UZASADNIENIE do projektu uchwały 1. Podstawa prawna uchwały. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy należy „podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a także wznoszenia pomników”. 2. Zamierzone cele uchwały. Nadanie placowi położonemu pomiędzy Domem Harcerza i ul. Stanisława Wyspiańskiego nazwy „Plac Korczakowców” na wniosek Pana Stanisława Rogulskiego – Dyrektora Zespołu Szkół Elektronicznych i Samochodowych, Pana Jerzego Zgodzińskiego – V–ce Przewodniczącego Polskiego Komitetu Korczakowskiego oraz Pana Leszka Kornosza – Komendanta Chorągwi Ziemi Lubuskiej Związku Harcerstwa Polskiego. 3. Określenie przewidywanych skutków proponowanych rozwiązań, m. in. społecznych, ekonomicznych, gospodarczych, organizacyjnych, prawnych. Pięćdziesiąt lat temu, w roku 1961, w ówczesnej Zasadniczej Szkole Zawodowej w Zielonej Górze powstała z inicjatywy nauczyciela tej szkoły - mgr Jerzego Zgodzińskiego 20 Drużyna Harcerska, która obrała sobie za patrona znakomitego pedagoga, lekarza i pisarza Janusza Korczaka. Na przestrzeni 50 – ciu lat swego nieprzerwanego istnienia, drużyna harcerska spod znaku zielonego sztandaru, rozrosła się do Szczepu Drużyn Harcerskich im. Janusza Korczaka, tworząc w mieście prężny ośrodek działalności wychowawczej, jak również społecznej i kulturalnej. Dzięki swoim dokonaniom – szczególnie w sferze upowszechniania i animacji kultury Korczakowcy stali się sławni nie tylko w lokalnym środowisku, ale także w kraju i za granicą. Wielokrotnie byli laureatami konkursów muzycznych, fotograficznych, filmowych, literackich i teatralnych. Wielu, spośród wychowanków dh hm Jerzego Zgodzińskiego, zostało w swoim dorosłym życiu artystami, dziennikarzami, literatami, pracownikami kultury, turystyki i sportu, ale także prezesami firm, managerami zarządzającymi dużymi organizacjami. Korzczakowcy są współzałożycielami wielkiego – obecnie już o zasięgu światowym – stowarzyszenia, wdrażającego do systemu wychowania dzieci i młodzieży idei pedagogicznych Janusza Korczaka, jakim jest polski Komitet Korczakowski.


W związku z tym, że moja praca nad doktoratem zaczyna powoli wkraczać w decydującą fazę, zacząłem coraz więcej czytać. Coraz więcej książek o fanach. Książek sprowadzanych czasem za ciężkie pieniądze ze Stanów. Po kolei postaram się zaprezentować wszystkie pochłaniane przeze mnie dzieła. Czasami opisy będą bardziej, czasami mniej szczegółowe. Niektóre zbliżać się będą do recenzji, inne będą po prostu przekopiowaniem opisów. Tak też sprawa ma się z książką, którą prezentuję w tym poście. Chodzi o wydaną już dość dawno, bo w 1995 roku Science Fiction Audiences, w ktorej John Tulloch i Henry Jenkins snują fascynujące rozważania o publiczności fantastyki. Wszystko w oparciu o dwa teksty – brytyjski serial Doctor Who oraz amerykański klasyk – Star Trek. Wszystko również w konwencji paradygmatu oporu przeciwko medialnym producentom. Autorzy na niemal trzystu stronach starają się zaprzeczyć bierności odbiorców dwóch wymienionych serii, starają się pokazać różne strony aktywności, reinterpretowania, tworzenia znaczeń. W tej części książki, którą napisał John Tulloch, autor zajmuje się różną interpretacją oraz różnicami w odbiorze między różnymi grupami ludzi, wzorując się na głośnych badaniach Davida Morleya (The Nationwide Audience). Henry Jenkins natomiast stosuje charakterystyczne dla siebie, bardzie etnograficzne podejście. To tak w wielkim uogólnieniu.


Jocelyn (Ontario) Jocelyn to gmina (ang. township) w Kanadzie, w prowincji Ontario, w dystrykcie Algoma. Powierzchnia Jocelyn to 132,53 km². Według danych spisu powszechnego z roku 2001 Jocelyn liczy 298 mieszkańców (2,25 os./km²).


Widząc że niepodobna mu już przejechać, Saffar cofnął się nagle. Brunon i Nizib odskoczyli na bok. Ahmet i Van Mitten pochwycili i odciągnęli Kerabana; pocztylion popędził konie, chcąc przejechać po za baryerę. Pociąg pośpieszny w tejże chwili przeleciał spiesznie i w pędzie zawadził o tylne koła powozu, który nie zdążył dostatecznie daleko usunąć się z drogi. Skutkiem uderzenia powóz został zgruchotany; pasażerowie nie uczuli nawet wstrząśnienia. Nie posiadający się z gniewu, Keraban chciał rzucić się na przeciwnika; ale Saffar spiął konia i przebiegł wraz z orszakiem, nie racząc nawet spojrzéć na niego. – Nędznik! nikczemnik!… krzyczał Keraban; niech no go tylko gdzie spotkam!… – Cóż teraz poczniemy? rzekł Ahmet, powóz zgruchotany… – Niech tam! odrzekł Keraban; ale mu nie ustąpiłem! W tej chwili nadjechało kilku kozaków, odkomenderowanych do pilnowania porządku na kolei; widzieli oni całe zajście przy baryerze, zbliżywszy się więc do Kerabana, pochwycili go za kołnierz. Oburzony zaczął się rzucać i opierać; siostrzeniec i Van Mitten próbowali stanąć w jego obronie – daremnie! niedość że przekroczył przepisy policyjne odnoszące się do kolei żelaznych, ale pogorszył jeszcze sprawę swoją, stawianiem oporu władzy. Pomimo krzyku i wygadywań Kerabana, ujęto go i odstawiono na stacyę Sakario, a biedny Ahmet, Van Mitten, Brunon i Nizib, stali strapieni przy rozbitym powozie. – A to miła awantura! rzekł Van Mitten. – Jak tu ratować wuja? Przecież nie możemy go opuścić! rzekł Ahmet. We dwadzieścia minut później, nadjeżdżał pociąg pędzący z Tyflisu do Poti, i w oknie jednego wagonu ukazała się głowa Kerabana. Twarz jego poczerwieniała, oczy krwią nabiegły ze złości. Mniejsza już że go aresztowano, ale ci okrutni kozacy zmusili go wsiąść do wagonu i po raz pierwszy w życiu jechać koleją żelazną. Trzebaż było wyzwolić go z tak niemiłego położenia, w jakiem postawił go szatański jego upór, i starać się zapobiedz aby to opóźnienie nie uniemożliwiło ich przybycia do Skutari w oznaczonym terminie.


Vincent Ogé Vincent Ogé – (ur. ok.1755 roku, zm.1791 roku na Haiti) – wódz powstania Murzynów i Mulatów we francuskiej kolonii Saint-Domingue na Haiti w roku 1790. Po klęsce powstania schronił się w hiszpańskiej części wyspy Haiti. Został jednak wydany Francuzom i stracony.


Cechy słownikowe są bardzo pomocnym źródłem informacji. Pomimo zastosowania automatycznej procedury uzupełnienia form odmienionych opisanej w sekcji 4.2.2 wykorzystane słowniki mają duże braki pod względem form odmienionych. Aby częściowo uzupełnić te braki, została zastosowana automatyczna procedura pozyskania form odmienionych na podstawie słownika odmiany sjp-odm 14. Jest to słownik form odmienionych dostępny na licencji GPL, LPGL lub CC SA. Słownik zawiera ok. 190 000 form bazowych słów pospolitych i nazw własnych wraz z ich odmianami. Ze słownika zostały wybrane wszystkie grupy słów zaczynających się dużą literą. Ponieważ słowa nie były przypisane do żadnych kategorii semantycznych, konieczne było opracowanie procedury rzutowania na kategorie nazw własnych. Dla każdej grupy pierwsze słowo było traktowane jako forma bazowa. Jeżeli forma bazowa grupy znajdowała się w dotychczasowym słowniku nazw własnych i była przypisana do dokładnie jednej kategorii, to pozostałe słowa z tej grupy zostały dodane jako formy odmienione tej nazwy. W przypadku niejednoznaczności formy odmienione nie były dodawane do żadnej kategorii, aby uniknąć niepoprawnych form odmiany. W ten sposób zostały dodane nowe formy imion, nazw państw, miast i ulic. Nazwiska zostały pominięte, ponieważ ręczna weryfikacja pokazała, że większość potencjalnych form odmienionych nazwisk było formami innych nazw (np. formy odmienione nazw ulic zostały przypisane do nazwisk) — odmiana nazwisk różni się od odmiany innych nazw. Po zastosowaniu tej procedury słownik nazw własnych został rozszerzony o ok. 125 tys. nowych form odmienionych. Szczegółowe statystyki słowników przed rozszerzeniem i po nim zostały przedstawione w tabeli 4.10. Procedura rozszerzenia słownika została oceniona pod kątem wpływu na jakość rozpoznawania nazw własnych przez model CRF. Walidacja krzyżowa na korpusie CSER wykazała wzrost kompletności z 92,68% do 93,84% przy zachowaniu tego samego poziomu precyzji, co w efekcie pozwoliło na wzrost średniej harmonicznej z 94,66% do 95,27% (pełne wyniki zostały przedstawione w tabeli 4.11). W kolejnych eksperymentach będą używane rozszerzone słowniki.


Alek Tarkowski (1977). Doktor socjologii, pracuje w Interdyscyplinarnym Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego (ICM) na Uniwersytecie Warszawskim. Koordynator projektu Creative Commons Polska. Członek Zespołu doradców strategicznych przy Prezesie Rady Ministrów. W latach 2006-2008 autor codziennych felietonów o nowej kulturze w Polskim Radiu Bis. W 2008 roku obronił doktorat w Szkole Nauk Społecznych IFiS PAN, opisujący używanie internetu z perspektywy konstruktywistycznej socjologii technologii i mediów. Interesuje się relacjami między kulturą i systemem własności intelektualnej, kulturą remiksu i cyfrową kulturą popularną oraz socjologią nowych mediów i technologii.


Astrologia u starożytnych narodów Wschodu, w Asyrii, Babilonii i Egipcie znajdowała poczesne miejsce nie tylko w zastosowaniu do każdej niemal dziedziny wiedzy, lecz również była używana w zarządzaniu państwem oraz była ściśle związana z religią, tworząc jej podstawowe założenia. W Grecji astrologia straciła swój charakter religijny, rozwijając się raczej jako światopogląd filozoficzny. Biblijni hebrajczycy, ściślej Izraelici, istnieli jako państwo buforowe między dwiema potęgami, hołdującymi astrologii: Babilonem i Egiptem, nic dziwnego zatem, że byli obeznani z religią gwiazd. Na poparcie tego w wielu miejscach Starego Testamentu znaleźć można astrologiczny tok myśli świadczący o tym, że astrologia była tam ogólnie znana i praktykowana. W wielkiej wizji Hioba rozpoznajemy stacje księżycowe, a w błogosławieństwie Jakuba (1.Mojż.49) znaki Zodiaku. Z Babilonu Żydzi przejęli również siedmiodniowy tydzień oraz nazwy miesięcy, wyznaczając dzień świąteczny czyli Sabat na sobotę czyli dzień Saturna. U proroków i u następujących po nich prawodawców astrologia właściwa, tj. przepowiadanie z gwiazd, nie spotyka się z zakazem (Daniel II, 2; Izajasz 47,13; Jeremiasz 10,2). Jedynie wykonywanie czarów i wróżenie było wzbronione pod srogą karą (Deuteromn.18, 10), zaś Żydowska Kabała w swych wszystkich rozdziałach wyraźnie nawiązuje do astrologii. W starożytnym Rzymie prawo XII tablic (450 r. p.n.e.) zakazywało czarów pod karą śmierci. Jednak divinatio czyli przepowiadanie przyszłości i dowiadywanie się rzeczy ukrytych sposobem naturalnym traktowane było oddzielnie od czarów, uważanych za postępowanie nadnaturalne. Chrześcijaństwo, w przeciwieństwie do tolerancji wyznań pogańskich, było z góry zasadniczo źle nastawione do innych kultów. Dlatego też Kościół Chrystusowy potępił kult i wiarę w uduchowienie gwiazd. Tak samo odrzucił fatalizm, który tak jak wiara we wszechmoc gwiazd, nie dał się pogodzić z chrześcijańską nauką o wolności woli i o odpowiedzialności za swe czyny. Miejsce wiary we wszechmoc gwiazd zajął boski plan dla świata. Jeśli więc działanie jest planowe, a nie jest grą przypadku, to według nauk chrześcijańskich, dywinacja nie jest zasadniczo wykluczona, lecz jest zgłębianiem boskich wyroków.


W powyższym szablonie transformacji znajduje się opis jednego szablonu kwerendy SQL. Szablon ten zostanie wygenerowany, jeżeli dla danego pytania po wykonaniu reguły WCCL zostanie wstawiony znacznik arg_person_nam. W miejsce {arg_person_nam} zostanie wstawiona forma bazowa anotacji arg_person_nam. Ponieważ niedostępne jest narzędzie pozwalające na ustalenie formy bazowej dla dowolnej frazy, to za formę bazową przyjmuje się konkatenację form bazowych dla kolejnych słów z frazy. Jeżeli szablon kwerendy SQL zawiera kilka argumentów, to wszystkie muszą zostać oznaczone w analizowanym pytaniu, aby możliwe było wygenerowanie kwerendy. Jeżeli będzie brakowało przynajmniej jednego argumentu, to kwerenda nie zostanie wygenerowana. Dotychczas przedstawiona procedura analizy pytań opierała się o pełne dopasowanie szablonów pytań. Takie rozwiązanie pozwala na bardzo precyzyjną analizę pytań, ale jednocześnie nie gwarantuje dużego pokrycia różnych form pytań. Aby rozszerzyć zakres pokrywanych pytań, bez konieczności opracowania kolejnych szablonów pytań, została wdrożona procedura częściowego dopasowania pytań. Dodatkowo dzięki częściowemu dopasowywaniu pytań możliwa będzie częściowa redukcja błędów powstałych na poziomie rozpoznawania nazw własnych. Częściowe dopasowanie uwzględnia następu jące sytuacje: • niepoprawne rozpoznanie kategorii nazw własnych — przypisanie nieprawidłowej kategorii nazwy własnej powoduje brak dopasowania operatora is("kategoria"), • brak rozpoznania nazw własnych — sytuacja analogiczna do powyższej, z tym, że żadna nazwa nie jest rozpoznana, • różne formy zapisu pytania, który uwzględnia zmienny szyk wyrazów, użycie synonimów, dodatkowe słowa. Poszczególne aspekty uogólniania zostały omówione w kolejnych podpunktach. Wszystkie szczegółowe kategorie nazw własnych występujące w regułach dopasowania zostają uogólnione do kategorii proper_name. Na etapie dopasowania szablonów, jeżeli żadna z reguł nie zostanie dopasowana, to wykonywana jest kolejna iteracja, w której wszystkie warunki dopasowujące szczegółowe kategorie nazw własnych zostają zamienione na kategorię ogólną proper_name. Jeżeli moduł Liner2 nie rozpozna żadnej nazwy własnej w analizowanym pytaniu, to warunek dopasowujący nazwy własne zastąpiony jest warunkiem dopasowującym sekwencję będącą potencjalną nazwą własną. Dopasowanie do potencjalnej nazwy własnej ma postać: repeat( is("proper_name_candidate") ) Reguła znakująca potencjalne nazwy własne jest umieszczona w pomocniczym pliku z regułami transformations-common.ccl, który jest wykonywany przed regułami pytań. Reguła pomocnicza znakująca proper_name_candidate została przedstawiona na wydruku 6.5.


Bo raz w początkach swojej służby, że Puhaczew wstydził się, iż pisać nie umie, a chciał taki za uczonego uchodzić, zawołał pana Zabłockiego, swojego już adiutanta, który pisywał rozkazy, jakie tamten wymyślał - i wziąwszy krejdę na giwerze swoim pomazał czort wie co i kazał swojemu diakowi przeczytać, mówiąc mu: - Ja ciebie do mojej służby przyjąłem na hramotnego; jeśliś nim jest, przeczytaj głośno, com napisał. A diak: - Ja tego nie umiem przeczytać. - A to ty taki hramotny, że mój chleb chcesz darmo jeść? Zaraz mi czytaj! Aten: - Kiedy car ze mnie żartuje, bo to nie jest pismo. Tak Puhaczew: - Co? Ty mnie kłamstwo zadajesz? Ja, car, bym pisać nie umiał? I natychmiast rozkazał go na śmierć zaknutować. A potem obrócił się do Zabłockiego: - Ty czytaj moje pismo. Położenie pana Zabłockiego nie było do zazdrości, a patrzcie, jak on zgrabnie się wywinął: - Najjaśniejszy carze! Kiedy Bóg Ojciec co napisze, to chyba Bóg Syn lub Duch Święty go przeczyta, bo tylko równy równego zrozumie. Żeby waszą carską mość pojąć, drugiego wielkiego cara sprowadzić trzeba; ten chyba będzie tak mądrym, iż ciebie przeniknie, a my, nędzny proch, tylko równych sobie pisma odczytać zdolni jesteśmy. To się tak podobało Puhaczewowi, że go zaraz mianował generałem deżurnym i sam mu swoje niby pismo zaczął tłomaczyć, w którym miało być: że Polska kosztem Niemców się powiększy i że on z nią wieczny sojusz zawiera. Byliśmy świadkami różnych podobnych jego dziwactw i przewidywaliśmy, że to wszystko źle się skończy, bo chociaż byli panowie nieżyczliwi carowej, ale który z nich zbliżył się do Puhaczewa, odstręczał się od niego, widząc, że to bałwan i więcej nic. Motłoch tylko do niego się wiązał i hultajstwo, a z tym daleko zajść nie można, nie mając kogo, co by tym poruszeniem kierował. A lubo wojewodzie Potocki i pan Zabłocki, i pan Staniewicz, i inni nasi mogliby dobrze poradzić, niczyjej rady nie słuchał i co godzina inny wiatr mu po mózgu dmuchał. Wszyscy mu radzili, żeby na miasto Moskwę prosto szedł, a on bez potrzeby na Uralskie Góry się rzucił, gdzie go wzięto i nas. Jego podobno na pal wbito, a nas do Smoleńska zapędzono, gdzie z nas inkwizycją ciągniono, czy my w Polsce wprzódy wiedzieli, że ma być Puhaczew, czyli przypadkiem już po gotowej rzeczy dowiedzieliśmy się. A były rozkazy z góry, aby jak najcierpliwiej inkwizycje ciągnąć. Jakoż gubernator smoleński z innymi dość ludzko się obchodził, jeno do mnie i do pana Grużewskiego się przyczepił, dlatego że był tam pop dość uczony, z którym po łacinie, bywało, rozmawiamy, a który nas uprzejmie przyjmował; stąd gubernator, co nie był Wojejkowem, ale w policji służąc, z poczty furmana syna wyszedł na człowieka, [wniósł sobie], że ponieważ my po łacinie mówiemy, musiemy być bardzo uczonymi, więc cała rzecz na nas musi się opierać, i że nas trzeba wybadywać wszelkimi sposobami. Nim mnie o tej okoliczności oświecił później JW. wojewodzie wołyński, który dłużej ode mnie bawił w Smoleńsku, już i sam domyślałem się nieco o niej, bo gubernator, ciągnąc inkwizycje, wszystko nam powtarzał:


Zajazd był nie bardzo ponętny. Gdy Keraban z towarzyszami zasiedli do stołu, zastawiono obiad; potrzebne do niego zapasy zakupiono w sąsiednim sklepiku, którego właściciel bywa tu najczęściej zarazem masarzem, rzeźnikiem, szynkarzem i kupcem korzennym. Obiad składał się z pieczonego indora, ciastek z mąki kukurydzowej z serem, i z blinów; za napój podano jakiś rodzaj gęstego piwa i kilka flaszek mocnej wódki, której używanie jest tu nadzwyczaj rozpowszechnione. Możnaż było wymagać więcej od małego zajazdu w podrzędnej mieścinie, leżącej na krańcach morza Czarnego? To też podróżni nasi zjedli z apetytem, zadowoleni ze zmiany potraw. Po obiedzie, Ahmet udał się zaraz do biura pocztowego aby zaprzęgano jak najprędzej, a Keraban i Van Mitten wyszli zasiąść na wystawce, wspartej na słupach u stóp których szemrał szeroki strumień. Trudno było o lepszą sposobność użycia słodkiego far niente i zatonięcia w rozkosznych marzeniach, jakim mieszkańcy Wschodu nadają nazwę „kief”. Dla samej strawności, po posilnym obiedzie, należało zapalić nargile; to też przyniesiono je z powozu wraz z tytuniem i obaj zwolennicy tytuniu któremu zawdzięczali swe majątki, zabrali się do swej ulubionej rozrywki. Ma się rozumiéć Keraban nałożył swoją fajkę ulubionym perskim „tombeki” Van Mitten „latakie”, pochodzącym z Azyi Mniejszej. Zapaliwszy, rozparli się na stojących naprzeciw siebie ławkach, włożywszy w usta wielkie bursztyny, i wonny dym zaczął rozchodzić się w przestrzeni. Tak Keraban jak Van Mitten czas jakiś siedzieli w milczeniu. – A! cóż to za niewysłowiona rozkosz! rzekł nareszcie Keraban; cóż może dorównać błogości takiej niemej rozmowy ze swoim nargile!. – Tem milszej że nigdy nie zamienia się w sprzeczkę, odrzekł Van Mitten. – To też rząd turecki źle bardzo postąpił, jak zwykle zresztą, nakładając podatek na tytuń, co tak powiększyło jego cenę! Dzięki temu niemądremu pomysłowi nargile zupełnie zaczynają wychodzić z użycia, a w końcu znikną zupełnie; a nie dorównają im ani cybuchy, ani cygara, ani papierosy. – Wielkaby to była szkoda, przyjacielu Kerabanie, odrzekł Van Mitten, puszczając parę kłębów dymu.


Jakiś czemu przechodząc przez galerię Aréna Plaza niemał się nie przewróciłem zobaczywszy jeden ze sklepów. Zamiast typowej sieciówki albo butiku z kiczowatą odzieżą czy też butami stałem przed sklepem Our Style sprzedającym ubrania współczesnych węgierskich projektantów mody. Wymiękłem bo to dość nietypowy widok. Co bardziej przebojowi projektanci otwierają swoje butiki, ci mniej popularni sprzedają swoje ciuchy na WAMPie (łamiąca wiadomość: WAMP został kupiony przez Károlya Gerendai, który robi festiwal Sziget oraz najlepszą restaurację w mieście o nazwie Costes, i targ ma mieć miejsce teraz już co tydzień), w jakiś galeriach czy też wręcz w swoich mieszkaniach. A tu, mimo, że ubrania i akcesoria wyłożone są na zwykłych paletach to jednak galeria. Zacząłem szukać informacji na temat Our Fashion. Okazało się, że tropy wiodą do strony internetowej pod tym tytułem. Wyrosła ona z pierwszego węgierskiego bloga prezentującego street fashion http://ourstyle.freeblog.hu/. Blog jest już niestety nieaktywny, (pierwszy wpis luty 2007, ostatni grudzień 2011) do dziś powiewa na nim smętnie reklama Malévu, który zbankrutował ponad rok temu. Spiritus movens tych przedsięwzięć są Ange Sándorfi i Dóra Henger. Obie są fashionista i chcą promować zarówno „Węgrów z własnym stylem” - jak głosi motto bloga - jak i tych, którzy modę tworzą. Obecnie poza sklepem internetowym Our Style mają też dwa butiki, jeden w Aréna Plaza (ten widziałem) i drugi w MOM Park, też taka galeria, przy czym pierwszy ze swoich sklepów otwarły w 2010 roku. Dzięki nim można łatwo kupić ciuchy i akcesoria współczesnych projektantów. Okazja nie do przepuszczenia dla wszystkich odwiedzających Budapeszt!


W celu ułatwienia zmian i stabilizacji redakcji, wprowadzimy w lutym system zgłaszania propozycji tytułów artykułów oraz system głosowania na zgłoszone propozycje. Jest to chyba najlepszy możliwy sposób na publikację najciekawszych, a przede wszystkim pożądanych treści. Mamy być w końcu medium społecznościowym, więc społeczność powinna mieć swój głos przy tworzeniu magazynu. Nietrudno zauważyć, że pomimo zmiany formatu, nadal wyświetlamy pewne reklamy. W większości są to reklamy zaprzyjaźnionych miejsc w sieci i polegają na wzajemnej promocji. Wyjątkiem jest reklama naszego dostawcy usługi hostingowej, która trafia do Was w zamian za udostępnienie nam serwera z którego możecie pobierać Miesięcznik Komputerowy. Jeżeli ktoś jest zainteresowany opublikowaniem swojej reklamy na stronach Miesięcznika Komputerowego, to proszę o kontakt. Nie jest to usługa płatna – polega na barterze usług. Na końcu magazynu znajdziecie dwa nowe, ciekawe działy. Pierwszy z nich ma za zadanie rozerwać Was po przebrnięciu przez cały numer (mam nadzieję, ze nie będzie to wiązało się z katuszami), zaś drugi to lista polecanych przez nas (i przez Was) blogów o tematyce powiązanej z tematyką Miesięcznika Komputerowego. Pozdrawiam, dziękuję za to, że jesteście z nami, mam nadzieję, że będziecie z nami dalej i zachęcam do zapoznania się z #6.


Kamienna Góra (powiat sztumski) Kamienna Góra – osada w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Dzierzgoń. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie elbląskim.


Piłem wczoraj herbatę z fusami i proszę - fusy ułożyły się znacząco, pozwalając na przeprowadzenie dokładnej analizy globalnej sytuacji gospodarczej. Zainteresowanych metodami badawczymi odsyłam do źródeł . Niestety, nie udało mi się ustalić kolejności chronologicznej tych wszystkich tragicznych zdarzeń, do tego trzeba byłoby zrobić mocną zalewaną kawę. Jeszcze nie jestem gotów na takie poświęcenie dla ludzkości. Przedstawiam więc zdarzenia w kolejności przypadkowej. Wielki pożar zniszczy chiński bank centralny, gdzie spłoną żywcem miliardy dolarów w dolarach i obligacjach. Pociągnie to za sobą wielki krach na tamtejszej giełdzie i odwołanie Expo w Szanghaju (Wrocław będzie starał się naprędce zorganizować wystawę w Hali Stulecia, ale BIE zdecyduje, że lepszym miejscem jest boisko do krykieta w Saint John's ). Prawdopodobną przyczyną pożaru będzie chęć zniszczenia dowodów na doping chińskich sportowców podczas igrzysk w Pekinie. Krach na chińskiej giełdzie pociągnie za sobą krach w USA, wyginą najpierw najsłabsze firmy internetowe i telekomunikacyjne, róbcie kopie zapasowe danych z Facebooka! Rosnące ceny energii (ropa po 206,50 $ za baryłkę, było to wyraźnie widoczne w ułożeniu kawałka łodyżki na połówce liścia) doprowadzą do szybkiego wzrostu cen przechowywania danych, co uderzy bezpośrednio w Google, Yahoo i inne duże firmy, których nie dobił jeszcze krach na giełdzie. Fundacja państwa Gatesów przeznaczy ogromne środki na ratowanie internetu, ale niewiele to pomoże - konieczne będzie wprowadzenie opłat. Koniec z trzymaniem całej poczty na serwerach, koniec z Wikipedią, iTunes, Second Life, Last.fm i inne pożeracze przepustowości tylko dla prawdziwych bogaczy, kampanie reklamowe we flashu również nie dla każdego. Internet schudnie, w większości wróci do formatu tekstowego z początku lat dziewięćdziesiątych, a za wszystkie wodotryski trzeba będzie słono płacić. Handel internetowy wróci do źródeł - na łóżka polowe i do szczęk, najwięcej będzie można zaoszczędzić na elektryczności. Coraz większy koszt alternatywny czasu wolnego i coraz droższe przechowywanie danych, przepustowość i nawet włączanie własnego komputera na cały dzień spowodują, że dramatycznie zmaleje liczba ochotników w projektach wolnego oprogramowania i wolnej kultury. Creative Commons zejdzie do podziemia, gdzie dzięki energii pozyskiwanej z kiszonej kapusty będzie wciąż promować wolne (i niewolne) licencje, w tym nową licencję Attribution-ShareAlike-LowWatt.


We wczorajszej Gazecie Wyborczej mówię o “wolności ożywiającej kulturę” (w internecie zrobiła się z tego “prewencja zabijająca internet”, co poradzić…): Za każdym razem właściciel serwisu musiałby przyjąć, że treść może naruszać czyjeś prawa autorskie, a internauta musiałby udowodnić, że jest inaczej. Skutek tego jest przewidywalny - w USA mówi się w takich wypadkach o prawnym “efekcie chłodzącym” (chilling effect). Jako uzupełnienie, szereg ciekawych linków, które pomogły mi w myśleniu o Tiffanym i spółce: Cory Doctorow pisze o przyszłości internetu jako kablówki. Michael Geist twierdzi , że nasilające się działania przeciw podróbkom to nowa istotna forma ochrony własności intelektualnej. Billy Bragg zarzuca Bebo, że nieuczciwie nie dzieli się zyskami z twórcami, którzy są prawidziwymi autorami jej sukcesu.


Wieża pancerna Wieża pancerna jest elementem fortyfikacyjnym mającym chronić zainstalowane w niej uzbrojenie i obsługę przed bezpośrednim rażeniem odłamkami lub pociskami. W fortyfikacji stałej najczęściej stosowanymi wieżami pancernymi były wieże obrotowe, wystające ponad strop dzieła fortyfikacyjnego lub wieże obrotowo-wysuwane, które w stanie spoczynku ukryte są wewnątrz dzieła fortyfikacyjnego, i pozwalają na ukrycie otworów strzelnic wieży za przedpancerzem w razie ostrzału przeciwnika. Podczas walki są wysuwane i mogą prowadzić ogień. Wieże obrotowe i obrotowo-wysuwane uzbrojone są zwykle w jedno lub dwa działa, które dzięki obrotowi wieży mogą prowadzić ostrzał okrężny lub ograniczony do pewnego kąta. Czasza wieży pancernej opierała się na przedpancerzu oraz łożysku kulowym, co umożliwiało jej obrót w poziomie. Zbliżone ideowo i funkcjonalnie do wież pancernych są wieże artyleryjskie stosowane na okrętach i wieże stosowane na czołgach i innych pojazdach bojowych. Czasami stosowano wieże czołgowe, rzadziej okrętowe jako elementy fortyfikacji, w roli wież obrotowych. Należy odróżniać obrotowe wieże pancerne od podobnych, ale nieruchomych kopuł pancernych.


Powszechnie wskazuje się na Z. Harrisa jako autora terminu analiza dyskursu. Owo tytułowe zagadnienie jego artykułu z 1952 r., opisywał jako metodę analizy dystrybucji morfemów w tekście. W podsumowaniu podkreślił przy tym, że “discourse analysis (…) yields information about stretches of speech longer than one sentence” [Harris 1952]. W zasadzie to właśnie stwierdzenie przyczyniło się do wzrostu popularności tego terminu w czasach, gdy główny nurt językoznawstwa światowego wyznaczał już rygorystyczny formalizm zapoczątkowany przez ucznia Harrisa, N. Chomskiego. W obliczu zdecydowanego zakreślenia horyzontu badań nad językiem do poziomu zdania, które w teorii transformacyjno-generatywnej staje się fundamentem języka, wskazanie na możliwość wyjścia poza ten zakres nie mogło pozostać bez echa. Tłumaczenie artykułu Harrisa na język francuski (w 1969 r.) zapoczątkowuje jeden z silniejszych nurtów badań nad dyskursem. Francuskie źródła lingwistycznej analizy dyskursu obszernie przedstawiają w swych ostatnich pracach H. Grzmil-Tylutki [2007] oraz J. Labocha [2008]. Inspirację obie badaczki czerpią przede wszystkim z socjolingwistycznej koncepcji E. Benveniste’a. Autor ten opiera swe rozważania na dychotomii wypowiedź/wypowiadanie. Jak zauważa J. Labocha, opozycja ta umożliwiła „poszukiwanie w wyprodukowanym przekazie śladów procesu jego tworzenia” [Labocha 2008]. Konsekwencją takiego ujęcia było wyróżnienie dwu typów wypowiedzi: historii oraz dyskursu, z których pierwszy pozbawiony był owego podmiotowego charakteru. Opozycja ta z czasem została odrzucona. Zauważono, iż teksty (w tym historyczne) bez pierwiastka podmiotowego nie istnieją, każdy tekst w mniejszym lub większym stopniu ma charakter dyskursywny (inspirację stanowiły tu oczywiście ponownie „odkryte” prace Bachtina). W tym samym czasie na gruncie anglosaskim oraz niemieckim rozwijała się nowa dyscyplina językoznawcza, którą z czasem zaczęto określać lingwistyką tekstu. Na gruncie polskim historię tych badań szeroko omawiają w swoich pracach A. Duszak [1998] oraz E. Miczka [2002]. Pierwsze analizy, pozostając jeszcze silnie pod wpływem lingwistyki transformacyjno-generatywnej, starają się zaadoptować jej reguły języka powyżej zdania. Powstawaniu pierwszych gramatyk tekstu towarzyszy początkowo skupienie się na cechach powierzchniowych tego typu jednostek, z czasem jednak zaczęto także zwracać uwagę na ich funkcjonalny charakter. Ostatecznie koncepcje inspirowane składnią zostają zarzucone na rzecz nowego podejścia do badań nad tekstem.


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc? FILLER dzień dobry, proszę pana, ja dzwonię w takiej sprawie, bo ja jestem żołnierzem zasadniczej służby wojskowej i chciałem się spytać, czy mam jakieś ulgi na przewozy miejskie podmiejskie, tak FILLER a proszę pana FILLER jaki pan ma stopień? szeregowy szeregowy i to jest ___ służba zasadnicza? tak służba nie na ___ służba zasadnicza, tylko interesują mnie przejazdy z domu do ___ proszę pana, to tutaj, jeżeli byłby pan umundurowany tak FILLER to wtedy ma pan przejazdy i to jest FILLER zasadnicza, który to jest miesiąc? słucham? który to jest miesiąc służby? FILLER piąty piąty, dobrze, to jest zasadnicza FILLER to ___ byłby pan umundurowany, to niezależnie od tego, czy pan jedzie do jednostki czy po prostu, aby był pan ___ umundurowany aha, to za darmo, tak? tak, wtedy ma pan przejazdy bezpłatne ale jeżeli, to nie ma takiej możliwości, ja mam tylko książeczkę wojskową, mam to nie, to nie ma pan przejazdów bezpłatnych, płaci pan sto procent stawki tak tak aha, no to nic, dziękuję proszę bardzo do widzenia do usłyszenia


Majowie wierzyli, że człowiek budzi się, kiedy jest naturalnie wypoczęty, dlatego też spali spokojnym snem i wstawali, kiedy organizm budził się w sposób naturalny. W ich opinii ludzkie ciało doskonale wie, co ma do zrobienia i ile odpoczynku potrzebuje, aby tę pracę potem wykonać. Po przebudzeniu, Majowie nie zrywali się natychmiast na nogi, tylko spokojnie szukali jakiegoś punktu na horyzoncie, na którym mogli się skoncentrować. Wpatrywali się przez chwilę w ten punkt, po to, aby nabrać równowagi i móc spokojnie podnieść się i zdrowo zacząć swój dzień. Dłuższe leżenie niż to konieczne dla organizmu również nie było wskazane. Kiedy oczy się otwierają, oznacza to, że sen był już wystarczający. Lenistwo i odpoczynek ponad miarę nie było wśród Majów praktykowane. Wstawanie dziś Zgodnie z tą filozofią, kiedy jesteśmy już wyspani i w naturalny sposób obudzeni, powinniśmy powoli usiąść na łóżku i znaleźć nieruszający się punkt. W naszym nowoczesnym świecie, może to być, na przykład, okno i to za nim widać - drzewo, dach sąsiedniego domu, roślinkę na balkonie... Następnie powinniśmy spuścić z łóżka jedną nogę i dopiero za chwilę - drugą, a nie zrywać się natychmiast z poduszki na dwie nogi. Nasz dzień powinien po takiej pobudce i powolnym wstaniu być doskonały. Jestem przekonana, że z takim podejściem, życie było znacznie bardziej komfortowe niż moje, a denerwujący dźwięk budzika obok mojego łóżka o godzinie 6:45, poranne oszukiwanie samej siebie (jeszcze tylko 5 minut i tak kilka razy) i zrywanie się w końcu jak szalona, żeby zdążyć wziąć prysznic, wysuszyć włosy, wypić kawę, spakować torbę (bo jak na prawdziwą kobietę przystało do każdego ubrania – inna teczka, a więc i codzienne przerzucanie całej jej zawartości) nie wypływa na najlepsze samopoczucie. Niestety czasy Majów minęły bezpowrotnie a nasza rzeczywistość pędzi jak szalona, podobnie jak wskazówki w moim budziku...


Framlingham Framlingham – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w hrabstwie Suffolk. W 2001 roku miasto to zamieszkiwało 2839 osób.


Momus dodaje liczby do siebie : 3% książek wydawanych w Anglii to tłumaczenia, 3-6% światowych tłumaczeń jest dokonywanych na język angielski, 50-60% wszystkich tłumaczeń na świecie to tłumaczenia z języka angielskiego (w poszczególnych krajach liczba ta bywa nawet wyższa). Zdaniem Momusa płynie z tego wniosek, że - przynajmniej jeśli chodzi o literaturę - światowa kultura ma model “oś i szprych”, a więc sieci zcentralizowanej . Dodaje, że Konwencja UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej, która weszła w życie 18 marca, opowiada się raczej za globalną kulturą przypominającą sieć rozproszoną . Co nie powinno dziwić, skoro żyjemy w “epoce internetu”. Nie chodzi oczywiście o to, by na siłę upodabniać wszystko do rozproszonej sieci pakietowej (rozdrobnienie kultury, o którym pisał Mirek, nie jest w oczywisty sposób pożądane) - ale o to, że model rozproszony przynosi liczne korzyści nie tylko dla komunikacji elektronicznej. Pytanie oczywiście, czy są granice stosowania tego modelu, czy są sytuacje, w których nie jest niewskazany? Ja głównie widzę przypadki, które potwierdzają wadliwość modelu zamkniętego . Ostatni taki przypadek ma związek z Doliną Rospudy: Adam Wajrak opisał komiczne niemal (bo tak skandaliczne) zachowania zwolenników budowy autostrady w jej obecnie przyjętym wariancie, którzy zablokowali drogę, uniemożliwiając przeciwnikom tego wariantu możliwość dojazdu na spotkanie z europejskimi ambasadorami. Mam wrażenie, że tacy ludzie nie dość, że mają trudności z akceptacją modeli społecznych opartych na otwartości, dialogu, itp. - to wręcz zapominają, że istnieje nie tylko internet, ale nawet telefony (skoro sądzili, że fizycznym blokowaniem dostępu coś wskórają).


Ocena ratingowa Poznania potwierdzona W dniu 14 czerwca 2011 roku agencja ratingowa Moody's Investors Service potwierdziła ocenę ratingową Poznania na poziomie A3 z prognozą stabilną. Ocena A3 jest drugą najwyższą wśród polskich miast - po Warszawie. Oznacza ona, że miasto posiada bardzo wysoką zdolność do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań finansowych. Prognoza stabilna informuje, że w najbliższym czasie wiarygodność finansowa Poznania nie powinna ulec zmianie. W komentarzu do oceny ratingowej agencja Moody's Investors Service pozytywnie oceniła dobre wyniki finansowe budżetu Miasta, utrzymywanie bezpiecznego poziomu zadłużenia oraz silną i zróżnicowaną gospodarkę. Moody's wysoko ocenił zaangażowanie w ograniczanie wzrostu wydatków bieżących, w celu uzyskania większej elastyczności przy finansowaniu inwestycji rozwojowych. Podkreślono zwiększającą się atrakcyjność miasta dzięki realizacji ambitnego planu rozwoju miasta i gospodarki oraz ważnych dla rozwoju Poznania inwestycji infrastrukturalnych. Rating to opinia niezależnej, wyspecjalizowanej instytucji, określająca wiarygodność kredytową ocenianego podmiotu. Wyraża ona ogólną zdolność podmiotu do wywiązywania się ze swoich zobowiązań finansowych lub dotyczy konkretnej emisji zobowiązania lub programu finansowego. Głównym zadaniem ratingu miasta jest poinformowanie obecnych i przyszłych inwestorów o wiarygodności i wypłacalności. Posiadanie oceny wiarygodności kredytowej umożliwia łatwiejszy i szerszy dostęp do rynków finansowych oraz pozwala na pozyskanie kapitału zewnętrznego na korzystniejszych warunkach. Posiada także walor promocyjny Miasta.


Sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o stanowisku Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy Prawo o notariacie (druki nr 1575 i 1581) – punkt 19. porządku dziennego Poseł Józef Zych (Klub Poselski Polskiego Stronnictwa Ludowego) Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Zmiana ustawy Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy Prawo o notariacie jest niewątpliwie potrzebna, ale nie zamyka ona konieczności dokonania głębszych zmian, głównie jeśli chodzi o problemy aplikacji, celowości utrzymywania odrębnych zawodów adwokata i radcy prawnego, a także kwestii samorządowych. Dobrze się stało, że Senat zgłosił dwie kluczowe poprawki dotyczące aplikacji adwokackiej i radcowskiej. Chodzi tu o możliwość odbywania przez okres 5 miesięcy aplikacji w sądach i prokuraturach oraz przywrócenia zasady, że egzamin adwokacki i radcowski składa się z pięciu części pisemnych i części ustnej. Na poparcie zasługuje także przyjęcie zasady ustnego egzaminu notarialnego. Klub Parlamentarny PSL głosować będzie za przyjęciem tych poprawek. Wysoki Sejmie! W kręgach młodzieży prawniczej toczy się gorąca dyskusja o szerokim dostępie tej młodzieży do aplikacji otwierającej drogę do zawodów prawniczych. Kolejne rządy i koalicje deklarowały wprowadzenie takiej zasady, a zwłaszcza stworzenia warunków do zrealizowania takiej wizji. Okazuje się jednak, chociażby po zmienianych wciąż zasadach odbywania aplikacji sędziowskiej, prokuratorskiej, adwokackiej i radcowskiej oraz notarialnej, że wciąż jest to raczej wizja niż realna możliwość zrealizowania w pełni żądania powszechnego dostępu do zawodów prawniczych. Winą próbuje obciążać się samorządy zrzeszające głównie adwokatów, radców prawnych i notariuszy, jako te, które blokują dostęp do tych zawodów. Problem jest jednak o wiele głębszy i polega na tym, że brak jest wspólnych uzgodnień co do aplikacji, naboru na aplikację, możliwości przyjmowania na aplikację bez żadnych ograniczeń i możliwości zatrudniania po aplikacji. To wszystko wymaga wspólnych głębokich przemyśleń i gruntownych zmian w ustawach na wstępie powołanych. Klub Parlamentarny PSL, opowiadając się za szerokim i powszechnym dostępem młodzieży prawniczej do zawodów prawniczych, oczekuje od rządu i samorządów zawodowych wspólnego działania i przygotowania projektów ustaw, które doprowadziłyby do rozwiązania tak ważnego problemu. W tym zakresie klub PSL gotowy jest współpracować z pozostałymi ugrupowaniami parlamentarnymi.


Partia (towaroznawstwo) Partia, w towaroznawstwie oznacza owoce jednego gatunku, jednego wyboru, jednolite odmianowo (jeżeli wymaga tego norma przedmiotowa), w jednolitym opakowaniu lub luzem, przedstawiona jednorazowo do odbioru w ilości nie przekraczającej 15 ton.


FILLER dobry wieczór, xxx, słucham dobry wieczór pani dobry wieczór linia sto dwadzieścia jeden tak, a to będzie dzisiaj czy jutro? jutro rano, od dziewiątej dobrze, sto dwadzieścia jeden proszę z rogu Podleśnej w kierunku Wrzeciona... dobrze Podleśna Wrzeciono... FILLER Podleśna Wrzeciono tak tak to momencik, zaraz zobaczymy, sto dwadzieścia jeden, zaraz zobaczę, gdzie ona ma tu przystanek vis-a-vis Instytutu Meteorologii a tutaj, no tak, słusznie, proszę pani FILLER w kierunku Placu Wilsona jedziemy, tak? nie, w kierunku Wrzeciona... ale to zaraz FILLER bo tak mamy przystanek Podleśna Instytut Meteorologii kierunek Wrzeciono, no tak, no to kierunek ten docelowy to Plac Wilsona, od której godziny pani życzy? od dziewiątej rano od dziewiątej rano proszę ale w kierunku Wrzeciona no tak, w kierunku Wrzeciona jedziemy tak tak, tak tylko przystanek docelowy, na na autobusie co jest napisane, to jest napisane, Plac Wilsona FILLER bo jedzie Marymoncką, Przy Agorze, Sokratesa, Conrada FILLER i po drodze tutaj ma Przy Agorze Wrzeciono... i od której godziny mam pani podać? od dziewiątej rano... FILLER proszę ale w dni powszednie dni powszednie tak FILLER to tak mamy ósma pięćdziesiąt siedem tak potem dziewiąta dwadzieścia sześć tak i dziewiąta pięćdziesiąt sześć tak potem dziesiąta też jest, dwadzieścia sześć i pięćdziesiąt sześć tak i tak się powtarza do dwunastej włącznie do dwunastej jest dwadzieścia sześć i pięćdziesiąt sześć dobrze, to już starczy dobrze dziękuję uprzejmie, spokojnego wieczoru życzę dziękuję pani dziękuję pięknie dobranoc dobranoc pani


ATX wyposażony jest w regulator Excel AP-EN1 o całkiem dobrych parametrach. Jego wadą jest brak jakiegokolwiek opóźnienia przy włączaniu wstecznego. Nie ma też możliwości zaprogramowania regulatora tak, aby wsteczny nie był dostępny. Nie przeszkadza to w jeździe rekreacyjnej, ale na zawodach, gdzie używanie wstecznego jest zabronione, może okazać się kłopotliwe. Dołączone do zestawu radio oznaczone Rapier działa w paśmie 27Mhz i modulacji AM. Nadajnik jest bardzo wygodny i funkcjonalnie wykracza poza standard dla zestawów RTR - oprócz rewersów i trymerów posiada także regulację maksymalnych wychyleń (endpoints) oraz dual rate. Karoseria i koła Karoseria ATX-a została wykonana przez renomowaną firmę PROTOform i trzeba ją uznać za duży plus modelu. Samochód dostępny jest w czterech wersjach nadwozia: szara Mazda 6 czerwona Mazda 6 niebieski Dodge Stratus czerwony Dodge Stratus Opony ATX-a to gumowe slicki o nieustalonej twardości, z wkładkami z miękkiej gąbki. W testowanym modelu zauważyliśmy że dwie z opon są bardzo nierówne. Po bliższej inspekcji okazało się, że w obydwu z nich wkładki były potargane i pozwijane. Mamy nadzieję, że defekt ten dotyczył tylko tego jednego egzemplarza. Akcesoria Do zestawu dołączono ładowarkę sieciową o stałym prądzie ładowania 350 mA oraz pakiet NiCd o pojemności 2000 mAh. Pomimo zakupienia modelu w Polsce, u oficjalnego dystrybutora, ładowarka miała brytyjską wtyczkę, więc konieczne było dokupienie przejściówki. Akcesoria te wystarczą na początek, jednak zakup dobrej ładowarki i porządnych pakietów docelowo będzie konieczny. Dla osób, które mają już jakiś model elektryczny, zarówno ładowarka jak i pakiet będą raczej bezwartościowe. Dodatkowo w pudełku z modelem znajdziemy między innymi wygodną podstawkę pod model, miarkę do mierzenia prześwitu, dodatkowe zębatki odbierające oraz oczywiście podstawowe narzędzia. Podsumowanie Pomimo kilku wspomnianych wad, Schumacher ATX jest udanym modelem dla początkujących. Niewielkim nakładem pracy i kosztów można go przygotować do rywalizacji w klasie 540. Jeśli w sprzedaży pojawią się części opcjonalne, pozwalające na zniwelowanie niedoskonałości podwozia, atrakcyjność ATX-a wzrośnie jeszcze bardziej.


Craig Wolanin Craig Wolanin (ur. 27 lipca 1967 roku w Grosse Pointe w stanie Michigan w USA) - amerykański hokeista na lodzie. Kariera zawodnicza W latach 1985 - 1998 występował w lidze NHL na pozycji obrońcy. Wybrany z numerem (3) w pierwszej rundzie draftu NHL w 1985 roku przez New Jersey Devils. Grał w drużynach: New Jersey Devils, Quebec Nordiques, Colorado Avalanche, Tampa Bay Lightning oraz Toronto Maple Leafs. W 1996 roku z drużyną Colorado Avalanche zdobył Puchar Stanleya. W sezonach zasadniczych NHL rozegrał łącznie 695 spotkań, w których strzelił 40 bramek oraz zaliczył 133 asysty. W klasyfikacji kanadyjskiej zdobył więc razem 173 punkty. 894 minuty spędził na ławce kar. W play-offach NHL brał udział 4-krotnie. Rozegrał w nich łącznie 35 spotkań, w których strzelił 4 bramki oraz zaliczył 6 asyst, co w klasyfikacji kanadyjskiej daje razem - 10 punktów. 67 minut spędził na ławce kar.


Przyszło mi na myśl, że ostatecznie dla Tota taka przegrana istotnie nic nie znaczyła. A dobrze byłoby, gdyby choć w taki sposób został ukarany za swą zarozumiałość. No i za tę głupią Muszkę. Jednak po dłuższym zastanowieniu doszłam do przekonania, że czułabym do siebie wstręt, gdybym wzięła udział w tej machinacji. Stryjowi powiedziałam oczywiście, że się zgadzam. Miałam już pomysł zaaranżowania tej sprawy w inny sposób. Zaraz po wyjściu stryja zatelefonowałam do owego Tonnora. Przyznam się, że serce mi mocno biło, gdy czekałam, aż się odezwie. Nigdy nie dzwoniłam do nieznajomych mężczyzn tego typu. W tej chwili postanowiłam sobie, że zachowam wszystkie środki ostrożności. W domu zostawię list z jego adresem i z poleceniem, by mnie tam szukano, jeżeli nie wrócę do określonej godziny, a do torebki wezmę rewolwer Jacka. W słuchawce odezwał się niski głos męski. Zapytałam, czy mówię z panem Robertem Tonnorem, a gdy potwierdził, powiedziałam: – Proszę pana, nie podam panu swego nazwiska, bo nie ma ono dla pana żadnego znaczenia i pragnęłabym je zachować w tajemnicy. Ale muszę widzieć się z panem. Mam do pana interes, interes dość ważny, zapewniam pana, by poświęcił pan mu kilka chwil czasu. Czy mógłby mnie pan przyjąć, powiedzmy, jutro w godzinach rannych? Był widocznie zaskoczony, gdyż odpowiedział: – A czy ja mam przyjemność panią znać? – Nie, proszę pana. – Może z widzenia?... – Nigdy pana nie widziałam. – Więc jakiego rodzaju może pani mieć interes do mnie? Bo uprzedzam z góry, że jeżeli to ma być odkurzacz, krawaty czy patentowana maszynka do golenia – to wszystko już posiadam. Omal nie zaśmiałam się i powiedziałam mu, że to nie ma nic wspólnego z pieniędzmi. Wówczas on zamyślił się i oświadczył, że jutro nie dysponuje czasem. Natomiast może mnie przyjąć dzisiaj o ósmej. Nie miałam wyboru, ponieważ zaś chciałam sprawę tej biednej Halszki załatwić jak najprędzej – zgodziłam się. Ubrałam się w czarną suknię i nie wzięłam żadnej biżuterii (po takim człowieku wszystkiego przecież można się spodziewać). Włożyłam tylko obrączkę i mały sznur pereł. Perły ostatnio wchodzą znów w modę. Napisałam list, znalazłam w szufladzie rewolwer Jacka, przeżegnałam się i wyszłam. Bóg wie, co mnie może spotkać.


Gdyby tak było, to Bill Gates już dawno sprzedawałby hamburgery, które na zapleczu smażyłby Steve Jobs. Licencja nic wprawdzie nie kosztuje, ale firmy, na które liczy Red Hat, nie patrzą tylko na metkę. Rządzi TCO - suma wszystkich elementów, koszty licencji, szkoleń, przenoszenia danych. Z różnych badań wychodzą różne wyniki (zależne przede wszystkim od tego, kto badanie zamówił), jednak wolne oprogramowanie najczęściej traci na kosztach szkoleń i zmiany przyzwyczajeń użytkowników. Whitehurst mówi w wywiadzie o niezależności od jednego producenta, możliwości zmiany kodu, czyli serwuje tradycyjną porcję frazesów. Na poziomie wielkich klientów korporacyjnych zależność jest częściej współzależnością, a kod bywa dostępny. Znów, żeby dać się przekonać tym argumentom, nie trzeba czekać na kryzys. Gdzie więc ten optymizm? Chyba tam, gdzie Keen widzi źródło sukcesu produkcji partnerskiej w czasach dobrobytu. W braku szacunku dla ludzkiej pracy, który w kryzysie może przyjąć formę zwiększania obowiązków bez zwiększania wynagrodzenia. Trudno jest pracownika do czegokolwiek zmusić, jeśli może odejść i łatwo znaleźć inną pracę. Jeśli nie może, niech zostanie po godzinach i sam się uczy działania nowego programu, niech rozwiązuje problemy. A jak już się w pracy przyzwyczai, to może zdecyduje się zaoszczędzić kilka stów kupując nowy komputer? Już bez MS Office, a może bez MS Windows. Tak jak po stronie podaży produkcja partnerska straci część producentów, dla których koszt udziału w projektach wolnej kultury i wolnego oprogramowania się zwiększy, po stronie popytu zyska nowych. Pękniecie bańki internetowej lat 90 doprowadziło do porzucenia drogich, zastrzeżonych technologii serwerowych (komercyjny Unix + niestandardowy sprzęt) na rzecz zwykłego peceta z Linuksem i Apaczem (albo Windowsem, tu akurat ważniejszy jest pecet). Do czego kryzys doprowadzi teraz?


Słowiańskie cmentarze znajdowały się na polach i w lasach, co miało swój początek w stosowanym już od czasu neolitu zwyczaju użyźniania ziemi popiołem. Groby z VI - VIII w. to w przeważającej mierze pochówki ciałopalne (prochy chowano do ziemi w tzw. popielnicach). Niekiedy prochy rozsypywano w miejscu spalenia ciała. Nad urną lub resztkami pogrzebowego stosu sypano też niekiedy kurhan. Czasem urnę stawiono na takim kurhanie albo na słupie wkopanym w kurhan. We wschodniej Słowiańszczyźnie istniały też wtedy pochówki szkieletowe, które od końca VII w. rozprzestrzeniły się również u Słowian Zachodnich (pochówki nakurhanowe). W tych grobach znajdujemy narzędzia, broń, ozdoby, naczynia oraz (w grobach dzieci) zabawki, czyli wszystko, co mogło być potrzebne na tamtym świecie. Stąd można wysnuć wniosek, że nie różnił się on tak bardzo od świata, w którym nasi przodkowie przebywali za życia. Na grobach zmarłych palono też ognie (żeby było im ciepło) i zostawiano dla nich pokarm. Przyjęcie chrześcijaństwa wpłynęło na zmianę obrządku, zaniechano palenia ciał zmarłych. Nadal jednak kulminację ceremonii pogrzebowej stanowiła trizna, zwana też strawą (to określenie w XVI w. zastąpiono zapożyczoną z łaciny " stypą "). Obrzęd strawy nie polegał wyłącznie na spożywaniu pokarmów; niekiedy, jak na przykład na Rusi - podobnie jak w starożytnym Rzymie - na cześć zmarłego urządzano gonitwy, zapasy, tańce. Głównie zwierzęta potrafiły spostrzec zbliżanie się śmierci - niespokojne zachowanie koni, zabłąkany czarny pies były niechybnymi zwiastunami śmierci. Za zwierzęta na stałe wpisane w sferę śmierci uznawano kruka, sowę, kreta. W Polsce, podobnie jak w całej Europie, istniał kiedyś piękny zwyczaj powiadamiania bydła i pszczół o śmierci gospodarza. Na Mazowszu stukano w tym celu kijem w ule, u Kaszubów nimi poruszano. W Wielkopolsce oznajmiano o śmierci drzewom w sadzie. Na Śląsku, gdy kondukt żałobny ruszał w drogę do kościoła, któryś z krewnych zmarłego biegł do stajni i wołał do bydła: Gospodarz już odchodzi! Potem pukał w drzewa owocowe i ule, mówiąc: Wynoszą już pana. W okresie zimowym po zebraniu plonów Słowianie popadali w zadumę i powracano pamięcią do tych którzy odeszli. Święto Zmarłych czyli dzień poświecony ich pamięci obchodzony był przez ludy Słowiańskie kilka razy w roku, przy czym najważniejsze przypadało pierwotnie w okresie kwietniowym. Kościół Katolicki został zmuszony zaakceptować święto jesienne, ustalając je na konkretnydzień - 2 listopada. Jeszcze w XIX wieku, zwłaszcza na wschodnich krańcach Polski, na pograniczu litewskim i białoruskim, dość powszechnie odprawiane były obrzędy ku czci zmarłych, zwane " Dziadami ". Uroczystość sięga czasów pogańskich i nazywała się kiedyś przypuszczalnie ucztą Kozła, w której przewodził Koźlarz, Guślarz poeta oraz kapłan. Wyobraźnia ludowa w tym dniu tak dalece ożywiała zmarłych, że stawiano na grobach nie tylko pieczywo, ale i kaszę, miód, jajka. Często urządzano na grobach ucztę, w której brali udział krewni zmarłego. Resztki potraw pozostawiano żebrakom. Drugim obok “karmienia dusz” akcentem tego święta było palenie ogni. Początkowo zapalano ogniska na rozstajnych drogach, aby wskazywały kierunek wędrującym duszom. Przy tych stosach zziębnięte dusze mogły się też ogrzać. Od XVI/XVII w. ogniska te zaczęto palić na cmentarzach - stąd dzisiejsze świeczki i znicze na mogiłach. W innych regionach “Dziady” odwiedzające swe rodzinne domy ugaszczano gorącym, parującym posiłkiem przy czym nie mogło przy stole zabraknąć miejsca dla żadnego z przodków. Gdy owa uczta odbywała się w domu, po powrocie z cmentarza; wieczorem gospodarz trzykrotnie obchodził chatę niosąc przed sobą bochenek chleba, a usadowiona w oknie gospodyni wypowiadała rytualne słowa: - Kto idzie? - Sam Bóg - odpowiadał gospodarz. - Co niesie? - Boski dar. Po tych formułkach gospodarz wchodził do izby, wraz z domownikami odmawiał modlitwę i wszyscy zasiadali do stołu. Kościół katolicki starał się wykorzenić te zwyczaje, ale w efekcie świętowano Dziady potajemnie w domach opuszczonych niedaleko cmentarzy. Zastawiano w nich uczty z różnego rodzaju dań, trunków, owoców i wywoływano dusze zmarłych, rzucając za każdym imieniem nieco jadła w ogień. Cel był tak poważny i święty, iż obrzędy te przemawiały bardzo głęboko do ludzkiej wyobraźni. Wierzono, że zmarli zwołani przychodzą, że posilają się jak niegdyś. Ta jedna, jedyna noc pozwala duchom stać się podobnymi do żywych. Zostawiano więc na noc otwarte furtki, uchylone drzwi do domu, aby duchy mogły bez najmniejszych przeszkód przekroczyć progi swych dawnych domostw.


W dniu 6 czerwca w Filii nr 2 dla Dzieci i Młodzieży przy ul. Mielczarskiego 17 pracownicy czerpalni papieru „Kalander” z Gliwic przeprowadzą cykl warsztatów dla dzieci z ozorkowskich szkół. W strojach z epoki wprowadzą dzieci w tajniki powstawania książki sprzed „epoki Gutenberga”. Uczestnicy warsztatów będą też mogli samodzielnie „wyprodukować” papier, ufarbować go metodą japońską, a także będą pisać gęsim piórem i odciskać pieczęci lakowe.


Nowy Cmentarz Żydowski w Cieszynie Nowy Cmentarz Żydowski przy ulicy Hażlaskiej w Cieszynie jest jedną z dwóch (obok Starego Cmentarza Żydowskiego) izraelickich nekropolii w mieście. Historia Założenie cmentarza Powstanie cmentarza związane było z brakiem miejsc grzebalnych na starym kirkucie. W 1898 gmina żydowska nabyła od Andrzeja Folwarcznego fragment gruntu położony powyżej starszej nekropolii i wystąpiła do władz miasta o pozwolenie na urządzenie nowego cmentarza, które uzyskała w roku 1900. Protesty okolicznych mieszkańców spowodowały jednak wstrzymanie jego wykonania przez austro-węgierskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w roku 1902 i dopiero po odwołaniu się gminy do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Wiedniu władze cofnęły swe zastrzeżenia. W 1906 rozpoczęto budowę cmentarza, którą zakończono w połowie roku następnego. Powstanie cmentarza związane jest z osobą prezesa gminy żydowskiej - Jana Glesingera, który był także jedną z pierwszych osób na nim pochowanych (zmarł w 1909, grobowiec jego rodziny zachował się do dziś). Plan cmentarza oraz domu przedpogrzebowego wykonał cieszyński budowniczy Alojzy Jedek, jednak ostatecznie przyjęto projekt domu przedpogrzebowego architekta Jakoba Gartnera z Wiednia. Dom przedpogrzebowy został wybudowany w centralnej części założenia cmentarnego, zaś na południowym krańcu zbudowano budynek kancelarii cmentarza oraz kostnicę. Cmentarz o powierzchni 1,14 hektara ogrodzono, a w przedniej części wybudowano mur z efektowną bramą ozdobioną gwiazdami Dawida. Tak przygotowany cmentarz otwarto 25 czerwca 1907 i od tej pory stał się główną nekropolią cieszyńskiej gminy wyznaniowej, choć sporadyczne pochówki odbywały się także na Starym Cmentarzu. W 1913 gmina dokupiła jeszcze kawałek przylegającego do parceli gruntu pod przyszłą rozbudowę cmentarza. Podczas II wojny światowej Na początku września 1939 cmentarz zostały zamknięty przez okupacyjne władze niemieckie, a w 1941 skonfiskowany na rzecz III Rzeszy. W marcu 1943 wydano zarządzenie o przekształceniu cmentarzy cieszyńskich w parki, gdyż po "przesiedleniu" miejscowych Żydów nie będą już używane. Do końca wojny nic jednak w tej kwestii nie przedsięwzięto i kirkut przetrwał okupację w dobrym stanie. Po wojnie Po wojnie cmentarzem opiekowała się Kongregacja Wyznania Mojżeszowego w Cieszynie, a od 1966 Kongregacja w Bielsku-Białej. Pochowano tu niewiele osób, a ostatni pochówek miał miejsce w 1961 roku (Edward Weber). Następowała szybka dewastacja cmentarza - liczne marmurowe i granitowe obeliski masowo rozkradano i przerabiano na nowe chrześcijańskie nagrobki lub stosowano jako materiał budulcowy na okolicznych osiedlach. W 1974 wojewoda katowicki wydał decyzję o zamknięciu cmentarza dla celów grzebalnych, a w 1986 cmentarz został wpisany do rejestru zabytków. Po 1989 Gmina Wyznaniowa Żydowska w Bielsku-Białej usiłuje zachować czystość i na bieżąco dokonywać niezbędnych napraw na terenie cmentarza. W latach 1997-1999 ze środków Edwarda J. Phillipsa - amerykańskiego Żyda z Minneapolis w USA oraz Tadeusza J. Dordy - ewangelika z Cieszyna zamieszkałego w Kalifornii uporządkowano teren cmentarza oraz wyremontowano bramę wejściową. Niestety dom pogrzebowy był w stanie uniemożliwiającym powrót do wyglądu pierwotnego, dlatego też pozostawiono tylko frontową ścianę budynku jako tzw. "trwałą ruinę".


– A ja, proszę pana, cieszyłem się że sobie odpocznę w Konstantynopolu, a tu znów nieprzewidziana podróż… – Nie jest to podróż, Brunonie, to tylko przyjaciel mój Keraban, inną niż zwykle drogą wraca do domu. Wytłomaczenie to nie uspokoiło jakoś Brunona; nie lubił zmieniać miejsca pobytu, a oto przez całe tygodnie a może i miesiące miał przebywać różne kraje których wcale nie był ciekawy poznać, i może narazić się na niewygody i niebezpieczeństwa, czego wcale nie pragnął. To też z płaczliwą miną przekładał panu aby zaniechał tej podróży, kończąc przerażającą przepowiednią: – Zobaczy pan że spotka go jakie nieszczęście! Brunon udał się do hotelu i za parę godzin powrócił z tragarzami, którzy na plecach przenieśli pakunki. Ustawiono je w dziedzińcu dla upakowania w powozie wytoczonym już z wozowni. Jednocześnie Keraban porządkował interesa, wydawał rozporządzenia, sprawdzał stan kasy, napisał kilka listów, i polecił zabrać znaczny zapas żywności, nie zapominając także o broni, aby być przygotowanymi na wszelki wypadek. Zamówione konie pocztowe miały być przyprowadzone równo ze świtem, godziny zaś oczekiwania do świtu, przeznaczano na wieczerzę i krótki odpoczynek, a gdy Keraban dał znak wstawania, wszyscy zerwali się i ubrali w jednej chwili. Powóz upakowany i zaprzężony oczekiwał na podróżnych. Keraban powtórzył niektóre rozporządzenia pracownikom kantoru i wskazał Van Mitten’owi otwarte drzwiczki powozu. Gdy ten zajął miejsce po lewej stronie, Keraban siadł po prawej, a Brunon i Nizib weszli do kabryoletu. – Ah! mój list! zawołał Keraban w chwili gdy już powóz miał ruszyć, i spuszczając szybę, skinął na jednego z podwładnych, rozkazując aby zaraz rano oddał go na pocztę. Był to list do kucharza, zawarty w tych słowach: – Obiad odłożony do mego powrotu – niech będzie wytworny i nieprzegotowany. Powóz ruszył; minął ulice przedmieścia, przebył Złoty-Róg mostem Sułtanki-Walidy, i wyjechał przez nową bramę, Jeni-Kapussi. Keraban puścił się w drogę, niech go Allach strzeże!


Bydgoszczanie w kolejnym ligowym spotkaniu zmierzą się na wyjeździe z Bzurą, która po dobrym początku rozgrywek z meczu na mecz gra coraz słabiej. Mecz jak zwykle rozpocznie się o godz. 18. Serwis Ozorków.net przeprowadzi transmisję na żywo z tego spotkania.


Oświadczenia poselskie Poseł Józef Rojek (Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość) Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W połowie października ubiegłego roku padał już śnieg. Na drogi musiały wyjechać pługi i piaskarki, żeby walczyć z przedwczesną zimą. W bieżącym roku, chociaż minęła już połowa listopada, w naszym kraju wciąż jest jeszcze ciepło. Wbrew pozorom nie są to moje rozważania nad zmiennością polskiego klimatu, lecz informacje, które w ostatnim czasie przez niektórych naszych rodaków były traktowane prawie jak najważniejsze. Chodzi mi o tych, którzy po tegorocznej powodzi musieli zamieszkać w kontenerach. Zamieszkali w nich i mieszkają tam nadal. O ile mi wiadomo, jest ich tysiące. W Słupcu, najniżej położonej miejscowości w Małopolsce, stoi miasteczko kontenerów. W całej gminie jeszcze pod koniec października ponad 100 rodzin pozbawionych dachu nad głową wegetowało w tego typu prowizorycznych warunkach. Takich miejsc jest w Polsce więcej. W Wilkowie na Lubelszczyźnie powodzianie także marzną w nieogrzewanych, metalowych pojemnikach. Nie mają domów, bo zabrała je im powódź. Nie odbudowali ich ani nie wyremontowali, bo za późno przyszli rzeczoznawcy albo trzeba było wzywać kolejne komisje, żeby rzeczywiste straty zostały wreszcie uznane. Czasami pieniądze dostali za późno albo dostali ich o wiele za mało na to, żeby wystarczyło na pokrycie kosztów remontu. Przyczyny tego stanu rzeczy są bardzo różne i nie sposób ich wszystkich nawet bardzo pobieżnie wymienić, niemniej jednak ta sytuacja wskazuje, że problem powodzian, którzy utracili swoje domy, nie został przed nadchodzącymi mrozami rozwiązany. Reasumując, przypomnę państwu, że w jednym ze swoich wystąpień już raz krytykowałem rządzącą ekipę, która zawiodła w czasie tegorocznej powodzi, właśnie za brak skuteczności w usuwaniu jej skutków. Natomiast nie sądziłem, że w Polsce XXI w., w listopadzie ludzie poszkodowani przez żywioł mogą mieszkać w pozbawionych ogrzewania blaszanych pojemnikach, a co gorsza, wiele wskazuje na to, że będą tam żyć również przez cała zimę. Dziękuję.


Magazyn " Make " to fascynujące pismo dla majsterkowiczów ery cyfrowej. Nie żebym potrafił zrobić cokolwiek z tego, co proponowane jest czytelnikom na łamach, ale sentyment jaki mi pozostał z czasów młodości (gdy przynajmniej próbowałem wykonać co poniektóre z konstrukcji Adama Słodowego) do etosu Zrób To Sam powoduje, że czytuję " Make " regularnie. Na ich blogu pojawiła się właśnie lista open-sourcowych, DIY lutownicą i kompilatorem prezentów gwiazdkowych . W czasach Ebaya nie jest trudno się w nie zaopatrzyć i w Polsce, polecam zwłaszcza te które nie kosztują nic, jak na przykład Ubuntu które Mark Shuttleworth dostarczy ci gratis na wycieraczkę . Ja chcę robota . Prawda, że słodki?


ANNA: Nie macie nawet czasu żeby się spotkać. IRENA: Wiesz jak to jest… ANNA: Gdybym was wczoraj nie ściągnęła do tej knajpy, nie widziałybyście się jeszcze pewnie przez parę ładnych lat. A może w ogóle? Bo tych waszych "zdzwonimy się", nie liczę. Rozstroiłyście się zupełnie. IRENA: Ludzie są po prostu strasznie zalatani. ANNA: Jasne. Przyszła w końcu i tutaj. IRENA: Kto? ANNA: Samotność. Kobiety milczą długą chwilę. IRENA: Muszę już iść. ANNA: Zostań jeszcze. IRENA: Nie. Nie, naprawdę muszę iść. Powinnam być teraz w domu. Po tym wszystkim będzie próbował się upić. Żeby chociaż raz na wesoło… Przepraszam. Nie chciałam źle. ANNA: Wiem. Irena idzie do wyjścia. Zatrzymuje się. IRENA: To co, do zobaczenia za 14 lat? ANNA: Spotkamy się jeszcze przed moim wyjazdem, prawda? Wylatuję dopiero w przyszły wtorek. IRENA: Jasne. Zdzwonimy się. ANNA: Pa, Irenka. IRENA: Pa! Irena wychodzi. Anna mówi do siebie. ANNA: Zdzwonimy się. Szkoda, że nie wzięłaś numeru. Anna wraca do pokoju. Brzdąka na pianinie. Ściemnienie (upływ czasu). Dzwonek do drzwi. Anna nie rusza się z miejsca przy pianinie. Dzwonek brzmi coraz natarczywiej. Anna idzie otworzyć. Wchodzi Stroiciel. Jest lekko pijany. ANNA: Zapomniał pan czegoś ? STROICIEL: Dzwoniłem do domu. Córka powiedziała, że żona poszła do znajomej, która przyjechała z zagranicy. ANNA: (po długiej chwili) Tak. To ja. STROICIEL: Nie pierwszy raz mi to robi. Dzwoni do koleżanek, znajomych, prosi o strojenie, żebym nie wpadł w depresję. Naczytała się psychologicznych podręczników i opowiada o mnie jakieś bzdury. Ale ja nie pozwolę się upokorzyć ! ANNA: Irenka nie ma takiego zamiaru. STROICIEL: To dlaczego to robi? ANNA: Martwi się o wasze małżeństwo. STROICIEL: Czyżby ? A pytała panią czy ma się rozwieść ? ANNA: (po chwili) Nie. STROICIEL: Niech jej pani powie, że wrócę do domu późno. ANNA: Irenki tutaj nie ma. Czeka na pana w domu. STROICIEL: Tak? To niech czeka. ANNA: Zależy jej na panu. Proszę to docenić. Stroiciel zaczyna wychodzić. Zatrzymuje się i odwraca. STROICIEL: I jeszcze jedno. Ja wcale nie jestem wziętym stroicielem. Ani kompozytorem. Czyszczenie pianin z moli to zajęcie w sam raz dla mnie. Stroiciel zaczyna otwierać drzwi. ANNA: Ja też nie biorę dziesięć tysięcy dolarów za koncert. STROICIEL: Do widzenia. Stroiciel wychodzi. Anna wraca do pokoju, wyjmuje schowaną serwetkę, potem komórkę i wstukuje numer. ANNA: Halo ..... dzień dobry ...... Czy to numer 0586255890? ... Czy ja bym mogła mówić z Adamem ? .... Dziękuję..... Dawna koleżanka ze studiów..... Dobrze, poczekam.... Halo............... Przepraszam. Pomyłka. Anna odkłada telefon. Wypija duży łyk. Bezgłośnie porusza ustami. Podchodzi do pianina. Całkowita ciemność. Słychać znów powracający motyw sonaty fortepianowej. KONIEC


"Co to znaczy?... Dlaczego ona każe mi uciekać z Warszawy?... Ach, rozumiem!... Już i ją męczy bakalarstwo, tym więcej dziś, kiedy ze wsi wpadła w chaos... Ale ma słuszność, że Warszawa jest nieznośna..." Teraz dla Madzi zaczęły się przykre czasy. Już i w drugim domu, z powodu wejścia panienek na pensję, skończyły się lekcje, tak że oprócz paru godzin z siostrzenicą Dębickiego Madzia nie miała zajęcia. Każdego poranku trapiła ją chęć wyjścia, ale - po co i dokąd? Więc siedziała samotna w domu trwożąc się, że nic nie robi, i czekając na list od Zdzisława. "Dziś z pewnością przyjdzie - myślała. - Nie było z rana, więc będzie po południu... Nie było dziś, więc jutro..." Ile razy na trzecim piętrze pojawił się listonosz, którego kroki już poznawała, Madzia biegła rozgorączkowana do drzwi. - A do mnie ma pan list? - pytała. - Do Brzeskiej? - Nie ma, proszę pani - odpowiadał listonosz kłaniając się i uśmiechając. - To nie może być!... Niech pan poszuka w torbie... Listonosz wydobywał pakę listów i przerzucał je razem z Madzią. Do niej nie było nic. - Niedobry Zdzisław!... - szeptała z żalem. Pocieszała się, że może wyjechał na kilka dni, na parę tygodni i - byle wrócił do swoich fabryk - wezwie ją natychmiast. Niekiedy jednak przychodziło jej na myśl, że brat mógł wyjechać na wakacje, że będzie siedział jeszcze miesiąc... Wtedy ogarniała ją rozpacz. "Co przez ten czas będę robić?..." - mówiła, z trwogą wyobrażając sobie noce bezsenne i upalne dnie nieskończenie długie, bez pracy, bez znajomych, nawet bez możności wychodzenia z domu. Raz postanowiła wyjechać bodaj na kilka dni do Iksinowa; ale wyrzekła się projektu. Przypomniała sobie plotki z powodu Stelli i jej dziecka i - straciła odwagę. Bo jakby ją tam przyjęli dawni znajomi? Ilu pytań i uwag musiałaby wysłuchać za zerwanie z Solskim?... Wreszcie może nadejść list od Zdzisława... Raz ukończywszy lekcje z Zosią wzięła ją do Łazienek. Spacerowały do wieczora, karmiły łabędzie i wyobrażały sobie, jakby to było dobrze, gdyby im pozwolono pływać czółnem po sadzawce. Po tej przechadzce Madzia uczuła się rzeźwiejszą i weselszą. Lecz gdy odprowadziwszy Zosię do Dębickiego, do pałacu Solskich, zobaczyła oświetlone okna Ady, opanował ją straszny żal.


W dniu 23.02.2008 r. w MOK-u w Ozorkowie zostały rozegrane Mistrzostwa Powiatu Zgierskiego w Brydżu Sportowym. Zgłosiło się do nich 12 par. Puchar i tytuł Mistrzów Powiatu w kategorii open zdobyła para Guthorn Hensel - Sylwester Każmierczak. Dwa kolejne miejsca na podium zajęli Stanisław Garczyński - Jacek Chmielecki oraz Włodzimierz Choinkowski - Grzegorz Bąk. W kategorii młodzieży szkolnej złote medale zdobyła para Marcin Bojarski - Łukasz Kosma przed parami: Łukasz Sobczak - Maciej Bojarski i Mateusz Sobczak - Adam Walczak. Brydż to jedna z niewielu dyscyplin sportowych, która nie zna granic wieku. Początkujący może skutecznie rywalizować z doświadczonymi zawodnikami. Najstarszy uczestnik Józef Cieślak ma 75 lat, a jego syn Jarosław Cieślak posiadający tytuł arcymistrza to Mistrz Europy z 2001 r. Dzielnie walczyli z nimi najmłodsi uczestnicy, bracia Piotr i Przemysław Sawiccy (12 i 13 lat). Bezpośredni pojedynek wprawdzie przegrali 6:24, ale był to dla nich wielki zaszczyt i frajda zagrać przeciwko takiej parze.


Odnośnie do tego, czy będziemy mieli do czynienia z rozbudową i działalnością, nie wiem, developerską na terenie gminy, jeśli chodzi o spółkę uzdrowiskową, to jej sprywatyzowanie nie ma nic wspólnego z kwestiami dotyczącymi zmiany funkcji, jaką ona pełni. Natomiast jeżeli chodzi o to, co będzie się działo na terenie uzdrowiska, to jest to po pierwsze, kwestia właśnie ustalenia stref, po drugie, tego, co można w tych strefach wykonywać, jaką działalność prowadzić, czy można budować, czy nie, a to wszystko jest zapisane w ustawie. To, co będzie można na terenie gminy, czyli uzdrowiska, wykonywać, jest konsekwencją tych przepisów i decyzji, które podejmuje rada gminy, przygotowując operat uzdrowiskowy zgodnie z przepisami ustawy uzdrowiskowej. Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński: Dziękuję bardzo. Posłowie Józef Piotr Klim i Leszek Cieślik z Platformy Obywatelskiej zadadzą pytanie w sprawie harmonogramu prac inwestycyjnych drogi ekspresowej S8 na odcinku Białystok–Warszawa do ministra infrastruktury. Jako pierwszy pan poseł Józef Piotr Klim. Proszę bardzo. Poseł Józef Piotr Klim: Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Wielokrotnie tutaj, w Sejmie, dyskutowaliśmy o problemach budowy polskich dróg. Budowa polskich dróg staje się polską racją stanu i chciałbym zwrócić uwagę na taką podlaską rację stanu, na drogę S8, która w naszym województwie odgrywa istotną rolę. Jest ona w jakiś sposób takim komunikacyjnym otwarciem na świat, pewnym instrumentem, dźwignią rozwoju. Jest ważna z punktu widzenia bezpieczeństwa mieszkańców, jak również jest istotna dla całego województwa, a szczególnie dla półmilionowej aglomeracji białostockiej. Droga na odcinku Warszawa–Białystok jest bardzo istotna, co rusz oczywiście usiana miejscami wypadków, często tragicznych. W związku z tym tempo budowy tej drogi dla naszych mieszkańców jest bardzo ważne. Ale chodzi nie tylko o to, ponieważ ta droga wiąże się przecież wręcz z ciągami tirów, bo to jest transport, bo to jest ruch tranzytowy. Bardzo często jest to oczywiście droga o charakterze turystycznym, jest to też droga w tunelu transportowym wschód–zachód. Panie ministrze, chciałbym, żeby pan przedstawił istotne elementy tego harmonogramu, tzn. co, kiedy będzie budowane, chodzi o np. obwodnicę Zambrowa, o to, kiedy rozpocznie się budowa tej drogi również od strony Białegostoku. Mieszkańcy Białegostoku czekają na tego typu już rozpoczęcie budowy. Będziemy wdzięczni, jeśli ten harmonogram pokaże jak największe przyspieszenie budowy tej drogi ekspresowej na odcinku Białystok–Warszawa. Dziękuję. Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński: Dziękuję bardzo.


2006-11-16: Listopad 2006: 51% Polaków źle ocenia prezydenta Kaczyńskiego Z sondażu przeprowadzonego przez CBOS w dniach 2-5 listopada na 979 osobach wynika, że 51% Polaków źle ocenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego, zaś 31% respondentów ocenia prezydenta pozytywnie. Liczba osób zadowolonych z pracy prezydenta nie zmieniła się od października, o 7% spadła zaś liczba niezadowolonych. Z 12% do 18% zwiększyła się też liczba osób nie mających zdania o prezydenturze Kaczyńskiego. Pracę Sejmu źle ocenia aż 69% Polaków, zadowolonych z pracy Sejmu jest 17% ankietowanych. Z kolei pracę Senatu dobrze ocenia 24% badanych, a 45% uważa, że Senat pracuje źle.


Jak pisaliśmy na CIA , w 2008 roku może zmniejszyć się wynagrodzenia nauczycieli. Natomiast rząd twierdzi, że takie niebezpieczeństwo jest niewielkie, bo samorządy dopłacą do pensji nauczycieli, aby nie były niższe. Jednak jeśli samorządy miałyby podwyższyć pensje nauczycieli o 2,3 proc., muszą z własnych środków przeznaczyć na to ponad 660 mln zł. Wiele z nich deklaruje, że utrzyma płace na obecnym poziomie. - Z mediów wiemy, że jest umowa między rządem i Solidarnością, ale nie znamy jej szczegółów. Z rządowego projektu budżetu wynika, że pensje w budżetówce powinny wzrosnąć o 2,3 proc., mimo że nie wzrosła kwota bazowa, a subwencja oświatowa rośnie tylko o 3 proc. - zauważa Leszek Świtalski, wójt gminy Stare Bogaczowice. Ryszard Legutko potwierdza, że w przyjętym przez rząd projekcie budżetu nie ma pieniędzy na podwyżki dla nauczycieli. Dlatego większość samorządów planuje utrzymanie wynagrodzeń w przyszłym roku na dotychczasowym poziomie.


Robin Haase Robin Haase (ur. 6 kwietnia 1987 roku w Hadze) – holenderski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa. W gronie profesjonalistów od 2005. Występując jako zawodowiec wygrał osiem turniejów rangi challenger w grze pojedynczej oraz dwa rangi futures. W grze podwójnej największym osiągnięciem Haase jest finał turnieju rozgrywanym na nawierzchni trawiastej w Amersfoort, gdzie wspólnie z Rogierem Wassenem przegrał mecz finałowy z parą Juan Pablo Brzezicki-Juan Pablo Guzman 2:6, 0:6. Od roku 2007 Haase reprezentuje Holandię w Pucharze Davisa. Do końca roku 2009 rozegrał 10 meczów - w singlu wygrał 6 pojedynków i dwa przegrał, natomiast w deblu zagrał w 3 meczach, które ostatecznie przegrał. Najwyżej w rankingu ATP singlistów zajmował 56. miejsce (28 kwietnia 2008), a rankingu deblistów 130. miejsce (9 czerwca 2008).


Gdybym chciał, żeby moja córka wyrosła na geeka, czytałbym jej do snu Cory’ego Doctorowa. Ten niecały tydzień temu opublikował w Information Week nie jeden, ale dwa świetne felietony - jeden o DRM na przykładzie amerykańskiej Broadcast Flag , a drugi o amerykańskim przemyśle rozrywkowym . I co gorsza wplata w techno-polityczną eseistykę zwroty całkiem poetyckie (których uroku nie oddaje w pełni robione na komputerowym kolanie tłumaczenie). “Nikt nie wie tak naprawdę, czym jest ‘Ekonomia Informacyjna’. Ale we wczesnych latach 90ych widzieliśmy, że nadchodzi . Ameryka zaangażowała więc futurystów futurologów - swój najbardziej zawodny zasób strategiczny - by rozszyfrowali, czym jest ‘ekonomia informacyjna’ i wymyslili, jak zapewnić, by Ameryka kontrolowała ‘nową ekonomię’. Tworzymy przyszłość tak samo jak przeszłość. Splatamy razem wspomnienia na żądanie, wypełniając puste miejsca elementami teraźniejszości, które w znacznym nadmiarze znajdują się wszędzie dookoła”. Tak to jest, jak się bloguje w biegu - dopiero teraz doczytałem do - jak się zdaje - gwoździa, grande finale : “Futuryści mylili się srodze. ‘Ekonomia informacyjna’ nie może się opierać na sprzedaży informacji. Dzięki technologiom informacyjnym kopiowanie informacji jest coraz prostsze. Im więcej takich technologii posiadasz, tym mniej będziesz miał kontroli nad bitami wysyłanymi w świat. Nigdy, ale to NIGDY nie będzie już trudniej kopiować informację.


Dalmierz Dalmierz (odległościomierz) - przyrząd służący do pomiaru odległości bez potrzeby jej przebywania. Działanie dalmierza optycznego polega na obserwacji przedmiotu za pomocą dwu prawie równoległych obiektywów, umieszczonych na tzw. bazie i pomiarze kąta paralaksy osi optycznych obu obiektywów. Kąt paralaksy ϕ, w przybliżeniu małych kątów (tj. gdy sin(ϕ) ≈ ϕ, gdzie ϕ wyrażone w radianach), jest odwrotnie proporcjonalny do odległości do celu. Istnieją dalmierze optyczne koincydencyjne (jednookularowe) i stereoskopowe (dwuokularowe). Ze względu na zastosowania wyróżnia się dalmierze optyczne topograficzne i artyleryjskie (dokładniejsze). W dalmierzowych aparatach fotograficznych stosuje się uproszczone dalmierze optyczne. Dalmierze elektromagnetyczne Dalmierz elektromagnetyczny - pomiar odległości przeprowadza się na podstawie pomiaru czasu, w jakim powraca sygnał radiowy wyemitowany w kierunku przedmiotu (dalmierz impulsowy), lub na podstawie różnicy faz fal elektromagnetycznych: emitowanej i rejestrowanej (dalmierz o fali ciągłej). Dalmierze elektromagnetyczne wykorzystywane są w radiolokacji, radiogeodezji oraz radionawigacji. Istnieje wiele rozwiązań konstrukcyjnych i systemów dalmierzy, np. dalmierz świetlny, dalmierze interferencyjne: ruchomy interferometr radiowy (radiolag), sonda fazowa, dalmierze o nieruchomym obrazie interferencyjnym, dalmierze cyfrowe. Dalmierze elektromagnetyczne dzielą się na: dalmierze elektrooptyczne, dalmierze mikrofalowe (radiowe) W pomiarach liniowych w geodezyjnych osnowach szczegółowych mierzone są długości rzędu kilkuset metrów do kilku kilometrów, więc do tego celu wykorzystywane są dalmierze elektrooptyczne, które dzielą się na: fazowe, impulsowe (za ich pomocą można wykonywać pomiary bez użycia reflektorów zwrotnych, szczególnie w pomiarach szczegółów sytuacyjnych, charakteryzują się jednak mniejszą dokładnością).


Stanisław Czajczyński Stanisław Józef Czajczyński (ur. 7 maja 1949 w Kaliszu) – polski przedsiębiorca, polityk, poseł na Sejm RP II kadencji. Życiorys Ukończył liceum ogólnokształcące. Został dyrektorem Zakładu Usług Techniczno-Handlowych Polmex w Kaliszu. W 1993 uzyskał mandat posła na Sejm II kadencji. Został wybrany w okręgu Kalisz z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej (był wówczas członkiem SdRP). Zasiadał w Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą, Komisji Nadzwyczajnej do zbadania zasadności zarzutów Najwyższej Izby Kontroli w stosunku do niektórych byłych ministrów współpracy gospodarczej z zagranicą, Komisji Integracji Europejskiej, Komisji Zdrowia oraz Komisji Nadzwyczajnej do Rozpatrzenia Pilnego Rządowego Oraz Poselskiego Projektów Ustaw o Zamówieniach Publicznych. Był także członkiem trzech podkomisji. W 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. Później został działaczem Unii Pracy. Pełnił m.in. funkcje wiceprzewodniczącego i sekretarza generalnego tej partii. W 2006 powrócił do SLD. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi .


Suka Witek! Mój złoty Witek! Chłopak się obejrzał, źrebaka, na którym jechał, powstrzymał i mruknął: – Cegój! A gdzie!... To psinorody dopiro, zaro w skodę kiej swynie! Pchnął swego konia, obegnał rozpraszające się po drodze i zbożu stado źrebiąt, spędził w kupę i podjechał znowu pod parkan okalający ogród, gdzie stała dziesięcioletnia może dziewczyna. – Mój drogi Witek, pomóż mi zejść, mój złociutki, ja się tak boję, jeszcze spadnę – szczebiotała przytrzymując się silnie ostro zakończonych sztachet. – A juści – dostanę ta!... I obojętnie zsuwał ściągnięte aż do kolan spodnie. – To podjedź. – Bez rów? – Prawda – i spojrzała z przykrością w głęboki rów, idący równolegle z parkanem. – Niech paninka chyci się słupka okrakiem i tak zjedzie na zimię. – Jak to okrakiem? – Loboga z tymi kobitami!... To zawdy nic nie rozumi. Dyć kolanami i tyla. – Ach! Już wiem, wiem. Przypomniała sobie Ewkę zjeżdżającą z brogu po słupie. – Tylko nie patrz, jak będę schodziła. – Przez co? – No, nie patrz! – zawołała energicznie, rozczerwieniona i zła, że nie rozumiał dlaczego. Chłopak drwiąco się roześmiał i odwrócił, a ona książkę trzymaną w ręku rzuciła na drogę i tak, jak radził, zsunęła się po słupku. Przez rów przeszła i wesoło zawołała: – Dawaj tu konia, pojedziemy trochę. Chłopak zaczął się kłopotliwie drapać w głowę. – Dajże rękę, siądę z tobą i pojedziemy. – A juści, a jak kto obacy i powi jaśnie pani, to co? – mruknął markotnie. – Nikt nie będzie widział, pojedziemy na łąki albo do lasu – no, mój Witeczku. – Kiej się bojem. Jaśnie ociec paninki powiedzieli, że kiej jesce raz zobacą, co z paninką jeżdżę, to mi taką frycówkę sprawią... – Nie będzie wiedział, dajże rękę, już ci podaruję wstążkę czerwoną do koszuli. Chłopak zmiękł. Ledwie bosą nogę wyprężył poziomo jak strzemię i rękę podał, już dziewczyna siedziała przed nim, chwyciła się grzywy i biła bosymi, w pantofelkach tylko, nogami po bokach źrebca. Witek jedną ręką przycisnął ją do siebie, drugą klepnął w kark konia, zawrócił, gwizdnął, uderzył piętami – polecieli jak wiatr, drogą ku łąkom leżącym niżej, pomiędzy parkiem a lasem. Dziewczynie oczy i usta aż się śmiały z radości ogromnej, przenikał ją prąd jakiejś dzikiej energii i porywała szalona żądza ruchu, powietrza, krzyków; unosiła się na koniu i rwała naprzód.


Dziennik Ustaw z 30 kwietnia 1999 Nr 39 poz. 379 między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o współpracy kulturalnej, sporządzona w Bonn dnia 14 lipca 1997 r. W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ podaje do powszechnej wiadomości: W dniu 14 lipca 1997 r. została sporządzona w Bonn Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o współpracy kulturalnej w następnym brzmieniu: między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o współpracy kulturalnej Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Rząd Republiki Federalnej Niemiec pragnąc rozwijać i pogłębiać stosunki łączące oba kraje w duchu dobrego sąsiedztwa i przyjaznej współpracy, w przekonaniu, że wymiana kulturalna sprzyja współpracy między narodami, zrozumieniu ich kultury i życia duchowego, uwzględniając historyczne zmiany w Europie, w szczególności ustanowienie jedności Niemiec oraz głębokie przemiany polityczne, społeczne i gospodarcze w Polsce, które przyczyniły się do nadania stosunkom polsko-niemieckim nowego charakteru, głęboko przekonane o wielkim znaczeniu wymiany i współpracy kulturalnej i naukowej dla zrozumienia i pojednania między Narodami Polskim i Niemieckim, świadome wielkiego i niepowtarzalnego wkładu Narodów Polskiego i Niemieckiego do wspólnego europejskiego dziedzictwa kulturowego oraz wzajemnego przenikania i wzbogacania się obu kultur w wielowiekowej przeszłości, dążąc do rozbudowania stosunków kulturalnych we wszystkich dziedzinach, z oświatą i nauką włącznie, doceniając ważną rolę, jaką młodzież odgrywa we współpracy obu narodów, kierując się postanowieniami Traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy z dnia 17 czerwca 1991 r.,


Poprzez analizę numeryczną dochodzimy do wniosku, że krzywe są granicami obszaru, który zajmują wszystkie stany. Oznacza to, że w sympleksie W stany Wernera posiadają maksymalną dopuszczalną ujemność dla zadanej entropii, a stany L w tych samych warunkach zadają minimalną jej wartość. Wiadomo, że cały region pod krzywą odpowiada innym stanom układu dwóch qutritów. Z (2.7) wynika, że maksymalna dopuszczalna wartość entropii liniowej dla stanów Wernera jest mniejsza niż to twierdzenie dopuszcza. W takim razie, ponad krzywą (3.20) powinny istnieć jakieś ﬁzyczne stany. Innymi słowy, stany Wernera nie są stanami maksymalnie splątanymi dla zadanej entropii, podobnie jak to jest w przypadku dwóch qubitów (wcześniej sądzono, że mogą być one brzegiem tego obszaru). Stany Wernera w przypadku dwóch qubitów charakteryzują się tym, że ich splątanie nie może zostać zwiększone poprzez działania unitarne, ale pewne przekształcenia nieunitarne mogą wytworzyć dodatkowe splątanie. Możliwe, że podobne własności mają stany Wernera dwóch qutritów i to tłumaczy, dlaczego te stany nie są maksymalnie splątane. Na rysunku 3.4 przedstawiono numerycznie wylosowane stany dwóch qutritów leżące ponad krzywą stanów Wernera. Prawdopodobieństwo wylosowania stanu maleje wraz z wartością SL, więc nie można stwierdzić, jak wygląda cała krzywa dla maksymalnie splątanych stanów mieszanych.


Jacek Sobieszczański Jacek Sobieszczański (ur. 1966) - polski aktor i lektor, ukończył PWST w Warszawie w 1990 roku. Laureat nagrody Macieja Nowaka za rolę tytułową w Ptaśku.


Badanych, uczestników kursu golfowego, zaproszono do udziału w turnieju. Zgodnie z zasadami golfa, celem graczy było skierowanie piłeczki do dołka przy możliwie jak najmniejszej liczbie prób. Zawody rozgrywano na 18 różnych dołkach. Po pierwszych 6, połowa badanych otrzymała instrukcję aby przed każdym następnym uderzeniem poinstruować siebie, wybierając jedno ze zdań z listy. Przykładowo: „Utrzymuj ciało w bezruchu”, „utrzymuj równowagę”, „oceń dystans do dołka”. Drugiej połowie uczestników powiedziano aby kontynuować grę jak dotychczas. Po zakończeniu turnieju i wyłonieniu zwycięzcy badani oceniali jak w ich odczuciu wypadli, w porównaniu do normalnej dyspozycji. Okazało się, że badani z grupy stosującej technikę mówienia do siebie osiągnęli lepsze wyniki w turnieju. Samoinstruowanie się jest skutecznym sposobem na polepszenie efektywności gry, szczególnie w dyscyplinach, w których wynik zależy od precyzji ruchów (np.: tenis, golf). Turniejowy charakter tego badania wskazuje na to, że ta technika jest skuteczna także w sytuacji gry pod presją, czyli można ją stosować z powodzeniem u profesjonalistów. Co więcej, badani stosujący tę metodę oceniali swój występ jako lepszy niż zwykle. Przyczyną skuteczności samoinstruowania upatruje się w dwóch rzeczach. Po pierwsze, pomaga ona skoncentrować się zawodnikowi na uderzeniu, a po drugie przypomina o podstawowych ruchach koniecznych do wykonania go dobrze.


W artykule „Small change. Why the revolution will not be tweeted” Gladwell krytykuje wiarę w transformacyjny potencjał mediów społecznych – porównując wymagające odwagi i zaangażowania działania aktywistów walczących z rasizmem w Stanach przed półwieczem, do akcji prowadzonych na Twitterze i Facebooku. Artykuł, który znajdziecie tutaj, przypomina mi trochę ważny tekst Vincente Rafaela, dekonstruującego z kolei pojęcie „inteligentnego tłumu” na najczęściej przywoływanym przykładzie obalenia prezydenta Estrady na Filipinach. Choć argumenty Gladwella i Rafaela są różne – pierwszy zwraca uwagę, że „siła słabych więzi” nie wystarczy, by ludzie podejmowali wspólnie ryzyko, bez którego nie ma prawdziwych zmian, drugi z kolei pokazuje, że koncepty teoretyczne często więcej mają wspólnego z dyskursem marketingu i fantazjami klasy średniej, niż rzeczywistością – to punkt dojścia jest podobny: badacze sieci (informatycznych i społecznych) często mieszają poziom opisu z własnymi utopijnymi nadziejami. Niby nic nowego, a jednak czasem umyka. Dlatego od czasu do czasu, żeby zachować trochę intelektualnej higieny, potrzebny jest ktoś taki jak Gladwell. W ubiegłym tygodniu mówiłem o tym trochę (ale tylko trochę, bo zabrakło czasu) na konferencji organizowanej przez Bibliotekę Elbląską, gdzie wspólnie z Edwinem Bendykiem wspominaliśmy o tym, że być może czas na krytyczną rewizję dyskursu na temat sieci – co ewidentnie zaskoczyło część osób na sali, które identyfikowały nas jako techno-ewangelizatorów i ogólnie entuzjastów. Ja zasygnalizowałem problem wykluczenia przez sieć (jeśli coś cię z kimś łączy, to być może to połączenie jest równocześnie rozłączeniem z kimś innym), wspomniałem też o tym, że tak jak technologia nie jest neutralna, neutralna nie jest też teoria. Jeśli potraktujemy użycie technologii jako wypadkową różnych sił, w tym interpretacji jej użyć i wizji przyszłego rozwoju, to w tym obszarze ważnymi aktorami są nie tylko producenci, technologie, użytkownicy i marketing, ale też badacze, którzy pewne kwestie legitymizują, a inne odrzucają.


Michaił Iwanow Michaił Iwanow (ur. 20 listopada 1977) to rosyjski biegacz narciarski uczestniczący w zawodach od 1996. Był 2. na mecie wyścigu na 50 km na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 w Salt Lake City, lecz po dyskwalifikacji za stosowanie dopingu zwycięzcy, Hiszpana Johanna Mühlegga, otrzymał złoty medal. Iwanow zdobył też brązowy medal na mistrzostwach świata w 2001 w Lahti na dystansie 30 km. Wygrał też dwa wyścigi Pucharu Świata (30 km w 2000 i 15 km w 2001).


2008-09-14: Radosław Sikorski jedzie na Białoruś Szef polskiej dyplomacji Radosław Sikorski uda się dzisiaj na Białoruś na spotkanie z szefem białoruskiego MSZ Siarhiejem Martynauem. Spotkanie ma odbyć się w miejscowości Wiskule w pobliżu Brześcia. Spotkanie szefów dyplomacji zaplanowano na godzinę 17. Z kolei wieczorem po przylocie ma odbyć się briefing ministra na lotnisku wojskowym. Ministrowie spraw zagranicznych Polski i Białorusi mają omówić kwestie związane z problematyką unijną oraz zagadnienia dotyczące stosunków dwustronnych. W komunikacie polskiego MSZ czytamy, że strona polska ma na celu "sprawy związane z bezpieczeństwem granic, zabezpieczeniem tranzytu surowców do Polski, współpracy przy projektach energetycznych oraz udziałem polskich firm w prywatyzacji firm sektora państwowego". Wizyta Radosława Sikorskiego na Białorusi ma charakter przełomowy. Ostatnia wizyta w Polsce szefa białoruskiej dyplomacji miała bowiem miejsce w roku 2004. Z kolei wizyta polskiego ministra na Białorusi odbędzie się na zaproszenie Sierhieja Martynaua.


1. Główni pełnomocnicy graniczni i ich zastępcy, pełnomocnicy graniczni i ich zastępcy oraz pomocnicy pełnomocników granicznych w celu wykonywania swoich funkcji otrzymują pisemne pełnomocnictwa sporządzone w językach polskim i litewskim. 2. Pełnomocnictw udzielają: 1) prezes rady ministrów - dla głównego pełnomocnika granicznego i jego zastępców; 2) odpowiedni organ - dla pełnomocników granicznych i ich zastępców; 3) główny pełnomocnik graniczny - dla pomocników pełnomocników granicznych. 3. Zastępcy głównego pełnomocnika granicznego i zastępcy pełnomocników granicznych mają w zakresie powierzonych im spraw takie same prawa i obowiązki jak pełnomocnicy, których są zastępcami. 4. Pomocnicy pełnomocników granicznych wykonują czynności zlecone im przez pełnomocników granicznych. 5. Główni pełnomocnicy graniczni opracują i przekażą sobie wzory pełnomocnictw, o których mowa w ustępie 1. Artykuł 14 1. Do obowiązków głównych pełnomocników granicznych należą w szczególności: 1) zapewnienie bezpieczeństwa i porządku na polsko-litewskiej granicy państwowej poprzez ocenę problemów ochrony tej granicy i podejmowanie wspólnych przedsięwzięć wynikających z aktualnej potrzeby oraz koordynowanie działalności pełnomocników granicznych; 2) rozwiązywanie spraw kontroli ruchu granicznego oraz sprawnego funkcjonowania przejść granicznych, a także podejmowanie stosownych decyzji w tym zakresie; 3) rozpatrywanie i rozstrzyganie problemów związanych z ważnymi wydarzeniami na granicy państwowej, których rozwiązanie wykracza poza kompetencje pełnomocników granicznych; 4) przekazywanie do rozpatrzenia w drodze dyplomatycznej spraw, których nie mogli rozstrzygnąć; 5) ustalanie wzorów dokumentów stosowanych we współpracy pełnomocników granicznych. 2. Postanowienia ustępu 1 punktu 4 nie wykluczają możliwości przekazywania głównym pełnomocnikom granicznym do dalszego rozpatrzenia spraw, które były rozpatrywane w drodze dyplomatycznej. Artykuł 15 1. Do obowiązków pełnomocników granicznych w sferze ich służbowej odpowiedzialności należą w szczególności: 1) ocenianie stanu ochrony granicy państwowej oraz koordynowanie działań służb ochrony tej granicy; 2) organizowanie kontroli ruchu granicznego i zapewnienie sprawnego funkcjonowania przejść granicznych oraz współdziałanie w tym zakresie z innymi organami kontrolnymi działającymi w przejściach granicznych, a także przekazywanie głównym pełnomocnikom granicznym danych dotyczących problematyki tego ruchu; 3) rozpatrywanie i prowadzenie postępowań wyjaśniających oraz rozstrzyganie wszystkich zdarzeń, które zaszły na granicy państwowej, a w szczególności takich, jak: a) ostrzał przez granicę państwową i jego skutki; b) zabójstwo lub uszkodzenie ciała spowodowane działaniem przez granicę państwową;


Otóż wyrok niemieckiego trybunału stworzył po raz pierwszy dla wszystkich państw członkowskich nową sytuację prawną, chociaż nie wywołuje bezpośrednio skutków prawnych w Polsce. Kiedy Niemcy zapiszą konkretne prawa swojego parlamentu w zakresie oddziaływania na Unię Europejską, niemiecki parlament stanie się de facto parlamentem europejskim przejmującym kontrolę nad instytucjami unijnymi. Niemcy będą w tym momencie bardziej suwerennym krajem aniżeli te, które ich wzorem tego nie uczynią. Wyrok niemieckiego trybunału konstytucyjnego daje przyzwolenie na podobne działania w Polsce, aby w sposób analogiczny zabezpieczyć interesy Polski i Polaków w unijnych decyzyjnych procedurach. Uchwalona przez polski Sejm ustawa z 11 marca 2004 r. o współpracy Rady Ministrów z Sejmem i Senatem w sprawach związanych z członkostwem zmieniła w sposób jaskrawie sprzeczny z konstytucją rolę polskiego parlamentu narodowego, czyniąc go w 80% spraw przekazanych do Unii jedynie organem opiniodawczym dla Rady Ministrów i organów Unii Europejskiej. Polski parlament zrzekł się własną ustawą, pozakonstytucyjnie wpływu na sprawy Polski w Unii Europejskiej, ustanawiając przewagę władzy wykonawczej nad ustawodawczą. Został zdegradowany jako władza ustawodawcza. Trybunał Konstytucyjny polski, hołdując zasadzie nieistniejącej w konstytucji, tzw. zasadzie życzliwości, zadecydował, zawyrokował życzliwie dla integracji europejskiej, ale nieżyczliwie dla Polski, że przepisy tej ustawy są konstytucyjne. Sejm polski ograniczył się – Sejm polski w sprawach dotyczących Unii jest de facto niemy. Jeśli chodzi o tę nową sytuację prawną w Unii Europejskiej, to zdumiewa to, że brak jest zainteresowania różnych ośrodków w Polsce tym wydarzeniem, przede wszystkim brak zainteresowania polityków, naukowców, konstytucjonalistów i mediów, które, jak zwykle manipulując, podały bardzo krótką informację, że (Dzwonek) niemiecki trybunał stwierdził zgodność traktatu z konstytucją niemiecką. I tyle – nie dopowiedziały, że powiedział „tak” dla traktatu, ale pod pewnymi warunkami. Wobec tego apeluję przed wyjazdem na urlop gorąco do polskiego parlamentu, do parlamentarzystów, abyśmy wspólnie podjęli działania przywracające nam prawa reprezentanta suwerena, którym jest polski naród, co nam gwarantuje art. 96 i art. 104 polskiej konstytucji. Dziękuję za uwagę. (Oklaski) Wicemarszałek Krzysztof Putra: Dziękują bardzo pani poseł. Na tym zakończyliśmy oświadczenia poselskie. I na tym kończymy 47. posiedzenie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Protokół posiedzenia będzie wyłożony do przejrzenia w Sekretariacie Posiedzeń Sejmu. Porządek dzienny 48. posiedzenia Sejmu, zwołanego na dni 26, 27 i 28 sierpnia 2009 r., został paniom i panom posłom doręczony. Zamykam posiedzenie. (Wicemarszałek trzykrotnie uderza laską marszałkowską)


Nowa Polityka Ekonomiczna Nowa Polityka Ekonomiczna (ros. Новая экономическая политика, Nowaja ekonomiczeskaja politika w skrócie NEP) – określenie doktryny polityki gospodarczej Rosji Radzieckiej i później ZSRR w latach 1921-1929. NEP oznaczał zmianę polityki gospodarczej rządu radzieckiego z komunizmu wojennego i wprowadzenie bardziej rynkowych mechanizmów gospodarczych. W tym czasie zezwolono na podjęcie małych prywatnych przedsięwzięć (szczególnie w rolnictwie oraz usługach), przy pozostawieniu monopolu państwowego w dziedzinach dużych gałęzi przemysłu (głównie przemysł ciężki), handlu (szczególnie handel zagraniczny), bankowości i instytucjach finansowych, zezwalając także na koncesjonowaną działalność gospodarczą międzynarodowych przedsiębiorstw. Oficjalnie został przedstawiony przez Lenina i zatwierdzony na X Zjeździe Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). 21 marca 1921 roku został podjęty dekret w sprawie zastąpieniu prodrazwerstki przez prodnalog wydanego przez Ogólnorosyjski Komitet Wykonawczy Rad, który zastąpił obowiązkowe kontyngenty w rolnictwie, podatkiem żywnościowym. Oficjalnie wprowadzenie NEP-u było wymuszone odbudową gospodarki narodowej oraz małym uprzemysłowieniem Rosji, gdzie w rolnictwie było zatrudnionych 80% społeczeństwa, co uniemożliwiało budowę socjalizmu. Przyczynami wprowadzenia tej polityki było także narastające niezadowolenie społeczne z powodu tragicznej sytuacji gospodarczej. NEP odegrał istotną rolę w odbudowie gospodarki narodowej ze zniszczeń I wojny światowej oraz wojny domowej w Rosji. Jednocześnie należy wspomnieć, że po 1925 roku można zauważyć próby obalenia założeń NEP-u przez jego przeciwników wśród samych bolszewików. W końcu 1929 roku odrzucono całkowicie NEP, przez kolektywizację rolnictwa. Stalin zastąpił tę doktrynę gospodarczą systemem gospodarki nakazowo-rozdzielczej, powracając do wielu założeń komunizmu wojennego. Przyczyny wprowadzenia NEP-u Sytuacja Rosji w przededniu rewolucji październikowej Gdy rozpoczęła się I wojna światowa, Rosja nie była przygotowana do wojny. Jej gospodarka potrzebowała kapitału, w dużym stopniu pochodzącego z zagranicznych źródeł. Przemysł zbrojeniowy zaczął się szybko rozwijać, a mobilizacja wojsk pogarszała sytuację zacofanej gospodarki, szczególnie w rolnictwie, gdzie najbardziej odczuwano brak rąk do pracy. W efekcie spowodowało to wzrost cen i zaostrzenie konfliktów społecznych w tak już nie najspokojniejszej sytuacji politycznej. Przyniosło to anarchizację gospodarki i coraz częstsze powstania przeciwko władz. Doprowadzono do rewolucji lutowej i w efekcie powołania pierwszej rosyjskiej republiki z Rządem Tymczasowym na czele. Jednak i nowe władze nie potrafiły poradzić sobie z ciągle pogarszającą się sytuacją, głównie z powodu niewyprowadzenia Rosji z wojny. Taka sytuacja sprzyjała Rosyjskiej Socjal-Demokratycznej Partii Robotniczej (bolszewików), która jeszcze przed rozpoczęciem wojny głosiła hasła pacyfistyczne i roztaczała przed społeczeństwem wizję państwa nowego typu.

экономическая

экономическая


Tolmezzo Tolmezzo to miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Friuli-Wenecja Julijska, w prowincji Udine. Wg danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 10 609 osób, 163,2 os./km². W miejscowości urodził się włoski skoczek narciarski, Andrea Morassi.


xxx, dzień dobry dzień dobry panu, proszę pana, czy może mi pan powiedzieć połączenie autobusowe na lotnisko z ulicy FILLER Fosa to jest FILLER przy Nowoursynowskiej, Dolina Służewiecka FILLER proszę pani, bezpośrednio nie ma, musi pani wsiąść w linię sto osiemdziesiąt dziewięć tak FILLER dojechać do przystanku Sasanki aha FILLER i przesiąść się na sto siedemdziesiąt pięć albo sto osiemdziesiąt osiem sto siedemdziesiąt pięć, a tutaj znaczy sto osiemdziesiąt dziewięć tutaj na Dolinie Służewieckiej tak, on jedzie Doliną Służewiecką aha aha i tylko tak można no tak jest najlepiej, najszybciej tak dziękuję proszę do widzenia do widzenia


" 4. Do spraw ewidencjonowanych w wykazie " MED " nie stosuje się przepisu § 71."; I) w § 388 ust. 3 dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu: " 6) wystąpienia do państw członkowskich Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607a-607j k.p.k.); 7) wystąpienia państw członkowskich Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607a-607zc k.p.k.),"; m) w § 389 ust. 2 otrzymuje brzmienie: " 2. Do wykazu " WKK " wpisuje się: sygnaturę akt sprawy karnej, datę wniesienia kasacji i oznaczenie wnoszącego, daty i treść ewentualnych zarządzeń wydanych w postępowaniu kasacyjnym i inne informacje, aż do momentu przekazania akt sprawy z kasacją do Sądu Najwyższego oraz zwrotu akt z tego Sądu."; n) w § 408 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: " 2a. Jeżeli dozór sprawowany jest w więcej niż jednej sprawie wobec oskarżonego, przy pozostałych wpisach w rubryce " uwagi " odnotowuje się sygnaturę akt tej sprawy, w której dozór orzeczony został na najdłuższy okres."; o) w § 414 ust. 5 otrzymuje brzmienie: " 5. Numerację wpisów w wykazie " Wu " prowadzi się w sposób ciągły."; p) oddział 8 otrzymuje brzmienie: Kontrolki " Du ", " Zpk ", " Wab " i skorowidz § 418.1. W kontrolce " Du " wpisuje się nazwiska i imiona skazanych, co do których sąd zarządził zebranie wiadomości o ich zachowaniu się w okresie próby, odroczenia lub przerwy kary albo w okresie zawieszenia postępowania wykonawczego [st]. 2. W kontrolce " Du " wpisuje się również nazwiska i imiona osób, co do których sąd zarządził przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez kuratora sądowego na podstawie art. 214 § 1 k.p.k. 3. W kontrolce odnotowuje się w szczególności: sygnaturę akt sprawy karnej, datę wydania zarządzenia oraz sposób zebrania wiadomości i datę otrzymania informacji; przepisy § 414 ust. 3 i 5 stosuje się odpowiednio. 4. Do numeracji wpisów w kontrolce " Du " stosuje się przepis § 414 ust. 5. § 419.1. W sądzie rejonowym i okręgowym prowadzi się kontrolkę " Zpk ". 2. W kontrolce " Zpk " wpisuje się nazwiska i imiona osób, co do których postępowanie zostało zawieszone. Zapisy można prowadzić w tej księdze w ciągu kilku lat. § 52 stosuje się odpowiednio.