Samochody Xmods są ciekawą propozycją balansującą na granicy między modelem i zabawką. Oryginalnie pomyślane były raczej jako zabawka z możliwością tuningu. Dzięki atrakcyjnemu wyglądowi, przystępnej cenie, ale przede wszystkim dzięki temu, że w USA trafiły do sieci sklepów Radio Shack, zyskały bardzo dużą popularność. To spowodowało, że na rynku zaczęło pojawiać się coraz więcej części tuningowych produkowanych przez inne firmy. Dziś oferta podzespołów do Xmodsów jest tak obszerna, że teoretycznie można przerobić to autko na prawdziwego ścigacza klasy 1:24. Xmods sprzedawany jest w postaci gotowej do jazdy. Do uruchomienia potrzeba czterech akumulatorków AAA do autka oraz baterii 9V do nadajnika. Model jest dostarczany ze zdjętymi kołami, karoserią i anteną. Wszystkie te elementy wraz z nadajnikiem spakowane są w walizeczkę, która wprawdzie prezentuje się bardzo ładnie, ale nie jest specjalnie wygodna do przenoszenia zmontowanego auta. Karoseria Xmodsa wykonana jest z twardego plastiku i ma budowę modularną. Elementy takie jak spoilery, zderzaki czy progi są przykręcane i można je wymieniać na inne. Do każdej wersji nadwozia można dokupić pakiet stylistyczny, pozwalających na zabawę w tuning wizualny. Xmods ma niezależne zawieszenie każdego koła i wyposażony jest w amortyzatory cierne. Napęd z ułożonego wzdłużnie silniczka przenoszony jest na tylne koła poprzez dyferencjał. Co ciekawe mimo że samochód ma napęd tylko na tylne koła, wyposażony jest w stalowy wałek napędowy biegnący aż do przednich kół. Wałek pozostaje bezużyteczny do momentu zamontowania sprzedawanej oddzielnie konwersji do napędu na cztery koła. Sterowanie Xmodsa jest całkowicie proporcjonalne. Model wyposażony jest w bieg wsteczny, którego włączenie wymaga dwukrotnego naciśnięcia cyngla. - dobre rozwiązanie, którego brakuje nawet niektórym regulatorom przeznaczonym dla modeli skali 1:10. Aparatura sterująca działa w oparciu o wymienne kwarce, pozwalające wykorzystać 6 kanałów w paśmie 27 Mhz. Nadajnik pistoletowy Xmodsa to bardzo wygodna i przemyślana konstrukcja. Za naciśnięciem jednego przycisku można go złożyć w celu bezpiecznego przetransportowania. Kierownicę można montować z obu stron, co powala na wygodne korzystanie z nadajnika osobom leworęcznym.


Finanse samorządu terytorialnego są integralną częścią publicznego systemu finansowego, obejmującego procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz z ich rozdysponowaniem. Odpowiednio do pojęcia finansów publicznych, finanse samorządu terytorialnego określane są jako zasoby i środki pieniężne oraz operacje finansowe, polegające na gromadzeniu dochodów własnych i dochodów wyrównawczych oraz przychodów, a także na dokonywaniu wydatków i rozchodów przez jednostki samorządu terytorialnego w celu sfinansowania zadań własnych i zleconych im przez państwo oraz zadań wspólnych. Cele polityki finansowej Miasta Szczecin są sprzężone ze Strategią Rozwoju Miasta, w której określone zostały dążenia oraz perspektywy rozwoju gminy. Założenia polityki dochodowej, pozyskiwania środków z funduszy unijnych oraz perspektywy polityki inwestycyjnej stanowią jej podwaliny. Zarządzanie finansami opiera się na wieloletnim planowaniu i ścisłej korelacji między rocznym budżetem, a wieloletnim programem rozwoju Szczecina, którego główną częścią jest Wieloletni Program Inwestycyjny (WPI). Zgodnie z zapisami Strategii bezwzględny priorytet zyskują zadania dofinansowane ze środków pomocowych i funduszy zewnetrznych. Celem strategicznym polityki finansowej jest zabezpieczenie środków finansowych na realizacje zadań bieżących Miasta przy jednoczesnym utrzymaniu wzrostu poziomu wydatków inwestycyjnych. Równorzędnym zadaniem na najbliższe lata jest łagodzenie konsekwencji światowego kryzysu gospodarczego, skutki którego odczuły samorzady w Polsce.


Ustna tradycja odgrywa w kulturze kolumbijskiej ogromną rolę, zwłaszcza w społecznościach indiańskich, których zwyczaje mało mają do czynienia z tradycjami chrześcijańskimi. Jedna z z tradycji, którą wyszukałam w źródle, które wydaje się poważne i pewne, opowiada historię, najważniejszego boga Chibchas, narodu, który zamieszkiwał terytorium płaskowyżu dzisiejszych regionów Cundinamarca i Boyacá. W mojej opinii jednak, historia zawiera zbyt wiele nawiązań do religii katolickiej. Jej prawdopodobieństwo jest więc niewielkie, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, iż mówimy tutaj o kulturze zupełnie innej niż ta, którą znamy i epoce dużo wcześniejszej niż przybycie hiszpańskich chrześcijan na amerykańskie ziemie. Według mitu, w bardzo odległych czasach, kiedy Księżyc nie towarzyszył jeszcze Ziemi, na kolumbijskiej mesecie żyła społeczność Chibcha. Ich ziemie były bardzo źyzne i przy niewielkim wysiłku dawały plony dwa razy do roku. Cywilizacja Chibchas rozwijała się z zastraszającą prędkością, a jej mieszkańcy szybko zapomnieli o swoich bogach. Przestali pracować, czas spędzali na kłótniach i zajmowali się wyłącznie przyjemnościami. W tej sytuacji, Chia, bogini nocy, poprosiła dla nich o karę, lecz Suá, Słońce i Bachué, Natura, zdecydowali dać im jeszcze jedną szansę. Dmuchnęli na Ziemię i zasiali część swojej boskości w brzuchu pięknej, młodej kobiety, żony rękodzielnika. Z tego boskiego powiewu urodził się chłopiec, nazwany Bochica, syn Nieba. Bochica wyrósł na boga cywilizacji indiańskiej, podobnego do peruwiańskiego bóstwa Manco-Capac i meksykańskiego Quetzalcoatla. Nauczył Indian techniki siewu, stawiania domów, tkania bawełny i agawowego sznurka – fique, wypalania glinianych garnków, budowy sieci do połowu ryb w jeziorach i rzekach, produkcji łuków i strzał pomocnych w polowaniu w lasach; podarował im kalendarz, kodeksy szacunku, współżycia i nauczył ich kochać swoich bogów. Kiedy naród zaczął już żyć w spokoju, Bochica zniknął. Nie minęło jednak wiele czasu, aby Chibchas wrócili do swoich złych nawyków. Aby ich ukarać bogowie zesłali okrutną suszę, a natychmiast po niej powódź. Kiedy woda opadła, ci, którzy przeżyli ujrzeli wyłaniającego się z mgły poranka starca o długiej brodzie, który szedł ku nim, opierając się na swojej lasce.


Działania naprawcze, do wykonania w okresie długoterminowym (tj. w latach 2016-2018), powinny być przedmiotem szczegółowej analizy po aktualizacji mapy akustycznej Gdyni, a co za tym idzie Programu w 2013 roku. Ze względu na planowane zmiany w układu transportowego miasta, budowę nowych osiedli mieszkaniowych oraz zmiany w sferze przemysłowej stworzenie dokładnej koncepcji działań antyhałasowych w perspektywie 8-10 lat jest obarczone dużym błędem zarówno jeśli chodzi o rozwiązania techniczne jak i analizę finansową. Stąd w niniejszym opracowaniu określono programy naprawcze tylko dla celów krótko- i średnioterminowych oraz dokonano wskazania obszarów kwalifikujących się do podjęcia działań w okresie długoterminowym. Należy zwrócić uwagę, że działania, jakie mają zostać podjęte w perspektywie krótkoterminowej powinny się zakończyć w 2011 roku, czyli przed ustawowym terminem aktualizacji mapy akustycznej Gdyni. Do ochrony prewencyjnej wyznaczono obszary zakwalifikowane na mapie wrażliwości hałasowej Gdyni jako „tereny rekreacyjno-wypoczynkowe”. Należy rozważyć ustanowienie ich „obszarami cichymi w aglomeracji” , na podstawie uchwały Rady, w okresie realizacji celów średniookresowych (do roku 2015).


Raz jeszcze podkreślić należy, iż porównanie przedsiębiorstwa do przedmiotu prawa autorskiego lub praw pokrewnych ma znaczenie czysto opisowe. Nie ma bowiem jurydycznej potrzeby konstruowania odrębnego prawa do przedsiębiorstwa, a tym bardziej przyznawania mu bezwzględnego charakteru. Ustalenie jego charakteru nabiera doniosłego znaczenia dopiero w przypadku jego zbycia i związanych z nim konsekwencji. Dlatego też uznać należy obecną regulację art. 55 k.c. za zbędną. Regulacja ta prowadzi natomiast do wątpliwych dociekań o intencje ustawodawcy próbującego wykreować ten specyficzny kompleks majątkowy w oderwaniu od jego zasadniczej funkcji, tj. wykorzystywania w działalności gospodarczej, a zwłaszcza czynienia go przedmiotem obrotu prawnego, dociekań prowadzących nierzadko do wykładni contra legem. Brak jest następnie podstaw do poszukiwania dodatkowej ochrony wokół tegoż kompleksu (skoro istniejące już instrumenty prawne w zupełności takie zadanie wypełniają) i z tego tytułu do formułowania odrębnego od jego składników prawa podmiotowego. Przedsiębiorstwo składa się bowiem z szeregu praw podmiotowych, nie tworząc tym samym odrębnego. Po pierwsze, poszczególne reżimy ochrony jego składników wystarczają w zupełności do utrzymania ciągłości organizacji i funkcji przedsiębiorstwa. Po drugie, powództwo posesoryjne, którego przedmiotem miałoby być przedsiębiorstwo, jest niedopuszczalne, gdyż wydanie dobra niematerialnego jest niewykonalne w praktyce. Co więcej, przedmiotem posiadania mogą być wyłącznie rzeczy lub prawa majątkowego, z którymi łączy się bezpośrednio władztwo nad rzeczą. Przywrócić posiadanie można jedynie w przypadku lokalu, w którym siedzibę ma przedsiębiorstwo. Po trzecie, ochronę działalności przedsiębiorcy, także w aspekcie potencjalnej „kradzieży” jego klienteli, a generalnie szeroko pojętego obrotu, zapewniają szczegółowe unormowania ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Postulować, zatem należy powrót do oryginalnego pomysłu twórców Kodeksu handlowego z 1934 r., który w dziale czwartym księgi pierwszej (art. 39-53 k.h.), regulował problematykę zbycia przedsiębiorstwa, ograniczając się w tym miejscu jedynie do przykładowego wskazania jego składników dla potrzeb czynności prawnej zbycia. Brak było natomiast odpowiednika obecnego art. 55 k.c. Regulacja ta uznawana była za pionierską w tym czasie, gdyż jako jedyna dokładnie precyzowała, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa w przypadku jego zbycia. Niewątpliwie także była ona legislacyjnym pierwowzorem dla odrębnej regulacji przedsiębiorstwa ujętego jednostkowo w wyżej wspomnianym przepisie obecnego Kodeksu cywilnego.


Na wydruku 5.3 znajduje się postać reguły odcinania zapisanej zgodnie z konwencją używaną w systemie Aleph. Predykaty member i has_pieces są predykatami pomocniczymi wyrażonymi za pomocą reguł (zob. wydruk 5.4). Zmienna Body reprezentuje regułę w postaci łańcucha znaków składającego się z predykatów oddzielonych przecinkiem. Reguła has_pieces dzieli regułę Body na tablicę predykatów. Reguła member określa element tablicy LBody, tj. zmienna P jest pewnym predykatem z reguły Body. Ze względu na dużą przestrzeń możliwych rozwiązań przy uwzględnieniu wszystkich możliwych predykatów zostało zdefiniowanych kilka modeli predykatów, w których zbiór predykatów został ograniczony do wybranych elementów. Głównym wyznacznikiem występowania relacji semantycznej w obrębie zdania są pewne słowa kluczowe i frazy. Celem tego eksperymentu było sprawdzenie, w jakim stopniu zestaw słów kluczowych oderwany od pozycji w zdaniu i względem jednostek może być wyznacznikiem zaistnienia relacji. Pod uwagę zostały wzięte formy bazowe i hiperonimy form bazowych określonych klas gramatycznych (rzeczowniki, czasowniki i przymiotniki). Parametry generowania reguł zostały tak dobrane, aby utworzone reguły mogły definiować do trzech słów kluczowych. Zwiększenie dopuszczalnej liczby słów kluczowych powodowało znaczący wzrost przestrzeni przeszukiwania ze względu na wykładniczą liczbę kombinacji słów występujących w zdaniu. Dla modelu słów kluczowych zostało wygenerowanych łącznie ponad 300 reguł (153 dla relacji położenie, 71 dla relacji przynależność, 27 dla relacji autorstwo, 26 dla relacji kompozycja, 20 dla relacji pochodzenie, 15 dla relacji sąsiedztwo, 6 dla relacji narodowość i 0 dla relacji tożsamość). Na wydruku 5.5 zostały przedstawione przykładowe reguły. Dla relacji tożsamość nie została wygenerowana żadna reguła. Prawdopodobnie jest to spowodowane tym, że większość wystąpień tej relacji dotyczy alternatywnych nazw, które podawane są w okrągłych nawiasach tuż za nazwą właściwą. Jedynym wyznacznikiem tej relacji jest wystąpienie nawiasów oraz porządek liniowy elementów. Samo wystąpienie nawiasów jest zbyt słabą przesłanką, ponieważ nawiasy wykorzystywane są w wielu innych celach (np. wskazanie przynależności jednego elementu do drugiego). Dla pozostałych kategorii relacji główną przyczyną wielu nieprawidłowo rozpoznanych relacji (a tym samym niskiej precyzji) są zdania, w których występuje para jednostek połączonych relacją oraz dodatkowe anotacje niepołączone tą relacją. Ponieważ słowa kluczowe identyfikują relacje na poziomie zdań, nie jest możliwe poprawne wskazanie jednostek połączonych relacją i w efekcie generowane są nadmiarowe połączenia.


Zarząd – jak wspomniałem – do chwili obecnej nie przedstawił nam wyjaśnień w tej sprawie, więc stanowisko Ministerstwa Skarbu Państwa na dzień dzisiejszy jest następujące: nie akceptujemy projektu restrukturyzacji Krajowej Spółki Cukrowej przedstawionego ministrowi skarbu państwa i Wysokiej Izbie w tym kształcie, z którym mamy do czynienia. Oczekujemy od zarządu i rady nadzorczej spółki przedstawienia nowego projektu restrukturyzacji w błyskawicznym czasie ze względu na upływ terminów, które musimy tutaj uwzględniać, by skorzystać z finansowania z funduszu restrukturyzacji. A zatem oczekujemy tak naprawdę w ciągu tygodnia, najpóźniej dwóch tygodni nowego projektu restrukturyzacji od zarządu spółki cukrowej. (Oklaski) Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński: Dziękuję bardzo. Pytanie dodatkowe zada pan poseł Jacek Bogucki czy pan Jarosław Żaczek? Czy panowie mają pytanie? Poseł Jarosław Żaczek: Tak, dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! Mam dwa pytania dodatkowe. Mam nadzieję, że następne będziemy mogli zadać na posiedzeniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która w tej chwili obraduje. Panie ministrze, czy działania zarządu spółki, które nie wykorzystują w pierwszej kolejności istniejącego potencjały produkcyjnego w rejonie wschodniej Polski – myślę o Cukrowniach: Lublin, Łapy, Werbkowice i Krasnystaw – nie są w sprzeczności z wymogiem zapewnienia efektywnego gospodarowania mieniem Skarbu Państwa? I kolejne pytanie: Czy panu ministrowi znana jest treść zgłoszonego przez Komitet Obrony Cukrowni Lublin zawiadomienia do prokuratury o działaniu zarządu spółki na jej szkodę oraz wniosku o przeprowadzenie kontroli przez Najwyższą Izbę Kontroli w związku z planem likwidacji Cukrowni Lublin oraz rejonów plantacyjnych na ścianie wschodniej? Czy w związku z tym Ministerstwo Skarbu Państwa zobowiązało zarząd i radę nadzorczą do złożenia stosownych wyjaśnień? Dziękuję bardzo. Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński: Dziękuję bardzo. Proszę pana ministra o udzielenie odpowiedzi na dodatkowe pytania. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa Krzysztof Żuk: Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To niewystarczające uzasadnienie dostrzegamy, jeśli chodzi o działania zarządu spółki cukrowej, a zatem można powiedzieć już jednoznacznie, iż uważamy, że ten projekt nie jest oparty na pełnym rachunku ekonomicznym. W związku z powyższym wymóg efektywnego gospodarowania majątkiem wyraźnie podkreślamy w naszych dyskusjach czy rozmowach z zarządem spółki cukrowej, jak również z radą nadzorczą. To jest jak gdyby pierwsza część tej odpowiedzi.


Kościół św. Mikołaja Biskupa w Grabowcu Kościół Św. Mikołaja Biskupa w Grabowcu w diecezji zamojsko-lubaczowskiej, kościół parafialny dekanatu grabowieckiego. Wybudowany został na początku II połowy XIX wieku. Świątynia jest trójnawowa, na planie krzyża łacińskiego, utrzymana w stylu późnoklasycystycznym. Historia Pierwszy kościół parafialny, pw. Matki Bożej i św. Mikołaja, powstał z fundacji księcia Ziemowita IV w r. 1394 (murowany z kamienia), w r. 1500 spalony przez Tatarów, odbudowany i ponownie spalony na początku w.XVII, odbudowany w latach 1625-1630, zniszczony w czasie najazdu szwedzkiego, odbudowany i konsekrowany w r. 1678 przez bp. Krzysztofa Święcickiego, spłonął, 14 X.1814 r., w czasie pożaru miasta. Obecnie istniejący kościół, również pw. św. Mikołaja, pochodzi z r. 1855. Budowniczym był Fryderyk Libenau z Krasnegostawu, a po jego śmierci Ignacy Kaliniak. Fundusze na budowę złożyli właściciele okolicznych majątków i włościanie. W r. 1905 dobudowano 2 kaplice boczne, remontowany w r. 1948 (tynki), w r. 1953 polichromia (Adolf Zdzierski, Jerzy Leski, Witold Skulicz z ASP w Krakowie), remont dachu w r. 1963, w sierpniu 1973 r. malowanie wnętrza z usunięciem polichromii z 1953 r. W czerwcu 2003 roku została odnowiona elewacja kościoła oraz plac i parkan wraz z dzwonnicą. W 2010 roku zakończone zostałe prace nad wnętrzem świątyni. W neoklasycznym ołtarzu głównym z lat 1935-37 znajdują się dwa obrazy: MB Szkaplerznej z XVII wieku oraz obraz i św. Mikołaja z wieku XVIII. Ołtarz służył podczas odprawienia mszy papieskiej w Zamościu 12 czerwca 1999 roku podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Główny odpust parafialny przypada 16 lipca oraz 6 grudnia.


Na spotkaniu gościnnie pojawił się samolot Adama. Napedzany silnikiem elektrycznym model U-Can-Do 3D wzbudził spore zainteresowanie, chociaż warunki pogodowe nie pozwoliły polatać nim zbyt długo. Wśród samochodów ciekawostką był nowiuteńki Associated Mini MGT 3.0. Ten Monster Truck w skali 1:10 jest modelem " mini " jedynie z nazwy. Wymiarami nie ustepuje innym modelom 1:10. Ogromne koła montowane na 14 mm hexy dodatkowo zwiększają rozmiar auta. Na spotkaniu docieraliśmy silnik modelu, mamy nadzieje ze już wkrótce zobaczymy go w akcji Z warsztatu Adama wrócił mały Ligthning Stadium Piotrka. Tym razem model odpalił bez najmniejszych problemów i sprawował się bez zarzutu. Jak zawsze problemów nie sprawiał również duży Lightning Stadium Adama. Niestety Hyper 7 wciąż gaśnie w przypadkowych momentach. Nie pomogło usunięcie fltra paliwa, eksperymenty z długością wężyków paliwowych, badanie szczelności baku czy wreszcie wymiana wszystkich wężyków paliwowych. Z modeli elektrycznych jeździły Rustler oraz Cyclone D4. Rustler wciąż jest przesadnie nerwowy, spróbujemy zmiany radia.


Cóż śnił Cis, któż zgadnie. Tylko noszący Myśl Przedwieczną, Jedynie Istniejący, Starszy od Drzewa, Stwórca Twórcy rzec to może. Spoglądał na latorośl swoich myśli, na płód swojej woli, owoc pierwszego zasianego ziarenka, na ogromne Drzewo Świata, Dziecko swe Cisowe i uśmiechał się. Odwieczny wsłuchał się bowiem w pierwszą symfonię świata, w deszcze, pulsowanie soków i chrapanie Cisu i napełniło go to na nowo pokojem. A gdy oswoił myśl swoją z delikatnym światłem kaganków świata, wtedy zamyślił ich opad. Srebro spłynęło z igiełek wiecznie zielonych w ciemność u korzeni Kolumny Świata. Ze spadłych owocni zaczęły wyrastać wyniosłe drzewa. Tak urodził się srebrny ogród bukowy. Nie było jeszcze liści na gałązkach, w wydartej Pustce przestrzeni rozrosła się puszcza bukowa, lecz ni runa zielonego, ni ziemi, ni istot żywych nie było. Ciemność jedna znów zapadła nad nowo stworzonym światem, gdyż pierwsze lampy świata, srebrne szyszki cisowe, zrodziły z siebie ciemne i bezrozumne kolumny buków. To była ciemność druga, a utajone w tej ciemności wtórej czekały swojej chwili kolumny srebra.


Saab 96 – model samochodu osobowego, produkowanego przez firmę Saab, w latach 1960-1980. Jego odpowiednikiem w wersji kombi był Saab 95. W latach 1969-1980 model ten powstawał w Uusikaupunki w Finlandii, w zakładzie firmy Valmet Automotive, w której firma Saab miała udziały. Saab 96 Saab 96, to nie była nowa konstrukcja, lecz liczba i jakość zmian, jakie zaszły w stosunku do modelu Saab 93, czyniła z tego pojazdu nowy produkt. Początkowo planowany jako Saab 93c stał się jednak odrębnym modelem. Zaprezentowano go 17 lutego 1960 roku w Sztokholmie. Główne zmiany stylistyczne dotyczyły tylnej części nadwozia. Przednia cześć samochodu była niemal identyczna, jak w modelu Saab 93f, jednak tylna była już zupełnie inna. Boczne tylne szyby zmieniły kształt, stosunkowo mała tylna szyba, zastąpiona została dużą panoramiczną. Tylne błotniki dostosowano do większych, bardziej widocznych tylnych lamp. Napęd stanowił nadal dwusuwowy, trzycylindrowy silnik spalinowy, lecz o pojemności zwiększonej do 841 cm³ i mocy 38 KM. Nowością była też czterobiegowa skrzynia biegów. W 1964 roku zmieniono przednią część nadwozia, poprzez wkomponowanie szerokiej atrapy chłodnicy, mającej szerokość maski silnika. W atrapę wkomponowane były okrągłe reflektory. Tylna część nie uległa zmianie. Produkcję modelu 96 z silnikiem dwusuwowym zakończono w 1967 roku. Saab 96 V4 Na rok modelowy 1967, przygotowano zupełnie nowy silnik, będący w rzeczywistości konstrukcją Forda. Był to widlasty czterosuwowy, czterocylindrowy silnik spalinowy o pojemności 1498 cm³ i mocy 65 KM. Oprócz Saaba napędzał on też Forda Taunusa 15M. W 1971 roku na rynku amerykańskim zastąpiono silnik 1,5 dm³ większą jednostką V4 o pojemności 1699 cm³ i mocy 70 KM, z Forda Taunusa 17M. W europie nie był on dostępny w tym modelu. W 1969 roku znowu zmieniono pas przedni, tym razem nieznacznie, zmieniając okrągłe reflektory na podłużne, owalne. Jednocześnie przeniesiono migacze przednie spod reflektorów na błotniki. W 1974 roku zmienił się styl przedniej atrapy, zachowując jednak poprzedni kształt. Był to jednocześnie ostatni rok, kiedy w Stanach Zjednoczonych oferowano Saaba 96. Ostatnie zmiany nastąpiły w 1978 roku, kiedy to znów zmieniono przednie kierunkowskazy, upodabniając je do tych, znanych z Saaba 99 oraz powiększono tylne lampy.


Film, o którym dziś razem z Chłopakiem piszemy ma taki właśnie tytuł (Magyar vándor), co to takiego? Z pewnością zdajecie sobie sprawę, że chodzi o rodzaj ćwiczenia na koniu, które węgierski gimnastyk Zoltán Magyar pokazał na olimpiadzie w Monachium i które pomogło mu zdobyć złoto na olimpiadach w Montrealu w 1976 i w Moskwie w 1980 roku. Nie? Oj, to mogą być problemy ze zrozumieniem filmu. Bo Magyar vándor to gąszcz aluzji a oglądanie go polega na ich odkrywania. Siedmiu wodzów (no kto pamięta ich imiona?) w momencie gdy mają zająć kraj uświadamia sobie, że ... zgubili Węgrów, i dlatego ruszają na montypythonowską wędrówkę, by ich odnaleźć. Trwa to przez cały film, przechodzą przez kolejne epoki kończąc we współczesności. Po drodze napotykają różne postaci znane z historii oraz literatury (Toldi nie pokaże im wprawdzie drogi na Budę, ale Tenkes kapitánya wypije puchar wina z rękoma związanymi za plecami – niezapomniany Ferenc Zente!) i zaplątują się w mniej lub bardziej ważne wydarzenia (niemal przyjmą kapitulację Austriaków w powstaniu 1848 roku oraz wezmą udział w wynalazieniu piłki nożnej rozgrywając mecz o męcząco z czymś się kojarzącym rezultacie 6:3). Jeden z nich po drodze prawie że dokonuje paru typowo węgierskich wynalazków - ale jakiż pożytek będzie z witaminy C czy też kostki Rubika? - a także omalże tworzy szereg znanych węgierskich wierszy. Żeby te wszystkie smaczki wyczuć potrzeba erudycji. Wystarczy taka szkolno-krzyżówkowa bo opierają się one na znajomości lektur szkolnych poziomu podstawówki czy popularnych flmów historycznych i związanych z nimi klisz. Niby nic a jaka radość, że się zrozumiało! Jak na komedię przystaje (czy napisaliśmy już, że to komedia?) w filmie jest nieco gagów. Buty jednego z wodzów mają emblemat kultowej marki obuwia Tisza, wędrowna handlarka Chinka sprzedaje „baldzo tanio proch scelnicy” a w replayu w trakcie meczu piłki nożnej widać ordynarną manipulację (faulował Anglik a w powtórce robi to Węgier).


Bon komunalny Bon komunalny - jest instrumentem dyskontowym i jego oprocentowanie może być oparte o stawkę rynku lokat międzybankowych lub rentowność bonów skarbowych. Bony komunalne po raz pierwszy na polskim rynku zostały wyemitowane przez gminę Radom. Emisja bonów komunalnych może mieć także charakter emisji zamkniętej, czyli organizowanej w grupie gmin lub jednostek samorządu terytorialnego. Organizowana jest wówczas w taki sam sposób jak emisja zamknięta w grupie kapitałowej. Może być ona jeszcze tańsza, ponieważ gminy na ogół między sobą dobrze znają i oprocentowanie bonów może być ustawiane w taki sposób, by koszty ich emisji były minimalne. Bony komunalny są z reguły zyskowniejsze niż bony skarbowe.


Polscy fansuberzy anime, czyli z Anną Koralewską na temat fanów-tłumaczy – część I Drodzy czytelnicy – przez najbliższe kilka postów, chciałbym zaproponować wam wywiad z Anną Koralewską. Kto to taki i dlaczego udziela wywiadu popblogowi? Już tłumaczę. Ania to absolwentka toruńskiej socjologii. Jej promotorem był prof. Tomasz Szlendak, który zachwycił się pracą magisterską, która wyszła spod pióra (czy raczej edytora tekstu) Ani. Jej praca zatytułowana jest „Od fanów dla fanów. Inteligencja kolektywna i kultura daru w społeczności polskich fansuberów anime”. Jak łatwo zatem zauważyć, Ania napisała pracę o fandomie mangi i anime. Aby być dokładniejszym – o konkretnym wycinku fandomu. Wycinku związanym z fanami-twórcami napisów do japońskich animacji. Temat fascynujący. Wielokrotnie miałem okazję z Anią na ów temat rozmawiać. Wiem, że tematyką fanów zainteresowała się już na drugim roku studiów. Rok później, po bliższym przyjrzeniu się społeczności fanów mangi i anime, była już zdecydowana poważnie zająć się tematyką fanów-tłumaczy. Pół roku spędziła we Francji na Université Nancy 2. Pobyt za granicą umożliwił jej dostęp do bardzo dobrze wyposażonych bibliotek, dzięki którym dotarła do odpowiedniej francuskojęzycznej i anglojęzycznej literatury związanej z fanami. Po powrocie rozpoczęła intensywne badania sieciowej społeczności fanów. Praca magisterska powstawała szybko, dzięki wsparciu ze strony fanów-tłumaczy. Obroniła się w czerwcu 2008 roku, ale jeszcze przez kilka miesięcy utrzymywała kontakt z osobami przygotowującymi napisy do japońskich animowanych produkcji. Czytali oni jej pracę magisterską, wiedzieli, co napisała o nich samych. Z niektórymi z nich ten kontakt utrzymuje do dziś, mimo, że jej ścieżka zawodowa rozminęła się z dawnymi zainteresowaniami. Obecnie pracuje w jednej z instytucji zajmujących się wdrażaniem Priorytetu VII „Promocja integracji społecznej" Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Raz na jakiś czas dostaje wiadomości ze świata fanów: od ludzi, których poznała, ale też od tych, którzy trafili na pozostawione przez nią ślady bytności w sieci. Tych zostawiła Ania dość sporo: warto chociażby zapoznać się z artykułem „ Fandom mangi i anime w Polsce ” (opublikowany jeszcze pod panieńskim nazwiskiem). Na marginesie dodam tylko, że razem z Anią miałem przyjemność opublikować jeden artykuł naukowy. Właśnie owa współpraca, jak również lektura pracy, pozwalają mi sądzić, że zacznie się z ową pracą wkrótce dziać coś więcej - być może ukaże się na jej podstawie książka.


31.12 Zapraszamy nauczycieli geografii , wolontariuszy i wszystkie zainteresowane osoby do współpracy przy pisaniu podręcznika do geografii dla gimnazjum. Włącz się do prowadzonych przez nas prac! skontaktuj się z koordynatorem projektu:michal.lis@wolnepodreczniki.pl, odwiedź stronę Jak możesz włączyć się do naszej pracy , zarejestruj się na wiki, zapisz się na Lista dyskusyjna. Jeżeli czegoś nie wiesz i szukasz pomocy odwiedź pliki pomocy. Zapoznaj się z naszą propozycją rozkładu i programu nauczania geografii w gimnazjum. Jest ona zgodna z założeniami nowej podstawy programowej. Możesz dodać swoje pomysły i uwagi!!!


Stwierdzam, że Sejm wysłuchał sprawozdania z działalności Narodowego Banku Polskiego w 2007 roku przedstawionego przez pana prezesa Sławomira Skrzypka oraz przeprowadził dyskusję. Komisja proponuje, aby Sejm przyjął informację o poręczeniach i gwarancjach udzielonych w 2007 roku przez Skarb Państwa, niektóre osoby prawne oraz Bank Gospodarstwa Krajowego ze środków Krajowego Funduszu Poręczeń Kredytowych do wiadomości. Jeżeli nie usłyszę sprzeciwu, będę uważał, że Sejm wniosek komisji przyjął. Sprzeciwu nie słyszę. Do głosowania nad projektem uchwały w przedmiocie absolutorium przystąpimy w bloku głosowań. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 5. porządku dziennego: Sprawozdanie z działalności Najwyższej Izby Kontroli w 2007 roku (druk nr 644) wraz z opinią Komisji do Spraw Kontroli Państwowej (druk nr 739). Proszę o zabranie głosu prezesa Najwyższej Izby Kontroli pana Jacka Jezierskiego. Bardzo proszę, panie prezesie. Prezes Najwyższej Izby Kontroli Jacek Jezierski: Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Misją Najwyższej Izby Kontroli jest dbałość o gospodarność i skuteczność w służbie publicznej dla Rzeczypospolitej Polskiej. Staramy się ją wypełniać sumiennie, roztropnie i według naszej najlepszej wiedzy. Stosownie do art. 204 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mam zaszczyt przedstawić Wysokiemu Sejmowi sprawozdanie z działalności Najwyższej Izby Kontroli w 2007 r. W dokumencie tym zawarte są dane o podstawach prawnych działalności i strategii Najwyższej Izby Kontroli, współdziałaniu z Sejmem i jego organami, pracach Kolegium Najwyższej Izby Kontroli, metodyce konstruowania planu pracy i jego wykonaniu, strukturze organizacyjnej NIK, prowadzonej w izbie polityce kadrowej. W sprawozdaniu zamieszczono też informacje o wykonaniu budżetu izby, informatyzacji i współpracy międzynarodowej. Wykaz wniosków de lege ferenda, dołączony do tego opracowania w formie załącznika, zawiera propozycje zmian w treści ustaw i aktów wykonawczych. Jednak zdecydowanie najwięcej miejsca w sprawozdaniu poświęciliśmy działalności kontrolnej. Prowadzona była ona według planu pracy na rok 2007. Zgodnie z przyjętymi przez Kolegium Najwyższej Izby Kontroli priorytetami działalności kontrolnej na lata 2006–2008 nasi kontrolerzy poszukiwali odpowiedzi na pytania, czy państwo polskie jest oszczędne, gospodarne i przyjazne obywatelowi, a nade wszystko czy skutecznie wypełnia swoje zadania. Szczególną uwagę poświęciliśmy dziedzinom zagrożonym korupcją oraz tym, w których nieprawidłowości występują z dużą intensywnością. Analizowaliśmy też funkcjonowanie kontroli wewnętrznej.


Nikt nie jest pewien, kto był głównym Bogiem Słowian, ponieważ nasi przodkowie przestawiali Jedynego Boga pod wieloma postaciami. Najbardziej " popularnymi " imionami były Perun oraz Świętowit. W związku z tym, iż nazwa Perun pochodzi od pioruna, większość naukowców uznaje właśnie Peruna jako głównego Boga. Tak więc najogólniej powiedzieć można, iż Perun (lub Świętowit) był znany w całej Słowiańszczyźnie niekiedy pod trochę zmienionymi nazwami. Jego posąg istniał m.in. w Kijowie już w 944 roku. W 980 jego wyobrażenie (oraz podobizny innych bogów) ustawił ks. Włodzimierz, jednak zniszczył je po swym chrzcie w 988 r. Sanktuarium Peruna istniało także w okolicy Nowogrodu Wielkiego. W Polsce (acz nie całej) znany był jako Pierun (głównie Małopolska), gdyż zmiękczanie liter G i P było tutaj bardzo powszechne. Gdzie indziej (też w Polsce) nazywano go Pieronem. W zasadzie słowo Perun w odniesieniu do Boga było znane na całej Słowiańszczyźnie, lecz były miejsca, gdzie czczono najwyższego pod inną nazwą. Perun był jedynie wcieleniem, jedną z wielu postaci, Najpotężniejszego Świętowita. Imię Świętowit to skót od Świętowity. W dawnej polszczyźnie powszechne były formy typu zabit, martw, chorowit. Tak więc Świętowity to ta sama forma językowa co np. chorowity. Czyli Świętowit to po prostu " Ciągle Święty ". Bogiem Jedynym był Świętowit, a inni bogowie są Jego charakterami. Czyli gdy Słowianin chciał się pomodlić do Słońca, zwracał się do Świętowita poprzez jego postać-Swaroga. Wiele osób twierdzi, iż połabskimi odpowiednikami Peruna byli na przykład Świętowit (błędnie nazywany Światowitem, Swantewitem lub, kompletnie ignorancko, Światowidem). Świętowit to bóg wojny i urodzaju Ranów (jednego z plemion połabskich na terenie dzisiejszych Niemiec- wyspa Rugia) tożsamy z Perunem i Rugiewitem. Głównym ośrodkiem kultu Świętowita była Arkona, gdzie w świątyni znajdował się ogromnych rozmiarów czterogłowy, drewniany posąg z rogiem obfitości w dłoniach, corocznie napełniany winem w trakcie święta zwanego Libacją. W Arkonie istniała słynna wyrocznia, dzięki której kapłan decydował o polityce plemienia (do wróżb wykorzystywano konia poświęconego bóstwu i rzucanie losów), oraz skarbiec świątynny pełniący funkcję skarbu publicznego Ranów (zwanych też Rugianami). Kapłan dysponował też drużyną Boga liczącą 300 konnych. Innym utożsamieniem Peruna był Rugiewit. Był on bogiem wojny Rugian. Jego posąg o 7-miu twarzach znajdował się w świątyni w Korzenicy (Gardziec Rugijski, obecnie niemiecki Garz), było to też miejsce kultu Porenuta i Porewita.


Na szczęście chodzi o widmo elektromagnetyczne. Niedawno Komisja Europejska ogłosiła, że zamierza doprowadzić do uchylenia starej dyrektywy o GSM, która sprawiła, że sieci komórkowe w Europie rozwinęły się szybko i sprawnie, podczas gdy w USA trzeba było czekać na iPhone. Jednocześnie w USA do przetargu o częstotliwości staje Google, ogłaszając, że walczy nie tylko o miliardy, ale również o ideały, jak to Google. Posunięcie Komisji Europejskiej - reklamowane jako zwiększające konkurencję i dostęp do usług - wynika z potrzeb istniejących operatorów GSM. KE podkreśla, że usługi GSM podlegałyby dalszej ochronie, ale obok nich można byłoby wprowadzić usługi 3G. Kilka lat temu koncesje na sieci 3G kosztowały w niektórych krajach miliardy euro (rekordy padły w Niemczech i Wielkiej Brytanii), ale budowa infrastruktury przerosła potem nawet największe firmy. Znalazło się więc wyjście - nowe technologie zadziałają na starych częstotliwościach. W USA stare częstotliwości idą pod młotek w związku z rozwojem telewizji cyfrowej. Nowy właściciel będzie świadczył usługi szerokopasmowego dostępu do internetu, czyli cel jest taki sam jak w Europie. Google chce - po ewentualnym zwycięstwie - otworzyć dostęp do sieci, czyli umożliwić dowolnym firmom świadczenie dowolnych usług przy pomocy dowolnych urządzeń. W sieciach stacjonarnych takie rozwiązania wymusza państwo - stąd np. w Polsce kilka firm (Dialog, Netia, Tele2) oferuje usługi dostępu do internetu na łączach TP SA (za które oczywiście TP SA płacą, ale nie cenę monopolistyczną). Rozwiązanie Google nie podoba się więc amerykańskim operatorom tak samo, jak TP SA działania UKE. Niezależnie jednak od tego, czy intencje Google są czyste, a KE szczerze dba o dobro użytkownika, czas żeby widmo zaczęło wreszcie krążyć i żeby zaczęła się dyskusja o otwarciu częstotliwości. Technologia sobie poradzi, wystarczy w dowolnym bloku albo centrum miasta wyszukać sieci bezprzewodowe, żeby okazało się, że jest ich mnóstwo, nadają na tej samej częstotliwości, a i tak wszystko jakoś działa. O otwarciu dostępu od dawna piszą m.in. Benkler , Lessig i Reed . Gdyby Komisja Europejska chciała rzeczywiście zająć radykalne stanowisko i przyspieszyć lizbońską pogoń za gospodarką opartą na wiedzy, powinna pójść w wytyczonym przez nich kierunku. A tak być może konsumenci skorzystają z nowych usług, ale pozycja istniejących firm telekomunikacyjnych ulegnie dalszemu wzmocnieniu.


Maciolus zaprezentował bagusa Team Associated B44 - model, który wygrał w zeszłym roku mistrzostwa świata IFMAR. Model Maciolusa zasilanym był pakietem 4S z ogniw A123 podłączonym do regulatora Mamba Max. B44 prowadził się doskonale, naszym zdaniem lepiej niż jakikolwiek samochód, który do tej pory jeździł po tym torze. W przerwach na ładowanie A123 jeździliśmy spalinowym Lightningiem Stadium. Silnik chodził bez zarzutu, ale model dośc słabo skręcał, a co gorsza praktycznie nie miał tylnego hamulca. Jazda po ciasnym torze przy takich ustawieniach wyglądała chwilami komicznie. Za to skoki wychodziły doskonale! Rustler, nadal rozpaczliwie nerwowy i myszkujący od bandy do bandy, zakończył jazdę złamaniem serwo savera. Co ciekawe, był to saver ze spalinowego Monster GT 4.6, więc w lekkim elektryku powinien być niezniszczalny.


Miałam nadzieję, że nasze dzieci będą tu chrzczone, pójdą do pierwszej komunii… Nie udało się. Może, gdybyśmy mieszkali w Polsce? Wiedziałabym do jakiego lekarza pójść. Wszystko było trudne do ogarnięcia. Niby tak blisko, niby tak podobny język, a jednak ludzie zupełnie inni. Kiedy zdecydowaliśmy się na ślub, byłam pewna, że dam sobie radę. Byliśmy tacy młodzi! Poznaliśmy się na zlocie młodzieży w Dreźnie. Od początku był dla mnie dobry, ciepły, serdeczny. Ciągle mnie szukał, dosiadał się na stołówce. Chodziliśmy na długie spacery, trzymając się za ręce. Rozmawialiśmy tylko po rosyjsku, on po olimpiadzie, ja ledwie dukałam. Na wieczorze pożegnalnym płakał. Łzy ciekły mu jak grochy. Wymieniliśmy się adresami, nie potrafił nawet wymówić poprawnie: Szczecin. Był taki wytrwały! Pisał do mnie co tydzień, ale ja nie wierzyłam, że coś z tego będzie, nie wierzyłam wcale. Żeby być razem musieliśmy wziąć ślub, nie mógł mnie zameldować u siebie, nie mogłam u niego mieszkać bez papierów. Mama była zła, że nie pójdę na studia. Obiecałam, że pójdę, jak nauczę się języka, ale potem… Nie było czasu.. Ślub wzięliśmy w Pradze. Nie chcieliśmy kościelnego, bałam się. Cywilny można zawsze anulować, tłumaczyłam mamie, kręciła głową – jak możesz brać ślub myśląc od razu o rozwodzie? Wyszliśmy z Ratusza na Starym Rynku, wpadliśmy w tłum turystów. Robiono nam zdjęcia pod zegarem, turyści też pstrykali, ciekawe w ilu albumach jestem w białej sukience? No i nie rozwiedliśmy się, pisałam listy do mamy, a potem mama zmarła. Zupełnie z dnia na dzień przestała być. Jeden jedyny raz pojechaliśmy wtedy do Szczecina. Niedługo potem pochowaliśmy naszego synka i już więcej nie udało mi się być w ciąży.


HPI E-Firestorm vs. Traxxas Rustler Trudno w to uwierzyć, ale E-Firestorm to pierwszy w historii firmy HPI elektryczny stadium truck 2WD. Dostępny jest w dwóch wersjach: z 15-zwojowym silnikiem Firebolt oraz z bezszczotkowym silnikiem Flux. Obydwie wersje sprzedawane są w postaci zestawów gotowych do jazdy (RTR). Dzięki uprzejmości Irka Dziwisa mieliśmy możliwość przetestować model E-Firestorm z silnikiem Firebolt. Oczywiście nie mogliśmy uniknąć porównania go z klasycznym reprezentantem gotowych do jazdy stadium trucków, czyli modelem Traxxas Rustler , również w wersjach z silnikiem szczotkowym . Mimo że daty wypuszczenia modeli na rynek dzieli ponad dziesięć lat, na pierwszy rzut oka widać spore podobieństwo. Projektanci z HPI oparli się na klasycznej, sprawdzonej konstrukcji elektrycznego trucka 2WD i nie próbowali wprowadzać na siłę żadnych rewolucyjnych rozwiązań. Naszym zdaniem była to bardzo dobra decyzja. Najbardziej rzucające się w oczy różnice między modelami to większy rozstaw przednich kół w modelu HPI oraz inna konstrukcja układu kierowniczego. W Rustlerze serwo skrętu ustawione jest wzdłużnie, w Firestormie jest ono montowane poprzecznie, podobnie jak w typowo zawodniczych truckach takich jak Losi XXX-T czy Associated T4. Przy bliższym porównaniu modeli widać jednak jasno, że E-Firestorm jest modelem nowszym i jego twórcy wyposażyli go w wiele rozwiązań znanych z topowych modeli klasy stadium truck. Stalowe półosie typu dogbone użyte przez HPI są znacznie nowocześniejszym rozwiązaniem niż teleskopowe, plastikowe półośki Rustlera. Zawieszenie Firestorma jest w pełni regulowane. Zamiast znanych z Rustlera plastikowych górnych wahaczy (camber links) w Firestormie zastosowano - zarówno z przodu jak i z tyłu - ich stalowe, regulowane odpowiedniki. Dodając do tego gwintowane amortyzatory, Firestorm pod względem możliwości regulacji zawieszenia zostawia Rustlera w tyle. Konstruktorzy z HPI bardzo poważnie potraktowali również temat wytrzymałości. Wszystkie zębatki w przekładni Firestorma są metalowe, co daje mu przewagę nad Rustlerem, którego słabym punktem jest plastikowy idler w przekładni. W zakresie dołączonej do zestawu RTR elektroniki i silnika nie ma wyraźnych różnic, jedynie w przypadku Rustlera w wersji XL-5 z 12-zwojowym silnikiem, należy uznać przewagę modelu firmy Traxxas.


Zamieszanie związane z rzekomym " końcem świata " w 2012 roku wzięło się z niewłaściwego zrozumienia wiedzy pochodzącej z kalendarza Majów. Za sprawą precesji Ziemi tak zwany punkt Barana (zwany inaczej punktem równonocy) przesuwa się i wędruje przed kolejnymi gwiazdozbiorami, jednak w przeciwną stronę niż znaki zodiaku. Zależnie od tego, na tle którego gwiazdozbioru aktualnie się on znajduje, na Ziemi następuje kolejna Era. Obecnie kończy się Era Ryb i zbliża się Era Wodnika Każda Era liczy w przybliżeniu 2000-2500 lat. Pełny cykl obiegu Punktu Barana trwa 25 770 lat. Nasi uczeni ten okres nazywają " rokiem platońskim ", Aztekowie " słońcem ", a Majowie " ŚWIATEM ". Obecnie zbliżamy się do końca " świata " według kalendarza Majów, czyli do końca nie tylko Ery Ryb, ale całego roku platońskiego. Nie oznacza to wcale końca ludzkości, lecz koniec kolejnego, liczącego ok. 26 000 lat cyklu ewolucyjnego, którego początkiem (według Majów) były narodziny planety Wenus. Przejście do Nowej Ery ma przynieść światu i ludzkości wielką zmianę świadomości i znaczący przeskok cywilizacyjny. Wróżby Horoskopy do gazet wymyślają redaktorki, bo naczelny im kazał (za karę) oto ukochany, koronny argument sceptyków, mający w ich mniemaniu skompromitować astrologię i dostarczyć ostatecznego dowodu na to, że jest ona oszustwem. Tak kochani sceptycy, tym razem muszę się z wami w pełni zgodzić! Macie 100% racji: gazetowe horoskopy są wyssanymi z redaktorskiego palca fantastycznymi bajkami, ale pisząc tak, wbrew własnemu interesowi, oczyszczacie astrologów z podejrzeń, że mają oni cokolwiek wspólnego z tą dziedziną " tfu-rczości ". Uważacie się za tak inteligentnych, a nie zauważyliście, że tym sposobem strzeliliście sobie gola-samobója. Haczyk na głuptasów tkwi w tym, że gazetowe horoskopy nie są astrologią i rzeczywiście najczęściej są pisane przez osoby, które nie mają o astrologii zielonego pojęcia . Potwierdza to swoim naukowym autorytetem sam Richard Dawkins , wasz nieomylny, ateistyczny guru.


2010-02-24: Darfur: podpisano układ rozejmowy z rebeliantami Prezydent Sudanu Omar Hassan al-Bashir we wtorek podpisał porozumienie o zawieszeniu broni z głównymi grupami rebelianckimi działających w Darfurze. Do podpisania porozumienia doszło w katarskiej Dausze. Największym ugrupowaniem rebelianckim aprobującym porozumienie jest Ruch na rzecz Sprawiedliwości i Równości. Prezydent godził się podzielić władzą z rebeliantami, nawet oddając im stanowiska w rządzie. 19 lutego w Ndżamenie, stolicy Czadu podpisano również ramowy plan przyszłych rozmów pokojowych, które mają odbywały się w Katarze. Rząd w Chartumie zapowiedział także anulowanie 100 wyroków śmierci ciążących na partyzantach i zwolnienie 30% więźniów. Ostateczne porozumienie pokojowe jest przewidziane na 15 marca, chociaż rebelianci z Ruchu Sprawiedliwości i Równości bagatelizują szanse osiągnięcia ostatecznego paktu pokojowego. Sudańscy rebelianci w 2008 roku podjęli nieudany szturm na Ndżamenę, w wyniku którego poległo 300 nawet bojowników. W konflikcie w Darfurze od 2003 r. zginęło około 300 tys. ludzi, a 3 mln uciekło z domów do obozów uchodźców.


Promet Promet (Pm, łac. promethium) – pierwiastek chemiczny z grupy lantanowców w układzie okresowym. Nie posiada żadnych stabilnych izotopów i został wytworzony sztucznie, choć jego śladowe ilości mogą powstawać w przyrodzie, w wyniku naturalnych procesów rozpadu jądrowego. Nazwa pochodzi od postaci z mitologii greckiej – Prometeusza. Pierwiastek ten został otrzymany w 1945 r. przez J. A. Marinsky'ego, C. D. Coryella i L. E. Glendenina w produktach rozszczepienia uranu w reaktorze jądrowym. Występowanie Ze względu na krótki czas rozpadu, żadna ilość pierwotnego prometu nie występuje na Ziemi. Mimo to śladowe ilości tego pierwiastka (4 części na kwintylion, pod względem masy) zostały stwierdzone w rudach uranu pochodzących z Konga, gdzie powstały jako produkt samorzutnych reakcji rozszczepienia jąder uranu . Promet może powstawać także w wyniku bardzo rzadkiego procesu rozpadu alfa naturalnego izotopu europu – 151 Eu . Linie widmowe prometu zaobserwowano w widmie gwiazdy HR 465 w gwiazdozbiorze Andromedy oraz prawdopodobnie HD 101065 i HD 965 . Oznacza to, że pierwiastek ten musi być na bieżąco produkowany w tych gwiazdach.


Herb gminy Lututów Herb Lututowa to herb miejscowości i gminy Lututów w powiecie wieruszowskim w województwie łódzkim. Herb ten przedstawia niebieską tarczę herbową, na której znajduje się biały (lub srebrny) kozioł zwrócony głową w prawo, z żółtymi (lub złotymi) rogami. Kozioł jest symbolem Lututowa od przynajmniej 600 lat. Najstarszą rzeczą, w której występuje on jako symbol miasta, to pieczęć Lututowa z roku 1532 (obecnie znajdująca się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie), na której znajdują się litery LVTOLTOV, a pod nimi wizerunek kozła zwróconego w lewo.


Warto w tym miejscu podkreślić, że ta prostota realizacji nie pociąga za sobą lepszych wyników znakowania fraz niż znakowania morfosyntaktycznego. Miałoby to miejsce gdyby oceniać osiągi modułu znakowania fraz za pomocą trafności rozumianej jako procent segmentów z poprawnie przypisanymi tagami IOB2. Miary tej się jednak nie używa, a stosowana powszechnie miara F implikuje bardziej surowe kary. Przykładowo, jeśli mamy do czynienia z bardzo długą frazą, a moduł znakowania zwróci poprawnie wszystkie znaczniki IOB2 z wyjątkiem jednego, to cała fraza zostanie potraktowana jako nietrafiona. Trafność przypisywania znaczników nie jest dobrym sposobem oceny oznakowania frazami, gdyż stosunkowo łatwo osiągnąć wysokie wartości, jeśli prawidłowo rozpoznamy tagi O oznaczające, że przez segmenty nie przebiega żadna fraza. W szczególności jeśli wartość trafności podalibyśmy dla problemu znakowania pojedynczej frazy, która występuje w tekście nieczęsto, ,,parser'', który każdemu segmentowi przypisuje znacznik O, uzyskałby wysoką ocenę. Ramshaw i Marcus (1995) pokazali nie tylko sposób reprezentacji fraz za pomocą znaczników IOB1, ale także sposób, w jaki można użyć algorytmu Brilla znanego ze znakowania morfosyntaktycznego do znakowania fraz. Przypomnijmy, że algorytm Brilla pozwala na indukcję reguł, które dokonują kolejnych poprawek istniejącego już oznakowania ciągu segmentów (por. str. 32). Algorytm wymaga zastosowania heurystyki, która pozwala na początkowe przypisanie znaczników -- przypisanie, które korygować będą reguły w kolejnych iteracjach. W przypadku algorytmu z pracy (Ramshaw i Marcus, 1995) heurystyka ta korzystała z oznakowania morfosyntaktycznego: danemu segmentowi w przypisujemy znacznik IOB1, który najczęściej przypisano w danych uczących segmentom oznakowanym tagiem morfosyntaktycznym, który tager przypisał także segmentowi . Na danych pochodzących z korpusu Wall Street Journal (WSJ) udało się osiągnąć wartość miary F 92,05%. Praca (Ramshaw i Marcus, 1995) jest istotna także ze względu na stosowany zbiór danych: wspomniane dane pozyskane z korpusu WSJ wraz z ich podziałem na część uczącą i testową stały się standardowym materiałem testowym, na którym później przetestowano szereg algorytmów znakowania fraz rzeczownikowych. Drugi standardowy zbiór danych został opracowany na potrzeby konferencji-konkursu CoNLL-2000 (Tjong Kim Sang i Buchholz, 2000). Dane te także pochodzą z tego samego fragmentu korpusu WSJ, lecz tym razem tekst oznakowano aż jedenastoma typami fraz. Zbiór ten uwzględnia frazy rzeczownikowe (NP), przyimkowe (PP), przymiotnikowe (AdjP), czasownikowe (VP), przysłówkowe (AdvP), a także kilka mniej typowych fraz, które odpowiadają partykułom, spójnikom itp. (te nietypowe frazy występują w tekście stosunkowo rzadko). W przypadku obu zbiorów danych, część ucząca składa się z 211 727 segmentów, natomiast część testowa zawiera ich 47 377. Dla uproszczenia, pierwszy zbiór danych będziemy nazywać odtąd korpusem WSJ-NP, natomiast zbiór drugi -- korpusem CoNLL 2000.


Gmina Skandawa Gmina Skandawa – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1946-1954 i 1973-1976 Do 28 września 1954 oraz od 1 stycznia 1973 do 31 stycznia 1977 w woj. olsztyńskim (dzisiejsze woj. warmińsko-mazurskie). Siedzibą władz gminy była Skandawa. Gmina Skandawa powstała po II wojnie światowej na terenie tzw. Ziem Odzyskanych. 28 czerwca 1946 roku jako jednostka administracyjna powiatu kętrzyńskiego gmina weszła w skład nowo utworzonego woj. olsztyńskiego . W skład gminy wszedł niewielki obszar części przeciętego granicą państwową powiatu gierdawskiego, która znalazła się po stronie polskiej (Lipica i Skandawa). Według stanu z 1 lipca 1952 roku gmina była podzielona na 7 gromad: Dzietrzychowo, Krelikiejmy, Lipica, Lwowiec, Momajny, Silginy i Skandawa. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin. Jednostkę reaktywowano 1 stycznia 1973 roku w tymże powiecie i województwie . 1 czerwca 1975 roku gmina weszła w skład nowo utworzonego (mniejszego) woj. olsztyńskiego. 1 lutego 1977 roku gmina została zniesiona a jej obszar włączony do gmin Barciany i Sępopol .


Marcin Wilkowski z zaprzyjaźnionego bloga Historia i Media przesłał mi informacje o kolejnej odsłonie projektu History Carnival, w ramach którego od 2005 roku wiedza historyczna jest promowana poprzez comiesięczny przegląd najciekawszych blogów poświęconych tej tematyce. Tym razem projekt po raz pierwszy organizowany jest poza blogosferą angielskojęzyczną - a gospodarzem jest właśnie blog Historia i Media. History Carnival to comiesięczny przegląd tematów historycznych, które pojawiają się na blogach. Biorą w nim udział nie tylko blogerzy pasjonujący się historią, ale także nauczyciele, studenci, profesjonalni historycy czy pracownicy naukowi wyższych uczelni. Za pomocą specjalnego formularza lub mailowo zgłaszają oni wybrane ze swoich blogów posty, które podczas finału każdej odsłony są wspólnie prezentowane. Umożliwia to nie tylko promocję własnego bloga, ale także zainicjowanie interesującej dyskusji lub poznanie zupełnie nowych tematów lub faktów historycznych.


Poseł Krystyna Skowrońska: …zupełnie inaczej mogłaby funkcjonować gospodarka. Dziękuję bardzo, pani marszałek, ale ten czas w stosunku do wypowiedzi pana prezesa został skalkulowany dla nas bardzo niekorzystnie. (Oklaski) Wicemarszałek Ewa Kierzkowska: Dziękuję. Ja przypominam, że czas na zadawanie pytań jeszcze będzie, tak że będzie pani poseł miała okazję również zadać pytania. (Oklaski) Bardzo proszę, głos zabierze pani poseł Aleksandra Natalli-Świat, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Aleksandra Natalli-Świat: Pani Marszałek! Panie Prezesie! Wysoka Izbo! Na początek jedna dygresja. Pan poseł, który był sprawozdawcą komisji, pozwolił sobie wypowiadać się tak, jakby prezentował stanowisko komisji, a nie własne albo niektórych posłów. Nie ma czegoś takiego po wysłuchaniu sprawozdania Narodowego Banku Polskiego, jak stanowisko komisji, ponieważ były wygłaszane wyłącznie stanowiska poszczególnych posłów. Pan sprawozdawca był uprzejmy relacjonować tylko te uwagi i te komentarze, które odpowiadały jego mniemaniu, natomiast pominął zupełnym milczeniem inne wypowiedzi. I to jest nieładnie, panie pośle. Natomiast przystępując już do meritum sprawy – ustawa o Narodowym Banku Polskim stanowi, że podstawowym celem działalności Narodowego Banku Polskiego jest utrzymywanie stabilnego poziomu cen przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej rządu, o ile nie ogranicza to podstawowego celu NBP. W ustawie do zadań Narodowego Banku Polskiego zalicza się także m.in. regulowanie płynności banków oraz ich refinansowanie i działanie na rzecz stabilności krajowego systemu finansowego. Wymieniam te zadania dlatego, że w 2008 r. to właśnie te kwestie przykuwały największą uwagę i stanowiły, myślę, jeden z najbardziej istotnych czy zajmujących opinię publiczną problemów. W pierwszej połowie roku na plan pierwszy wysuwały się problemy związane ze wzrostem cen. O tym już była mowa, tak że pozwolę sobie do tego nie wracać, do tych czynników, które powodowały wzrost cen, i dlaczego to następowało. Natomiast w odpowiedzi na zmieniające się oceny poziomu inflacji i przewidywaną sytuacją gospodarczą Rada Polityki Pieniężnej podejmowała decyzje dotyczące wysokości stóp procentowych. Jednak analizując informacje o polityce pieniężnej za 2008 r., należy pamiętać o opóźnionym oddziaływaniu tych zmian. Tak więc na procesy inflacyjne w roku 2008 miały wpływ wcześniejsze decyzje, natomiast polityka pieniężna prowadzona w roku 2008 czy wprowadzone zmiany mają wpływ na przykład na to, co dzieje się w tej chwili. I jeżeli dzisiaj inflacja zbliżyła się do zakresu czy poziomu dopuszczalnych odchyleń od zakładanego celu inflacyjnego, to jest to m.in. efekt właśnie działań prowadzonych w ramach polityki pieniężnej w 2008 r. I tak, myślę, należałoby to oceniać.


W genach 80 mieszkańców Islandii genetycy znaleźli linię DNA mitochondrialnego, która występuje wyłącznie u rodowitych mieszkańców Ameryki i Azji Wschodniej. Hiszpańscy i islandzcy naukowcy myśleli początkowo, że jest to współczesna domieszka genetyczna związana z migracjami do Islandii mieszkańców Azji. Hiszpańscy i islandzcy naukowcy myśleli początkowo, że jest to współczesna domieszka genetyczna związana z migracjami do Islandii mieszkańców Azji. Jednak po przeanalizowaniu rodowodów czterech rodzin okazało się, że wszystkie w pierwszej połowie XVIII w. miały przodków w tym samym regionie Islandii. Badacze uważąją, że linia genetyczna (fachowo podklad haplogrupy) najpewniej pochodzi od jednej mieszkanki Ameryk i dostała się do Islandii w wyniku wikińskich rejsów do Ameryki Północnej. Tym samym linia genetyczna oznaczona symbolem C1e stała się kolejnym dowodem na to, że żeglarze ze Skandynawii wyprzedzili Kolumba o kilka stuleci. Jeśli hiszpańscy i islandzcy badacze mają rację, to ich odkrycie jest również najstarszym dowodem współżycia seksualnego mieszkańców Europy i Ameryki. Należy jednak ostrożnie podchodzić do tezy, którą pozwoliłem sobie umieścić w tytule. Po pierwsze owa Indianka niekoniecznie musiała być porwana, a po drugie geny naszej bohaterki mogły zmieszać się ze skandynawskimi w Ameryce, a do Europy sprowadziła je jedynie jej potomkini.


Mój serbski kolega Pavle został obywatelem węgierskim w ostatni piątek i oficjalnie nazywa się Pál. Cieszymy się, przede wszystkim dlatego, że będzie miał paszport Schengen i łatwiej będzie mu podróżować. Mniej cieszą się pewnie ci, dzięki którym było to możliwe a mianowicie autorzy ustawy o obywatelstwie, która bardzo uprościła proces uzyskiwania obywatelstwa węgierskiego tak by mogli je otrzymywać Węgrzy mieszkający w krajach sąsiednich. Pavle uciekł z Serbii przed wojnami Miloszewicza i serdecznie nienawidzi wszelkich nacjonalizmów, w tym i węgierskiego. Jak to się stało? Ano tak: w ustawie prawo do obywatelstwa węgierskiego daje się wszystkim, których przodkowie mieli kiedyś obywatelstwo węgierskie (jakoś trzeba było prawnie określić kto jest Węgrem). Pavle pochodzi z Wojwodiny, jego dziadkowie obywatelstwo to przez jakiś czas mieli, więc się kwalifikuje. O tej nieco zaskakującej konsekwencji ustawy dowiedział się on od swojego kolegi Serba, któremu z kolei powiedzieli o niej pracownicy MSW, gdzie kolega uczy angielskiego. Ciekawostką jest, że gdy żona Pavle zadzwoniła do ich lokalnego samorządu posłano ją do wszystkich diabłów bo "co sobie wyobraża" natomiast w innym samorządzie (według ustawy papiery o obywatelstwo można składać w dowolnym samorządzie) przyjęto ich dużo przyjaźniej i udzielono pomocy w składaniu wniosku idącej dalej niż wymaga tego zawodowa uprzejmość, a przecież i tu i tu ta sama ustawa obowiązuje. Oczekiwanie na decyzję było krótkie, Pavle musiał tylko zademonstrować w międzyczasie znajomość języka węgierskiego. Sama ceremonia nadania obywatelstwa pozbawiona była patosu. Przy składaniu przysięgi można było jak kto chciał dodać "tak mi dopomóż Bóg" a prowadząca ceremonię urzędniczka w przemówieniu powiedziała, że może Węgry obecnie nie są krajem naszych marzeń ale co zrobić. Wspomniany kolega Pavle też, wraz ze swą rodziną, jest już obywatelem węgierskim. Ciekaw jestem ile jest takich wypadków, czy to zjawisko jednostkowe czy też jest tu jakiś trend.


Studiował na uniwersytetach w Hull i Oksfordzie, doktoryzował się ze stosunków międzynarodowych. Rozpoczął karierę zawodową w edukacji dorosłych, jako wykładowca i organizator w Workers’ Educational Association. W 1982 współtworzył International Broadcasting Trust, jednocześnie pracując nad programem “Battle for the Planet” dla kanału Channel 4. W 1987 roku przeniósł się do Thames Television, gdzie pracował na stanowisku producenta odpowiedzialnego za programy edukacyjne (Network Educational Officer). Karierę w BBC rozpoczął w 1991 roku, pracując nad rozwojem pasma audycji nocnych. W 1997 roku zajął stanowisko szefa zamówień (Head of Commissioning) w BBC / Open University. Był odpowiedzialny za renegocjację zasad współpracy w ramach projektu, dzięki czemu programy wyprodukowane przez Open University, takie jak “Rough Science”, były prezentowane w najlepszym czasie antenowym nadawcy. Był odpowiedzialny za strategię nauczania dorosłych oraz kampanie takie jak “The Big Read” (Wielkie czytanie).


Podatek progresywny Podatek progresywny - jest metodą obliczania wymiaru podatku, w myśl której wysokość należnego podatku rośnie szybciej niż proporcjonalnie w stosunku do wielkości podstawy opodatkowania. Określenie to stosuje się najczęściej w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych. Przy progresywnym systemie opodatkowania stawka opodatkowania (procent płaconego podatku) rośnie wraz ze wzrostem dochodu podatnika. Oznacza to, że podatnik o wyższych dochodach będzie odprowadzał większą część swojego dochodu w formie podatku, niż podatnik o niższym dochodzie. Stanowi to wyraźną różnicę w stosunku do podatku liniowego, gdzie każdy podatnik płaci taką samą część swoich dochodów w formie podatku (np. 19%). Niemal we wszystkich progresywnych skalach podatkowych efektywna stopa opodatkowania (stosunek kwoty ostatecznie należnego podatku do wartości podstawy opodatkowania) jest określana nominalnie dla pewnych przedziałów wartości podstawy. Graniczne kwoty tych przedziałów nazywa się progami podatkowymi. Jeżeli dochód podatnika w danym roku podatkowym przekroczy wartość któregoś progu dochodowego, to nadwyżka dochodu nad wartością progu podlega opodatkowaniu w oparciu o wyższą stawkę opodatkowania. Podatek w kolejnych przedziałach dochodowych jest obliczany jako suma podatku płaconego za górną kwotę graniczną niższego przedziału dochodowego (według skali podatkowej) oraz podatku od kwoty nadwyżki nad kwotę graniczną według stawki właściwego przedziału. Przykład Zakładamy, że skala podatkowa przewiduje dwa przedziały dochodowe (a więc jeden próg) i następujące przypisane do nich stawki opodatkowania: 0 zł - 30.000 zł - opodatkowane stawką 20% ponad 30.000 zł - opodatkowane stawką 50% Podatnik A uzyskał w roku podatkowym dochód w wysokości 25.000 zł. Całość jego dochodu mieści się w pierwszym przedziale dochodowym, zatem nie przekroczył on progu podatkowego. Cały jego dochód zostanie opodatkowany stawką 20%, zatem wymiar podatku (należna kwota podatku) wyniesie 5.000 zł. Podatnik B uzyskał w tym samym roku podatkowym dochód w wysokości 40.000 zł. Przekroczył on zatem próg podatkowy i w stosunku do niego będą zastosowane różne stawki opodatkowania. 30.000 zł z jego dochodu zostanie opodatkowane stawką 20%, natomiast nadwyżka jego dochodu nad kwotą progu podatkowego zostanie opodatkowana stawką 50%. 30.000 zł x 20% = 6.000 zł 10.000 zł x 50% = 5.000 zł Podatnik B zapłaci w sumie 11.000 zł podatku. Część jego dochodu została opodatkowana mniejszą, a część większą stawką opodatkowania. Efektywna stawka opodatkowania wyniosła w tym przypadku 27,50%: 11.000 zł / 40.000 zł = 27,5% Kwota wolna od podatku Przy progresywnej formie opodatkowania bardzo często mamy do czynienia z kwotą wolną od podatku, która jest odliczana od podstawy opodatkowania.


Przybycie całkowicie spełniło pokładane w niej nadzieje. Jest wyborem fikcyjnych, z jednym wyjątkiem napisanych przez samego Tótę, wycinków prasowych dotyczących lądowania na terenie Węgier UFO. Sprawa, od razu uprzedzam, też zmyślona, więc ufolodzy mogą tu przestać czytać tę notkę. Specjalnego smaczku dodaje moment lądowania UFO: jesteśmy w środku kampanii wyborczej 2006 roku słynnej z tego, że przyniosła zwycięstwo rządzącemu Gyurcsányowi, który po wyborach przyznał się do kłamstw w kampanii, wziął się za zaciskanie pasa i szybko doczekał się widowiskowych zamieszek ale nie uprzedzajmy faktów. Skrótowo historia: w Hortobágy rozbija się, jak to początkowo informuje rząd, samolot. Amerykański - wojskowy - cywilny - przenoszący broń atomową - eksperymentalny - wszystkie te warianty pojawiają się w kolejnych komunikatach i doniesieniach prasowych aż w końcu okazuje się, że to UFO. Zabrać je chcą Amerykanie, oddać chce Gyurcsány, protestuje przeciwko temu Orbán ("To nasze UFO, węgierska Arka Przymierza"), publicyści komentują - Tóta nawet napisał charakterystyczny dla siebie antyklerykalny tekst związany z UFO a kościoły łamią sobie głowy co zrobić z problemem UFO ("Czy obcy są chrześcijanymi?". UFO otacza wojsko a wojsko otacza "żywy łańcuch" zwolenników Orbána. Węgierscy komuniści piszą list do "pozaziemskich gości" zaczynający się od słów "Drodzy towarzysze UFO". Amerykanie zaczynają grozić i twierdząc, że Węgrzy są matecznikiem terroryzmu zaczynają szykować inwazję. W międzyczasie Rosja i Ukraina organizują wspólne manewry na granicy węgierskiej. Gdy amerykańskie bombowce są już w powietrzu, Gyurcsány płacze w telewizji i ucieka z kraju a bookmakerzy przyjmują zakłady ile minut minie od upadku pierwszych bomb do kapitulacji wojska węgierskiego, cała historia kończy się nieoczekiwanie - jak, nie zdradzę by nie odbierać przyjemności czytania dla tych, którzy się za książkę wezmą. Perfekcyjnie dobrana czcionka i sposób łamania a także znakomita imitacja stylu poszczególnych organów prasowych daje złudzenie autentyczności. Tóta stworzył wycinki z czterech głównych dzienników, paru tabloidów a także tygodników oraz niszowych czasopism.


Recenzowany gatunek: Flor de Obera. Troszkę testów nie zaszkodzi, a że ostatnio pijam przeróżne gatunki Yerba Mate postanowiłem stworzyć cykl, mający na celu przedstawić moje subiektywne odczucia na temat różniastych gatunków. Na początek chciałbym opisać mało popularny w naszym kraju gatunek, mianowicie " Flor de Obera ". Do wyboru tej Yerby namówiła mnie zawsze przyjemna Pani ze Szczypty, kiedy to szukałem mocniejszego gatunku. Postanowiłem ją zamówić w Herbatkowo - wybieram zawsze najtańszy sklep, także nie traktujcie tego jako reklamę, jeden gatunek jest tam droższy inny - jak ten - tańszy. Zamówiłem w piątek, powinienem dostać w poniedziałek, jednak ze względu na chochliki komputerowe powstało jednodniowe opóźnienie (za co dostałem gratisową przesyłkę.) Kurier dostarczył mi ją we wtorek, po otworzeniu, niestety kiepskiej jakości papierowego opakowania wydobył się przyjemny zapach, lekko gorzkawy, jednak charakterystyczny dla argentyńskich gatunków. Bardzo mała ilość pyłu zrobiła na mnie dobre wrażenie. Więcej listków niż gałązek daje kolejny plus. Początek świetny. 3/4 matero zostało napełnione, La Mulata AL 17 " wkręcona " w susz, woda w temperaturze niższej niż standardowo - 75 st. C (tak miałem polecane i to się sprawdziło) gotowa więc czas na pierwsze zalanie. Święty Tomasz ciągnie bardzo szybko, więc kolejne zalanie po krótkiej chwili. Pierwszy siorb i... miłe zaskoczenie, mimo zapowiadanej dużej mocy, czuć dużo Yerby, mało goryczy, lekko-kwaśny smak . Nie chcąc używać porównań do innych gatunków i nie mając takiej potrzeby stwierdzam oryginalny smak. Po szóstym zalaniu nadal czuć porządny smak Yerby, bez większej straty, do tego mocne pobudzenie. Podsumowując - Gatunek dla tych, którzy nie lubią kwaśnych, cierpkich smaków, natomiast uwielbiają duże, a do tego długie pobudzenie. Yerba ta stawia na nogi szybko i przyjemnie, pobudza ciało, uspokaja ducha. Opakowanie: 3/10 - jak zwykle śliski papier, pękający od spodu. Zapach: 9/10 - lekko gorzkawy, ogólnie przyjemny i delikatny. Smak: 9/10 - lekko kwaśny, czuć dużo Yerby. Pobudzenie: 10/10 - jedna z najmocniejszych jakie piłem i chyba jakie są. Wytrzymałość: 8/10 - po szóstym zalaniu bez większej utraty smaku. Cena-jakość: 10/10 - Jak na tą jakość cena (od 20PLN/0,5kg) jest bardzo niska.


Mark Ryan Mark Ryan (ur. 7 czerwca 1956 w Doncaster) - brytyjski aktor filmowy. Swoją karierę aktorską, poza epizodem w filmie Who Dares Wins z 1982 roku, rozpoczął na planie serialu Robin z Sherwood. W serialu tym miał on także zagrać tylko epizod w pierwszej części, a grana przez niego postać Nasira miała być uśmiercona przez Robina z Loxley. Jednakże ze względu na to, że wzbudził on podziw członków ekipy filmowej sposobem m.in. poruszania się, postać ta, a z nią on sam trwał aż do ostatniego odcinka serialu. Dzięki temu, że na planie dobrze posługiwał się bronią, stał się jednym z większych fanów samego serialu, a także stał się ekspertem od ustawiania walk bronią białą w filmach. Brał udział w koordynowaniu walk w takich filmach jak: The Secret Adventures of Jules Verne, The Bacchae czy Król Artur. Swoich sił próbuje jako pisarz, który zawsze ma wiele pomysłów oraz gra w musicalach m.in. w West End. Do albumu Matador wraz z Tomem Jonesem wykonał piosenkę pt. This Incredible Journey. Wystąpił w teledysku Over the Hills and Far Away Gary'ego Moore'a. Także występuje w reklamach m.in. keczupu Heinz. Wybrana filmografia 1983 - 1986 - Robin z Sherwood 1989 - Upiór w operze 1994 - Działo zagłady 1995 - Rycerz króla Artura 2000 - Norymberga


(Lekarka pije łyk kawy. Pukanie do drzwi. Nie czekając na zaproszenie, do gabinetu wchodzi Jędrek ) JĘDREK To pani? Tam, na parkingu przed poradnią? Nieźle wypasiona bryka! Tylko ten kolor.... żarówa! Aż oczy bolą. ASYSTENTKA Dzień dobry! LEKARKA Ty nie bądź taki hej do przodu. Jakbyś zobaczył, co ma pod maską, dopiero by cię oczy zabolały. (Wskazuje na fotel, ale Jędrkowi nie śpieszy się, by usiąść.) JĘDREK Jesteś widoczny - jesteś bezpieczny, co nie? Pani się już nie dąsa. ASYSTENTKA (odkłada robótkę, bierze ze ściany klucz) Właśnie, to ja do wucetu na chwilę - cały dzień nie było chwili spokoju, już prawie na żółto widzę. (Lekarka niezadowolona, że Asystentka wychodzi w momencie, gdy przyszedł pacjent.) LEKARKA Przygotowany? JĘDREK (podaje skierowanie i plik wyników badań, które Lekarka uważnie czyta) A pani? LEKARKA Siadaj. JĘDREK Zna się pani na tym? (zdziwione spojrzenie lekarki. Jest zła, że chłopak wątpi w jej kompetencje) No tak, pewnie się pani zna, w końcu dentysta, to też jakby trochę doktor. LEKARKA Coś ty dziś taki jadowity, Snejk? JĘDREK Skąd pani?.... LEKARKA Trochę o tym czytałam. JĘDREK(pokazując na plik badań) Ja nie o tym. Skąd pani, no wie pani... o tej ksywce... LEKARKA Jak to w szpitalu. Ludzie mówią, coś się czasem usłyszy. JĘDREK Za dużo gadają. (Lekarka przygotowuje narzędzia.) LEKARKA Wracasz potem na oddział? JĘDREK Tak, potrzymają mnie kilka dni. (Lekarka wkłada rękawiczki, zagląda do ust Jędrka.) LEKARKA Wyrzucimy szóstkę. JĘDREK Znaczy - ekstrakcja? LEKARKA Tak, jak się umawialiśmy. Ale najpierw wymienię ci wypełnienie w siódemce. Za jednym znieczuleniem, dobrze? Wykruszone. Ty zjadasz te plomby, czy co? (w trakcie badania Jędrek mówi coś niezrozumiale i pokazuje ręką) Tak, tak, masz rację. Wypłucz usta, przygotuję znieczulenie. JĘDREK (pokazuje na osłonę na twarz) Mówiłem, żeby pani wzięła tę szybkę. LEKARKA Wezmę, za chwilę. Przygotuję znieczulenie. Pani Jolu! JĘDREK Ta to chyba nie kocha swojej pracy? Może nie ma powołania, albo co? (lekarka, ze strzykawką w ręku odwraca się w stronę Jędrka. Jej zachowanie wskazuje, że zgadza się z chłopakiem, ale nie zamierza z nim o tym dyskutować) Może powie mi pani, że nie mam racji? LEKARKA Mówi, że wychowała już kilka pokoleń dentystów. Tylko ja jestem jakaś niereformowalna. Rodzice są z tobą? JĘDREK Skończyłem osiemnaście. Sam o sobie decyduję. LEKARKA Jasne. Zaraz wyciągnę kartę, sprawdzimy. Pani Jolu! (znieczula Jędrka) Wszystko sama. A spróbuj się postawić! (Odkłada strzykawkę na tackę, na stoliku z narzędziami.) JĘDREK (naśladując bohaterów „Kingsajzu”:) Nie lubię! Nie lubię! LEKARKA Jeszcze się nie przyzwyczaiłeś? (Jędrek zaprzecza. Wstaje z fotela.) JĘDREK Mogę trochę pochodzić? (lekarka szuka karty Jędrka. Jędrek chodzi po gabinecie, wchodzi do socjalnego Sięga po książkę leżącą na stole) Podręcznik? (kartkuje książkę) Ciekawe. Naprawdę. A tu - o kurczę! Ale obrazki! Może zdawać na stomatologię? Co pani na to? Pół gęby mi drętwieje. (Wchodzi Asystentka.) ASYSTENTKA A ty gdzie! Kto ci pozwolił? (wskazuje Jędrkowi drzwi do gabinetu. Jędrek wraca do gabinetu. Asystentka podchodzi do szafki, gdzie Lekarka szuka karty Jędrka. Odsuwa ją) Jak ty się nazywasz? (wskazuje na fotel) Siadaj, nie łaź tak. JĘDREK Szczepko. ASYSTENTKA No tak, Szczepko... Tutaj. Szybko znajduje kartę. Miałeś niedawno osiemnastkę? JĘDREK Aha.


— Czyby sie też i u nas nie chowały? Trza spróbować. Żeby to dostać parę żywych... Już bych sie ochfiarował dzień pościć na tę intencyję. Ba, kiedy to strasznie mdłe. zaraz w łapach zdycha, choćbyś ją i najdelikatniej ujął pazdurami... Idąc rozmyślał nad tym pomysłem i uśmiechał się do tego widoku, jaki mu wyobraźnia przedstawiała. „Pasą się koło jamy. Pasie ich się cały kierdel. Czarne, białawe, siemieniate... Dzieciska swawolą z nimi — niby straszą je, jak koty młode, ale żadne się nie śmie tknąć. Ociec zakazał. A on se leży na przyjamiu i cieszy oczy tym obrazkiem... — Żeby sie jeno chciały chować!... Ale coby nie chciały? — pocieszał się. — Wytłumaczy sie im, że i ludzie nie lepsi, i nie dla ładnych piórek je chowają. A poszanowania nigdzie takiego by nie miały. Z miłością by sie koło nich chodziło... Ino jak wytrzymać, coby sie ich nie tknąć? Człowiek potrafi, bo cóż, i trawę może jeść... Dla zaokrąglenia tych przedumywań dodał se jeszcze w myśli: — Trzeba bedzie ten pomysł przemyśleć przy czasie. A tymczasem musi sie jeszcze starego zażywać sposobu... Zatrzymał się i począł się zastanawiać, w którą stronę się udać. Za wodą wczora był, to tam pewnie dziś strzegą. — Dziwnie nieprzewidujący ludzie... Najporęczniej byłoby do chałup pod lasem, ale dużo niebezpiecznie, za blisko jamy. Trzymał się starej zasady i ludziom znanej: „Lis koło swojej nory nigdy kur nie dusi". Od pradziadów ród jego w tej okolicy mieszkający trzymał się tej zasady; jak z tamtej strony góry miał osiedle, to tu chodził polować — a jak zaś tu się sadowił, to po tamtej stronie polował. Wszystko zaś na to, aby człeka zmylić, gdyby chciał swoich szkód rzekomych dochodzić na lisim rodzie. Tę zasadę jakiś pra-lis z przezorności mądrej ustanowił i potomkowie jego trzymali się jej święcie, choć odkąd ludzie o niej się zwiedzieli, nie miała już praktycznie żadnego znaczenia. Była to tradycyjna przezorność — bez waloru.


Sam bym chciał, żeby było różowo i żeby w związku z euro powstały drogi, linie kolejowe, lotniska i kina studyjne. Euro to piękny pretekst i być może nawet Komisja Europejska zmiękłaby i dorzuciła kilka miliardów albo chociaż uprościła procedury. Minęło kilka miesięcy od przyznania Polsce imprezy i nic się jednak nie dzieje. Odwoływane są kolejne plany (autostrad, szybkich pociągów), gazety i blogi lamentują. Czym biedny kibic dojedzie na mecz? Jak się przemieści? Tymczasem organizatorzy ewidentnie nic sobie z tego nie robią. I nie będą. Nie muszą. Wizja wielkich stadionów i setek tysięcy kibiców wędrujących po Polsce wzdłuż i wszerz została stworzona przez media, a organizatorzy wiedzą, że ratuje ich system sprzedaży biletów. Według tego systemu połowę miejsc na stadionach dostają sponsorzy. Ci organizują konkursy, ale przede wszystkim wysyłają swoich pracowników. Reszta biletów jest w większości losowana (gospodarz dostaje nikłą pulę) i szansa, że ten sam kibic wylosuje bilet w Poznaniu i we Wrocławiu jest raczej mała. W ten sposób potrzebne są po pierwsze stadiony, a po drugie lotniska. Oczywiście - też nie jest tak łatwo w Polsce je zbudować, ale dużo łatwiej niż zbudować stadiony, lotniska i tysiące kilometrów dróg. Zdecydowana większość kibiców przyjedzie na jeden mecz, co najmniej połowa (bo gospodarz też część biletów rozdaje) przyjedzie nie za własne pieniądze w ramach wycieczek korporacyjno-szkolnych, a na takich czas płynie inaczej i 45 godzin w podróży też ma swoje zalety... Pozostaje ewentualnie niewielka grupa kibiców, którzy kibicują samej imprezie - lubią po prostu malować sobie twarze i pić ciepłe piwo przed telebimem albo wybijać szyby w sklepach.


Moscavide Moscavide - planowana stacja metra w Lizbonie, na linii Vermelha. Planowane otwarcie stacji ma nastąpić w 2010.


Chyba pierwszym dowodem, że model o który oparta jest Wikipedia działa i to całkiem dobrze, był słynny raport “Nature” , z którego wynikało, że liczba błędów w sieciowej encyklopedii jest zbliżona do liczby pomyłek w słynnej Encyclopedia Britannica. Teraz sama Britannica upodabnia się do Wikipedii - jak donosi “Wired” , wkrótce internauci (choć nie wszyscy) będą mogli zgłaszać propozycje haseł do umieszczenia w liczącej sobie 240 lat encyklopedii. Britannica pracuje nad hybrydą “starego” i “nowego” - chce zachować solidną markę najstarszej wydawanej bez przerwy encyklopedii, ale i wykorzystać model zbierania wiedzy przystosowany do epoki internetu. Czym nowy serwis encyklopedii ma różnić się od Wikipedii? Wciąż będzie zamknięty - podobnie jak czytać, pisać Britannicę będą mogli tylko zarejestrowani użytkownicy. Ich twórczość będą później sprawdzać eksperci, których zresztą Britannica chce zachęcać do współpracy na różne sposoby - ma powstać system bliżej niespercyzowanych nagród, a jedna z nich będzie umieszczenie notki na temat aktywnego autora, wraz z wykazem publikacji i opisem aktywności w serwisie encyklopedii. Opisujący nowy projekt na blogu “Wired” Eliot Van Buskirk nazywa więc ten pomysł “połączeniem Wikipedii z Linked In. Aktualnie nowa witryna znajduje się w fazie beta-testów.


Batalion ON "Brzeżany" Brzeżański Batalion Obrony Narodowej (Batalion ON "Brzeżany") - pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP. Batalion sformowany został w 1937, w składzie Lwowskiej Brygady ON, a wiosną 1939 przeformowany na etat batalionu ON typ I. Dowództwo batalionu i 1 kompania stacjonowały w w Brzeżanach, 2 kompanię rozlokowano w Rohatynie, a 3 kompanie w Podhajcach. Jednostką administracyjną i mobilizującą dla Brzeżańskiego Batalionu ON był 51 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych w Brzeżanach. Prawdopodobnie po ogloszeniu mobilizacji powszechnej batalion włączony został w skład nowo utworzonej Tarnopolskiej Półbrygady ON.


Zanim umówicie się na randkę z internautą, odwiedźcie jego stronę WWW! Psychologowie uważają bowiem, że można poznać wiele szczegółów osobowości człowieka, zaznajamiając się z jego stronę domową. Simine Vazire i Samuel Gosling z uniwersytetu w Austin (Teksas) polecili niezależnym sądziom kompetentnym, by zapoznali się ze stronami znalezionymi za pomocą popularnej wyszukiwarki i ocenili osobowość ich autorów, używając składającego się z 44 pytań Inwentarza Osobowości “Big Five”. Następnie badacze kontaktowali się z internautą i prosili go o wypełnienie kwestionariusza, a także o wyznaczenie przyjaciela, który będzie oceniać jego osobowość. Wyniki kwestionariuszy wypełnionych przez sędziego, autora strony i jego przyjaciela były bardzo zbieżne. Gosling uważa, że czyjąś osobowość można poznać, odwiedzając jego biuro czy sypialnię. Nasze otoczenie fizyczne jest bowiem manifestacją tożsamości. Wiele mówić będą na przykład znajdujące się w sypialni plakaty i zdjęcia. Informują też o nas ślady zachowań, czyli rozrzucona pościel, resztki jedzenia na urzędowym biurku itp. Vazire i Gosling twierdzą, że na stronach internetowych nie znajdziemy co prawda śladów zachowań, ale będziemy za to mieć łatwy dostęp do ściśle kontrolowanych przejawów manifestacji tożsamości: zamieszczanych zdjęć, cytatów czy odnośników do innych stron. Badanie amerykańskich naukowców ukazało się w Journal of Personality and Social Psychology .


Wprowadzono również dodatkowy etap odrzucania przykładów użycia opisujących byty nazwane (ang. named entities). Nie ma jednej ustalonej definicji bytu nazwanego w literaturze (Marcińczuk i Piasecki, 2011). W przypadku filtrowania w ujednoznacznianiu znaczeń najbardziej interesującymi typami bytów nazwanych są: nazwy własne (imiona, nazwiska), nazwy instytucji, firm, nazwy bytów geograficznych (miasta, ulice). Byty nazwane bardzo często mają bardzo odmienną charakterystykę dystrybucyjną od pozostałych znaczeń słowa, więc mogą zarówno tworzyć osobne grupy jak i być doczepione do innych grup (elementy odstające). Dla przykładu nazwisko Pol (Marek Pol) jest często niepoprawnie ujednoznaczniane morfo-syntaktycznie jako lemat pole. Z punktu widzenia leksykografa pracującego nad budową słownika przykłady użycia opisujące byty nazwane nie są interesujące. Słowniki nie opisują bytów nazwanych, ponieważ właściwie dla każdego słowa można utworzyć dowolną liczbę bytów nazwanych. Dlatego postanowiono odrzucać przykłady użycia opisujące byty nazwane. Do tego celu został wykorzystany program liner2 (Marcinczuk, 2012), który potrafi rozpoznać wystąpienia pięciu kategorii bytów nazwanych w tekście. Kategorie te to: imiona, nazwiska, nazwy państw, miast i ulic. Program liner2 działa w oparciu o paradygmat uczenia nadzorowanego, uczy się z korpusu, w którym zostały ręcznie oznaczone nazwy własne. Podstawą działania liner2 jest metoda warunkowych prób losowych (ang. conditional random fields). Precyzja rozpoznawania w teście wykorzystującym walidację krzyżową osiągnęła ponad 95%, przy czym zostało znalezionych ponad 96% nazw własnych. Na tekstach bardzo odbiegających od korpusu treningowego spodziewane wyniki mogą być nawet o kilka-kilkanaście procent niższe, jednak taka jakość rozpoznawania jest zadowalająca podczas filtrowania. Podejście do opisywania grup opisane w tym rozdziale nie jest jednak pozbawione wad. Najważniejszym potencjalnym problemem podejścia opartego na etykietowaniu grupy przykładami użycia jest ryzyko błędnego wyboru przykładu użycia z grupy. Największy wpływ na to ma błędne przypisanie przykładu użycia do centrum grupy. Stanie się tak np. gdy proces ekstrakcji cech zawiedzie. Porównywanie przykładów użycia i wyznaczenia grup odbywa się w przestrzeni cech a nie tekstu, przy czym cechy wydobyte dla niektórych przykładów użycia mogą nie odpowiadać faktycznej zawartości przykładu użycia. Powodów tego stanu rzeczy może być kilka: uszkodzony tekst (np. problemy z kodowaniem tekstu, błędy wynikające z digitalizacji tekstu), błędy i/lub braki w analizie morfologicznej (przypisana niepoprawna analiza morfologiczna słowa, brak słowa w słowniku analizatora, błędnie wygenerowana forma podstawowa wyrazu przez Odgadywacz), błędy w ujednoznacznianiu morfo-syntaktycznym (źle wybrana analiza, np. problemem taggera TaKIPI jest systematyczny błąd przy ujednoznacznianiu słowoformy krów jako kier, ker), subtelne błędy w konstrukcji cech (np. błędy w operatorach JOSKIPI). W przypadku wyboru złego przykładu użycia cała grupa zostanie błędnie opisana przez człowieka, przez co kolejny etap metody LexCSD zawiedzie dla tego znaczenia. Potencjalnym zmniejszeniem szansy na popełnienie tego rodzaju błędów jest podanie więcej niż jednego przykładu użycia.


12-letni Rafał z Ozorkowa został dotkliwie okaleczony przez psa. Owczarek podhalański rozerwał mu nos i odgryzł kawałek nozdrza. Dawny wygląd może przywrócić chłopcu tylko operacja plastyczna. Do zdarzenia doszło przed jednym z barów piwnych w miejscowości Cedrowice. Następnego dnia rano Rafał miał wyjechać wraz z rodzicami na wakacje nad jeziorami. - Bar znajduje się po sąsiedzku z naszym domem - mówi ojciec Rafała. - Prowadzą go moi rodzice. Wieczorem Rafał postanowił odwiedzić babcię. Przy wejściu do lokalu spotkał wuja z owczarkiem podhalańskim na smyczy. Pies był bez kagańca. Nie wiem z jakiego powodu bestia rzuciła się na syna. Pamiętam tylko, że dziecko wpadło do domu z przeraźliwym płaczem. Z nosa lała mu się krew. Na szczęście lekarzom w porę udało się przeprowadzić operację. Świadkowie podają różne wersje zdarzenia. Według babci chłopca, pies zaatakował Rafała, kiedy jego właściciel na czas opróżniania kufla z piwem przekazał chłopcu smycz do potrzymania. Właściciel Korala (tak wabi się bestia) twierdzi natomiast, że Rafał drażnił się z czworonogiem i dlatego wywołał u niego agresję. To bardzo spokojny pies - mówi właściciel. - Zawsze wiernie chodził przy nodze i słuchał poleceń. W związku z tym zdarzało się, że wychodziłem z nim na spacer bez kagańca. Nigdy wcześniej nie zrobił nikomu nic złego. Pogryziony chłopiec jest w szoku. Zamiast wakacyjnego szaleństwa nad wodą, leży obolały w domu. Ma dużą ranę na nosie i odgryziony kawałek nozdrza. Lekarze mówią, że konieczny będzie przeszczep z okolic pachwiny. Rodzice Rafała martwią się, że chłopca może czekać seria bolesnych zastrzyków. Do tej pory nie udało się bowiem ustalić, czy pies był szczepiony przeciw wściekliźnie. Wprawdzie jego właściciel twierdzi, że tak, ale nie ma na to dokumentu. Obecnie Koral jest pod obserwacją lekarzy weterynarii.


W tym miesiącu nie odbędzie się spotkanie z cyklu “Kultura 2.0″, za co szczególnie przepraszamy osoby dopytujące się nas o termin i spodziewające się czegoś w najbliższy wtorek. Już teraz zapraszamy na spotkanie czerwcowe, które będzie podsumowaniem dotychczasowych spotkań - przed przerwą wakacyjną. Jak przystało na podsumowanie, chcemy poruszyć temat ogólny i podstawowy, czyli stan kultury i uczestnictwa w kulturze w Polsce. A w szczególności zastanowić się, jak funkcjonują dwa obiegi kultury: oficjalny i tradycyjny; oraz nowy, w dużej mierze niezależny, i funkcjonujący z pomocą nowych mediów.


23) w art. 45 w pkt 1 wyrazy " numery NIP, REGON oraz ewentualnie PESEL " zastępuje się wyrazami " dane, o których mowa w art. 35 pkt 2,"; 24) w art. 46 w ust. 4: a) w pkt 1 wyrazy " numery NIP, REGON, PESEL lub inny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 33 ust. 3 " zastępuje się wyrazami " dane, o których mowa w art. 35 pkt 2 ", b) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: " 2a) informacje o uprawnieniu płatnika składek do wypłaty zasiłków," c) w pkt 9 na końcu dodaje się wyrazy " albo podpisem elektronicznym "; 25) w art. 47: a) w ust. 1: - w zdaniu wstępnym po wyrazach " za dany miesiąc " dodaje się wyrazy " , z zastrzeżeniem ust.1a ", - w pkt 1 wyrazy " do 12 dnia " zastępuje się wyrazami " do 10 dnia ", - pkt 2 otrzymuje brzmienie: " 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych w rozumieniu art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255), " b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: " 1a. Twórcy i artyści przesyłają deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne oraz opłacają składki za okres wykonywania działalności twórczej lub artystycznej przed dniem wydania decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców w terminie opłacania składek za miesiąc, w którym otrzymali decyzję.", c) w ust. 4 skreśla się wyrazy " , przy użyciu dokumentów płatniczych określonych w art. 49 ust. 3 ", d) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: " 4a. Składki lub wpłaty, o których mowa w ust. 4, płatnik składek opłaca przy użyciu: 1) bankowych dokumentów płatniczych składanych za pośrednictwem banku według wzorów, o których mowa w art. 49 ust. 3, 2) dokumentu elektronicznego z programu informatycznego udostępnianego przez Zakład płatnikom składek lub wydruku z tego programu, 3) dokumentu elektronicznego z programu informatycznego udostępnianego płatnikom składek przez bank, 4) dokumentu w postaci uzgodnionej z instytucją obsługującą wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne - zwanych dalej " dokumentami płatniczymi.", e) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:


Creative Commons Polska oraz Koło Naukowe Własności Intelektualnej Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego organizują konferencję naukową zatytułowaną “Czy wolna kultura jest legalna? Licencje Creative Commons w polskim prawie autorskim” . Konferencja odbędzie się w piątek, 25 kwietnia 2008 roku w Sali Senatu UW w Pałacu Kazimierzowskim (Krakowskie Przedmieście 26/28), w godzinach 9.00-17.00. Udział w konferencji jest bezpłatny. Tematem konferencji są zagadnienia prawne związane z licencjami Creative Commons - chcemy, by konferencja była okazją do przedyskutowania funkcjonowania licencji w polskim prawie oraz omówienia istniejących problemów związanych z ich wykorzystywaniem. W szczególności, w trakcie konferencji zaprezentujemy szkic wersji 3.0 polskich licencji Creative Commons, przygotowany przez naszego koordynatora prawnego. Do udziału w konferencji zaprosiliśmy wykładowców akademickich, prawników oraz przedstawicieli organizacji zbiorowego zarządu . Mamy nadzieję, że konferencja będzie więc okazją do dyskusji na temat licencji Creative Commons wśród przedstawicieli różnych środowisk zainteresowanych prawami autorskimi. Szczegółowe informacje znajdują się na stronie konferencji .


Co jest przejawem szerszego skrzywienia debaty (i polityki kulturowej), które świetnie zdiagnozował w czasie premiery naszego raportu dr Wojciech Machała, prawnik z UW. Mówił o tym, że system prawa autorskiego był dotychczas kształtowany wyłącznie w środowisku „dostawców” treści (innymi słowy pośredników i twórców) – a dziś musi uwzględnić też zdanie „odbiorców” (użytkowników). W tych kategoriach można zrozumieć, na czym polega skandal z doborem partnerów do konsultacji ACTA przez MKiDN. Wkrótce będziemy mieć nagranie ze spotkania, dla mnie najciekawsze była w nim okazja do jednoczesnego pokazania perspektywy, biznesowej, „dostawców” i perspektywy „użytkowników”. Rozmowa pokazała, że te dwie perspektywy są zupełnie inne: te same cyfry pokazując relacje sprzedaży do kopiowania filmów są dla jednych dowodem nieetyczności odbiorców, a dla drugich nieetyczności dostawców. Pokazały też dla mnie autentyczny problem modeli biznesowych, „związanych” formalnościami, koniecznością negocjacji licencji, itd. – które w praktyce przegrywają pod względem aktualności i przystępności z ofertą nieformalną. Przemysł wyraźnie próbuje bronić się kategorią jakości – szczególnie widoczną przy promocji telewizji cyfrowej, ale internauci (co z kolei od dawna wiadomo ze względu na popularność fatalnego jakościowo formatu mp3) rękami, nogami i kopiami głosują na jakość „good enough”). I pod tym względem sieciowa, nieformalna konkurencja w pewnym stopniu jest konkurencją nieuczciwą. Ale jednocześnie biznesowi można zarzucić nie dość odważne eksperymentowanie z nowymi modelami, które już całkiem nieźle są rozpracowane, i które mogą nową sytuację „oswoić”. Głos z sali spytał dlaczego przemysł kopie ściągnięte i obejrzane w Sieci traktuje jako stratę, a nie jako darmową promocję… Oswajanie wydaje mi się tu kluczową sprawą. Kamil Przełęcki z Agory mówił na spotkaniu (słusznie) o konieczności edukacji użytkowników, by lepiej rozumieli kwestie prawne, funkcjonowanie biznesu, itd. Ale chyba trzeba też sprawę odwrócić – biznes (i jest to w jego własnym interesie) musi wyedukować się od użytkowników. Innymi słowy, potrzeba dyskusji.


FILLER i na Alejach Jerozolimskich jest ten autobus i na Alejach Jerozolimskich ile? czy gdzie? na Górczewską i leci na Górczewską, tak? tak a ___ a czy Wolską leci jak cmentarz? jaką ulicą Wolską Wolską gdzie jest cmentarz pięćset jeden tak FILLER nie będzie jechał Wolską nie będzie nie nie będzie jechał FILLER FILLER a FILLER czyli FILLER czyli jak ___ a na przykład, jak będę pod Dworcem Centralnym FILLER to wsiądę w pięćset jeden i dojadę na Górczewską? tak dojadę to on potem z Górczewskiej jedzie na Stegny? FILLER czy jak to znaczy tak, jak będzie wracał z Górczewskiej jak jak wraca z Górczewskiej, to jedzie na Stegny i do Pałacu Kultury, tak? przez Dworzec Centralny, tu przy Hotelu Marriott a przy Hotelu Marriott ma przystanek aha tak FILLER a jak ja dojadę innym autobusem, to z Dworca Centralnego najpierw jadę na FILLER Osiedle Górczewska ale pani potrzebuje gdzie jechać, przepraszam na Osiedle Górczewska a no to tak, pięćset jeden, to wtedy bezpośrednio on ma pętlę na Górczewskiej pętlę na Górczewskiej i wtedy ___ FILLER z Pałacu FILLER z Dworca Centralnego wsiadam tak, ale musi pani FILLER nie z budynku dworca, tylko wyjść na Aleje Jerozolimskie a, muszę wyjść na Aleje Jerozolimskie, tak? tak aha i w Alejach Jerozolimskich wsiąść tak tak FILLER w którym miejscu? proszę pani, jak się idzie od budynku dworca, schodzi się na dół, jest przystanek w Alejach Jerozolimskich a, a, na dół jest przystanek i on wtedy na Górczewską jedzie, tak tak, tak a proszę mi powiedzieć, czy czterysta osiem chodzi koło cmentarza? czterysta osiem już sprawdzam tak, czterysta osiem, on z Rembertowa jedzie... przystanek Fort Wola albo Reduta Wolska FILLER a Reduta Wolska lub, lub ___ Reduta Wolska ma tak? tak przystanek ___ lub Fort ___ Wola tak FILLER a no, te, czyli za cmentarzem za cmentarzem za cmentarzem, czterysta osiem, dziękuję panu, dziękuję proszę bardzo


LEKARKA Jasne. Zawsze znajdzie dobry moment, żeby sobie wyjść. (sięga po materiały, potem lampę do naświetlania plomby. Nie jest jej wygodnie, brakuje pomocy) Pani Jolu! ASYSTENTKA Zaraz, zajęta jestem przecież. LEKARKA Zamknij usta. Nie za wysoko? JĘDREK Kiepsko czuję, wszystko drętwe. (zamyka i otwiera usta) Może trochę. LEKARKA Sprawdzę kalką. Pani Jolu! Proszę o kalkę! Taka tu, widzisz, peerelowska ergonomia: Kazał se pan... Sięga po kalkę ...zrobił se.... JĘDREK Niewyraźnie (trochę brzmi to jak „cham”) Sam? LEKARKA (sięgając z niewygodnej pozycji po kalkę wbija sobie w rękę igłę strzykawki, którą znieczulała Jędrka) O cholera! (zrywa rękawiczkę, biegnie do umywalki. Wyciska krew z rany pod strumieniem wody) O kurwa! Przepraszam cię Jędrek. ...no i co teraz?... Panienko Przenajświętsza... JĘDREK To ja panią przepraszam... (Wchodzi Asystentka) ASYSTENTKA Przepraszam panią... pani doktor, przepraszam... ASYSTENTKA Co się?... (szacuje wzrokiem sytuację, szybko wyjmuje z szafki butelkę z płynem odkażającym. Patrzy, na Lekarkę przy umywalce) Leci? Jeszcze tym - poleję. Tu- ...o...tu pisze: Zabija grzyby i wirusy... (polewa ranę) Jeszcze. LEKARKA Głęboko. Wlazło chyba z pół igły. Co teraz? (Jędrek chce zejść z fotela) Ja nie... LEKARKA Siadaj! Dostałeś czynnik. Musimy skończyć. JĘDREK Ręce...ręce się pani doktor... LEKARKA Nic mi się nie trzęsie. Siedź spokojnie. JĘDREK Może kiedy indziej? Powinna pani pojechać na Zakaźne. Dadzą lek. (lekarka zabiera się do pracy. Asystentka usłużnie, tuż obok, czeka na ewentualne polecenia) Szybka! (lekarka sięga po szybkę, zakłada. Kilka ruchów wiertłem) LEKARKA A teraz? JĘDREK (sprawdza wysokość plomby, zgrzytając zębami) Dobrze. W sam raz. LEKARKA Muszę się napić. (ściąga rękawiczki) No, co tak patrzysz!? Kawy. Zaschło mi w ustach. (Idzie do socjalnego. Pije kilka łyków kawy. Kubek odstawia na stolik obok kubka Asystentki.) JĘDREK To może tą szóstkę innym razem? LEKARKA Od kiedy ty chorujesz na hemofilię? Od wczoraj? Nie wiesz, że czynnika nikt ci z rękawa nie wytrzepie? JĘDREK Można dać wazopresynę. LEKARKA Siadaj i nie dyskutuj. Pięć minut roboty. JĘDREK Szybka! Rękawiczki... (Asystentka usłużnie podaje szybkę i rękawiczki. Z troską przygląda się Lekarce, wykonującej zabieg. Lekarka usuwa ząb. Kilka zakrwawionych gazików ląduje na tacce.) LEKARKA Zagryź gazik. Spokojnie, bez mojej rękawiczki. Jeszcze raz. (ściąga rękawiczki. Ogląda sobie rękę) Nie krwawi już. ASYSTENTKA (trzymając w ręce butelkę z płynem dezynfekcyjnym) Może tym jeszcze? (Lekarka macha ręką, uważając, że polewanie nic już nie da)


W dniach 20-21 września br. Ośrodek PINIA w Sokolnikach Lesie, ul. Sokolnickiego 29, odbędą się MistrzostwaSzkół Okręgu Łódzkiego w Brydżu Sportowym. Celem rozgrywek jest popularyzacja brydża sportowego wśród młodzieży szkolnej i osób dorosłych, doskonalenie poziomu gry oraz wyłonienie Mistrzów Powiatu Zgierskiego w kategorii open i kategorii młodzieży szkolnej. Regulamin MISTRZOSTW SZKÓŁ OKRĘGU ŁÓDZKIEGO W BRYDŻU SPORTOWYM Organizator: Łódzki Związek Brydża Sportowego. Termin rozgrywek: 20-21.09.2008 r. Miejsce rozgrywek: Ośrodek PINIA w Sokolnikach Lesie, ul. Sokolnickiego 29. Cel rozgrywek: Popularyzacja brydża sportowego wśród młodzieży szkolnej. Podniesienie i doskonalenie poziomu gry. Wyłonienie najlepszych szkół. Zakwaterowanie i wyżywienie (dla osób zrzeszonych w PZBS): Ośrodek PINIA w Sokolnikach Lesie. Harmonogram rozgrywek: - 20.09.2008 r. godz. 10.00 – turniej par na impy, - 20.09.2008 r. godz. 15.00 – turniej par na maxy, - 20.09.2008 r. godz. 20.00 – turniej indywidualny, - 21.09.2008 r. godz. 9.00 – turniej teamów. 7. Zawodnicy: W zawodach mają prawo uczestniczyć uczniowie szkół podstawowych, gimnazjów i szkół średnich z terenu województwa łódzkiego. Punktacja długofalowa (PDF): Każda szkoła ma prawo wystawić dowolną liczbę zawodników. Do punktacji długofalowej liczą się wyniki najlepszych 4 zawodników każdej szkoły w każdym turnieju. Przepisy: W rozgrywkach stosowane będą przepisy międzynarodowego prawa brydżowego. W miejscu rozgrywek i zakwaterowania obowiązuje uczestników kulturalne zachowanie się oraz zakaz spożywania napojów alkoholowych i palenia tytoniu. Nagrody: Za zajęcie pierwszych trzech miejsc w punktacji długofalowej reprezentacja każdej szkoły otrzyma puchar i dyplom. Prezes Wojewódzkiego Związku Brydża Sportowego w Łodzi mgr inż. Włodzimierz Choinkowski


Drugim tekstem, w którym raport „Obiegi kultury” zostaje poddany krytyce, jest felieton Wojciecha Orlińskiego. Orliński zwraca uwagę na trzy kwestie: wiarygodność danych zebranych podczas wywiadów, definicję obiegu nieformalnego, oraz nieuwzględnienie w raporcie gier. Z pierwszym zarzutem trudno polemizować – w pewnym sensie najprostszym wytłumaczeniem jest cytat z Orlińskiego, który pisze o tym, „co humaniści nazywają >>badaniami<<„. O ograniczeniach narzędzi badawczych piszemy sporo w samym raporcie, podobnie jak piszemy o problemach z ilościowym badaniem tego, co nieformalne. Jeśli chodzi o kwestię definicji obiegu nieformalnego, to w raporcie podkreślamy, że część analizowanych kanałów to w istocie kanały hybrydowe. Być może część osób, które deklarowały pobieranie darmowych treści ściągały darmowe wersje oficjalnych treści, albo teksty z domeny publicznej. Być może też część osób, które odpowiadały na pytania nie tylko o „darmowość”, ale też np. o korzystanie z sieci peer-to-peer czy serwisów takich jak chomikuj.pl, pobiera z nich książki znajdujące się w domenie publicznej. A odpowiadając pozytywnie na pytania o posiadanie „nieoryginalnych płyt” czy „nieoryginalnych nagrań na komputerze”, miała na myśli kopie z filmu z rodzinnej imprezy, zmontowanego w profesjonalnej firmie, wydanego na płycie z nadrukiem i zapakowanego w piękne pudełko. Tego w pełni wykluczyć nie można – ale mamy też świadomość, że trudno te ograniczenia pokonać. Postulowane przez Orlińskiego odpytywanie z tego, jakie treści pobierają ankietowani, prowadzi nas do badań etnograficznych – które zresztą już przygotowujemy. W ich wypadku nie sposób będzie jednak mówić o reprezentatywności, bo tego typu badania prowadzone są po prostu na znacznie mniejszych niż w wypadku badań ankietowych grupach. Pracując nad badaniem uznaliśmy, że na początek ważniejsze jest wskazanie na skalę zjawiska. A badając ilościowo musimy przyjąć, że jeśli ankietowani kłamią, to kłamią losowo. Choć można sprawę potraktować inaczej: gdyby nasi ankietowani udzielając odpowiedzi „wybielali się”, zaniżając poziom uczestnictwa w obiegu nieformalnym, to zebrane dane można potraktować jako dolną granicę wielkości zjawiska.


Liu Chao-shiuan Liu Chao-shiuan (chin. trad. 劉兆玄, chin. upr. 刘兆玄, pinyin Liú Zhàoxuán;ur. 10 maja 1943, w Liuyang w prowincji Hunan), tajwański polityk i profesor, premier Republiki Chińskiej od 20 maja 2008 do 10 września 2009. Biografia Liu urodził się w 10 maja 1943 w prowincji Hunan w Chinach kontynentalnych. W 1965 ukończył studia licencjackie na Narodowym Uniwersytecie Tajwańskim w Tajpej. W 1968 uzyskał stopień magistra chemii na Université de Sherbrooke w Sherbooke w Kanadzie. W 1971 doktoryzował się z chemii na University of Toronto . W latach 1987-1993 pełnił funkcję rektora Narodowego Uniwersytetu Tsing Hua w Xinzhu. Od 1993 do 1996 zajmował stanowisko ministra transportu w gabinecie premiera Lien Chana. W latach 1997-2000 był wicepremierem w rządzie premiera Vincenta Siewa. Zasłynął w tym czasie skutecznymi działaniami radzenia sobie ze skutkami potężnego trzęsienia ziemi, jakie nawiedziło Tajwan we wrześniu 1999 i spowodowało śmierć 2,4 tysiąca osób. Od 2004 do 2008 był rektorem Uniwersytetu Soochow w Tajpej. W kwietniu 2008 prezydent-elekt Ma Ying-jeou wyznaczył Liu na stanowisko premiera w przyszłym gabinecie . 20 maja 2008 Liu oficjalnie objął stanowisko premiera Republiki Chińskiej . 7 września 2009 premier Liu złożył dymisję na ręce prezydenta Ma. Powodem tej decyzji była krytyka działań rządu w odpowiedzi na tajfun Morakot, który nawiedził Tajwan na początku sierpnia 2009 i pochłonął ponad 700 ofiar. Krytycy zarzucali władzy nieprzeprowadzenie ewakuacji mieszkańców z rejonów objętych żywiołem oraz wyrażenie zbyt późno zgody na przyjęcie zagranicznej pomocy. Premier Liu stwierdził, że "cała odpowiedzialność polityczna spoczywa na nim jako najwyższym administratorze i z tego powodu przedłożył dymisję prezydentowi, którą ten przyjął" . 10 września 2009 nowym premierem Republiki Chińskiej został Wu Den-yih.


W sieci pojawiło się kolejne darmowe, elektroniczne wydanie bardzo dobrze znanego wszystkim magazynu Linux+. Od kliku wydań autorzy zdecydowali się, że prócz wersji drukowanej, będzie również wersja elektroniczna. Jednakże istnieje duże prawdopodobieństwo, że zrezygnują w formy drukarskiej, na rzecz wydań typowo w internecie. Jednakże wszyscy Ci, którzy mają opłaconą prenumeratę, nie muszą się o nic martwić. Do nich nadal będzie dochodziło papierowe wydanie co miesiąc.