Mirosław Czyżykiewicz Mirosław Andrzej Czyżykiewicz (ur. 1 marca 1961 w Gorlicach) - polski pieśniarz, gitarzysta, poeta, kompozytor, artysta grafik. Debiutował w swoim rodzinnym mieście w zespole "Ostatnia wieczerza w karczmie przeznaczonej do rozbiórki". Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1981-83) i Warszawie (1984-87), działał w studenckim ruchu artystycznym. Potem związany przez pewien czas z III Programem PR i programem "Zgryz" Macieja Zembatego. Pierwsze jego wiersze zostały opublikowane w Radarze w roku 1986. W 1995 i 1996 brał udział w koncercie Kraina łagodności na festiwalu w Opolu. Oprócz pisania własnych tekstów komponuje muzykę do wierszy Josifa Brodskiego, wykonuje też utwory Włodzimierza Wysockiego w polskich tłumaczeniach. Stale współpracuje ze Spotkaniami Zamkowymi "Śpiewajmy poezję" w Olsztynie oraz Studenckim Festiwalem Piosenki w Krakowie. Artysta jest jednym z przedstawicieli nurtu polskiej poezji śpiewanej. W twórczości prezentuje refleksyjne podejście do życia jako do tematu. Do oceny jego postawy artystycznej reprezentatywne są opinie związane z wydaniem albumu Ave. Zauważono w wykonanych przez niego interpretacjach osobiste widzenie otoczenia, oryginalną publicystykę komentującą teraźniejszość, subtelne erotyki według własnych i cudzych tekstów, dopełnione autoironicznym stosunkiem do własnego nieporadnego wchodzenia w emocjonalną dojrzałość. Laureat nagród, m.in. FAMY w 1986 i 1987, nagrody III programu PR im. Mateusza Święcickiego w 1990 r., nagrody im. J. Kaczmarskiego (2004 jako pierwszy laureat) . Dyskografia Albumy Autoportret I – 1989 Ave – 1999 Superata – 2000 projekt muzyczny Jerzego Satanowskiego Zanim będziesz u brzegu – 2001 (z Hanną Banaszak) Allez – 2005 Single Gdy wiatr i deszcz (Bieg lat) Ikar


Do czego może służyć forum ekonomiczne? Na pewno można załapać się tam na darmowy obiad. Dzięki temu można wymyślić darmowy internet. W ostatnich tygodniach pisano szerzej o trzech pomysłach, jednym z USA, drugim z Warszawy i trzecim właśnie z forum ekonomicznego. Randy, brat człowieka o imieniu Earl , nazwał notebooka " porn machine ", co chyba musi trafnie oddawać amerykańskie podejście do sieci, skoro niemal cała debata na temat wymuszenia darmowego pasma w częstotliwościach udostępnianych przez FCC sprowadza się do blokowania określonych treści (w celu ochrony " dzieci i rodzin "). Pomysł na darmową sieć jest prosty - zauważono, że w rejonach wiejskich jest kiepsko z dostępem, więc w częstotliwościach przeznaczonych na jednokierunkowe usługi (telewizję itp.) wykrojono wąski kawałek (768kb) na ruch dwustronny. Nabywca koncesji zobowiązuje się w ciągu 10 lat objąć zasięgiem usługi 95% powierzchni USA, dzięki czemu nie tylko dotrze wszędzie z darmową, prawomyślną siecią, ale dotrze wszędzie z jednokierunkową usługą, jakkolwiek nieprawomyślna by ona nie była. Pomysł FCC ma jednak niewielkie szanse nie ze względu na naruszenie wolności słowa, ale na siłę potencjalnych nabywców koncesji - w końcu miejskie inicjatywy w większości przepadły (o czym już wkrótce będzie można szczegółowo poczytać po polsku w książce Benklera ). W Polsce miejskie pomysły rzadko wzbudzają kontrowersje, bo rzadko mają też zasięg, który zagrażałby czyimkolwiek interesom. Na przykład za 40 milionów ma powstać darmowa sieć WiFi na Żoliborzu. Władze Żoliborza mogą wprawdzie dowolnie wspomagać swoich mieszkańców, w końcu czekając na swoją kolejkę w banku też warto sprawdzić pocztę albo profil na profeo, ale czy powolna sieć WiFi, na dodatek z ograniczeniami rzeczywiście będzie stanowić " przełom cywilizacyjny "? Czy Warren Buffet właśnie nie zapowiedział, że zacznie walkę z cyfrowym wykluczeniem od położenia światłowodów w Monte Carlo? Z wykluczeniem chcą także walczyć ekonomiści z forum - proponują ustawowo odliczać od podatku najtańszy i najgorszy internet. Rzekomo koszt tej operacji zwróci się dzięki temu, że wszyscy masowo zaczną rozliczać się z urzędem skarbowym i załatwiać inne sprawy przez internet. Ulgę tymczasem zapewne stracą ci, którzy internetu używają od dawna i mają szybkie, nieograniczone łącza. Ci, którzy od dawna załatwialiby sprawy przez internet, gdyby dałoby się je przez internet załatwiać. Bo niby kto kupi takie najtańsze łącze? Stawiałbym jednak na Randy'ego.


8. Art. 1079 Kodeksu cywilnego jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 9. Art. 1081 Kodeksu cywilnego jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 10. Art. 1082 Kodeksu cywilnego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321) jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 11. Art. 1086 Kodeksu cywilnego - jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - nie jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 12. Art. 1087 Kodeksu cywilnego - jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w którym odnosi się do spadków otwartych przed dniem ogłoszenia niniejszego wyroku w Dzienniku Ustaw, - jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w którym odnosi się do spadków otwartych od tego dnia, - nie jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 13. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie warunków dziedziczenia ustawowego gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 89, poz. 519) - nie jest niezgodne z art. 32 ust. 1, art. 37 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 i z 1998 r. Nr 147, poz. 962), - jest zgodne z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w którym odnosi się do spadków otwartych przed dniem ogłoszenia niniejszego wyroku w Dzienniku Ustaw, - jest niezgodne z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w którym odnosi się do spadków otwartych od tego dnia.


Jest też adres radwańska.pl , który prowadzi do kolejnej jakby oficjalnej strony Agnieszki Radwańskiej, postawionego szybko bloga na WordPresie i gotowym szablonie , zresztą niechlujnie spolszczonym. Oczywiście do tego reklamy Google, licznik bije. Blog składa się z cytatów i zdjęć zapewne z Wyborczej, nieopisanych w żaden sposób. Na dole strony widnieje jednak © Agnieszka Radwańska. I jak to interpretować? Jako szybką reakcję sztabu Radwańskiej? Czy próbę podczepienia się pod 5 minut sławy? Wcześniejsze strony fanowskie przynajmniej istniały zanim Radwańska wygrała z Szarapową... Zmiana: adres " radwanska.pl " prowadzi tam, gdzie wcześniej, czyli do wyników na żywo, nowym adresem jest " radwańska.pl ". Zasugerowałem się tym, że zwykle w adresach nie ma jednak polskich czcionek. Nie zmienia to zresztą wcześniejszych wniosków. Brak oficjalnej strony pracującej na wizerunek Agnieszki Radwańskiej powoduje, że powstała dziwna konkurencja między stronami, które za oficjalne chcą uchodzić.


W projekcie nie było podziału anotatorów na poziomy anotacji. Anotatorzy, którzy dostali do opisu dany akapit, znakowali go na wszystkich szczeblach – dzięki temu liczono na zachowanie spójności tagowania. Na każdym poziomie znakowanie było prowadzone niezależnie przez dwie osoby. Warto podkreślić, że pierwsze trzy poziomy anotacji (podział na segmenty, podział na zdania i anotacja morfosyntaktyczna) są kluczowe dla jakichkolwiek dalszych lingwistycznych etapów znakowania tekstu (choćby dla anotacji składniowej). Każdy więc z tych pierwszych trzech poziomów wykonywany był systemem „2+1” – dwóch anotatorów wprowadza odpowiednie informacje niezależnie od siebie, a ewentualne konﬂikty rozsądza osoba trzecia – tzw. superanotator. System przydzielał poszczególnym anotatorom transze w sposób losowy. Każda transza składała się z 10 akapitów, tj. fragmentów tekstu zawierających zwykle kilka zdań, około 40–70 słów. 5 spośród tych akapitów otrzymywał równolegle w innej transzy inny anotator a drugie pięć akapitów traﬁało do jeszcze innego anotatora. Anotatorzy nie wiedzieli, kto jest drugą osobą opracowującą dany akapit. W ten sposób unikało się współpracy przy uzgadnianiu anotacji poza Anotatornią (co było samo w sobie niedozwolone). Jeden anotator mógł pobrać jednorazowo do 25 transz. Jeśli anotatorzy zgodnie oznaczyli akapit na danym poziomie anotacji, to otrzymywał on status zweryﬁkowanego (zwer) i przechodził na kolejny poziom, gdzie znakowali go ci sami anotatorzy (przy czym segmentację na zdania i anotację morfoskładniową można było wykonywać równocześnie, te dwa poziomy były od siebie niezależne). Natomiast gdy występowały rozbieżności, akapit wracał do anotatorów. Widzieli oni zaznaczony na żółto fragment, gdzie wystąpiła rozbieżność, ale wciąż nie widzieli, jak oznaczył drugi anotator. Anotatorzy mogli wtedy zmienić swój opis lub uznać, że jest on właściwy i przy nim pozostać. W każdym razie obaj musieli ponownie przemyśleć swój wybór. Jeśli po tym etapie dalej występowała niezgodność, to akapit traﬁał do superanotatora, decydującego, który opis jest właściwy.


Eksploatacja sieci telekomunikacyjnych Eksploatacja sieci telekomunikacyjnych – termin prawniczy, którego definicja przewidziana jest w Ustawie z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Termin ten oznacza faktyczne i bezpośrednie dysponowanie całością funkcji urządzeń i sieci zapewniających telekomunikację.


Budowa modelu Axial AX10 Scorpion Zwrotnice [4] Z drzewka AX80012 odcinamy obejmy zwrotnic. Uwaga: obejmy lewa 2 i prawa 1 są różne, nie należy ich pomylić. Natomiast nie ma różnicy między obejmami przednimi i tylnymi. Przykręcamy obejmy na końcach obudowy dyferencjału. [5] Przygotowujemy zwrotnice AX80004 1 . Wszystkie cztery zwrotnice w AX10 są takie same - w szczególności nie ma różnicy między przednimi a tylnymi. W zwrotnice wkładamy łożyska: 10x15x4 mm od wewnątrz i 5x11x4 mm od zewnątrz, a następnie kielichy półosiek. Należy zwrócić uwagę, żeby kielichy wcisnąć do końca – wchodzą dosyć ciasno. Następnie wkładamy zwrotnice w obejmy tak, aby końcówki półosiek wychodzących z dyferencjału weszły w kielichy, tworząc przeguby półosi. Przykręcajmy zwrotnice do obejm, przy czym nie należy dokręcać śrub za mocno – zwrotnice muszą obracać się w obejmach lekko, bez wyczuwalnego oporu.


Muezza Muezza (arab.معزه) był ulubionym kotem proroka Mahometa. Według opowieści Beduinów był kotem arabskim. Najbardziej znana opowieść o Muezzie wspomina, jak Mahomet wstając na modlitwę zauważył, że zwierzak zasnął w rękawie jego szaty. By nie budzić kota, Prorok uciął ów rękaw i odprawił modły z jednym ramieniem odsłoniętym. Kiedy Mahomet skończył modlitwę, kot wstał i pokłonił się prorokowi. Inna opowieść głosi, że Mahomet wygłaszał kazania trzymając kota na kolanach. Czasami Prorok odprawiał również ablucję wodą z miski, z której pił Muezza. Znana jest też legenda, według której Mahomet pogryziony przez wściekłe psy prawie dogorywał ukryty w jaskini. Muezza odnalazł go i wylizał wszystkie rany, był z nim, aż się zagoiły. Od tamtego czasu przebywał zawsze z prorokiem.


– Jestem – odezwał się Lukas. – Siadaj – Hoffman poruszył się gwałtownie. – Nadeszła pora, żeby kończyć tę zabawę. Nie sądzisz? – Nie jestem od sądzenia – odpowiedział siadając na fotelu. W dniu nasilenia się kolejnych fali strajków słowo “zabawa” wypowiedziane w tym gabiniecie brzmiało groźnie. Domyślał się, po co został wezwany, ale nie zamierzał niczego Hoffmanowi ułatwiać. Chłód sączący się z całej postaci szefa wbijał go coraz mocniej w fotel. Zamknął oczy. Próbował wyobrazić sobie, jak nagle rozpędza się, biegnie prosto na szklaną ścianę, w ostatniej chwili przed zderzeniem odwraca się do niej plecami i lecąc w dół, razem z pękniętą szybą, przygląda się przerażonej twarzy Hoffmana. Gdy otworzył oczy, zobaczył starego, zmęczonego człowieka, wymagającego bardziej litości niż zemsty. – Poczekajmy jeszcze, to nie jest dobry moment – powiedział po chwili milczenia. – Na co mamy czekać! – krzyknął Hoffman. – Trzeba wszystkich pozamykać. Natychmiast! Weź z sejfu instrukcję i przekaż Pazanowi. Lukas dobrze wiedział, że jest to jedyna droga do stłumienia buntów, że część tego zadania spada na niego i zostałaby wykonana także wtedy, gdyby odmówił wykonania polecenia, przeszedł od jutra na rentę, został rozstrzelany za dezercję, albo wyskoczył przez okno z gabinetu Hoffmana. Tylko po to, aby nie mieć sobie nic do zarzucenia, zaatakował jeszcze raz: – Jeżeli zakończymy akcję teraz, to będzie oznaczać, że była ona niepotrzebna, a nawet szkodliwa. Daliśmy szansę naszym przeciwnikom, a to, co chcieliśmy uzyskać, nie udało się – Lukas usiłował ekscytować się logiką swoich nieszczerych wywodów. – Społeczeństwo jest nadal pasywne, nie wyzwoliliśmy proegalitarnej aktywności, która... – Aktywności motłochu mamy aż za dużo. Czy ty nie rozumiesz do cholery, że tracimy resztki poparcia!? Dla jednych jesteśmy za mało liberalni, dla drugich, i to ważniejszych, za mało twardzi. Hoffman przerwał, przeszedł kilka metrów wzłuż przeszklonej ściany i nagle przystanął: – Już wiem! Tobie żal tych kurewskich gnojków, chciałbyś ich tak w nieskończoność obserwować, jak laboratoryjne zwierzątka, bezbronne i niewinne. Polubiłeś ich, co? Przyznaj się. – To tylko litość – skłamał Lukas. Prawda byłaby dla Hoffmana bardziej przykra. Lukas im zazdrościł. Teraz, w gabinecie Hoffmana, uświadomił to sobie z całą ostrością. Grał jednak dalej: – To jest fascynujące, ile oni mają entuzjazmu dla tej swojej utopii. Działają... – Lukas zawahał się – właściwie bezinteresownie.


Yochai Benkler w książce “Wealth of networks” dzieli wszelką produkcję dzieł niematerialnych na trzy kategorie w zależności od strategii producenta – strategię rynkową opartą na monopolu, strategię rynkową, ale nie opartą na monopolu, oraz strategię nierynkową i nie opartą na monopolu. Zwraca przy tym uwagę, że dziś wszystkie trzy mają swoje miejsce w przestrzeni społecznej. Topowy piosenkarz nagrywający hity działa według pierwszej z nich, jako że jego dochody uzależnione są od tantiem. Zespół disco polo grający na dyskotekach i weselach nie potrzebuje wyłączności, jako że popularne piosenki są tylko narzędziem do zdobywania zamówień na koncerty. Wreszcie garażowy zespół publikujący piosenki w sieci działa według trzeciej strategii – jego członkowie nie muszą zarabiać na swojej twórczości. Jest im ona potrzebna np. do zdobycia pozycji społecznej w grupie lub po prostu dla przyjemności. Wszystkie trzy strategie spotkamy we wszelkich dziedzinach produkcji dzieł niematerialnych. Podział Benklera robi się interesujący, gdy zdamy sobie sprawę, że nie tylko pojedynczy twórca wybiera spośród przedstawionych strategii. Czynią to także instytucje i całe sieci społeczne lub biznesowe. Przykładem sieci korzystającej z pierwszej strategii jest RCA – amerykański oligopol radiowy, który poprzez restrykcyjną politykę licencyjną wykluczył możliwość pojawienia się nowych konkurentów na rynku. Przykładem sieci drugiej strategii może być Philips – dzielił się swoimi patentami i know-how dotyczącym płyt audio CD, bo wiedział że poprzez popularyzację danej technologii osiągnie więcej, niż skazując się na funkcjonowanie w niszy. Wreszcie przykładem trzeciej sieci jest Wikipedia: internetowa encyklopedia która może być rozwijana przez każdego. Tradycyjne podejście do produkcji niematerialnej – której efektem będzie wiedza, kultura lub informacja w zależności od kontekstu – polega na stosowaniu tych samych procedur, co w przypadku produkcji dóbr materialnych. Wydawca zamawia u twórcy towar, na który istnieje zapotrzebowanie na rynku. Dzięki sztucznym monopolom (prawo autorskie, patenty) wydawca w modelu sprzedaży egzemplarzowej dystrybuuje kopie utworu. Uzyskiwane zyski umożliwiają zamawianie u twórców kolejnych dzieł. Ten model doskonale sprawdzał się w epoce jednokierunkowych massmediów, które wymuszały duże inwestycje i wymagały dużych, sprawnie działających organizacji. Z historycznych przyczyn konstrukcja prawa faworyzuje ten sposób myślenia o twórczości. Dziś sztuczne monopole ciągle dają wydawcom ogromną kontrolę nad sposobami wykorzystania i tworzenia idei.


2008-09-20: Eugeniusz Kłopotek prosi o wykładnię przepisów dotyczących interwencji poselskich Eugeniusz Kłopotek zwrócił się do marszałka Sejmu o dokonanie wykładni przepisów dotyczących interwencji poselskich oraz obowiązku prowadzenia ich rejestru. Powodem, dla którego poseł PSL wyszedł z taką inicjatywą był jego spór z Julią Piterą, która oskarżyła go o „załatwiactwo”. Żeby uniknąć w przyszłości podobnych sytuacji Kłopotek zażądał, aby „uściślić pewien zakres, w którym się będą poruszać poseł i wyborca i ich wzajemne związki”. Poza żądaniem wydania interpretacji przepisów Kłopotek planuje zgłosić projekt nowelizacji do ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora, w myśl której wszyscy parlamentarzyści będą musieli prowadzić dokumentację dotyczącą ich spotkań i interwencji.


Polany (województwo lubelskie) Polany – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Krynice. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie zamojskim.


Dublet (piłka nożna) Dublet (tzw. podwójna korona) – termin w piłce nożnej, oznaczający zdobycie mistrzostwa i pucharu kraju w tym samym sezonie.


Tekst Silvermana poświęcony jest Sundance - jednemu z najważniejszych festiwali kina niezależnego, którego tegoroczna edycja startuje właśnie dziś. Organizatorzy Sundance przygotowali w tym roku m.in. panel “Webolution”, poświęcony zmianom, jakie branży filmowej przyniósł internet. Silverman nie zadowala się jednak gładkimi zdaniami o sieciowej rewolucji i pokazuje, że kino niezależne w USA jest w odwrocie - choć zainteresowanie internautów jest duże, to twórcom trudno jest je spieniężyć. A bez pieniędzy trudno robić filmy… Polecam lekturę, bo teza Silvermana jest dość prowokacyjna: jest sporo filmów, które nigdy nie trafią do kin i można je dystrybuować za sprawą internetu. Można, ale jakoś nie do końca to działa. A piszę o tym również dlatego, że kolejne spotkanie przy Chłodnej (choć technicznie bardziej przy Ogrodowej - zostajemy w drukarni), które odbędzie się 8 lutego, będzie poświęcone właśnie filmowi w erze internetu.


xxx, dzień dobry FILLER dzień dobry, proszę pana, chciałabym się FILLER dowiedzieć, wiem że z Dworca FILLER Centralnego gdzieś na w pobliżu FILLER wyrusza autobus siedemset to tak taka linia podmiejska FILLER do Konstancina chyba, ale nie wiem, z której strony FILLER się zatrzymuje, czy od Emilii Plater, czy od FILLER strony Złotych Tarasów, czyli tam gdzieś FILLER to jest tak, od właśnie od strony Złotych Tarasów nad na tej pętli, pętli przy samej hali Dworca samej hali Dworca tak tak? dobrze, dziękuję bardzo dziękuję do widzenia do widzenia


Hamulec elektrodynamiczny Hamulec elektrodynamiczny - hamulec wykorzystujący pracę prądnicową silników elektrycznych w elektrowozach, tramwajach i lokomotywach spalinowych z przekładnią elektryczną. Zasada działania polega na przekształcaniu części energii kinetycznej poruszającego się pojazdu na energię elektryczną, która może być zwracana do sieci trakcyjnej, magazynowana (hamowanie rekuperacyjne), albo wytracana na opornikach. Podstawową zaletą hamowania elektrodynamicznego jest oszczędność okładzin ciernych i powierzchni tocznych kół (starszy tabor) lub tarcz hamulcowych. Przy wykorzystaniu możliwości hamowania rekuperacyjnego można odzyskać część energii włożonej w rozpędzanie pociągu.


- z zastrzeżeniem poszanowania obowiązujących norm prawa międzynarodowego w szczególności Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, sporządzonej w Palermo dnia 12 grudnia 2000 roku, Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, sporządzonej w Wiedniu dnia 20 grudnia 1988 roku oraz prawa wewnętrznego swych państw, kierując się zasadami równości, wzajemności i dwustronnych korzyści, 1. Umawiające się Strony zobowiązują się do współpracy między organami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego w zakresie zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej i innych rodzajów poważnej przestępczości, a w szczególności następujących przestępstw: 1) przeciwko życiu i zdrowiu, 2) działań terrorystycznych, 3) kradzieży materiałów jądrowych i promieniotwórczych, nielegalnego transportu i obrotu nimi, niewłaściwego użycia lub grożenia niewłaściwym ich użyciem, 4) przeciwko chronionemu prawem środowisku naturalnemu oraz przestępstw nielegalnego obrotu chronionymi gatunkami roślin i zwierząt, 5) przeciwko wolności seksualnej osób. w szczególności pedofilii i przestępczości związanej z pornografią dziecięcą oraz zmuszania do prostytucji, 6) przemytu ludzi i handlu ludźmi, 7) pozbawienia człowieka wolności, a w szczególności uprowadzenia, 8) nielegalnej migracji, 9) nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi i innymi tego rodzaju materiałami oraz nielegalnej ich produkcji, 10) kradzieży dzieł sztuki i dóbr kultury stanowiących spuściznę historyczną, artystyczną i kulturalną, jak również obrotu tymi przedmiotami i ich przemytu, 11) fałszowania środków płatniczych, kart kredytowych, czeków, papierów wartościowych i dokumentów urzędowych, a w szczególności dokumentów tożsamości i podróży oraz wprowadzania ich do obiegu, 12) gospodarczych, prania pieniędzy i korupcji, 13) nielegalnej uprawy roślin służących do wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych, produkcji tych środków oraz prekursorów, nielegalnego ich przetwarzania, przewożenia, przemytu oraz obrotu nimi, a także obrotu substancjami wyjściowymi i półproduktami, służącymi do ich produkcji, 14) kradzieży, przemytu i nielegalnego obrotu samochodami i częściami zamiennymi. 2. Umawiające się Strony zobowiązują się do wymiany informacji dotyczących: 1) osób podejrzanych o popełnienie przestępstw wymienionych w ustępie 1 lub uchylających się od odbycia kary orzeczonej za ich popełnienie, 2) osób zaginionych lub nieznanych zwłok. Artykuł 2 W celu realizacji współpracy, o której mowa w artykule 1 niniejszej umowy. Umawiające się Strony, zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym, będą: 1) przekazywać sobie wzajemnie dane osobowe sprawców przestępstw i osób z nimi współdziałających oraz informacje o: a) inspiratorach i osobach kierujących działaniami przestępczymi,


2008-10-04: Fedak zastąpi Pawlaka? Jolanta Fedak prawdopodobnie będzie rywalem Waldemar Pawlaka w wyścigu o fotel prezesa PSL – informuje „Rzeczpospolita”. Wybory szefa partii odbędą się na początku listopada. Dotychczas wydawało się, że z Pawlakiem rywalizować będzie szef resortu rolnictwa Marek Sawicki. Jednak po ostatnich aferach w agencjach rynku rolnego notowania ministra rolnictwa mocno spadły. W związku z tym, w PSL pojawił się pomysł, żeby w wyborach wystartowała minister pracy Jolanta Fedak. Sama zainteresowana twierdzi, że nie myśli o stanowisku szefa partii. Jeżeli rzeczywiście Fedak nie wystartuje w wyborach, to rywalem Pawlaka będzie prawdopodobnie jakiś młody działacz. Obecny prezes PSL Waldemar Pawlak cieszy się w partii ogromnym zaufaniem i dlatego to zapewne on ponownie wygra wybory. Kontrkandydat jest jednak potrzebny, bo statut PSL wymaga, by w wyborach było co najmniej dwóch kandydatów.


Czarny ryż to rodzaj risotta z owocami morza i atramentem z mątwy. Jedzenie bardzo dobre, oprócz kalmarów i ośmiornic były też kawałki miecznika (rewelacja, skąd to wziąć w Polsce?), papryka i cebula. Do tego alioli, również domowej roboty, nikt się tu nie przejmuje stężeniem czosnku , jak na stołówce jest czarny ryż, to stoją tego całe wiaderka. Jak się okazało, przygotowanie czarnego ryżu (podobnie zresztą jak paelli) to ceremonia w rodzaju grilla. Na dworze stoi wielki palnik na gaz, na nim stawia się wielką patelnię (60-70cm średnicy). W ten sposób zapach smażonych owoców morza drażni sąsiadów, ale nie wchodzi w kanapy. Porcja z takiej patelni starcza mniej więcej na sześć osób. Na deser mandarynki prosto z drzewa. Grillowanie nie jest jednak w Hiszpanii zjawiskiem obcym. Niedaleko plaży (w sąsiedniej miejscowości, bez wieżowców wakacyjnych) znajduje się teren rekreacyjny - z wyliniałym polem golfowym, kortami tenisowymi (na których normą jest tłum ćwiczących dzieci) oraz wielkim miejscem na grilla. " Miejsce na grilla " oznacza dwa murowane domki z grillami i pełno kamiennych stołów. W niedzielę teren kojarzy się bardziej z pożarem lasu (może niezbyt trafne skojarzenie w rejonie, w którym od miesiąca świeci słońce, wieje wiatr i tylko raz padał mokry piasek, na szczęście lasów brak), wszystkie stoły są zajęte. Ale golf to przecież wyczerpująca gra. *Odzyskanie dostępu do flickra nie było łatwe. Po dość długiej wymianie uprzejmości: ja: " co zrobić, żeby dostać hasło mailem nieodpowiadając na pytanie zabezpieczające?" yahoo: " podać odpowiedź na pytanie zabezpieczające " (dodam, że nie mam takiego pytania, bo występuje ono wyłącznie z pocztą yahoo, a nie z kontem yahoo bez poczty, które akurat posiadam, swoją drogą na chwilę dałem się przekonać i odbyłem wycieczkę w przeszłość, yahoo chciało się dowiedzieć, kto był bohaterem mojego dzieciństwa), okazało się, że należy zmienić tytuł wiadomości do pomocy technicznej z " nie mogę odzyskać hasła " na " hasło nie przychodzi mailem ". Wówczas mail trafił do istot myślących, które dość szybko potrafiły rozwiązać problem...


Jeżeli chodzi o pytania pana posła Pawlaka, to chcę zwrócić uwagę na fakt, że udział funkcjonariuszy celnych musi dotyczyć konkretnego postępowania, to znaczy musi to być sytuacja, w której albo mamy do czynienia z udziałem obywateli polskich w działaniach na terenie Słowenii, albo istnieje związek pomiędzy Polską a terytorium Słowenii, związany np. z przemytem towarów: narkotyków, towarów akcyzowych czy innych, gdzie właściwe byłyby działania służb. Wówczas przepisy umowy regulują sposób udzielania pomocy i umożliwiają udział funkcjonariuszy. Natomiast skonkretyzowanie tego udziału – czy to będzie jeden funkcjonariusz, czy grupa, a może raczej biegli, którzy będą mogli się zapoznać z materiałem dowodowym – będzie uzależnione od danego stanu faktycznego. Jeżeli chodzi o przekazywanie wiadomości niejawnych, to tutaj oczywiście obowiązuje zasada stosowania ustawodawstwa krajowego oraz odpowiednich umów międzynarodowych, a więc w tym zakresie będzie można stosować te przepisy w zależności od rodzaju klauzuli. Jeżeli to będą klauzule wewnętrzne, to organ, który nadał tę klauzulę, musi zadecydować, czy istnieje podstawa prawna do przekazania takich wiadomości. Jeżeli będą to klauzule unijne, to wtedy są one dostępne dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej. Jeśli chodzi o załącznik, to już pan poseł Wikiński wstępnie wyjaśnił, że taki dokument istnieje. W związku z tym przejdę do szczegółowej treści pytania pana posła Wikińskiego, dotyczącego szczególnej sytuacji opisanej w pkt 2 niniejszego załącznika stanowiącego część umowy, a więc będącego wiążącą normą prawną, która odsyła do postanowień przepisów wewnętrznych przy wszystkich ograniczeniach związanych ze zbieraniem i przetwarzaniem danych. Trzeba podkreślić, że ustawodawstwo wewnętrzne w Polsce ogranicza możliwość zbierania danych osobowych dotyczących zdrowia lub życia seksualnego oraz ich automatycznego przetwarzania, czyli umieszczania w bazach danych, które byłyby dostępne dla przeróżnych organów. Czyli należałoby odczytać ten zapis w ten sposób, że jest to doprecyzowujący wyjątek od pkt 1 niniejszego załącznika. Wszystkie inne dane wymienione w pkt 1 mogą być poddawane przetwarzaniu automatycznemu, natomiast pozostałe, o ile w ogóle ustawodawstwo wewnętrzne dopuszcza zbieranie tego typu danych, nie mogą być przetwarzane w systemach elektronicznych. (Poseł Marek Wikiński: Możemy być spokojni?) Możemy być spokojni. Dziękuję bardzo. Wicemarszałek Krzysztof Putra: Dziękuję bardzo panu ministrowi. Zamykam dyskusję. Do trzeciego czytania projektu ustawy przystąpimy w bloku głosowań. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 8 porządku dziennego: Sprowadzanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Komisji Spraw Zagranicznych o rządowym projekcie ustawy o ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi, sporządzonej w Warszawie dnia 16 maja 2005 r. (druki nr 374 i 420). Proszę o zabranie głosu sprawozdawcę komisji pana posła Jarosława Wałęsę. Bardzo proszę, panie pośle.


Drugie Eliminacje do Mistrzostw Polski spalinowych modeli torowych rozegrano na asfaltowym torze w Nowym Sączu. Zawody pod względem organizacyjnym przebiegły bez zarzutu, dopisała również pogoda. W tym roku do klas IC-10 oraz IC-8 Sport doszła nowa klasa IC-10 Start, przeznaczona dla zawodników, którzy dopiero rozpoczynają starty torowymi modelami spalinowymi. Do startu w klasie IC-10 Start przystąpiło 9 zawodników, reprezentujących wszystkie kategorie wiekowe. Po eliminacjach na pierwszym miejscu uplasował się Juliusz Wolak z Nowego Sącza, startujący modelem RS4 3 Evo ze stajni HPI. Julek prowadził również w finale, jednak problemy techniczne z modelem wyeliminowały go z rywalizacji w 12 minucie wyścigu. Ostatecznie zwyciężył Gracjan Borecki z Rudy Śląskiej, przed Marcinem Górą z Nowego Sącza i Jakubem Różyckim z Bolesławca. W klasie IC-10 rywalizowało 13 zawodników, przede wszystkim seniorów. Jedynym młodzikiem w tej klasie był Jakub Różycki. Po eliminacjach prowadził starujący modelem Serpent 720 aktualny Mistrz Polski - Artur Dzierżęcki. Bieg finałowy był bardzo wyrównany, różnice między wynikami osiągniętymi przez pierwszych trzech zawodników były minimalne. Zwyciężył Artur Dzierżęcki (135 okrążeń) przed Bogdanem Bieleckim (134 okrążenia) i Jakubem Lipińskim (132 okrążenia). Klasa IC-8 była również zdominowana przez seniorów. Do startu przystąpiło 15 zawodników. Po biegach eliminacyjnych prowadził Rafał Zeljaś. Zwyciężył on również w finale przejeżdżając 154 okrążenia. Drugie miejsce zajął Marcin Marczyk (151 okrążeń), a trzecie Łukasz Oleńczak (146 okrążeń).


Qmam the best - internauci wybrali laureatów! Zakończyło się głosowanie w plebiscycie na najlepszego qmama z okazji drugich urodzin serwisu MAM. W ciągu dwóch tygodni trwania zabawy oddano 12474 głosy. Wczoraj o północy wszystko stało się jasne. Publikujemy wyniki wyboru, jakiego dokonali internauci. Nominowane wydania qmamów otrzymały następującą liczbę głosów: Bez Tytułu Reaktywacja : 3963 Kopernik News : 1905 Platernówka : 742 Freedom Writers : 428 Piąte przez dziesiąte : 20 Harcerski Eskulap : 18 Rezonans : 14 Pryzmat : 12 Świeże spojrzenie : 12 Komisja Konkursowa podjęła decyzję o przyznaniu nagród również laureatom drugiego i trzeciego miejsca. Zwycięskim redakcjom gratulujemy! Ze zwycięzcami skontaktujemy się mailowo w celu ustalenia szczegółów przekazania nagród.


Autorzy miesięcznika .psd Photoshop postanowili uprościć czytelnikom drogę do nabycia magazynu. Udostępnili oni za darmo magazyn w formacie pdf jak i pliki źródłowe do pobrania w Internecie. Do tej pory można było kupić jedynie wersję papierową z płytą. Warto dodać, że magazyn jest po raz ostatni w sklepach i salonikach prasowych - od czerwca dostępna już będzie jedynie wersja elektroniczna. W niedalekiej przyszłości dostępne będą także archiwa. Czy cały czas za darmo? Tego nie udało się ustalić.


Konstanty Drucki-Lubecki Konstanty Maria Józef Drucki-Lubecki (ur. 13 marca 1893 w majątku Porochońsk, powiat Pińsk, zm. 1940 w ZSRR) – książę herbu Druck, pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego. Pochodził z rodziny ziemiańskiej (książęcej). Absolwent Liceum w Carskim Siole (1914). Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej (pod koniec służby podporucznik w 12 pułku huzarów), był ranny. Od grudnia 1917 żołnierz szwadronu polskiego pod dowództwem rotmistrza Konstantego Plisowskiego. W latach 1918-1921 w oddziale konnym Samoobrony Wileńskiej (dochodząc do stanowiska dowódcy pułku), jako rotmistrz w październiku 1920 dowodził szwadronem i po walkach umożliwił piechocie zajęcie linii demarkacyjnej w okolicy Mińska. Za czyn ten został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. W okresie międzywojennym był m.in. wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, dowódcą 2 pułku szwoleżerów, zastępcą dowódcy Wileńskiej Brygady Kawalerii (sierpień 1938), wreszcie dowódcą tej Brygady (1939). Dowodził nią w wojnie 1939; 26 września 1939 został ranny we wsi Leszczesna, trafił do niewoli sowieckiej. Został zamordowany w Katyniu. Pośmiertnie awansowany przez generała Władysława Andersa do stopnia generała brygady (1964). Autor podręczników i artykułów w prasie wojskowej.


Podczas sumy okazuje się dopiero w pełni jego wszechstronny kościelnego talent. — A im wystawniejsze nabożeństwo, tym więcej inwencji ujawnia. Śpiewa wespół z organistą po łacinie „Te deum” — „Salvum fac” i nawet organistę uprzedza. Zwyczajnie zaś, klęcząc na bocznym stopniu ołtarza lub stojąc w przejściu przy balaskach, daje baczenie, by się wszystko należycie odprawiało. — Daje znaki ministrantom, co i kiedy mają robić, odpowiada razem z organistą księdzu, poddaje pieśniom ton — a udział jego indywidualny w śpiewie zdumiewa cały kościół. Naprzód bowiem zaczyna przed innymi gromko — po czym urywa nagle — w miejscach niepewnych podtrzymuje — znowu opuszcza... Tu beknie znienacka, aż baby tkliwne podskoczą — tam znowu zciszy. Czasem zostawia pieśń jej kierunkowi, a sam się z organem zidentyfikuje bucząc tonowo (b-b-b-b) jak pedał organu. W trakcie tego skarca chłopaków niesfornych, combrząc ich srodze za uszy; nalewa księdzu z ampułek usuwając ministrantów, wie bowiem, „jak który ksiądz wymaga — czy więcej wina, czy wody”; przenosi mszał na lewą stronę i przyklęknąwszy podtrzymuje go w mierze na łysinie swej podczas czytania; gdy się msza ma ku końcowi, przygotowuje kadzidło — słowem, jest jak reżyser niezastąpiony, wszystko ładzący swoim bystrym okiem. Jest też niejako pośrednikiem pomiędzy misteriami a widownią. Gdy się wszystko odbędzie jak należy, kościelny rozebrawszy księdza staje we drzwiach zakrystii i spogląda dumnie po kościele. Ma z czego być dumny. Gdyby nie on, kościelny — księża by zaspali, organista grać by nie umiał, ministranci służyć, ludzie śpiewać — nic by nie było z nabożeństwa. Czyż nie jest więc filarem obrządku? Nie na tym jednak kończy się jego urzędowanie dnia tego. — Gdy ksiądz idzie na obiad, kościelny wychodzi przed kościół i z głową odkrytą (tym się w tłumie wyróżnia) wdaje się w pogwarkę z ludźmi. Z powagą objaśnia, jak się to po świecie dzieje, jaki świat zepsuty, jakie to tam bezbożnik przeciw Kościołowi powstają. Mówi o tym, jak to jacyś wynaleźli jakiś postęp, aby ludzi od wiary odwodzić; jak to pycha ludzi zaślepiła, że do chmur z armat strzelają — i jak to Ojciec święty cierpi, widzący te bezprawia. A tak mówiąc, potrójnie zbożny spełnia uczynek. Bo objaśnia kazanie, podwyższa swój kościół jako przeciwieństwo „świata” i utwierdza kościelne myślenie.


Zenon Smolarek Zenon Smolarek (ur. 1938), polski oficer policji, były komendant główny policji. W 1963 rozpoczął służbę w Milicji Obywatelskiej. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz w Szkole Oficerskiej MO w Szczytnie. W trakcie służby w MO zajmował stanowiska: starszego referenta i kierownika inspektoratu ruchu drogowego MO w Pile oraz zastępcy komendanta miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim, a następnie, przez 19 lat, zastępcy naczelnika i naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Poznaniu. 7 czerwca 1990 mianowany komendantem wojewódzkim policji w Poznaniu. Od 25 lutego 1992 do 8 lutego 1995 pełnił funkcję komendanta głównego policji. Inicjator budowy Pomnika Pomordowanych Policjantów II RP Województwa Poznańskiego.


Christelle Gros Christelle Gros (ur. 19 maja 1975 w Oyonnax) – była biathlonistka francuska. Reprezentowała swój kraj na ZIO 1998, zajmując tam ze sztafetą 8. miejsce. Zdobywczyni brązowego medalu Mistrzostw Świata. W 2007 zakończyła karierę.


Wczoraj przyjechali rodzice Śliwki. Obiad, trochę tokaju (stamtąd pochodzą), zaczęliśmy gadać i ojciec Śliwki opowiedział historię, która mimo, że sama w sobie nie jest niczym szczególnie dramatycznym, na mnie jednak zrobiła wrażenie. W 1956 dał się wybrać, jak to określił, do rady robotniczej we wsi, w której wówczas mieszkali. Uważał, że powinien to zrobić w celu zapewnienia porządku. Był wówczas dyrektorem szkoły z internatem, więc w naturalny sposób wypełniał rolę miejscowego autorytetu. W zasadzie nie zrobił niczego poza tym i po upadku powstania nie dosięgły go natychmiastowe represje typu aresztowanie czy proces. Popadł jednak w izolację i mimo tego, że był dyrektorem szkoły, nikt z władz się z nim nie kontaktował, co z racji łączącej się z tym wówczas niepewności nie było zbyt miłe. Stan ten trwał aż do roku 1958, kiedy na jakimś przyjęciu jeden z miejscowych oficjeli powiedział mu, "Towarzyszu, wasza sprawa została już zamknięta. Radziecki sąd wojskowy zadecydował, że możecie pozostać na stanowisku, tyle tylko, że, pamiętajcie, poza naszym województwem nigdy już nie będziecie mogli zająć żadnego kierowniczego stanowiska". Ojciec Śliwki nie bardzo się tym przejął, bo jakże to tak, takiej kary przecież nigdzie nie ma. Kiedy jednak później przenieśli się gdzie indziej i miejscowy notabl dwa razy zatrzymywał go na ulicy, żeby mu powiedzieć, że tutaj nie dostanie kierowniczego stanowiska, zrozumiał, że mu wtedy prawdę powiedzieli. I tak też było aż do końca socjalizmu, czyli tutaj 1990 roku: sąd, o którym nie wiedział i którego nie widział, wyrok, którego nie ma w żadnym kodeksie ważny bezterminowo. Zapisuję tę historyjkę, żeby nie zapomnieć. Brzmi to trywialnie, ale mnie samemu czasami już nie chcę wierzyć w rzeczy, które przecież sam pamiętam. To zbyt absurdalne, zbyt straszne, zbyt bezsensowne, żeby się mogło przytrafić naprawdę. Poza tym zbieram takie historyjki na wypadek znowu spotkania jakiegoś obrońcy byłego systemu, według którego wszystko było ok, budowały się fabryki a ludzie mieli pracę.


To, co w gruncie rzeczy przedstawia Stephen Worth, to pewna wizja medialnej diety : warto konsumować treści tworzone przez ludzi obdarzonych talentem, umiejętnościami i kreatywnością. Najwyższa pora, by zacząć formułować tego rodzaju diety: wskazówki i przepisy, jak nie zwariować w świecie przepełnionym treściami. Przekrój niedawno ogłosił 77 ważnych wydarzeń w 2010 (ponad jedno na tydzień); Gazeta Wyborcza opublikowała listę 31 filmów, które trzeba zobaczyć (trzy na miesiąc); wczoraj poznaliśmy 200 rzeczy związanych z Chopinem, które wydarzą się w roku 2010. Znając życie, organizatorzy festiwali Sputnik, Era Nowe Horyzonty czy Warszawskiego Festiwalu Filmowego ogłoszą wkrótce, że tegoroczne, jeszcze lepsze niż rok temu, festiwale będą miały o kolejne kilkadziesiąt filmów więcej niż poprzednio. Kultura puchnie, a nasze kalendarze już są pewnie całe wypełnione. A rok się dopiero zaczął. Pora zacząć wymieniać się wskazówkami, co i w jakich ilościach konsumować. Momus niedawno zwierzył się , że czasem musi oglądać chłam: I’m fascinated by it. A Robin Sloan formułuje teorię “flow and stock” , zgodnie z którą każdy twórca musi dziś balansować między stałą produkcją sieciowych efemeraliów - tak by ludzie o nim nie zapomnieli (flow) oraz produkcją, raz na pewien czas, porcji solidnej treści (stack). Odwracając ten pomysł, dieta medialna wielu z nas powinna się składać zarówno z treści bieżących i płytkich, jak i z czegoś konkretnego skonsumowanego raz na pewien czas. A dieta jako metafora stylu uczestnictwa w kulturze powinna zastąpić koncepcję kanonu - nie ma już jednego kanonu kultury, tak jak nie ma jednej diety dobrej dla wszystkich.


Pieprz czerwony Pieprz czerwony - łagodniejszy w smaku i bardziej aromatyczny od pieprzu czarnego. Czerwone jagody pieprzu są mniej dojrzałe od czarnych, ale bardziej od zielonych. Poza kolorem, pieprz czerwony nie ma nic wspólnego z pieprzem kajeńskim (cayenne)!


tak, tak, tak, chodzi żeby właśnie z FILLER z Alei Jerozolimskich przy Centralnym ten pięćset, coś chyba mi się zdaje, był kiedyś, jeszcze jechał pięćset dziewięć czy FILLER do Attisu ... pięćset jakiś to znaczy jest pięćset jeden o jeden jeden tak tylko że ma przystanek zaraz przy Płockiej Szpital a potem przy Ciołka no to dobrze by było, ale jeszcze FILLER gdzie dokładnie ma w Alejach w którym miejscu w Alejach to, proszę pani, ma przy samym Dworcu FILLER nie tak jak pięćset dwadzieścia trzy, co wyjeżdżał z Chałubińskiego bo on tu no, no jedzie od strony Marszałkowskiej a czyli on ma FILLER jeszcze przed Chałubińskiego jadąc tak tak? FILLER a drugi następny przystanek gdzie będzie miał następny będzie miał przy Placu Zawiszy na FILLER na FILLER Towarowej FILLER aha, na Towarowej już przy Placu Zawiszy to FILLER albo tu, albo tu, aha, bo to takie dłuższe przystanki są, a czy jeszcze jest jakiś autobus z Alei, który na Górczewską by dojechał FILLER z Alei w tamto miejsce... no można by wsiąść, nie wiem, czy nie lepiej byłoby o właśnie no jest sto dziewięć z Centralnego z Emilii Plater aha, a ten FILLER ale wie pan, nie bo tutaj chodzi właściwie tutaj bliżej Centralnego, ale z tej strony tutaj tam jak właśnie pięćset dwadzieścia trzy tutaj FILLER no to właściwie nie, to pięćset jedynka tylko tylko pięćset jeden aha ___ FILLER i on często jeździ ten autobus? FILLER tak jak dzisiaj? FILLER nie będzie to, bo to będzie chodziło o wtorek, bo to ja chcę kuzynce powiedzieć, która tam pracuje FILLER właśnie w Alejach Jerozolimskich i on przy Centralnym, ale tu bliżej z, wie pan, z tej strony FILLER no tak to tylko pięćset jeden co piętnaście minut w godzinach szczytu co dwanaście aha, średnio co piętnaście minut FILLER czyli chyba najlepsze połączenie to będzie ten pięćset jeden prawda no tak przyśpieszona linia no właśnie, bardzo panu dziękuję, do widzenia proszę bardzo, do widzenia


VIII Międzynarodowy festiwal-konkurs młodzieżowego dziennikarstwa „Pras-wiosna na skłonach Dniepra” 14-16 maja 2010 r. Organizatorami festiwalu są dziennikarze agencji „JUN-PRES”, centrów prasowych oraz redakcje gazetek szkolnych miasta Kijowa. W Festiwalu biorą udział uczniowie szkół ogólnokształcących, pozaszkolnych centrów edukacji, przedstawiciele dziecięcych i młodzieżowych wydawnictw Ukrainy, Polski, Łotwy, Białorusi, Rosji, Niemiec, Gruzji, Mołdawii, Kazachstanu, Holandii, Kanady w wieku 13-18 lat. Na Festiwalu wręczono też nagrody w kategoriach „Praca dziennikarska”, „Film telewizyjny”, „Fotoreportaż”, „Praca literacka”. Prezentacja strony MAMMEDIA.COM.UA na Festiwalu została przeprowadzona 15 maja 2010 r. i trwała przez 1,5 godziny dla 29 uczęstników z Kijowa, Wołynia oraz kilku innych gości (Rosja, Mołdawia). Uczestnicy wyrazili ogromne zainteresowanie nowym podejściem do dziennikarstwa multimedialnego i nie zwracając uwagi na głód, zostali aż do końca prezentacji. Oprócz tego, już po prezentacji i zapoznaniu się z zasadami funkcjonowania strony i Fundacją Nowe Media pojawiło się mnóstwo pytań. Przede wszystkim, grupę interesowały takie kwestie jak: możliwość tworzenia własnych szablonów gazet, dodawanie plików flash na stronę gazetki, wykorzystywanie „trudnych” słów w artykułach oraz możliwość poszukiwania na stronie innych dziennikarzy do stworzenia Redakcji. Według mnie, młodzież ukraińska ma wysokie priorytety, wrażliwość na aktualne tematy lokalne i globalne oraz twórcze podejście do życia. Duży potencjał, duża energia i potrzeba zmian! Otóż, warto zauważyć, że nowoczesność potrzebuje współczesnych mediów – dynamicznych, szybkich i profesjonalnych. Ukraina jest dobrą niszą dla wprowadzania nowych technologii, ponieważ młodzież jest coraz bardziej powiązana z internetem.


Od Wertera bardzo zależna jest także powieść Bernatowicza Nierozsądne śluby . Wpływ Wertera - obok niezaprzeczonego wpływu Nowej Heloizy - jest znaczny i bardzo widoczny. Od Goethego przejęty jest przede wszyslkiem pomysł zespolenia stanów psychicznych bohatera z przejawami życia natury. Ten ścisły związek z naturą, miłość dla niej, dla świata, stworzeń, dzieci i ludu, jest wspólna Władysławowi i Werterowi. Dalej cały szereg wspólnych motywów - a więc sytuacja początkowa, pogodny nastrój, który stopniowo posępnieje, poznanie Władysława z Klarą, upojenie pięknością uwielbianej zaraz przy pierwszem poznaniu (przypadkowem) stosunek kochanka i narzeczonego, na chwilę w umyśle goszcząca myśl zbrodnicza, wreszcie motyw samobójstwa - wszystko to pokrewieństwa z Werterem, i to pokrewieństwa bliskie, gdyż Werter jest zrostem tych motywów. Jednem słowem "w ramy sytuacyj werterowskich (sielanka i śmierć) oprawił autor intrygę osnutą na wzór Nowej Heloizy, nie bez tego jednak, by i w samem zawikłaniu nie odezwały się echa z Wertera". Lecz i u Bernatowicza, jak i u ks. Wirtemberskiej, bohater jest tylko kochankiem, nie nurtuje go ból ogólnoludzki, powodem samobójstwa jest tylko miłość nieszczęśliwa, nie zna i on Weltschmerzu. Wpływ Wertera i Nowej Heloizy krzyżuje się stale w powieści polskiej. Często utwór, który powstał pod wyłącznym wpływem Russa [Rousseau], wykazuje ślady wpływu Wertera . I tak w Kropińskiego Julji i Adolfie spotykamy platoniczną (nie zmysłową russowską) miłość Wertera i werterowski epilog. Łucja z Gedrojciów Rautenstrauchowa zasilała także Werterem swą wyobraźnię, pisząc Emmelinę i Arnolfa . Wszystkie podobieństwa i reminiscencje odnoszą się jednak tylko do erotycznej strony powieści. Jej głębszy, myślowy podkład na naszą autorkę nie oddziałał. We wszystkich powyższych powieściach spostrzegamy wspólne zjawisko: autorowie, opierając się równocześnie o wzory Russa [Rousseau], Richardsona i Goethego, starają się nadać swym powieściom charakter narodowy. Inny charakter ma utwór Adama Kacperowskiego Żale Elwiry (1821). Kacperowski, biorąc z Wertera paralelę pomiędzy osobą bohaterki a dolą kobiety z ludu, obrazy natury, a częściowo styl, występuje jednak w swej powieści z protestem przeciwko werterowskiemu pojmowaniu miłości, samobójstwo piętnując wprost jako zbrodnię, "którą się brzydzi uczucie czystej miłości".


Kochanie siebie może na pierwszy rzut oka kojarzyć się z egoizmem, narcyzmem, egocentryzmem. Wszystko zależy jednak od tego, jak będziemy rozumieli tzw. miłość własną. Z punktu widzenia Ewangelii właściwie rozumiana miłość siebie to akceptowanie własnej osoby, troska o swoje zdrowie. Kochać siebie znaczy też nie szkodzić sobie i nie stać w miejscu, ale dążyć do rozwoju cielesno-duchowego. Krótko mówiąc kochać siebie to odłożyć wszelkie nałogi i używki… alkohol, narkotyki, papierosy i wiele innych nałogów, które niszczą ludzkie życie. Kochać siebie to też dbać o to, aby nie zarywać nocy niekonieczną praca albo zabawami, umiejętnie wykorzystywać czas na odpoczynek i zabawę oraz pracę… Prawdziwa miłość siebie to także odpowiedzialne myślenie o swojej przyszłości – zarówno z punktu widzenia jednostki, jak też i członka większych społeczności, jakimi są rodzina i państwo. W tym, jak spełniamy swoje życiowe role łatwo dostrzec, czy mamy właściwy obraz siebie, czy też kierujemy się fałszywą miłością własną… John Kennedy w dniu obejmowania funkcji Stanów Zjednoczonych powiedział słowa, które znamy chyba wszyscy tu zgromadzeni… Nie pytaj co Ameryka może zrobić dla ciebie, ale co ty możesz uczynić dla Ameryki. Transponując te słowa na naszą dzisiejszą ewangelijną rzeczywistość Bóg zdaje się zadawać każdemu z nas podobne pytanie… Nie pytaj co Bóg, drugi człowiek może uczynić dla ciebie ale… co ty możesz uczynić dla Boga i drugiego człowieka… Przeżywamy dzisiaj rozpoczynjący się Tydzień Misyjny. Patronką misji jest: św. Teresa z Lisieux chociaż nigdy nie była na misjach… Niech Jej postawa i słowa będą dla nas dzisiaj wzorem. Św. Teresa gorąco modliła się za misje i misjonarzy. Z jednym z nich nawet utrzymywała kontakt korespondencyjny zapewniając go o wsparciu modlitewnym. Mała Tereska bo tak nazwano św. Teresę z Lisieux powiedziała: "Zrozumiałam, że Kościół posiada Serce i że to Serce płonie miłością, że jedynie Miłość pobudza członki Kościoła do działania i gdyby przypadkiem zabrakło Miłości, Apostołowie przestaliby głosić Ewangelię, Męczennicy nie chcieliby przelewać krwi swojej... Zrozumiałam, że miłość zamyka w sobie wszystkie powołania, że miłość jest wszystkim, obejmuje wszystkie czasy i wszystkie miejsca... jednym słowem - jest Wieczna!


My również opiszemy taką przeróbkę, jednak zamiast opisywać jak zrobić to najprościej, spróbujemy położyć nacisk na to, jak wykonać taki zasilacz rozumiejąc, co się robi i przy okazji wykorzystać jak najwięcej funkcji, które taki zasilacz oferuje. Aktualnie można spotkać dwa rodzaje zasilaczy do komputerów PC: typu AT i ATX. Zasilacze typu AT wyszły już z użycia i w praktyce można nabyć jedynie egzemplarze używane. Zasilacz typu ATX można kupić w dowolnym sklepie komputerowym. Ten artykuł opisuje przeróbkę zasilacza typu ATX i nie ma zastosowania do zasilaczy AT. Uwaga: zasilacz ATX jest urządzeniem elektrycznym. Dotknięcie któregoś z jego elementów w chwili, gdy znajduje się pod napięciem, może doprowadzić do porażenia prądem. Ponadto należy pamiętać, że nawet po zupełnym odłączeniu przewodu zasilającego, przez jakiś czas w kondensatorach zasilacza utrzymuje się napięcie. Opisana tu przeróbka jest bardzo prosta i nie wymaga ani specjalnej wiedzy, ani doświadczenia. Pamiętaj jednak, że podejmując się jej robisz to na własną odpowiedzialność i autor artykułu nie ponosi żadnej odpowiedzialności za szkody wynikłe w trakcie lub w wyniku tej przeróbki. Zasilacze ATX różnią sie między sobą parametrami i wydajnością. Wynika to z faktu, że specyfikacja ATX zmieniała się w czasie, a ponadto nie wszyscy producenci w jednakowym stopniu stosują sie do specyfikacji. Dlatego przy realizacji tego projektu bardzo pomocny będzie miernik uniwersalny, który pozwoli sprawdzić rzeczywiste parametry przerabianego egzemplarza. W zupełności wystarczy najprostszy miernik dostępny w każdym sklepie elektronicznym lub markecie budowlanym. Lista potrzebnych części zależy od funkcjonalności, w jaką zdecydujemy się wyposażyć nasz zasilacz. W artykule opiszemy następujące funkcje: Wyłącznik Napięcie +12V wyprowadzone na gniazdo bananowe Napięcie +5V wyprowadzone na gniazdo bananowe Napięcie +3.3V wyprowadzone na gniazdo bananowe Sygnał Power OK informujący o poprawnej pracy zasilacza wyprowadzony na diodę LED Sygnał Stand By informujący o gotowości zasilacza wyprowadzony na diodę LED Opcjonalne obciążenie wyjścia +5V zapobiegające spadkom napięcia na wyjściu +12V, wyposażone w osobny wyłącznik


W ostatnim meczu w Ozorkowie rundy jesiennej piłkarze Bzury Ozorków wygrali 3:1. Bohaterem spotkania okazał się wychowanek Widzewa, na ca codzień grający w Halowej drużynie KP Owlex Łódz, Marcin Janeczko, obchodzący swoje imieniny. Strzelił dwie bramki. Na listę strzelców wpisał się także najlepszy strzelec drużyny mający już 8 bramek Łukasz Olczyk.


Stanowisko Rady Miasta Lublin z dnia 26 maja 2011 r.w sprawie uczczenia pamięci Stefana Kardynała Wyszyńskiego, Prymasa Polski w 30. rocznicę śmierci W dniu 28 maja 1981 roku, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, o godzinie 4.40 nad ranem, po ciężkiej chorobie i wielkich cierpieniach w osiemdziesiątym roku życia zmarł wielki mąż stanu, arcybiskup metropolita Gniezna i Warszawy, prymas Polski – Stefan kardynał Wyszyński; Ten, który za życia już zwany był Pater Patriae, którego Największy z rodu Polaków nazwał Prymasem Tysiąclecia, któremu – nie tylko z racji historycznych – przypisywano powszechnie rolę duchowego interreksa; współczesny Mojżesz, który wpatrzony w Pannę świętą, co jasnej broni Częstochowy, przeprowadził naród polski przez czerwone morze komunizmu. Rada Miasta Lublin VI kadencji, zebrana w dniu 26 maja 2011 roku na swej X sesji, pomna roli w dziejach Polski i nieocenionych zasług Patrona sali swych obrad, w dziele pielęgnowania i przekazywania kolejnym pokoleniom Polaków miłości do Ojczyzny, czci pamięć Prymasa Tysiąclecia w 30. rocznicę Jego śmierci i w roku 110. rocznicy Jego urodzin. Wspominając związki księdza Stefana Wyszyńskiego z Lublinem – jako studenta i doktora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a następnie Wielkiego Kanclerza tej Uczelni – radni Rady Miasta wyrażają wdzięczność Opatrzności za Pasterza, który w trudnych powojennych latach 1946-1948 kierował Kościołem lubelskim. Rada Miasta Lublin dostrzega potrzebę pogłębiania w społeczeństwie świadomości znaczenia wartości kształtujących od wieków szeroko pojętą tożsamość kulturową Polaków – tożsamość religijną, narodową i rodzinną, uznając przy tym, iż nauczanie Prymasa Tysiąclecia, zachowując swą aktualność, powinno stale nam towarzyszyć, będąc drogowskazem w drodze ku ciągłej odnowie moralnej i świętości.


W projekcie „Scenariusze przyszłości bibliotek”, który realizowałem razem z Edwinem Bendykiem i Fundacją Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego, w większości rysowanych scenariuszy kluczową rolę grali bibliotekarze. W sytuacji gdy coraz więcej treści jest dostępnych bezpośrednio online, i pośrednicy tacy jak biblioteki stają się zbędni, bibliotekarz może się stać tak naprawdę jedynym cennym zasobem biblioteki. Upraszczając, w tym modelu biblioteką byłoby połączenie z internetem, wzbogacone o człowieka będącego przewodnikiem po treściach, które w Sieci można znaleźć. Kilka dni temu przyszedł mi do głowy scenariusz zupełnie odwrotny – zakładający, że funkcję filtrującą świetnie dla każdego użytkownika może spełnić jego sieciowa społeczność – a nastomiast pewne zasoby zawsze będą rzadkie i ich publiczne udostępnianie może być uzasadnione. Na takim założeniu opiera się idea „ciemnej biblioteki”. W tyle głowy kołacze mi się też teza McLuhana – jedno z jego „praw mediów” stwierdzające, że po osiągnięciu granic swoich możliwości dana forma medialna (szeroko pojęta) „przekręca się” i staje swoim przeciwieństwem. Wyobraźmy więc sobie bibliotekę, która nie ma pracowników i większość czasu nie jest otwarta. Jest ciemnym – dosłownie i w sensie przenośnym opisanym powyżej – magazynem. A dokładniej składem przydatnych rzeczy – a takie będą istnieć nawet w dużo bardziej cyfrowej rzeczywistości: rzadkie książki, gry planszowe, narzędzia, sprzęty gospodarstwa domowego. Wszystko to można by wypożyczać w modelu bibliotecznym. Skład pozostaje „ciemny” do momentu przyjścia użytkownika – miejsce rozświetla się na chwilę, dosłownie i w przenośni, a wypożyczeń dokonujemy z pomocą automatycznego systemu. I pewnej niezbędnej dozy zaufania. Pytanie co wówczas animuje bibliotekę w miejsce bibliotekarza. Byłby to system społecznościowy obsługujący grupę użytkowników biblioteki – zapewniający kontrolę wypożyczeń, ale też wzajemne rekomendacje pełniące rolę przewodnika i filtra, pod nieobecność bibliotekarza. Ten właśnie system mógłby umożliwiać zaufanie i wzajemne więzi, dzięki któremu człowiek wchodzący do przedmiotu pełnego rzeczy bierze to co mu jest potrzebne, i w dodatku zwraca w odpowiednim momencie.


Wielkości, jakiej uczy nas dzisiaj Jezus, nie osiąga się przez zabieganie o własne sprawy, lecz przez troskę o innych: chcesz być pierwszym, stań się sługą wszystkich! Istnieje tylko jedna władza i jedno pierwsze miejsce: ofiarna i bezinteresowna służba braciom. W pierwszej chwili wydaje się to dziwne, lecz sprawdza się w życiu. Bł. Matka Teresa z Kalkuty nie dokonała żadnego odkrycia w nauce, nie stworzyła dzieła sztuki, nie odniosła sukcesu fonograficznego ani sportowego. Zamiast tego poświęciła swe życie najuboższym, ostatnim z ostatnich. Czy ktoś powie, że jej posługiwanie ubogim, kontakt z nędzą, chorobami, brudem itd. uwłaczało jej godności i uczyniło mniejszą niż była wcześniej? Nie. Każdy powie, że przez zniżenie się do tych ostatnich, aby im pomagać, stała się jeszcze większą. Wszyscy ją podziwiali – niezależnie od przekonań religijnych czy politycznych. Otrzymała nawet pokojową nagrodę Nobla. Fakt poświęcenia się dla innych, uczynił ją prawdziwie wielką – cieszyła się ogólnoludzkim uznaniem i szacunkiem. A im bardziej poświęcała się dla drugich, tym większą stawała się w oczach świata. Rozpoczynamy dzisiaj w Kościele Tydzień Misyjny. Modląc się za misjonarzy i misjonarki popatrzmy jeszcze na postać św. Wincentego a Paulo pioniera Misji założyciela zgromadzenia księży misjonarzy i patrona dzieł miłosierdzia. Św. Wincenty żył w siedemnastowiecznej Francji i najprawdopodobniej za namową ojca wybrał stan duchowny, aby podnieść status społeczny rodziny. Później jako ksiądz zabiegał o posadę biskupa. Nie było to złe pragnienie, ale wtedy nie św. Wincenty nie rozumiał jeszcze tego o czym mówi dzisiaj Jezus w Ewangelii: że przełożeństwo jest służbą. Dlatego na drodze jego życia stanął Pan w przebraniu ubogich i bezdomnych. Ks. Wincenty porzucił swe ziemskie aspiracje, aby służyć ubogim, za co wdzięczna potomność nadała mu przydomek ojca ubogich. Jego poświęcenie się dla ostatnich z ostatnich było tak powszechnie doceniane, że Rewolucja Francuska, która nie uznawała żadnych świętości, bezcześciła nawet groby, uszanowała jego ciało. Gdyby został biskupem, dziś prawdopodobnie nikt by go nie wspominał. Prawdziwej wielkości nie da nam pozycja w świecie, zaszczyty, lecz to, co zrobimy dla innych. A jest tak dlatego, że sam Bóg postępuje w ten sposób: w swym Synu poświęcił się dla nas całkowicie – oddał za nas życie. Bóg wyznacza taki wzorzec i tylko stosując się do niego, można osiągnąć prawdziwą wielkość. Dlatego na innym miejscu Pan Jezus mówi, że to co wielkie w oczach świata, obrzydliwością jest u Boga (Łk 16, 15b).


Jakiś czas temu obiecałem, że napiszę o átlátszó (węg. przejrzysty, transparentny), tym bardzo ciekawym internetowym projekcie medialnym. W maju 2010 roku dziennikarz śledczy Indexu Tamás Bodoky złożył rezygnację po tym jak jego redaktor naczelny wyciął mu ostatni paragraf jego tekstu na temat podejrzanej inwestycji w Páty. W paragrafie padały nazwiska biznesmenów blisko związanych z premierem Orbánem. Bodoky, który ma fan page na facebooku, uznał to za niedopuszczalną ingerencję i po odejściu z Indexu stworzył átlátszó jako platformę do publikowania dziennikarskich materiałów śledczych. Wkrótce po rozpoczęciu działalności átlátszó w życie weszła nowa ustawa medialna, która między innymi nakazywała dziennikarzom podawanie źródeł swoich informacji. Nie trzeba było wiele czekać na pierwszą interwencję policji, która od Bodokyego domagała się podania, od kogo dostał materiały na temat ataku hackerów na Brokernet a także zarekwirowała mu komputer (później został on zwrócony). Bodoky i współpracownicy uznali, że jeśli dziennikarz nie będzie znał źródła swoich informacji nie będzie mógł go podać policji i tak nie złamie prawa. Dlatego też stworzyli platformę do anonimowego przesyłania informacji MagyarLeaks - był to okres kiedy wszyscy mówili o WikiLeaks. Projekt, mimo, że wciąż boryka się z brakiem środków, odniósł szereg sukcesów. Drogą sądową zdobył a potem opublikował informacje na temat podejrzanych inwestycji offshore państwowych zakładów energetycznych MVM. Opublikował również koncepcję programową złożoną przez Györgya Dörnera w ramach konkursu na dyrektora teatru Új, która będąc raczej antyliberalnym manifestem niż materiałem fachowym wywołała szereg protestów włóczając w to demontrację uliczną (Dörner i tak dostał posadę). Na átlátszó pojawiły się informacje dotyczące zakupów gruntu przez piłkarską fundację premiera Orbána działającą w jego rodzinnej wiosce Felcsút. Grupie Bodokyego udało się zdobyć informację, że właścicielem odnoszącej niesłychane sukcesy w państwowych przetargach firmy Közgép jest Lajos Simicska, były dyrektor gospodarczy Fideszu, co było wcześniej skrzętnie skrywane.


Jeden z moich ulubionych blogerów, John Naughton, pisze : “to najlepsza wiadomość, jaką mamy od miesięcy”. Przez “my” Naughton rozumie, jak sądzę, Europę - a najlepszą wiadomością jest porażka PiS w ostatnich wyborach. W zlinkowanym przez Naughtona tekście z Guardiana (zatytułowanym “Rozdzielając strasznych bliźniaków” !) czytamy: “[...] nowe pokolenie wyborców wyraziło swoje zniecierpliwienie wobec władzy, która rozumiała rozwój Polski wyłącznie z perspektywy dwudziestowiecznej inwazji i okupacji”. Autor pisze, że przegrała “wizja Polski jako kraju wojującego i ksenobicznego”, a górę wzięły poglądy “mniej histeryczne”. Dlaczego o tym piszę? Staram się unikać pisania o polityce - jednocześnie wierzę, że ogólny klimat polityczny przekłada się na uczestnictwo w kulturze, o którym tutaj piszemy. Polityka prowadzona w sposób histeryczny i wojujący, stałe filtrowanie teraźniejszości przez dwudziestowieczną przeszłość to dokładne przeciwieństwo zasad, na których opiera się “kultura 2.0″.


Trzeba było tak Billowi dokładać ? Zemsta nadeszła szybko, choć nie niespodziewanie. Pierwsza rocznica wydania Visty w ręce konsumentów już niedługo, a ja w ramach prezentu postanowiłem sprawić sobie egzemplarz. Już po trzech dniach mam działający system. Wydawałoby się, że po instalacji kilku dystrybucji Linuksa na różnych komputerach, instalacja Windowsa nie będzie sprawiała większych problemów. Spodziewałem się, że nie będzie się Viście podobało, że dysk zarażony jest Linuksem, więc dostała własny. Instalowałem w ciemno, bo program do sprawdzenia, czy komputer spełnia wymagania Visty, działa tylko pod Windows. Po uruchomieniu płyty instalacyjnej, po chwili pojawia się kolorowy ekran i kursor. I nic się nie dzieje. Na ekranie żadnych informacji, najmniejszego choćby " czekaj " (które później za to występuje obficie). Można się domyślać, co się dzieje. Vista formatuje dysk z Linuksem? Vista próbuje połączyć się z Redmond i przesłać tam moje dane osobowe? Vista sprawdza numery seryjne wszystkich podzespołów? Wciąż nic się nie dzieje, akurat dotarł " Lód " Dukaja , może zdążę przeczytać, zanim wreszcie system zacznie się instalować? Nareszcie - można wybrać dysk dla instalacji. Wybieram, ale " System Windows nie może znaleźć woluminu systemowego spełniającego kryteria instalacji ". Pomaga to, czego się spodziewałem - fizyczne odłączenie dysku linuksowego. Instalator idzie dalej, dochodzi do " kończenia instalacji ", które trwa nieznośnie długo, tak, już wiem, że ważne jest, jak się kończy, byle dziś, resetuje się i się nie włącza. Okazuje się, że reset nie był jednak w planach. Instalacji nie można naprawić ani przywrócić, zaczynam od nowa . " Lód " leży i kusi, może zdążę. Licencja przewiduje, że pomoc techniczna przysługuje mi od producenta i montera sprzętu. Hmm. To chyba ja. Mam szczęście, trafiłem na kogoś, do kogo dodzwonię się za pierwszym razem i nie będę musiał słuchać przez pół godziny Stinga w czasie łączenia z właściwym działem. Rada pierwsza - rekompilacja jądra. Nie? To może wyjść i wejść? Wychodzę i wchodzę od nowa. Nie pomaga. Nie pomaga z przyłączonym ponownie dyskiem, nie pomaga z wyjętą kartą wifi, nie pomaga z przyłączonym kablem sieciowym (żeby aktualizacje mogły się zaktualizować), nie pomaga z odłączonym w BIOSie ethernetem (tak niby sugeruje strona producenta płyty głównej). Przychodzi czas rozwiązań desperackich, mija już około 8 godzin od rozpoczęcia zabawy, " Lód " się już czyta się, na jakimś forum przeczytało się, że należy zamienić miejscami kości pamięci RAM.


Lawrence Lessig na swoim blogu opublikował długą krytykę książki Keena (o której w niedzielę pisał Mirek ) Poprzedza ją wstępem, w której zauważa kwestię paradoksalną: książka krytykujące niechlujność i ignorancję internetowej kultury partycypacyjnej sam popełnia liczne błędy - mimo weryfikacji i przefiltrowania jego tekstu przez szereg instytucji kultury “profesjonalnej”. “Uświadomiłem sobie, że Keen stworzył wielką auto-parodię naszego pokolenia. Jego książka nie jest krytyką Internetu. Niczym w artykule z “Nature” porównującym Wikipedię z Brittanicą , prawdziwym argumentem wynikającym z książki Keena jest stwierdzenie, że tradycyjne media i publikacje są równie kiepskie, co najgorsze publikacje sieciowe. Oto książka, która przeszła przez rygorystyczny proces publikacji we współczesnej Ameryce, a mimo to jest równie wiarygodna, co przeciętny wpis na blogu”.


Koniec napisów . Już od dawna trwała walka z amatorami tworzącymi napisy do filmów, teraz skończył się czas polemik w gazecie, pora na salę sądową. Oczywiście to tylko jedno źródło napisów, ale " sprawa jest rozwojowa ". Łatwiej będzie zapewne nauczyć się angielskiego, niemieckiego, francuskiego, hiszpańskiego, włoskiego, japońskiego i czeskiego (na początek powinno wystarczyć) niż zmienić prawo autorskie. Tymczasem ze wszystkich ogniw " pirackiego " łańcucha tłumacze napisów są pewnie najmniej groźni, ale za to najłatwiejsi do wyśledzenia. I jak zabierze się napisy, na pewno spadnie liczba ściąganych i udostępnianych filmów. Na pewno.


Raz na pewien czas blogerów dopada sieciowa wersja “Chlebka papieskiego“. Chlebek papieski był zaczynem na ciasto, który należało rozmnożyć, podzielić na cztery, jedną część upiec, a pozostałe posłać dalej. Podobnie blogerzy stukają się czasem nieistniejącymi palcami: teraz Ty wymień pięć rzeczy o sobie, o których nikt raczej nie wie! itd. Podchodziłem do takich wpisów z lekkim zażenowaniem - lub może resentymentem, bo nikt mnie nigdy do tej zabawy nie zaprosił. Aż wreszcie natrafił się mem sieciowy, który całkiem mi się podoba, a w dodatku nie trzeba być do niego zaproszonym. Żeby było jeszcze ciekawiej, mem ten dorobił się własnego dnia międzynarodowego - Blog Day , 31 sierpnia. Który udało mi się przegapić! “Tego dnia każdy blogger ma za zadanie napisać wpis a w nim opisać 5 jego zdaniem najciekawszych blogów, które czytuje. Jednak niewielu polskich bloggerów zna i praktykuje ten zwyczaj”. Skoro zagadnienie dla każdego, to lepiej późno, niż wcale. A raczej warto, moim zdaniem dlatego, że sam dzięki blog dayowi odkryłem już jeden dobry blog (choć nie wiadomo właściwie, czy rasowemu blogerowi kolejny dobry blog jest do szczęścia potrzebny). Oto pięć “blogów” wartych uwagi (a które tylko dowodzą, że blog to może być wszystko): XKCD - komiks sieciowy, chyba w środę i sobotę, patykowe figurki i geekowy humor. Tematy przewodnie: romantyczność, sarkazm, matematyka i słowa. 2. Momus - notatki muzyka, myśliciela i zdaję się dandysa. Dużo o kulturze alternatywnej i dziwnej muzyce, sporo o Berlinie i Japonii. 3. Jeż węgierski - Węgry widziane oczami Polaka. Zazwyczaj nie czytam blogów opisujących, co dzieje się na ulicy autora - w tym wypadku robię to z przyjemnością. 4. Perturbacje - “kultura-polityka-media-cała reszta”. Takie powinny być blogi - o wszystkim co możliwe, a mimo to składające się w elegancką całość. Pisze go Jan Chipchase, który dla Nokii wykonuje badania etnograficzne użycia komórek na świecie. Jan robi świetne zdjęcia i - częściowo z ich pomocą - wyłapuje najdziwniejsze szczegóły związane z używaniem komórek i innych dynksów.


Zielonki-Wieś Zielonki-Wieś – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie warszawskim zachodnim, w gminie Stare Babice. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego. Zielonki-Wieś powstała m.in. po parcelacji majątku Zielonki i obecnie funkcjonuja dwie wsie Zielonki-Parcela i Zielonki Wieś, gdzie w pierwszej z nich znalazły się obiekty zabytkowe. Wieś ulicówka przy drodze wojewódzkiej nr z Warszawy przez Leszno do Żelazowej Woli i Sochaczewa, nazywanej dawniej Traktem Królewskim. We wsi nieliczne już domy z przełomu XIX/XX wieku, wypierane przez współczesne budownictwo podmiejskie. We wsi znajdują się sklepy - część z nich zlokalizowana jest w pobliżu skrzyżowania z drogą do Lipkowa, w zabudowaniach po PGR.


(5905) Johnson 5905 Johnson (1989 CJ1) – planetoida z pasa głównego asteroid. Odkrycie Planetoida została odkryta 11 lutego 1989 roku przez amerykańską astronom Eleanorę Helin. Orbita Orbita 5905 Johnson nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 27,51°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 2,64 roku, krążąc w średniej odległości 1,91 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Mimośród orbity tej planetoidy to 0,07. Właściwości fizyczne Johnson ma średnicę ok. 5 km. Jego jasność absolutna to 13,2 m . Okres obrotu tej planetoidy wokół własnej osi to 3,7824 godziny. Księżyc planetoidy Na podstawie obserwacji analizy jasności krzywej blasku zidentyfikowano w pobliżu tej asteroidy naturalnego satelitę. Odkrycia tego dokonali w kwietniu 2005 roku B. Warner, P. Pravec, P. Kusnirak, D. Pray, A. Galad, S. Gajdos, P. Brown oraz Z. Krzeminski. Obydwa składniki obiegają wspólny środek masy w czasie ok. 21,785 godziny. Johnson znajduje się w odległości ok. 4,5 km, a jego satelita ok. 11 km od barycentrum. Średnia odległość obydwu składników od siebie to ok. 14,5 km. Satelita został tymczasowo oznaczony S/2005 (5905) 1.


- Tej... w sklepie kolonialnym - odparł domyślny biograf dyskretnie patrząc w ziemię. Książę puścił ogromny kłęb dymu i niespokojnie poruszył się w fotelu. - Ach, tak!... - westchnął - ten sklep i nasi emigranci, wyjeżdżający z domu na Boże Narodzenie, to ciekawa ilustracja niemieckich stosunków. Każdy taki sklep jest kasą, w której Holandia pobiera od nas haracz... Śmieszna historia, żeby Niemcy nie mogły mieć u siebie nawet laski cynamonu, na której nie położyłaby pieczęci Anglia albo Holandia... Holandia! mniejsza od Brandenburgii, której jednak podoba się mieć kolonie prawie cztery razy rozleglejsze od całych Niemiec! ... No - i posiada je, a my pewnego poranku musielibyśmy pić na śniadanie cykorią zamiast kawy, gdyby tak się podobało Holandii... "Więc jego nie choinka wzruszyła, tylko... holenderskie kolonie?" - pomyślał markotny sekretarz. Wzburzony olbrzym pociągnął kilka razy dym z giętkiego cybucha; powoli jednak nabrzmiałe na czole żyły pobladły mu i - uspokoił się. - Uważałem - rzekł sekretarz - że księciu podobał się ten mały chłopiec przed pajacem? ... - A, tak! to był tęgo zbudowany malec! - odparł książę z uśmiechem znawcy mięsa dla armat. - Zdawało mi się nawet, że książę miał zamiar ofiarować mu pajaca? - No, alem przecież tego nie zrobił - odpowiedział olbrzym. - Czy książę sądzi, że świąteczne podarunki nie są stosowne dla niemieckich dzieci? - Przeciwnie... Zresztą dałem mu najlepszy podarunek, jaki mógł dostać. Sekretarz spojrzał ciekawie. - Dałem mu - niezaspokojone pragnienie - odparł książę, a potem dodał: - Im więcej będzie takich pragnień, tym dla nas lepiej! - Przed jedenastu laty jednak, w Wersalu, byłeś książę łaskawszy dla małej Francuzki, która dostała od was lalkę? - Bo widzisz, im więcej - tam będzie zaspokojonych pragnień, tym znowu dla nas lepiej! To powiedziawszy książę odwrócił się i utopił wzrok w wiszącej mapie holenderskich kolonii. Sekretarz posmutniał może słusznie domyślając się, że w tym kraju, gdzie mały chłopiec na próżno tęskni do pajaca, a wielki kanclerz do holenderskich kolonii, sekretarze, zamiast gratyfikacji, mogą otrzymać na gwiazdkę podarunek - z niezaspokojonych pragnień ...


Leszek Pełszyk Leszek Artur Pełszyk (ur. 12 lipca 1971 w Wołominie) - polski niezależny producent programów telewizyjnych, właściciel i prezes firm medialnych Miracle in 5 Sp. z o.o. i Zuza Pictures Sp. z o.o. Absolwent Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (1994-1999). W latach 1990-1992 studiował pilotaż samolotów na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej. Pilot samolotowy i szybowcowy, oraz skoczek spadochronowy. W latach 1998-2001 był zatrudniony jako producent w telewizji TVN, a następnie holenderskiej firmie Endemol, znanej m.in. z produkcji Big Brother i Milionerzy, oraz Pearson Television (obecnie Freemantle Media) . W 2000 razem z Rinke Rooyens'em i Clare Frances Downer założył niezależną firmę medialną SNAP TV!, producenta takich programów jak Ikea - Dom Pełen Pomysłów(2001), Kto Was Tak Urządził? (2001-2003) i Sextet (2004) dla TVN. Jako producent wykonawczy lub producent konsultujący współtworzył m. in. audycje telewizyjne: Pod Napięciem TVN (1998-2004), Milionerzy TVN (1999- ), Dla Ciebie Wszystko TVN(2002-2004 ), Szymon Majewski Show TVN (2005-), Familiada TVP 2( 1994-), Na Każdy Temat Polsat ( 1993-95 ), Automaniak TVN (1998-), Siłacze TVN (1999-). W latach 2006-2008 jako Dyrektor Generalny współtworzył kanał telewizji informacyjno-rozrywkowej Superstacja , która uznana została za debiut roku na XXXI Międzynarodowej Konferencji PIKE 2007 w Zakopanem .


Ojciec był przerażony, ale jedno ponętne wejrzenie panny Cimiento przywróciło mu odwagę, poszedł więc rozgościć się w nowym swoim mieszkaniu. Niedługo w nim sam zostawał: pani Cimiento przyszła do niego i powiedziała, że naradziwszy się z bratanicą, postanowiła oddać mu cuarto principal, to jest mieszkanie wychodzące na ulicę. Ojciec, który z upodobaniem liczył przechodniów lub dachówki pałacu księcia Alby, z ochotą przystał na zamianę. Proszono go tylko o pozwolenie zostawienia kolorowych atramentów na dawnym miejscu. Ojciec kiwnięciem wyraził swoją zgodę. Kociołki stały w środkowym pokoju; panna Cimiento przychodziła, wychodziła, brała farby, nie mówiąc ani słowa, tak że w całym domu panowało jak najgłębsze milczenie. Ojciec nigdy nie był równie szczęśliwy. Tak przeszło osiem dni. Dziewiątego Busqueros odwiedził mego ojca i rzekł mu: - Senor Avadoro, przychodzę donieść ci o pomyślnym spełnieniu życzeń, o których marzyłeś, ale których dotąd nie odważyłeś się wypowiedzieć. Wzruszyłeś serce panny Cimionto, otrzymasz jej rękę; ale musisz wprzódy podpisać ten papier, który ze sobą przynoszę, jeżeli chcesz, ażeby w niedzielę ogłoszono zapowiedzi. Ojciec, niesłychanie zdziwiony, chciał odpowiedzieć, ale Busqueros nie dał mu na to czasu i ciągnął dalej: - Senor Avadoro, przyszłe twoje małżeństwo dla nikogo nie jest tajemnicą. Cały Madryt o nim tylko mówi. Jeżeli masz zamiar je opóźnić, krewni panny Cimiento zbiorą się u mnie, a wtedy przyjdziesz i sam wyłożysz im powody zwłoki. Jest to postępowanie, którego żadnym sposobem nie możesz uniknąć. Ojciec osłupiał na myśl, że będzie musiał czynić wyjaśnienia przed całą rodziną, chciał coś powiedzieć, ale don Roque znowu mu przerwał i rzekł: - Rozumiem cię doskonale, chcesz upewnić się o twoim szczęściu z ust samej panny Cimiento. Oto i ona; zostawiam was samych. Panna Cimiento weszła cała zmieszana, nie śmiejąc podnieść oczu na mego ojca; wzięła kilka farb i zaczęła je mieszać w milczeniu. Bojaźliwość jej podniosła odwagę w don Filipie, utkwił w niej oczy i nic mógł ich oderwać. Tym razem zupełnie innym wzrokiem na nią patrzył.


2005-08-01: W Australii nie pograją w San Andreas Australijska organizacja Office of Film and Literature Classification, która zajmuje się klasyfikowaniem książek, filmów oraz gier wydała zakaz rozprowadzania gry Grand Theft Auto: San Andreas na terenie całego kraju. Kupowanie, sprzedawanie, wypożyczanie oraz reklamowanie gry będzie karalne. OFLC wcześniej przyznało San Andreas kategorię wiekową od 15 lat. Przyczyną zmiany są sceny seksualne zawarte w grze, które pierwotnie są zablokowane, ale dają się odblokować za pomocą modyfikacji napisanej przez Patricka Wildenborga. Des Clark, prezes OFLC, powiedział, że Sklepy które sprzedają bądź wypożyczają gry komputerowe powinny szybko zdjąć ze sklepowych półek tę grę. Rodzice powinni zwrócić uwagę na dostęp do gry dzieciom, gdyż mogą trafić na modyfikację "Hot Coffee" - dodał. Na liście gier zakazanych w Australii obok niedawno wpisanego GTA znajdują się między innymi Doom, Duke Nukem 3D i Phantasmagoria. Polska A jak wygląda reakcja na aferę w Polsce? Reporterzy Wikinews postanowili zapytać o zdanie przedstawiciela Cenegi Poland - dystrybutora gry w Polsce. Wojciech Gatys uspokaja fanów znad Wisły: Sprawa Hot Coffee nie wpłynie na polską premierę. Dodał także, że mało prawdopodobne jest włączenie patcha blokującego modyfikację do pudełkowej wersji gry (premiera w sierpniu). Wszak Grand Theft Auto: San Andreas od początku było w Polsce grą przeznaczoną dla dorosłych (od 18 roku życia). Według opinii fanów, które można znaleźć na forach dyskusyjnych, przeważają zdania o tym, iż gra ze względu na zbyt wysoką brutalność i kontrowersyjną tematykę (kradzieże, prostytucja, hazard) i tak nie powinna być przeznaczona dla dzieci. Archiwum Grand Theft Auto: San Andreas tylko dla dorosłych - 21 lipca 2005


Podstawowymi udziałowcami przedsięwzięcia informatycznego są: Zamawiający – ma potrzeby; Analityk systemu – identyfikuje potrzeby (problem Zamawiającego) i „zamienia” je na wymagania – formułuje problem do rozwiązania w postaci „Wymagań na ….”; Projektant – rozwiązuje problem. Rozwiązanie przedstawia w postaci „Projektu ……”; Programista – opracowuje projekt oprogramowania i wykonuje jego implementację; Zespół oceny jakości (testerzy) – ocenia zgodność właściwości funkcjonalnych wytworzonego systemu z wymaganiami zawartymi w „Wymaganiach na ….”; Zespół wdrożeniowy – instaluje system, przeprowadza szkolenie administratora i użytkowników, przeprowadza badania kwalifikacyjne systemu, wspomaga uruchomienie eksploatacyjne systemu.


Koniec głodówki, lecz nie protestu gdańskich listonoszy z OZZ Inicjatywa Pracownicza(do środy głodowało jeszcze dwóch doręczycieli), która zakończyła się całkowitym " sukcesem ". 1. Problem głodowych wynagrodzeń pocztowców został dość mocno poruszony przez media, jak również inne pracownicze i związkowe problemy. Światło dnia padło też na sponsoring uprawiany przez Pocztę Polską oraz na przerost administracji z jej wysokimi wynagrodzeniami w przeciw wadze do kłamstw władz firmy, że Poczty Polskiej nie stać na podwyżki. 2. Kierownictwo Poczty Polskiej kolejny raz ukazało pracownikom i SPOŁECZEŃSTWU swoje prawdziwe oblicze poprzez całkowity brak zainteresowania głodówką swoich pracowników. Nikt z szefostwa nie zapytał jak się czujemy i czy można nam jakoś pomóc. Nawet nie zaoferowano nam przysłowiowej szklanki wody! Nadto na zorganizowaną pikietę 22.02.2008 przed budynkiem Dyrekcji Poczty Polskiej w Gdańsku kierownictwo firmy nasłało policję. Nasze zdrowie i życie faktycznie nic nie znaczy! Nie jestem tym zdziwiony, bo to jak cały czas traktuje się pracowników eksploatacji w tej firmie już dawno o tym świadczyło. Dlatego wciąż zarabiamy nędzne " grosze "! Dlatego wciąż zwalniają się pracownicy, a na ich miejsce nie można zatrudnić nowych, a jak już ich pozyskamy, to po krótkim okresie podłej pracy uciekają z firmy. Dlatego nadmiarem pracy obarcza się pozostałych listonoszy, czy pracowników rozdzielni. Dlatego zwiększono limity gotówki dla listonoszy bez zwiększenia bezpieczeństwa, czy regulując z ZUS-m wydłużony czas na wypłaty rent i emerytur. Dlatego znowu do pracy listonosza zatrudnia się kobiety. Dlatego wciąż nie realizuje się porozumienia po strajkowego z 13.12.2006 roku z naciskiem na zatrudnienie rezerw urlopowo-chorobowych. Dlatego wciąż firma nie wywiązuje się z nakazów PIP z wyróżnieniem zamontowania skrzynek kontaktowych odciążających od dźwigania listonoszy. Dlatego w tej firmie wciąż nie ma kart zegarowych, czy innych czytników rejestrujących godziny pracy. Itd.. itd.. Dlatego wciąż cierpią na tym klienci. Szeregowy pracownik Poczty Polskiej jest tylko środkiem dla ogromnych zysków pocztowych elit. Nasze życie nic nie znaczy! 3. Teraz czas na pikiety OZZ Inicjatywa Pracownicza i nie tylko pod Dyrekcjami Poczty Polskiej w innych miastach. 4. WALKA TRWA!!!


Konferencja o otwartej nauce, 5 maja 2009 Za niecałe dwa tygodnie organizujemy w ICM UW, w którym pracuję, konferencję “Otwarta nauka w Polsce” . Chcemy zaprezentowac calokształt kwestii związanych z otwartą nauką, takich jak ruch Open Access, ruch Access to Knowledge (A2K), wolny dostęp do danych naukowych, ruch otwartej edukacji czy nowe modele otwartej współpracy naukowej. Zależy nam też na rozpoczęciu dyskusji na temat wdrażania tych modeli w Polsce - okazaja jest dobra, trwa reforma systemu nauki. Wśród prelegentów mamy Ahrasha Bissella, szefa Creative Commons Learn, który opowie o szkolnictwie wyższym; Ignasiego Juan i Labastida z Uniwersytetu w Barcelonie, które opowie o tamtejszych działaniach na rzecz Open Access; Pawła Szczęsnego - polskiego biologa promującego “Naukę 2.0″; Prof. Marka Niezgódkę, który opowie o stanie otwartości w Polsce, oraz Jana Kozłowskiego, który opowie o alternatywnych modelach peer review. Ja sam będę mówił o licencjonowaniu treści naukowych. Konferencję zakończy debata z udziałem prelegentów oraz Krzysztofa Guldę i Juliusza Brauna, dyrektorów departamentów strategicznych odpowiednio w MNiSW i MKiDN - którą poprowadzi Edwin Bendyk. (Ten news zresztą bardziej pasuje do jego Makroskopu , niż tego bloga). Więcej informacji o konferencji i pełen program znajduje się tutaj , serdecznie zapraszam.


Słowo Boże zaprasza nas dzisiaj do jednego z miast leżącego nad Jordanem. We współczesnym Izraelu panuje przekonanie, że Jerycho jest najstarszym miastem świata. Orientalne miasta były budowane według pewnych wymogów. Jednym z nich były mury miejskie. W bramach takiego miasta toczyło się często jego całe życie: zebrania, wyroki sądowe, czytano obwieszczenia. Ulice były zazwyczaj bardzo kręte i wąskie. Wyruszmy więc na kręte ulice starożytnego Jerycha, aby spotkać tam ślepca Bartymeusza. Oto dzisiejszej niedzieli stajemy się świadkami cudu tak jak niegdyś Jerycho było świadkiem cudownego przywrócenia wzroku Bartymeusza. Cudom Jezusa zawsze towarzyszy zbawcze słowo. Jezus nigdy nie dokonuje cudów dla nich samych lecz maja one na celu potwierdzenie prawdziwości jego nauczania, prawdziwości głoszonego słowa. Cuda Jezusa realizują praktycznie Królestwo Boże zapowiadane w tym zbawczym słowie, zbawczym orędziu. Jezus wchodzi do Jerycha i napotyka ślepca Bartymeusza – syna Tymeusza. Bartymeusz był, żebrakiem. Gdy ten żebrak, ślepiec dowiedział się, że Jezus przechodzi zawołał – Jezusie Synu Dawida ulituj się nade mną. Wielu żydom ten tytuł kojarzył się z tytułem politycznym dlatego, że Dawid był Królem i ten krzyk mógł oznaczać mesjasza z którym wiązano polityczne nadzieje. Tymczasem krzyk Bartymeusza – Jezusie, Synu Dawida ulituj się nade mną – wyraża raczej najgłębsze przekonanie, że Jezus może mu przyjść z pomocą. Jest to krzyk nadziei ale i zarazem rozpaczy. Rozpaczy z powodu obecnej sytuacji i nadziei na zmianę tej sytuacji. Świadkom całego zdarzenia mogłoby się wydawać, że zwrot „miej litość” jest prośbą o jałmużnę. Bartymeusz w końcu był żebrakiem. Pytanie Jezusa co chcesz, abym ci uczynił rozwiewa te wątpliwości, że chodzi o potrzebę dużo większą, nie chodzi o zwykłą jałmużnę ale o przemianę całego dotychczasowego sposobu życia. Bartymeusz daje bardzo jasną odpowiedź: „Rabbuni, tzn. ''Mój Mistrzu'', abym przejrzał" Cuda Jezusa mają nie tyko charakter materialny i w tym wypadku chodziło nie tylko o przywrócenie wzroku. Zwrócić należy uwagę na następstwo uzdrowienia. Kiedy Jezus dokonał uzdrowienia – mówi ewangelista – Bartymeusz natychmiast przejrzał i szedł za nim. W przypadku Bartymeusza dosłownie spełniły się słowa Jezusa, który mówi: kto idzie za mną nie idzie w ciemności lecz będzie miał światło życia. Mesjasz miał według żydów przynosić oświecenie i właśnie to przynosi Jezus Bartymeuszowi. Przywraca mu wzrok nie tylko ten fizyczny ale również i duchowy. Po uzdrowieniu Bartymeusz idzie za Jezusem czyli staje się Jego uczniem.


Dorzucę jeszcze jeden kamyk do tego ogródka. Otóż jest w Warszawie słynne LO im. Staszica (niegdyś: Gottwald), które pod koniec lat 60. „przebranżowili” matematycy z myślą o hodowli matematycznych talentów (wielką w tym rolę odegrał mój ówczesny szef, a przedtem promotor mojej magisterki, prof. Stanisław Mazur – ilekroć go wspomnę, mam ochotę stanąć na baczność, a może raczej uklęknąć: rzadko się obcuje z autentycznym geniuszem). No i okazało się, że uczniowie tego liceum koszą rzeczywiście jakieś nieprawdopodobne masy nagród w olimpiadach… humanistycznych (także; w matematycznych i fizycznych byli rzecz jasna niemal nie do pobicia, w każdym razie zespołowo). Sprawa wygląda bowiem dokładnie tak, jak mówił inny wielki nasz matematyk, Hugon Steinhaus: matematyk to tak facet, który potrafi zrobić wszystko to samo, co każdy inny specjalista, tylko… lepiej i szybciej. I jeszcze jeden drobiazg: matematyka (także fizyka) nie jest wcale trudna. Co więcej: jest piekielnie ciekawa. Co jeszcze więcej: jest to idealny przedmiot dla leniwych – nic tu nie trzeba (i nie należy!) ryć na pamięć, wszystko da się zrobić „z głowy, czyli z niczego”. Małpę da się jej nauczyć (niemal). Absolutnie wszystko – powtarzam: WSZYSTKO – zależy od nauczyciela. Zaś w naszym kraju nauczyciele tego przedmiotu są w większości gorzej niż fatalni: są denni. I w tym właśnie rzecz (a przyczyny tego faktu, to temat na pracę doktorską z socjologii pedagogiki). Dlatego podtrzymuję (w sensie – zaznaczam – statystycznym) sąd taki: jak ktoś mówi o sobie „ja jestem humanista, matematyki nie trawię”, to uważam go w zasadzie za bałwana; z tym, że owo bałwaństwo nie musi wynikać z jego winy. Być może, to człowiek skrzywdzony przez polski system edukacyjny.


2006-01-21: Nowa stabilizacyjna propozycja PiS-u Jarosław Kaczyński kieruje do wszystkich partii z wyjątkiem SLD propozycję stworzenia Bloku Naprawy Państwa. Koalicja taka miałaby powstać na bazie wcześniejszej propozycji zawarcia Paktu Stabilizacyjnego. Od kilku dni Prawo i Sprawiedliwość prowadzi konsultacje z Ligą Polskich Rodzin, Samoobroną i Polskim Stronnictwem Ludowym na temat przyjęcia ostatecznego kształtu paktu stabilizacyjnego, który ma zostać podpisany w przyszłym tygodniu. Porozumienie ma polegać na poparciu dla rządu Marcinkiewicza przez głosowanie za uchwaleniem ważniejszych ustaw przez najbliższe pół roku z promesą zawarcia koalicji po tym okresie. Jak napisała dziś Gazeta Wyborcza, jedna z tych ustaw ma być dotyczyć sposobu powoływania urzędników państwowych. Dotychczasowy system konkursów, według dziennika, ma zostać zastąpiony systemem mianowania. Rada Polityczna PiS przyjęła dziś uchwałę, w której podkreślono, że zdecydowanie lepszym dla Polskim rozwiązaniem niż wcześniejsze wybory, będzie powstanie Bloku Naprawy Państwa stabilizującego zaplecze rządu w Sejmie". Jak podkreślił Jarosław Kaczyński, formacja ta powstałaby po wypełnieniu założeń wspomnianego wyżej paktu stabilizacyjnego. Na poniedziałek szef PiS zapowiedział "poważną" rozmowę z przywódcami Platformy Obywatelskiej. Nie chciał jednak zdradzić szczegółów planowanego spotkania. Sam nie weźmie w nim udziału. Na pytanie o to spotkanie wiceszef PO, Jan Rokita, odpowiedział, że nie zamierza uczestniczyć w chocholim tańcu Kaczyńskiego'', ale uniknął jednoznacznej odpowiedzi na to, czy weźmie w nim udział.


Ulica Gminna w Zamościu Ulica Gminna - jedna z ulic Zamościa, która jest jednojezdniowa na całej długości. Historia Ulica ta powstała w 2 ćw. XIX wieku i łączyła obecną ul. Partyzantów z drogą wylotową z Zamościa do Hrubieszowa (obecna ul. Hrubieszowska). Jej część północna jest pozostałością XVII-wiecznej drogi (dawna ul. Kościelna). Nazwa Ulica ta otrzymała nazwę w 1922 roku i od tego czasu nie była ona zmieniana. Obecnie Obecnie jest to ulica głównie osiedlowa, ale łącząca także inne, ważne ulice Zamościa, co sprawia, iż ruch jest tu dość spory, zwłaszcza na odcinku od ul. Prymasa S. Wyszyńskiego do ul. Partyzantów (częściowo jednokierunkowym - od ul. Hrubieszowskiej na południe). Ponadto jej bliskie położenie koło Nowego Rynku sprawia, że znajduje się przy niej wiele obiektów usługowych, głównie na wspomnianym odcinku, a są to: Dworzec PKS i położony po drugiej stronie ulicy główny przystanek przewoźników prywatnych, ponadto liczne placówki handlowe, m.in. DH Agora (dawny Jubilat), DH Tomasz oraz mniejsze: DH Mieszko, DH Resta (wybudowany w 2006 roku) i sklepy różnych branż jak odzieżowe (Pepco), komputerowe, AGD-RTV czy też obiekty gastronomiczne. Przy ul. Gminnej znajduje się także dawna synagoga, wzniesiona w II poł. XIX wieku, w czasie II wojny światowej niemal w całości spalona, ostatecznie przebudowana na przedszkole. Obecnie mieści się w niej także zbór Kościoła Zielonoświątkowego. Zabudowa mieszkalna to głównie domy jednorodzinne (na południe od ul. Partyzantów) oraz kilka bloków (po wschodniej stronie na północ od tej ulicy).


Sejm dziś w nocy będzie głosował nad nowelizacją prawa autorskiego. Polecam teksty na ten temat Vagli i Jarosława Lipszyca - wynika z nich, że być może zostaną nagle wprowadzone np. opłaty za zagnieżdżanie klipów (pobieranych np. z serwisów takich jak Youtube). Jak wymienia Lipszyc, projekt najprawdopodobniej zakłada, że każdy korzystający z utworu audiowizualnego (np. poprzez zamieszczenie hotlinka do piosenki na youtube) ma obowiązek zapłacić za to organizacji zbiorowego zarządzania. artysta nie może się w żaden sposób zrzec tego wynagrodzenia, nawet sprzedaż praw autorskich nic tu nie zmienia. prawo będzie działać wstecz, bo głosowana dziś ustawa będzie obowiązywać od 6 czerwca


Longina Longina — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "długi". Patronem tego imienia jest m.in. św. Longin z Cezarei Kapadockiej. Longina imieniny obchodzi: 15 marca, 24 kwietnia, 24 czerwca, 3 lipca i 7 listopada. Męski odpowiednik: Longin.


Adamowi było wszystko jedno, czy jego szczątki zostaną złożone na cmentarzu, łące, czy pod przyszłą autostradą, supermarketem albo śmietniskiem. Nie miał bliskiej rodziny, której mógłby przekazać sugestię, jak miałby wyglądać jego pochówek. Po kolejnych wizytach w witomińskiej nekropolii coraz mocniej upewniał się, że o miejscu ostatecznego spoczynku powinien decydować wiatr, rozwiewający popiół z jakiegoś wzniesienia, a potem deszcz, z którym wsączy się w ziemię. Nie chciał skończyć jako truchło, które przykrywa się kosztowną kamienną płytą i obstawia świeczkami. Nawet jego samego bezwzględna siła tej tradycji zmusiła do wykonywania tych rytualnych obrzędów. Adam współczuł staruszkom, które ścierały z granitów deszczowe zacieki, zgarniały liście i grabiły ścieżki między grobami. Beznadziejną walkę z naturą prowadziły prawie wyłącznie kobiety. Były jak oddziały leciwych Spartanek, które sprzątają kurhany pod Termopilami, nie zdając sobie sprawy, że ślady po mogiłach poległych herosów i tak kiedyś na zawsze znikną. Mimo ich konsekwentnych wysiłków, przyroda powolutku i bezlitośnie zaprowadzała swój odwieczny porządek, nazywany przez człowieka chaosem z zemsty za to, że uparcie niszczy harmonię kształtów uformowanych jego ręką. Kruszejące lastryka, blednące napisy, zapadające się ławeczki, zarastały mchami wcześniej czy później. Marmur i granit, sprowadzone spod Kielc, z Włoch albo Chin, trzymały się trochę dłużej, ale i one w końcu matowiały i pękały. Także stal krzyży, barierek i płotków czas przeżuwał na placki rdzawego łajna. Walka o uwiecznienie geometrycznych figur, rozdzielanie różnych rodzajów materii, ozdabianie jej kolorami, wydawała się Adamowi naiwna i żałosna. Mimo to wzruszał się tym syzyfowym trudem. Sam też próbował kiedyś wtaczać kamień na górę. Zszedł schodkami w dół doliny. Chciał przedostać się na jej drugą stronę i wspiąć się na przeciwległe zbocze, ale musiał najpierw poczekać aż procesja rozmodlonych postaci wstanie z kolan i podąży do następnej stacji z pieśnią „Abba Ojcze” na ustach. Gdy przeraźliwie fałszująca kolumna wreszcie go minęła, na półprzeźroczystym materiale transparentu zamykającego pochód, zobaczył napis. Od tyłu wyglądał jak zbiór przypadkowych liter, ale udało mu się odszyfrowywać lustrzane odbicie tekstu, który radził i nakazywał - „Musicie być mocni mocą miłości, która jest potężniejsza niż śmierć. Jan Paweł II”. Wchodząc na coraz wyższe tarasy wzgórza Adam szukał w tym wezwaniu nadziei, ale zamiast niej, zobaczył tuż obok grobu ojca dwóch robotników demontujących starą, zaniedbaną kwaterę. Jakiś człowiek ufał, że spędzi w niej wieczność, ale przez brak przelewu na opłatę za pobyt na kolejne dwadzieścia lat, musiał już teraz oddać swoje miejsce komu innemu.


Poseł Marek Polak: Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Osobiście nie mam najmniejszych wątpliwości co do potrzeby zmian w kierunku profesjonalizacji polskich sił zbrojnych i myślę, że nikogo nie trzeba przekonywać o tym, że gwarancją sukcesu, poza stanem technicznym i organizacyjnym armii, są odpowiednio przygotowani i wyszkoleni zarówno żołnierze, jak i kadra dowódcza. Trzeba też wiedzieć, że zastąpienie dotychczasowego poboru kwalifikacją wojskową, polegającą na uregulowaniu stosunku do służby wojskowej przez bezpośrednie przeniesienie do rezerwy, będzie skutkowało kurczeniem się istniejących obecnie potężnych rezerw kadrowych, które w razie potrzeby, po krótkim doszkoleniu, będą w stanie zasilić szeregi polskiej armii. Mam zatem pytanie do przedstawicieli resortu: Czy nie obawiają się państwo, że w przyszłości w przypadku ewentualnej długotrwałej agresji zbrojnej albo krótkiej, ale zmasowanej, szybkiej, wskutek niewystarczającej liczby żołnierzy zawodowych pozostaniemy z coraz lepszym sprzętem, w który inwestujemy, którego nikt nie będzie umiał obsługiwać? Pytanie to nie jest bezpodstawne z uwagi na to, że, przypomnę, w niedalekiej przeszłości głowa naszego państwa nie mogła skorzystać z samolotu rządowego z powodu – kto zgadnie? – choroby pilota. W 40-milionowym państwie nie znaleziono nikogo, kto mógłby go zastąpić. Myślę, szanowni państwo, że powinny istnieć na przykład kompanie szkoleniowe dla tych osób, które chcą być prawdziwymi żołnierzami rezerwy. Dziękuję. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję panu posłowi. Pan poseł Edward Siarka, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Edward Siarka: Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Omawiany projekt ustawy reguluje ważną kwestię kwalifikacji kobiet na potrzeby armii. Otóż kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej oraz kobiety pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, a kończące w danym roku naukę mogą być poddane obowiązkowemu stawieniu się do kwalifikacji wojskowej zgodnie ze zmianą 21. do art. 48 omawianego projektu. W tym kontekście chciałbym zapytać, w jakich okolicznościach, w świetle wprowadzonych przepisów, Ministerstwo Obrony Narodowej przewiduje obowiązek stawienia się do kwalifikacji wojskowej kobiet.


Škoda 932 Škoda 932 - prototyp małego samochodu osobowego firmy Škoda Auto, zaprezentowany po raz pierwszy 26 października 1932 roku. Projekt budowy małego auta zrodził się w Mladá Boleslav na początku lat 30. XX wieku. Skonstruowania pojazdu podjął się Karel Hrdlicka. Zastosował w nim benzynowy, czterosuwowy, czterocylindrowy, dolnozaworowy silnik w układzie przeciwsobnym umieszczony podłużnie nad przednią osią. Jednostka ta miała pojemność skokową 1498 cm³, która przy 3500 obrotach na minutę pozwalała osiągnąć moc maksymalną 22,1 kW (30 KM), napęd przenoszony był na tylną oś. Innowacją w skali światowej było zastosowanie do chłodzenia silnika powietrza zamiast cieczy. Karoserię stanowiła samonośna konstrukcja z drewnianym szkieletem obłożonym blaszanymi panelami. Nadwozie prototypu było dwudrzwiowe. Zbudowano dwa egzemplarze tego prototypowego pojazdu. Samochód można uznać za przełomowy. pod względem konstrukcyjnym zdecydowanie wyprzedzał on konkurentów. Tatra podobny prototyp małego samochodu tylnonapędowego z silnikiem chłodzonym powietrzem stworzony przez Hans Ledwinka oznaczony symbolem V 570 (Tatra 97) przedstawiła dopiero po upływie roku. Natomiast Volkswagen Garbus, w którym zastosowano niemal identyczne rozwiązania, został przedstawiony przez Ferdinanda Porsche dopiero 5 stycznia 1936 roku.


W pewnym momencie czas rodzinnych wakacji się skończył. Dziś nie pamiętam, kiedy to się stało. Nie potrafię wskazać konkretnego punktu na osi czasu, ale jestem przekonany, że miało to związek z rodzącą się przez lata niezależnością – zarówno tą od rodziców, jaki i rodzeństwa. Kiedyś wakacyjne wyjazdy przypominały bardziej małe przeprowadzki – każdy domownik, niczym wojenny uchodźca, pakował do torby swój dobytek i wszystkie tobołki lądowały w bagażniku, który z trudem się domykał. Później radiomagnetofon zaczynał, nie zawsze czysto, odgrywać muzykę zapisaną na taśmie i w ukropie czerwcowego słońca jechało się tam, gdzie zwykle. Na miejscu zawartość toreb trafiała do starych szaf w jeszcze starszych pokojach, które witały stałych bywalców zapachem dziewiętnastowiecznych murów. Obrzęd upychania ubrań w szufladach powtarzał się, nie wiedzieć czemu, co roku, choć i tak rzadko korzystało się z przywożonej garderoby. W starych murach czas zaczynał płynąć inaczej, a niepoukładane miejskie życie nabierało harmonii. Cały dzień podzielony był na części, w których wspólne posiłki stanowiły punkty kulminacyjne. Przy stole wciąż te same miejsca; na śniadanie świeże pieczywo, a na kolację pachnące ogrodem pomidory posypane soczystą bazylią. Po śniadaniu jechało się całą rodziną na stare wyrobisko żwiru. Chyba tak samo stare rowery prowadziło się pod chude topole i brzozy, a później w wodzie pachnącej szuwarami pływało tak długo, aż słabe ciałka trzeba było położyć na ręcznikach i wzmocnić często robaczywymi papierówkami. Potem wracało się na obiad: czy to zupę z ogrodowych warzyw, czy niedawno wykopane i ugotowane w mundurkach ziemniaki. Po obiedzie był czas na prace w obejściu albo znowu brało się stare Romety i jechało do lasu, tego za szkołą lub na Kamień. A po kolacji turnieje w badmintona rozgrywane nad nieregulaminowym sznurem na pranie. I tak aż do zachodu słońca, kiedy lotka gubiła się w wieczornej szarzyźnie. Jaskółki krążyły wtedy nad głowami, gdzieś w oddali słychać było synogarlicę, a z domu wychodził tata i mówił, że woda ciepła, że można się iść myć. Później kładło się w pachnącej słońcem pościeli i, wsłuchując się w odgłosy nocy, starego domu i ściszonego telewizora, zasypiało, aby rankiem na nowo wrócić do codziennego rytuału. Kiedy ten porządek zaczął ustępować spontanicznemu bałaganowi, nie pamiętam, choć nie raz próbowałem sobie przypomnieć. Z czasem pojawili się sąsiedzi i na podwórku zrobiło się ciaśniej. Z czasem zaczęto uprawiać mniej ogródka. Kilka lat temu kąpielisko miejscami całkiem zarosło, a do starego domu wkradła się nowoczesność. Rodzina zmieniła kształt, a ja nabrałem niezależności. I chyba właśnie tą niezależnością zniszczyłem stary porządek, wnosząc cudzy pierwiastek w moją dawną intymność. Dziś rodzi się tęsknota za tymi wszystkimi cząstkami, które składały się na utracone szczęście. A może chodzi tu o minioną młodość, wraz z którą przepadło umiłowanie drobnych przedmiotów i z pozoru nieważnych zdarzeń stanowiących o niezwykłości tego czasu? I nie mam tu na myśli żadnych szczególnych materialnych atrybutów. Do dziś bowiem słyszę dawny, szczery śmiech dziecka – swój śmiech – i tego brakuje mi właśnie najbardziej.