Nie mogę się zgodzić z uwagą, że te zapisy bardzo biurokratyzują strukturę. Staraliśmy się, aby zostało to w maksymalny sposób uproszczone, stąd wynikają takie terminy, chodzi o te 2 miesiące. Stało się tak właśnie po to, żeby w ciągu 2 miesięcy sołtys z wójtem i z urzędnikami doprecyzowali wszystko w ramach struktury gminy, tak żeby nie było w tej kwestii wątpliwości. Przecież to nie jest tak, że sołtysi wysyłają do wójta listy, a wójt odpowiada im także korespondencyjnie. Praktyka stosowana w gminach jest taka, że bezpośrednie kontakty są żywe i częste, w większości gmin sołtysi są zapraszani na sesje rad gmin i bardzo aktywnie zabiegają o sprawy swoich społeczności. Tak więc wydaje się, że taka regulacja jest biurokratyczna w jak najmniejszym stopniu, ale jednocześnie stosuje się do standardów zawartych w innych przepisach, które określają kwestię wykorzystania środków publicznych. Jeśli chodzi o sprawy rozliczeń, regulacji określonych w statutach, limitów oraz inne poruszane przez państwa kwestie, będzie to regulowane za pomocą odrębnych przepisów. Nie chcieliśmy, żeby ta ustawa zawierała jakieś specjalne regulacje związane z kontrolą, rozliczeniami właśnie dlatego, żeby nie nakładać na sołtysów jakichś dodatkowych obowiązków i zanadto nie biurokratyzować tej struktury. Chciałbym zwrócić uwagę na kwestię dotyczącą tego, na co można przeznaczyć te środki. Myślę, że zapisy, które zawarto w sprawozdaniu komisji, są zapisami właściwymi. Nie demonizowałbym kwestii strategii rozwoju gminy. W trakcie prac komisyjnych zwracałem uwagę na to, że te zapisy zostały wprowadzone, można tak powiedzieć, małymi literami, tak więc nie nakładają one obowiązku stworzenia nowych aktów prawnych, nie odnoszą się do ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wskazują one wspólnotom sołeckim, sołtysom, że składając swoje wnioski, powinni podążać w tym określonym kierunku. Wydaje się, że kategoria zadań własnych gminy, dotycząca wszystkiego, co wiąże się z życiem mieszkańców, usługami publicznymi, jest dostatecznie pojemna, aby można było zmieścić tam kwestię wniosków. Wysuwano propozycje, żeby rozszerzyć kategorię związaną z poprawą życia mieszkańców i tam zawrzeć tę kwestię. W trakcie prac komisji wskazaliśmy, że wtedy mogłyby nasuwać się wątpliwości dotyczące tego, jak rozgraniczyć przedsięwzięcia celu publicznego od przedsięwzięć o charakterze prywatnym.


Cab Calloway Cab Calloway (ur. 25 grudnia 1907, zm. 18 listopada 1994) – amerykański piosenkarz jazzowy. Jego orkiestra należała do najbardziej popularnych w latach 30. i 40. Wystąpił w filmie "The Blues Brothers" w roli Curtisa, stróża w sierocińcu, mentora braci Blues.


I na koniec jedna sprawa, jako przykład. Trzeba uświadamiać społeczeństwu, że leczenie kosztuje. Wprowadzono u nas zasadę, to jest rzecz może niewielka, ale ważna, że przy każdym wypisie ze szpitala pacjent otrzymuje informację, ile fundusz zapłacił za jego pobyt, czyli dostaje potwierdzenie, że on w tym szpitalu był, że za leczenie nie zapłacił, ale to leczenie kosztuje. To jest pewien sposób trafiania do świadomości. Gorąco namawiam do skorzystania z tych pozytywnych doświadczeń. Jednocześnie, sądzę, że w imieniu całego klubu, deklaruję aktywną pracę posłów Polskiego Stronnictwa Ludowego nad wszystkimi przedłożonymi projektami ustaw. Dziękuję pięknie. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję panu posłowi. Głos zabierze pan poseł Jarosław Katulski, Platforma Obywatelska. Poseł Jarosław Katulski: Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Szukam na sali pana ministra Piechy, ale go nie znajduję, a chciałbym na początku mojego wystąpienia odnieść się do jego wypowiedzi. Pozwolę sobie uczynić taką dygresję: jak słuchałem pana ministra Piechy i pana ministra Balickiego, to pomyślałem, że gdyby kiedyś wcześniej, sześć czy siedem lat temu, razem się zeszli, jeden z nich byłby ministrem, drugi zastępcą, to dzisiaj bylibyśmy pewnie w takim miejscu jak kraje skandynawskie, jeśli chodzi o opiekę zdrowotną. Nie stało się tak. Możemy żałować. (Poseł Jakub Rutnicki: Wszystko przed nami.) Sądzę, że nie przed nami. Mam nadzieję, że nie przed nami. Myślę, że nie ma takiej szansy. Chciałbym się jednak odnieść do zupełnie innego fragmentu wypowiedzi pana ministra Piechy. Nie wiem, jaki był cel obrażenia mojego kolegi klubowego pana posła Janusza Dzięcioła. Czy pan poseł Janusz Dzięcioł jest posłem w jakikolwiek sposób mniej uprawnionym do tego, żeby złożyć podpis pod jakąkolwiek ustawą, w tym również pod projektem ustawy, który dotyczy ochrony zdrowia, dlatego że jest strażnikiem miejskim z zawodu? (Oklaski) (Poseł Jakub Rutnicki: Bardzo nieładnie. Gdzie ta kultura?) Szanowni państwo, przez moment odniosłem takie wrażenie, że albo to było rozmyślne obrażanie mojego kolegi klubowego, albo rozmawiamy o problemach nie całej ochrony zdrowia, ale wyłącznie sfery z dziedziny ochrony zdrowia, powiedzmy, blisko związanej z psychologią.


Gmina Brønderslev (1970-2006) Gmina Brønderslev (duń. Brønderslev Kommune) - istniejąca w latach 1970-2006 gmina w Danii w okręgu północnej Jutlandii (Nordjyllands Amt). Siedzibą władz gminy było miasto Brønderslev. Gmina Brønderslev została utworzona 1 kwietnia 1970 na mocy reformy podziału administracyjnego Danii. Po kolejnej reformie administracyjnej w roku 2007 weszła w skład nowej gminy Brønderslev. Dane liczbowe Liczba ludności: (♀ 10 129 + ♂ 9 978) = 20 107 *wiek 0-6: 8,5 % *wiek 7-16: 13,2 % *wiek 17-66: 62,8 % *wiek 67+: 15,6 % zagęszczenie ludności: 63,6 osób/km² bezrobocie: 7,4 % osób w wieku 17-66 lat cudzoziemcy z UE, Skandynawii i USA: 69 na 10.000 osób cudzoziemcy z krajów Trzeciego Świata: 155 na 10.000 osób liczba szkół podstawowych: 7 (liczba klas: 122)


Stanisław Gajewski Stanisław Gajewski (ur. 18 października 1912 w Krakowie, zm. 29 kwietnia 1995) – polski dyplomata, urzędnik państwowy, ambasador PRL we Francji (1954–1961). Życiorys Urodził się w rodzinie Wacława i Wandy z domu Landau. Zmarły tragicznie w 1925 ojciec był z wykształcenia chemikiem i asystentem na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dyrektorem Syndykatu Hodowlanego, matka – absolwentka nauk przyrodniczych na Uniwersytecie w Lozannie – po śmierci ojca pracowała jako nauczycielka. Od 1915 mieszkał w Warszawie. Uczęszczał do Gimnazjów: Ziemi Mazowieckiej oraz Państwowego im. Joachima Lelewela, gdzie zdał maturę. W latach 1930–1934 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Odbył służbę wojskową, a następnie aplikację u mecenasa Władysława Winawera. W czasie II wojny światowej pracował jako tłumacz w firmie papierniczej u wuja, po Powstaniu Warszawskim znalazł się w Częstochowie. Po zakończeniu działań wojennych pracował w ministerstwie sprawiedliwości na zaproszenie Leona Chajna (1944–1945). W 1945 rozpoczął pracę dla MSZ, był m.in. kierownikiem Wydziału Konsularnego oraz attaché w Ambasadzie RP (PRL) w Czechosłowacji. Był szefem polskiej misji dyplomatycznej Międzynarodowej Komisji Krajów Neutralnych ds. repatriacji jeńców. Od 1954 do 1961 pełnił misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Paryżu. Z powodu "skandalu obyczajowego" usunięty ze służby dyplomatycznej, pracował jako doradca Prezydium Sejmu ds. stosunków zagranicznych. Nim przystąpił do PZPR należał do SD. Początkowo żonaty z lekarką – absolwentką UW Janiną Milejkowską (ślub wzięli w listopadzie 1939), następnie był drugim mężem Zofii Chądzyńskiej. Miał brata Wacława – profesora genetyki, członka PAN. Był kawalerem Legii Honorowej.


2009-09-23: Limity emisji CO2 dla Polski i Estonii będą większe W środę unijny Sąd Pierwszej Instancji w Luksemburgu anulował werdykt Komisji Europejskiej z 2007 r. dotyczący krajowych limitów emisji gazów cieplarnianych dla Polski i Estonii na lata 2008-2012. – Komisja Europejska naruszyła prawo, odrzucając krajowy program rozdziału emisji z uzasadnieniem, które sprowadza się do wskazania, iż istnieją wątpliwości co do wiarygodności wykorzystanych danych. – wskazali sędziowie w orzeczeniu, w którym czytamy ponadto, że „konsekwencją takich decyzji jest wkroczenie w zakres wyłącznej kompetencji, którą dyrektywa przyznaje państwom członkowskim w zakresie określenia całkowitej liczby uprawnień, którą zamierzają rozdzielić w odniesieniu do każdego z pięcioletnich okresów liczonych od dnia 1 stycznia 2008 r.” Chodzi o decyzję Komisji z marca 2007 r. – określono wówczas dla Polski dopuszczalny limit emisji CO2 na 208,5 mln ton. Ówczesny rząd Jarosława Kaczyńskiego obliczył, że potrzeby polskiej gospodarki sięgają rocznego limitu 284,6 mln ton. W maju 2007 r. Polska i Estonia zaskarżyły tę decyzję do sądu w Luksemburgu. Na odwołanie się od wyroku Komisja Europejska ma dwa miesiące.


Gdy czytam książki krytyczne, filozoficzne pisane przez poważnych pisarzów angielskich lub francuskich, jak np. teraz R. Inge o mistykach angielskich, a przedewszystkiem rozdziały o Wordsworth’cie, Browningu, doznaję uczucia, a właściwie widzę dokładnie, że byłbym w stanie pracować na tym poziomie. Przez to określenie »na tym poziomie« rozumiem, że posiadam aparat ogólnego przygotowania kulturalno-literackiego wystarczający, by nadać mojemu głosowi ważkość i konsystencyę zewnętrzną, zabezpieczające prawo do mównicy. Zdaje mi się bowiem, że myślowo byłbym w stanie dać więcej, sięgnąć głębiej już dziś nawet na obcem terytoryum. Ciężkie i smutne nieraz godziny przeżyte z Grammar of Assent Newmana, jego Apologią. i listami przyniosły mi nieskończenie wiele pożytku. W obcowaniu z tym potężnym dobroczyńcą dusza moja zyskała pewne powinowactwo ze spokojem, tak całkowicie jej dotąd obce. Nie potrafię wypowiedzieć, jak nieskończenie wiele zawdzięczam Newmanowi. Cierpię, że nie mogę mieć wszystkich jego dzieł. Jego książki są dla mnie jakby żywym, nieskończenie przekonywującym, opanowującym światłością głosem. Czytanie ich już jest zlewem światła i spokojnie ufającego rozumu. Być może nie dojrzeję nigdy do momentu, w którym potrafię spokojnie opowiedzieć, co zaszło w głębokich warstwach mego umysłu i woli za wpływem Newmana. Lubię jak zaklęcie te trzy litery J. H. N.—są one dla mnie jakby przypomnieniem. Nie sądzę, aby Plato przedtem był dostępny dla mnie, nie sądzę, aby dostępne dla mnie były ciche, głębokie, oceaniczne i międzygwiezdne regiony poezyi. Wszystko to zawdzięczam Newmanowi. Ani Meredith, ani Browning, których nazwiska łączą się w mej myśli z tem trzeciem w jednem uczuciu kultu nie byliby podziałali tak trwale, ani tak głęboko. Nie zdobyłbym się na gorętszą sympatyę dla Wordsworth’a, dusza Coleridge’a nawet, którego wspólne nam – aż do przerażenia – słabości natury czynią mi tak blizkim, którego nie wolno mi zdradzić, gdyż jest mi bratem całych godzin upadku i wyczerpania – Coleridge nawet, pomimo, że te ciemne węzły zapewniać by mu się zdawały cieplejsze rozumienie – nie stałby mi się tak blizkim, gdyby Grammar of Assent nie wyposażyła mego umysłu w męski organ tolerancyi. Tolerancya i sympatya stają się łatwo centrami rozkładu i dezorganizacyi, jeżeli myśl musi je krzywdzić. Newman – J. H. N. uchronił mię od tego niebezpieczeństwa.


Nie minęło wiele czasu od Nagrody Nobla, gdy pani Jelinek znów zrobiła się trochę zapomniana. Zresztą nagrodę też jej przyznano jakoś tak półgębkiem i przy akompaniamencie szowinistycznych wyzwisk. Weźmy taką Pianistkę - nie jest to raczej książka do omówienia przy rodzinnym obiedzie u wujostwa. Nie porusza tematów górnolotnych, przy których dobrze upozować się na człowieka wrażliwego i przenikliwego, gdzieś pomiędzy kaczką z jabłkami a likierem. Porusza tematy bolesne i ciemne, przy czym porusza je uwodzicielsko, dawkuje napięcie i sprawnie snuje historię. Tworzy ponurą i złożoną strukturę powiązań między bohaterami, którą później równie ponuro i w napięciu rozplątuje. I co to w ogóle ma znaczyć, że nie można się oderwać od powieści o przemocy psychicznej i napięciu seksualnym! Co więcej, można jeszcze uznać, że historia ta jest czymś więcej niż historią tych konkretnie postaci, że pokazuje pewne uniwersalne sytuacje (jak to z dobrą literaturą czasem bywa). Oj, biada. To może obrzydzić nam deser, lub sprawić, że zamyślimy się tak, że nam herbata wystygnie. Jelinek jest jak piękny but, który ciśnie. Zamiast trzymać takie buty na widoku i cierpieć z powodu pytań: O, jakie piękne, czemu ich nie nosisz? - lepiej wyrzucić je na śmietnik i zapomnieć. Chyba, że przypadkiem będzie tam buszował jakiś niepoważny szwedzki akademik.


Radoslav Zabavník Radoslav Zabavník (ur. 16 września 1980 w Koszycach), piłkarz słowacki grający na pozycji bocznego obrońcy. Mierzy 180 cm wzrostu, waży 78 kg. Kariera klubowa Zabavník pochodzi z Koszyc. Karierę piłkarską rozpoczął w klubie 1. FC Košice. W sezonie 1998/1999 zadebiutował w jego barwach w pierwszej lidze słowackiej. W pierwszych dwóch sezonach był rezerwowym, a już w sezonie 2000/2001 zaczął występować w pierwszym składzie klubu, a w 2002 roku odszedł do MŠK Žilina. Graczem Žiliny był przez dwa sezony i wtedy też osiągnął największe sukcesy za czasów gry na Słowacji. W 2002 i 2003 roku dwukrotnie z rzędu zdobywał z nią mistrzostwo kraju. W 2004 roku Zabavník wyjechał z kraju i trafił na zasadzie wolnego transferu do bułgarskiego CSKA Sofia. Jako boczny obrońca zdobył przez półtora roku w rozgrywkach bułgarskiej Grupy A 7 goli. W 2005 roku został z CSKA mistrzem Bułgarii. Na początku 2006 roku odszedł do czeskiej Sparty Praga. W 2006 roku zdobył ze Spartą Puchar Czech, a sukces ten powtórzył jeszcze dwukrotnie z rzędu w dwóch kolejnych sezonach. W 2007 roku został też mistrzem Czech. Na początku 2008 roku Słowak został sprzedany do beniaminka rosyjskiej Premier Ligi, Tereka Grozny. W niej zadebiutował 14 marca w przegranym 0:3 meczu z Krylją Sowietow Samara. W Tereku grał przez 2 lata. W 2010 roku Zabavník został piłkarzem FSV Mainz 05. W Bundeslidze zadebiutował 7 lutego 2010 w wygranym 1:0 meczu z Borussią Mönchengladbach. Kariera reprezentacyjna W reprezentacji Słowacji Zabavník zadebiutował 30 kwietnia 2003 roku w zremisowanym 2:2 towarzyskim spotkaniu z Grecją. Od czasu debiutu stał się jednym z podstawowych graczy kadry narodowej. W 2010 roku wziął udział w Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej 2010.


Žarko Čabarkapa Žarko Čabarkapa, (ur. 21 maja 1981 roku w Belgradzie), serbski koszykarz, występujący w barwach KK Buducnost Podgorica, reprezentant Serbii. Ma 211 cm wzrostu, waży 106 kg. Kariera Przed przybyciem do NBA występował w serbskich drużynach Bleopetrol (1998-01) i Buducnost (2001-03). W 2003 roku został wybrany przez Phoenix Suns z numerem 17. w drafcie. W swoim pierwszym sezonie w NBA w barwach Suns wystąpił w 49 meczach zdobywając średnio 4.1 punktu na mecz. W drugim roku gry w NBA (2004-05) rozegrał w barwach Suns zaledwie 3 mecze po czym przeniósł się do Golden State Warriors. Tam wystąpił aż w 77 spotkaniach zdobywając 6.1 punktu na mecz. W sezonie 2005-06 w barwach Warriors rozegrał 61 spotkań rzucając 3.3 punktu na mecz. 16 stycznia 2009 podpisał kontrakt z KK Buducnost Podgorica. Rekordy w NBA (w trakcie jednego meczu) Punkty: 26 (vs. Houston 14/03/05) Celne rzuty z gry: 8 (vs. Houston 14/03/05) Celne rzuty wolne: 6 (vs. Dallas 13/03/04) Zbiórki: 11 (vs. Phoenix 12/01/06) Asysty: 3 (pięć razy) Przechwyty: 2 (cztery razy) Bloki: 2 (cztery razy) Minuty na boisku: 32 (vs. Houston 14/03/05)


2009-01-28: Madagaskar: nasilają się zamieszki antyprezydenckie Kilka dni temu zamieszki antyrządowe wybuchły w stolicy Madagaskaru - Antananarywie. Dziesiątki tysięcy mieszkańców stolicy wyszły na ulice w proteście przeciwko polityce prezydenta Marca Ravalomanany, który prywatyzuje kraj, sam przy tym zdobywając ogromny majątek. Niezadowolenie wśród Malgaszy obserwuje się już dawno jednak bezpośrednią przyczyną protestów było zamknięcie stacji telewizyjnej należącej do przywódcy opozycji Andry'ego Rajoeliny. W zamieszkach, które rozszerzyły się już na inne duże miasta kraju zginęły dwie osoby. Demonstrujący spalili budynek państwowej telewizji, splądrowali dom jednego z senatorów popierających Ravalomananę, a w tej chwili podpalają i plądrują wszystko co należy do prezydenta m.in. supermarkety należące do sieci 'Magro', oszczędzając wszystkie inne sklepy i budynki. W jednym z podpalonych supermarketów strażacy znaleźli około 20 ciał.


Mariusz Grabowski Mariusz Grabowski (ur. 2 maja 1966 w Tarnowie) – polski polityk, poseł na Sejm I, III i IV kadencji. Życiorys Ukończył w 1991 studia na Wydziale Prawniczym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 90. działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym. W latach 1991–1993 i 1997–2005 zasiadał w Sejmie I, III i IV kadencji. Był wybierany kolejno z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (1991), Akcji Wyborczej Solidarność (1997) i Ligi Polskich Rodzin (2001) w okręgu tarnowskim. W III i IV kadencji występował z klubów parlamentarnych AWS i LPR, przystępując do koła poselskiego Porozumienie Polskie. W 2005 bez powodzenia kandydował do Senatu. Pracuje jako asystent w Katedrze Prawa Cywilnego na KUL.


To nasza ławka, można tak powiedzieć. Od pierwszej mszy tu siedzimy. Początkowo Ondricek wiercił się, namawiał, żebyśmy poszli bardziej do przodu albo usiedli z boku? Kręcił się, stawał bokiem, mocno wysuwał głowę do przodu. Żeby mi udowodnić, jak bardzo niewygodnie patrzy się na księdza przez kraty. A mnie w kościele duszno. W przedsionku jest trochę chłodniej, trochę wieje. Już widzę że Ondricek się wyłączył. Oczy rozmarzone, ręce zaplótł na brzuchu. Przestał się rozglądać, to znaczy, że nie słucha. Sprawdzę po Mszy, czy pamięta czytania. Nie będzie wiedział, spojrzy mi prosto w oczy i powie: „Mariczko moja, ja nic nie zrozumiałem, tak szybko mówili po polsku. Wiesz, że ja nie wszystko jeszcze rozumiem!” Za tydzień będzie to samo. Czaruje mnie mój Ondricek co niedzielę od tylu lat. Tyle czasu… Taki kawał życia. Zawsze tak samo. - Ondricku, spóźnimy się! -Nie, Mariko, już wychodzę. Mamy jeszcze czas. -Znów metro nam ucieknie. -Mariczko, zdążymy na pewno. Nie denerwuj się. Wychodzimy z domu. Już jest późno, a Ondricek jeszcze wraca się po parasol i sprawdza, czy na pewno wyłączył gaz. Idziemy na stację Luka. Musimy jeździć metrem, choć wolę autobus. W metrze Ondricek się ożywia. Spotyka znajomych, zagaduje obcych. Nie chce wysiąść. A w autobusie zawsze śpi. Po Mszy Ondricek zabiera mnie na obiad do gospody. W tygodniu nie jemy razem, a wieczorami wychodzi na piwo. Nie mogłam się przyzwyczaić. Tłumaczyłam: „Ondricku, przecież mamy tylko siebie. Jak możesz mnie dzień w dzień zostawiać?” Wzdychał głęboko, przytulał – i wychodził. W końcu zrozumiałam, taka jest jego czeska dusza, codziennie musi być zlana kuflem piwa, to jak kąpiel, jak oczyszczenie. Nie umie bez tego żyć. Na początku próbowałam go zmienić. Kupowałam mu piwo, robiłam gulasz – wszystko na nic. Wypijał, zjadł i tak poszedł. Przestałam z nim walczyć. Przyzwyczaiłam się do samotnych wieczorów.


8-06-2006 Pisze " Gazeta Wyborcza ": Z inicjatywy Konwentu Seniorów Sejmu na polecenie Prokuratury Krajowej w całej Polsce prokuratorzy zbierają dane o śledztwach i dochodzeniach dotyczących mediów w latach 1990-2006. W najbliższych dniach spłyną do Warszawy listy z wykazami redakcji, które odmawiają publikowania sprostowań, mają procesy o zniesławienie, ujawniają tajemnice w dziennikarskich śledztwach. Będą też sprawy prywatne niezwiązane z wykonywaniem zawodu. Prokuratura Apelacyjna w Rzeszowie wysłała wykaz 18 spraw. – Zrozumieliśmy, że mają to być wszystkie sprawy dotyczące dziennikarzy, a więc także takie. I były dwie – jedna, jak pamiętam, dotyczyła osoby, która jechała pijana na rowerze - informuje prok. Stanisław Domaradzki . Rzeszowski wykaz zawiera nie tylko sygnatury, także nazwiska dziennikarzy! W Lublinie udało się wychwycić 26 spraw. Nieważne, czy dziennikarz był oskarżonym, czy sprawę umorzono, czy też był tylko świadkiem. Trzy z nich już się zakończyły w sądzie. W pięciu dziennikarzom postawiono zarzuty. – Sprawy dotyczyły głównie ujawniania i rozpowszechniania informacji z postępowań, a także uchylania się od zamieszczenia sprostowania – mówi rzecznik prokuratury apelacyjnej Ewa Piotrowska. Dane zebrała też Prokuratura Apelacyjna w Krakowie . – Od 1990 r. prowadzono 11 spraw zakończonych aktami oskarżenia i 16, które umorzono bądź zdecydowano o odmowie wszczęcia – mówi jej rzecznik Jerzy Balicki. Zarzuty dotyczyły najczęściej treści publikacji. W jednej oskarżony został uniewinniony, dwie sąd umorzył, w pozostałych orzeczono grzywny lub najwyżej kary ograniczenia wolności. Kraków wysłał wykaz bez nazwisk i bez spraw dotyczących sfery prywatnej dziennikarzy. – Nie spotkałem się w swojej karierze z tym, by prokuratury prowadziły analizy dotyczące grup zawodowych, np. jaki odsetek dziennikarzy jeździ po pijanemu czy ilu prokuratorów ma sprawy rodzinne – komentuje Balicki. W stolicy powstanie spisu się opóźnia. W grę wchodzą setki spraw. Lista tylko z jednej prokuratury rejonowej zawiera ponad 60 pozycji. Nie ma nazwisk ani spraw prywatnych. Pismo z prośbą o dane wyszło z Prokuratury Krajowej 18 maja, tuż po posiedzeniu Konwentu Seniorów z udziałem ministra Zbigniewa Ziobro i prokuratora krajowego Janusza Kaczmarka. Mowa była o współpracy z komisjami śledczymi, w tym z tą, której nie ma, a zająć ma się zbadaniem " naruszeń wolności słowa mediów i dziennikarzy oraz prawa społeczeństwa do rzetelnych informacji w latach 1990-2006 ". - Dostaliśmy informację, że jest planowana taka komisja i potrzebne są posłom dane, jaki jest zakres tej tematyki. Wszyscy posłowie na konwencie byli zgodni. Mogę utyskiwać na tę pracę, ale muszę ją wykonać. Poprosiliśmy o miesiąc czasu – mówi prokurator krajowy Janusz Kaczmarek .


Jak podaje serwis Wirtualnemedia.pl : 22. grudnia 2006 roku Superstacja sp. z o.o. (właściciel telewizji Superstacja ) rozwiązała umowę inwestycyjną z Capital Partners (CP) – zawartą we wrześniu br. – na mocy której CP miała nabyć 30 % udziałów w Superstacji. Ryszard Krajewski , prezes Superstacji, powiedział portalowi Wirtualnemedia.pl, iż rozwiązanie umowy nastąpiło na skutek niemożności dalszej współpracy z CP. - Powodem decyzji o wycofaniu się ze współpracy z Capital Partners było niewywiązywanie się CP z płatności długów wobec dużych operatorów kablowych, co bezpośrednio szkodziło interesom Superstacji – komentuje dla portalu Wirtualnemedia.pl Ryszard Krajewski . W ocenie Krajewskiego wypłata odszkodowania w kwocie 1,5 mln złotych z tytułu odstąpienia przez CP od umowy inwestycyjnej była bardziej opłacalna od kontynuowania współpracy z CP. W chwili obecnej Superstacja jest na etapie negocjacji nowej umowy inwestycyjnej. Superstacja to nowy kanał telewizyjny zajmujący się kontrowersyjnymi tematami oraz plotkami z życia gwiazd, który ruszył w listopadzie. Superstację można odbierać przez satelitę Astra. Prowadzone są rozmowy nad wprowadzeniem kanału do największych polskich telewizji kablowych i platform cyfrowych. Mój komentarz: ta stacja – z niepojętych dla mnie powodów – wzbudza ogromne zainteresowanie internautów, co widać choćby z analizy zadawanych wyszukiwarkom zapytań. Wyjaśniam zatem: niniejsza wiadomość została tu zamieszczona z jednego tylko powodu: aby napędzić popularności… tej witrynie, bo sama stacja to wielkie amatorskie… Zobaczymy w statystykach, co z tego wyniknie; ot, taki eksperyment. A NUK-owi (Naszej Ukochanej Koalicji) życzymy z końcem roku stale tego samego. W szczególności, byśmy za rok nie mieli komu tego życzyć.


Ołeksandr Omelczenko Ołeksandr Ołeksandrowicz Omelczenko, ukr. Олександр Олександрович Омельченко (ur. 9 sierpnia 1938 w Zoziwie w obwodzie winnickim) – ukraiński polityk, były mer Kijowa, z wykształcenia inżynier budowlaniec. Życiorys Do początku lat 90. pracował w budownictwie. Od 1994 pełnił kierownicze funkcje w miejskiej administracji w Kijowie. W 1999 został wybrany merem ukraińskiej stolicy, zajmował to stanowisko do 2006. Od 2001 przez kilka lat kierował Ukraińską Partią "Jedność", działającą głównie w Kijowie. W latach 1996–2006 przewodniczył Ukraińskiej Federacji Hokeja. Przez kilka lat był również prezydentem Stowarzyszenia Miast Ukrainy. Jako mer Kijowa wystartował w wyborach prezydenckich w 2004, uzyskując w pierwszej turze około 0,5% głosów (8. miejsce z 24 kandydatów). Mimo, iż Ołeksandra Omelczenkę uważano za osobę związaną z dotychczasową władzą, już drugiego dnia pomarańczowej rewolucji przeszedł na stronę opozycji, udzielając poparcia Wiktorowi Juszczence. Decyzja ta miała istotne znaczenie dla koordynacji akcji protestacyjnej (władze Kijowa przekazały uczestnikom protestu swoją siedzibę w centrum miasta, wydały także zarządzenie, zgodnie z którym służby miejskie miały obowiązek udzielać pomocy). Decyzja Ołeksandra Omelczenki przyczyniła się też do postawy dowódców kijowskiej milicji, którzy nieoficjalnie zapewnili przywódców opozycji, iż nie użyją siły przeciwko demonstrantom. Mimo wsparcia ze strony Bloku Nasza Ukraina nie został ponownie wybrany na dotychczasową funkcję w wyborach w 2006. Nowym merem Kijowa został Leonid Czernowecki, biznesmen i deputowany (który w wyborach parlamentarnych w 2006 kandydował na posła z listy Bloku Nasza Ukraina), także należący do stronników Wiktora Juszczenki w 2004, a jednocześnie będący jednym z głównych przeciwników Ołeksandra Omelczenki. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 mimo związanych z jego osobą kontrowersji z inicjatywy Jurija Łucenki został wpisany na wysokie 13. miejsce na liście kandydatów bloku Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona, co pozwoliło mu uzyskać mandat deputowanego Rady Najwyższej VI kadencji. Życie prywatne Syn byłego mera Kijowa, również Ołeksandr Omelczenko, w latach 2002–2007 był posłem do Rady Najwyższej z listy Naszej Ukrainy.

олександрович

Олександрович


Krótkie spotkanie w piątkowe popołudnie zdominowały modele elektryczne, głównie za sprawą Maciolusa, który specjalizuje się w najnowszych rozwiązaniach w zakresie napędu elektrycznego. Oryginalne modele Maciolusa jak zawsze wzbudziły duże zainteresowanie, tym bardziej że ich konstruktor i właściciel znany jest z wyjątkowo bezkompromisowego (żeby nie powiedziec brutalnego) traktowania swoich samochodów. Tym razem mocno pokiereszował mocowanie dyferencjału w swoim bezszczotkowym Lightningu Stadium.


W tym samym czasie w głębokiej kopalni Juan zauważył dziwny błysk. Była to jakże poszukiwana przez niego żyła srebra. Kiedy tylko dobiegł na plac, aby opowiedzieć swej ukochanej o tym, co mu się przydarzyło, po raz drugi z drzewa spadać zaczęły w ogromnych ilościach białe kwiaty. Od tego momentu meksykańscy zakochani uważają, że ukrycie się w cieniu drzewa miłości przynosi im szczęście. Pewnego dnia jednak Oralia zmęczyła się taką sytuacją i podwójną miłością. Zaczęła porównywać obydwóch mężczyzn, z których każdy reprezentował dla niej odmienny świat i postanowiła wybrać jednego z nich. Usiadła sobie sama pod drzewem i zapłakała, nie wiedząc, co robić. Wówczas drzewo również zaczęło płakać, a jego łzy w kontakcie z rękoma Oralii zamieniły się w naręcza białych kwiatów. Dziewczyna odzyskała spokój i podjęła decyzję, iż mężczyzną jej życia będzie definitywnie ubogi górnik Juan. Następnego dnia Francuz przybył do domu Oralii z niespodziewaną wiadomością. Musiał wrócić do swojego kraju. Oralia, bardzo spokojna, zrozumiała natchmiast, że podjęła słuszną decyzję. W tym samym czasie w głębokiej kopalni Juan zauważył dziwny błysk. Była to jakże poszukiwana przez niego żyła srebra. Kiedy tylko dobiegł na plac, aby opowiedzieć swej ukochanej o tym, co mu się przydarzyło, po raz drugi z drzewa spadać zaczęły w ogromnych ilościach białe kwiaty. Od tego momentu meksykańscy zakochani uważają, że ukrycie się w cieniu drzewa miłości przynosi im szczęście. Tu – w Kolumbii również udało mi się znaleźć drzewo miłości, to samo które poznałam po raz pierwszy na Kubie kilka lat temu. Kolumbijskie drzewo miłości rośnie w wysokich Andach, które oddzielają Bogotę od regionu Valle del Cauca. Tam właśnie, wysoko w zielonych górach, co jakiś czas wyłania się czerwona plama. To jest właśnie tutejsze drzewo miłości – moje ulubione drzewo, które nie jest ani bardzo duże, ani wyjątkowo wysokie, ale które bardzo lubię, które jest wyjątkowe i zawsze zwraca moją uwagę, kiedy prowadzę samochód do Cali, pokonując Andy, po których jeździć nauczyłam się dopiero tutaj w Kolumbii. Mam do tego drzewa jakąś dziwną słabość, gdyż stanowi ono nieodłączny element tego kochanego, latynoamerykańskiego pejzażu, dodadając zielonemu tropikowi odrobiny pasji... Tej samej pasji, którą dane mi było odnaleźć w tym dalekim kraju.


2008-09-23: Przedterminowe głosowanie na Białorusi We wtorek na Białorusi rozpoczęło się przedterminowe głosowanie w wyborach parlamentarnych. Właściwe wybory odbędą się w najbliższą niedzielę. Przedterminowe głosowanie jest instytucją charakterystyczną dla Białorusi. W poprzednich wyborach parlamentarnych z 2004 roku aż 17 procent głosujących skorzystało z tej możliwości. – Głosowanie przedterminowe, które będzie się odbywać przez pięć dni, gwarantuje skorzystanie z prawa do głosu każdemu obywatelowi kraju – tłumaczył sekretarz Centralnej Komisji Wyborczej Nikołaj Łozowik. Wybory parlamentarne na Białorusi odbędą się w niedzielę 28 września. O 110 miejsc w jednoizbowym parlamencie konkurować będzie 279 kandydatów. Liczba kandydatów opozycyjnych wynosi jedynie 70. Opozycja krytykuje władze za to, że nie dano jej dostępu do komisji wyborczych. Zamierza w dniu wyborów protestować przeciw nierównemu traktowaniu kandydatów opozycyjnych. Tymczasem wg prezydenta Alaksandra Łukaszenki kampania wyborcza została przeprowadzona w warunkach całkowitej otwartości. Zauważył także, że praktycznie każdy obserwator, wyrażający na to zgodę, mógł przyjechać na Białoruś.


Najliczniejsze i najbardziej różnorodne zbiory zawierają narodowe korpusy angielskie – brytyjskie (British National Corpus, Bank of English i in.) i amerykańskie (Corpus of Contemporary American English, American National Corpus, Google Books: American English i in.). Zbiory innych języków rozwijają się dynamicznie. Są to m.in. chiński korpus mandaryńskiego, korpusy języka niderlandzkiego i duńskiego, estoński korpus języka prawa, korpusy odmian języka francuskiego, zbiory tekstów niektórych języków celtyckich (język irlandzki oraz język mański), włoski korpus CORIS/CODIS, teksty norweskie Oslo Corpus of Tagged Norwegian Texts, korpus brazylijskiej odmiany języka portugalskiego, „bank językowy” tekstów szwedzkich, korpusy europejskiej i południowo-amerykańskich odmian języka hiszpańskiego, korpus języka tagalog, korpus literatury malajskiej i korpusy innych języków południowo-wschodniej Azji. Od kilku lat szczególnie dynamicznie rozwijają się korpusy narodowe innych języków słowiańskich. Od roku 1994, kiedy rozpoczęły się prace nad Czeskim Korpusem Narodowym, powstały wielkie referencyjne korpusy większości języków słowiańskich, z których chorwacki, czeski, polski, rosyjski, słowacki i słoweński dostępne są w Internecie z wyszukiwarkami morfologicznymi (trzeba podkreślić, że morfologia słowiańska stanowi dla technologii większe wyzwanie niż romańska czy germańska). Narodowy Korpus Języka Poskiego współorganizował konferencję założycielską Komisji Korpusowej Międzynarodowego Komitetu Slawistów (por. Slavicorp 2012). Najbardziej naturalnym użyciem korpusów językowych było zawsze zastosowanie autentycznych materiałów językowych w pracach słownikowych. Pierwszy słownik języka polskiego oparty na korpusach w nowoczesnym rozumieniu tego pojęcia to listy frekwencyjne różnych odmian polszczyzny z lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku (Kurcz i in. 1974a, b, 1976, 1977, Lewicki i in. 1975). Dane te posłużyły także do opracowania nowego polskiego słownika frekwencyjnego (Kurcz i in. 1990). Budowa narzędzi korpusowych jest równoległym do zbierania danych zestawem działań językoznawstwa korpusowego, niezbędnym do efektywnego używania korpusów. Języki ﬂeksyjne, takie jak język polski, stanowią spore wyzwanie dla automatycznej analizy morfologicznej i składniowej. W języku polskim częsta jest wieloznaczność form gramatycznych, zarówno między częściami mowy, jak również w kręgu kategorii gramatycznych, takich jak liczba i przypadek. Szczególnie istotne dla automatycznego rozpoznawania form wyrazowych są więc propozycje autorów analizatorów morfologicznych języka polskiego, programów ujednoznaczniających oraz testów do ich weryﬁkacji i oceny.


Unia Europejska pracuje obecnie nad nową strategią rozwoju społeczeństwa informacyjnego na lata 2010-2015. W ramach prac prowadzi konsultacje społeczne , których wyniki zostaną uwzględnione podczas formułowania nowej strategii. Co ciekawe w konsultacjach może wziąć udział każdy, także osoby prywatne. Kwestionariusz wypełnia się online, jest on dostępny po polsku i nie ma obowiązku wypełniać go w całości. Jednym słowem trudno znaleźć wymówkę, by nie wziąć w konsultacjach udziału - a czasu zostało mało, bo tylko do 9 października . Czytelnikom tego bloga polecam przyjrzenie się części szóstej, dotyczącej wspierania kreatywności. Link do ankiety znajduje się na stronie konsultacji. Może uda się powtórzyć sukces, jakim były kanadyjskie konsultacje reformy systemu prawa autorskiego - które pokazały, że większość społeczeństwa opowiada się za umiarkowanym i sprawiedliwym systemem , a nie wprowadzaniem obostrzeń.


Dziennik Ustaw z 25 września 2009 Nr 159 poz. 1260 ROZPORZĄDZENIE KRAJOWEJ RADY RADIOFONII I TELEWIZJI z dnia 25 sierpnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych Na podstawie art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm. § 1. W rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 5, poz. 41, z późn. zm. 2) ) wprowadza się następujące zmiany: 1) w § 5: a) w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie: " a) w przypadku spółek handlowych - statut lub umowę spółki wraz z wszystkimi zmianami,", b) pkt 3 otrzymuje brzmienie: " 3) w przypadku osób prawnych lub osobowych spółek handlowych - dane osobowe członków organu zarządzającego, nadzorczego i kontrolnego wraz z podaniem ich obywatelstwa i miejsca stałego zamieszkania;", c) pkt 4 otrzymuje brzmienie: " 4) w przypadku spółek handlowych - dane dotyczące udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników: a) listę udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników ze wskazaniem wielkości posiadanych przez nich udziałów, akcji (wraz z rodzajem uprzywilejowania) lub wkładów, b) informację o posiadanych udziałach, akcjach lub wkładach w innych spółkach oraz członkostwie w organach innych spółek, lub o posiadanych udziałach w innych podmiotach gospodarczych,


Polska Wikipedia, po dodaniu artykułu o miejscowości Konradów , liczy już 400 tysięcy haseł . Z kolei do działającego od siedmiu lat otwartego repozytorium tekstów naukowych PubMed dodano kilka tygodni temu milionowy artykuł . Działające na zasadach Otwartego Dostępu repozytorium jest zasilane przez artykuły z 350 czasopism naukowych z zakresu nauk ścisłych i przyrodniczych. Heather Morrison publikuje szereg innych ciekawych metryk - zarówno na blogu , jak i w postaci publicznie dostępnej tabeli w Google Spreadsheets. Pokazują one przede wszystkim stały wzrost projektów opartych na idei wolnego dostępu do wiedzy.


Nauka czytania Lingwistyka pomija w czytaniu kwestię zrozumienia tekstu, czego konsekwencją jest dobieranie takich tekstów do nauki czytania, aby cechowały się odpowiednimi własnościami fonetycznymi zawartych w nich słów. Wśród pedagogów opowiadających się za podejściem lingwistycznym przeważa pogląd, że podczas nauki czytania należy przede wszystkim eksponować technikę, nie wnikając w treść, która wręcz rozprasza uwagę dziecka. Można spotkać się tu m.in. ze stwierdzeniem, iż czytanie wymaga umiejętności rozpoznawania, różnicowania drobnych elementów pod względem kształtu, kierunku, eliminowania cech nieistotnych oraz przestrzegania poziomego kierunku czytania od lewej do prawej strony. W polskiej literaturze przedmiotu podejście lingwistyczne prezentują m.in. T. Poznańska (1973) i H. Meterowa (1978) . Według Meterowej występują dwa podstawowe okresy podczas nabywania umiejętności czytania: okres wstępny – jest poświęcony wprowadzaniu kształconego dziecka w problematykę dźwiękowej budowy wyrazów, okres właściwy – rozpoczyna się od nauki liter, a kończący wdrażaniem do płynnego czytania ze zrozumieniem. Czytanie a psychologia Na zaawansowanych etapach kształcenia czytanie obejmuje nie tylko słowo pisane, ale również odczytywanie innych symbolicznych przedstawień, tak jak wykresy chemiczne, wzory matematyczne lub zapis nutowy Podejście psychologiczne kładzie większy nacisk na rozumienie odczytywanego tekstu. Takie stanowisko zajmują m.in. M. A. Tinker i McCullough, według których czytanie polega na rozpoznawaniu symboli (drukowanych lub pisanych), stanowiących bodziec do aktualizowania znaczeń wbudowanych w doświadczenie jednostki oraz do powstawania nowych znaczeń znanych już słów poprzez manipulowanie pojęciami już posiadanymi. Przedstawiciele tego podejścia przeciwstawiają się oddzielaniu techniki czytania od jego istoty oraz traktowaniu go w okresie początkowej nauki czytania w sposób mechaniczny. Uważają podejście lingwistyczne za niewystarczające, z racji tego, że czytanie (podobnie jak pisanie) jest nie tylko zwykłą czynnością, ale należy do podstawowych środków komunikacji społecznej – ułatwia proces porozumiewania się ludzi ze sobą nie tylko w życiu bieżącym, ale także przekaz doświadczeń między pokoleniami dawnymi, obecnymi i przyszłymi.


Mecz reprezentacji piłkarskiej Polski, jest tekstem popkulturowym, pozwalającym konstruować Polakom swoją tożsamość narodową, podtrzymuje ją i umacnia, jak mało które wydarzenie. Podkreślić warto, że im lepsze są wyniki naszej piłki kopanej, tym silniej spektakl piłkarski „każe” nam się identyfikować z innymi członkami naszej narodowej wspólnoty wyobrażonej . Identyfikacja ta występuje jeszcze przed pierwszym gwizdkiem. Oto rozpoczyna się studio sportowe, słyszymy słowa komentatora w stylu „już za chwilę starcie my przeciwko nim ”. Według „Pana z telewizji” już zaraz zmierzą się nasze dwie odrębne wspólnoty , a nie dwie 11 składające się z piłkarzy pochodzących z innych części globu. Nastąpi istne zderzenie narodów, walka na „śmierć i życie”. Aby podkreślić różnice między nami a nimi , obserwujemy cały szereg rytuałów – odegranie hymnów, wymiana proporczyków federacji piłkarskich, sfilmowanie naszych kibiców oraz kibiców przyjezdnych. Obydwie grupy, przystrojone oczywiście w odmienne barwy, pomachują kawałkami różnokolorowego materiału. Mecz się zaczyna, komentatorzy go przeżywają niemiłosiernie (co chwilę wskazując na nas i ich ). Piłkarze kopią, strzelają bramki i w zależności, do której siatki trafia piłka, kibice Polscy reagują z ekstatyczną radością lub odwrotnie, na ich twarzach widać oznaki smutku i przygnębienia. Tłumy w pubach czy rodziny przed telewizorami, wszyscy czujemy się w tej chwili członkami naszej wspólnoty , naszego narodu. Tak naprawdę to jemu kibicujemy, nie tym 11 osobom biegającym po boisku. Piłkarze bowiem to jedynie „narzędzia” (jakże często zresztą wymieniane), które utożsamiają naszą wspólnotę . Stawka jest bardzo duża – honor i wizerunek Polaków. Swoją drogą to dlatego w wypadku porażki często szukamy kozła ofiarnego, w postaci któregoś z piłkarzy. Świetnym przykładem może być Grzegorz Rasiak, obrzucany przez kibiców, w związku ze swoją słabą, „drewnianą” grą, takimi przezwiskami jak: „Drewnialdinho”, „Van der Drwal” czy „Drewniana noga”. W wypadku sukcesu (im trudniejszy był do ogrania przeciwnik, tym odczuwamy go silniej) wynosimy naszych bohaterów niemal do rangi bogów (nawet jeśli Ci bohaterowie są czarnoskórzy i ewidentnie nie pochodzą z kraju nad Wisłą [patrz przypadek Olisadebe]).


2009-10-03: Irlandia: wyniki powtórkowego referendum ws. traktatu lizbońskiego Wg oficjalnych wyników 67,1 % głosującego irlandzkiego społeczeństwa opowiedziała się za traktatem. Oznacza to, żeby traktat wszedł w życie potrzebne są jeszcze podpisy prezydentów Czech i Polski. Opinie po wyborach Od rana trwało liczenie głosów. Wg nieoficjalnych danych pojawiających się w ciągu dnia ok. 60 % Irlandczyków oddało głosy za przyjęciem traktatu. Irlandzki minister spraw zagranicznych Micheal Martin kilka godzin po zakończeniu głosowania oznajmił, że większość Irlandczyków głosowała na tak. Jeszcze przed ogłoszeniem oficjalnych wyników premier Irlandii Brian Cowen ogłosił, iż większość uczestniczących Irlandczyków w wyborach głosowała na tak. Podjęliśmy zdecydowany krok ku silniejszej, uczciwszej i lepszej Europie. Dzisiaj powiedzieliśmy innym krajom Europy, że jesteśmy z nimi - mówił irlandzki premier. Wynik oficjalny 67,1 % Irlandczyków poparło traktat. 32,9 proc głosowało przeciw. Frekwencja wyniosła 58 proc. Teraz Europa patrzy na Czechy i Polskę, bowiem prezydenci tych krajów Vaclav Kalus i Lech Kaczyński nie ratyfikowali tego dokumentu. Ostatnim prezydentem, który to uczynił był Horst Köhler. Do ratyfikacji traktatu przez Niemcy doszło 25 września. Dowiedz się więcej o traktacie lizbońskim w Wikipedii


Dziś po północy posłowie zadecydują, czy prawo działa wstecz Dzisiaj w nocy posłowie będą głosować najważniejsze ustawy mające, jak to się nam tłumaczy, zapewnić Polsce sukces w realizacji Euro 2012. Najwyraźniej absolutnie niezbędne jest dokonanie przy tym "drobnej" korekty prawa autorskiego. Posłowie będą mieli całe 5 minut na rozważenie wszystkich za i przeciw. A następnie podjęcie racjonalnej decyzji. Jeśli dobrze zrozumiałem projekt, który mają głosować zakłada: że każdy korzystający z utworu audiowizualnego (np. poprzez zamieszczenie hotlinka do piosenki na youtube) ma obowiązek zapłacić za to organizacji zbiorowego zarządzania. że artysta nie może się w żaden sposób zrzec tego wynagrodzenia, nawet sprzedaż praw autorskich nic tu nie zmienia. że prawo będzie działać wstecz, bo głosowana dziś ustawa będzie obowiązywać od 6 czerwca On ile dobrze pamiętam te absurdalne przepisy już raz zostały uwalone przez Trybunał Konstytucyjny. Teraz po kosmetycznych korektach pcha się je przez sejm ponownie, prawdopodobnie w nadziei że posłowie nie będą mieli głowy do zastanawiania się o co w tym projekcie chodzi, bo nazywa się on "usunięcie niezgodności z konstytucją RP art. 70 ust. 2 ustawy". Usunięcie niezgodności. Jeszcze jakie. Szczegóły jak zawsze u Vagli. Jeśli moje zrozumienie faktów jest mylne bardzo proszę o uwagi poniżej, tekst poprawki jest trudny, więc zakładam że mogłem popełnić błąd w rozumowaniu. Obawiam się jednak, że nie. Update: Jak mi wytlumaczono dzis zostanie (lub nie) uchwalona "jedynie" poprawka do tej ustawy, sama zas ustawa juz przeszla - w lipcu. To oznacza, ze jedyne co nas ratuje przed tym prawem to veto prezydenta lub Trybunał Konstytucyjny. Wiecej w komentarzach.


Redakcjom, które przejdą rekrutację Fundacja oferuje 6 bezpłatnych dwudniowych warsztatów (w sumie 66 godzin zegarowych zajęć). W miesiącu odbędzie się 1 warsztat (terminy do uzgodnienia - poza okresem ferii, egzaminów, wakacji i wszelkich przerw w nauce). Na zakończenie projektu szkoły i redakcje otrzymują certyfikat ukończenia szkoły MAM. Warsztaty obejmują zajęcia z komunikacji, pracy w grupie (redakcyjnej), wyszukiwania i analizy informacji oraz źródeł informacji, autoprezentacji, praktycznego pisania gatunków (m.in. news, reportaż, komentarz, wywiad), pracy z aparatem foto i komórką, z i przed kamerą, etyki dziennikarskiej i kwestii prawnych związanych z korzystaniem z Internetu, pracy z narzędziem – Qmam System. Co trzeba zrobić, aby wziąć udział w rekrutacji do Szkoły MAM? Zadania są trzy i dla Was - wszystkie proste. 1. Przygotujcie tematyczny numer Qmama poświęcony jednemu z poniższych tematów: wolontariat i e-wolontariat w Waszej szkole, środowisku; młodzi o mediach – co Was w nich interesuje, co denerwuje; moje podwórko, środowisko – co warto zmienić; samorząd uczniowski – czy warto się angażować; Internet, nowe technologie a młodzież; tradycja i my – przywołajmy wspomnienia naszych dziadków i rodziców; moje miasto w Unii Europejskiej – jak się zmienia; Wykorzystajcie możliwości Qmama – zamieście teksty, filmy, zdjęcia! Preferowane będą materiały, które wychodzą poza szkolny schemat i dotykają Waszych środowisk lokalnych, rodzin, tego co Was otacza. Czekamy na ciekawe newsy i reportaże, ludzkie historie. UWAGA : Qmam musi mieć co najmniej 8 stron. 2. Gdy numer Qmama będzie opublikowany (warunek konieczny), wypełnijcie ankietę zgłoszeniową, którą znajdziecie poniżej i prześlijcie na adres: z dopiskiem: Szkoła MAM - rekrutacja 3. Do ankiety dołączcie scenariusz kolejnego numeru Qmama – jak na redakcyjnym kolegium – zgłoście 5 najlepszych tematów i napiszcie, krótko w 3 zdaniach – dlaczego warto się nim zająć i co trzeba zrobić (np. z kim porozmawiać, dokąd pójść, co zobaczyć, gdzie szukać info), aby dobry temat zamienił się w dobry materiał dziennikarski. UWAGA : Nieprzekraczalny termin opublikowania Qmama, wysłania ankiety wraz ze scenariuszem Qmama na adres to 28 IX 2010, godz 23.59.


W analizie aspektu wybranych czasowników wykorzystano także prace Śmiecha [1967] (aspekt form czasu teraźniejszego w historii polszczyzny), Kucały [1995] (czasowniki dwuaspektowe w Sstp) i Wilczewskiej [1993] (słowa dwuaspektowe w SXVI). Śmiech rzadko wspomina o ambiwalentności aspektu, skupiając się na opozycjach aspektowych i ich wykładnikach morfologicznych. Wyniki jego badań traktujemy jedynie jako próbę opisu ewolucji znaczeń rodzajowych konkretnych czasowników, a wszelkie ustalenia przyjmujemy jako przybliżenie rzeczywistego stanu staropolszczyzny. W swojej pracy – jak się zdaje – określa nie prawdziwy aspekt słów, lecz aspektualne dominanty. W przypadku czasowników jednoaspektowych ta metoda się sprawdza, ale w odniesieniu do czasowników o ambiwalentnym znaczeniu rodzajowym – zawodzi. Kucała bada definicje haseł Sstp. Te czasowniki, które definiowane są za pomocą czasowników DK, uznaje za DK, te, które w definicjach Sstp mają imperfektywne słowa, uznaje za NDK. Mimo zalet metoda ta ma też swoje ograniczenia: opiera się bowiem na zaufaniu w intuicję i wyczucie semantyczne redaktorów Słownika staropolskiego, ponadto zakłada to, że intencją autorów poszczególnych haseł było podanie w definicjach informacji o aspekcie słów, co Kucała sam na początku artykułu wyklucza (Sstp aspektu nie określa bowiem explicité) [1995: 213-14]. Sprzeczność tę można usunąć jedynie wtedy, gdy przyjmie się, iż redaktorzy Sstp podawali informację o znaczeniu rodzajowym leksemów przypadkiem, mimochodem, niechcący. Uważamy, że definicje Sstp uwzględniają aspekt słów jedynie w ogólnych zarysach, dlatego nie wykorzystaliśmy ich w § III.3. Postanowiliśmy jednak niepewne wyniki badań Kucały umieścić w poniższej tabelce. Pracę Wilczewskiej wykorzystaliśmy w pełni. Badaczka zajmuje się tylko tzw. pełną dwuaspektowością (występującą w formach czasu teraźniejszego tego samego słowa), pomijając za to zjawisko częściowej dwuaspektowości (czyli różnic aspektowych np. między formami praesentis a praeteritum).


W okolicy obowiązkowo jest grób Hamleta, wiatraki, a domy kryte są strzechą lub azbestem. Każdy nosi ze sobą termos, z prohibicją ma on jednak niewiele wspólnego, w środku jest kawa, bez której przeciętny Duńczyk nie przetrwałby nawet godziny. Kawa jest smolista, raczej przyzwoita i jak na polskie standardy raczej mocna, chociaż fani espresso mogą poczuć się obrażeni takim stwierdzeniem. Kawę podaje się przy każdej okazji, również w porze na kawę (o 15), do kawy są wówczas bułki z serem żółtym i marmoladą, ewentualnie ciasto. Mleka do kawy się nie dolewa, w końcu jest w serze. Ser to tylko jeden element deja vu, które napadło mnie w Danii, gdzie zacząłem czytać nazwy zgodnie z wymową holenderską. Kawa zresztą też podobna, wioski też jak z Might and Magic , szosy pełne opli astra i fordów focusów, nawet ziołowa wódka taka sama. I oczywiście ser z kminkiem. Goudse belegen met komijn był zawsze moim holenderskim faworytem, w Danii sery również występują w różnym stopniu dojrzałości, a dojrzały danbo ... Wystarczy uchylić lodówkę, żeby wiedzieć, że został jeszcze kawałek. Szkoda, że taki mały. W Danii trafiłem akurat na ekspresowe żniwa, cały lipiec padało, musieli nadrabiać. Patrząc na gigantyczne traktory i imperialne kombajny trudno zrozumieć duński dystans wobec Unii Europejskiej. Chociaż rozmawiałem z młodym rolnikiem, który ma dwadzieścia hektarów, biegle mówi po angielsku i na wakacje jeździ do Austrii na narty. Uprawia ziemię, bo lubi, uważa to za ciekawą pracę i nie ma nic do UE. Zresztą duńscy rolnicy, nie tylko młodzi, wyposażeni są w komputery i stałe łącza, na dodatek potrafią z nich korzystać. Mają swoje strony internetowe, wprawdzie na etapie 1.0, nikt mnie do facebooka nie zaprosił, ale sieciowe umiejętności są tam nieporównywalnie większe niż w Polsce. Poza tym Dania to spokojne wakacje (jeśli zignorujemy to, że nasz domek wakacyjny może być pokryty azbestem), byłem w szczycie sezonu, w weekend, pogoda momentami niezła, a plaże i deptaki niemal puste. We wszystkich wioskach osiedla domków letniskowych, kemping co dwa kilometry, ale znikąd nie dobiega basowe dudnienie, może byłem na zbyt głębokiej prowincji, a może rozrywkowi Niemcy, Duńczycy i Holendrzy jeżdżą raczej do Hiszpanii. Morza szum (w końcu byłem nad Bałtykiem), tłuste jedzenie - bo oprócz serów występuje sporo mięsa, kotletów mielonych w różnych postaciach, boczku w grubych plastrach, piwo, które niegdyś sprowadzało się do dwóch różnych marek (w tym tego w prawdopodobnie najlepszej butelce ), a teraz rzekomo co tydzień powstaje (wskrzesza się?) nowy lokalny browar, chociaż trzeba uważać, bo ceny lokalnych specjałów raczej nie dla nas, chyba że w przeliczeniu na procenty, bo wtedy niektórym piwom bliżej zdecydowanie do wina, a smak bynajmniej nie przypomina polskich " mocnych " i powiewające wszędzie, przed domami, za domami i obok domów, duńskie flagi.


Jak wiadomo z licznych reklam zachęcających do zakupu preparatów zawierających wyciąg z żurawin, owoce te mają zbawienny wpływ na stan naszego układu moczowego, ograniczając ilość infekcji. Na czym jednak polega moc tych kwaśnych owoców? Zacznijmy od bakterii. Szczepy infekujące drogi moczowe (czyli uropatogenne) posiadają na swej powierzchni dużo fimbrii, dzięki którym przyczepiają się jak rzepem do komórek nabłonkowych obecnych w drogach moczowych (jest to bardzo specyficzne połączenie, wymagające obecności na powierzchni komórki określonego dwucukru). Zwykłe, niepatogenne i nieofimbrzone bakterie też mogą się przyczepiać do powierzchni komórek, ale siła tego połączenia jest na tyle niewielka, że bakterie są wypłukiwane w trakcie oddawania moczu – patogenów to jednak nie rusza. Siła łącząca bakterię poprzez fimbrie z komórkami jest dziesięciokrotnie większa, niż siła generowana przez strumień moczu. Bezpiecznie zaczepione mikroby mnożą się, aż w końcu rozwijają się objawy infekcji. Na ratunek przybywa sok z żurawin. Może być też ekstrakt. Jednak ważne, że z żurawin, ponieważ w tym wypadku nie chodzi o zakwaszenie środowiska – sok żurawinowy nie zakwasza moczu, poza tym pokazano, że inne kwaśne soki nie mają takiego działania, jak sok żurawinowy. Kluczowe związki w tym soku to proantycjanidyny (w skrócie PACs). Powodują one, że fimbrie zmieniają kształt i tracą przyczepność; PACs działają prawdopodobnie niespecyficznie – oddziałują fizycznie z określoną powierzchnią, a w przypadku fimbrii, czy w ogóle powierzchni bakterii, powodują ich opłaszczenie, co skutecznie uniemożliwia kontakt z innymi powierzchniami. Taki patogen w kaftaniku przyczepia się do komórek porównywalnie mocno, jak nie-patogen, a więc może zostać bez trudu wypłukany. Posiadając odpowiednie narzędzia naukowcy są w stanie zmierzyć, z jaką siłą pojedyncza bakteria łączy się z komórkami.


ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI 1) z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań przy wytwarzaniu i obrocie paszami leczniczymi przeznaczonymi do obrotu i produktami pośrednimi Na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045) zarządza się, co następuje: § 1. Rozporządzenie określa: 1) szczegółowe warunki organizacyjne i techniczne, jakie powinien spełniać zakład, w którym wytwarza się pasze lecznicze przeznaczone do obrotu lub produkty pośrednie; 2) sposób produkcji pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz produktów pośrednich; 3) stężenie produktu pośredniego; 4) sposób prowadzenia raportu wytwarzania i raportu obrotu; 5) warunki i sposób przechowywania pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz produktów pośrednich; 6) warunki i sposób wprowadzania do obrotu pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz produktów pośrednich; 7) sposób transportu pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz produktów pośrednich; 8) sposób znakowania pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz produktów pośrednich; 9) sposób dokumentowania użycia premiksów leczniczych do wytwarzania pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz przechowywania tych premiksów; 10) warunki i sposób pobierania próbek pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz produktów pośrednich. § 2. 1. W zakładzie, w którym wytwarza się pasze lecznicze przeznaczone do obrotu lub produkty pośrednie, zwanym dalej " zakładem ", wyodrębnia się na czas ich produkcji miejsca, w których: 1) rozdrabnia się pasze i materiały paszowe, przeznaczone do wytworzenia pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu lub produktów pośrednich; 2) miesza się składniki przeznaczone do wytworzenia pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu lub produktów pośrednich; 3) pakuje się pasze lecznicze przeznaczone do obrotu lub produkty pośrednie w opakowania jednostkowe; 4) przechowuje się pasze lecznicze przeznaczone do obrotu lub produkty pośrednie, przeznaczone do transportu w opakowaniach jednostkowych albo w kontenerach lub cysternach; 5) czyści się i odkaża kontenery lub cysterny, w których są transportowane pasze lecznicze przeznaczone do obrotu lub produkty pośrednie. 2. Jeżeli czyszczenie i odkażanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, zostało przeprowadzone poza zakładem, wytwórca pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu przechowuje przez 12 miesięcy pisemne potwierdzenie jego przeprowadzenia.


Zamek (powieść) Zamek (Das Schloß) to jeden z najbardziej tajemniczych utworów Franza Kafki. Powieść ta jest ostatnią częścią tzw. Trylogii samotności (Ameryka, Proces, Zamek). Prace nad nią Kafka rozpoczął w 1922 roku, ale dzieło to, podobnie jak Ameryka i Proces, nie zostało dokończone. Treść ostatniego rozdziału Kafka przekazał podobno Maxowi Brodowi (ten przynajmniej tak twierdził), ale chyba nigdy nie dowiemy się, jak było naprawdę. Brod był również osobą, która po śmierci Kafki po raz pierwszy wydała Zamek. Treść Głównym bohaterem powieści jest tajemniczy K., o którym niewiele możemy dowiedzieć się z samego tekstu. Przybywa nie wiadomo skąd do nieznanej wioski, by tam podjąć pracę geometry; nie znajduje jednak zrozumienia wśród miejscowej ludności. K. jest obcy we wsi i nie zna reguł postępowania jej mieszkańców. Wkrótce orientuje się, że nic we wsi nie może się stać bez zgody władcy zamku, kontrolującego życie wsi przy pomocy urzędników. Podstawowym wątkiem dzieła są starania K., by dostać się do unoszącego się nad wioską tytułowego zamku w celu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się w wiosce, co okazuje się zadaniem niemalże niewykonalnym. Akcja nie znajduje rozwiązania, co nie powinno dziwić ze względu na niedokończony charakter tego dzieła, ale również z tego powodu, iż większość tekstów literackich Kafki to fragmenty. Znaczenie Na temat możliwości interpretacyjnych Zamku można by napisać kilka osobnych grubych tomów. Powieść tę uważa się za najtrudniejszy do odszyfrowania utwór Kafki. Niektórzy badacze są nawet zdania, że jego zinterpretowanie nie jest możliwe, bo tak chciał sam autor pisząc to dzieło. Całą lawinę interpretacji wprawił w ruch Max Brod swoim posłowiem do pierwszego wydania Zamku, w którym wysunął tezę, iż Proces miałby jakoby ilustrować karę Boską, a Zamek jego łaskę. Później do słowa doszli egzystencjaliści, socjologowie, psychoanalitycy itd., a cały spór trwa do dzisiaj i pewnie będzie trwał również w przyszłości. Jeśli chodzi o polską recepcję Zamku, to trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż większość polskich czytelników widzi w nim ciąg dalszy Procesu jako krytyki biurokracji, co jest przekonaniem błędnym, bowiem badacze są zgodni, iż przedstawiona tutaj biurokracja to tylko cieniutkie wieczko, pod którym kryje się prawdziwa głębia utworu.


Dziennik Ustaw z 28 kwietnia 1999 Nr 38 poz. 370 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ z dnia 15 marca 1999 r. w sprawie połowu ryb w wodach śródlądowych. Na podstawie art. 21 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. Nr 21, poz. 91, z 1988 r.Nr 19, poz. 132, z 1989 r.Nr 35, poz. 192, z 1990 r.Nr 34, poz. 198, z 1995 r.Nr 141, poz. 692, z 1996 r.Nr 106, poz. 496 i Nr 128, poz. 602, z 1997 r.Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r.Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126) zarządza się, co następuje: § 1. Rozporządzenie określa: 1) szczegółowe warunki uprawiania amatorskiego połowu ryb, 2) organizację społeczną uprawnioną do przeprowadzania egzaminów w zakresie ochrony i połowu ryb, 3) wzór karty wędkarskiej i karty łowiectwa podwodnego oraz wysokość opłaty pobieranej za ich wydanie, 4) szczegółowe warunki ochrony i połowu ryb, rybackie narzędzia i urządzenia połowowe, zasady ustanawiania obwodów rybackich, obrębów hodowlanych i ochronnych, oznakowania obrębów i sprzętu pływającego służącego do połowu ryb oraz rejestracji tego sprzętu. § 2. Amatorski połów ryb powinno się uprawiać, z zastrzeżeniem § 4: 1) bez stosowania sztucznego światła, 2) wędką złożoną z wędziska o długości co najmniej 30 cm, do którego przymocowana jest linka zakończona haczykiem albo sztuczną przynętą bądź zakończona dwoma haczykami ze sztuczną przynętą w postaci owada; haczyk wędki nie może mieć więcej niż cztery ostrza, a sztuczna przynęta - trzy haczyki, 3) kuszą miotającą harpun na uwięzi, który nie może mieć więcej niż trzy ostrza rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały poza obwód koła o średnicy 30 mm; konstrukcja harpuna powinna umożliwiać łatwe oddzielenie ostrza od jego trzonu. § 3. 1. Amatorski połów ryb kuszą powinno uprawiać się w promieniu nie większym niż 50 m od ustawionego przez osobę dokonującą tego połowu pływaka koloru żółtego o wyporności co najmniej 5 litrów; pływak ustawiany jest na czas połowu. 2. Kusza podczas napinania i zwalniania powinna być w całości zanurzona w wodzie.


dzień dobry, xxx dzień dobry pani, proszę pani, czy trzydzieści pięć ___ z Broniewskiego do Placu Zbawiciela dojadę? ... FILLER trzydzieści pięć tak? FILLER bo podobno miała być zmiana, zdaje się i proszę pana, nic się na razie nie zmieniło, tramwaje jeżdżą tak, jak jeździły bo od dziewiętnastego miała być zmiana tak, ale nie weszła ta zmiana proszę pa czyli trzydzieści pięć dojadę do ___ do Placu Zbawiciela tak jest, tak, dziękuję, do widzenia


kod powrotu ostanio wykonywanego polecenia PID procesu bieżącej powłoki Zmienne środowiskowe (ang.environment variables) Definują środowisko użytkownika, dostępne dla wszystkich procesów potomnych. Można je podzielić na: globalne - widoczne w każdym podshellu lokalne - widoczne tylko dla tego shella w którym został ustawione Aby bardziej uzmysłowić sobie różnicę między nimi zrób mały eksperyment: otwórz xterma (widoczny podshell) i wpisz: x= " napis " echo $x xterm x= " napis " #zdefiniowałeś właśnie zmienną x, która ma wartość " napis " echo $x #wyświetli wartość zmiennej x xterm #wywołanie podshella wpisz więc jeszcze raz: echo $x #nie pokaże nic, bo zmienne lokalne nie są widoczne w podshellach Możesz teraz zainicjować zmienną globalną: export x= " napis " Teraz zmienna x będzie widoczna w podshellach, jak widać wyżej służy do tego polecenie export, nadaje ono wskazanym zmiennym atrybut zmiennych globalnych. Jeśli napiszesz samo export, opcjonalnie export -p uzyskasz listę aktualnie eksportowanych zmiennych. Na tej liście przed nazwą każdej zmiennej znajduje się zapis: To wewnętrzne polecenie BASH-a, służące do definiowania zmiennych i nadawania im atrybutów, -x to atrybut eksportu czyli jest to, to samo co polecenie export. Ale tu uwaga! Polecenie declare występuje tylko w BASH-u, nie ma go w innych powłokach, natomiast export występuje w ksh, ash i innych, które korzystają z plików startowych /etc/profile. Dlatego też zaleca się stosowanie polecenia export. export -n zmienna Spowoduje usunięcie atrybutu eksportu dla danej zmiennej. Niektóre przykłady zmiennych środowiskowych: $HOME #ścieżka do twojego katalogu domowego $USER #twój login $HOSTNAME #nazwa twojego hosta $OSTYPE #rodzaj systemu operacyjnego itp. dostępne zmienne srodowiskowe można wyświetlić za pomoca polecenia: printenv | more Zmienne tablicowe BASH pozwala na stosowanie zmiennych tablicowych jednowymiarowych. Czym jest tablica? To zmienna która przechowuje listę jakichś wartości (rozdzielonych spacjami), w BASH'u nie ma maksymalnego rozmiaru tablic. Kolejne wartości zmiennej tablicowej indeksowane są przy pomocy liczb całkowitych, zaczynając od 0. zmienna=(wartość1 wartość2 wartość3 wartośćn) Przykład: #!/bin/bash tablica=(element1 element2 element3) echo ${tablica[0]} echo ${tablica[1]} echo ${tablica[2]}


Pałac Augusta Haertiga Pałac Augusta Haertiga przy Piotrkowskiej 236 w Łodzi Pałac zbudowany dla łódzkiego fabrykanta Augusta Haertiga (Härtiga) w latach 1895 - 1896 według projektu Franciszka Chełmińskiego. Po wojnie przez długie lata mieściła się tam siedziba łódzkiego PCK. Na początku XXI wieku pałac wraz z przyległym placem zostały zakupione przez Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji Warta. Pałac odrestaurowano, a obok wzniesiono nowoczesny gmach. W 2005 roku po zakończeniu remontu, pałac otrzymał nagrodę w konkursie "Zabytek zadbany" organizowanym przez Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków. Nagrodę odebrał nowy właściciel. Także Fundacja Ulicy Piotrkowskiej doceniła wysiłek konserwatorów, nadając w konkursie "Najlepsze Wnętrze Roku 2005" nagrodę w kategorii "Rekonstrukcji historycznej". Prace konserwatorskie trwały półtora roku. Odnowiono wszystko, od sufitów po podłogi: boazerie, cenne polichromie, kute kraty, kaflowe piece.


Ustawa z dnia 19 czerwca 1997 r. o utworzeniu Uniwersytetu w Białymstoku Art. 1. 1. Tworzy się z dniem 1 października 1997 r. Uniwersytet w Białymstoku, zwany dalej " Uniwersytetem ". 2. Siedzibą Uniwersytetu jest miasto Białystok. 3. Uniwersytet jest uczelnią państwową. Art. 2. Podstawowym kierunkiem działalności Uniwersytetu jest kształcenie oraz prowadzenie badań naukowych w zakresie nauk prawnych, humanistycznych, ekonomicznych i matematyczno-przyrodniczych. Art. 3. Nadzór nad Uniwersytetem sprawuje Minister Edukacji Narodowej. Art. 4. 1. Uniwersytet tworzy się z Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. 2. Mienie Uniwersytetu Warszawskiego, obejmujące własność i inne prawa majątkowe będące w zarządzie Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku, staje się mieniem Uniwersytetu. 3. Uniwersytet, z dniem utworzenia, przejmuje prawa i zobowiązania Uniwersytetu Warszawskiego dotyczące Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Art. 5. 1. Z dniem 1 października 1997 r.: 1) pracownicy Uniwersytetu Warszawskiego zatrudnieni w Filii w Białymstoku stają się pracownikami Uniwersytetu, 2) studenci Uniwersytetu Warszawskiego studiujący w Filii w Białymstoku stają się studentami Uniwersytetu. 2. Podstawowe jednostki organizacyjne Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku stają się podstawowymi jednostkami organizacyjnymi Uniwersytetu. 3. Jednostki organizacyjne Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku, które przed dniem utworzenia Uniwersytetu posiadały uprawnienia do nadawania stopni naukowych, zachowują te uprawnienia po utworzeniu Uniwersytetu. 4. Osoby przyjęte na pierwszy rok studiów na rok akademicki 1997/1998 do Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku z dniem utworzenia Uniwersytetu stają się jego studentami. Art. 6. 1. Dotychczasowe organy kolegialne i jednoosobowe Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku stają się z dniem 1 października 1997 r. organami Uniwersytetu.


Culture.pl Culture.pl (IPA: ) – portal internetowy poświęcony kulturze polskiej, stworzony i wydawany przez Instytut Adama Mickiewicza. Głównym zadaniem portalu jest promowanie w świecie dokonań polskich twórców. Posiada numer ISSN 1734-0624. Culture.pl jest bogatym kompendium wiedzy o kulturze polskiej, tworzonym przez specjalistów. Zawiera rozmaite artykuły (wydarzenia, biogramy, eseje, opisy instytucji i in.) podzielone według dziedzin: muzyka, sztuki wizualne, film, teatr i literatura. W bazie serwisu znajdują się m.in. biogramy 2500 twórców, tysiące artykułów na temat dzieł, prezentacje 700 instytucji kultury: muzeów, galerii, filharmonii, teatrów i uczelni artystycznych. Portal przynosi także informacje na temat bieżących wydarzeń kulturalnych w kraju i obecności kultury polskiej za granicą. Teksty publikowane są w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej. Niektóre materiały dostępne są także po francusku, niemiecku, hiszpańsku i rosyjsku. Historia Portal powstał w marcu 2001 roku. Jego koncepcję i strukturę opracował Andrzej Lubomirski (redaktor naczelny w latach 2001-2008) we współpracy z Moniką Rencławowicz. Od stycznia 2009 roku redaktorem naczelnym culture.pl jest Elżbieta Sawicka. Obecna odsłona portalu, zaprojektowana przez Marka K. Zalejskiego, istnieje od listopada 2009 roku. Wraz z nowym wizerunkiem culture.pl znaczne rozbudowane zostały zasoby ilustracyjne, pojawiły się także materiały multimedialne - filmy wideo, pliki audio i galerie zdjęć. Od marca 2010 portal ma swoją stronę na Facebooku. W rankingu najciekawszych serwisów internetowych poświęconym kulturze, opublikowanym w miesięczniku Press w kwietniu 2010 roku, portal culture.pl zajął pierwsze miejsce. Jury uznało go za "najbardziej znaczący, mistrzowski, aktualny i kompetentny". W maju 2010 portal udostępniał około 18.000 stron WWW i 17.000 ilustracji. Rocznie culture.pl notuje blisko 3 miliony wizyt. Jest odwiedzany przez internautów ze 120 krajów.


Poseł Jan Filip Libicki: Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Swoim dzisiejszym oświadczeniem chciałbym wyrazić moją solidarność z Ojcem Świętym Benedyktem XVI. W ostatnim czasie w Europie, a niestety także i w Polsce, coraz częściej pojawiają się krytyczne komentarze i deklaracje, które godzą w autorytet biskupa Rzymu. Jest to tym bardziej przykre, że wypowiadają je prominentni politycy, także ci, którzy oficjalnie deklarują się jako katolicy. Co najciekawsze, te krytyczne głosy dokonują subiektywnej i uproszczonej oceny faktów i posunięć papieskich, które należą do dziedziny wewnętrznego życia Kościoła. Czynią to często te same osoby, które gdy pasterze Kościoła wypowiadają swe zdanie w sprawach moralnych, uczestniczą w działaniach sugerujących, jakobyśmy w tym przypadku mieli do czynienia z naruszeniem zasady rozdziału Kościoła od państwa. Tymczasem w tym przypadku, gdy liczne osobistości świeckie wypowiadają krytyczne opinie o sprawach wewnętrznych Kościoła, trudno dostrzec podobną wrażliwość i troskę w zachowaniu tego właśnie rozdziału. A przecież wszystko, co czyni obecny papież np. w dziedzinie liturgii czy znoszenia nałożonych niegdyś kar kościelnych, należy w sposób bezdyskusyjny do istoty jego urzędu. Z najwyższym uznaniem przyjmuję fakt, że papież Benedykt XVI, podobnie jak czynił to przez ponad 20 lat jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary, w sposób niestrudzony i niezłomny przypomina odwieczne zasady nauki katolickiej oraz dyscypliny kościelnej, wprowadzając w życie program, który nakreślił już ponad ćwierć wieku temu w słynnym wywiadzie rzece z Vittorio Messorim zatytułowanym „Raport o stanie wiary”. Jeśli bowiem Kościół ma wciąż pozostawać znakiem sprzeciwu dla ogarnianego coraz większym relatywizmem współczesnego świata, sam musi posiadać wewnętrzną siłę i pewność prezentowanych temu światu racji. Oby opatrzność zachowała Ojca Świętego Benedykta XVI na długie lata i pozwoliła mu na zrealizowanie tego wielkiego zamiaru. Dziękuję bardzo.


Ojciec z piątku na sobotę miał sen. Wrócił z fabryki, z drugiej zmiany, nieco przed północą. Wsunął się cicho do mieszkania i pod kołdrą położył zmęczone ciało. Pod kołdrą nie było nikogo, bo matka nie żyła od dwóch lat. I zasnął. W tym piątkowo-sobotnim śnie śniło mu się, że szedł jak co poniedziałek do kolektury totka. Budka znajduje się na rogu, przy zbiegu Wiśniowej i alei Pracy… bo to Wrocław był… Na klatce spotyka sprzątaczkę (dziwne, że w poniedziałek, a nie w środę – ale sen nie jawa), wymienia z nią poglądy na temat nowego prezydenta i korków na ulicy (ale co tam kobiety wiedzą o polityce). Była godzina dziewiąta rano. Za drzwiami zimny październikowy poranek. Zatłoczona Grabiszyńska. Klaksony i smród spalin. Mruczący coś gniewnie pod nosem zasmarkani kierowcy. Wróble ćwierkające nad głowami spóźnionych uczniów i uczennic spieszących do szkoły nr 109. Gołębie robiące z platanów na chodnik. Było tam za tymi drzwiami o dziewiątej w poniedziałek dokumentnie wszystko, co się rusza, fruwa i pełza po tym padole łez. Kiedy zatem ojciec podzielił się swoim smutkiem ze sprzątaczką, wyszedł, skręcił w lewo i nie napotkawszy nikogo ze znajomych, dotarł do kolektury. (Jak sen to sen. W naszym bloku mieszkało mnóstwo bezsennych emerytów – teraz już pewnie nie żyją, poza panem Cześkiem może, twardy chłop - o dziewiątej rano spacerują z pieskami i żałosnymi kotami na smyczach… Ale mówię, że sen to był – i w tym śnie nie napotkał ani starszej pani z trzeciego w naszej klatce, ani pana Cześka z sąsiedniej bramy, ani sióstr bliźniaczek, starych panien, z bramy nr 11… Tak śnił…) W kolekturze pan Władek: - Dzień dobry, panie Stasiu. Jakie w tym tygodniu cyfry obstawiamy? I ojciec zaznaczył. - Może będzie coś, panie Stasiu – mówił pan Władek cicho, nie otwierając ust, przez nos chyba (we śnie pryska złudzenie realizmu). Więc mówił pan Władek przez nos czy z brzucha, patrząc spod czarnych jak węgiel brwi czerwonymi jak krew oczyma (ojciec nie potrafił tego wyjaśnić): - Będzie coś z tego, panie Stanisławie, będzie coś z tego, w rzeczy samej, będziieeeccośśśissteeee… goooobe… ndzieecośśśiiiiiissssssteeeee…


To problem, na który napotyka każdy, kto próbuje przekonać do otwierania zasobów szefów publicznych instytucji kultury. Łatwo pokazać korzyści społeczne – większą dostępność, zachęcanie do uczestnictwa w kulturze, stymulowanie oddolnej aktywności? Wyliczać można długo. Ale to się nie przelicza łatwo – może z wyjątkiem wciągania do współpracy wolontariuszy – na pieniądze. A nawet jeśli, to są to pieniądze wpadające do innych kieszeni, niż te, które należą do otwierających swe zasoby. Korzyść społeczna nie musi być kluczowym argumentem dla osoby zarządzającej instytucją, której musi domykać się budżet. Nie musi być też nim – w polskich realiach wciąż dla mnie mętny – związek pomiędzy zapleczem kulturowym a budowaniem innowacyjnego biznesu. Nawet jeśli jakaś firma zarobi, a na podatkach i miejscach pracy skorzysta państwo, to znów: w tabelce na koniec roku nie uda się tego wpisać. Co więcej, ten problem aplikuje się też do twórców, którzy boją się eksperymentów z nowymi modelami – wierząc, że uda im się zostać jednymi z nielicznych, którzy będą zarabiać na tradycyjnie funkcjonującym rynku. I znów: trudno mieć do nich pretensje. Ktoś kto liczy na zbudowanie kariery, fantazjuje, że będzie się z niej utrzymywać. To, że ktoś go będzie słuchać/oglądać, a może nawet remiksować, nie jest celem samym w sobie – albo: przeważnie nie jest. Stąd głównym wyzwaniem wydaje mi się gromadzenie studiów przypadku które pokażą, że wolne licencje i otwieranie zasobów może być podstawą efektywnych modeli biznesowych. Pytanie, kto ma w te eksperymenty wchodzić, skoro instytucje publiczne coraz silniej poddawane są presji dążenia do ekonomicznej samowystarczalności, co niejednokrotnie nasila ich zachowawczość w kwestii IP. Ale dopóki w dyskusjach o korzyściach z otwartości nie będziemy mogli powołać się na historie bliższe polskim realiom niż „In Rainbows” Radiohead czy inicjatywy muzeów i galerii z Holandii czy z Australii, nie będziemy mieć naprawdę dobrych argumentów.


Ls k,i - oznacza liczbę studentów studiów stacjonarnych (z wyłączeniem osób po ostatnim roku studiów bez egzaminu dyplomowego) w k -tej grupie kierunków w i -tej uczelni, wynikającą z danych nadesłanych przez i -tą uczelnię, kd - oznacza wskaźnik kosztochłonności stacjonarnych studiów doktoranckich w d -tej grupie dziedzin nauki ustalonych w rozporządzeniu w sprawie wskaźników kosztochłonności, y - oznacza liczbę grup dziedzin nauki ustalonych w rozporządzeniu w sprawie wskaźników kosztochłonności, Ld d,i - oznacza liczbę uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich (z wyłączeniem osób pozostających z i -tą uczelnią w stosunku pracy) w d -tej grupie dziedzin nauki w i -tej uczelni, wynikającą z danych nadesłanych przez i -tą uczelnię, z tym że w odniesieniu do uczelni wojskowych dotyczy to tylko osób cywilnych, Lsc i - oznacza liczbę cudzoziemców - uczestników rocznych kursów przygotowawczych do podjęcia nauki w języku polskim w jednostkach wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, którym przysługują uprawnienia osób odbywających studia wyższe, wynikającą z danych Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej, n - oznacza liczbę uczelni w danej grupie uczelni. 5. Składnik kadrowy i -tej uczelni, o którym mowa w ust. 3, określa się w następujący sposób: - oznacza liczbę zatrudnionych (w etatach) w i -tej uczelni na stanowiskach: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego i profesora wizytującego, zwanych dalej " stanowiskami profesorów ", wynikającą z danych nadesłanych przez - oznacza liczbę zatrudnionych (w etatach) w i -tej uczelni na stanowiskach: docenta, adiunkta, starszego wykładowcy, starszego kustosza dyplomowanego, starszego dokumentalisty dyplomowanego, kustosza dyplomowanego, dokumentalisty dyplomowanego, adiunkta bibliotecznego, adiunkta dokumentacji i informacji naukowej, a także posiadających stopień doktora zatrudnionych na stanowiskach: asystenta, wykładowcy, lektora, instruktora, asystenta bibliotecznego, asystenta dokumentacji i informacji naukowej, zwanych dalej " stanowiskami adiunktów ", wynikającą z danych nadesłanych przez i - oznacza liczbę zatrudnionych (w etatach) w i -tej uczelni na stanowiskach: asystenta, wykładowcy, lektora, instruktora, asystenta bibliotecznego, asystenta dokumentacji i informacji naukowej (z wyłączeniem zatrudnionych na tych stanowiskach posiadających stopień doktora), wynikającą z danych nadesłanych przez i - oznacza liczbę profesorów z zagranicy (cudzoziemców) prowadzących zajęcia przez okres co najmniej semestru lub 60 godzin w i -tej uczelni (z wyłączeniem pozostających z i -tą uczelnią w stosunku pracy), wynikającą z danych nadesłanych przez i -tą uczelnię,


2. Stosunek pracy z mianowanym pracownikiem naukowym ulega rozwiązaniu bez wypowiedzenia: 1) w razie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą, jeżeli okres tej choroby przekracza rok; w szczególnie uzasadnionych przypadkach, po stwierdzeniu przez komisję lekarską poprawy stanu zdrowia i możliwości powrotu do pracy, okres nieobecności w pracy spowodowanej chorobą może być przedłużony ponad rok, nie dłużej jednak niż do dwóch lat; 2) z końcem roku kalendarzowego, w którym pracownik kończy 70. rok życia; 3) w razie rażącego niewywiązywania się pracownika z podstawowych obowiązków pracownika naukowego, stwierdzonego w trybie określonym w przepisie art. 35 ust. 5. 3. Stosunek pracy z mianowanym pracownikiem naukowym może ulec rozwiązaniu w każdym czasie za zgodą stron. 4. Rozwiązania stosunku pracy z mianowanym pracownikiem naukowym, z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia lub bez wypowiedzenia, dokonuje organ, który dokonał mianowania, na wniosek dyrektora jednostki badawczo-rozwojowej, zaopiniowany przez radę naukową. Art. 38. Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego wygasa bez wypowiedzenia z mocy prawa w razie: 1) ukarania w trybie dyscyplinarnym karą zwolnienia z pracy; 2) skazania na karę pozbawienia praw publicznych albo prawa wykonywania zawodu; 3) pozbawienia tytułu naukowego; 4) skazania na karę pozbawienia wolności - po upływie miesiąca od dnia skazania; Art. 39. Mianowani pracownicy naukowi ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za rażące naruszenie swych obowiązków lub uchybienie godności pracownika nauki. Art. 39a. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie czterech miesięcy od dnia powzięcia przez właściwy organ jednostki badawczo-rozwojowej wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego ukaranie dyscyplinarne i po upływie trzech lat od popełnienia tego czynu. Jeżeli jednak czyn stanowi przestępstwo - okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia tego przestępstwa. Art. 39b. 1. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec mianowanych pracowników naukowych są: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) nagana z pozbawieniem od roku do trzech lat prawa pełnienia funkcji kierowniczych w jednostkach badawczo-rozwojowych;


2. Strona otrzymująca przeprowadza, w trybie natychmiastowym i zgodnie z prawem krajowym, postępowanie wyjaśniające. W razie potrzeby w postępowaniu wyjaśniającym bierze udział Strona wytwarzająca. Strona otrzymująca informuje niezwłocznie Stronę wytwarzającą o okolicznościach i wyniku postępowania wyjaśniającego oraz środkach zastosowanych w celu uniknięcia powtórzenia się takiej sytuacji. Każda ze Stron pokrywa swoje własne koszty poniesione w związku z implementacją i wejściem w życie niniejszej Umowy. ARTYKUŁ 15 Wszelkie sporne kwestie dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane wyłącznie w drodze konsultacji między Stronami i nie są przedkładane do rozstrzygnięcia żadnemu krajowemu lub międzynarodowemu trybunałowi. 1. Każda ze Stron informuje drugą Stronę drogą dyplomatyczną o zakończeniu wewnętrznych procedur wymaganych do wejścia niniejszej Umowy w życie. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca, który nastąpi po dniu otrzymania noty późniejszej. 2. Niniejsza Umowa zawarta jest na czas nieokreślony. W dowolnym czasie do niniejszej Umowy mogą być wprowadzane na piśmie poprawki za obustronną zgodą Stron. Poprawki wchodzą w życie zgodnie z postanowieniami ustępu 1. 3. Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez którąkolwiek ze Stron w drodze przekazania noty drugiej Stronie. Umowa utraci wówczas moc po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania noty zawiadamiającej o wypowiedzeniu. W przypadku wypowiedzenia wszystkie informacje niejawne przekazane lub wytworzone na podstawie niniejszej Umowy będą w dalszym ciągu traktowane zgodnie z jej postanowieniami. Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni przez swoje Rządy, podpisali niniejszą Umową. Sporządzono w Warszawie dnia 18 sierpnia 2006 roku w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i angielskim, przy czym obydwa teksty są jednakowo autentyczne. Po zaznajomieniu się z powyższą Umową, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: - została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych, - jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, - będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej. Dano w Warszawie dnia 6 marca 2007 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: L. Kaczyński L.S.


Yuzawa - miasto w północnej Japonii, na wyspie Honsiu. Znajduje się w prefekturze Akita. Położenie Miasto leży w południowej części prefektury.


2009-07-01: Irak: zamach w Kirkuku podczas święta suwerenności Wczoraj podczas święta suwerenności po wycofaniu się wojsk amerykańskich z irackich miast w Kirkuku wybuchła bomba. 32 osoby straciły życie, ponad 100 ludzi odniosło rany. Do wybuchu doszło wieczorem na zatłoczonym targowisku w kurdyjskiej części Kirkuku, gdzie występują napięcia między Kurdami i Arabami. Wczoraj w Iraku odbywało się święto narodowe, jak to określił premier al-Maliki odzyskanie suwerenności kraju. Amerykanie wyszli z miast, a teraz wojska będą przebywać tylko w bazach. Całkowite wycofanie się wojsk Amerykańskich ma nastąpić z końcem 2011 roku.


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc? dzień dobry, proszę pana, chciałam się zapytać FILLER jak dojechać z Raszyna na Ursynów na ulicę Pawlaczyka o to tak najprościej zobaczę, gdzie jest ta ulica ___gdzieś ona przecina, nie wiem Rosoła, Jana Rosoła coś takiego ja muszę to sprawdzić proszę pani FILLER FILLER wiem, że tutaj jakiś autobus siedemset piętnaście jeździ z Raszyna na Ursynów FILLER to nie wiem, czy on gdzieś tam blisko tej ulicy, czy nie... FILLER blisko to to nie jest, proszę pani, ale jeżeli chodzi o siedemset pięć... to ja bym pani tutaj doradził tak FILLER jakby pani wysiadła na przystanku z tego siedemset pięć... będzie jedna przesiadka, bo to jest od siedemset pięć jeszcze jakieś no on ładny kawałek drogi najwygodniej byłoby proszę pani... będzie pani siedemset piętnaście jechała... się przesiąść... na przystanku... z Centrum Onkologii musiałaby pani w FILLER sto dziewięćdziesiąt pięć wsiąść jadące w kierunku na Natolin Północny aha ta linia kończy i od pętli musiałaby pani dojść FILLER to jest w blokach jakoś, to trudno mi rozszyfrować jakoś tutaj FILLER jakiś sens w tych blokach, bo te numery są nie po kolei zupełnie no to jest tam sobie ___ FILLER ale to już do dojścia będzie dwieście metrów wtedy ___ dobrze czyli na pewno sto dziewięćdziesiąt pięć do końca do Natolina Północnego dobrze, dobrze, dziękuję bardzo proszę bardzo ___ do usłyszenia


Wyrównywarka, zwana popularnie pajączkiem, służy do wyrównywania napięcia na poszczególnych ogniwach pakietu. Zabieg taki ma korzystny wpływ na żywotność oraz wydajność pakietu. Wyrównywanie polega na kontrolowanym rozładowywaniu każdego ogniwa indywidualnie do ustalonego napięcia. Wyrównywarka produkcji LRP ma postać płytki z uchwytami do mocowania pakietu. Sześć czerwonych diod LED zamontowanych na płytce sygnalizuje napięcie na poszczególnych ogniwach. Całkowite zgaśnięcie diody oznacza rozładowanie ogniwa do napięcia progowego. Według producenta wynosi ono 0.7 V na ogniwo. Według naszych pomiarów jest ono nieco niższe. Prąd rozładowywania dobierany jest automatycznie i indywidualnie dla każdego ogniwa. Maksymalnie wynosi on 3 A i spada wraz ze spadkiem napięcia ogniwa. Według zaleceń producenta pakiet NiMH należy włożyć do wyrównywarki na godzinę przed planowanym rozpoczęciem jego ładowania. Niezwłocznie po zakończeniu wyrównywania należy rozpocząć ładowanie pakietu. Niezalecane jest przechowywanie pakietów NiMH w stanie po wyrównaniu, ponieważ są one wtedy głęboko rozładowane, a pakiety NiMH należy przechowywać częściowo naładowane. Przetestowaliśmy wyrównywarke LRP na pakietach z ogniw IB oraz Top Qualifier. Pakiet IB3800 po godzinnym wyrównywaniu, kiedy wszystkie diody definitywnie zgasły, miał następujące napięcia na poszczególnych ogniwach: 0.687 V 0.693 V 0.680 V 0.682 V 0.680 V 0.685 V Pomiar przeprowadziliśmy, kiedy pakiet był jeszcze w wyrównywarce. Po wyjęciu go z wyrównywarki napięcia na ogniwach zaczęły się powoli podnosić. Ze względu na swoją konstrukcję, wyrównywarkę LRP można stosować do pakietów 4 i 6 ogniw o rozmiarze Sub-C. Oczywiście konstrukcja pakietu musi umożliwiać dostęp do każdego ogniwa. Trzeba podkreślić, że pakiet w wyrównywarce można umieścić tylko na jeden sposób. Dlatego w przypadku pakietów dodatkowymi blaszkami do lutowania przewodów, mozliwośc zmieszczenia pakietu w wyrównywarce zalezy od tego, w którą stronę wyprowadzone są blaszki. Zarówno podczas pierwszych testów jak i dalszego użytkowania produkt LRP nie sprawiał żadnych problemów i zdecydowanie możemy go polecić wszystkim posiadaczom modeli elektrycznych.


Traxxas Rustler XL-1 '09 Model Huberta rozpoczął życie jako zwyczajny Rustler XL-1, zakupiony w 2005 roku jako zestaw gotowy do jazdy, wyposażony w elektroniczny regulator XL-1 i napędzany 20-zwojowym silnikiem Stinger. Od tamtej pory model przeszedł wiele ciekawych modyfikacji i w sezonie 2009 z powodzeniem ścigał się na torze Stormdust zarówno z najnowszym Rustlerem VXL jak i zawodniczymi modelami 2WD. Co ciekawe, Hubert zdecydował się zachować oryginalną karoserię, dzięki czemu model na pierwszy rzut oka nie różni się od seryjnego Rustlera XL-1 i tym bardziej zaskakuje swoimi osiągami. Model Huberta napędzany jest aktualnie przez bezszczotkowy zestaw firmy Novak, złożony z regulatora XBR oraz silnika EX-8.5. Zasilanie zapewniają pakiety LiPoly z ogniw Enerland w konfiguracji 2S. Jako serwo skrętu pracuje Hitec 645MG. Całością steruje aparatura Spektrum DX-3.0. Samo podwozie przeszło wiele modyfikacji mechanicznych. Przede wszystkim zamontowano łożyska kulkowe w zwrotnicach RPM oraz aluminiowe obejmy zwrotnic. Standardowy, plastikowy układ kierowniczy został wymieniony na zdecydowanie mocniejszy układ aluminiowy firmy Integy. Sprężyny przednich amortyzatorów zostały zastąpione twardszymi, pochodzącymi z modelu Losi XXX. Również mocowanie pakietu zostało zaadaptowane z modelu firmy Losi. W zakresie przeniesienia napędu jedyną modyfikacja była wymiana plastikowego idler gear na aluminiowy. Pozostałe elementy przekładni radzą sobie bez problemu z silnikiem bezszczotkowym. Objawy zużycia widać natomiast na jarzmach półosi, dlatego w najbliższym czasie planowana jest ich wymiana. Samochód Huberta jest kolejnym dowodem na to, że w zaprojektowanym w 1995 roku podwoziu Rustlera drzemie ogromny potencjał. Nic dziwnego, że wiele osób wybiera własnie ten model jako punkt wyjściowy dla swoich projektów.


Kultura, najbardziej żywotna i plastyczna, a jednocześnie najbardziej trwała i stabilna tkanka ludzkiej aktywności. Decyduje o jednostkowej i zbiorowej tożsamości, jest środowiskiem społecznej komunikacji. Zmieniającemu się w historycznych procesach społeczeństwu dostarcza kodów umożliwiających reinterpretację swojego losu, zrozumienie teraźniejszości i projektowanie przyszłości. Ale kultura sama jest przedmiotem presji ze strony wielorakich sił, by wspomnieć promowaną przez rynek komercjalizację czy homogenizację będącą jednym ze skutków globalizacji. Dziś jednak niewątpliwie jednym z najważniejszych czynników zmiany są nowe, cyfrowe technologie porozumiewania się. Wszechobecne komputery, powszechność internetu i oczywistość telefonii komórkowej zmieniają radykalnie kontekst funkcjonowania kultury. Artyści otrzymują nowe, niezwykłe narzędzia twórczej ekspresji. Odbiorcy zyskują nowe możliwości uczestnictwa w kulturze. Menadżerowie kultury sprostać muszą nowym formom zarządzania i dystrybucji, odpowiedzialni za przemysły kultury odkrywają, że sprawdzone modele biznesowe coraz szybciej tracą ważność. Przed kierującymi polityką kulturalną wyłania się nowy świat, w którym tak fundamentalne pojęcia, jak twórczość, dziedzictwo i kulturowa suwerenność wymagają ponownej interpretacji. Celem projektu “Kultura 2.0″ jest obserwowanie i dyskusja zachodzących przemian, analiza ich potencjalnych skutków dla rozwoju kultury w ógole i kultury w Polsce w szczególności.


Przygotowania do bitwy zaczynają się na długo przed ostatnią środą sierpnia. Przede wszystkim w regionie Extremadura dojrzewają przeznaczone na bitwę pomidory. Używa się specjalnej ich odmiany, która choć o obniżonych walorach smakowych jest tańsza niż pomidory sprzedawane w hurtowniach. W przeddzień bitwy fronty kamienic na głównym rynku Buñol oraz budynki z sąsiednich ulic są zabezpieczane trwałymi plandekami przed zabrudzeniami elewacji i balkonów. W tym czasie ciężarowe samochody z przyczepami wypełnionymi pomidorami czekają gotowe do nadchodzącej bitwy. Rozpoczęcie Tomatiny następuje ok. godziny 10. Aby mogło to nastąpić najpierw jeden ze śmiałków z tłumu musi wspiąć się na nasmarowany mydłem słup, na szczycie którego znajduje się hiszpańska szynka. W trakcie kolejnych prób, rozbawiony tłum śpiewa, tańczy i domaga się polewania siebie wodą przez strażaków oraz mieszkańców zgromadzonych na wyższych kondygnacjach budynków. Kiedy któremuś z ochotników uda się wspiąć po szynkę, armatni wystrzał daje znać do rozpoczęcia bitwy. Z ciężarówek pomidory są wyrzucane przez wcześniej wybranych chętnych wprost na uczestników bawiących się między uliczkami centrum. Bitwa polega na wzajemnym obrzucaniu się pomidorami, "każdy każdego", organizatorzy zalecają uprzednie zmiażdżenie ich w dłoniach by uniknąć ewentualnych obrażeń. Wskazany jest luźny ubiór, który najprawdopodobniej nie będzie nadawał się do ponownego użytku oraz pełne i wiązane buty, które mocno trzymać będą się na nogach. W celach bezpieczeństwa zakazane jest wnoszenie przedmiotów mogących stwarzać zagrożenie, przed wszystkim szklanych opakowań. Zasadą jest także zakaz wzajemnego zrywania i rzucania koszulkami, jednak nie jest on przestrzegany i trzeba mieć na uwadze, że z bitwy wracać będziemy bez górnej części garderoby, dotyczy to zarówno kobiet jak i mężczyzn. Bitwa trwa godzinę i kończy się w podobny sposób jak zaczyna, to jest od armatniego wystrzału, który następuje po godzinie od pierwszego. Po zakończeniu Tomatiny zaczyna się proces sprzątania. Uczestnicy korzystają z przygotowanych w tym celu publicznych pryszniców, często również z pomocy miejscowej ludności, która chętnie służy przyjezdnym wodą z ogrodowego węża. Ulicami zajmują się służby miejskie wspomagane przez strażaków, którzy spłukują hektolitry przecieru pomidorowego pozostałego po bitwie. Corocznie udział w Tomatinie bierze ok. 30.000 osób.


2008-08-28: BATE Borysów w Lidze Mistrzów BATE Borysów zagra w fazie grupowej piłkarskiej Ligi Mistrzów. Po sensacyjnym wyeliminowaniu Anderlechtu Bruksela w drugiej rundzie eliminacyjnej, w trzeciej Białorusini sprawili kolejną niespodziankę, odprawiając z kwitkiem Levskiego Sofia. W Bułgarii BATE wygrało 1:0, a w rewanżu na własnym stadionie prowadziło od 14. minuty po golu Sosnovskiego. W 39. minucie wyrównał Gadzhev, a po chwili drugą żółtą, a w konsekwencji czerwoną kartkę otrzymał zawodnik gospodarzy, Bliznyuk. Białorusini zdołali jednak dowieźć korzystny rezultat do końca i przebojem wdarli się do "piłkarskiego raju". Pozostałe mecze: BATE Borisow - Levski Sofia 1:1 (1:1) W I meczu 1:0 - awans BATE FK Kowno - Aab Aalborg 0:2 (0:0) W I meczu 0:2 - awans Aalborga Dynamo Kijów - Spartak Moskwa 4:1 (2:0) W I meczu 4:1 - awans Dynama Kijów Steaua Bukareszt - Galatasaray Stambuł 1:0 (0:0) W I meczu 2:2 - awans Steauy Fenerbahce Istambuł - Partizan Belgrad 2:1 (1:0) W I meczu 2:2 - awans Fenerbahce FC Basel - Vitoria Guimaraes 2:1 (1:1) W I meczu 0:0 - awans FC Basel Atletico Madryt - Schalke Gelsenkirchen 4:0 (1:0) W I meczu 0:1 - awans Atletico Dynamo Zagrzeb - Szachtar Donieck 1:3 (0:1) W I meczu 0:2 - awans Szachtar Olympique Marsylia - Brann Bergen 2:1 (0:0) W I meczu 1:0 - awans Marsylia Olympiakos Pireus - Anorthosis Famagusta 1:0 (0:0) W I meczu 0:3 - awans Anorthosis Slavia Praga - Fiorentina 0:0 W I meczu 0:2 - awans Fiorentina Arsenal Londyn - FC Twente 4:0 (1:0) W I meczu 2:0 - awans Arsenal Liverpool - Standard Liege 1:0 pd. (0:0, 0:0) W I meczu 0:0 - awans Liverpool Artmedia - Juventus 1:1 W I meczu 0:4 - awans Juventus Wisła - Barcelona 1:0 W I meczu 0:4 - awans Barcelona Sparta Praga - Panathinaikos 0:1 W I meczu Panathinaikos - Sparta Praga 2:1 Źródła BATE Borisow w LM!


Codex Runicus Codex Runicus - składający się z 202. stron, jeden z niewielu tekstów runicznych zachowanych na pergaminie. Kodeks powstał około 1300 roku. Dokument zawiera szereg duńskich praw, w tym najstarsze znane Prawo Skańskie (duń. Skånske lov) dotyczące regionu Skanii (dziś w Szwecji, wówczas pod panowaniem duńskim). W Codex Runicus zawarte są również nuty i tekst najstarszej zachowanej duńskiej piosenki ludowej Drømte mig en drøm i nat ("W nocy miałem sen").


10) art. 9 otrzymuje brzmienie: " Art. 9. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w przypadku, o którym mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) oraz w art. 49 ust. 4 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), jest organem uprawnionym do przekazania sprawy Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, w celu podjęcia działań mediacyjnych."; 11) w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie: " 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykorzystywania Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) jako krajowego interfejsu Wizowego Systemu Informacyjnego, w tym sposób dokonywania wpisów danych VIS, a także wglądu do danych VIS, mając na względzie prawidłowe wykonanie przez Rzeczpospolitą Polską zobowiązań wynikających z udziału w Wizowym Systemie Informacyjnym."; 12) w art. 23 ust. 2 otrzymuje brzmienie: " 2. W przypadku stwierdzenia przez organ, który dokonał wpisu danych SIS, że upłynął okres konieczny do osiągnięcia celów, dla których wpis został dokonany, lub jest brak podstaw prawnych do dalszego przechowywania tych danych SIS albo że nie upłynął okres konieczny do osiągnięcia celów, dla których dany wpis został dokonany, organ ten odpowiednio usuwa dane SIS albo przedłuża termin przechowywania danych SIS, zawiadamiając jednocześnie o tym fakcie centralny organ techniczny KSI."; 13) w art. 27 w ust. 1: a) pkt 7 otrzymuje brzmienie: " 7) współpracy z jednostką krajową Europolu w zakresie udzielania zgody na dostęp Europejskiego Urzędu Policji (Europol) do danych VIS;", b) pkt 12 i 13 otrzymują brzmienie: " 12) zapobiegania wykorzystywaniu Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) przez osoby nieuprawnione korzystające ze sprzętu do przekazywania danych; 13) zapewnienia możliwości późniejszej weryfikacji i stwierdzenia, które dane zostały wprowadzone poprzez Krajowy System Informatyczny (KSI) oraz kiedy i przez kogo zostały wykorzystane, a także w jakim zakresie zostały udostępnione;",


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc? dzień dobry, chciałabym się dowiedzieć o autobusy FILLER ze Żwirki Wigury przy Pruszkowskiej FILLER jadące w kierunku Śródmieścia przed piątą rano w rozkładzie powszednim... z przystanku Pruszkowska tak Pruszkowska tak... proszę panią, pięćset dwanaście będzie czwarta pięćdziesiąt jeden czwarta pięćdziesiąt jeden tak tak czwarta pięćdziesiąt jeden FILLER... a sześćset jedenaście może jakieś jest FILLER sześćset jedenaście tak już zerknę... sześćset jedenaście byłby czwarta siedemnaście i czwarta czterdzieści siedem czwarta czterdzieści siedem FILLER a tak czy sto pięćdziesiąt siedem przed piątą jakieś jest? już sprawdzam jeśli można... sto pięćdziesiąt piąta dziewięć dopiero pierwszy dziękuję uprzejmie proszę bardzo do widzenia


6.3. Producent podejmuje wszelkie konieczne środki, aby proces produkcji zapewnił zgodność jednostki pływającej lub jej elementu z wzorcem wyrobu, określonym w świadectwie badania reprezentatywnego wzorca wyrobu WE, oraz aby spełniały one wymagania określone w rozporządzeniu. 6.4. Notyfikowana jednostka przeprowadza odpowiednie badania i próby celem sprawdzenia zgodności jednostki pływającej lub jej elementu z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu, sprawdzając albo każdą jednostkę pływającą lub jej element, jak określono w pkt 6.6-6.7, albo losowo wybraną jednostkę pływającą lub jej element, jak określono w pkt 6.9-6.13, zgodnie z wyborem producenta. 6.5. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopię świadectwa badania reprezentatywnego wzorca wyrobu WE przez co najmniej 10 lat od daty wyprodukowania ostatniej jednostki pływającej lub jej elementu. 6.6. Każda jednostka pływająca lub jej elementy są oddzielnie badane i poddawane próbom określonym w normach, o których mowa w § 44 rozporządzenia, lub są poddawane równoważnym próbom, w celu sprawdzenia zgodności jednostki pływającej lub jej elementu z wzorcem wyrobu określonym w świadectwie badania reprezentatywnego wzorca wyrobu WE oraz z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu. 6.7. Notyfikowana jednostka nanosi lub zleca naniesienie swojego numeru identyfikacyjnego na każdą zatwierdzoną jednostkę pływającą lub jej element oraz sporządza pisemne świadectwo zgodności w oparciu o przeprowadzone próby. 6.8. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel powinien przedstawiać na żądanie świadectwo zgodności wystawione przez notyfikowaną jednostkę. 6.9. Producent przedstawia do badań jednostki pływające lub jej elementy w postaci jednolitej partii i podejmuje wszelkie konieczne środki, aby proces produkcji zapewniał jednolitość każdej wyprodukowanej partii. 6.10. W celu sprawdzenia należy przedstawić wszystkie jednostki pływające lub ich elementy w formie jednolitej partii. Z każdej partii zostaje wybrana losowo próbka. Próbka ta jest badana i poddawana próbom określonym w normach, o których mowa w § 44 rozporządzenia, lub jest poddawana równoważnym próbom, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu, a także w celu stwierdzenia, czy partia zostanie przyjęta czy odrzucona. 6.11. Na procedurę losową, o której mowa w pkt 6.10, składają się: 1) stosowana metoda statystyczna;