kolan z gumką! Zobaczysz, za czasów twojego dziecka będą lizaki jeść na pogrzebach. Albo te wasze Internety. Te wasze zdjęcia! „To ja, to moje wakacje, to mój zdechły pies”. Zresztą i tak wojna wybuchnie i wrócicie wszyscy do kamienia łupanego. Dzwoni jej telefon. ONA: Halo. Już!? Mów! No, wszystko! Jak to? Nie tam gdzie umówione? Kurwa, żartujesz. ON: Nie przeklina! ONA: Jak to przypięli? Nie mogłaś? Ja pierdolę. Bez lekarza? No ale chyba była jakaś.. Raz na godzinę?! To skąd wiedziałaś, że nic złego się nie ? Jezu... Jakie ankiety? Zaglądali ci? ON: Czy ja muszę tego słuchać? ONA: Kurwa, jakby do mnie taki student podszedł... Nie śmiej się. Naprawdę bym coś ! Bardzo bolało? Skurcz łydki? Miałam. Parę razy tak. O Boże. Jak to nie wolno? Bez wody? 16 godzin? pauza Przecież mieli nie nacinać.. I kurwa pokazała ci to zanim? Jak sekator? Jeśli robisz sobie jaja ze mnie to to nie jest śmieszne, rozumiesz? Ok! Przepraszam! Rozumiem. Przepraszam. Jasne. Dziękuję ci. Lepiej wiedzieć... A jak mała? Jak to nie chcesz? Nie jest słodka? To pewnie normalne, jesteś zmęczona.. No! Przestań. Nie rycz.. Na pewno ci przejdzie. Odpoczniesz. Zagoi się. Karmiłaś już? Jak to czarne? A rozstępy? Aha... Nie no przestań, naprawdę dobrze, że zadzwoniłaś. Musisz odpocząć.. No jasne. No trzymaj się. No pa. Pa pa.


Poseł Józef Rojek (Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość) Pomimo ogromnych starań Platformie Obywatelskiej nie udało się pomniejszyć rzeczywistych rozmiarów afery hazardowej i zamaskować prawdziwych intencji jej sprawców. W ostatnich dniach media upowszechniły informacje, z których jednoznacznie wynika, że nieprawidłowości w branży hazardowej, notabene tolerowane przez urzędników i niektórych polityków, w rzeczywistości służyły tylko i wyłącznie bardzo szybkiemu bogaceniu się właścicieli automatów do gry. Uczestniczący jakiś czas temu w posiedzeniach Komisji Nadzwyczajnej „Przyjazne Państwo” pewien lekarz i przedsiębiorca, jak się niedawno okazało, najprawdopodobniej był autorem zapisu do nowelizacji ustawy o odpadach proponującego niszczenie odpadów szpitalnych także w autoklawach. Wprowadzenie forsowanej przez rząd i jednocześnie kwestionowanej przez wielu specjalistów tej alternatywnej metody likwidacji odpadów, jak ustaliła TVP Info, przyniosłoby korzyści, ale przede wszystkim wspomnianemu biznesmenowi, także właścicielowi zakładu utylizującego odpady szpitalne. Oto zaledwie dwa przykłady ostatnich działań rządzącej ekipy, które, jak widać, przede wszystkim miały umożliwić bogacenie się wąskim grupom interesu. Natomiast obecnie w resorcie sportu i turystyki trwają prace nad projektem ustawy popularnie zwanej prawem szlaku, która podobno ma w pełni umożliwić społeczeństwu korzystanie z turystyczno-sportowych walorów niektórych atrakcyjnych miejsc w naszym kraju. Jednak zdaniem specjalistów proponowane rozwiązania dają również prywatnym przedsiębiorcom prawo do realizowania inwestycji sportowo-turystycznych na szlaku, a tym samym do czerpania zysków z cudzej własności, i w rezultacie może to doprowadzić do faktycznych wywłaszczeń, których nie uzasadnia żaden społecznie użyteczny cel. W tej sytuacji zachodzi obawa, że mogłoby dochodzić do przejmowania przez inwestorów cudzych gruntów za małe pieniądze. Jak widać, tu również może chodzić o to, żeby bogaci stawali się jeszcze bogatsi. Jednak pomimo wszystko mam nadzieję, że przynajmniej w tej ostatniej sprawie w ministerstwie sportu szybko zapadną decyzje, które pozwolą góralom spać spokojnie i, jak napisał jeden z forumowiczów, zapobiegną kolejnej, tym razem szlakowo-narciarskiej, aferze. Oświadczenia poselskie Poseł Andrzej Szlachta (Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość)


W związku z projektem Mature@EU odkrywam nowe rejony wiedzy – projekt skierowany jest bowiem do pracodawców, dla których osoby w sile wieku powinny stanowić ogromny potencjał rozwoju przedsiębiorstwa. Dla nich też jest portal Mature@EU, w którym znajdują się materiały kursowe – teksty, przykłady, linki i ćwiczenia, gotowe do wykorzystania, z tej tematyki. My zajmujemy się co prawda stroną “ucyfrowienia” ale trudno nie włączyć się w inne działania, skoro projekt wpisuje się w tak wiele inicjatyw dla pracowników 50+ w Polsce i jest naprawdę ciekawy. Jedną z nich jest seminarium “Zarządzanie wiekiem w teorii i praktyce” organizowane przez Akademię Rozwoju Filantropii. Celem spotkania jest przedstawienie korzyści z zatrudniania osób 50+, a także przekazanie kompleksowej i niezbędnej wiedzy z zakresu wybranych strategii i rozwiązań. Seminarium organizowane jest w ramach projektu “Zysk z dojrzałości” i odbędzie się 10 lutego w Krakowie (Hotel Chopin, sala konferencyjna Joanna, ul. Więcej informacji na stronie www.zysk50plus.pl Będzie o pozytywnych rozwiązaniach sprzyjających zatrudnianiu osób starszych, zarządzaniu różnorodnością w firmie, w tym wiekiem oraz planowanych zmianach regulacji prawnych w ramach programu rządowego „Solidarność pokoleń”.


Fandomy to z całą pewnością społeczności, które wywierają ogromny wychowawczy wpływ na swoich członków. Kształtują one ich osobowość, postawy, wyznawane przez nich wartości czy normy. Nie chodzi mi tutaj o socjalizację do owej specyficznej grupy subkulturowej, jaką są fani danego produktu czy gatunku popkulturowego. Pominę aspekt przyswajania sobie norm i reguł charakterystycznych dla danego fandomu jako specyficznej wspólnoty. Skupię się bardziej na wpływie treści, które fani czynią przedmiotem swojego uwielbienia. Wpływ treści komunikatów medialnych na odbiorcę jest niewątpliwy. Badacze wielokrotnie podejmują debatę, czy jest to wpływ negatywny, bardzo szeroko opisywany w publikacjach naukowych, czy raczej pozytywny, polegający na kształtowaniu pozytywnych postaw i zachowań. Nie chcę rozstrzygać, który spośród tych poglądów bliższy jest prawdzie. Moim zadaniem wskazanie jest, że treści przekazów medialnych, którymi fani się interesują, wywierają na nich wpływ wychowawczy. Co ważne, ze względu na silne zaangażowanie fanów w odbiór różnych treści, wpływ ten jest znaczący. Przykładowo fani niejednokrotnie utożsamiają się z bohaterami serialu, wiele postaci stanowić może dla nich wzorzec osobowy. Powszechnie dyskutowany jest chociażby przypadek Harry’ego Pottera . Różne środowiska wychowawcze sprzeczają się o to, jaki wpływ na kształtowanie osobowości młodych fanów mają przygody nastoletniego czarodzieja. O przejmowaniu wzorów osobowych świadczyć może chociażby przebieranie się fanów za ulubione postaci. Ciekawy przykład wpływu treści na odbiorców-fanów podaje Witold Jakubowski. Badacz ten, opisując go na podstawie polskich telenoweli, stwierdza, że tego typu seriale są poradnikami życia. Zawierają w sobie postulowane wizerunki człowieka i świata, często podejmowane są w nich tematy publicystyczne, równie często przemycane są w treści różne instrukcje jak należy postępować, a jak nie, w rozmaitych sytuacjach życiowych. Jedną z korzyści płynących z użytkowania seriali jest zatem pomoc w rozwiązywaniu rzeczywistych problemów we własnym życiu. Tak właśnie używają ich najczęściej najzagorzalsi zwolennicy serialu, czyli po prostu fani. Doskonale widać to na tworzonych przez nich społecznościach wirtualnych. Jakubowski opisuje internetowe wspólnoty wielbicieli seriali Plebania , Klan , Na dobre i na złe i wskazuje na obecny w nich poradniczy kontekst serialu. W społecznościach tych fani mogą się swobodnie wypowiadać, wymieniać poglądy, komentować serialowe wydarzenia. Sprzyja to nieformalnej edukacji, której są przedmiotem, sprzyja przyjmowaniu postulowanych w serialu wzorów.


Na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146, Nr 96, poz. 620 i Nr 123, poz. 835) ustala się, co następuje: § 1.1. Tworzy się instytucję gospodarki budżetowej pod nazwą " Zakład Inwestycji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego ", zwany dalej " Zakładem ", mogącą posługiwać się nazwą skróconą " ZIOTP ". 2. Za dzień rozpoczęcia działalności Zakładu uważa się dzień uzyskania przez Zakład osobowości prawnej. § 2.1. Siedzibą Zakładu jest miasto stołeczne Warszawa. 2. Obszar działania Zakładu obejmuje obszar Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym Zakład współpracuje z organami i instytucjami Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) i jego państw członkowskich. § 3. Organem założycielskim Zakładu jest Minister Obrony Narodowej. § 4. Pracownicy zlikwidowanego zakładu budżetowego " Zakład Inwestycji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego ", dla których przewidziano stanowiska pracy w tworzonej instytucji gospodarki budżetowej " Zakład Inwestycji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego " stają się pracownikami tej instytucji na podstawie art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. 1) ). § 5.1. Upoważnia się Dyrektora Zakładu lub kierownika grupy organizacyjnej Zakładu do zgłoszenia Zakładu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy. 2. Dyrektor Departamentu Infrastruktury Ministerstwa Obrony Narodowej: 1) powoła grupę organizacyjną Zakładu; 2) określi zakres czynności i harmonogram pracy grupy organizacyjnej Zakładu;


Bardzo podoba mi się idea bloga dwuścieżkowego (taki jak np. imaginery.pl ) - jedna ścieżka dla dłuższych tekstów, druga ścieżka dla krótkich notek i linków. Mógłbym w tą drugą wrzucać takie notki jak ta: Przeglądałem właśnie wywiad z projektantem czcionek Cyrusem Highsmithem i znalazłem w nim cytat, który w dwóch zdaniach chwyta wszystko co straszne i wspaniałe w kulturze internetowej. Straszny jest pierwszy impuls twórcy stykającego się z internetem: “Ale czemuż by tego nie opublikować? Cyfrowe [czcionki] nie zajmują zbyt wiele miejsca”. (W miejsce czcionek można oczywiście wstawić cokolwiek). A po nim następuje jedyne rozsądne wytłumaczenie dla wrzucania do sieci co się da: “Lubię obserwować, co ludzie z tym zrobią” Pytanie tylko, czy ekstaza towarzysząca obcowaniu z arcydziełami kultury remiksu, która raz na pewien czas z rzeczy nijakich tworzy perełki, przebija udrękę powodowaną obcowaniem z szybko narastającą masą maleńkich rzeczy (jak ta notka!) sumujących się w przytłaczające wszystko.


Klejenie opon Przyklejanie opon do felg jest powszechnie stosowane w samochodach RC i zapobiega spadaniu opon w czasie jazdy. Czynność ta jest dosyć prosta, jednak przed jej wykonaniem warto zapoznać się z poniższymi radami. Otwór w feldze Jak łatwo zaobserwować, przy najechaniu na nierówność terenu opona modelu odkształca się, a następnie samoczynnie powraca do oryginalnego kształtu. Dzięki temu przez cały czas przylega do podłoża maksymalnie dużą powierzchnią, zapewniając najlepszą przyczepność. Jednak aby było to możliwe, powietrze musi mieć możliwość swobodnego przepływu do i z wnętrza opony. Niestety z chwilą jej przyklejenia do felgi opona staje się szczelna. Aby temu zapobiec, przed przyklejeniem opony warto wywiercić w feldze otwór, który umożliwi przepływ powietrza. W zupełności wystarcza otwór o średnicy 2 mm. Klej Do przyklejenia opon można użyć specjalnie do tego celu przeznaczonego kleju. Jednak w zupełności wystarcza tańszy i łatwiej dostępny cyjanopan. Przygotowanie opony i felgi Nowe opony są zazwyczaj pokryte środkiem ułatwiającym wyjęcie ich z formy, dlatego koniecznie należy odtłuścić ich krawędzie alkoholem np. denaturatem. Warto też w podobny sposób potraktować rynienki felgi. Klejenie Samo klejenie najłatwiej zrealizować w następujący sposób: 1. Zakładamy oponę na felgę. Pamiętamy o włożeniu wkładki, jeśli mam zamiar takowej używać. 2. Odchylamy oponę w jednym punkcie tak, aby odsłonić rynienkę, wpuszczamy kroplę kleju i puszczamy oponę pozwalając jej wskoczyć na miejsce w rynience. Uwaga: klej lubi w tym momencie prysnąć spod opony, dlatego najlepiej robić to trzymając oponę klejoną strona od siebie i uważać przy tym na oczy. Powtarzamy tę czynność w 4 – 6 punktach na obwodzie felgi. 3. Kładziemy oponę poziomo, klejona stroną do góry i pozwalamy aby klej rozlał się po całym obwodzie rynienki. 4. Po wyschnięciu kleju powtarzamy czynność z drugiej strony felgi.


Audi A3 Audi A3 – jest przedstawicielem aut kompaktowych w ofercie Audi. Pojawiając się na rynku w 1996 roku zapoczątkował nowy segment C premium (luksusowych aut kompaktowych). Został zbudowany na płycie podłogowej Volkswagena Golfa. I generacja (1996-2003) Auto zostało wprowadzone na rynek w połowie 1996 roku. Na początku dostępne było wyłącznie z nadwoziem 3-drzwiowym. W 1999 do oferty dołączył model 5-drzwiowy. W połowie 2000 roku dokonano modernizacji. Pojemność bagażnika to 350 litrów. W wersji z napędem na obie osie (Quattro) pojemność bagażnika wynosiła zaledwie 270 litrów. Auto oferowano z kilkoma konstrukcjami silników. Miały one jednak różne warianty mocy od 101 KM do 224 KM w silnikach benzynowych i od 90 KM do 130 KM w jednostkach wysokoprężnych. Dla fanów sportowej jazdy przewidziano model S3 z silnikiem 1.8 T o mocy 224 KM. Wersja S3 była standardowo wyposażona w napęd na obie osie. S3 zapewniała sportowe osiągi: przyspieszenie 0-100 km/h 6,6 sekundy a prędkość maksymalna to 243 km/h. Dostępne silniki Jednostki benzynowe: * 1.6 101 KM (74kW) 145 Nm * 1.6 102 KM (75kW)148 Nm (od roku 2000) (oznaczenie silnika: AEH, AKL, APF) * 1.8 125 KM (92kW) 170 Nm (oznaczenie silnika: AGN, APG) * 1.8 T 150 KM (110kW) 210 Nm (oznaczenie silnika: AGU, AQA, ARX, ARZ, AUM) * 1.8 T 180 KM (132kW) 235 Nm (oznaczenie silnika: AJQ, APP, ARY, AUQ) * 1.8 T 209 KM (154kW) 270 Nm (wersja S3) (oznaczenie silnika: AMK, APY) * 1.8 T 224 KM (162kW) 280 Nm (wersja S3) (od 2001 roku) (oznaczenie silnika: BAM) Jednostki wysokoprężne: * 1.9 TDI 90 KM (66kW) 210 Nm (oznaczenie silnika: AGR, ALH) * 1.9 TDI 101 KM (74kW) 240 Nm (oznaczenie silnika: AXR, ATD) * 1.9 TDI 110 KM (81kW) 235 Nm (oznaczenie silnika: AHF, ASV) * 1.9 TDI 130 KM (96kW) 310 Nm (oznaczenie silnika: ASZ) II generacja (2003-) W 2003 zaprezentowano nowy model A3. Auto zbudowane zostało na nowej płycie podłogowej koncernu Volkswagena (PQ35). Tak jak w przypadku poprzedniego modelu auto było dostępne początkowo wyłącznie w wersji trzydrzwiowej. Wersja pięciodrzwiowa została wprowadzona do sprzedaży w 2004 roku i otrzymała nową nazwę Sportback. Wersja ta była dłuższa od wersji 3-drzwiowej oraz posiadała większy bagażnik. W 2006 roku do produkcji weszła wersja S3 z silnikiem 2.0 TFSI o mocy 265 KM i napędem quattro, początkowo tylko jako 3-drzwiowy hatchback. Na początku 2007 roku wolnossący silnik 2.0 FSI został zastąpiony przez turbodoładowaną jednostkę 1.8 TFSI. Natomiast pod koniec tego samego roku, silnik 1.6 FSI został zastąpiony przez 1.4 TFSI. W 2008 model A3 przeszedł facelifting, dodatkowo oferta poszerzyła się o wersję S3 w nadwoziu Sportback. Cabriolet Od jesieni 2007 roku produkowane jest także nowe Audi A3 w wersji Cabriolet. Jego sprzedaż rozpoczęła się w połowie stycznia 2008 roku. Zgodnie z tradycją marki Audi nowy kabriolet ma klasyczny miękki dach zamiast metalowego składanego. Ponadto nowe Audi A3 Cabrio posiada reflektory wzorowane na niedawno wydanym modelu Audi A5. Dostępnych jest pięć wariantów silnikowych, w tym trzy silniki benzynowe 1.6 (102 KM), 1.8 TFSI (160 KM) i 2.0 TFSI (200 KM) oraz dwa silniki Diesla z 1.9 TDI (105 KM) i 2.0 TDI (140 KM). Dostępne silniki Jednostki benzynowe: * 1,2 TFSI 105 KM (77kW) * 1.4 TFSI 125 KM (92kW) 200 Nm * 1.6 102KM (75kW) 148Nm * 1.6 FSI 115 KM (85kW) 155 Nm * 1.8 TFSI 160 KM (118 kW) 250 Nm * 2.0 FSI 150 KM (110kW) 200 Nm * 2.0 TFSI 200 KM (147kW) 280 Nm * 2.0 T 265 KM (195kW) 350 Nm (wersja S3) * 3.2 250 KM (184kW) 320 Nm Jednostki wysokoprężne: * 1.9 TDI 105 KM (77kW) 250 Nm * 2.0 TDI 140 KM (103kW) 320 Nm * 2.0 TDI 170 KM (125kW) 350 Nm


11 Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego 11 Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Polskiego – polski pułk piechoty okresu powstania listopadowego Sformowany rozkazem dyktatora, gen. Józefa Chłopickiego z 10 stycznia 1831 pod nazwą: 1 Pułk Województwa Sandomierskiego. Pułk otrzymał w ciągu wojny 7 krzyży złotych i 4 srebrne. Dowódcy Franciszek Młokosiewicz, Józef Odolski (od 25 maja 1831). Uzbrojenie Uzbrojenie podstawowe piechurów stanowiły kosy i piki oraz karabiny skałkowe, a także tasaki, czyli pałasze piechoty. Z magazynów Komisji Rządowej Wojny nowe pułki piechoty otrzymywały początkowo przeciętnie 430 karabinów. Zapewne były to karabiny francuskie wz. 1777 (kaliber 17,5 mm), być może rosyjskie z fabryk tulskich wz. 1811 (kaliber 17,78 mm), z bagnetami. W późniejszym okresie uzbrojenie poprawiało się, dzięki broni zdobycznej i dostawom karabinów własnej produkcji. Wyposażenie żołnierzy, uzbrojonych w karabiny, uzupełniała ładownica na 40 naboi (czasem zastępowana torbą płócienną) oraz pochwa na bagnet. Umundurowanie Umundurowanie początkowo było niejednolite i powinno składać się, zgodnie ze wspomnianym rozkazem, z: wołoszki lub sukmany, najlepiej sukiennej, podszytej płótnem, w kolorze zgodnym ze strojem włościańskim w danym województwie, z kołnierzem w kolorze województwa; kaftana lub kożuszka z rękawami, zakrywającego podbrzusze; spodni sukiennych, płótnem podszytych, szarych lub w kolorze wołoszki; ciżem (trzewików) lub butów krótkich (z krótkimi cholewami); furażerki z zausznicami, z lampasem (otokiem) w kolorze województwa; dwóch halsztuchów (co można tłumaczyć na "szalik" lub "krawat") czarnych; trzech koszul; pary rękawiczek bez palców; dwóch par gatek (kalesonów) płóciennych. W późniejszym okresie, po przejściu na etat Komisji Rządowej Wojny, umundurowanie zostało ujednolicone i składało się z białej wołoszki z niebieskimi wyłogami rękawów, naramiennikami i kołnierzem, spodni granatowych z niebieską wypustką oraz granatowej furażerki z niebieskim otokiem i wypustką. Pasy i trzewiki czarne. Liczebność pułku Wg etatu pułk miał liczyć 2695 ludzi, rekrutowanych (podobnie jak 12 PPL) z Gwardii Ruchomej Województwa Sandomierskiego. Zgodnie z raportem Regimentarza Lewego Brzegu Wisły z 9 stycznia 1831 Gwardia Ruchoma w tym województwie liczyła 6041 rekrutów. Pod koniec stycznia pułk liczył 2030 żołnierzy. W wykazach Komisji Wojskowej Rządu "Stan obecnych do boju" pojawia się 31 marca 1831 roku w liczbie 1712 żołnierzy (2 bataliony) w składzie korpusu Sierawskiego, następnie Dziekońskiego w sandomierskiem. 4 kwietnia liczy 1719 ludzi, 20 kwietnia – 1690. Od 6 maja wykazywany jest w składzie 3 batalionów, 1909 ludzi. Potem jego liczebność wzrasta do 1912 ludzi 8 maja, 2049 – 5 czerwca i 2066 – 6 lipca. Wtedy był włączony w skład grupy gen. Ramoriny. 22 sierpnia liczył 1617 ludzi w 3 batalionach w składzie VI DP gen. Bielskiego, ponadto 70 w garnizonie warszawskim. Złożył broń wraz z korpusem Ramoriny 18 września 1831 na granicy austriackiej.


Copyright Alliance, amerykańska organizacja skupiająca takie podmioty, jak MPAA i RIAA (przedstawiciele przemysłów kultury w USA), czyli tzw. “big content” rozesłała list do osób ubiegających się o kandydowanie w wyborach prezydenckich w USA w 2008 r. List połączony z kwestionariuszem, jak informuje “ArsTechnica” sonduje stanowisko polityków w sprawie copyrightu. CA apeluje o zaostrzenie i większą skuteczność walki z piractwem, dla dobra nie tylko liczącego 11 mln osób przemysłu żyjącego z praw autorskich, ale także dla dobra całego społeczeństwa amerykańskiego. Ryan Paul z “ArsTechnica” przytomnie zauważa, że zgodnie z amerykańską wykładnią konstytucji instytucja copyrightu ma być wynikiem równowagi między koniecznością ochrony praw twórcy a koniecznością zapewnienia warunków sprzyjających rozwojowi kreatywności. Równowaga ta, zdaniem Paula w ostatnich latach przesunęła się w kierunku copyrightu: Digital Milennium Copyright Act mocno ograniczył instytucję dozwolonego użytku w domenie cyfrowej, a Sonny Bono Act wydłużył czas ochrony dzieła. W sumie, jak zauważa Paul, powoli wszyscy stają się potencjalnymi przestępcami, bo już tak zaostrzyła się interpretacja praw autorskich. Teraz “big content” chcą jeszcze mocniej zaangażować w ochronę swoich interesów państwo.


Brałem udział przedwczoraj w debacie na temat mediów społecznych, zorganizowanej w Krakowie przez Stowarzyszenie Projekt:Polska. Na marginesie, media społeczne to ciekawy temat – chodzi o trzecią kategorię, obok mediów komercyjnych i publicznych – uznawaną w ramach regulacji mediów nadawczych. Media społeczne to np. radia lokalne, rozgłośnie katolickie, itd. Z perspektywy tej regulacji, przykłada się do takich mediów dużą wagę – powstają oddolnie, w bliskim kontakcie ze społecznością; służą zapewnieniu różnorodności na rynku, itd. W Polsce takie media są praktycznie nieobecne – z wyjątkiem kilku nadawców kościelnych oraz pojedynczych radio akademickich. To co dla mnie jest najciekawsze, to znaczenie i specyfika mediów społecznych w kontekście oddolnej aktywności kulturowej w sieci – która nie potrzebuje koncesji i regulacji, tylko po prostu ma miejsce. Przyznam, że nie mam do końca zdania – z jednej strony media społeczne wydają się anachronicznym rozwiązaniem kwestii demokratyzacji udziału w kulturze, osadzonym w modelu mediów nadawczych. Z drugiej zapewne lepiej pełnią funkcję np. edukacyjną niż oddolne projekty sieciowe, a tym bardziej indywidualna aktywność. Wracając do młodzieży – w spotkaniu uczestniczyli niemal wyłącznie studenci, a sala sprawiała miejscami wrażenie umiarkowanie zainteresowanej tematem. Do czasu. Wszyscy w pewnym momencie się ożywili, i jako prelegenci nie mieliśmy jasności czemu. Okazało się, że jeden ze studentów zaczął łączyć się przez Bluetooth z laptopem, z którego rzucano obraz na ekran za naszymi plecami. Powodowało to wyświetlanie się komunikatu z prośbą o zgodę na połączenie. Całkowicie nudnego, z wyjątkiem nazwy łączącego się urządzenia – która brzmiała „zjadłbym coś”, „zabić śledzika”, „kapustka”, itd. Ku wielkiej radości widowni. Bardzo mi się cała sprawa spodobała, bo była doskonałą ilustracją omawianej sprawy, która często też pojawia się na tym blogu: aktywności kulturowej w świecie nowych mediów. „Kapustka” udowodniła, że każdy kanał do komunikacji jest dobry, że inwencja użytkowników nie ma granic, oraz że etyka hakerów zeszła pod strzechy.


Zwróciłam uwagę, że gdy długi sen jemu służy, mnie może wyczerpać, szczególniej wobec ataków opinii. — Jak to, więc dbasz o sądy ludzkie! — spytał z żalem. — Naturalnie! (naiwny wyrzut, który zrobi każda męska pycha: jak to, wobec mnie — twego bóstwa, dbasz jeszcze o ten nędzny, otaczający cię świat!) — Cóż więc chcesz, abym uczynił? — Bez ślubu żyć nie możemy... — Ślub... ależ to niepodobieństwo! nie jestem mormonem. Wstyd mnie oblał, lecz postanowiłam anatomizować dalej: — Przyjmij protestantyzm, ślub poprzedni zostanie zerwany, staniesz się wolnym. — I ty to mówisz z takim spokojem? — Jeśli chcesz mnie posiąść, nie widzę innej drogi. Wreszcie, co znaczy jedna trudność wobec naszego przyszłego szczęścia? Milczał. Po długiej pauzie rzekł: — To byłoby jednak nieuczciwie z mej strony! w jakiem położeniu zostawiłbym Halinę? proszę cię, Amelio, postaw się na mojem miejscu, jako prawego człowieka... Tryumfowałam. Słowa Konrada dla każdego uczciwego sumienia były prawdą oczywistą. Ale oczywistość ta, jak wiele innych, gdy chodzi o ścisłość myślenia oraz postępowania, musi być wyrażona i za fundament przyjęta. Postanowiłam iść dalej i zerwać ostatnią zasłonę z nagiego posągu prawdy. — Więc gdzie twoja miłość — krzyknęłam — gdy dawnych związków nie chcesz poświęcić dla mnie! Czemże ci jest żona, której nie kochasz wcale? — Nie kocham, zapewne, ale widzisz, jestem przywiązany do niej. Każdego mężczyznę zdobywa i przykuwa myśl, że jest kochanym, a ona ma dla mnie tyle uczucia... Wreszcie, ty może tego nie rozumiesz, jako kobieta, ale honor mój byłby zadraśnięty. Ja nie mogę porzucić zupełnie żony, uciec od niej, jak kantorowicz od swego pryncypała. — A cóż my ze sobą zrobimy? — Wyjedziemy tymczasem gdzieś daleko np. do Szwajcaryi, a potem... któż myśli o potem! Jedna chwila rozkoszy i upojenia ozłoci nam całe pasmo szarego życia. — Nie, mój drogi — odrzekłam zimno — masz do wyboru, spalić za sobą mosty, albo ich nie przechodzić wcale. Wybieraj! Czułam, że rozmowa wywiera nań przykre wrażenie. Nic dziwnego, proponowałam układy, a mężczyzna znosi tylko zdanie się na łaskę i niełaskę.


Maciej Bartodziejski Maciej Bartodziejski (ur. 15 października 1973 w Łodzi) – polski siatkarz. Jest graczem uniwersalnym. Mierzy 189 cm i waży 88 kg. Karierę zawodniczą rozpoczynał w Resursie Łódź. Potem reprezentował barwy Bzury Ozorków i SPS Zduńska Wola. W sierpniu 1996 roku został zawodnikiem Skry Bełchatów. W wieku juniorskim reprezentował biało-czerwone barwy na arenie międzynarodowej. Uczestniczył m.in. w Mistrzostwach Europy Juniorów w Poznaniu w 1992 roku. W 1999 roku z bełchatowskim zespołem uzyskał promocję do Serii A I ligi, jednak po roku spadł z nim do niższej klasy. Po rocznej grze na tym szczeblu z drużyną awansował do Polskiej Ligi Siatkówki, zdobywając w sezonie 2001/2002 brązowy medal mistrzostw Polski. W Skrze w najwyższej klasie ligowej występował do 2003 roku. Do sezonu 2008/2009 grał w zespole Siatkarz Wieluń grającym w I lidze, z którym wywalczył awans do Polskiej Ligi Siatkówki. W maju 2009 roku związał się kontraktem ze Skrą Bełchatów, gdzie jest asystentem trenera Jacka Nawrockiego.


2010-08-05: Liga Europy UEFA 2010/2011: Austria Wiedeń 3-0 Ruch Chorzów Ruch Chorzów przystąpił do rewanżu z Austrią Wiedeń bez sprzedanego przed meczem do Polonii Artura Sobiecha. Zespół z Austrii wygrał 3:0. W pierwszym meczu Austria wygrała 3:1. Austria Wiedeń - Ruch Chorzów 3:0 (3:0) Bramki: Klein (4. k), Baumgartlinger dwie (10., 21.) Żółta kartka: Pulkowski. Czerwona kartka: Grodzicki (4., za faul). Widzów: 10 tysięcy. Sędziował: Pol van Boekel (Holandia).


ASPS Avia Swidnik - MKS Bzura Ozorków 3:1 Niestety nie udał się wyjazd do Świdnika naszym zawodnikom. MKS przegrał po raz trzeci na wyjeździe, tym razem ulegając Avii Świdnik. ASPS Avia Swidnik - MKS Bzura Ozorków 3:1 W setach: (23:25), (25:17), (25:16), (25:22)


Szóstka (województwo lubelskie) Szóstka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Drelów. Do 1954 roku istniała gmina Szóstka. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.


WYMAGANE DOKUMENTY: 1. Podanie o skrócenie terminu oczekiwania na zawarcie małżeństwa - złożone osobiście przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. 2. Do wglądu: dokumenty tożsamości wnioskodawców. 3. Dowód uiszczenia należnej opłaty skarbowej. OPŁATY: 39 zł – opłata skarbowa za wydanie zezwolenia. Zapłaty opłaty skarbowej należy dokonać przelewem na rachunek bankowy Urzędu m.st. Warszawy dla właściwej Dzielnicy lub bezpośrednio w kasie Dzielnicy, bądź u inkasenta według właściwości miejscowej dla załatwianej sprawy. Na stronie internetowej Urzędu m.st. Warszawy www.um.warszawa.pl w elektronicznym Wydziale Obsługi Mieszkańców znajduje się wykaz rachunków bankowych dla poszczególnych Dzielnic. MIEJSCE ZŁOŻENIA DOKUMENTU: Urząd Stanu Cywilnego m. st. Warszawy. JEDNOSTKA ODPOWIEDZIALNA: Urząd Stanu Cywilnego m. st. Warszawy. TERMIN ODPOWIEDZI: Niezwłocznie. TRYB ODWOŁAWCZY: Do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę urzędu stanu cywilnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odmowy. UWAGI: Kierownik urzędu stanu cywilnego może zezwolić na zawarcie małżeństwa przed upływem miesięcznego terminu oczekiwania na ślub, jeżeli przemawiają za tym ważne względy.


J. Clark [1987] jako pierwszy zwrócił uwagę na fakt, że każde podejście do nauczania języka obcego, które zostaje zoperacjonalizowane w formie curriculum (tj. przede wszystkim ujęte w formie określonych celów do osiągnięcia), nie ogranicza się wyłącznie do kwestii związanych stricte z nauczaniem języka, ale również automatycznie – świadomie bądź nie – wyraża pewien preferowany system wartości o charakterze socjopolitycznym, czy nawet filozoficznym (innymi słowy – ideologię). Bazując na typologii ideologii edukacyjnych M. Skilbecka [1982] wskazał na gruncie glottodydaktyki cztery główne realizacje tego typu: klasyczny humanizm, efektywność socjoekonomiczną, progresywizm oraz społeczny rekonstrukcjonizm. Do pierwszej z nich zaliczył podejście gramatyczno-tłumaczeniowe, które według niego promuje i wyraża przede wszystkim wartości konserwatywne, jako że jest “elitist, concerned with the generalizable intellectual capacities and with the transmission of knowledge, culture, and standards from one generation to another” [Clark 1987: 91]. Druga z ideologii ukierunkowana jest przede wszystkim na efektywność rynkową, ale także po prostu na skuteczność w codziennych interakcjach. Na gruncie nauczania języków obcych emanacją tychże wartości w najlepszy sposób staje się zatem – funkcjonalne z założeń – podejście komunikacyjne. W ramach trzeciej z opisanych ideologii skupia się przede wszystkim na indywidualnych, nie zaś grupowych potrzebach, możliwościach czy zainteresowaniach, w których widzi się szansę na samorealizację jednostki. Ten typ wartości stanowi według badacza podstawę podejścia zadaniowego. Wreszcie czwarta z ideologii – społeczny rekonstrukcjonizm, zwany czasem pa-radygmatem transformacyjnym – to klasyczne dla szkoły krytycznej spojrzenie na praktyki komunikacyjne jako na sposób zmiany rzeczywistości społecznej. Punkt ciężkości przypada tu na zagadnienia tożsamości, nierówności oraz postulowanej samoświadomości. Dla Clarka wyrazem takiego podejścia na gruncie glottodydaktyki jest przede wszystkim pedagogika zorientowana na gatunki (genre pedagogy), np. ujęcia proponowane przez badaczy australijskich [por. Christie 2005]. B. Dendrinos [1992] w swojej książce poświęconej ideologiom w podręcznikach do nauczania języka angielskiego również wychodzi od typologii M. Skilbecka, jednak ogranicza się do oryginalnej – trójdzielnej – koncepcji i nieco inaczej konceptualizuje poszczególne ideologie, a zatem również – przyporządkowuje do nich poszczególne podejścia glottodydaktyczne.


11 Dywizja Piechoty (PSZ) 11 Dywizja Piechoty (11 DP) – wielka jednostka piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. 11 Dywizja Piechoty została utworzona pod koniec marca 1942 w wyniku przemianowania Ośrodka Organizacyjnego Armii bezpośrednio przed jego ewakuacją z m. Guzar w Uzbekistanie do Iraku. Dowódcą ośrodka był płk dypl. Leon Koc. 11 DP podlegała dowódcy Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Ośrodek Organizacyjny Armii powstał 20 października 1941 z przekształcenia Ośrodka Zapasowego. Dowódcy ośrodka podporządkowano następujące oddziały i pododdziały: 19 Pułk Piechoty Pierwotnie 19 i 21 pułki piechoty miały być formowane w składzie 7 DP. 21 Pułk Piechoty Zapasowy Pułk Artylerii Zapasowy Batalion Łączności Zapasowy Oddział Rozpoznawczy 2 Kompania Żandarmerii Zapasowy Batalion Sanitarny Szpital Zapasowa Kolumna Samochodowa Park Intendentury Sąd Polowy Szkoła Podchorążych Ośrodek Zapasowy Pomocniczej Służby Kobiet Szkoła Kierowców Szkoła Junaków Zapasowy Batalion Drogowy Kompania Dyscyplinarna Komenda Uzupełnień Nr 7 Kompania Oficerska Stacja Zborna Pluton Opieki Społecznej


To stwierdzenie dość banalne, ale w odniesieniu do rynku gier okazuje się odkrywcze. Najnowszy raport firmy NPD, poświęcony nowej generacji konsol do gier, wylewa bowiem na producentów kubeł zimnej wody. Konsole Sony PlayStation 3 i Microsoft Xbox 360 są promowane głównie przez pryzmat nowości technicznych: potężnej mocy obliczeniowej, możliwości generowania obrazu wysokiej rozdzielczości (HD), itp. Z tej perspektywy dane przytoczone w raporcie Next Gen Functionality & Usage wyglądają dość interesująco. Zaledwie 30% użytkowników konsoli Xbox 360 wie, że konsola generuje obraz HD. Niewiele więcej, bo 40% spośród ankietowanych posiadaczy PlayStation 3 ma świadomość, że posiada ona czytnik płyt Blu-ray (które w przyszłości prawdopodobnie zastąpią DVD). A przecież to właśnie te funkcje miały decydować o zakupie urządzeń “nowej generacji”. Najwyraźniej więc użytkownicy - w odróżnieniu od producentów - nie zapomnieli, że konsole do gier służą przede wszystkim rozrywce. Dlatego na rynku konsol stacjonarnych nieoczekiwanie przewodzi Nintendo Wii, które nie posiada tak imponującej jak konkurencja specyfikacji technicznej, ale wprowadzone w niej innowacje mają na celu wyłącznie urozmaicenie zabawy.


dzień dobry, xxx, słucham halo, dzień dobry, ja mam takie pytanie, do ilu lat dziecko może jeździć bez biletu tramwajem? FILLER do czasu objęcia obowiązkiem szkolnym, czyli do siódmego roku życia no dobrze, ale jak na przy, aha FILLER czyli to chodzi o rok kalendarzowy? do pierwszego września roku, w którym dziecko kończy siedem ano właśnie FILLER no bo dziecko, na przykład, kończy siedem lat teraz w kwietniu ale przejazdy ma bezpłatne do czasu objęcia obowiązkiem aha, czyli do momentu kiedy nie zacznie się chodzić szkolnym ma obowiązek, a obowiązek szkolny zaczyna się do szkoły tak? tak, dokładnie dziękuję panu bardzo bardzo proszę


Jenny Jeszcze niedawno sikoreczka a teraz wrona? Prof. Berth Sikoreczka? Nie przypominam sobie. Ma pani ogień? Jenny sięga po zapalniczkę. Prof. Berth Z papierosem w ustach Przepraszam, ale ja jestem nieuprzejmy!... Może pani? Częstuje papierosem. Jenny Nie, dziękuję, mam swoje. Prof. Berth No to już! Jenny Co już? Prof. Berth Zakurzymy razem. Jenny Chwilę broni się, aż w końcu: Jeśli pan nalega, chętnie... Jenny kaszle. Prof. Berth Co tam? - z młodej piersi się wyrwało? Palą razem, tymczasem Dr Ollock i Kate przygotowują się do wieczornego obchodu. Kate Robi herbatę. Zanim zaleje torebkę, Ollock wyjmuje ją, rozdziera i wysypuje zawartość do kubka a papierek wyrzuca. W trakcie: Wie pan, mój chłopak, ta męska, szowinistyczna kreatura, on tak samo- przy garach, to jakby miał rączki sparaliżowane. Głupiej wody sam nie ugotuje. A jak w tej wodzie są jeszcze jajka, to eksplozja na 100 procent. Myśli pan, że to jakiś defekt mózgu, czy co? Dr Olock Dawno się znacie? Kate Miesiąc, prawie dwa. Dr Olock Sporo już o nim wiesz, Kate. Kate Podaje herbatę Smacznego. I na zdrowie. To jak - pogadał pan? Dr Ollock Ty co, pamiętnik piszesz? Kate potakuje. Kate W moim pamiętniczku, wie pan... Dr Ollock Wiórki herbaty przeszkadzają mu w piciu: Co ty mi tu z tym twoim pamiętnikiem? Idzie do zlewu i wylewa herbatę: Do cholery, Berth zawsze wysypywał herbatę z torebek, bo niby ten papier…rakotwórczy. A ja jak ten idiota! Myje kubek, załącza wodę w czajniku, wrzuca torebkę z herbatą do kubka. Kate Wie pan, że on mi się oświadczył? Wszystko mu wybaczyłam. Dr Ollock Berth? Kate. No, co pan? Mój chłopak. To znaczy prawie się oświadczył. Opowiadaliśmy sobie jak to będzie. Dr Ollock Wzruszające. Kate Morze będzie szumiało, złoty pierścionek, złoty piasek, my na plaży, bukiety róż, mewy w oddali kwilą... Dr Ollock Mewy? Kwilą? Kate Ale on tylko opowiada, a ja nie mogę się doczekać aż ta..ta... Dr Ollock Męska, szowinistyczna kreatura? Kate No co pan! Jak pan może! Płacząc Ja go nienawidzę, tą.... Dr Ollock Bierze plik badań Czas na obchód. Chodźmy, Kate. Idą w stronę sali nr 2, gdzie Prof. Berth i Jenny palą papierosy.


Dyrekcja Zakładów Mechanicznych Plage i Laśkiewicz nie zrezygnowała jednak. Jeszcze w kwietniu 1930 roku zwróciła się do Kierownictwa Marynarki Wojennej z oferta przebudowy samolotu Lublin R-VIII a na wodnosamolot pływakowy. W 1931 Marynarka Wojenna po zapoznaniu się z ofertą zamówiła w zakładach 4 wodnosamoloty. Umowę podpisano 26 lutego 1932 roku. W 1932 roku zbudowano pierwszy z nich, wyposażony w silnik Lorraine-Dietrich. Nosił on oznaczenie R-VIII bis. Następne dwa, wyposażone w silnik Hispano-Suizo, nosiły oznaczenie R-VIII ter. Czwarty został rozebrany na części zamienne. Wodnosamoloty Lublin R-VIII czasami są również nazywane Lublin R-VIII hydro. Z powodu rozpoczęcia budowy samolotów Lublin R-XIII, w 1932 roku zrezygnowano z dalszego rozwoju tej konstrukcji. Łącznie z prototypami wyprodukowano 9 samolotów Lublin R-VIII wszystkich odmian. Użycie w lotnictwie polskim Samoloty Lublin R-VIII były budowane dla polskiego lotnictwa wojskowego oraz lotnictwa Marynarki Wojennej. W lotnictwie wojsk lądowych używano ich w zasadzie tylko do lotów ćwiczebnych. Dwa samoloty w wersji pływakowej, użytkowane były przez Morski Dywizjon Lotniczy w Pucku do roku 1938. W Eskadrze Dalekiego Wywiadu stosowano je do zadań rozpoznawczych i bombardowania. Następnie zostały przeniesione do eskadry szkolno-treningowej, gdzie przetrwały do 1939 roku. Samoloty zostały zniszczone 8 września 1939 roku, przez lotnictwo niemieckie, w rejonie Chałup na półwyspie Helskim. Samoloty Lublin R-VIII wykorzystywano także w sporcie lotniczym. Prototyp R-VIII/2 wziął udział, w 1928 roku, w II Locie Małej Entanty i Polski, uzyskując dobrą opinię. W 1930 roku, w kolejnym Locie Małej Entanty i Polski, wzięły udział 3 samoloty R-VIII a. Samolot pilotowany przez H. Skrzypińskiego zajął w nim 7 miejsce, a drugi samolot pilotowany przez E. Wyrwickiego – 9. Opis konstrukcji Samolot Lublin R-VIII był dwumiejscowym samolotem o konstrukcji mieszanej w układzie dwupłata. Kadłub drewniany o konstrukcji kratownicowej. Kadłub przy silnik kryty blachą duralową a dalej kryty sklejką. Z przodu kadłuba znajdował się silnik rzędowy, za nim zbiornik paliwa z urządzeniem do szybkiego jego opróżniania w razie wybuchu pożaru. Za zbiornikiem paliwa znajdowała się odkryta kabina pilota osłonięta z przodu wiatrochronem. Bezpośrednio za nią znajdowała się również odkryta kabina obserwatora wyposażona w obrotnicę dla dwóch sprzężonych karabinów maszynowych. Na końcu kadłuba umieszczono drewniane usterzenie klasyczne kryte płótnem.


Opisywane w poprzednim punkcie metody zakładały tworzenie modelu statystycznego opisującego ciągi segmentów i odpowiadające im ciągi tagów. Istnieje również grupa metod, gdzie problem znakowania sprowadza się do problemu klasyfikacji pod nadzorem, tj. użycia klasyfikatorów uczonych na próbie uczącej (Koronacki i Ćwik, 2005, s. 16). Metody takie można scharakteryzować ze względu na dwa czynniki: umiejscowienie klasyfikatora w schemacie działania tagera oraz ze względu na użyty klasyfikator i algorytm jego uczenia. Zagadnienia te są w dużej mierze niezależne od siebie. Daje to duże możliwości projektowania nowych algorytmów: mamy możliwość wyboru spośród znanych z literatury klasyfikatorów, wyboru strategii podziału segmentów na klasy decyzyjne, a także wprowadzenie dodatkowych źródeł informacji do modelu, np. analizy morfosyntaktycznej. Mimo tego ogromu możliwości, prace zakładające takie podejście do znakowania języków słowiańskich są stosunkowo nieliczne. Taki stan rzeczy był motywacją do zaproponowania nowej metody znakowania morfosyntaktycznego języków słowiańskich w oparciu o klasyfikację (rozdział 2.7). W pierwszej kolejności umówimy najprostszy schemat budowy tagera opartego na klasyfikatorze, po czym podamy kilka przykładów jego realizacji znanych z literatury. W dalszej kolejności omówimy modyfikacje tego modelu stosowane do znakowania języków słowiańskich: użycie analizatora morfosyntaktycznego, znakowanie warstwowe oraz klasy niejednoznaczności. Na końcu tego punktu omówimy kilka popularnych klasyfikatorów i algorytmów ich uczenia.


Jedną z typowych usterek elektrycznego Rustlera jest wygięcie sworznia zwrotnicy (kingpinu). Sworzeń stanowi pionową oś obrotu zwrotnicy i jego wygięcie może powodować problemy ze skręcaniem lub prostowaniem kół po skręcie. Zarówno sprawdzenie jak i wymiana kingpinów zajmują raptem parę minut. Traxxas oferuje komplet 2 kingpinów wraz z e-clipsami jako część numer 3740 ( TH ). W celu sprawdzenia lub wymiany kingpinów należy: 1. Odkręcić koło 2. Wyjąć półośkę z panewki (ewentualnie z łożyska, jeśli zmieniliśmy panewki na łożyska kulkowe) 3. Zdemontować obejmę zwrotnicy (caster block) wykręcając 3 śruby mocujące ją odpowiednio do drążka skrętnego camber linku wahacza 4. Zdjąć e-clips z jednego końca sworznia. Najprościej zrobić to wsuwając malutki śrubokręt miedzy e-clips a ośkę i lekko podważając. 5. Wypchnąć sworzeń z obejmy zwrotnicy. Jeśli na pierwszy rzut oka widać, że jest wygięty, nie ma wątpliwości, że trzeba go wymienić. Jeśli wygięcie nie jest widoczne, warto sprawdzić dokładniej. Można to zrobić zdejmując drugi e-clips i turlając kingpin po płaskiej powierzchni (np. stole). W ten sposób można zauważyć nawet niewielkie wygięcie. Jeśli stwierdziliśmy, ze kingpin kwalifikuje sie do wymiany, montujemy w jego miejsce nowy. Składamy całość z powrotem i powtarzamy powyższe kroki dla drugiego koła. Zapobieganie awarii Wygięcie kingpinów jest usterką tak częstą, że warto rozważyć zainwestowanie w rozwiązanie, które pozwoli nam pozbyć sie problemu raz na zawsze. Mamy w tym względzie dwie możliwości: bardziej wytrzymałe kingpiny lub sztywniejsze obejmy zwrotnic. Bardziej wytrzymałe kingpiny Możemy zminimalizować problem wyginania sworzni wymieniając je na bardziej wytrzymałe odpowiedniki. Jedną z możliwości jest użycie kingpinów Team Associated, numer części 6227 ( TH ). Są one przeznaczone do modeli serii RC10 i mają taką samą długość co kingpiny Traxxas, ale większą średnicę. Ich montaż wymaga rozwiercenia otworów w zwrotnicach i obejmach zwrotnic do średnicy 3mm. Dodatkowo obejmy zwrotnic wymagają lekkiego podszlifowania, żeby zmieściły sie większe e-clipsy. Aluminiowe obejmy zwrotnic Alternatywnym rozwiązaniem jest wymiana obejm zwrotnic na ich aluminiowe wersje, które dzięki zdecydowanie większej sztywności nie dopuszczają do wygięcia kingpinów. Obejmy takie produkowane przez firmę Hot Racing , numer części TE1019 . Wymiana obejm na aluminiowe ostatecznie rozwiązuje problem wyginania się kingpinów, ale niestety jest dość kosztowna – ich sugerowana cena detaliczna to 25USD za komplet.


Koła do Rustlera Wymiary Felgi w modelu Traxxas Rustler mocowane są za pomocą sześciokątów o rozmiarze 12 mm. Średnica osi wynosi 5mm. Zewnętrzna średnica felg to standardowe 2.2”, dzięki czemu opony dla modelu można wybierać spośród szerokiej gamy produktów różnych producentów. Tylne i przednie felgi elektrycznego Rustlera różnią sie wewnętrznym offsetem – z tyłu jest on większy, czyli z tyłu ośki schowane są głębiej w feldze.


- Felek!... - zawołała matka słabym głosem z łóżka. Ojciec się zaczerwienił. Felkowi chustczynę z harmonijką odebrał i włożywszy do kuferka zamknął go na klucz. Tego dnia bardzośmy długo śniadania nie jedli, a obiadu to też nie było. Myślałem, że mnie ojciec choć po chleb pośle, ale nie. Piotrusiowi tylko dostała się wczorajsza kromka. Poszliśmy z Felkiem do sieni w klasy grać, bo nam się dłużyło jakoś. Druga już może była albo i trzecia, kiedy matka zawołała mnie do łóżka i rzekła zmęczonym, przerywanym głosem: - Wpadnij no, Wicuś, do maglarki na Szczygła - wiesz? - Ojej... Co nie mam wiedzieć... Pod trzeci... - Pod trzeci - powtórzyła matka. - To porządna kobieta, może kupi żelazko... - Żelazko?... - powtórzyłem niepewny, czy dobrze słyszę. - Tylko żeby dopiero zmierzchem przyszła, żeby w podwórzu stróżka nie widziała... No, idź... Chwyciłem czapkę, kiedy mnie zawołała raz drugi: - Wicuś!... Ale kiedym podszedł, popatrzyła na mnie i rzekła: - Nic już, nic! Idź... Byłem we drzwiach, kiedy mnie zawołała raz jeszcze. Była wpółpodniesiona na łóżku, zapadłe jej oczy otwarte były szeroko. - I moździerz... - szepnęła tak cicho, żem dosłyszał ledwie. Skamieniałem. Doznałem wreżenia, jakby mnie samego sprzedawać miano. - Moździerz? - powtórzyłem szeptem nachylając się ku twarzy matki. Dyszała ciężko, nierówno, w piersiach słychać było świst ostry. Nie odpowiedziała nic, tylko mnie przytrzymała za rękę. Dłoń jej była zimna, wilgotna. Dwa czy trzy razy otwarła usta bez głosu, pożółkłe jej czoło potem się okryło. Chwyciła powietrza głębokim, do westchnienia podobnym oddechem. - I rondel!... - szepnęła z wysiłkiem. - Rondel?... - rzekłem równie cichym głosem. Skinęła tylko ręką, głowa jej opadła na poduszkę, oczy się przymknęły. Wyleciałem jak oparzony, trzymając czapkę w garści. W sieni spotkałem Felka.


Posiedzenie Parlamentarnego Zespołu na rzecz Katolickiej Nauki Społecznej odbędzie się w dniu dzisiejszym o godz. 17 w sali klubowej nr 2 w nowym Domu Poselskim. Dziękuję bardzo. Wicemarszałek Jarosław Kalinowski: Dziękuję bardzo. Właściwe komisje przedłożyły sprawozdania o stanowiskach Senatu w sprawie ustaw: — o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, — o europejskim ugrupowaniu współpracy terytorialnej, — o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, — o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw oraz — o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Sprawozdania te zostały paniom i panom posłom doręczone odpowiednio w drukach nr 1267, 1290, 1291, 1259 i 1269. Na podstawie art. 95f regulaminu Sejmu marszałek Sejmu podjął decyzję o uzupełnieniu porządku dziennego o punkty obejmujące rozpatrzenie tych sprawozdań. Proponuję, aby Sejm w dyskusjach nad dodanymi punktami wysłuchał 3-minutowych oświadczeń w imieniu klubów i kół. Jeżeli nie usłyszę sprzeciwu, będę uważał, że Sejm propozycję przyjął. Sprzeciwu nie słyszę. Właściwe komisje przedłożyły sprawozdania o stanowiskach Senatu w sprawie ustaw: — o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, — o zmianie ustawy Prawo celne oraz ustawy Kodeks karny skarbowy, — o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, — o Komitecie Stabilności Finansowej, a także — o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Sprawozdania te zostały paniom i panom posłom doręczone odpowiednio w drukach nr 1264, 1263, 1266, 1262 i 1271. W związku z tym, po uzyskaniu jednolitej opinii Konwentu Seniorów, marszałek Sejmu podjął decyzję o uzupełnieniu porządku dziennego o punkty obejmujące rozpatrzenie tych sprawozdań. Proponuję, aby w tych przypadkach Sejm wyraził zgodę na zastosowanie art. 54 ust. 5 regulaminu Sejmu oraz aby wysłuchał 5-minutowych oświadczeń w imieniu klubów i kół w dyskusji nad sprawozdaniem zawartym w druku nr 1264 oraz 3-minutowych oświadczeń w imieniu klubów i kół w dyskusjach nad pozostałymi punktami. Jeżeli nie usłyszę sprzeciwu, będę uważał, że Sejm propozycję przyjął.


W odpowiedzi na pytanie pana posła Mężydły, powiem, że częściowo tak. Oczywiście uregulowania prokonsumenckie znajdują się zarówno w pierwszej części, w części europejskiej, jak i znajdą się w drugiej, bo rząd przewiduje tego typu rozwiązania prawne w drugiej części nowelizacji Prawa telekomunikacyjnego. Z jednym z rozwiązań, które znajduje się w projekcie poselskim Prawa telekomunikacyjnego, polegającym m.in. na mediacji, trudno mi jest się zgodzić z tego względu, że – jak dobrze wiemy – w naszym systemie prawnym mediacja już ma miejsce i funkcjonuje bardzo sprawnie. Wystarczy chociażby zerknąć do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego czy też przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zatem tworzenie kolejnych przepisów odnoszących się do mediacji wydaje mi się zbędne. Jeżeli chodzi o pytanie pana posła Tomczaka dotyczące definicji abonenta, to powiem, że tak, my świadomie nie regulujemy w przepisach nowelizacji odnoszącej się do części europejskiej definicji abonenta z tego względu, że czekamy na rozstrzygnięcie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który orzeknie, jak ta definicja ma wyglądać, co przez to pojęcie rozumieć. Panie pośle, wyobraźmy sobie taką sytuację. Moglibyśmy przyjąć taką definicję abonenta, zgodnie z którą pan, dzwoniąc z budki telefonicznej na mieście, też byłby abonentem. W tej sytuacji czekamy na rozstrzygnięcie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w tym zakresie. Chciałbym sprostować pana wypowiedź. Ja nie używałem w swoich wypowiedziach opinii reprezentanta Telekomunikacji Polskiej. Proszę zwrócić uwagę, że ja w grudniu, w styczniu posiłkowałem się opinią zaprezentowaną przez prof. Stanisława Piątka, który – jak mi się wydaje – jest przedstawicielem nauki. (Poseł Antoni Mężydło: On był ekspertem telekomunikacji.) Ja przepraszam, panie pośle, ale trudno, żebym analizował, kto, kiedy i co obsługiwał, naprawdę. To już chyba Centralne Biuro Antykorupcyjne powinno się tym zająć. Wybaczą panowie. Jeżeli chodzi o kwestie związane z separacją funkcjonalną, to ja nie jestem tego przeciwnikiem. I te zapisy znajdą się w drugiej części nowelizacji Prawa telekomunikacyjnego. Chciałbym jeszcze dodać, że rząd, chociażby na ostatnim posiedzeniu Rady Europejskiej, poparł i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie zapisów w zmianie dyrektyw telekomunikacyjnych dotyczących separacji funkcjonalnej. Ani ja, ani resort infrastruktury nie ma innego stanowiska w tym zakresie. Dziękuję bardzo. Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję panu ministrowi. Pan zabiera głos w imieniu wnioskodawców? (Poseł Jacek Tomczak: Chciałbym sprostować.) Tak, tak. To przy okazji. (Poseł Jacek Tomczak: Dobrze.) (Poseł Antoni Mężydło: Sprostowanie.) Sekundeczkę, panowie. To teraz pan poseł w trybie sprostowania, proszę bardzo, a za chwilę udzielę panu głosu i wtedy przy okazji może pan oczywiście sprostować. Proszę bardzo. Poseł Antoni Mężydło:


Jak to jest? Pewnego dnia budzicie się z silnym kołataniem serca, zrywacie się z łóżka i przecieracie twarz, po której przelatuje wyraz niepewności i strachu, żeby wieczorem nie móc zasnąć z powodu wielkiej pustki i niewiadomej. Jak to jest, że jednego razu trawi was wielkie zmartwienie, a drugim wielkie zdziwienie? Jak to jest, że troski o ważną dla was osobę nie dają wam żyć, a później dowiadujecie się, że zadajecie jej ból, który rani jej uczucia? Jak to jest, że godzinami rozmyślacie o drugiej osobie, a później na skutek nieporozumienia ona mówi wam, żebyście przemyśleli jakąś sprawę? Jak to jest, że przez tygodnie staracie się budować związek, aby w ciągu kilku minut spora jego część uległa zniszczeniu? Jak to jest, że rozmawiacie godzinami o niełatwych sprawach, aby później w kilku zdaniach pokłócić się, roztrząsając z pozoru banalne kwestie? Jak to jest? Niekiedy wydaje się, że troski z jednej do drugiej osoby przechodzą niczym odbijająca się piłeczka pingpongowa. Gdy czujecie, że przegrywacie pod naporem przygniatających was problemów i niejasności, staracie się za wszelką cenę ich pozbyć, znaleźć rozwiązanie. Ale tym samym piłeczka wędruje do waszego towarzysza i, choć jesteście pozornie wolni, zaczynacie znów, podczas rozwiewania jego trosk, przyciągać na siebie kolejne fale nieszczęść. Ciągłe uwijanie się. Walka. Wysiłek. I do czego was, i do czego nas to prowadzi? Do wymiany? Do starej zasady "oko za oko"? Stop. Odpocznijmy. Zastanówmy się, czy oby to, co chcemy wiedzieć, co chcemy powiedzieć, jest konieczne do naszego szczęścia. Wiele bowiem razy różnymi komentarzami i uwagami możemy sprawić komuś przykrość, nawet o tym nie wiedząc. Zostawmy więc te niesnaski, tę niemądrą wymianę zdań, rywalizację. Głęboko wierzę, że szczerość i prawda, jakiekolwiek by nie były, to w relacjach międzyludzkich podstawowe filary. Może budują obraz bez upiększeń, ale z głębokim nasyceniem barw, znakomitym kontrastem i wyrazistymi konturami. Wolicie barwne otoczki i pstrokate ozdobniki? Wasza rzecz. Nie zapominajcie jednak, że każdy z nas niesie obraz samego siebie. I nie jest to obraz ukończony. A efekt końcowy zależy nie tylko od nas, ale również od ludzi, z którymi się spotykamy, z którymi żyjemy i których kochamy. Pomagajmy więc sobie nawzajem w kreowaniu autentycznych dzieł sztuki. I między ponure i przeraźliwe sceny wprowadźmy co nieco słońca. Z czasem się przekonamy, że wspólnie namalowany obraz nie będzie miał śladów po odbijającej się od niego piłeczce pingpongowej, ale wyłącznie delikatne smugi łagodnie i majestatycznie pociąganego pędzla.


Na podstawie analizy powyższych danych można stwierdzić, że pod względem rozkładu części mowy styl religijny cechuje się: - znacznym udziałem zaimków, zwłaszcza w porównaniu z tekstami naukowymi i publicystycznymi, - stosunkowo wysoką liczbą czasowników w odniesieniu do stylu popularnonaukowego, publicystycznego i wiadomości prasowych, a jednocześnie zbliżoną wartością do prozy artystycznej; - największą spośród wszystkich stylów liczbą spójników, - znacznym, w porównaniu z resztą próby poza dramatem, udziałem wykrzykników, - najmniejszą częstością liczebników. Frekwencja zaimków jest motywowana szczególnym układem komunikacyjnym w obrębie sytuacji kultowej (por. niżej). Ponadto zaimki osobowe pełnią funkcję włączania do uczestnictwa w sacrum, są więc istotnym elementem tekstów liturgicznych i modlitewnych (por. Kładoczny 2004:17). Więcej zaimków występuje jedynie w prozie artystycznej i dramacie, przy czym liczby te są porównywalne i to do tych stylów teksty religijne wykazują podobieństwo. Choć styl religijny, podobnie jak reszta badanych odmian, jest nominalny z uwagi na przewagę imiennych części mowy, pod względem udziału form werbalnych zbliża się do tekstów prozy i dramatu, zawierających elementy języka mówionego. Częstość czasowników jest spowodowana, jak można przypuszczać, faktem, iż istotnym elementem treściowym tekstów religijnych jest opis działania sacrum oraz kształtowanie postaw wiernych przez formułowanie nakazów i zakazów. Ważna jest także obecność bezpośrednich zwrotów do istoty najwyższej (Bajerowa 1994:16). Proza i dramat również zawierają opisy działań i zwroty do „ty”, lecz język religijny wyróżnia się tu zdecydowanie ze względu na swą szczególną referencję. Liczba spójników jest związana ze specyficznym szykiem składniowym wypowiedzi kultowych, o czym będzie mowa w części drugiej. Z kolei nikła frekwencja liczebników tłumaczy się sytuacją komunikacyjną oraz obrazem świata zawartym w stylu religijnym, który, jak już wspomniałam, zasadza się na transcendencji, w związku z czym nieistotna jest dla niego specyfikacja w postaci liczb. Zgoła inna sytuacja ma miejsce w tekstach popularnonaukowych, publicystycznych i wiadomościach prasowych, gdzie informowanie o stosunkach czasowych (datach) i liczbach jest dyktowana wymogami informacyjności. Wysoka pozycja wykrzykników świadczy natomiast o emocjonalności i ekspresyjności wypowiedzi kultowych. Pod tym względem styl religijny zbliża się do dramatu, przy czym motywacja ekspresji jest w tych tekstach zgoła odmienna i posiada inne wyznaczniki sytuacyjne. Specyficzne cechy wypowiedzi sakralnych uwidaczniają się jednak przede wszystkim na płaszczyźnie konkretnych form wymienionych części mowy i w zakresie kategorii morfologicznych.


" Nasz Woodstock ma totalnie przerąbane w większości mediów. Dziennikarze traktują nas jak bandę oszołomów " - oburzał się chłopak z dredami. " Możesz to teraz sprostować. Siadaj i pisz do gazety " - powiedzieliśmy. Myślał, myślał i machnął fajny tekst. Opublikowaliśmy go i wiele innych w qmamie festiwalowym " Przystanek Woodstock ". Już od dziś w serwisie mam.media.pl. W qmamie zebraliśmy przemyślenia i opinie. Uczucia i ulotne wrażenia. To, co mogło umknąć w rozmowie, ma swój trwały ślad w e-gazecie o Woodstock. Dziś opublikowaliśmy pierwszy i jedyny numer " Przystanku Woodstock." To wydanie okolicznościowe, związane z imprezą, " na której powinien się znaleźć każdy wolny człowiek." Tak przynajmniej uważa jeden z uczestników tegorocznego festiwalu. Zachęcamy do poznania qmama, tym bardziej, że materiały do niego pochodzą wyłącznie od " woodstokowiczów ". Teksty może niedoskonałe dziennikarsko, filmiki podobnie - pod względem jakości obrazu i dźwięku. Ale są za to w pełni szczere i autentyczne. A o to nam przede wszystkim chodziło. Przystanek Woodstock - specjalne wydanie qmama animowanego przez Fundację Nowe Media.


Osiedle Śródmieście Południe (Rzeszów) Osiedle Śródmieście Południe – osiedle administracyjne Rzeszowa. 1 stycznia 2010 r. posiadało 3511 mieszkańców .


Droga krajowa nr 44 Droga krajowa nr 44 (DK44) - droga krajowa przebiegająca przez województwo śląskie oraz małopolskie. Jest jedną z czterech dróg, obok A4, DK79, DK94, łączących Górny Śląsk z Krakowem, a także najbardziej wysuniętą na południe spośród wymienionych. Omija konurbację katowicką od strony południowej, łącząc na jej terenie Gliwice z Mikołowem, Tychami, Bieruniem, Oświęcimiem i Krakowem. Odgrywa szczególnie ważną rolę dla miast leżących w zachodniej Małopolsce, ponieważ łączy tamtejsze miasta z Górnośląskim Okręgiem Przemysłowym. Obszar, który przecina DK44, jest wybitnie uprzemysłowiony, a większość miejscowości leżących na trasie DK44 to spore, ponad tysięczne wsie. Przemysł, gospodarka, restauracje i handel przy DK44 W Tychach przy DK44 położone są takie firmy jak: Kompania Piwowarska (Tyskie Browary Książęce), fabryka Fiat Auto Poland czy też centrum dystrybucyjne hipermarketów Kaufland. Znajdują się tam również mikołowski hipermarket Auchan, McDonald's w Mikołowie i w Tychach, KFC w Tychach oraz w pobliżu Śląska Giełda Kwiatowa (także Tychy). Węzły drogowe i skrzyżowania z ważnymi szlakami komunikacyjnymi Obecnie trasę tę przecina autostrada A1, autostrada A4, droga krajowa nr 1 (DK1), droga krajowa nr 81 (DK81) i droga krajowa nr 28 (DK28). Oprócz tego drogę tę przecina 11 dróg wojewódzkich, a w przyszłości trasę tę ma przeciąć droga ekspresowa S1 (Bieruń i Oświęcim). Szerokość trasy Trasa posiada dwie jezdnie w Mikołowie (odcinek wspólny z drogą krajową nr 81 oraz od węzła z DK81 do granicy Mikołowa z Tychami) oraz w Tychach (na wiadukcie w Tychach-Wilkowyjach nad torami kolejowymi, na węźle z drogą krajową nr 1 i obwodnica Bierunia Starego wybudowana dla celów fabryki Fiata). Na pozostałych odcinkach jest jednojezdniowa o parametrach 1x1, 1x2 oraz 1x3, a na mikołowskim odcinku DK44 znajduje się kilka niebezpiecznych zakrętów. DK44 jako obwodnica Droga krajowa nr 44 jest obwodnicą dla miast Mikołów i Bieruń Stary. W mieście Oświęcim droga ta omija centrum miasta od południa. DK44 jest również uważana za południową obwodnicę GOP-u. Oprócz tego w ramach budowy drogi ekspresowej S1 Mysłowice - Bielsko-Biała ma powstać m.in. południowa obwodnica Bierunia Nowego, która prawdopodobnie wejdzie w część DK44. Protest mieszkańców Tychów-Urbanowic Mieszkańcy Urbanowic leżących na terenie miasta Tychy od grudnia 2007 roku protestują w związku z nasilającym się ruchem TIR-ów na DK44 oraz zmniejszającym się bezpieczeństwem na trasie. Mieszkańcy porównują tamtejszy odcinek DK44 do odcinka DK44 w Tychach-Wilkowyjach. W przeciwieństwie do dzielnicy Wilkowyje, czy Mąkołowiec przy tej drodze nie ma wybudowanych chodników, lewoskrętów, ani bezpiecznych, oświetlonych przejść dla pieszych.


Koparkę charakteryzuje nadwozie typu C. Oznacza to, ze wysięgnik przeciwwagi wraz z wieżą nadwozia stanowi jeden element konstrukcyjny i dopiero poprzez niego jest połączony z obrotnicą. Taka konstrukcja jest bardziej odporna na dynamiczne oddziaływanie obciążeń eksploatacyjnych (większa sztywność). Bywa jednak, że charakter jej odpowiedzi na obciążenia jest bardziej złozony, niż w przypadku koparek o nadwoziu tradycyjnym. W wyniku przeprowadzenia skalowania dynamicznego znaną siłą F wyznaczono częstotliwości własne fw ustroju, które wynoszą: fw1 = 0; 4 Hz, fw2 = 0; 63 Hz, fw3 = 1; 37 Hz. Biorąc pod uwagę częstotliwość siły wymuszającej, którą jest częstotliwość wysypów równa 1,7 Hz, najbliższa jej częstotliwość własna (fw3 = 1,37 Hz) różni się od niej o 0,37 Hz. Daje to 2,7 sekundy, co przekłada się na przejście (wysyp) czterech czerpaków. Z tego względu można wykluczyć rezonansowy charakter drgań konstrukcji, przynajmniej w warunkach względnie spokojnej pracy koparki. Potwierdza to uśrednione widmo drgań eksploatacyjnych, w którym prążek przy częstotliwości 1,7 Hz zdecydowanie nie należy do dominujących. Natomiast najistotniejszą częstotliwością wydaje się być podharmoniczna częstotliwości wymuszenia równa 0,17 Hz. Pozostałe częstotliwości w widmie drgań własnych: 0,4 Hz i 0,63 Hz zbliżone są do częstotliwości eksploatacyjnych 0,38 Hz, 0,43 Hz i 0,59 Hz. Występowanie częstotliwości modalnej przy 0,4 Hz może powodować pewną rozmytość w otoczeniu tej wartości w widmie eksploatacyjnym. Jednak brak wyraźnego prążka dowodzi braku istnienia stałych drgań rezonansowych podczas pracy koparki. Natomiast prążek o częstotliwości 0,59 Hz charakteryzuje się relatywnie niewielką wysokością, co również świadczy o braku wzmocnienia tej składowej z powodu bliskości częstotliwości własnej. Przy realizacji niniejszej pracy wykorzystano przebiegi drgań eksploatacyjnych wysięgnika koła czerpakowego zarejestrowane podczas około 390 godzin ciągłej pracy koparki SRs-1800.


Komentatorzy obserwujący polskie poletko Web 2.0 uważają, że jest ono całkowicie wtórne, oparte na kopiowaniu istniejących serwisów amerykańskich. Jednak pogoń za nowością też może prowadzić w ślepą uliczkę, serwis o świecie Web 2.0, donosi o nowym serwisie : Nie da się właściwie wytłumaczyć, czym jest ten serwis . W największym skrócie, to coś w rodzaju krzyżówki sieci społecznej, serwisu z zakładkami i czytnika RSS”. Zaciekawiony zajrzałem na stronę Ozmozr . “Budują swoją tożsamość onine. Swobodnie i otwarcie dziel się informacjami. Kondensuj i rozpraszaj swoje treści online. Pozwól, by twoja sieć społeczna filtrowała się dla ciebie poprzez zasoby online”. I szczerze mówiąc nie wiem, czemu ten serwis miałby służyć. Wniosek ogólniejszy dotyczy już nie Web 2.0, ale kultury cyfrowej. Wydaje się, że dzisiaj, w czasie kolejnego boomu internetowego, jednym z czynników napędzających jej rozwój jest szalona gorączka tworzenia najdziwniejszych serwisów . Fakt, przeżyliśmy już jedną za pierwszego bąbla - tylko że wtedy nie mówiło się tyle o angażowaniu użytkownika. Obecnie, ponieważ wszystko ma “ujarzmiać inteligencję kolektywną”, tworzy się nam kolejne, coraz bardziej dziwaczne piaskownice do zabawy. Mam nadzieję, że nadejdzie niedługo ruch upraszczania sieciowej infrastruktury kultury. Mam nawet kandydata na punkt startu - projekt SIMPLICITY Johna Maedy z MIT. Tak na marginesie - z działu “trend pod wpływem przypadku”, wszystkie te Ozmozr, Zoomr Zooomr i inne nie nazywałyby się tak, jak się dziś nazywają, gdyby domena flicker.com nie była zajęta i Flickr nie otrzymał nazwy bez “e” od działających w pośpiechu twórców. W nazwie Zooomr “o” są aż trzy - czyżby tylko dlatego, że domenę Zoomr ktoś wcześniej zajął?


"Polskie szumowiny won!" Irlandzcy anarchiści z Workers Solidarity Movement usunęli nacjonalistyczny napis wzdłuż kanału w jednej z dzielnic Dublina. Napis głosił: "Polskie szumowiny won!", anarchiści zamienili go na: "Rasistowskie szumowiny won!". - Jeśli hasła przepełnione nienawiścią pozostają nietknięte przez dłuższy czas, powstaje wrażenie, że nikogo to nie rusza, że ludzie się z tym zgadzają. To powoduje, że nacjonaliści i rasiści czują się pewniej, a imigranci zaś czują się izolowani. Dlatego wzywamy ludzi do brania spraw w swoje ręce i zamalowywania tych haseł, bądź zmieniania ich znaczenia. - mówi jeden z działaczy WSM.


Ben Vershbow na blogu if:book opisuje rozwój projektu Google Books , który umożliwia już nie tylko przeglądanie zeskanowanych w ramach projektu książek, ale też przeglądanie informacji o książkach, których skany są jeszcze niedostępne. Vershbow zauważa, że w takiej postaci Google Books, podobnie jak katalog Amazon, stają się cennym źródłem bibliograficznym. Problem w tym, że nie są to źródła otwarte. Stąd pomysł, by połączyć razem różnorakie źródła – biorąc choćby opisy tytułów z Wikipedii – w jeden “Katalog Społeczny” (People’s Card Catalogue). Katalog ten byłby swobodnie dostępny, także do edycji, a w nim każda książka posiadałaby własną stronę, na której można by rozwijać jej opisy, toczyć dyskusje, itd. “Jak na razie Google prowadzi w budowaniu nowoczesnego systemu bibliograficznego. Przez to katalog tytułów przyszłości stanie się równocześnie źródłem znaczących zysków reklamowych. Niech Google robi swoje – ale czy nie moglibyśmy stworzyć czegoś lepszego?” Vershbow zwraca uwagę na kluczową kwestię – że niezbędne są niekomercyjne, otwarte alternatywy dla działań dygitalizacyjnych podejmowanych dziś przede wszystkim przez komercyjne firmy.


Jeśli chodzi o art. 2 z druku nr 2565, było dużo zastrzeżeń przede wszystkim ze względu na skutki finansowe dla samorządów gminnych, które byłyby zobowiązane do przeprowadzenia poszukiwań, a następnie analizy dostępności lokalnych zasobów źródeł energii, w tym energii wiatru, wód płynących, energii słonecznej, wód geotermalnych itd. Samorządy miałyby w związku z tym bardzo dużo pracy. Wyniki te trzeba byłoby uwzględnić w studium gminnym. Do tej pory poszukiwania takie były prowadzone przez potencjalnych inwestorów lub przez służby państwowe. Skala kosztów jest ogromna, a brak takiej analizy dyskwalifikuje całe przedsięwzięcie. Z kolei art. 2 pkt 2 projektu wnioskodawców dotyczył ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nakładał na gminy bezwzględny obowiązek uwzględniania w planach miejscowych zasad wykorzystywania źródeł energii wcześniej zidentyfikowanych. Z takim zapisem wiąże się konieczność wykonania obowiązkowej oceny ich oddziaływania na środowisko, co pociąga za sobą znaczne koszty finansowe, a także wydłużenie czasu sporządzenia miejscowych planów. Byłoby to wbrew intencjom wnioskodawcy. Reasumując, obligatoryjne umieszczenie tych zapisów w studium gminnym i planach miejscowych byłoby ze względów finansowych bardzo trudne, wręcz niemożliwe do udźwignięcia przez budżety gmin, ale na pewno byłoby korzystniejsze dla inwestorów, których odciąża się z kosztów. Dlatego, jeśli chodzi o art. 2, połączone komisje przyjęły propozycję zarekomendowaną przez podkomisję, aby zapisy te przenieść do obszaru fakultatywnego. Oznacza to, że jeśli gminy chcą, mogą w swoim studium określić obszary, na których rozmieszczone są zarówno źródła energii, jak i urządzenia wytwarzające energię w oparciu o źródła odnawialne. Mogą także w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określić granice tych obszarów. Połączone komisje przyjęły też zaproponowane w art. 3 przepisy przejściowe oraz 30-dniowy okres wejścia w życie ustawy. Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! W imieniu połączonych Komisji Infrastruktury oraz Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej proszę o przyjęcie sprawozdania i rekomenduję przyjęcie zgłoszonych poprawek. Dziękuję za uwagę. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję, pani poseł. Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha 5-minutowych oświadczeń w imieniu klubów i kół.


Dobrze widzimy, że niestety nie udało się tego protokołu zastosować do dnia 1 grudnia 2010. Procedujemy w Wysokiej Izbie projekt ustawy, który umożliwi dołączenie do tego protokołu, a chcę przypomnieć, że już w czerwcu 2010 r. polski Sejm postanowił, w jakim trybie zostanie wyłoniony dodatkowy eurodeputowany. Przypominam również, że toczyła się dyskusja w Komisji do Spraw Unii Europejskiej na temat kolejności i procedury. Były różnego rodzaju wątpliwości. Wysoki Sejm zdecydował o takiej właśnie. Art. 1 tego protokołu podkreśla, że na okres pozostający od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu do końca kadencji 2009–2014 oraz w drodze odstępstwa od art. 189 akapit 2 i art. 190 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz od art. 107 akapit 2 art. 108 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, które obowiązywały podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 r., a także w drodze odstępstwa od liczby miejsc przewidzianych w art. 14 ust. 2 akapit 1 Traktatu o Unii Europejskiej, do istniejących 736 miejsc dodaje się 18, zwiększając tym samym tymczasowo do końca kadencji 2009–2014 całkowitą liczbę miejsc w Parlamencie Europejskim do 754. W tym oczywiście zawiera się wynegocjowane 1 miejsce dla Polski i – nienależne im – miejsce dla Włoch. Przypominam, że projekt decyzji Parlamentu Europejskiego nie przewidywał zwiększenia liczby mandatów dla Włoch. Dodatkowe miejsce zostało im przyznane przez Radę Europejską 19 grudnia 2007 r. poprzez modyfikację traktatu polegającą na dodaniu do całkowitej liczby miejsc w Parlamencie Europejskim stanowiska przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, czyli 750 + 1. Jednocześnie ta liczba mieści wspomnianą już liczbę 3 niemieckich eurodeputowanych. Zmiana wprowadzona do traktatu z Lizbony mówi, że liczba eurodeputowanych z jednego kraju nie może przekraczać 96. Wiemy, że Niemcy mają ich 99, stąd liczba eurodeputowanych w okresie przejściowym to 757. Jeżeli chodzi o skutki tych decyzji przejściowych, to dla nas skutkiem prawnym i politycznym jest zwiększenie o 1 osobę, o 1 deputowanego mającego reprezentować nas w Parlamencie Europejskim. Kiedy mówimy o skutkach finansowych, mamy na myśli naszą partycypację w składce do budżetu Unii Europejskiej, która wynosi 3%. Prawo i Sprawiedliwość, pomijając dyskusje prowadzone na posiedzeniu Komisji do Spraw Unii Europejskiej, opowiada się za tymże projektem ustawy. Dziękuję bardzo.


Młodzi i media - premiera raportu 24 lutego odbędzie się premiera raportu “Młodzi i media”. Raport jest owocem trwających już ponad rok (zaczęło się od wpisu na blogu ) prac 10-osobowego (nie licząc poproszonych o pomoc ekspertów) zespołu nad etnografią młodych ludzi korzystających z nowych technologii komunikowania. Bardzo chciałbym, żeby stał się impulsem do dyskusji o kategoriach, w których opisujemy kulturę, ale też do odkłamania pewnych mitów, które w myśleniu o nowych mediach wciąż powracają. Wszystkich zainteresowanych zapraszam na mini-konferencję, podczas której zaprezentowane zostaną główne tezy raportu, odbędą się też dwie dyskusje na jego temat - impreza będzie mieć miejsce w siedzibie Agory, a wszystkie szczegóły (ze względu na ograniczoną liczbę miejsc, trzeba się zarejestrować mailowo) znajdziecie tutaj . Raport oczywiście będzie dostępny w całości do pobrania w sieci, planowana jest także publikacja dodatkowych materiałów związanych z projektem. Do tematu będę też wracać na blogu.


Dziennik Ustaw z 20 lutego 2004 Nr 24 poz. 213 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ 1) z dnia 29 stycznia 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi Na podstawie art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z późn. zm. 2) § 1. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (Dz. U. Nr 109, poz. 961) wprowadza się następujące zmiany: 1) w § 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie: " 1. Przedsiębiorca opracowuje, przed rozpoczęciem prac, dla każdego zakładu górniczego dokument bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, zwany dalej " dokumentem bezpieczeństwa "." 2) § 48 otrzymuje brzmienie: " § 48. 1. Oddanie do ruchu obiektów, maszyn, urządzeń i instalacji, znajdujących się na wiertni, następuje na podstawie pisemnego zezwolenia kierownika ruchu zakładu górniczego po ich komisyjnym odbiorze technicznym. 2. Komisja odbioru technicznego sporządza protokół stwierdzający kompletność oraz prawidłowość montażu obiektów, maszyn, urządzeń i instalacji. 3. Zasady dokonywania odbioru technicznego oraz skład komisji ustala kierownik ruchu zakładu górniczego." 3) w § 51 ust. 2 otrzymuje brzmienie: " 2. System obiegu płuczkowego uwzględnia w szczególności możliwość przygotowania odpowiedniego rodzaju płuczki, jej obróbkę, oczyszczanie i odgazowanie, stosownie do wymagań prowadzonego wiercenia." 4) § 54 otrzymuje brzmienie: " § 54. Zaniechanie robót wiertniczych w otworze z odkrytym poziomem gazowym poprzedza się odizolowaniem tego poziomu od pozostałej części otworu." 5) § 68 otrzymuje brzmienie: " § 68. 1. Głowicę cementacyjną sprawdza się przed cementowaniem, stosując próbę ciśnieniową przy ciśnieniu nie mniejszym od spodziewanego ciśnienia podczas cementowania. 2. Instalację cementacyjną sprawdza się bezpośrednio przed cementowaniem, stosując próbę ciśnieniową przy ciśnieniu nie mniejszym od spodziewanego ciśnienia podczas cementowania." 6) w § 77: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: " 3. Zestaw głowic przeciwerupcyjnych zabezpiecza uszczelnienie wylotu otworu, odpowiednio do stosowanych rur płuczkowych.", b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: " 6. O wyposażeniu wylotu otworu wiertniczego, o którym mowa w ust. 4 i 5, decyduje kierownik ruchu zakładu górniczego." 7) w § 87 ust. 4 otrzymuje brzmienie:


1. Na początek – pomimo ewidentnych uproszczeń i tęsknoty za jednozdaniowymi hasłami (rozumiem, taka estetyka) – podoba mi się inicjatywa „Metra”. Dziennik – co trzeba podkreślić – dopuszcza w dyskusji różne głosy (na ich stronie możecie znaleźć dzisiejszy numer, w którym znajduje się m.in. rozmowa z Alkiem), nie tylko tradycyjnie rozumianych środowisk twórczych. Cieszy mnie też, że całą akcją zainteresowało się Ministerstwo Kultury (i DN) – czas pokaże, na ile to zainteresowanie realne, ale miło, że na Chłodnej pojawili się pracownicy ministerstwa, a minister Zdrojewski mówi „Metru” o konieczności zmiany prawa autorskiego, podkreślając równocześnie, że zmiany nie powinny polegać na zaostrzaniu prawa karnego. 2. Podobało mi się również, że uczestnicy spotkania w trakcie jego trwania zaczęli się przychylać do tezy, że nie chodzi o wsadzanie internautów do więzienia, a także wątek, do którego bardzo fajnie zapalił się Jurek Owsiak – że w szkołach i mediach powinno się więcej rozmawiać o prawie autorskim. Teraz to, co podobało mi się mniej – choć na swój sposób było ciekawe: 3. Nie podobała mi się wiara w magiczną moc prawa – Kazik opowiadał anegdotę o tym, że jako nastolatek próbował zwinąć winyl w londyńskim sklepie. Został złapany, przestraszył się i nigdy więcej niczego nie ukradł. Wniosek: straszmy młodych ludzi surowymi karami, to przestaną. Nie wierzę w to, nie ma też możliwości, by przy skali zjawiska straszyć sankcjami karnymi kogoś więcej, niż grupkę pechowców. Bliższa jest mi perspektywa Lawrence’a Lessiga, prezentowana choćby w jego najnowszej książce. Skoro nie da się egzekwować prawnych zakazów piractwa (10 lat batalii z piratami w USA pokazuje to aż zbyt dobrze), a efekt jest odwrotny od zamierzeń, bo kolejne pokolenie wzrasta w poczuciu, że łamanie prawa jest ok, to zdepenalizujmy ściąganie i pomyślmy nad rekompensatami dla twórców. Dodatkowy podatek, stała opłata – cokolwiek, co ma szansę działać, a nie po raz kolejny ośmieszy ustawodawców.


Wspomniany spór to komentarz Henry’ego Jenkinsa do wypowiedzi Sherry Turkle ze słynnego już filmu PBS Digital Nation (który jest zresztą doskonałym przykładem, jak łączyć treści telewizyjne z serwisem internetowym – strona projektu jest imponująca). W filmie Turkle, odwołując się do doświadczenia 30 lat pracy akademickiej, narzeka, mówiąc: „Każdy wykładowca, który patrzy dziś na studentów wie, że jest tam poczta elektroniczna, Facebook, googlowanie siebie, googlowanie ich, googlowanie sąsiadów – to wszystko dzieje się w klasie.” Nie jest tym zachwycona, bo „są pewne rzeczy, których nie da się przemyśleć w połączeniu z 15 innymi”. W filmie pokazani są też studenci MIT, którzy opowiadają, że pisząc prace zaliczeniowe mają kłopot z prowadzeniem wywodu dłuższego niż akapit – to efekt przerw na zasadzie „ok, napisałem już trochę, teraz zajrzę na Facebooka”. W efekcie powstają mozaikowe prace, w których sporo jest dobrych fragmentów, ale które nie łączą się ze sobą w logiczny sposób. Na te sceny i wypowiedź Turkle ostro reaguje Jenkins, który pracował na MIT, gdzie wykłada Turkle, przez 14 lat i ma zupełnie inną ocenę sytuacji. Osobiście mam wrażenie, że tradycyjnie broniąc użytkowników nowych technologii, tym razem wylewa dziecko z kąpielą – bo odpowiedź na pytanie, czy media cyfrowe bardziej pomagają, czy silniej rozpraszają podczas nauki, nie jest aż tak oczywista. Przede wszystkim chyba jednak warto chyba śledzić te zmiany, o których kiedyś tak przekonująco pisał Nicholas Carr. Dominacja struktury hipertekstu na pewno zmienia sposób, w jaki myślimy. Także wzrost dostępności treści sprawia, że czytamy (przeglądamy?) inaczej. Piszemy także. Ciekawym rewersem historii o uczeniu się i pisaniu w dobie mediów cyfrowych (a może po prostu zupełnie inną historią, która nie łączy się logicznie z poprzednią – tak, zrobiłem sobie przerwę na Facebooka) jest dylemat, przed jakim stanęli ostatnio bibliotekarze z Uniwersytetu Emory w Atlancie.


2008-12-31: Raport ze Strefy Gazy: 31 grudnia 2008 27 grudnia Izrael, w odpowiedzi na jednostronne wypowiedzenie przez Hamas zawieszenia broni, oraz ostrzał terytorium Izraela rozpoczął ofensywę militarną w Strefie Gazy pod kryptonimem Płynny ołów. Celem są dowódcy i infrastruktura palestyńskiego, radykalnego ugrupowania Hamas. Operacja objęła głównie Gazę oraz, w mniejszym stopniu, Chan Junis i Rafah. Według oficjalnych źródeł, izraelskich i palestyńskich, w wyniku izraelskiej operacji zginęło dotychczas około 385 Palestyńczyków w tym 60 cywili (wg ONZ), a ponad 1 700 zostało rannych – głównie bojownicy Hamasu. Z kolei po stronie izraelskiej dotychczas poległo 5 osób - 4 cywili i jeden żołnierz, 33 cywilów zostało rannych. Informacje o ofiarach potwierdzają służby ratownictwa medycznego i niezależni obserwatorzy. Na miasto Beersheba w Izraelu spadły dwie rakiety, wystrzelone przez Hamas. Jedna z rakiet spadła na pole, druga trafiała w przedszkole. Na razie nie informacji o ofiarach, ponieważ przedszkole było puste. W mieście przedszkola i szkoły zamknięto oraz w trakcie dnia zawyły syreny ostrzegane przed niebezpieczeństwem. Beersheba leży 45 km. od Gazy, tak więc pociski Palestyńczyków mają coraz większy zasięg rażenia. Palestyńscy terroryści wystrzelili także około 50 rakiet, które trafiły izraelskie miasta Be'er Shevy do Aszkelon. Ucierpiały dwie osoby. W miastach pozamykano szkoły. Ehud Barak ogłosił mobilizację 2 500 rezerwistów izraelskich. Izrael po raz kolejny zbombardował budynki Hamasu, za pomocą 35 rakiet. Zniszczono także podziemny tunel przemytniczy na granicy z Egiptem w rejonie Rafah. Lotnictwo w godzinach wieczornych zbombardowało meczet w Gazie, a z morza izraelska marynarka wojenna ostrzelała obozy szkoleniowe Hamasu na wybrzeżu. Dziś (31 XII) ma zebrać się Rada Bezpieczeństwa Izraela, która będzie decydować o kolejnych działaniach. Mark Regev, rzecznik prasowy rządu Olmerta , powiedział że rada rozpatrzy raz jeszcze plan Francji dy. 48 godzinnego rozejmu w Strefie Gazy. Propozycja ta nie zawiera żadnych gwarancji, że Hamas zaprzestanie ataków rakietowych i przemytu. To nierealistyczne, aby oczekiwać od Izraela jednostronnego zawieszenia broni bez żadnych mechanizmów, które wymusiłyby zaprzestanie ostrzału i terroru przez Hamasu - skomentował odrzucenie planu Jigal Palmor rzecznik ministerstwa spraw zagranicznych. Z kolei szef francuskiego MSZ Bernard Kouchner zwrócił się do Ehuda Olmerta z prośbą zaakceptowania wczorajszego planu Francji, gdyż te zawieszenie broni pozwoliłoby na dostarczenie do Strefy Gazy pomocy humanitarnej.


Kardynałek chiński Kardynałek chiński (Tanichthys albonubes) – słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych. Często spotykana w akwariach. ; Występowanie : Chiny (Góry Południowochińskie) oraz Wietnam. ; Wielkość : 3,5–4 cm ; Wygląd : barwa brunatno-czerwona z pręgą żółtą, zielonkawą lub niebieską, płetwy czerwonawe, samczyk smuklejszy i o nieco większych płetwach od samiczki. Występuje też forma weloniasta wyhodowana w akwariach. ; Hodowla : ryba mało wymagająca, odporna na spadki temperatury nawet do 0 °C, optymalna temperatura 17–22 °C, akwarium średnie, pokarm: zjada chętnie zarówna pokarm suchy, jak i żywy. Najlepiej czują się w stadzie powyżej 5 osobników. ; Rozmnażanie : na czas tarła umieścić samczyki i samiczki w akwarium o gęstych roślinach i temperaturze lekko podwyższonej (najlepiej 20 – 24 °C). Zaleca się odłowić ryby po tarle ponieważ zdarza się, że rodzice zjadają swoje potomstwo (kanibalizm). Młode wylęgają się po ok. 2–3 dniach. Karmić dobrze rozdrobnionym pokarmem.


Pierwsi laureaci konkursu " Qmam media " Gratulacje! Są pierwsi zwycięzcy w konkursie " Qmam media ". Jury Fundacji Nowe Media postanowiło wyróżnić cztery redakcje. Laureatami w kategorii " qmama warsztatowego " zostały zespoły qmamów: 1.Piąte przez dziesiąte - X Liceum Ogólnokształcącego w Toruniu 2. Wingapo - Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych im. Władysława Broniewskiego w Świdwinie Laureatami w kategorii " qmama cyklicznego " zostały zespoły qmamów: 1. Szkolnik - Szkoły Podstawowej nr 7 w Goleniowie 2.Platernówka - Zespołu Szkół nr 2 im. Emilii Plater w Piasecznie Nagrodzonym redakcjom gratulujemy a pozostałym qmamowcom przypominamy: każde z Was ma szansę na nagrodę. Liczy się pomysł i to, co z nim zrobicie. Z ciekawością przyglądamy się temu, jakie tematy wybieracie, w jaki sposób je realizujecie, ile wkładacie wysiłku w to, by przygotować estetyczną gazetę. Pamiętajcie, że każde z Was... ma wybór, ma wpływ :)


Miejska Biblioteka Publiczna w Ozorkowie organizuje w dn. 19 lutego 2009 r. (czwartek) wycieczkę do Teatru Powszechnego w Łodzi na komedię " Wieczór kawalerski ". Koszt: osoba dorosła - 55 zł studenci, emeryci i renciści - 43 zł. Zapisy przyjmujemy w MBP w Ozorkowie ul. Listopadowa 6b w godzinach otwarcia biblioteki. Liczba miejsc ograniczona. Wyjazd w dn. 19.02.2009 r. (czwartek) o godz. 17.30 Biblioteka na osiedlu ul. Mielczarskiego 17. Zapraszamy!


Wydaje się, że Anotatornia bardzo dobrze spełniła swoje zadanie. Anotacja NKJP odbyła się bez większych problemów natury technicznej, co warte jest podkreślenia ze względu na implementację w jednym systemie wyszukanych mechanizmów zarządzania tekstami, anotatorami i konﬂiktami w znakowaniu. Z perspektywy czasu dostrzegamy też to, czego zabrakło w samym systemie. Po pierwsze, zabrakło wyszukiwarki już zaanotowanych tekstów, zwłaszcza z uwagi na superanotatorów, którzy powinni dbać o spójność anotacji; opcja taka dla samych anotatorów mogłaby być zachętą do kopiowania rozwiązań, które wcale nie są poprawne. Na przykład pół mogło być na początku często anotowane błędnie, niezgodnie z instrukcją znakowania, jako num (Morfeusz w ogóle nie proponował dla tego segmentu interpretacji subst). Anotatorzy, zwłaszcza na początkowym etapie pracy, najczęściej popełniali błędy właśnie tam, gdzie system nie wyświetlał wśród propozycji tej poprawnej i trzeba było samodzielnie wprowadzić nowy tag. Gdyby anotator sprawdzał dotychczasową anotację, ze względu na wątpliwości w jednym ze swoich akapitów, mógłby się upewnić, że anotuje dobrze, choć faktycznie robiłby źle. Po drugie, przydatna wydaje się opcja, która pozwalałaby blokować możliwość pobrania nadmiarowej liczby transz (w stosunku do rozpoczętych, ale niezakończonych). Czasem, gdy ktoś pobierał zbyt dużo transz na zapas (nie były one bowiem wszystkie dostępne od razu, lecz przekazywano je do anotacji sukcesywnie, tak że zdarzały się czasem parodniowe przestoje w pracy), jedyną opcją było ich odbieranie i zwrócenie do puli wolnych transz; takie działanie wzbudzało jednak kontrowersje. Z powyższym wiąże się też techniczne rozwiązanie wymuszające komentowanie rozbieżności po traﬁeniu akapitu do osądu. Bez wątpienia wymóg skomentowania własnej decyzji zmuszał do reﬂeksji, powołania się na instrukcję (wymuszał jej znajomość). Być może warto było wprowadzić limit, np. pięć nieskomentowanych transz, oznaczający, że nie można pobrać nowej transzy, jeśli ma się pięć w konﬂikcie, oczekujących na komentarz. Wreszcie szczegółem technicznym, acz lingwistycznie już poważniejszą kwestią, było znakowanie segmentów typu %, $. W obecnej wersji Anotatornia nie pozwalała na zmianę anotacji segmentów interpunkcyjnych, a do takich Morfeusz zaliczał powyższe symbole.


2010-02-23: Afganistan: 1000 zabitych amerykańskich żołnierzy od 2001 roku Od początku operacji Enduring Freedom w Afganistanie zginęło 1000 amerykańskich wojskowych. Straty całego sojuszu wynoszą 1657 żołnierzy. Tysięczny żołnierz amerykański zginął 19 lutego podczas działań operacji Musztarak. Kapral Gregory Stultz poniósł śmierć w ostrzale talibskich snajperów. Pierwsza ofiara natowskiej interwencji w Afganistanie, która rozpoczęła się 7 października 2001 roku, zginęła w wypadku lotniczym trzy dni później. Od tego czasu międzynarodowa koalicja 1657 razy donosiła o zgonach żołnierzy. W szesnastu przypadkach chodziło o polskich żołnierzy. Wśród tragicznych statystyk znajdują się żołnierze z 25 krajów. Po Amerykanach najgorszy bilans posiadają Brytyjczycy - 264 zabitych, Kanadyjczycy - 140 ofiar. Najwięcej żołnierzy zginęło w prowincji Helmand - bastionie talibskich rebeliantów, bowiem aż 400. Żołnierze najczęściej giną przez eksplozje min-pułapek, a także w licznych potyczkach z rebeliantami. Zdarzają się także katastrofy lotnicze, drogowe czy zabójstwa wynikające z stresu wywołanego wojną czy nieporozumień w szeregach wojsk. Najwięcej żołnierzy zginęło w roku ubiegłym - 519, z czego 316 to Amerykanie. Siły NATO informują, iż obecna operacja w Helmand to pierwszy krok nowej strategii z finałem wycofania wosjk alianckich z Afganistanu. Celem nowej strategii jest szybko wyszkolić liczną afgańską armię i rozbić struktury talibów - przede wszystkim w prowincji Helmand. W czasie trwającej ofensywy zginęło już 10 amerykańskich marines, czterech brytyjskich wojskowych oraz jeden o nieustalonej narodowości. Ofiar będzie zapewne więcej. Dowództwo NATO informuje, iż obecna operacja ma potrwać jeszcze około miesiąca. Zobacz też Afganistan: w nalocie sił NATO zginęło 33 cywilów, 22 lutego 2010 Talibowie odrzucili apel prezydenta Afganistanu o pokój, 21 lutego 2010 Helmand: po tygodniu walk Mardża została zdobyta przez wojska afgańskie i aliantów, 19 lutego 2010 Źródła Artykuł opracowano na podstawie danych niezależnego serwisu


Składniki: ½ kg białego sera 1 szklanka mąki 1 jajko 1 żółtko 1 łyżka cukru 1 łyżeczka proszku do pieczenia Mleko lub woda do zmiękczenia masy Olej do smażenia Przygotowanie: Zmielić ser. Dodać do niego mąkę, jajko, żółtko i cukier i dokładnie wymieszać. Powoli dodawać mleko lub wodę, aby zmiękczyć masę. Na głębokiej patelni podgrzać olej, aby pączki mogły swobodnie opadać na jej dno i wypływać na powierzchnię. Temperatura oleju jest bardzo ważna. Następnie uformować z ciasta małe kulki i wrzucić jedną do oleju. Jeśli pozostaje długo na spodzie, oznacza to, że olej jest za zimny. Jeśli natychmiast wypływa na powierzchnię – za gorący. Smażyć pączki w średniej temperaturze, aby powoli rosły. Wyjąć je z oleju i osuszyć.


Centrum Kształcenia Inżynierów Centrum Kształcenia Inżynierów (CKI) jest pozawydziałową jednostką Politechniki Śląskiej działającą w Rybniku. Ośrodek ten powstał w roku 1962 i w chwili obecnej kształci studentów na sześciu wydziałach w trybie dziennym, wieczorowym i zaocznym. Jednostka prowadzi działalność laboratoryjno-dydaktyczną. Kierunki studiów Budownictwo Elektrotechnika Górnictwo i Geologia Informatyka Inżynieria Środowiska Zarządzanie i Inżynieria Produkcji Zarządzanie i Marketing Budynki Budynek Główny ul. T. Kościuszki 54 Pawilon dydaktyczno-laboratoryjny ul. T. Kościuszki 54 Segment dydaktyczny ul. T. Kościuszki 5 Budynek dydaktyczny ul. Rudzka 13 Laboratorium Nowoczesnych Technologii Przemysłowych, ul. Rudzka 13 Laboratoria Informatyczne CUTI, ul. Rudzka 13 Studenckie Koła Naukowe Studenckie Koło Naukowe Energetyki Komunalnej Studenckie Koło Naukowe Linuksa i Wolnego Oprogramowania Studenckie Koło Naukowe "Trwałość" Studenckie Koło Audytorów Energetycznych w Rybniku "SKAnER" Studenckie Koło Naukowe "Miłośnicy Algorytmów"


Na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i z 1999 r. Nr 28, poz. 257) zarządza się, co następuje: § 1. 1. Postępowanie o przyznanie świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i z 1999 r. Nr 28, poz. 257), zwanej dalej " ustawą ", wszczyna się na pisemny wniosek osoby zainteresowanej zaopiniowany przez właściwe stowarzyszenie osób poszkodowanych. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, zwanego dalej " Kierownikiem Urzędu ". Do wniosku należy dołączyć dokumenty i inne dowody służące wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, potwierdzające fakty podlegania represjom (rodzaje, okres i miejsce), o których mowa w ustawie. § 2. 1. Dokumentami, o których mowa w § 1 ust. 2, są dokumenty wystawione przez powołane do tego, w zakresie ich działania, krajowe i zagraniczne organy państwowe lub inne państwowe i niepaństwowe jednostki organizacyjne, potwierdzające rodzaj, miejsce i czas trwania represji, a w szczególności przez: 1) Międzynarodowe Biuro Poszukiwań w Bad Arolsen (RFN), 2) Międzynarodowy Czerwony Krzyż i jego agendy w poszczególnych państwach, 3) Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu, 4) archiwa państwowe - krajowe i zagraniczne, 5) muzea państwowe i samorządowe, 6) Centralne Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, 7) Archiwum Wschodnie w Fundacji Ośrodka " Karta " w Warszawie, 8) Instytut Hoovera; Uniwersytet w Stanford (USA),


Wygrajmy z wielką wodą Wielka woda nie odpuszcza. Ilu worków z piaskiem trzeba, by ją zatrzymać? Skąd brać nowe, skąd czeprać siły, by dać radę temu wyzwaniu? Wśród poszkodowanych znajdują się również Ci, których poznaliśmy dzięki Młodzieżowej Akcji Mutlimedialnej - uczestniczki i uczestnicy naszych warsztatów, nauczyciele, opiekunowie szkolnych redakcji. Wiemy także, że jest wielu, którzy chcą pomóc i szukają sposobu, by móc to uczynić. Zwracamy się z apelem do szkół, które znalazły się w potrzebie i do tych, które mogą przyjść z ratunkiem - skorzystajcie ze specjalnej platformy wymiany informacji w portalu powodz.ngo.pl. Jeśli konkretna pomoc miałaby trafić bezpośrednio do uczestników MAM - prosimy o kontakt z Fundacją. Jeśli znajdujesz się na terenie dotkniętym powodzią i chcesz dotrzeć do innych z informacją o sytuacji w Twojej miejscowości - przyłącz się do redakcji "Qmama z pomocą". Pokaż, jak wygląda sytuacja w Twojej okolicy i jak można pomóc potrzebującym. Wystarczy, że dasz znać o swojej gotowości, przyślesz materiał, udostępnisz zdjęcia, dźwięki czy filmy. Odpowiemy, zapraszając Cię do redakcji fundacyjnego qmama. Możesz skontaktować się z nami pod adresem: qmam@nowemedia.info. Do dyspozycji członków społeczności Qmamów oddajemy tymczasowe konto FTP, na które można przesyłać materiały o większych rozmiarach (szczegółowe dane poniżej). Wciąż tysiące ludzi starają się powstrzymać bezwzględny żywioł. Podejmują olbrzymi wysiłek, wierząc, że wygrają z wielką wodą. Każde z nas może ich wesprzeć - służąc informacją i docierając z nią do tych, dla których stanie się ratunkiem, albo inspiracją do przyjścia z pomocą. Zespół Fundacji Nowe Media