Michał Adamczyk Michał Adamczyk (ur. 16 marca 1972 w Gdyni) − polski dziennikarz telewizyjny. Pierwszą telewizją, z jaką współpracował, była Polonia 1, a następnie TVN, gdzie w latach 1997-1999 pracował jako gdański korespondent TVN Faktów i prezenter lokalnego wydania TVN Fakty Północ. W roku 2001 przeszedł do TV Puls, gdzie był dziennikarzem i prowadzącym Wydarzenia. Pod koniec 2001 roku rozpoczął współpracę z TVP. Pracował jako reporter Wiadomości, a następnie od lipca 2003 roku również jako prezenter wydania porannego, południowego i popołudniowego, od sierpnia 2004 także wieczornego. Po zmianach w kierownictwie Wiadomości i wystroju studia w październiku 2004 został prowadzącym wydania głównego. Wyjazd na Antarktydę w grudniu 2004 przyczynił się do odsunięcia go od wydania o 19:30. Od końca grudnia 2005 do października 2006 był prowadzącym programu reporterskiego TVP 1 Na celowniku. Od 24 lutego 2006 do 16 września 2006 prowadził program informacyjny Teleexpress. Od listopada 2006 do 2009 roku był korespondentem TVP w Brukseli. W październiku 2009 roku prowadził sobotni Info Poranek w TVP Info oraz program "W stronę świata". Obecnie prowadzi serwisy informacyjne w TVP INFO oraz komentuje wydarzenia zagraniczne w ramach INFO ŚWIATA.


5-8grudnia 2010 r. w miejscowości Sumy w Centrum Informacji Europejskiej odbył się cykl szkoleń „Wolontariat – droga do sukcesu. Zwiększenie potencjału Centrów Informacji Europejskiej.” Trzynastu przedstawicieli z różnych miast Ukrainy miało okazję spotkać się i omówić mechanizmy współpracy z wolontariuszami: zaangażowanie, wspieranie oraz rozwój. CIE zapewnia swobodny dostęp do informacji o Europie, Unii Europejskiej, aspektach współpracy między Ukrainą a UE w celu promowania europejskiej integracji Ukrainy. W części przedstawiającej działania międzynarodowych organizacji młodzieżowych przedstawiony został projekt Młodzieżowej Akcji Multimedialnej. Dyskutowano o przyszłości dziennikarstwa obywatelskiego oraz o możliwości współpracy sieci CIE z Fundacją Nowe Media, w celu promocji europejskich standardów pracy z młodzieżą. Planowane są kolejne warsztaty MAM na Ukrainie w 22 miastach oraz dwukierunkowe wsparcie informacyjne.


OBWIESZCZENIE Na podstawie art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199 , poz. 1227) oraz stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Prezydent Miasta Białegostoku zawiadamia, że w dniu 1.09.2011 r. została wydana decyzja Nr 809/2011, (znak sprawy URB-VII.6733.115.2011), o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie magistralnej sieci ciepłowniczej, podziemnej, preizolowanej, od istniejącej komory BK-202 w rejonie ul. Częstochowskiej do istniejącej komory BK-203 w pobliżu budynku przy ul. Lipowej 20 (wraz z demontażem istniejącej sieci kanałowej), zlokalizowanej na terenie oznaczonym linią koloru czerwonego i literami od A do R, na działkach o nr geodezyjnym 1276/1, 1276/2, 1300/6, 1300/10, 1293/1, 1293/2, 1294/1, 1294/2, 1292/1, 1288/46, 1288/47, 1288/7 obr. 11 przy ul. Waryńskiego, Częstochowskiej w Białymstoku. Postępowanie było prowadzone z wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. 15-062 Białystok, ul. Warszawska 27 Strony mogą zapoznać się z treścią decyzji w Urzędzie Miejskim w Białymstoku, Departamencie Architektury, Białystok, ul. Białówny 11, pokój 207A. Zawiadomienie lub doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od daty ogłoszenia w internecie i na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miejskiego w Białymstoku na parterze budynku przy ul. Słonimskiej 1, to jest do dnia 15 września 2011 r. Od niniejszej decyzji służy stronom odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku ul. Mickiewicza 3 za moim pośrednictwem w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia. Zgodnie z art. 49 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w przypadku zawiadomienia stron przez obwieszczenie, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od publicznego ogłoszenia.


Przyznanie dotacji podmiotowi prowadzącemu działalność pożytku publicznego na wsparcie prowadzenia Ośrodka Hipoterapeutycznego w Gdyni Prezydent Miasta Gdyni ogłasza otwarty konkurs ofert, mający na celu przyznanie dotacji podmiotom prowadzących działalność pożytku publicznego na wsparcie prowadzenia Ośrodka Hipoterapeutycznego mieszczącego się w Gdyni przy ulicy Spółdzielczej 4 w okresie od 1 lipca 2011 roku do 31 grudnia 2013 roku. Termin składania ofert ustala się do 4 maja 2011 r. do godz. 16.00 w Kancelarii Głównej Urzędu Miasta Gdyni - 81-382 Gdynia, Al. Marszałka Piłsudskiego 52-54. Wskazany termin dotyczy także ofert wysłanych pocztą lub kurierem, które muszą dotrzeć do Kancelarii Głównej w podanym wyżej terminie. Na kopercie zawierającej ofertę powinien być umieszczony napis "Konkurs na prowadzenie Ośrodka Hipoterapeutycznego". 1. Dotacja musi być wykorzystana zgodnie z określonym celem. 2. Złożona oferta musi być zgodna ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru oferty i ramowego wzoru umowy dotyczących realizacji zadania publicznego oraz wzoru sprawozdania z wykonania tego zadania (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 25). Wzór ofert można otrzymać w Gdyńskim Centrum Organizacji Pozarządowych -Biuro Prezydenta, Gdynia ulica 3 Maja 27/31 lub w wersji elektronicznej pod adresem: http://www.gdynia.pl/g2/2011_01/42563_fileot.doc .


2008-09-14: Pitera i Kłopotek. Konflikt wśród koalicji W czasie jednego z programów TVN24 doszło do ostrej wymiany zdań między między Eugeniuszem Kłopotkiem z PSL a minister ds. korupcji Julią Piterą. W piątek minister zarzuciła Kłopotkowi występowanie w interesie prawnym jednego przedsiębiorcy, na co w sobotę odpowiedział on jej słowami stwierdzającymi, że tą wypowiedzią popełniła ona "samobójstwo polityczne". Pitera tą sytuację komentuje następująco: – To jest rzecz niedopuszczalna, nie powinien tego robić. Dodaje też, że Kłopotek może mieć przez to kłopoty prawne. – Tym razem pani minister Pitera przekroczyła pewną granicę. To, co zrobiła w piątek w programie "Piaskiem po oczach", jest niczym innym jak zwykłym pomówieniem – stwierdza poseł PSL. Zapowiada, ze w poniedziałek zwoła konferencję prasową na której wyjaśni szczegóły. Według Kłopotka, cała sprawa dotyczy jego interwencji ws. dostępu małych stacji benzynowych do budowy przy drogach szybkiego ruchu oraz tego, że w tej sprawie podjął działania mające pomóc jednemu z właścicieli takich stacji, a nie całemu ogółowi. Twierdzi też, że ten konflikt z Piterą nie doprowadzi do zerwania koalicji rządowej. – Przez to nie może cierpieć koalicja. Absolutnie nie – mówi poseł, zapewniając, że spór ten to jego osobista sprawa.


Informacja o działalności samorządowych jednostek kultury w 2009 roku. Miasto Suwałki było w 2009 roku organem prowadzącym następujące jednostki kultury: 1) Regionalny Ośrodek Kultury i Sztuki, ul. Noniewicza 71 (w tym wraz z Centrum Międzynarodowej Informacji Kulturalno-Turystycznej przy ul. ks. Hamerszmita 16); 2) Bibliotekę Publiczną im. Marii Konopnickiej, ul. E. Plater 33A (siedziba główna wraz z Oddziałem dla Dzieci) oraz z siecią placówek bibliotecznych na terenie miasta, tj. 3 filiami - Filią nr 1 przy ul. Szpitalnej 60, Filią nr 2 przy ul. Klonowej 41, Filią nr 3 przy ul. Północnej 26 oraz Specjalistycznym Oddziałem Bibliotecznym przy ul. Waryńskiego 39 B; 3) Muzeum Okręgowe wraz z następującymi oddziałami: – Muzeum im. Marii Konopnickiej, ul. Kościuszki 31 (od sierpnia 2009 r. także siedziba Muzeum Okręgowego na okres remontu obiektu – Resursy Obywatelskiej, ul. Kościuszki 81), - Centrum Sztuki Współczesnej – Galeria Andrzeja Strumiłły, ul. Kościuszki 45. Wyżej wymienione jednostki kultury prowadziły działalność w oparciu o dotacje organizatora, dotacje na zadania przyznane w ramach konkursów ogłoszonych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Podlaskiego i inne podmioty, a także o środki pochodzące od sponsorów poszczególnych przedsięwzięć w dziedzinie kultury. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego dofinansowało zadania: 1)Biblioteka Publiczna im. Marii Konopnickiej - zakup książek; 2)Muzeum Okręgowe -zakup sprzętu do wyposażenia Muzeum Okręgowego w Suwałkach, - „E-Galeria – digitalizacja i udostępnienie zbiorów, - zakup obrazu Józefa Jaroszyńskiego oraz eksponatów etnograficznych, - zakup obrazu Zdzisława Suchodolskiego i Franciszka Żmurki, - zakup artystycznej spuścizny Romana Kochanowskiego (prace malarskie, fotografie własne i inne, płytki stalorytnicze, negatywy szklane, materiały archiwalne – drzeworyty, litografie, teka prac rysunkowych i in.). 3) Regionalny Ośrodek Kultury i Sztuki - „Ludowa tradycja Suwalszczyzny – etnograficzne kompendium”. Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego dofinansował zadania: 1)Muzeum Okręgowe - publikacja „Suwalszczyzna. Świat pogranicza”, - publikacja Artur Ochał „Batalion Korpusu Ochrony Pogranicza Suwałki 1927-1939”, - „IX Piknik Kawaleryjski – Dni Kawaleryjskie w Suwałkach”, - konserwacja zabytków archeologicznych. 2) Regionalny Ośrodek Kultury i Sztuki - „Więcej muzyki – przeciwdziałanie wykluczeniom społecznym poprzez sztukę”, - „Suwałki Blues Festival” (2. edycja); - „II Międzynarodowe Konfrontacje Filmowe „Na styku kultur”,


2009-04-02: Korea Płn. przystępuje do testów balistycznych Korea Północna zapowiedziała wystrzelenie między 4 a 8 kwietnia rakiety Taepondong-2 z satelitą komunikacyjnym. Państwa regionu są zaniepokojone i podejrzewają, że w rzeczywistości jest to przykrywka dla testów rakiety balistycznej dalekiego zasięgu. Co prawda na zdjęciach satelitarnych rzeczywiście widać satelitę doczepionego do rakiety, jednak według ekspertów to atrapa. Pierwszy raz rakieta Taepodong-1 została wystrzelona w 1998 roku i wtedy również twierdzono, że to satelita komunikacyjny. Japonia zapowiada zestrzelenie rakiety, jeśli przeleci nad jej terytorium. Rząd japoński powołuje się między innymi na rezolucje ONZ zakazującą Korei Północnej testów balistycznych. Zaalarmowani są również Amerykanie. Udoskonalona w wyniku testów rakieta mogłaby sięgnąć nawet do wybrzeży Hawai i Alaski. Pjongjang grozi niezwłocznym odwetem w razie najmniejszej próby pokrzyżowania planów. Wymienia z nazwy Stany Zjednoczone i Koreę Południową, a swojego "śmiertelnego wroga" Japonię, ostrzega: "jeśli Japończycy lekkomyślnie przechwycą naszego satelitę, mogą spodziewać się zabójczej reakcji".


Z łazienki wychodzi Roma. Wyciera głowę ręcznikiem. Nie widzi rodziców ROMA: Wzięłam sobie ręcznik. No to lecę. Pa. Trzymaj się. Roma rzuca ręcznik na kanapę i szybko wychodzi. Rodzice przyglądają się jej krytycznie. MATKA: Myślałam, że stać cię na coś więcej. OJCIEC: Wygląd o niczym nie świadczy. MATKA: Właśnie, że bardzo dużo można się po wyglądzie dowiedzieć. Nie tak wyobrażałam sobie moją synową. OJCIEC: Nie narzekaj. Przynajmniej to kobieta. Nie pamiętasz czego się bałaś, jak był mały i bawił się lalkami? MATKA: Nie przypominaj mi. OSKAR: (krzyczy wściekły) Przestańcie do cholery wtykać nos w nie swoje sprawy! MATKA: Jak ty się odzywasz do ojca?! A szczególnie teraz, kiedy nie zostało zakończone badanie DNA i nawet nie wiadomo, czy w ogóle wrócimy do kraju, a jeżeli, czy to na pewno będziemy my. Pamiętaj, że chcemy mieć tradycyjny pogrzeb. Cokolwiek uda się tam zebrać z podłogi i ścian. OJCIEC: Nie zawracaj mu teraz głowy takimi sprawami. I tak się chłopak ledwo trzyma. MATKA: Zadałam mu pytanie. Niech mi odpowie. Zawsze kiedy zaczynaliśmy poważnie rozmawiać okazywało się, że on nic nie wie. Ani czego naprawdę chce, ani nawet tego, kim jest. OSKAR: Myślicie, że nie chciałem wiedzieć kim jestem?! Chciałem! Naprawdę chciałem. Ale kiedy się sobie przyglądałem z boku, widziałem małego człowieczka, którego każdy ruch da się przewidzieć. Plastikowy robocik w obozie koncentracyjnym z klocków Lego. Mogłem z sobą wytrzymać tylko wtedy, gdy ten obraz się zacierał. MATKA: Wiesz o czym on mówi?! OJCIEC: Nigdy nie chciałaś go zrozumieć. Ja przynajmniej próbuję. I nie krzycz na niego. MATKA: Przecież nie krzyczę. Możesz mi wyjaśnisz, o co mu chodzi? OJCIEC: Może miał dość tego twojego nalegania, tego oczekiwania, że będzie taki jak ty? MATKA: Mógł być kim chciał, ale on nigdy nie potrafił się na nic konkretnego zdecydować. Dlatego na tym swoim spadochronie... OJCIEC: (przerywa) Paralotni. MATKA: Na tej swojej paralotni uciekał od życia. Tak jak ty. OJCIEC: Ja?! Jak ja mogłem uciekać?! Z łańcuchem na szyi? MATKA: Teraz mi o tym mówisz?! Po tylu latach małżeństwa?! Jak ci było ze mną źle, trzeba się było rozwieść. OJCIEC: Czasem o tym myślałem. Gdyby nie Oskar... MATKA: Aha! Poświęcałeś się dla dziecka! Ciekawe jak sam dałbyś sobie radę? OJCIEC: Naprawdę myślisz, że nie miałem szans u innych kobiet? Gdyby Oskar nas nie słuchał, powiedziałbym ci. OSKAR: Pochować was oddzielnie? OJCIEC: Oszalałeś?! MATKA: Ten to jak coś powie! OJCIEC: Miejsce na cmentarzu mamy wykupione. O koszty pogrzebu nie musisz się martwić. Dostaniesz po nas sporo pieniędzy. MATKA: My już nie potrzebujemy. OJCIEC: Okazuje się, że jednak można się bez nich obejść.


Dominik Batorski o “komputerowym modelu układu” Mirek pisał w piątek o naukowo-komputerowych badaniach nad “układem” prowadzonych przez premiera Kaczyńskiego. We wpisie pojawiło się nazwisko Dominika Batorskiego, socjologa specjalizującego się w badaniach sieci społecznej. Najwyraźniej jego osoba wielu osobom przyszła do głowy, bowiem na swoim blogu Dominik zamieścił oświadczenie , że to nie on jest autorem tych badań. Przy okazji ciekawie pisze o “układzie” badanym przez rząd - oraz o istnieniu “układu IV RP”: “Posługując się takimi samymi lub podobnymi narzędziami można bowiem pokazać również istnienie układu IV RP”. “Samo jednak istnienie takich układów nie znaczy, że są one patologią. Choć w obu wspomnianych wyżej przypadkach patologie na pewno by się znalazły”. Na koniec jedna jeszcze obserwacja. Temat jest ciekawy, bo pokazuje, że nie jest prawdą, że rząd polski kompletnie nie radzi sobie z informatyzacją i wykorzystaniem nowych technologii. W rzeczywistości rozwój zachodzi, ale punktowo - nie rozwija się np. e-administracja, kulejemy z dostępem powszechnym do sieci. Ale najwyraźniej rozwijają się techniki nadzoru z pomocą nowych mediów (czego dowodem jest multimedialna prezentacja zorganizowana w piątek przez prokuraturę), stosuje się też nowoczesne metody analizy sieci społecznych (jednak jeśli tak dalej pójdzie, to zamiast “sieć” przyjmie się w Polsce termin “układ społeczny”. Termin, który sam w sobie jest neutralny, ale w Polsce nabrał złowieszczego brzmienia. Myślę, że pilnie w Polsce potrzeba nam badaczy zajmujących się tą stroną wykorzystania nowych technologii w Polsce - np. tematyką “surveillance”, o której w Polsce cicho - gdy tymczasem, gdzieś w tle, kamery pilnie pracują.


W tym punkcie przedstawiamy nowy algorytm ujednoznaczniania morfosyntaktycznego. Chociaż algorytm opiera się o znane z literatury metody, nowością jest połączenie kilku technik, szczególnie obiecujących z punktu widzenia przetwarzania języków słowiańskich. Techniki te wymieniamy poniżej: uczenie pamięciowe ze względu na zdolność do wnioskowania na podstawie słabych przesłanek i bogatego zbioru cech (por. s. 28), znakowanie warstwowe ze względu na duży rozmiar i pozycyjny charakter tagsetów typowych dla języków słowiańskich, znakowanie jako analiza morfosyntaktyczna i ujednoznacznianie (działanie dwuetapowe) ze względu na mnogość form w językach fleksyjnych. Problem wnioskowania na podstawie słabych przesłanek wydaje się szczególnie istotny w przypadku dużych tagsetów: należy się liczyć z obecnością nie tylko rzadkich form wyrazowych, ale także klas niejednoznaczności reprezentowanych przez niewielką liczbę przykładów uczących. Metoda znakowania warstwowego oraz podejścia dwuetapowego sprawdziły się niejednokrotnie w znakowaniu języków słowiańskich (por. rozdz. 2.4). Stosowane wcześniej metody cechował jednak duży stopień komplikacji. Zasadniczą zaletą proponowanego przez nas algorytmu jest duża prostota. Co więcej, jest on praktycznie niezależny od języka: jedyną wymaganą informacją związaną z językiem jest definicja tagsetu oraz definicja zbioru cech. Poza tym algorytm nie wymaga żadnych reguł pisanych ręcznie ani nawet definicji klas niejednoznaczności. Algorytm wprowadza również modyfikację stosowanych wcześniej modeli znakowania warstwowego (Piasecki i Godlewski, 2006b; Acedanski, 2010; Tufis, 1999): zamiast wymagać definicji atrybutów tagsetu stanowiących osobne warstwy, klasa gramatyczna, a także każdy atrybut zdefiniowany w tagsecie traktowany jest jako samodzielna warstwa. Innymi słowy, stosowany jest model warstwowy, gdzie wprowadzamy warstw dla tagsetu zawierającego atrybutów. W algorytmie świadomie zrezygnowaliśmy z jawnego podziału danych na klasy niejednoznaczności. Dzięki temu proponowany model jest bardzo prosty. Klasy niejednoznaczności pojawiają się niejako nie wprost: stosowany przez nas zbiór cech zawiera cechy odpowiadające możliwym wartościom klasy gramatycznej oraz wartościom wszystkich atrybutów w tagsecie -- co efektywnie stanowi klasy niejednoznaczności zdefiniowane z osobna dla każdej warstwy. Opisywany algorytm oraz jego implementacja wykonane zostały na potrzeby projektu NEKST. Powstały w ten sposób tager nazwany został Wrocław Memory-Based Tagger, WMBT. Od tej pory w ten sposób będziemy nazywać zarówno zaproponowany w tym punkcie algorytm, jak i jego implementację w postaci działającego tagera.


W poprzednim podrozdziale zostały opisane eksperymenty, których celem było pokazanie konieczności wyboru metody grupowania i optymalizacji jej parametrów w zależności od słowa ujednoznacznianego. Podejście wykorzystujące etykiety znaczeń w zbiorze uczącym, które zostało wykorzystane w poprzednim podrozdziale jest niepraktyczne w zastosowaniach wielkoskalowych. Wymagałoby ono przygotowania danych treningowych dla wszystkich słów, co jest niewykonalne w praktyce (Mihalcea, 2003a). W rozdziale 4.2.1 zostały przedstawione różne podejścia do oceny jakości grupowania. Jedno z podejść jest oparte na kryteriach wewnętrznych (ang. Internal Evaluation Measure, IEM). Ocena ta polega na zmierzeniu pewnych parametrów wynikowego podziału na grupy bez odwoływania się do ręcznie przypisanych etykiet. Oznacza to, że do zastosowania IEM nie jest potrzebny ręcznie oznakowany korpus. W literaturze zostało zaproponowanych wiele miar oceny wewnętrznej (por. rozdział 4.2.2), dlatego należy przeprowadzić badania, które wskażą na miarę najbardziej nadającą się do zadania ujednoznaczniania znaczeń leksykalnych. Dla przypomnienia, w rozdziale 4.2.2 zostało wybranych sześć miar oceny wewnętrznej, dla których zostaną przeprowadzone badania. Badania zostaną przeprowadzone na tych samych zbiorach danych, co opisane w poprzednim podrozdziale w ramach eksperymentów 3a i 3b. Zostaną wykorzystane zbiory danych z konkurencji Senseval dla języka angielskiego jak i Koprusik US II PWr. Zbiory danych zostaną rozszerzone o dwa dodatkowe dziedzinowe korpusy dla języka polskiego: GPW i NE. GPW zawiera zbiór raportów giełdowych oznaczonych terminologią ekonomiczną (Kobyliński, 2011). W korpusie znajdują się dokumenty opisujące 28 niejednoznacznych słów w 14106 przykładach użycia. NE jest podkorpusem Narodowego Korpusu Języka Polskiego (Przepiórkowski et al., 2010), który został oznaczony terminologia ekonomiczna. Korpus NE opisuje więcej słów niejednoznacznych od GPW (46), jednak liczba przykładów w korpusie NE jest dużo mniejsza (3732). Ze względu na niezbyt obiecujące wyniki w badaniach wykorzystujących dodatkowe typy cech (por. rozdział 5.4) w obecnie opisywanych badaniach cechy zostaną ograniczone jedynie do modelu wektorowego, przy czym w wektorze cech jedynie będą opisane pojedyncze wyrazy (unigramy). W badaniach zostaną wykorzystane wszystkie algorytmy (i ich warianty pod względem różnych parametrów) opisane w poprzednim podrozdziale.


Wojnasy Wojnasy – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie oleckim, w gminie Wieliczki. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. Wieś czynszowa lokowana 25 lipca 1553 roku na 40 włokach. Starosta książęcy, Krzysztof Glaubitz, nadał w 1553 roku Wojtkowi Wojnasowi i Michałowi Nurkowi (czy też Nurce?) dwie włóki sołeckie i powierzył im zadanie sprowadzenia osadników, którzy by zagospodarowali 40 włók należących do nowo powstających wsi. W 1600 roku w Wojnasach mieszali sami Polacy. Zniszczenia z wojny polsko-szwedzkiej,a w szczególności najazd Tatarów hetmana Gosiewskiego, spowodował, że w roku 1683 miejscowi chłopi odrabiali szarwark także w majątku w Sedrankach. Szkoła powstała tutaj w połowie XVIII wieku. Uczęszczał do niej m.in. Krystyn Lach, syn miejscowego gospodarza, W 1935 roku szkoła zatrudniała ona jednego nauczyciela, uczyła 11 dzieci. W roku 1939 Wojnasy miały 208 mieszkańców. W Wojnasach 17 grudnia 1790 roku urodził się Krystyn Lach, wybitny publicysta, etnograf, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, który później, pod przybranym nazwiskiem Lacha Szyrmy, przez kilka dziesięcioleci odgrywał czołową rolę w polskim życiu naukowym i politycznym. Zmarł w Wielkiej Brytanii w Devenport 21 kwietnia 1866 roku.


Historia Po ogłoszeniu przez Włochy rozejmu 8 września, a następnie powstaniu Włoskiej Republiki Socjalnej 15 września 1943 r., rozpoczęło się tworzenie jej sił zbrojnych. Niemcy zgodzili się na sformowanie czterech dywizji wojsk lądowych. 25 listopada 1943 r. w Heuberg w Bawarii rozpoczęło się szkolenie ok. 1,2 tys. oficerów na czele z gen. Mario Carlonim przeznaczonych dla 4 Dywizji Bersalierów "Italia" (później numerację zmieniono na 1). Ochotnicy pochodzili z różnych jednostek b. armii włoskiej. W maju i czerwcu 1944 r. przybyli z Włoch pozostali rekruci. W poł. lipca gen. M. Carloni objął dowództwo 4 Dywizji Alpejskiej "Monterosa". Nowym dowódcą 1 Dywizji Bersalierów "Italia" został gen. Guido Manardi. Liczebność dywizji osiągnęła ok. 14 tys. żołnierzy. Składała się z dwóch pułków piechoty i pułku artylerii oraz pododdziałów wsparcia i służb. Niemcy zamierzali wysłać Włochów na front zachodni. Postanowili też zredukować formowaną dywizję do stanu brygady lekkiej piechoty. Spotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem strony włoskiej. Na pocz. grudnia dywizja powróciła do Włoch. Skierowano ją na Linię Gotów, gdzie dołączyła do 4 Dywizji Alpejskiej "Monterosa". Wkrótce doszło do dezercji, które zapoczątkowali żołnierze II Batalionu 3 Pułku Bersalierów, pochodzący w większości z południowych Włoch. Pod koniec stycznia 1945 r. wojska amerykańskie zaatakowały pozycje batalionu, ale wbrew przewidywaniom zostały zmuszone do odwrotu. Z powodu aktywności partyzantów nadal trwały dezercje, stając się coraz poważniejszym problemem. W lutym kolejnym dowódcą dywizji został ponownie gen. M. Carloni. W poł. marca Amerykanie w ramach ofensywy nad rzeką Serchio ponownie przeprowadzili atak na pozycje dywizji, ale bez rezultatu. W odpowiedzi Niemcy i Włosi przeprowadzili zaskakujący kontratak, który przyniósł aliantom pewne straty. 4 kwietnia wzdłuż wybrzeża tyrreńskiego rozpoczęła się nowa ofensywa aliancka, doprowadzając do przełamania pozycji niemieckich. W celu powstrzymania wojsk alianckich została sformowana Kampfgruppe "Ferrario" w składzie I Batalionu 2 Pułku Cacciatori degli Appenninini i II Grupy Artyleryjskiej 4 Pułku Artylerii 1 Dywizji Bersalierów "Italia", Batalionu "Goffredo Mameli", przydzielonego wcześniej do dywizji oraz Alpejskiej Grupy Artyleryjskiej "Bergamo" 4 Dywizji Alpejskiej "Monterosa". Grupę bojową dołączono do niemieckiej 148 Dywizji Piechoty. Nie udało się jednak powstrzymać wojsk alianckich, w związku z czym 1 Dywizja Bersalierów "Italia" wycofała się na Przełęcz Cerreto. Dywizja była w tym czasie atakowana przez partyzantów. W tej sytuacji przeprowadzono dalszy odwrót w kierunku Parmy. W rejonie Medesano nad rzeką Taro w dniach 24 - 26 kwietnia doszło do walki z wojskami brazylijskimi. Zdołano wprawdzie przebić się, ale sytuacja dywizji była tak dramatyczna, że 29 kwietnia poddała się Brazylijczykom.


Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bezwzględnej większości głosów poprawkę Senatu przyjął. W 5. poprawce do art. 88b Senat proponuje skreślić ust. 3. Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki. Przystępujemy do głosowania. Kto z pań i panów posłów jest za odrzuceniem 5. poprawki Senatu, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? W głosowaniu wzięło udział 429 posłów. Większość bezwzględna wynosi 215. 1 osoba była za, 428 – przeciw. Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bezwzględnej większości głosów poprawkę Senatu przyjął. W 6. poprawce do art. 88f ust. 2 Senat proponuje zmianę o charakterze legislacyjno-redakcyjnym. Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki. Przystępujemy do głosowania. Kto z pań i panów posłów jest za odrzuceniem 6. poprawki Senatu, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? W głosowaniu wzięło udział 433 posłów. Większość bezwzględna wynosi 217. 3 było za, 430 – przeciw. Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bezwzględnej większości głosów poprawkę Senatu przyjął. W 7. poprawce do art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Senat proponuje, aby prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przygotowywał między innymi plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszarów dorzeczy. Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki. Przystępujemy do głosowania. Kto z pań i panów posłów jest za odrzuceniem 7. poprawki Senatu, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? W głosowaniu wzięło udział 432 posłów. Większość bezwzględna wynosi 217. 1 osoba była za, 431 – przeciw. Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bezwzględnej większości głosów poprawkę Senatu przyjął. W 8. poprawce do art. 93 ust. 6 Senat proponuje zmianę o charakterze redakcyjnym. Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki. Przystępujemy do głosowania. Kto z pań i panów posłów jest za odrzuceniem 8. poprawki Senatu, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? W głosowaniu wzięło udział 432 posłów. Większość bezwzględna wynosi 217. 2 posłów było za, 430 – przeciw. Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bezwzględnej większości głosów poprawkę Senatu przyjął. W 9. poprawce do art. 110 Senat w nowym brzmieniu ust. 3 i 4 proponuje, aby wymienione w tym przepisie podmioty udostępniały nieodpłatnie wskazane informacje także szkołom wyższym oraz instytutom naukowo-badawczym.


Wielokrotnie, kiedy kładę się w Bogocie na trawie, podciągam do kolan jeans’y, wkładam pod głowę torbę i wyciągam szyję ku słońcu, budzę zainteresowanie kolumbijskich przechodniów. Koleżanki nie mogą zrozumieć, dlaczego my – Europejczycy a szczególnie my – Europejczycy pochodzący ze wschodniej części kontynentu, jesteśmy tacy ciepłolubni. Nie rozumieją, że dla Polaka, który przy dobrych wiatrach ma kilka miesięcy słońca w roku, a nie dwanaście, jak to jest przy równiku, słońce jest elementem sprawiającym ogromną radość. Dlatego też kiedy tylko mam okazję, czy to na przystanku autobusowym, czy to na balkonie, czy na trawniku, wystawiam twarz i się opalam, ku uciesze przechodzących. Kolumbijczycy się tak nie zachowują. Oni raczej uciekają przed słońcem, do którego są przyzwyczajeni i które jest dla nich normalką. Noszą w słoneczne dni w rękach parasole, które chronią ich przed promieniami; kapelusze albo chustki; siadają w cieniu pod drzewami albo nakrywają twarze częścią garderoby. Innym, ważnym elementem jest tu fakt, że w Kolumbii dobrze jest mieć jasną cerę. W reklamach produktów dla dzieci trudno znaleźć ciemnoskórego malucha. Prezenterki telewizyjne, to też w większości blondynki. Ideałem piękna jest tu przeciwieństwo większości kolumbijskiego społeczeństwa, a mianowicie osoba o jasnej karnacji, blond włosach i jasnych oczach. Jasna cera daje do zrozumienia, że osoba (najprawdopodobniej, bo zdarzają się oczywiście genetyczne wyjątki) pochodzić będzie z dobrej klasy społecznej, a co za tym idzie – z wpływowej rodziny. Im jaśniejsza skóra, tym lepiej, w kolumbijskim rozumieniu. Dlatego też Kolumbijczycy, którzy generalnie łatwo się opalają, robią to stosunkowo niechętnie. Europejczyk natomiast szuka najbardziej nasłonecznionego miejsca, wystawia buzię do słonca, aby choć trochę się podsmarzyć i opalić. Dla nas bowiem – osoba wypoczęta, zdrowa i zadowolona jest opalona. Moja kolumbijska przyjaciółka – Diana, która nie rozumiała przez wiele lat mojego zachowania w słoneczny dzień w Bogocie, po dłuższym pobycie w Hiszpanii, gdzie przeniosła się z mężem na stałe, opowiedziała mi w jednym z ostatnich listów, że na przestronnym trawniku w centrum miasta Santiago de Compostela, w Galicji, w leniwe popołudnia Hiszpanie kładą się i opalają dokładnie tak samo, jak robię to ja w Bogocie. List podsumowała zdaniem: wreszcie rozumiem, dlaczego zawsze szukałaś nasłonecznionego kawałka trawnika, podczas gdy my siadaliśmy w cieniu, i jak jaszczurka się tam wygrzewałaś.


2009-10-02: Irlandia: powtórkowe referendum ws. traktatu lizbońskiego Dzisiaj druga próba ratyfikacji traktatu lizbońskiego. O godzinie 8 rano polskiego czasu rozpoczęło się referendum dotyczące tego dokumentu. W czerwcu 2008 roku Irlandczycy powiedzieli zdecydowane „Nie”. W Irlandii, w przeciwieństwie do innych krajów UE, unijny traktat musi zdobyć aprobatę społeczeństwa. Do godziny 22 głosować ma prawo ponad trzy miliony obywateli. Wyniki będą znane jutro, ale sondaże przedwyborcze mówiły o 55 procentach przewagi zwolenników Traktatu. Jeśli wynik referendum będzie pozytywny, wejście w życie nowego dokumentu, będzie zależało jedynie od prezydentów Czech i Polski (parlamenty tych krajów już zatwierdziły Traktat). Dokument ten umocnić Unię, zwiększyć władzę Parlamentu Europejskiego, uprościć głosowania oraz wyznaczyć prezydenta i szefa dyplomacji UE. Dowiedz się więcej o traktacie lizbońskim w Wikipedii


Wysokie (Beskid Śląski) Wysokie (756 m n.p.m.) – szczyt w północnej części Beskidu Śląskiego, w paśmie Błotnego. Szczyt graniczny Bielska-Białej. Przechodzi przez niego niebieski szlak z Bielska-Białej Wapienicy na Błotny. Teren wokół szczytu znajduje się w obrębie bielskiego rezerwatu przyrody Jaworzyna. Sam szczyt jest zalesiony, a można go bardzo dobrze oglądać z Doliny Wapienicy, głównie z rejonu zapory. Niedaleko szczytu, po skręceniu ze szlaku niebieskiego w kierunku Borowiny znajduje się Uroczysko Kultowe z XVII wieku, w którym odbywały się tajne nabożeństwa i śluby ewangelickie. W miejscu tym na kształt amfiteatru wyciosane jest kilkanaście kamiennych stopni, które pomieścić mogły około 500 osób.


Czyszczenie łożysk 1. Wyjmujemy łożyska z modelu i czyścimy z zewnątrz szczoteczką do zębów i denaturatem. 2. Sprawdzamy każde z nich po kolei. Te, które obracaja sie gładko mogą wrócic do modelu, pozostale będziemy musieli wyczyścic wewnątrz. W tym celu zdejmujemy pierścienie przytrzymujące osłonki z obydwu stron łożyska - można to zrobić np. podważając je ostrożnie szpilką. 3. Zdejmujemy osłonki i czyścimy łożysko wewnątrz szczoteczką i denaturatem. 4. Sprawdzamy, czy teraz łożyska wyglądają na czyste i obracają się gładko. Te, które nadal chroboczą zanurzamy w pojemniczku z denaturatem i mocno nim potrząsamy. Następnie możemy zostawić je w denaturacie na kilka minut. Jeśli mamy taką możliwośc, nie zaszkodzi jeśli pomoczą sie nawet kilka godzin. Przed wyjęciem łożysk ponownie wstrząsamy energicznie pojemnikiem - powinniśmy zobaczyć grudki brudu wypłukane z łożysk. 5. Czyścimy osłonki wacikiem higienicznym zanurzonym w denaturacie. 6. Wpuszczamy do łożysk po kropelce oleju, może to być olej do maszyn do szycia. 7. Zakładamy osłonki i przytrzymujące je pierscienie. 8. Odkładamy łożyska na chwilę, aby pozbyć się nadmiaru oleju. 9. Po raz kolejny sprawdzamy łożyska. Te, które po wszystkich powyższych zabiegach nadal nie obracają się gładko, trzeba zastąpić nowymi.


Wnioski organizacji pozarządowych w sprawie pozyskania w najem lokalu użytkowego z zasobów Gminy Wrocław, w trybie bezprzetargowym, przyjmuje i opiniuje Biuro ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi (BWO) A. Składanie wniosku przez organizację pozarządową. 1. Organizacja pozarządowa składa wniosek (formularz do pobrania w formacie .rtf) o pozyskanie lokalu użytkowego dla organizacji pozarządowych do Biura ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi. Formularz wniosku jest dostępny na miejskiej stronie internetowej oraz w Biurze ds. Wspólpracy z Organizacjami Pozarządowymi przy ul. G. Zapolskiej 2/4, V piętro, pokój 506. 2. Jeżeli organizacja nie jest zarejestrowana w bazie organizacji prowadzonej przez Biuro ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi obligatoryjnie dołącza do wniosku następujące dokumenty: 1. aktualny statut, 2. aktualny odpis z rejestru (ważny 3 miesiące od daty wystawienia), 3. sprawozdanie finansowe i merytoryczne z działalności za poprzedni rok 3. Organizacje, które wcześniej złożyły w BWO wymienione powyżej dokumenty, są zobowiązane tylko do ich aktualizacji lub przedłożenia pisemnego oświadczenia (formularz do pobrania w formacie .rtf), że dane nie uległy zmianie. B. Wydawanie opinii o wniosku. 1. BWO jest zobowiązany do wydania opinii w sprawie zasadności rozpatrzenia wniosku w terminie do 60 dni od daty jego złożenia. 2. Wnioskodawcy nie przysługuje tryb odwoławczy w sprawie treści opinii BWO. 3. BWO zbiera informacje na temat działalności organizacji pozarządowych w poszczególnych komórkach Urzędu Miejskiego i odsyła opinię wraz z wnioskiem, kopią statutu i odpisu z rejestru do Zarządu Zasobu Komunalnego, który podejmuje ostateczne działania w sprawie przyznania lokalu.


Okazało się, że rowerzyści jednak robią zakupy. Żeby się zbytnio nie rozochocili, stojaki pod centrum arkady są małe, w końcu parking też mieści marne kilkaset samochodów, a ilu może być rowerzystów? Dwudziestu? Oczywiście to miłe, że już po dwóch miesiącach od otwarcia stojaki się pojawiły, chociaż pod konkurencją na placu Grunwaldzkim były już od otwarcia. Na obrazku można dodatkowo podziwiać uprzejmość kierowcy, który zaparkował na końcu ścieżki rowerowej, a mógł przecież stanąć pod stojakiem na rowery. Tymczasem w poszukiwaniu wszystkich wrocławskich rowerzystów wystarczy wybrać się kawałek dalej. Za centrum handlowym znajduje się stary dom towarowy, w którym mieści się obecnie HP, a wkrótce znajdzie się tam także kolejna galeria, mimo że tuż obok jest już jeszcze inna galeria, znana ostatnio z tego, że radny pobił tam policjanta . Pracownicy HP udają, że są w Amsterdamie czy innej Kopenhadze: Zaraz za rowerami znajdują się wizualizacje nowego domu towarowego, zielona trawa, szkło i beton. Ludzie łażą, samochody jeżdżą (tu spory optymizm twórców widać - na pierwszym obrazku trzy samochody: BMW, saab i porsche, na kolejnych zresztą dość podobnie), nawet autobus się pojawił. Żadnych rowerzystów, żadnych stojaków. Dobra wiadomość dla pracowników HP: szykują się podwyżki.


a) konferencji, warsztatów, spotkań na temat historii oręża polskiego oraz roli wojska w zachowaniu zabytków militarnych jako dziedzictwa narodowego, b) poplenerowych wystaw malarskich i fotograficznych zabytkowych obiektów militarnych, c) zawodów sportowych rozwijających umiejętności ogólnowojskowe, d) podróży wojskowo-historycznych; 2) opracowywania programów rewitalizacji zabytkowych obiektów obronnych oraz ich współrealizacji, a także inspirowania środowisk lokalnych do właściwego zagospodarowania miejscowych obiektów obronnych; 3) współorganizowania obchodów rocznic historyczno-wojskowych, szczególnie Dnia Zwycięstwa, Święta Wojska Polskiego oraz Święta 1. Łomżyńskiego Batalionu Remontowego im. płk. Mariana Raganowicza i Święta 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki; 4) prowadzenia działalności edukacyjnej i promocyjnej poświęconej tradycjom żołnierskim w regionie łomżyńskim. § 3. Resort obrony narodowej udzieli Stowarzyszeniu pomocy w działalności statutowej służącej obronności państwa poprzez: 1) bezpłatne udostępnianie - w miarę posiadanych możliwości - nieruchomości, pomieszczeń, sprzętu, środków łączności na podstawie odrębnych umów cywilnoprawnych, zawartych zgodnie z następującymi zasadami: a) udostępnione mienie może być wykorzystane wyłącznie do celów statutowych Stowarzyszenia, w tym przedsięwzięć określonych w planie, o którym mowa w § 4, b) Stowarzyszenie ponosi wydatki niezbędne do funkcjonowania udostępnionego mienia lub refunduje jednostce wojskowej wydatki poniesione z tego tytułu przez tę jednostkę, c) wszelkie zawinione straty zaistniałe w udostępnionym mieniu Stowarzyszenie pokrywa z własnych środków; 2) przekazywanie materiałów informacyjno-promocyjnych i udzielanie - w miarę możliwości - pomocy organizacyjnej i merytorycznej przy realizacji przedsięwzięć z dziedziny obronności. § 4. Stowarzyszenie i upoważniona komórka organizacyjna Ministerstwa Obrony Narodowej będą uzgadniać, do dnia 30 czerwca każdego roku, plan wspólnych przedsięwzięć na rzecz obronności na następny rok kalendarzowy oraz będą corocznie dokonywać oceny efektu współdziałania. § 5. Resort obrony narodowej nie ponosi wobec Stowarzyszenia odpowiedzialności cywilnej i innej za zdarzenia, które wystąpią podczas i w związku z realizacją porozumienia. 6. Porozumienie nie powoduje dodatkowych wydatków z budżetu resortu obrony narodowej. § 7. W sprawach nie uregulowanych w porozumieniu mają zastosowanie postanowienia decyzji Nr 257/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 września 2003 r. w sprawie określenia zasad i trybu współpracy resortu obrony narodowej z organizacjami pozarządowymi (Dz. Urz. MON Nr 15, poz. 166).


— Powiedz mi, proszę, kto zwyciężył? — zagadnął Pejsidoros jednego z nich. — Nie widziałeś, to żałuj! — odparł tamten. — Przygodziła się bowiem rzecz niebywała. Klacz Fejdolosa Koryntianina, przezwiskiem Aura, wybiła się naprzód. Jechał na niej Fejdolosów brat młodszy. Ten, mijając pędem „ołtarz popłochu końskiego”, wiesz, tam na zakręcie, zwalił się z siodła. Lecz Aura nie czekała aż się podniesie, jeno bez jeźdźca gnała dalej, aż do celu przyszła pierwsza. Tu zatrzymała się przed hellanodikami. Oni przeto zwycięstwo jej przyznali. — I słusznie — odrzekł Pejsidoros. — Toć na wyścigach koń nagrodę bierze, nie jeździec. Nie bez trudu zdołali sobie zdobyć dwa siedzenia w górnych rzędach, w połowie mniej więcej północnego nasypu, co hipodrom oddzielał od stadionu. Siedli tedy wprost powyżej hellanodików, a metę mieli naprzeciwko, w dole. Jak na dłoni widzieli przed sobą hipodrom w całej długości od zaokrąglonego końca na wschodzie, kędy była brama główna, i miejsce na zakręcie „popłochem końskim” zwane, aż po zachodni portyk Agnaptosa, gdzie ustawione były szranki wyjazdowe. W szumnym rozgwarze nieprzejrzanych tłumów, co roiły się wszędzie na nasypach, jął Pejsidoros, nachyliwszy się ku matce, objaśniać jej półgłosem rozkład hipodromu i urządzenia wyścigowe. — Stamtąd wyruszą — mówił ukazując jej szranki. — A jakoż to — pytała — przed wyjazdem zrównają się w jeden szereg, skoro szranki one tak dziwnie postawiono? Wszak tam dwa stanowiska środkowe najbardziej są naprzód wysunięte, a następne, im dalej po bokach, tym bardziej ku tyłowi cofnięte. — To urządzenie — odpowiedział — służy właśnie do tym łacniejszego uszykowania wozów w jeden rząd. Ci dwaj na stanowiskach środkowych nie ruszą się wcale. Dwaj następni z obu stron, gdy opadną sznury zagradzające im drogę, podjadą nieco, aż w równi staną z pierwszymi. Potem z obu stron wyruszy znowu dalsza para i zrówna się też do szeregu. Tak podjeżdżać będą kolejno, póki się wszyscy nie uszykują równo jak pod włos. — A którędyż pojadą? — Widziszli tam na środku w połowie hipodromu wielki on posąg Hippodamei?


SCENA 1 Między widzami, chodzą i rozmawiają Pani Wrona i Pani Sroka. PANI WRONA: Co pani powie, Pani Sroko! PANI SROKA: To najprawdziwsza prawda Pani Wrono. Właśnie stamtąd wracam i na własne oczy widziałam. PANI WRONA: Ja tam byłam wczoraj. Ale wczoraj o niczym takim kury nie gdakały! PANI SROKA: Bo wczoraj nikt o tym jeszcze nie wiedział. Nikt, w całym gospodarstwie. Ani kury, ani nawet ten przemądrzały Indyk. Nikt. Może tylko Pan Gospodarz. Ale on zamknął się w szopie i tam.... PANI WRONA: W tej strasznej szopie, w której mieszka Pan Łasica? PANI SROKA: Niech mi pani nie mówi o Łasicy. Gdy byłam jeszcze jajkiem, o mały włos .... PANI WRONA: Proszę, niechże się pani uspokoi, Pani Sroko. Wszystkim nam Pan Łasica zalazł za skórę. PANI SROKA: O tak, tak. A teraz mamy nowy problem. I musimy, powtarzam- musimy stawić mu czoła. PANI WRONA: Problem, powiada pani? PANI SROKA: A propos problemów: jak tam synek państwa? PANI WRONA: Wronek? Łobuziak jeden. Nie uwierzy pani, nie do upilnowania. I wszystko wie najlepiej. PANI SROKA: To tak, jak moja Sroczka. Mówię pani, zupełnie mnie nie słucha. PANI WRONA: Tak, tak, droga sąsiadko- ta dzisiejsza młodzież... PANI SROKA: Oj tak, tak, szanowna pani ... Słów brak... PANI WRONA: Ale, ale! My mamy problem, to prawda? Podobno poważny problem, któremu musimy stawić mu czoła. Musimy coś przedsięwziąć, musimy podjąć jakieś wiążące decyzje, musimy mieć jakiś plan działania, musimy coś ustalić, musimy... A co to właściwie jest za problem? PANI SROKA: Może mi pani nie uwierzy- bo to tak straszne, że aż nie do wiary, ale... PANI WRONA: Błagam, niech mnie pani nie trzyma w niepewności - co się stało? PANI SROKA: Nikt nie widział kiedy i skąd przyjechał. Nocował w szopie, to pewne. Ile nocy, nie wiadomo. Przychodził do niego Pan Gospodarz. Co tam uradzili, kto wie? PANI WRONA: Kto wie? PANI SROKA: Właśnie, kto? PANI WRONA: Kto? PANI SROKA: Mówię, przecież, że nie wiadomo. PANO WRONA: Ja się pytam, kto nocował w szopie? PANI SROKA: Teraz właściwie to bez znaczenia, bo już tam nie nocuje. Poszedł... PANI WRONA: ...sobie? PANI SROKA: Trochę może i sobie, ale bardziej nam poszedł. PANI WRONA: I nie bał się nocować w szopie? Przecież tam... Łasica! PANI SROKA: Właśnie. Nie bał się! On musi być straszniejszy od Łasicy. PANI WRONA: Ale, jak poszedł, to co nam do niego? PANI SROKA: Bo on, droga pani, poszedł na pole. PANI WRONA: Na nasze pole? To za stodołą, za drogą? To, o tam? PANI SROKA: Dokładnie na to. PANI WRONA: Ale niedługo sobie pójdzie? PANI SROKA: Nie przypuszczam. PANI WRONA: Za góry i za lasy. PANI SROKA: Pozwolę sobie powtórzyć, że nie przypuszczam. Droga pani, powiedzmy sobie otwarcie, szczerze, prosto z mostu, bez owijania w bawełnę: na naszym polu dziś rano stanął Strach na Wróble!


Nazajutrz kole południa wszedł do izby Jambroży. – Kajżeście to chodzili? – spytała rozpalając ogień na kominie. – U Kozłów byłem, dziecko się im oparzyło na śmierć. Wołała mnie, ale tam już jeno trumny potrza i pochowku. – Któreż to? – A to mniejsze, co je na zwiesnę przywiezła z Warsiawy. Wpadło do grapy z ukropem i prawie się ugotowało. – Cosik nie wiedzie się jej z tymi znajdami. – A nie wiedzie. Nie traci ona na tym, dają na pochowek! Ale nie z tym do was przyszedłem. Podniesła na niego niespokojne oczy. – Wiecie, Dominikowa pojechała z Jagusią do sądu, pono skarżyć was będzie o wygnanie córki... – A niech skarży, co mi ta zrobi! – Były z rana u spowiedzi, a potem długo radziły z dobrodziejem, nie podsłuchiwałem juści, a mówię, co me jeno doszło piąte przez dziesiąte; tak się na was skarżyły, jaże proboszcz pięścią wygrażał. – Ksiądz, a wsadza nos w cudze sprawy! – wyrzekła porywczo, tak jednak zgryziona tą wiadomością, że cały dzień chodziła kiej błędna, pełna trwóg i najgorszych przypuszczeń. O samym mroku jakiś wóz przystanął przed opłotkami. Wyleciała z chałupy zestrachana i dygocąca, wójt siedział na bryce. – O Grzeli już wiecie! – zaczął. – No, nieszczęście i tyla! Ale mam la was i dobrą nowinę: oto dzisiaj abo najdalej jutro powróci Antek! – Nie zwodzicie mnie aby? – nie śmiała już zawierzyć. – Wójt wama mówi, to wierzcie! w urzędzie mi powiedzieli... – To i dobrze, kiej wraca, największa pora! – mówiła chłodno, jakby całkiem bez radości, a wójt pomedytował cosik i pomówił wielce przyjacielsko: – Źleście sobie poczęli z Jagusią! Już na was wniesła skargę, mogą was pokarać za samowolę i gwałt. Nie mieliście prawa jej ruchać, siedziała na swoim. Dopiero to będzie, jak Antek wróci, a was wsadzą! Z czystego przyjacielstwa wam radzę, załagódźcie tę sprawę! Zrobię, co jeno będę mógł, aby skargę odebrały ze sądu, ale krzywdę musicie sami odrobić. Hanka wyprostowała się i rzekła prosto z mostu:


Joshua Van Sant Joshua Van Sant (ur. 31 grudnia 1803 roku zm. 8 kwietnia 1884 roku w Baltimore, Maryland) to amerykański prawnik i polityk związany z Partią Demokratyczną. W latach 1853 1855 przez jedną kadencję Kongresu Stanów Zjednoczonych był przedstawicielem trzeciego okręgu wyborczego w stanie Maryland w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych. W latach 1871 1875 pełnił funkcję burmistrza miasta Baltimore.


Piotr Frąckiewicz Piotr Frąckiewicz (ur. 22 marca 1989 w Zielonej Górze) – polski lekkoatleta specjalizujący się w rzucie oszczepem. W 2007 zajął 4. miejsce w mistrzostwach Polski juniorów. W roku 2008 bez powodzenia startował w mistrzostwach świata juniorów. Uczestnik młodzieżowych mistrzostw Europy (2009) - z wynikiem 70,38 nie awansował do finału. Brązowy medalista mistrzostw Polski seniorów, które w 2009 roku odbyły się w Bydgoszczy. Młodzieżowy Mistrz Polski z 2009 roku wynikiem 76,30 . Startuje w barwach ZLKL-u Zielona Góra. Rekord życiowy: 78,02 (18 września 2009, Kołobrzeg).


Niektóre korpusy referencyjne ze względu na trudności związane z pozyskaniem próbek języka konwersacyjnego poprzestają na gotowych transkrypcjach danych medialnych. Przykładem takiego korpusu jest Korpus Współczesnej Angielszczyzny Amerykańskiej (Corpus of Contemporary American English), który zawiera ok. 80 milionów słów języka mówionego w postaci transkrypcji popularnych programów telewizyjnych oraz radiowych. Oczywiście takie dane są same w sobie niezwykle cenne i interesujące, ale należy podkreślić, że język mówiony programów telewizyjnych i radiowych w dość oczywisty i fundamentalny sposób różni się od nieformalnego języka mniej lub bardziej spontanicznych konwersacji między znajomymi, członkami rodziny, a nawet osobami bliżej sobie nieznanymi, ale rozmawiającymi w nieformalnych okolicznościach. Po pierwsze, wypowiedzi uczestników programów telewizyjnych i radiowych podlegają zazwyczaj pewnym rygorom czasowym i tematycznym. Uczestnicy audycji odpowiadają często na konkretne pytania redaktora prowadzącego, którego zadaniem jest czuwanie nad narzuconą z góry spójnością tematyczną danego programu. Dygresje w wypowiedziach uczestników audycji publicystycznych, jeżeli się zdarzają, to traktowane są z reguły jako odstępstwo od formuły programu. Wyjątkiem od tej reguły są pojedyncze audycje. Na przykład audycję „Rozmowy niedokończone”, nadawaną w Radiu Maryja oraz Telewizji Trwam, zgodnie z zasygnalizowaną w jej tytule formułą, często cechuje dość duży stopień swobody w dopuszczalnej długości i spójności tematycznej wypowiedzi uczestników pod warunkiem, że pozostają one w zgodzie z pewnym systemem wartości prezentowanym w audycjach nadawanych na antenie tych stacji. Niemały wpływ na język, którym posługują się uczestnicy programów telewizyjnych, ma także sama świadomość obecności w studio i publicznego charakteru utrwalanej lub transmitowanej przez urządzenia rejestrujące rozmowy. Świadomość ta w oczywisty sposób zawęża nie tylko wybory leksykalne i frazeologiczne rozmówców, ale też stosowane przez nich strategie prowadzenia dyskursu oraz wachlarz technik argumentacyjnych. Z punktu widzenia pragmatyki języka można z kolei zauważyć, że odbiorcami komunikatów wypowiadanych publicznie są, poza bezpośrednimi uczestnikami rozmowy, telewidzowie i radiosłuchacze, co ma niemały wpływ na ich treść oraz formę.


Konferencja sejmowa “Otwarte zasoby edukacyjne w Polsce”, 23 kwietnia 2009 23 kwietnia odbędzie się w Warszawie konferencja “Otwarte zasoby edukacyjne w Polsce “, organizowana w Sejmie RP, pod patronatem Marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego, przez koalicję KOED (której członkiem-założycielem jest Interdyscyplinarne Centrum Modelowania, będące również partnerem instytucjonalnym Creative Commons Polska - a w której Radzie zasiadam). Celem konferencji jest przybliżenie polskim parlamentarzystom (i nie tylko) modelu otwartej edukacji oraz otwartych materiałów edukacyjnych, stosowanych na wszystkich szczeblach nauczania. W jej ramach zostaną zaprezentowane dotychczasowe osiągnięcia w zakresie budowania takich zasobów nie tylko w kraju ale i Europie oraz przedstawione wyzwania i założenia polityki wspierającej otwartą edukację. Prelegentami będą m.in. prof. Richard Baraniuk prowadzący w USA projekt Connexions, Susan d’Antoni zajmująca się otwartą edukacją w UNESCO, dyrektor Biblioteki Narodowej Tomasz Makowski, prof. Marek Niezgódka z ICM UW, przedstawiciele instytucji współtworzących KOED oraz przedstawiciele ministerstw. Więcej informacji o konferencji na stronie KOED. Wszystkich chętnych zapraszamy do wzięcia udziału w konferencji. Udział jest bezpłatny, ale w związku z procedurami bezpieczeństwa niezbędne jest wcześniejsze zgłoszenie udziału (imię, nazwisko, instytucja, stanowisko) na adres konferencja@koed.org.pl w terminie do 15 kwietnia. Liczba miejsc jest ograniczona, obowiązuje kolejność zgłoszeń.


– w Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Luksemburgu, Niemczech, Portugalii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Austrii, Belgii itd.; nie będę już więcej wymieniał. W podkomisji i w komisji odbyła się bardzo merytoryczna, ale i długotrwała dyskusja na ten temat – co powoduje, że chcemy to zrobić. Były przedstawiane, proszę państwa, opinie z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu, Rady Ochrony Pracy przy Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej, z Krajowego Centrum Ochrony Radiologicznej w Ochronie Zdrowia, z Głównego Inspektoratu Sanitarnego. Chcę powiedzieć, że nigdzie nie są przekroczone normy dopuszczalne, praktycznie rzecz biorąc, one wynoszą 1/20 dopuszczalnej normy zdefiniowanej w prawie unijnym. Nie ma również zagrożenia, jakie istniało rzeczywiście w przeszłości, jeżeli chodzi o choroby zawodowe na skutek promieniowania jonizującego. Główny inspektor sanitarny, który cały czas monitoruje jakość aparatury, bo wcale nie wiek o niej świadczy, stwierdził rzeczywiście, że nigdzie, w żadnym zakładzie pracy, nie ma przekroczenia dopuszczalnych norm. I tyle, proszę państwa. Tak że tutaj, odnosząc się do tego merytorycznie, taka jest nasza opinia. Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję panu ministrowi. Czy pan poseł sprawozdawca prosi o głos? Pan poseł Damian Raczkowski. Proszę bardzo. Poseł Damian Raczkowski: Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Odpowiadam na te trzy pytania. Odpowiadając panu posłowi Hocowi: nie wiem, czy pan poseł zauważył, ale zmienił się tytuł ustawy w międzyczasie i brzmi on następująco: ustawa o pracownikach zakładów opieki zdrowotnej, panie pośle. Na drugie pytanie odpowiadam krótko: Nie będzie. A panu posłowi z Lewicy – nie uważam tak. Dziękuję. (Oklaski) (Poseł Krystyna Skowrońska: Brawo!) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję bardzo panu posłowi. Wniosek… sekundę… Pierwszy był pan poseł… (Poseł Bolesław Grzegorz Piecha: Ja z wnioskiem formalnym, a tu jest sprostowanie.) Nie ma sprostowania, proszę pana. Pan nie był wymieniony w ogóle, przepraszam bardzo. (Poruszenie na sali) Przepraszam bardzo, nie udzielam głosu. Pan poseł Piecha, wniosek formalny. Proszę bardzo. (Poseł Anna Paluch: Pan marszałek systematycznie narusza regulamin.)


Z okazji Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy ukazał się specjalny numer magazynu " Outro " . Jest to " Outro " szczególne, powstało bowiem we współpracy z byłymi i aktualnymi uczestnikami WOŚP. To ich opinie, wspomnienia i historie dotyczące Wielkiej Orkiestry stały się podstawą dla tego wydania. Dowiedzcie się, kto może powiedzieć WOŚP-owi " dziękuję, że żyję " , jak wyglądał pierwszy finał i początki akcji, jeszcze w czasach przedinternetowych.


W poniedziałkowym programie o książkach w telewizji publicznej poinformowano m.in. o uroczystości wręczenia nagrody Nike. Werdykt uzasadniali członkowie jury – Henryk Bereza (przewodniczący) i Izabela Cywińska. Z drugiej strony autorzy programu i zaproszeni krytycy z „Wprost” i „Rzeczpospolitej” wyjaśnili obszernie, dlaczego – po pierwsze – pisarstwo Doroty Masłowskiej nie jest warte nagród literackich oraz – po drugie – dlaczego Bereza ma zły wpływ na literaturę polską. Później – rozmowa z Salmanem Rushdiem nagrana w Łazienkach Królewskich. Dlaczego pisarz Rushdie, mieszkający na stałe w Nowym Jorku, znalazł się nagle akurat w Warszawie? Nie sposób było się nawet domyślić. Bo chyba nie przyjechał na Nike? Zresztą co to jest Nike? Kto i za co ją przyznaje? Ale najciekawsze rzeczy działy się dopiero w finale, podczas dyskusji o tomie Czesława Miłosza „Wiersze ostatnie”. Kiedy prowadząca audycję Magdalena Miecznicka stwierdziła, że Czesław Miłosz był zachwycony sam sobą, zdziwił się Andrzej Franaszek, biograf i edytor dzieł poety. Miecznicka na potwierdzenie tej, przyznajmy, śmiałej tezy zacytowała fragment jednego z wierszy Miłosza. Ale cytowała krótko, bo po paru strofach zawyrokowała po prostu ni mniej, ni więcej, że dalej są dłużyzny. Franaszek tylko głęboko westchnął i wzniósł oczy ku niebu. Mylił się jednak ten, kto sądził, że to koniec atrakcji. Już po chwili drugi gospodarz programu Grzegorz Braun przypomniał, że w ostatnich latach życia Czesław Miłosz był „zaangażowany politycznie”. Zaskoczony Franaszek poprosił o szczegóły i je dostał. Miłosz, wyjaśniał mu Grzegorz Braun, był „kieszonkowym wieszczem »Gazety Wyborczej «”. Aż podskoczyłem z zaciekawienia. Co to zdanie miało znaczyć? Czy Miłosz zdaniem Brauna był takim sobie wieszczem malutkim? Ale co w takim razie ma do tego „Gazeta”? Czy Miłosz był jednak wieszczem, ale wyciąganym z kieszeni przez straszną „Gazetę” (domyślam się) przy byle okazji? Odpowiedzi nie było. Dowiedziałem się tylko, jak telewizja publiczna wyobraża sobie publicystykę kulturalną. „Stół z powyłamywanymi nogami” w TVP 1 obejrzało 594 tys. widzów, a retransmisję gali Nike w Polsacie (poniedziałek, godz. 20.20) – 417 tys. widzów (dane AGB Nielsen Media Research). Mój komentarz: Śmiać się, czy płakać? Jednak – śmiać się. A propos: kiedy wprowadzono stan wojenny spotkałem – już będąc zupełnie na zewnątrz programu TV – starego kumpla, jednego z dziennikarzy ówczesnej Redakcji Programów Wojskowych; on, oczywiście, był „w środku” (wyjaśniam, że nic to dokładnie nie znaczy: był fajnym kolegą). Zapytałem – z pewnym przekąsem – czemu nowi szefowie TVP nie zrobili z miejsca jej prezesem jakiegoś generała, tylko zostawili cywila. Kumpel odparł: nie jesteśmy idiotami, przecież byście nas w ciągu miesiąca rozstrzelali śmiechem. „Oni” nie byli idiotami. Poniatno?


2. W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego postanowienia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie wynikły dla funkcjonariusza w postępowaniu dyscyplinarnym, przeprowadzonym w związku z orzeczeniem sądu lub postanowieniem prokuratora. 3. W przypadku gdy podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej stanowiły inne przewinienia niż określone w ust. 2, decyzję o uchyleniu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego, podejmuje minister właściwy do spraw wewnętrznych. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. 4. Jeżeli zwolniony funkcjonariusz, w ciągu 14 dni od zajścia okoliczności uzasadniających przywrócenie do służby, zgłosi gotowość jej podjęcia, Szef BOR przywróci go na poprzednie stanowisko lub mianuje na równorzędne, o ile to będzie możliwe. Art. 37. 1. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. 2. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Art. 38. 1. 13) Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4, 5 i 8 oraz ust. 2 pkt 2, 3 i 5. 2. W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 5 przysługuje jej uposażenie w dotychczasowej wysokości do końca urlopu macierzyńskiego. 3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 5 w czasie urlopu wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony: 1) świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku wychowawczego; 2) 14) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników. Art. 39. Funkcjonariusza zwalnia ze służby: 1) oficera - minister właściwy do spraw wewnętrznych; 2) chorążego, podoficera i szeregowego - Szef BOR. Art. 40. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz, na swój wniosek, opinię służbową.


Trzy linki na (nie taki znów) długi weekend Pejzaż medialny po procesie “Pirate Bay”, edukacja w dobie kultury uczestnictwa i nowa książka Lessiga. 1) Tym, którzy wciąż chcą dyskutować o plusach i minusach piractwa (ja coraz częściej mam wrażenie, że argumenty jednej strony nie trafiają do drugiej i odwrotnie) polecam ciekawy tekst z “Wired” - zdecydowanie z obozu “przegrany proces Pirate Bay nic nie zmieni”. 2) Edukacja w kulturze uczestnictwa - specjalne wydanie pisma “Threshold”. 3) A na koniec najważniejsze - “Remix” Lessiga wreszcie w sieci.


Dzisiejsza Gazeta opublikowała tekst literacki pod tytułem Lustracja. Kiedy redaktor Marecki wysyłał teksty do Gazety prosiłem, by nie wysyłał Lustracji, bo na pewno go wezmą. Zapomniał, wysłał, wzięli. Ha ha. Tekst ten jest remiksem dwóch artykułów z Wikipedii, wolnej encyklopedii: lustro i kastracja . Trudno więc powiedzieć, że jestem jego autorem - ani jedno słowo nie pochodzi ode mnie. Z drugiej strony, żaden z tekstów źródłowych nie traktuje o lustracji. Kto go więc napisał? Nie wiem. Oto on: Gazeta opublikowała tekst bez adnotacji o wolnej licencji , o co w sumie nie mam pretensji - równie dobrze mógłbym te remiksy tworzyć z dowolnych źródeł, dzięki dozwolonemu użytkowi (tzw. prawa gatunku twórczości). Jednak na wszelki wypadek wolę korzystać przy tych remiksach ze źródeł wolno dostępnych. Prawo się zmienia, lepiej się zabezpieczyć. Dlatego, gdy za miesiąc " Krytyka Polityczna "wyda całą książkę " Mnemotechniki " złożoną z tych tekstów, dużą jej część zajmą licencja GFDL i spis prawdziwych autorów książki: ludzi i botów pracujących na Wikipedii.


Ludwik Antoni Paszkiewicz Ludwik Antoni Paszkiewicz ( ur. 1 czerwca 1878 w Warszawie, zm. 12 lipca 1967 w Warszawie), polski lekarz anatomopatolog. Studia odbył w Warszawie i Berlinie. Od 1924 profesor anatomii patologicznej w Warszawie, później Akademii Medycznej tamże do 1961 roku. W latach okupacji prowadził tajne nauczanie medycyny. Od 1945 członek Państwowej Akademii Umiejętności, od 1952 członek Państwowej Akademii Nauk. W latach (1946-1956) współorganizator i pierwszy prezes Polskiego Towarzystwa Anatomopatologicznego. W latach (1954-1962) kierownik Zakładu Patologii Doświadczalnej PAN. Był jednym z założycieli i redaktorem Polskiego Tygodnika Lekarskiego. Zajmował się głównie badaniem nowotworów i układu siateczkowo-śródbłonkowego. Prace: "Anatomia patologiczna" (1927), "O utrwalaniu i przechowywaniu preparatów anatomicznych z utrzymaniem ich barwy naturalnej", "W sprawach doświadczonego wywoływania nowotworów przez drażnienie smołą pogazową". Jako jeden z pierwszych polskich lekarzy opisał "Technikę sekcji zwłok z 297 rysunkami".


Nowa Wieś (powiat wągrowiecki) Nowa Wieś – osada- integralna część miejscowości Rąbczyn w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Wągrowiec. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego. Wioska położona na trasie Wągrowiec - Janowiec Wielkopolski, 4 kilometry od Wągrowca. W Nowej Wsi znajduje się leśniczówka, oraz siedziba RSP Łaziska, wieś położona jest nad rzeką Wełną, w lasach znajdują się poniemieckie zniszczone budynki, oraz poniemiecki cmentarz.


Do tej pory myślałem, że gwoździem do trumny promocji Krakowa był szaliczek , ale ostatnio zobaczyłem reklamę pigułki z hasłem " 72 godziny po... Krakowie ". Ostatni weekend spędziliśmy właśnie w Krakowie, gdzie mieliśmy nadzieję przekonać się, że Wrocław wciąż jest miastem pustym i cichym. W poszukiwaniu boozy Brits obeszliśmy rynek i planty, ale o dziwo trafiła się tylko jedna grupa. Czyli tyle ile w piątkowy wieczór można spotkać we Wrocławiu. Może jednak było za wcześnie. Może nie było na ten weekend tanich biletów. Ciągle zastanawia mnie czemu Kraków, miasto, które wygrało na loterii brak zniszczeń wojennych i jeszcze zamek na wzgórzu, wybrał turystykę imprezową. Chociaż może billboardy z nierozpakowaną czekoladką miały odnosić się do nocy muzeów, podobnie jak ostatnia akcja ze zmęczonymi pomnikami? Inna sprawa, że w zabawie nie uczestniczył Aleksander Fredro, co być może świadczy o tym, że Wrocław nie dorobił się rozpoznawalnego symbolu. Tymczasem każdy zna wierszyk o starym pierniku , kto nie pamięta magazynu morze (zaczynającego się piosenką o piratach ), syrenka straszy też od dawna. Poznań litościwie też pominięto, bo kto chciałby wybrać się do miasta, do którego imprezować jeżdżą koziołki?


4. Do przejazdu na koszt wojska w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, żołnierze mają prawo jeden raz w miesiącu. § 4. 1. Przejazd na koszt wojska obejmuje przejazd najkrótszą trasą środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego w klasie 2, w pociągach osobowych, pospiesznych i ekspresowych, oraz autobusowego w komunikacji zwykłej i przyspieszonej albo łącznie transportem kolejowym i autobusowym, na podstawie biletów jednorazowych, z uwzględnieniem posiadanych przez żołnierza uprawnień do ulgowych przejazdów publicznym transportem zbiorowym. 2. Przejazd na koszt wojska: 1) obejmuje dopłaty w pociągach objętych dopłatą; 2) nie obejmuje opłat dodatkowych. § 5. 1. Żołnierz informuje dowódcę jednostki wojskowej, w której pełni służbę, o zamiarze wykorzystania przejazdu na koszt wojska, przez stosowne oświadczenie skierowane drogą służbową, nie później niż w dniu udania się na urlop lub przepustkę jednorazową. 2. Przejazd na koszt wojska podlega realizacji, na wniosek żołnierza, przez dowódcę jednostki wojskowej, na której zaopatrzeniu finansowym ten żołnierz pozostaje. Realizacja uprawnienia polega na zwrocie kosztów przejazdu poniesionych przez żołnierza, udokumentowanych biletami (rachunkami) załączonymi do wniosku. 3. Wypłata należności pieniężnych powstałych z tytułu zwrotu kosztów przejazdu poniesionych przez żołnierza następuje w ramach środków zaplanowanych na ten cel, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przez tego żołnierza. 4. Żołnierzowi nie zwraca się poniesionych przez niego kosztów przejazdu w przypadku odbycia przejazdu w granicach miejscowości, w której pełni on służbę. 5. W rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej, o którym mowa w ust. 1, ogłasza się fakt wykorzystania przejazdu na koszt wojska, z podaniem miejscowości, do której przejazd był realizowany, i rodzaj środka transportu zbiorowego właściwego do jego odbycia. § 6. Przejazdy na koszt wojska finansuje się z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej. § 7. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1992 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i osób spełniających zastępczo obowiązek służby wojskowej oraz członków ich rodzin (Dz. U. Nr 85, poz. 430, z 1994 r. Nr 82, poz. 376 oraz z 2001 r. Nr 90, poz. 998 i Nr 116, poz. 1238. § 8. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. Prezes Rady Ministrów: J. Kaczyński


Tyzenhauzowie Polska rodzina szlachecka z Inflant herbu Bawół. Ciekawostki Tyzenhauz to też, nazwisko dworzanina królewskiego występującego w dramacie „Mazepa. Tragedia w pięciu aktach". Dramat napisany przez Juliusza Słowackiego, w drugiej połowie roku 1839, który został wydany w 1840 w Paryżu. Szlachta w Inflantach polskich pochodzi przeważnie z rodów niemieckiego rycerstwa Mieczowców zwanych też Kawalerami Mieczowymi jak Borch, Plater, Hilzen, Zyberg, Weissenhof, Tyzenhaus, Grotus, Mohl, Denhof, Rejtan, Manteuffel, a inni jak Szadurscy, Karniccy, Benisławscy, Sokołowscy, Kubliccy, Wereszczyńscy należała do tych rodzin polskich, które za zasługi dla kraju otrzymały tu nadania, albo też z Litwy tu osiadły. "W Słucku sławna była fabryka złotogłowu i pasów litych na całą Polskę; udoskonalona staraniem Tyzenhauza." (z komentarzy Adama Mickiewicza do "Pana Tadeusza") Znane postacie historyczne Kasper Tyzenhaus - rotmistrz w wojskach Rzeczpospolitej i obrońca Tartu (Dorpatu) podczas wojny ze Szwecją w 1600 roku. Antoni Tyzenhauz (ur. 1733, zm. 31 marca 1785), podskarbi nadworny litewski i starosta grodzieński od 1765.


Charles Darwin pewnie nawet nie podejrzewał, że w Polsce, około 70 km pod Kielcami zostaną odnalezione kolejne, niezbite dowody potwierdzające jego przełomową teorię ewolucji. Potrzebne było ponad 150 lat aby jednoznacznie wyjaśnić jak ryby znalazły się na lądzie. Dokonali tego młodzi, polscy naukowcy z Uniwersytetu Warszawskiego, którzy w jednym z kamieniołomów w Górach Świętokrzyskich odnaleźli najstarsze na świecie ślady pierwszych czworonogów. Nikt w środowisku naukowym nie podważa już teorii ewolucji Darwina, toczą się jednak spory nad formę i lokalizację na osi czasu kluczowych dla nauki przemian. Do tej pory uważano, że stworzeniami uwikłanymi w przemianę ryb w płazy były tak zwane Elpistotege oraz Tiktaalik. Ich obecność na ziemi datowano na około 385 do 375 milionów lat temu. Uważa się że były to stworzenia, które miały bezpośredni związek z przemianą zwierząt wodnych w lądowe czworonogi. Tiktaalik reprezentujący jednocześnie cechy ryb oraz płazów był stworzeniem do niedawna uważanym za “brakujące ogniwo” ewolucji. Odnalezione przez polskich naukowców ślady jednoznacznie pokazują, że istniało stworzenie, które żyło dużo wcześniej, a mimo to było już świetnie radzącym sobie na lądzie czworonożnym kręgowcem. według przeprowadzonych analiz można jednoznacznie stwierdzić, że odnalezione ślady należą do stworzenia, które poruszało się na czterech kończynach nie pozostawiając śladu sugerującego “wleczenie” za sobą ciała. Zatem zarówno przednie jak i tylne kończyny były na tyle silne aby utrzymać ciężar ciała ponad ziemią. Dodatkowo należy wspomnieć, że taki sposób poruszania się nie był możliwy w przypadku odkrytych wcześniej czworonogopodobnych stworzeń, ze względu na ich sztywne stawy kolanowe i łokciowe. Odkryte ślady wskazują, że zwierzą miało długość ponad 2m i poruszało się w podobny sposób do Warana z Komodo z tą różnicą, że używało tylko jednej pary kończyn do odpychania się od podłoża. Druga para nie była zapewne w pełni wykształcona. Ten wniosek może być jednak wysnuty tylko wtedy, kiedy potwierdzone zostanie, że osad w którym znaleziono ślady pochodzi z warstwy powierzchniowej, a nie podpowierzchniowej. Należy zaznaczyć, że tego typu znalezisko nie jest pierwszym na ziemi. Podobne odciski kończyn odnaleziono już w Irlandii, Szkocji oraz Australii, jednak polskie odkrycie zdecydowanie wyróżnia się wiekiem.


Pisząc jakiś czas temu o kserowaniu starałem się - niezbyt chyba skutecznie - wskazać na konieczność zrozumienia, jak coraz częściej działania komercyjne i rynkowe współistnieją, bądź więc konkurują z działaniami amatorskimi i darmowymi. Mamy dziś ludzi z aparatami, które są równie przydatne jak płatne ksero; mamy piratów, którzy za darmo udostępniają treści, które w sklepach trzeba kupić, itd. Problemem interesuje się Andrew Keen - stawiając prostą tezę, z którą nijak się nie zgadzam: konkurowanie z komercyjną produkcją kulturową, profesjonalnymi usługami, itd. jest niemoralne i obrzydliwe. Jednym z ulubionych przykładów Keena jest serwis Craigslist, którego działanie podsumowuje tak: To cytat z wpisu , w którym Keen dowodzi, że wprowadzając opłatę rzędu $5 za ogłoszenia erotyczne Craigslist generowałby obrót w wysokości co najmniej $100m. Problem polega na tym, że twórca Craigslist, Craig Newmark, myśli zupełnie inaczej - i dlatego nazywa Craigslist, który formalnie rzecz biorąc prowadzi firma komercyjna, “serwisem społecznym” ( community service ). Jeśli ktoś nie zna zbyt dobrze Craigslist, to polecam wywiad , z którego pochodzi ten cytat. Craigslist interesuje mnie ze względu na nietypowe podejście do robienia biznesu, ale też ze względu na charakterystyczną aurę “dobroci”, którą udało się twórcom wypracować. Można ją porównać do mody wygenerowanej np. wokół Second Life. W tym drugim wypadku wiadomo oczywiście, że SL nie jest czarodziejskim miejscem i biznesowym rajem, jakim się go maluje. W przypadku Craigslist nie słyszałem o analizie, która spróbowałaby pokazać, czy rzeczywiście w jakiś magiczny sposób Craiglist zmienia relacje z czysto biznesowych na bardziej - chciałoby się powiedzieć - ludzkie?


Boją się, że jeśli ziemia ledwie uszła szczęśliwie pierwszej komecie, która ją niezawodnie mogła zniszczyć, nie ujdzie przed drugą, która ma się pokazać podług ich rachuby za lat trzydzieści i jeden, i w zbliżeniu swym do słońca przyjmie od niego gorącość dziesięć tysięcy razy większą niżeli rozpalone do czerwoności żelazo, a oddalając się od słońca rozpostrze płomienisty ogon sto tysięcy i czternaście mil mający, przez który gdyby ziemia przeszła nawet w odległości stu tysięcy mil od jądra, czyli ciała komety, zostanie spalona i obrócona w perzynę. Boją się jeszcze, żeby słońce, ustawicznie rozpraszając promienie swoje na wszystkie strony i nie mając znikąd zasilenia, nie wyniszczyło się na koniec i całej swej istoty nie utraciło, co oznaczałoby koniec życia na ziemi i innych planetach pobierających światło ze słońca. Oto są zwyczajne bojaźnie i strachy, które im spać nie dają i wszystkich ich uciech pozbawiają, a dlatego, skoro się tylko z rana z sobą spotkają, zaraz jedni od drugich dowiadują się o słońcu, jak się ma i w jakim stanie zaszło i wzeszło, oraz jakie są nadzieje uniknięcia zbliżającej się komety. W rozmowy takie wdają się z tym samym zapałem co chłopcy, którzy słuchają łapczywie okropnych opowiadań o duchach i potem boją się położyć do łóżka. Kobiety na tej wyspie są arcyżywe, za nic mają swoich mężów, a bardzo lubią cudzoziemców, których zawsze znaczna liczba przybywa na dwór z kontynentu dla załatwiania interesów własnych jako też różnych korporacji z miast stałego lądu. Lapucjanie nie poważają ich wcale, bo nie posiadają żadnych znamienitych zdolności umysłowych. Zwyczaj jest także, że damy znamienitsze obierają sobie gachów między cudzoziemcami, a co gorsza, że się z nimi bawią bez żadnej przeszkody, z wszelkim bezpieczeństwem, bo ich mężowie tak są zatopieni w swoich myślach geometrycznych, że się drudzy pieszczą z ich żonami w ich przytomności, a oni tego nie postrzegają, jeżeli tylko mają przed sobą papier i instrument w ręku, a budziciel z pęcherzem przypadkiem się oddali. Kobiety i panny bardzo są niekontente, że na tej wyspie jak na wygnaniu zostają, chociaż to jest miejsce najrozkoszniejsze na świecie i choć żyją tam w bogactwach i wspaniałości.


2007-12-04: Andrzej Pogorzelski zastępcą wiceprokuratora generalnego Były szef warszawskiej prokuratury okręgowej Andrzej Pogorzelski zastąpi Jerzego Engelkinga na stanowisku zastępcy prokuratora generalnego. Jak dowiedziała się PAP, w piątek minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski miał zwrócić się do premiera Donalda Tuska z prośbą o odwołanie Engelkinga i powołanie Pogorzelskiego na jego miejsce. Według "Newsweeka", prokurator krajowy Marek Staszak potwierdził już doniesienia PAP. Obecny zastępca prokuratora nie cieszy się zaufaniem swojego zwierzchnika. Gazeta Prawna podała, że "Ćwiąkalski miał liczyć na to, że Engelking odejdzie sam. Już po objęciu urzędu podkreślał, że stracił zaufanie do prokuratora, przypominając multimedialną konferencję prasową, w trakcie której Engelking udowadniał, że były szef MSWiA Janusz Kaczmarek spotkał się w hotelu Marriott z biznesmenem Ryszardem Krauze". Sprawą Engelkinga zajęła się Prokuratura Okręgowa Warszawa-Praga. Ma ona zbadać czy naruszył on ustawę o ochronie danych osobowych, gdy na wspomnianym spotkaniu ujawnił podsłuchy rozmów Kaczmarka, byłego szefa policji Konrada Kornatowskiego i Jaromira Netzla.


W 1520 król Zygmunt pozwolił Adamowi Wzdowskiemu zastawić wieś królewską Strachocinę Janowi Boboli de Pyasky. 12 lipca 1520 król zezwala podkomorzemu wojskowemu Adamowi Wzdowskiemu sprzedać wieś królewską Strachocinę za załugi dla króla Olbrachta, Janowi Boboli de Pyasky z Tywoni k. Jarosławia. W roku 1520 A. Wzdowski powierzył Pawłowi Dynowiczowi osadzeni nowych kmieci w Nowotańcu i Jaworniku na prawie kmiecym "et habent esse obedientes jure kmethonico in Nowothaniecz". W roku 1532 Adam Wzdowski otrzymał wraz z towarzyszami Jakubem Freiberger de Cadan oraz podkomorzym sanockim Mikołajem Balem pozwolenie od króla Zygmunta na poszukiwanie wszelkiego rodzaju minerałów w ziemiach sanockich i bieckich. Zmarł w roku 1539 został pochowany w Jasionowie, płyta nagrobna z herbami Wzdowskich znajduje się obecnie przy kościele łacińskim w Zmiennicy. Potomstwo Adama Wzdowskiego; córki Zofia ożeniona z Hieronimem Stano, druga córka, która zawarła związek małżeński ze Stanisławem Balem oraz syn Jan Wzdowski który był fundatorem nagrobka dla ojca w kościele w Jasionowie.


ADAM To nawet po ścianach i suficie biegał?! Coś takiego! ALA Czego chcesz? ADAM (usiłując ją rozbawić) Przyszedłem, żebyśmy uzgodnili moje kontakty ze zwierzętami. A tak poważnie: dzień taki piękny, więc pomyślałem, że wezmę walizki na spacer, a że byłem akurat w pobliżu to wpadłem. ALA Może i kiedyś twoje żarciki na mnie działały, ale teraz już nie. ADAM Spróbować zawsze można. ALA Powiedziałam ci, że nie chcę cię więcej oglądać. Mam ci to dać na piśmie?! Wyprowadziłeś się to nie wracaj! (podchodzi do stołu i zaczyna przewracać papiery) ADAM Po pierwsze, wcale się nie wyprowadziłem – to ty mnie spakowałaś i kazałaś się wynosić. Po drugie, wyszedłem, żeby dać ci czas na ochłonięcie – zostając, tylko pogorszyłbym sytuację. Po trzecie, spędziłem ostatnie tygodnie na samotnych rozważaniach w hotelu i wróciłem, żebyśmy spokojnie porozmawiali… skoro już ochłonęłaś. Po czwarte… -wyglądasz zniewalająco! ALA (dalej szperając w papierach) Ale ja nie mam już o czym z tobą rozmawiać. Wszystko, co miałam ci do powiedzenia, powiedziałam. ADAM Alinka! Popatrz na mnie. Proszę cię… Ja wszystko rozumiem. Wiem, że jesteś zła… wściekła. ALA Nie! Nic nie rozumiesz! ADAM (podchodzi do niej) Proszę cię. Daj mi się wytłumaczyć. Wysłuchaj mnie przynajmniej (łapie ją za łokieć) Nie mam już prawa do obrony? ALA (spokojnie, acz stanowczo oswobadzając się z uścisku) A co tu tłumaczyć? Uważam nasze małżeństwo za zakończone i mam zamiar wnieść o rozwód. Kropka. ADAM Rozwód? ALA Mam ci przeliterować? ADAM Kochanie, ja sobie wszystko przemyślałem. Wiem, że zawiniłem. Ale to już przeszłość! Ta kobieta nic dla mnie nie znaczyła. Wierz mi! To była… chwilowa żądza! Jakieś opętanie. Wciągnęło mnie, jak… w jakiś wir w rzece. Nawet nie wiem jak to się stało! To była sama cielesność, żadnych głębszych uczuć (milknie) ALA Skończyłeś? Rozumiem, że teraz powinnam rzucić ci się na szyję i podziękować, że się w niej nie zakochałeś, tylko ją po prostu dupczyłeś! Powiedz mi, czy istnieje jakiś poradnik dla facetów typu: Kit dla żony na różne okazje? Tam wyczytałeś to: ona nic dla mnie nie znaczy!; to była tylko przygoda!; tylko cielesność!; nie było w tym nic z duchowości; zupełnie nic nas nie łączyło, w przeciwieństwie do tego, co jest miedzy nami… Wiesz, co? Daruj sobie! ADAM Ale to prawda! Ala, proszę cię! Porozmawiajmy. Bądź rozsądna. Poddajesz się tylko emocjom. ALA Rozsądna?! Tak! Rozsądna! JA to powinnam myśleć górną częścią ciała, choć TY ograniczasz się do dolnej! Ty to możesz dać się ponieść emocjom, wpakować się w romans z niemal rówieśnicą twojej córki, chodzić z nią do łóżka, nie zastanawiając się nad konsekwencjami, ale Ala musi być rozsądna! Nie, do cholery!! Wyobraź sobie, że Ala też wpadła w wir w rzece. Tak! Porwała mnie Huang-ho. ADAM Huang- ho? ALA (idąc w stronę sypialni) Huang-ho. Żółta rzeka. Żółty jest symbolem zdrady, fałszu, bezwstydu i wrogości. I teraz płynę w rzece twoich kłamstw i sama aż się burzę od tej żółci!


Dziś na boisku Bzura podejmowała zespól z Aleksandrowa Łódzkiego. Ten mecz zakończył sie wynikiem 3:2 dla naszych piłkarzy. Zagrali bardzo Dobrze, Zapraszam wszystkich na najbardziej oczekiwane spotkanie IV Ligi. Bzura Ozorków zmierzy sie w sobote z liderem czwartej ligi Ceramiką Paradyż. Dla podopiecznych Sławomira Wojtczaka będzie to decydujący mecz jeżeli Bzura wygra ten mecz ma nawet szanse na objęcie 1 miejsca w tabeli i wejścia do trzeciej ligi. Bzura wygrała z MKP Zgierz 3:1 0:1 Janeczko (3) Kozlik 1:1 (17) Koziak 1:2 (20) Herski 1:3 (75). MKP Zgierz zajmuje 14 miejsce, a Bzura dobre 7 miejsce... Piłkarze Bzury po dobrym meczu pokonali u siebie zespół Omega Kleszczów 4:0 (2:0). Bramki: Stankiewicz (27'), Podolski (39'), Ziemniak (85'), Karolak (79'). Po 20 kolejkach MKP zajmuje w tabeli 7 miejsce. Liderem pozostaje wciąż Ceramika Paradyż. Niestety, juniorzy Bzury Ozorków przegrali wszystkie swoje mecze i nie weszli do finału MP. Turniej w którym grali ozorkowianie odbywał się w Poznaniu (piątek, sobota, niedziela).


2010-07-17: Darfur: w bitwie zginęło 300 rebeliantów i 75 sudańskich żołnierzy 300 rebeliantów i 75 sudańskich żołnierzy zginęło w gwałtownych walkach w Darfurze w ostatnim tygodniu - poinformowała w sobotę armia sudańska. Jest to bilans dwóch, bądź trzech bitew stoczonych przez sudańskich żołnierzy z rebeliantami Ruchu Sprawiedliwości i Równości (JEM). W czasie walk armia zniszczyła dziesiątki pojazdów, którymi poruszali się rebelianci, zajęła tez ich cysternę. Jeśli bilans ofiar się potwierdzi to będzie to jedna z najbardziej krwawych bitew XXI wieku. Do poprzednich tak gwałtownych walk na Czarnym Lądzie doszło przy okazji walk o Adre w Czadzie w 2005 i szturmu stolicy Czadu - Ndżameny w 2008, kiedy ginęło blisko 300 rebeliantów. Krwawsze były tylko walki z udziałem wojsk USA w Iraku - II bitwa o Faludżę z listopada 2004. W Darfurze stacjonują siły UNAMID, które są złożone głównie z żołnierzy i policjantów z krajów afrykańskich, ale w ich skład wchodzą też wojskowi z Europy, jednak nie ma informacji by brały one udział w starciach. Łącznie UNAMID liczy obecnie około 26 tysięcy żołnierzy i policjantów. Rozmieszczanie tych jednostek w Darfurze rozpoczęło się ponad dwa lata temu. Oprócz walk między rebeliantami i wojskiem, w Sudanie dochodzi do częstych ataków bojowników na siły UNAMID, a także do walk między tamtejszymi plemionami. Rebelianci z JEM podpisali w 23 lutego 2010 układ w Katarze z rządem sudańskim o natychmiastowym wstrzymaniu ognia w Darfurze, jednak fala przemocy wzmogła się po zerwanych rozmowach z początku maja. Część ugrupowań rebelianckich z Darfuru, m. in. Sudańska Armia Wyzwoleńcza (SLA) oraz rozłamowa frakcja JEM („JEM-Demokracja”) odmówiły przystąpienia do porozumienia. Ogłosiły bowiem, że JEM zdradził interesy prowincji. W wyniku załamania się rozmów w maju 2010 zginęło w walkach niemal 600 osób. Był to najkrwawszy miesiąc w Darfurze od dwóch lat. 440 osób zginęło w potyczkach między siłami rządowymi i rebeliantami, natomiast 126 osób w walkach plemiennych. W kwietniu 2010 w Sudanie odbyły się wybory powszechne, które wygrał z wynikiem ponad 68% głosów poparcia, wygrał urzędujący prezydent Omar al-Baszir, a jego partia Kongres Narodowy zdobyła prawie 73% głosów w wyborach parlamentarnych. Obserwatorzy z UE uznali, że wybory nie spełniły standardów międzynarodowych, lecz były znaczącym krokiem w kierunku demokracji. Prezydent Sudanu Omar al-Baszir 12 lipca dostał po raz drugi międzynarodowy nakaz aresztowania od Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK). Pierwszy taki nakaz miał miejsce w marcu 2009. Al-Baszir jest oskarżony o współodpowiedzialność za zbrodnie ludobójstwa podczas toczącego się na południu kraju konfliktu zbrojnego, podejrzewany o inspirowanie masakr w zachodniosudańskiej prowincji Darfur. Sudan, największe państwo na kontynencie afrykańskim, przez dekady zmagał się z wojną domową północnej części kraju z południem. Podłoże konfliktu stanowiły różnice etniczne i religijne, jako że północ kraju zamieszkana jest przez ludność muzułmańską, a południe przez ludność chrześcijańską i animistyczną. Dopiero w styczniu 2005 obie strony doszły do kompromisu i podpisały całościowe porozumienie pokojowe. Na jego mocy Sudan Południowy zyskał szeroką autonomię z własnym parlamentem i prezydentem, który z urzędu objął także stanowisko wiceprezydenta Sudanu. W kraju miały zostać przeprowadzone wolne wybory, a w styczniu 2011 referendum niepodległościowe w Sudanie Południowym na temat przyszłego statusu prowincji. Postanowienia te znalazły odzwierciedlenie w przyjętej w 2005 nowej konstytucji kraju Konflikt w Darfurze trwa od 2003 roku. Konflikt ten wywołał obecnie największy kryzys humanitarny na świecie. Liczba ofiar najnowszego konfliktu jest szacowana na ponad 200 tys. zabitych, łączny bilans zabitych w trwającym ponad 50 lat konfrontacji sięga ponad 2 milionów ofiar, zaś ponad 4,5 mln ludzi zostało zmuszonych do emigracji.


Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw art. 1868 stanowi: Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowę o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika. Przepis określa moment objęcia ochroną pracownika, czyli od dnia złożenia wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy. Nie określa natomiast, kiedy taki wniosek może być złożony. Czy nie należałoby skonkretyzować terminu złożenia wniosku, by jasne i czytelne było, kiedy pracownik może złożyć wniosek (Dzwonek), by być chronionym i by nie doszło do niepotrzebnych nadużyć prawa? Dziękuję. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Bardzo dziękuję, panie pośle. Pytanie zadaje pani posłanka Elżbieta Rafalska, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Elżbieta Rafalska: Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Podobno Polacy chcą mieć więcej dzieci. Podobno Polki deklarują, że chciałyby mieć więcej dzieci. Niestety z tych hipotetycznych chęci nic nie wychodzi. Według tych hipotetycznych chęci wskaźnik dzietności wynosiłby dla kobiet 2,33, dla mężczyzn 2,29. A jak jest, to doskonale wiemy. No, może polityka miłości Platformy Obywatelskiej coś w tym względzie pomoże, ale musimy jeszcze trochę poczekać. W każdym razie zakładany wskaźnik dzietności w 2010 r. może wynieść 1,1, potem 1,2. A więc prognozy demograficzne dla Polski są złe i każdy pomysł wsparcia działań na rzecz polityki prorodzinnej należy witać z radością. To, co w tej ustawie jest też cenne, to jest rozszerzenie działalności socjalnej, którą możemy finansować z funduszu socjalnego. (Dzwonek) Moje pytanie brzmi: Czy nie ma obaw co do tego, że na tyle uszczuplimy ten fundusz, iż rzeczywiście świadczenia typowo socjalne dla pracowników na tym ucierpią? Mam też pytanie: Jak rząd Platformy Obywatelskiej chroni kobiety w ciąży pracujące w nadgodzinach? Widzimy bowiem, jak pracuje pani minister Chłoń-Domińczak – jest w Sejmie od rana do nocy. I jeszcze jeden pomysł na wykorzystanie sejmowego funduszu socjalnego: może na przykład sfinansujemy z niego boks do przewijania niemowlaków, który na terenie Sejmu by się przydał. Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję bardzo, pani poseł. Pytanie zadaje pan poseł Jarosław Pięta, Platforma Obywatelska. Poseł Jarosław Pięta:


Lena zaczyna nucić fragment „Habanery”. Oskar włącza się po chwili: OSKAR: Jogurt Mniam, ach jogurt Mniam najlepszym z jogurtów, które znam. Jogurt Mniam, ach jogurt Mniam niezastąpiony dla karmiących mam. LENA: Zrobiłeś kolosalne postępy. OSKAR: Dziękuję. LENA: Nie ma powodu, żebyś dłużej z nami zostawał. OSKAR: (zaskoczony) Słucham? LENA: Możesz wracać do domu. OSKAR: Muszę się leczyć. LENA: Jesteś zdrowy. Wypis, recepty, lekarstwa, ubrania i zaświadczenie o wyzdrowieniu dostaniesz w dyżurce. OSKAR: Mam sobie tak po prostu iść? LENA: Właśnie tak. W izbie przyjęć czekają już następni pacjenci. Na badania kontrolne wezwiemy cię. Przepraszam, muszę iść. Lena, zmęczona trudną dla niej rozmową, szybko odchodzi. Oskar nie wie, co ma robić. Wychodzi. Pojawiają się Roma i Piotr, konwersujący bezgłośnie z kukłami. Słychać psychodeliczną muzykę. Roma i Piotr odchodzą. Po długiej chwili pojawia się Oskar z walizką, gotowy do drogi. Rozgląda się bezradnie. Zaczyna wychodzić, gdy pojawia się Jarek z dużą kopertą w dłoni. Podaje ją Oskarowi. JAREK: Sylwia powiedziała, żeby ci to dać, jak będziesz wychodził. Oskar odkłada walizeczkę. Otwiera kopertę, z której wypada kilkanaście listów w oddzielnych kopertach i zapisana kartka, którą Oskar czyta. OSKAR: (czyta na głos) „Oskar. Słyszałam, że dzisiaj wychodzisz. Nie mogę już dłużej czekać. Wiele miesięcy łudziłam się, że ktoś przyjdzie i mnie wysłucha i będę znowu miała na okładkach swoje zdjęcia. Opinia publiczna musi się wreszcie o mnie dowiedzieć. Wrzuć te koperty do skrzynki. Każda trafi do innej gazety, zgodnie z wypisanymi adresami. Dziennikarze znajdą tam wszystkie niezbędne informacje, które.... ” (do Jarka) Kiedy ci to dała? JAREK: Kilka minut temu. OSKAR: Gdzie jest teraz? JAREK: Nie wiem. OSKAR: (krzyczy) Sylwia! Jarek orientuje się w grozie sytuacji i również zaczyna nawoływać. JAREK: Sylwia! Oskar i Jarek, a potem reszta pacjentów, a w końcu Lena, biegają do scenie oraz jej zapleczu w poszukiwaniu Sylwii. Oskar przesuwa parawan, odsłaniając wisielca - Sylwię (może być kukła) w charakterystycznej, żółtej kurteczce.


Godło Hongkongu Godło Hongkongu zostało przyjęte 1 lipca 1997 wraz ze zwrotem Hongkongu Chinom przez Wielką Brytanię. Godło przedstawia te same elementy, które umieszczono na fladze Hongkongu. Kwiat bauhinii symbolizuje ludność regionu, a pięć gwiazd pochodzi z chińskiej flagi i oznacza, że Hongkong jest nieodłączną częścią Chińskiej Republiki Ludowej. Wokół centralnej części godła znajduje się oficjalna nazwa Hongkongu w języku chińskim: 中華人民共和國香港特別行政區 (Hongkong Specjalny Region Administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej) oraz Hong Kong w języku angielskim.

中華人民共和國香港特別行政區

中華人民共和國香港特別行政區


W kolejnym kroku została podjęta próba doboru parametrów modelu CRF, w celu zwiększenia precyzji i kompletności rozpoznawania jednostek identyfikacyjnych. Usprawnienie uwzględniało modyfikację istniejących cech, konstrukcję nowych cech, selekcję cech, redukcję cech oraz zastosowanie przetwarzania końcowego (Marcińczuk i Janicki, 2012). W kolejnych sekcjach zostały opisane poszczególne usprawnienia. Częstym problemem przy rozpoznawaniu długich nazw jest błędny ich podział na kilka krótszych. Na przykład Stany Zjednoczone Ameryki Północnej były błędnie rozpoznawane jako dwie oddzielne nazwy, tj. Stany Zjednoczone i Ameryki Północnej. Wynikało to ze sposobu kodowania cech słownikowych. W bazowym modelu cechy słownikowe uwzględniały wszystkie nazwy własne, w tym zagnieżdżenia tej samej kategorii. W wyniku tego wszystkie tokeny rozpoczynające sekwencję znalezioną w słowniku były znakowane symbolem B 15). To powodowało, że sekwencja Stany Zjednoczone Ameryki Północnej była oznaczona jako B I B I, ponieważ w słowniku istniały 3 formy: Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, Stany Zjednoczone i Ameryki Północnej. Przy takim kodowaniu sekwencja B I B I była niejednoznaczna w interpretacji, ponieważ mogła oznaczać dwie następujące po sobie nazwy lub jedną długą składającą się z 4 tokenów. Aby uniknąć tej niejednoznaczności, sposób kodowania cech słownikowych został zmieniony w taki sposób, aby były znakowane wyłącznie najdłuższe nazwy. Po tej zmianie wspomniana nazwa własna została oznaczona jako B I I I. Po zastosowaniu tej modyfikacji problem podziału długich nazw własnych na krótsze został rozwiązany. Pozwoliło to na poprawienie wyniku z 94,53% średniej harmonicznej do 95,44%.


Zimowym zwyczajem publikujemy kolejne gorące wieści prosto od Jury konkursu " Qmam media ". Oto zwycięzcy miesięcznego wyboru w dwóch kategoriach: qmama warsztatowego (Szkolny Magiel, Anty, Szkoła Chaosu) i cyklicznego (Platernówka, Ladies). Jury przyznało nagrody w kategorii " qmama warsztatowego " 11/2010 redakcjom qmamów: 1. Szkolny Magiel - III LO w Wołominie. - Zespołu Szkół nr 4 w Wałbrzychu. 3. Szkoła Chaosu - Gimnazjum w Sobolewie. Jury przyznało nagrody w kategorii " qmama cyklicznego " 11/2010 redakcjom qmamów: Platernówka - Zespołu Szkół nr 2 im. Emilii Plater w Piasecznie. 2. Ladies - I LO w Nowogardzie. Laureatom serdecznie gratulujemy! Za tydzień kolejne dobre wiadomości . Zaglądajcie do portalu mam.media.pl .


LEKARKA Pani tutaj nie pali, bo się porzygam. ASYSTENTKA Pani doktór, nikt mi jeszcze... nikomu przed panią nie przeszkadzało. ...a zresztą, pewnie to po tej chemii? Drażni panią zapach dymu? LEKARKA Nie miałam żadnej chemii. I nie ma czegoś takiego, jak zapach dymu. ASYSTENTKA A co jest? LEKARKA Smród. ASYSTENTKA Ale się pani drażliwa zrobiła! Gdyby nie to, z tym Jędrkiem, pomyślałabym, że pani może w... LEKARKA Może pani przestać gadać!? ASYSTENTKA Dobrze, zapalę przed ośrodkiem. I tak miałam wychodzić. (Lekarka wymownie patrzy na zegarek. Asystentka ubiera się do wyjścia. Ostatni łyk, myje po sobie kubek i łyżeczkę, wyciera, odstawia na półkę. Pakuje do torby kolejną robótkę, kordonek i szydełko.) LEKARKA Miał być jeszcze pani bratanek. Nie przyjdzie? ASYSTENTKA Nie, wie pani, póki pani taka w tej chorobie – no, rozumie pani - słaba, nie chcę pani przemęczać. Zostaje pani jeszcze chwilę? LEKARKA Tak, zostaję. ASYSTENTKA Do widzenia. (Lekarka kiwa głową na do widzenia. Dopija herbatę. W zlewie myje łyżeczkę.) LEKARKA Pieprzony wzorek. Ale przynajmniej się nie pomylą, co? (Myje kubek. Wyciera. Otwiera szafkę. Chce ustawić kubek na górnej półce, ale przez chwilę waha się. Wypuszcza kubek z ręki, z wysokości półki. Kubek uderza o podłogę, ale się nie rozbija. Pukanie do drzwi. Lekarka ponawia doświadczenie. Nie słyszy pukania do drzwi. Kubek znowu uderza o podłogę. Podnosi go, chce upuścić jeszcze raz.) JĘDREK Dzień dobry. (lekarka upuszcza kubek, odwraca się w stronę Jędrka) Nie stłukł się? LEKARKA Jak widzisz, to Arcoroc, na szczęście. Spóźniłeś się. JĘDREK Przepraszam. Jak się pani czuje? LEKARKA Może być. A ty? (wskazuje fotel) Siadasz? JĘDREK Nie trzeba, dziąsło dobrze wygojone. Jak auto? LEKARKA W ogóle mnie nie cieszy. Mam ważniejsze sprawy na głowie. Zresztą nie miałam siły jeździć. JĘDREK Rzygała pani? Lekarka kiwa głową. LEKARKA Dzięki za tę radę z ryżem. (Pociąga nosem, ma ochotę się rozpłakać.) JĘDREK Da pani spokój. Ja nie jestem ciepła Lodzia, żeby przy mnie płakać. LEKARKA Nie płaczę. Ja po prostu już nie mogę. To czekanie... I cały miesiąc te obrzydliwe leki - ty wiesz?... No tak, wiesz. Jezu, jakie to musi być szkodliwe. Jak po tych tabletkach wszystko śmierdzi! JĘDREK Ja tam się na tym nie znam, ale Lodzia mówiła, że to tak samo, jak w ciąży - węch się wyostrza i pewnych zapachów nie da się znieść. (lekarka płacze) Co pani? Ja chyba niepotrzebnie o tej Lodzi, co? LEKARKA Nie, nic tam... I słaba byłam, prawie nie ruszałam się z domu. Jak już to tramwajem. JĘDREK Kiepsko się ludzie myją, co?


Ile razy spojrzała w okno swej izdebki, tyle razy widzieć go mogła, jak z ogromnego komina fabryki walił siwym słupem. Nieraz nawet umyślnie odrywała od roboty stare swoje oczy, aby rzucić na niego choć jedno spojrzenie. W spojrzeniu tym była dziwna błogość i jakby pieszczota. Ludzie szli i przechodzili śpiesząc w różne strony, rzadko który spojrzał w górę w kierunku komina, jeszcze rzadszy zauważył siną smugę dymu. Ale dla niej dym ten miał szczególne znaczenie, mówił do niej, rozumiała go, był w jej oczach niemal żywą istotą. Kiedy o wczesnym brzasku na opalowym, mieniącym się barwami jutrzni tle nieba dym rozkłębiał się nad kominem w krągłych, czarnych runach, roznosząc ostrą, gryzącą woń sadzy, wiedziała ona, że tam jej Marcyś w kotłowni, przy palenisku stoi, ognie zanieca, miarkuje, rozkłada, wysoki, smukły, gibki, w granatowej płóciennej bluzie spiętej skórzanym pasem, w lekkiej furażerce na jasnych włosach, z szeroko odwiniętym u szyi kołnierzem. — Oho! — szeptała wtedy uśmiechając się — Marcyś "fasuje"... Istotnie "fasował". Z gorliwością nowicjusza sypał na palenisko węgiel, kosz za koszem, za siebie i za palacza pracując, dumny ze swojej świeżej godności kotłowego. A razem z tym wielkim, jasnym płomieniem wybuchały mu w duszy pieśni, którymi się kotłownia rozlegała od świtu do nocy. Wkrótce jednak czarne kłębiska dymu bielały, rzedły, stawały się lżejsze, aż wskroś pogodnych błękitów wybiły w górę lekkim, równym słupem. Ten widok wlewał w serce wdowy radość i pogodę. — Wszystko dobrze... — szeptała — wszystko dobrze. Bogu najwyższemu dzięki! I krzątała się po ubogiej izdebce zaścielając łóżko swoje i synowski tapczan, zamiatając śmieci starą, brzozową miotłą i rozpalając na kominku drewka do popołudniowego posiłku. Wtedy to wprost wielkiego fabrycznego komina z wspaniałą kitą dymu wznosiło się w błękity cienkie, sinawe pasemko sponad dachu facjatki, gdzie mieszkała wdowa; pasemko tak wątłe i nikłe jak tchnienie starych piersi, co je wydobyły z ogniska. Ale młody kotłowy zawsze to pasemko dostrzegł. A nie tylko je dostrzegał, ale się do niego uśmiechał. Wiedział on dobrze, że tam u komina stara jego matka w bieluchnym czepcu na głowie, w tołubku przepasanym różowym fartuchem, drobna, zawiędła, zgarbiona szykuje dla niego jakiś barszcz wyśmienity lub wyborny krupnik.


Bardzo dobre miejsce na przerwę, najcięższe rozważania teoretyczne za nami, za to najciekawsze i inspirujące rozdziały przed nami. " Bogactwo sieci " czeka nas wszystkich, chyba że prawo postanowi inaczej. Rozdziały 7-12. Rozdział 7 - Wolność polityczna - część 2; Powstanie usieciowionej sfery publicznej Przerażająca historia dla zwolenników głosowania przy pomocy maszyn elektronicznych. A także wady, zalety i rozkłady potęgowe blogosfery. Rozdział 8 - Wolność kultur - kultura plastyczna i krytyczna Cytaty z Habermasa są już pewną wskazówką, do czego może posunąć się Benkler w filozofowaniu. Ale miłośnicy lalek Barbie też znajdą tu coś dla siebie. I bardzo ważne rozważania o związkach znaków towarowych z kulturą. Rozdział 9 - Sprawiedliwość i rozwój To zdecydowanie mój ulubiony rozdział. Trochę teorii sprawiedliwości, przedstawionej w sposób bardziej czytelny, najwyraźniej Benkler jak kameleon przyjmuje styl aktualnie czytanego autora, a Rawls pisał jaśniej niż Habermas. W jaki sposób kraje rozwijające się mogą skorzystać z produkcji partnerskiej i co stoi na przeszkodzie? Przemysł biotechnologiczny i farmaceutyczny czekają na swojego Muhammada Yunusa. Rozdział 10 - Więzi społeczne - wspólne działanie w sieci Piwo i porno? Co jeszcze można robić w sieci i dlaczego społeczeństwo się jeszcze nie rozpadło? To przekonywanie przekonanych, ale, czyż nie lubimy, jak ktoś potwierdza nasze poglądy? Na dodatek w takiej grubej książce? Rozdział 11 - Bitwa o ekosystem instytucjonalny środowiska cyfrowego To zdecydowanie mój ulubiony rozdział. Szczególnie polecam miłośnikom horrorów, bardziej wrażliwi muszą liczyć się ze spaniem przy zapalonym świetle, żeby uniknąć koszmarnych snów o torrentach, środkach technicznych i ustawie Sonny'ego Bono. Rozdział 12 - Wnioski - o co chodzi w grze, jaką prowadzą prawo i polityka informacyjna Gdy nie wiadomo, o co chodzi, chodzi zapewne o pieniądze. Benkler stara się jednak pokazać, że jednak nie tylko. I moim zdaniem skutecznie. Warto się jednak przekonać samodzielnie.


Zapiski z podróży – Loma de la Cruz, Valle del Cauca Upalna noc. Przy świetle Trzech Krzyży stojących na wzgórzu Cali i Księżyca, który w tej części świata widziany jest odwrotnie (tylko dolna część), wsłuchuję się w rytmy boliwijskiej muzyki „saya”. Obok, dziesiątki młodych ludzi zgromadzonych w ogromnym kole, tańczą na wolnym powietrzu w takt andyjskich melodii, które wygrywa: gitara, quena, tambor, patas de cabra, charango, zampoña. Tańczą kilkuletnie dzieci i młodzi ludzie. Podskakuje nawet tata z niemowlakiem przewiązanym na piersi. Obok mnie, ciemnoskóra mieszkanka Cali sprzedaje obrane chontaduro (owoc w kształcie serca jedzony z solą lub miodem) i kawałki awokado. Tańczę i ja, pijana powietrzem, upojona muzyką... Tańczę w indiańskim kole.


Zgadzam się – jak rzadko Czasami – rzadko – bywa tak, że ktoś inny napisze dokładnie to, co się myśli. Bywa wówczas, że pozostaje zazdrościć, że to on właśnie napisał – a nie ja. Ale sądzę, że to dobra zazdrość. Z przyjemnością tedy rekomenduję bywalcom tej witryny tekst Marka Piwowskiego z dzisiejszej "Gazety Wyborczej". Nosi on tytuł "Trzy powody, dla których nie należy płacić abonamentu TV". Zaczyna się tak: Telewizję publiczną łączy z nami, telewidzami, kontrakt – my płacimy abonament, a telewizja ma nam dostarczyć produkt do oglądania. Ten produkt powinien być pełnowartościowy. Otóż nie jest. Telewizja dostarcza nam produkt o zaniżonej wartości po zawyżonej cenie. Może tak robić, bo jej kontrakt z nami jest asymetryczny – my abonament płacić musimy, a telewizja niczego nie musi. Może nadawać, co chce. Jest praktycznie bezkarna i poza kontrolą. A ponieważ jest tylko narzędziem – jak skalpel, którym można odebrać albo uratować życie – wszystko zależy od tego, w czyje trafi ręce. Otóż telewizja dostała się w niewłaściwe ręce i przede wszystkim przestała być publiczną…