Abdelaziz Buteflika Abdelaziz Buteflika, Bouteflika (عبد العزيز بوتفليقة = Abd al-Aziz Butiflika) (ur. 2 marca 1937) - polityk algierski, prezydent Algierii od 27 kwietnia 1999. Brał udział w wojnie o niepodległość Algierii. Od 1963 do 1979 minister spraw zagranicznych, następnie odsunięty od władzy, na emigracji. W 1999 wybrany na urząd prezydencki z poparciem władz jako kandydat formalnie niezależny (kontrkandydaci wycofali się z wyborów i zarzucili władzom oszustwa wyborcze). W 2004 wybrany po raz kolejny. Głównym zadaniem Butefliki jest przywrócenie pokoju i zwalczenie terrorystycznego fundamentalizmu islamskiego. 11 kwietnia 2009 roku został wybrany na trzecią kadencję.


Poseł Aleksander Marek Skorupa: Panie Marszałku! Pani Minister! Po pierwsze, dobrze, że rząd wyprzedza zagrożenia dla stabilności finansów publicznych. Dostrzegamy, że prowadzi odpowiedzialną politykę w tym zakresie. Po drugie, niezbywalnym prawem parlamentu jest ocena i wybór rozwiązań przedkładanych przez rząd. Tak się stało z problemem Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, kiedy Izba wybrała inne rozwiązanie, niż proponował rząd – zwrócę uwagę, bo pan poseł Gosiewski domagał się, aby wskazać, kto był za i przeciw, że bez głosów sprzeciwu, czyli za pełną aprobatą. Po trzecie, mam nadzieję, że rząd nadal będzie szukał nowych rozwiązań, często warunkowych, tak jak w przypadku VAT, nie bezwzględnych, które będą nas wyprzedzająco zabezpieczały przed zagrożeniem destabilizacji finansów publicznych, często związanym z działaniem czynników zewnętrznych. Dobrze się stało, że Wysoka Izba zwróciła uwagę na kilka tematów, takich jak sprawy OFE, składki rentowej czy podatku bankowego. Wysoka Izba zawsze będzie weryfikowała, to znaczy przyjmowała lub nie, takie rozwiązania, bo przecież Sejm ma swoją odpowiedzialność wobec społeczeństwa jako całości, ale również wobec poszczególnych grup społecznych i dziedzin naszego życia. Kończąc, chciałbym uspokoić niektóre osoby, które wyrażają niepokój. Zgłoszono 5 poprawek. Poprawki opozycji, PiS i SLD, dotyczą podatku VAT, natomiast poprawki Platformy Obywatelskiej dokonują pewnych korekt dotyczących katalogu wydatków wyłączonych spod reguły dyscyplinującej i doprecyzowują sprawę podatku dla spółek niebędących osobami prawnymi. Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Marek Kuchciński: Dziękuję bardzo panu posłowi. Zamykam dyskusję. W związku z tym, że w trakcie drugiego czytania złożono do przedłożonego projektu ustawy poprawki – chyba 7 poprawek – proponuję, aby Sejm skierował ponownie ten projekt do Komisji Finansów Publicznych w celu przedstawienia sprawozdania. Jeżeli nie usłyszę sprzeciwu, będę uważał, że Sejm propozycję przyjął. Sprzeciwu nie słyszę. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 17. porządku dziennego: Pierwsze czytanie obywatelskiego projektu ustawy o powrocie do Rzeczypospolitej Polskiej osób pochodzenia polskiego deportowanych i zesłanych przez władze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (druk nr 3605). Proszę o zabranie głosu przedstawiciela Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej pana Jakuba Płażyńskiego w celu przedstawienia uzasadnienia projektu ustawy.


Amerykanie rosyjskiego pochodzenia Amerykanie rosyjskiego pochodzenia – to obywatele lub stali mieszkańcy Stanów Zjednoczonych posiadający przodków z terenu Rosji. Jest to pojęcie ogólne, gdyż może to obejmować rosyjskich Żydów, Ukraińców, Ormian i Gruzinów, którzy urodzili się i wychowali wewnątrz carskiej Rosji lub w Związku Radzieckim. Populacja Amerykanów rosyjskiego pochodzenia jest szacowana na około 3 milionów. Wielu tychże Amerykanów obecnie nie zna już języka rosyjskiego, gdyż większość z nich przybyła do USA więcej niż pięćdziesiąt lat temu. Zgodnie z amerykańskim spisem powszechnym z 2000 roku, 706,242 Amerykanów wskazywało Rosyjski jako ich język mówiony. Duże skupiska rosyjskich amerykanów występują w Anchorage na Alasce, Baltimore, Maryland, w Bostonie, w Nowym Jorku w dzielnicy Bronx i Brooklyn i wielu innych.


Strona główna > Matematyka > Szkoła podstawowa > Podstawowe pojęcia z geometrii Matematyka: Podstawowe pojęcia z geometrii — rozpoznaje proste równoległe i prostopadłe; — potrafi narysować półprostą i odcinek; — określa rodzaje kątów; — rozpoznaje różne rodzaje prostych i kątów w najbliższym otoczeniu. — sprawnie posługuje się linijką i ekierką; — potrafi narysować proste równoległe, prostopadłe, odcinki i kąty; — potrafi opisać proste, odcinki i kąty przy pomocy liter. — przyrządy do kreślenia na tablicy, — kolorowa kreda, — ekierka, — cyrkiel, — linijka. Zapoznanie się z pojęciami i przykładami w najbliższym otoczeniu: równoległości, prostopadłości, prostej, punktu, półprostej i odcinka. Uczniowie po zapoznaniu się z podstawowymi pojęciami, ilustrują je na tablicy i szukają przykładów w sali (np. boki tablicy jako odcinki, równoległe i prostopadłe części ramy drzwi sali etc. W serwisie Google Maps, Openstreetmap.org lub na dowolnej mapie tradycyjnej swojego miasta oznacz: 1) kilka głównych ulic, które są względem siebie: równoległe, prostopadłe; Chcę pozostać zalogowany po opuszczeniu tego serwisu


Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Stały Przedstawiciel Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przy Unii Europejskiej KTÓRZY, po wymianie swych pełnomocnictw uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie, UZGODNILI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1 1. Republika Bułgarii i Rumunia niniejszym stają się członkami Unii Europejskiej. 2. Republika Bułgarii i Rumunia stają się stronami Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, wraz z ich zmianami i uzupełnieniami. 3. Warunki i uzgodnienia dotyczące przyjęcia są określone w Protokole załączonym do niniejszego Traktatu. Postanowienia tego Protokołu stanowią integralną część niniejszego Traktatu. 4. Protokół, w tym jego Załączniki i Dodatki, zostaje załączony do Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a jego postanowienia stanowią integralną część tych traktatów. Artykuł 2 1. W przypadku, gdy Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy nie obowiązuje w dniu przystąpienia, Republika Bułgarii i Rumunia stają się stronami Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej, wraz z ich zmianami i uzupełnieniami. W takim przypadku artykuł 1 ustępy 2 - 4 mają zastosowanie od dnia wejścia w życie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy. 2. Warunki przyjęcia i wynikające z tego przyjęcia dostosowania w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, które będą miały zastosowanie od dnia przystąpienia do dnia wejścia w życie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, są zawarte w Akcie załączonym do niniejszego Traktatu. Postanowienia tego Aktu stanowią integralną część niniejszego Traktatu. 3. W przypadku, gdy Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy wejdzie w życie po przystąpieniu, Protokół, o którym mowa w artykule 1 ustęp 3 zastąpi Akt, o którym mowa w artykule 2 ustęp 2 w dniu wejścia w życie wspomnianego Traktatu. W takim przypadku, uważa się, że postanowienia wspomnianego wcześniej Protokołu nie tworzą nowego skutku prawnego, lecz zachowują, na warunkach określonych w Traktacie ustanawiającym Konstytucję dla Europy, Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz w tym Protokole, skutki prawne, które już powstały na podstawie postanowień Aktu, o którym mowa w artykule 2 ustęp 2.


Dr Wiesław Nowicki długo stał w obronie polskiej przyrody i walczył z różnymi samorządami w Polsce. Przez wiele lat blokował on budowę mostu północnego w Warszawie. Jednak, kiedy uległ - postanowił skutecznie doradzić jak usuwać drzewa zgodnie z naturą i ustalił miejsca wystawienia budek lęgowych dla ptaków itd. Dostał za to wynagrodzenie i co? " Przepiękny artykuł " w naszej naczelnej, narodowej GAZECIE. Został skrytykowany za pobór wynagrodzenia, zwany przez redaktorów jako " haracz ". Każdy pracuje i stara się jak może, jeśli dostał za to pieniądze to chwała mu za to co robił. Gorzej jakby dostał pieniądze, a nic nie zrobił. Inni siedzą za biurkiem, zbijają przysłowiowe bąki i biorą wynagrodzenie. On przynajmniej spróbował walczyć z systemem. Lepsze otrzymywanie pieniędzy za " doradzanie " jak to napisała wypiórcza, niż za kłamstwa i oszczerstwa jakie są wypisywane na łamach w/w gazety. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkim optymizmu.


Pamiętnik więźnia XIII fortu Twierdzy Przemyśl Nie wiem już, ile dni upłynęło od tego nieszczęśliwego ranka, kiedy najniespodziewaniej dostaliśmy się do austriackiej niewoli - ja i sztabskapitan Nowikow. Te dziwne warunki, w których obecnie żyjemy, uniemożliwiają mi wszelką rachubę czasu. Zanotuję więc bieg wypadków w ich kolejności. Po tradycyjnym zbadaniu i obrabowaniu nas zostaliśmy umieszczeni w małej celce podziemnych katakumb fortu. Nie upłynęła doba prawdopodobnie, bo dostaliśmy tylko dwa razy jeść, gdy stało się coś, czego dotychczas nie rozumiem. Oto w pewnej chwili rozległy się straszliwe pioruny, zatrzęsło się i zatrzeszczało całe nasze podziemie... Fort widocznie rozpadał się. Rzucony na chłodny beton i pewny już śmierci, nie żałowałem życia i ludzi, tylko... ...ziemia jęknęła jak wielkie zwierzę i później przeciągle huczała. Cierpi ból - a ludzie nie wiedzą - przemknęła mi myśl, szybka, ostra i jasna jak błyskawica. Czułem, że to ostrze potrafi wszystko przeniknąć i dlatego myśl jest prawdziwa. Długo jeszcze rozlegały się grzmoty i drżenie ziemi, ale już dalekie i obce. Wsłuchując się w te niesamowite dźwięki, snuliśmy najrozmaitsze domysły, zaczynając od ewentualności wulkanicznych wybuchów i trzęsienia ziemi, a kończąc na bombardowaniu fortecy przez lotników Ententy. Byliśmy zgodni co do tego, że musiało zajść coś poważnego, tym bardziej że nikt do nas nie zaglądał przez tyle czasu i nie dochodziły nas żadne odgłosy. Znękani głodem i pragnieniem, wyłamaliśmy drzwi w naszej celi, usiłując wydostać się na wolność lub przynajmniej przypomnieć o swoim istnieniu, ale na próżno.. Żelazne drzwi nie ustępowały, a wołanie było bezskuteczne. Błądząc po omacku w poszukiwaniu innego wyjścia, natrafiliśmy w podziemiu na studnię i dość bogate magazyny: prowianty i mundury, widocznie dla załogi fortu. Oprócz rozmaitych wiktuałów w konserwach znaleźliśmy rum, tytoń, świece i zapałki. Używamy tego po trochu, obawiając się austriackich władz, ale trudno, same winne, pozostawiwszy nas tu bez żadnej opieki. Sądząc z zarostu twarzy, musiało upłynąć jeszcze ze dwa tygodnie. Cały ten czas spędziliśmy na najrozmaitszych próbach wydostania się z więzienia. Niestety, ani żelazne drzwi, ani betonowe ściany nie uległy naszym dziecinnym narzędziom, zrobionym z blachy i mosiężnych łusek. Kaleczyliśmy tylko ręce, padaliśmy ze zmęczenia, przeklinaliśmy w najstraszliwszy sposób, płakaliśmy jak dzieci. Wreszcie doszliśmy do wniosku, że nie wydostaniemy się sami, lecz musimy spokojnie czekać, przecież przypomną sobie o nas...


2007-10-14: 2 miliony plików w Wikimedia Commons Serwis Wikimedia Commons ma już 2 miliony plików. Polscy wikimedianie mają także znaczący wkład w tą liczbę. Najwięcej plików w tym serwisie to ładowane przez internautów zdjęcia własnego autorstwa. Ich jakość jest różna, w zależności od umiejętności i sprzętu posiadanych przez uczestników tego projektu. Obok zdjęć amatorskich w projekcie znajdują się zdjęcia amerykańskich agencji rządowych (np. NASA) oraz innych źródeł grafik na wolnych licencjach. Projekt Wikimedia Commons powstał 7 września 2004 roku. Podobnie jak Wikinews, jest on oparty na mechanizmie wiki. Umożliwia to modyfikowanie treści przez każdego. Pliki załadowane na Wikimedia Commons są dostępne dla wszystkich projektów Fundacji Wikimedia we wszystkich wersjach językowych. Ładowane przez polskich użytkowników grafiki są na ogół wysokiej jakości i często wykorzystywane do ilustracji artykułów, na przykład na Wikinews. Wikimedia Commons to nie tylko zdjęcia - na stronie głównej obok "grafiki dnia" pokazywane są też "multimedia dnia" - nagrania audio/wideo, wideo lub audio. Dzięki serwisowi można posłuchać Chopina, podziwiać egzotyczne ptaki, posłuchać wypowiedzi Richarda Stallmana albo zobaczyć zatknięcie flagi amerykańskiej na Księżycu. Na Commons znajdują się też nagrania wymowy, z których korzysta Wikisłownik. Sam język angielski posiada ponad 10 000 nagrań. Zazwyczaj są to nagrania pojedynczych wyrazów, ale można też znaleźć łamańce językowe. Także pod względem liczby nagrań wymowy polscy użytkownicy plasują się w czołówce – 1 500 nagrań to czwarte miejsce wśród wszystkich języków (za angielskim, holenderskim i rosyjskim). Każdy może publikować pliki na jednej z dozwolonych wolnych licencji, jak np. CC-BY-SA, czy GFDL. Duża część plików umieszczanych jest także w domenie publicznej (PD). Ważną zasadą Wikimedia Commons jest używanie wyłącznie wolnych, nieopatentowanych formatów. Z tego powodu nie ma tam np. nagrań w formacie MP3. Dźwięk na Wikimedia Commons jest najczęściej w formacie Ogg lub Vorbis a nagrania wideo - Ogg Theora. Ponieważ formaty te nie są standardowo obsługiwane np. w systemie Windows, użytkownicy mieli do niedawna problemy z odtwarzaniem plików. Kwestia ta została rozwiązana wraz z wprowadzeniem we wrześniu 2007 odtwarzacza online, pozwalającego na odtwarzanie nagrań bezpośrednio w przeglądarce.


Giuseppe Abbagnale Giuseppe Abbagnale (ur. 24 lipca 1959 w Pompejach ) – włoski wioślarz. Trzykrotny medalista olimpijski. Pływał w osadzie tworzonej ponadto przez swego brata Carmine i sternika Giuseppe di Capua. Wspólnie na trzech igrzyskach stawali na podium, w Los Angeles oraz Seulu zwyciężając, a w Barcelonie zajmując drugie miejsce. Także na mistrzostwach świata wywalczyli szereg medali, w tym siedem złotych (1981, 1982, 1985, 1987, 1989, 1990, 1991).


Listening Post donosi, że zespół Kraftwerk właśnie udostępnił na stronie projektu Stop Rokkasho swój legendarny utwór “Radio Activity” , na licencji Creative Commons NC-Sampling+ . Projekt Stop Rokkasho, założył japoński muzyk Ryuichi Sakamoto jako formę protestu przeciw budowie ośrodka przetwarzania materiałów radioaktywnych w wiosce Rokkasho. Więcej na ten temat przeczytacie na Kraftwerk - “Man Machine”.


MBP: WIELKANOCNE EKSPRESJE W dniach 23 marca - 3 kwietnia 2009 r w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Ozorkowie swoje prace wystawią uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej, działających przy Polskim Stowarzyszeniu Ludzi Cierpiących na Padaczkę w Ozorkowie. Na wystawie znajdą się obrazy, tradycyjne koszyczki wielkanocne i karty świąteczne. Wystawie prac plastycznych towarzyszyć będzie wystawa książek. Ekspozycję można oglądać w godzinach otwarcia biblioteki. Zapraszamy!


Lota bardzo źle spała tej nocy. Rozstrzygnęło się to, czego się obawiała, i to w sposób tak zgoła niespodziewany, że nie mogła tego przewidzieć. Napełniło ją to przerażeniem. Zazwyczaj spokojna w poczuciu swej niewinności i umiejąca sobie radzić, popadła w gorączkowe wzburzenie, a gwałtowne uczucia wstrząsały jej sercem. Nie wiedziała, czy żar objęć Wertera jeszcze odczuwa, czy oburza się jego zuchwalstwem, czy może cierpi, porównując swój obecny stan duchowy z poprzednią swobodą pewnej siebie niewinności i beztroskiego zaufania w swe siły? Nie wiedziała, jak ma się zachować wobec męża, rozmyślała, czy ma mu opowiedzieć to całe zajście, które opisać mogła, a jednak nie śmiała! Tak długo nie poruszali tego tematu, czyż więc miała pierwsza przerwać milczenie i w tej właśnie, zgoła niesposobnej chwili, uczynić mężowi tak niespodziane odkrycie? Była pewna, że sama wiadomość o bytności Wertera będzie dlań nader niemiła, cóż mówić o niespodziewanej katastrofie? Czyż była nadzieja, by mąż patrzył na całą rzecz z właściwego punktu i osądził ją bez uprzedzenia? A z drugiej, czyż pragnęła naprawdę, by wszystko wyczytał w jej duszy? Nie mogła zdobyć się przy tym na zatajenie przed mężem pewnych uczuć, gdyż nie uczyniła tego dotąd nigdy i była wobec niego zawsze krystalicznie czysta, otwarta i pełna zaufania. Wszystko to trawiło ją niezmiernie i wprowadzało w zakłopotanie. A myśli jej wracały ciągle do Wertera, który był dla niej stracony, z którego stratą pogodzić się nie mogła, a którego niestety pozostawić musiała własnemu losowi. Czuła, że Werterowi, gdy ją utraci, nie pozostanie już nic na świecie. O, jakże ciążył jej teraz ów zastój w stosunkach przyjacielskiej ufności, jaki od pewnego czasu panował pomiędzy nią a mężem. Nie odczuwała go zrazu, ale teraz przekonała się, że węzła tego rozciąć nie można w krytycznym momencie, od którego zależało wszystko. Tak się dzieje zawsze, jeśli ludzie rozumni zaczynają milczeć z powodu pewnej tajonej różnicy poglądów, gdy jedno i drugie rozważa z osobna swą słuszność i brak słuszności strony drugiej, a stosunki pomotają się w sposób nie do rozplatania. Gdyby trwali dotąd w dawnej zażyłości, lub nawiązali te nici przed jakimś czasem tak żywe, że serca nie miałyby co taić, a wówczas może mogłaby była uratować przyjaciela.


W tym samym dniu, jeszcze przed przemówieniem, Larry Lessig i Benjamin Mako Hill wzięli udział w warsztatowej dyskusji o problemie licencjonowania prac. Benjamin jest autorem tekstu pt. „Towards a Standard of Freedom: Creative Commons and the Free Software Movement” (tłum. W kierunku standardu wolności: Creative Commons i ruch Wolnego Oprogramowania), w którym oskarżył ruch CC o brak definicji propagowanej wolności, która pozwoliłaby jasno stwierdzić, czy dana licencja jest dla autora wystarczająca otwarta czy nie. „Z powodu braku wyraźnej granicy etycznej, CC stoi na przegranej pozycji” pisze Mako Hill. Warsztaty WOS 4 były dla Larrego Lessiga i Benjamina Mako Hilla pierwszą okazją do wspólnej dyskusji na ten temat. Larry już na wstępie zaznaczył, że nie jest do dyskusja ideologa z pragmatykiem. Różnice zdań wynikają z faktu, że ludzie podobni do Benjamina wierzą w jeden standard wolności, podczas gdy Larry preferuje idee różnorodności takich standardów. Wierzy, że każda kreatywna społeczność powinna rozwinąć własny poziom wolności i chronić ją – tak jak zrobili to programiści z Richardem Stallmanem na czele dla społeczności FLOSS. W innym wypadku grupa ustanawiająca jedyne słuszne standardy stanie się kolonią mówiącą innym, co jest dobre – powiedział Larry. Jarosław Lipszyc twierdzi, że ceną która trzeba będzie za to zapłacić może być niekorzystne podzielenie puli dzieł kultury. Odniosłem wrażenie, że kompromis między tymi poglądami jest niemożliwy. Dla ludzi, którzy myślą jak Larry Lessig (muszę przyznać, że się do nich zaliczam), każda grupa sama musi zdefiniować zestaw podstawowych wolności. Dla Benjamina Mako Hilla definicja kultury opiera się na podstawach etycznych, co wyklucza alternatywne rozwiązania. Mam jednak wrażenie, że w ruchu wolnej kultury jest wystarczająca ilość miejsca dla obu ideologii: „etycznej” i inkluzywnej. Wychodząc z warsztatów ponownie odczułem zniecierpliwienie… Potrzebujemy konkretnych rezultatów, nie tylko obserwacji zachodzących zmian, jakie obecne są w tym młodym ruchu. Podczas, gdy pesymiści uważają nasze rozwiązania licencyjne jako niewystarczająco wolne, uważam, że każdy użycie różnych licencji CC, nie ważne jak bardzo restrykcyjnych, za sygnał, malutką flagę, oznaczającą, że dana praca jest wspólną własnością na olbrzymim terytorium kultury.


dobry wieczór, xxx, w czym mogę pomóc? dobry wieczór, ja chciałam się dowiedzieć o FILLER autobusie sto sześćdziesiąt sześć, czy z Ursynowa jeździ na ulicę Ludną, czy się nic nie zmieniło? nie, jeśli chodzi no autobus, to trasa się nie zmieniła czyli można spokojnie z Ursynowa na Ludną dojechać dokładnie tak dziękuję bardzo proszę bardzo


Silnik GXR 28 ma wspaniałe osiągi. To tyle zalet. Wad jest nieco więcej. Po pierwsze mały radiator, który ma średnią wydajność. Trzeba naprawdę wyciąć sporo karoserii, aby silnik był dobrze chłodzony. Następna wada to gaźnik, w którym zdarzają sie wadliwe o-ringi. W moim przypadku z tego powodu silnik po wypaleniu zaledwie 1 litra paliwa zaczął łapać „lewe” powietrze, które zubożyło mieszankę doprowadzając silnik do temperatury 300°C. Po wymianie gaźnika problem zniknął. Wystarczająca jest też wymiana samego o-ringu (uszczelki). Co ciekawe, po tym ekstremalnym doznaniu silnik nadal działał! Do czasu... Następna wadą tego silnika jest to, że gaśnie bez powodu (tak przegrałem finał w Nowym Targu jadąc na 3 pozycji) i nie chce odpalić do czasu, kiedy nie ostygnie. Jeżeli będziemy go próbowali odpalić przed ostygnięciem, to tłok się pokruszy przy okazji rozwalając korbowód. W ten prosty sposób zajechałem dwa takie silniki, na które nie ma gwarancji! Wszystkie zębatki są dobrze wykonane. W dyferencjałach zastosowano zębatki o ukośnych zębach, co jest lepszym rozwiązaniem, niż w większości modeli. Bak ma pojemność 120 ml. Jest to niewiele, biorąc pod uwagę że maksymalna pojemność baku w modelach klasy truggy wynosi 150 ml. Zawieszenie Model nie ma w standardzie stabilizatorów. Posiada olbrzymią możliwość ustawień amortyzatorów: przód - 20 ustawień na jeden amortyzator, tył - 30 ustawień na jeden amortyzator. Zawieszenie ma lekkie luzy, ale to normalne. Karoseria i koła Buda jest wykonana z dobrego, wytrzymałego leksanu. Jedyną wadą jest mocowany do karoserii niewielki spoiler, który jest bardzo łamliwy. Opony są naprawdę dobre i godne polecenia. Fabrycznie wykonano w nich dziurki, które zapewniają szybkie schnięcie opon i wkładek. Elektronika i dodatki W zestawie jest aparatura 27 AM i dwa serwa o uciągu 7 kg cm. Osobiście aparatura nie przypadła mi do gustu. Jedyną jej zaletą jest wytrzymała antena. Serwa dają sobie radę, jednak serwo na skręcie warto wymienić na mocniejsze. Wraz z modelem otrzymujemy grzałkę do świec na dwie baterie R6 oraz butelkę do tankowania. Wrażenia z jazdy Model dostarcza sporych wrażeń. Jest szybki, klei się podłoża i jest bardzo stabilny. Model nie posiada plastikowych płyt bocznych, przez co ma małą siłę nośną i lubi płatać figle, zwłaszcza w locie. Za to zawieszenie pracuje znakomicie! Pomimo wspomnianych przez Adama wad, Inferno ST po odpowiednim przygotowaniu jest w stanie konkurować z autami takimi jak Jammin'X1 CRT czy HPI Hellfire. Świadczy o tym chociażby fakt, że w 2006 roku Krzysztof Dzioboń zdobył takim modelem wicemistrzostwo Polski w klasie IC-8 MT Open. Przygotowując model do sezonu 2007, Adam zdecydował sie na kilka modyfikacji. Przede wszystkim wymienił silnik wraz z jego mocowaniem. Ponadto dla poprawienia zachowania modelu w locie dodał spoiler oraz płyty boczne od modelu buggy.


Po zapoznaniu się ze strukturą geometryczną przestrzeni stanów kwantowych przejdziemy do kolejnego zagadnienia - ewolucji w układach otwartych. Jest to ﬁzycznie istotne zagadnienie, bowiem analiza układów odizolowanych od środowiska zewnętrzengo jest wyłącznie uproszczeniem rzeczywistości. Układy kwantowe są niezwykle podatne na interakcję z otoczeniem, a istotą badań nad splątaniem jest znalezienie skutecznej metody jego otrzymywania i przede wszystkim utrzymywania. Analiza ewolucji stanów, a w tym ich splątania, daje nam wskazówki, które mogą pomóc w próbie zapanowania nad tym zjawiskiem. Istnieją dwa podejścia do teorii równań dynamiki. Ich dobre omówienie znajdziemy w pracach Alickiego i Lendiego i stąd też pochodzi ich nazewnictwo. Pierwsze, zwane aksjomatycznym, opiera się na założeniach deﬁnujących półgrupę odwzorowania dynamicznego. Drugie opiera się na tworzeniu generatorów z zasad podstawowych, dlatego nazywane jest konstruktywnym. W teorii ﬁzycznej, jakiekolwiek markowskie równanie dynamiki powinno być wyprowadzone z dynamiki hamiltonowskiej całkowitego układu zamkniętego przy użyciu przybliżenia markowskiego. W rzeczywistości jednak jest to często technicznie niemożliwe i dlatego wspieramy się fenomenologicznym opisem w celu stworzenia generatorów.


Bulldog Bulldog – południowoafrykański transporter opancerzony stworzony w celu zastąpienia przestarzałego pojazdu Buffel. Bulldog bazował na podwoziu pojazdu SAMIL 20, i podobnie jak w transporterze Buffel, kierowca siedział w specjalnej silniej opancerzonej kabinie. Pojazd był używany przez obsługę naziemną baz Południowoafrykańskich Sił Powietrznych.


Powiat średzki (województwo wielkopolskie) Powiat średzki - powiat w Polsce (województwo wielkopolskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Środa Wielkopolska. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Środa Wielkopolska gminy wiejskie: Dominowo, Krzykosy, Nowe Miasto nad Wartą, Zaniemyśl miasta: Środa Wielkopolska


„4. Usługi w zakresie zatrudniania pracowników w celu ich skierowania do pracodawcy użytkownika, którym może być pracodawca lub podmiot niebędący pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy, wykonują wyłącznie agencje pracy tymczasowej. Pracodawca użytkownik wyznacza pracownikowi agencji pracy tymczasowej zadania i kontroluje ich wykonanie.”. Art. 32. Przepis art. 21 stosuje się od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Art. 33. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.


W związku z tym pozwólcie, że przedstawię na spokojnie, na chłodno wszystkie fakty z tamtego okresu, żebyście państwo nas rozliczyli z tego, co myśmy robili w ciągu ostatnich 2 lat i wiedzieli, w jakiej sytuacji zastaliśmy polskie stocznie. Groziło im bankructwo i wszystkie przesłanki do ogłoszenia upadłości Stoczni Gdynia i Stoczni Szczecińskiej były spełnione. Na drugi dzień, 17 czy może 18 listopada, czy może później, kiedy rozpoczął pracę nasz rząd, pierwsze, co zrobiliśmy, to skoncentrowaliśmy zarządzanie całym procesem restrukturyzacji i nadzoru nad prywatyzacją w Ministerstwie Skarbu Państwa, bo wcześniej, jak to zresztą zarzucała Komisja Europejska, rozproszenie pomiędzy ministra gospodarki, ministra skarbu państwa i również Korporację Polskie Stocznie, Agencję Rozwoju Przemysłu, całego procesu zarządzania tymi firmami skutkowało tym, że nie zrealizowano wszystkich zapowiedzi od początku 2006 r. do końca 2007 r. w sprawie restrukturyzacji i prywatyzacji tych stoczni. Komisja Europejska w tym czasie nie przyjęła żadnego dokumentu, który został wtedy przygotowany przez ministra gospodarki w porozumieniu z ministrem skarbu państwa. Stocznia Gdynia w 2007 r. zanotowała stratę, wynik finansowy netto, minus 311 mln zł, w 2008 r. – 138 mln zł. Wszystkie kontrakty zawarte w tej stoczni, jak i w Stoczni Szczecińskiej, były nierentowne. W związku z tym byliśmy w sytuacji takiej, że spółki nie miały płynności, miały za to straty, które przekraczały wysokość kapitałów własnych. Groził tym firmom zwrot środków pochodzących z pomocy publicznej, bo Komisja Europejska od 2004 r. już tym się zajmowała, i brak jakichkolwiek możliwości na utrzymanie produkcji. Dzięki temu, że w bardzo krótkim czasie, dosłownie w ciągu 3–4 tygodni, stworzyliśmy cały mechanizm finansowania i funkcjonowania tych stoczni, one normalnie działały i zakończyły swoją produkcję dopiero w maju 2009 r., kiedy skończyło się wdrażanie specustawy stoczniowej.


1 września rozpocznie się XXIV Międzynarodowy Turniej o Puchar Syrenki - młodzieżowa impreza piłkarska, bez precedensu nie tylko w naszym, ale także w całym europejskim futbolu. W Ozorkowie odbędzie się mecz o 5 i 6 miejsce. W tym roku w rozgrywkach turniejowych, obok " biało-czerwonych " z rocznika 1993 (trener Władysław Żmuda), udział wezmą drużyny nastolatków z Bułgarii, Rumunii, Danii, Ukrainy, Szwecji, Rosji i Irlandii. - My, jako organizatorzy i gospodarze tej prestiżowej imprezy, ze szczególną uwagą śledzić będziemy występy " biało-czerwonych " Orlików, z nadzieją, że dostrzeżemy przynajmniej kilku zawodników godnych reprezentowania Polski już za trzy lata, podczas Euro 2012.


Zmiana zębatki w Rustlerze W dziale Warsztat prezentujemy teoretyczne aspekty zmiany przełożenia . W tym artykule opiszemy jak zmiana zębatki atakującej wygląda w praktyce w elektrycznym Rustlerze. 1. Upewniamy się, że mamy klucze imbusowe pasujące do śrub mocujących starą i nowa zębatkę. Oryginalna zębatka atakująca Rustlera wymaga klucza 1.5mm, który dostarczany jest w zestawie. Piniony innych producentów, np. Robinson Racing, wymagają zazwyczaj klucza 1/16 cala. 2. Zdejmujemy prawe tylne koło żeby ułatwić sobie dostęp do śrub mocujących osłonę zębatek. Odkręcamy obydwie śruby i zdejmujemy osłonę. 3. Luzujemy śruby mocujące silnik. Przy okazji warto założyć pod te śruby podkładki, które zabezpieczą mocowanie silnika przed uszkodzeniem przez mocno dociśnięte łby śrub. 4. Odkręcamy śrubę mocująca zębatkę atakującą. Zdejmujemy starą zębatkę i montujemy w jej miejsce nową. 5. Przesuwamy silnik tak, żeby zębatka atakująca i odbierająca zazębiły się, a następnie wsuwamy między nie pasek papieru. Dociskamy zębatki do siebie i dokręcamy śruby mocujące silnik. 6. Obracając zębatką odbierającą wykręcamy papier z pomiędzy zębatek. Powinien wyjść lekko, w postaci harmonijki, ale nie potargany. 7. Mocujemy z powrotem plastikową osłonę i koło. Cieszymy sie nową zębatką.


Zakończyła się piąta edycja konferencji Media in Transition, jednej z najważniejszych imprez poświęconych przemianom pejzażu medialnego. Hasło tegorocznej odsłony to “kreatywność, własność i współpraca w erze cyfrowej”. Media in Transition to projekt uruchomiony równolegle z początkiem działalności wydziału komparatystyki mediów na MIT, którego szefem jest doskonale znany czytelnikom tego bloga Henry Jenkins. Pierwsza konferencja odbyła się w roku 1999. Media in Transition to także seria świetnych książek koncentrujących się na próbie opisu przemian medialnych we współczesnym świecie, ale i wskazaniu na ciągłość tych procesów (warto podkreślić, że projekt ruszył jeszcze przed krachem dotcomów, w czasach gdy obowiązywał dyskurs “cyfrowej rewolucji” - i w dużej mierze przyczynił się do jego przełamania). Na stronie tegorocznej edycji znalazły się podcasty z dyskusji plenarnych. Warto zajrzeć też na stronę z abstraktami referatów - część tekstów jest dostępna w całości.


Nie dajmy "zaorać" naszej kultury! Burmistrz Ozorkowa wyraził zgodę na organizację zlotu. Odbędzie się on jak co roku na boisku w lasku miejskim. Problem w tym że boisko zostało zmodernizowane przez KP Kotan Ozorków i podopiecznych Monaru. Jeszcze rok temu boisko było w fatalnym stanie... a po zlocie motocykli nie można było go nazwać boiskiem tylko polem. Całą sprawą zaopiekował się Monar z Ozorkowa i KP Kotan Ozorków ktory przeznaczył sporą sumę pieniędzy na trawe, malowanie, bronowanie, koszenie trawy, wyrównanie nawierzchni, kupno kosiarki, zasilanie kosiarki benzyną dodatkowo codziennie strażacy wylewają 5000 litrów wody na boisko aby nawilzyć nawierzchnię i podlac trawę są to bardzo DUŻE pieniądze. Po zlocie motocykli boisko znowu zamieni się w ruinę, i cały wysiłek Monaru, Strażaków i KP Kotan Ozorków pójdzie na marne! Teraz boisko jest ośrodkiem rekreacyjnym dla czynnie uprawiających sport i chodzących na spacery. Jest cicho, miło i przyjemnie. Nie pozwólmy aby ten obiekt został zniszczony, nie trzeba chyba przypominać co dzieje się w mieście podczas trwania zlotu na boisku i w mieście. Rok temu tragicznie zginęła 15 latka, wracająca ze zlotu. Apelujemy więc o podpisanie się pod internetową petycją o "przeniesienie zlotu na inny obiekt".


Laskownica Mała Laskownica Mała – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Gołańcz na trasie linii kolejowej Kcynia-Gołańcz-Wągrowiec. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie pilskim.


Koka od wielu wieków spożywana była przez Indian w celach leczniczych, ale również jako środek pomagający głównie szamanom w kontaktowaniu się z ich bogami i duchami zmarłych przodków. Koka działa w tym przypadku jako środek pobudzający, ale przede wszystkim rytualny, gdyż jej działanie jest słabsze niż kawy. Nie powoduje przyspieszonego bicia serca ani zaburzeń snu. Do dziś dnia indiańskie społeczności w różnych regionach Kolumbii, począwszy od strefy andyjskiej, przez Karaiby, region Orinoco aż po Amazonię stosują kokę w tym celu i tylko im pozwala się na uprawę w przydomowych “ogródkach” kilku krzaczków tej rośliny, która w Kolumbii z wiadomych powodów jest zabroniona. Podczas ostatniego pobytu w Amazonii znajomy Indianin – Leo zawiózł mnie do rezerwatu, gdzie lider indiańskiej społeczności – Lucinda pokazała mi, na czym tak naprawdę polega mambé. Lucinda ma w swoim przydomowym ogródki kilka krzaczków koki (Erythroxylum coca) na użytek własny. Kiedy nadchodzi moment zbiorowego spotkania, przygotowuje mambé, co oznacza, że najpierw zbiera z krzaczka liście koki. Następnie suszy je i praży w dużym garnku – patelni na ogniu. Takie suche liście rozgniata na proszek i dodaje do nich popiół amazońskiej rośliny yarumo (Cecropia sciadophylla), który uaktywnia znajdujące się w koce alkaloidy i nadaje jej charakterystycznego smaku. W efekcie otrzymuje się zielony proszek, którym Indianie wypełniają sobie policzki i powoli, przez wiele godzin rozpuszczają proszek w ślinie. W ten właśnie sposób, który odróżnia ich od społeczności andyjskich używają koki Indianie w Amazonii. W Andach żuje się całe liście koki, wysysając z nich sok i wypluwa się resztę. Mambé to cała filozofia. Nie każdy może mambear. Niektórzy to potrafią, inni nie. Mówi się, że mambean tylko ci wybrani. Nam się nie udało. Raulowi – bratu Lucindy – tak.


xxx, dzień dobry dzień dobry, pana tam gdzie jest pętla sto siedemdziesiąt trzy w Starej Miłosnej, to jeszcze jakie są autobusy tam? sto trzydzieści siedem i pięćset dwa a pięćset dwa to gdzie jedzie? do Dworca Centralnego przez Ostrobramską dziękuję bardzo dziękuję


Artykuł 1 Grupa Ekspertów ds. Handlu Ludźmi Niniejszym ustanawia się „Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi”, zwaną dalej „grupą”. Artykuł 2 Konsultacje 1. Komisja może konsultować się z grupą w każdej sprawie odnoszącej się do handlu ludźmi. 2. Zadaniem grupy jest: a) ustanowienie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi, innymi stronami określonymi w art. 3 ust. 2 lit. b) i Komisją w zakresie kwestii związanych z handlem ludźmi; b) wspieranie Komisji poprzez wydawanie opinii związanych z handlem ludźmi i zapewnienie spójnego podejścia w tej dziedzinie; c) wspieranie Komisji w ocenie rozwoju polityki w dziedzinie handlu ludźmi na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym; d) wspieranie Komisji w wysiłkach na rzecz identyfikowania i definiowania możliwych istotnych środków i działań na poziomie europejskim i krajowym w ramach polityki dotyczącej zwalczania handlu ludźmi; e) Grupa ekspertów przekazuje Komisji na jej wniosek lub z własnej inicjatywy opinie lub sprawozdania, biorąc pod uwagę wprowadzanie w życie i dalszy rozwój na poziomie unijnym planu UE dotyczącego najlepszych wzorców, standardów i procedur zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu, a także pokrewnych form wyzysku. Uwzględni ona również aspekt płci. 3. Przewodniczący grupy może doradzić Komisji skonsultowanie się z grupą w sprawie konkretnego zagadnienia. Artykuł 3 Skład – powoływanie 1. Grupa składa się z 21 członków. Zaproszenie do składania wniosków do członkostwa w grupie będzie publikowane w Dzienniku Urzędowym i na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa. 2. Członkowie grupy ekspertów są powoływani spośród specjalistów posiadających wiedzę i doświadczenie w zwalczaniu handlu ludźmi, w tym handlu ludźmi do celów pracy. Członkowie wywodzą się z: a) administracji państw członkowskich UE (do jedenastu członków); b) organizacji międzyrządowych, międzynarodowych i pozarządowych działających na poziomie europejskim z udokumentowanym doświadczeniem i wiedzą fachową w dziedzinie zwalczania handlu ludźmi (do dziewięciu członków); c) partnerów społecznych i stowarzyszeń pracodawców działających na poziomie europejskim (do czterech członków); d) Europolu (jeden członek); e) członkami grupy mogą też zostać osoby z doświadczeniem wynikającym z prowadzenia badań naukowych na rzecz państwowych lub prywatnych uczelni lub instytutów w państwach członkowskich (do dwóch członków). 3. Przewodniczący grupy może doradzić Komisji skonsultowanie się z grupą w sprawie konkretnego zagadnienia.


Malediwy na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2009 Malediwy na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2009 – reprezentacja Malediwów podczas czempionatu w Berlinie liczyła 2 zawodników. Oboje odpadli w przedbiegach, ale ustanowili lekkoatletyczne rekordy Malediwów w swoich konkurencjach.


Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 9 września 2004 r. stwierdził m.in., że jedną z podstawowych przesłanek wypełnienia ustawowo określonej misji przez media publiczne są właściwe zasady ich funkcjonowania. Tymczasem spółki publicznej radiofonii i telewizji otrzymują coraz mniejsze środki finansowe, co zdecydowanie pogarsza sytuację finansowo-ekonomiczną nadawców publicznych, a szczególnie 18 spółek radiofonii publicznej. W spółkach tych następują obecnie drastyczne cięcia budżetowe, ze zwolnieniami pracowników włącznie. Załamanie poziomu inkasowanych wpływów abonamentowych nastąpiło w 2008 r. po zapowiedziach rządu ustawowego zwolnienia od opłat abonamentowych dużej grupy społecznej oraz całkowitego zniesienia opłat abonamentowych. Czy w związku z tym rząd koalicyjny PO–PSL czuje się odpowiedzialny (Dzwonek) za pogrążenie finansowe spółek publicznej radiofonii i telewizji? Czy rząd w obecnej sytuacji widzi możliwość naprawienia swoich nieodpowiedzialnych działań, które doprowadziły do zapaści finansowej mediów publicznych? Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję bardzo panu posłowi. Pani posłanka Gabriela Masłowska, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Gabriela Masłowska: Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Mam pytanie dotyczące zdarzenia, które miało miejsce przy okazji festiwalu w Sopocie w sierpniu br. Otóż kabaret, Grupa Rafała Kmity – Teleturniej Zawsze Dziewica, Kabareton Sopot Top Trendy 2009 był transmitowany przez Polsat. Sama nazwa, a także treść tego programu uraża uczucia religijne Polaków i jest skutkiem tego, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie reaguje w dostatecznym stopniu na wszelkie przejawy i formy agresji kierowanej pod adresem nadawcy, którym jest Radio Maryja, i samego założyciela ojca dyrektora Tadeusza Rydzyka. W związku z tym (Dzwonek) mam pytanie: Czy wobec zaistniałej sytuacji Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może zainteresować się tym programem i podjąć kroki prawne, jeśli chodzi o ten kabaret, by wyegzekwować odpowiedzialność za obrażanie moich i wielu tysięcy katolików uczuć religijnych? (Oklaski) (Poseł Leszek Deptuła: Kabaret to kabaret.) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję, pani poseł. Pan poseł Jarosław Rusiecki, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Jarosław Rusiecki: Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ma rację pan poseł Sellin, mówiąc o tym, że wiele wystąpień tutaj przypomina kreacje teatralne. Myślę, że kreacja, którą przedstawił pan poseł Wenderlich, jest może dobra, ale jednowymiarowa. Ciągłe zestawianie np. audycji religijnych z programami młodzieżowymi jest tutaj zupełnie nieprawdziwe, bo te programy religijne również są dla młodzieży. Jeśli chodzi o zapowiedź pana posła Fedorowicza, że jego wystąpienie będzie ogniste, to niestety słabo odegrał tę rolę. Wykonanie jej było dość... (Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Bardzo panu dziękuję za krytykę.)


XV Brygada Kawalerii XV Brygada Kawalerii (XV BK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP. Powstała w kwietniu 1924 w wyniku pokojowej reorganizacji wielkich jednostek jazdy. W tym okresie zmieniono również terminologię. Słowo "jazda" zamieniono na "kawaleria". Stacjonowała w garnizonie Grudziądz. Wchodziła w skład 3 Dywizji Kawalerii. Dowódcy płk Erazm Stablewski Struktura organizacyjna Dowództwo 18 Pułk Ułanów Pomorskich 8 Pułk Strzelców Konnych Przeformowania W marcu 1929 XV BK przeformowana została w Brygadę Kawalerii "Toruń" i usamodzielniona. Jej skład uzupełniony został o 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich z rozformowanej 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii i 16 Pułk Ułanów Pomorskich ze zlikwidowanej XIV Brygady Kawalerii. W kwietniu 1934 Dowództwo BK "Toruń" przeniesione zostało do garnizonu Bydgoszcz, w związku z czym brygada przemianowana została na Brygadę Kawalerii "Bydgoszcz". 1 kwietnia 1937 BK "Bydgoszcz" przemianowana została na Pomorską Brygadę Kawalerii.


xxx, dzień dobry FILLER dobry wieczór FILLER proszę pana, ja dzwonię do pana, żeby pan mi pomógł dobrać najlepsze połączenie z ulicy Stępińska róg Gagarina na FILLER Dworzec Stadion Stępińska róg Gagarina FILLER proszę wsiąść FILLER... od Gagarina róg Spacerowej w autobus sto sześćdziesiąt sześć... i tym autobusem dojedzie pani do do przystanku albo jest PKP Stadion i tam trzeba byłoby przejść pod torami i dojść do dworca, albo przy Teatrze Powszechnym, to jest przystanek Aleja Zieleniecka i tam do dworca dojść a to jest ze Spacerowej, a bliżej Stępińskiej żeby coś było bliżej Stępińskiej FILLER tylko z przesiadkami tylko ale to może być i z przesiadką FILLER to mogę pani zaproponować taki dojazd FILLER sto osiemdziesiąt FILLER do Foksal i tutaj tramwaje siódemka, ósemka, dwadzieścia pięć do Alei Zielenieckiej dobrze, to dziękuję panu bardzo, dobranoc dziękuję, dobranoc dobranoc


Jednostki identyfikacyjne, między którymi mają być rozpoznawane relacje, są z góry oznaczone w tekście. Oznacza to, że etap rozpoznawania relacji musi być poprzedzony etapem rozpoznawania jednostek. Rozpoznawanie jednostek jest ostateczne i na poziomie rozpoznawania relacji nie jest w żaden sposób modyfikowane. Takie podejście z jednej strony upraszcza zadanie rozpoznawania relacji do problemu klasyfikacji par jednostek, a z drugiej uzależnia jakość rozpoznawania relacji od jakości narzędzia do rozpoznawania jednostek. W przypadku badań nad rozpoznawaniem relacji między nazwami własnymi zbiory uczący i testowy zostały ręcznie oznakowane jednostkami identyfikacyjnymi. W przypadku przetwarzania nowych tekstów etap rozpoznawania relacji jest poprzedzony auto matycznym rozpoznawaniem jednostek identyfikacyjnych przy pomocy narzędzia Liner2 (zob. rozdz.4). Między parą tych samych jednostek może zachodzić wiele relacji różnych kategorii. Na przykład Jan Nowak i Polska mogą być połączone relacjami: narodowość — Jan Nowak jest obywatelem Polski., pochodzenie — Jan Nowak urodził się w Polsce i położenie — Jan Nowak od 2 lat mieszka w Polsce. To założenie odpowiada scenariuszowi SIL (zob. sekcja 2.2.2). W kolejnych punktach tego rozdziału zostały przedstawione: wyniki bazowe rozpoznawania relacji z wykorzystaniem heurystyki i ręcznie skonstruowanych reguł (sekcja 5.2), wielowarstwowa reprezentacja zdania wykorzystująca różne poziomy analizy tekstu (sekcja 5.3), nadzorowana metoda konstrukcji reguł do rozpoznawania relacji wykorzystująca indukcyjne programowanie logiczne (sekcja 5.4) oraz metoda rozpoznawania relacji w oparciu o klasyfikatory wykorzystujące reguły jako cechy (sekcja 5.5). Z uwagi na to, że dla języka polskiego nie istnieją ogólnodostępne zbiory testowe oraz eksperymentalne wyniki, do których można by się odnieść, konieczne było wyznaczenie wyniku bazowego. Zostało to zrobione dla dwóch podejść: heurystyki znakującej relacje między wszystkimi nazwami własnymi zgodnie ze słownikiem podtypów (sekcja 5.2.1) oraz ręcznie skonstruowanych reguł (sekcja 5.2.2). W kolejnych podpunktach zostały szczegółowo omówione oba podejścia. Pierwszym punktem odniesienia dla automatycznego rozpoznawania relacji jest prosta heurystyka, zgodnie z którą zostają oznaczone wszystkie pary jednostek, których typy występują w słowniku podtypów relacji. Słownik ten zawiera wszystkie dopuszczalne kombinacje kategorii jednostek, między którymi mogą istnieć relacje semantyczne (pełna lista podtypów znajduje się w załączniku B). Pary jednostek muszą występować w obrębie jednego zdania.


Maciej Erwin Halbański Maciej Erwin Halbański (ur. 1912, zm. 1981) – autor książek z dziedziny sztuki kulinarnej. Z wykształcenia był ekonomistą i prawnikiem.


2. W razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny transport sanitarny osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie. Art. 34. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych, 2) szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów ratunkowych w strukturze szpitala oraz warunków technicznych, 3) minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe szpitalnych oddziałów ratunkowych - uwzględniając konieczność zapewnienia osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej. Art. 35. 1. Szpitalne oddziały ratunkowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego mają obowiązek uzyskać potwierdzenie spełniania wymagań określonych przepisami, wydane przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwą w zakresie monitorowania jakości świadczeń zdrowotnych. 2. Brak potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje nieuwzględnienie w planie na rok następny szpitalnego oddziału ratunkowego lub jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego. Art. 36. 1. Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na: 1) zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny; 2) zespoły podstawowe, w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny. 2. Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane. 3. W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca, w przypadku gdy żaden z członków zespołów ratownictwa medycznego nie posiada prawa jazdy kategorii B oraz nie spełnia warunków, o których mowa w art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.)


Holenderskie organizacje zbiorowego zarządu współpracują z Creative Commons W Holandii wystartował przełomowy projekt pilotażowy, w ramach którego muzycy zrzeszeni w organizacji zbiorowego zarządu prawami autorskimi Buma/Stemra będą mieli możliwość udostępnienia swojej twórczości na jednej z niekomercyjnych licencji Creative Commons - a tym samym samodzielnego zarządzania niekomercyjnymi prawami do swojej twórczości. Brak możliwości stosowania wolnych licencji przez członków organizacji zbiorowego zarządu jest jedną z poważniejszych barier w popularyzacji wolnej kultury. WYnika on z faktu, że twórcy przenoszą na organizacje całość praw do własnej twórczości i tracą możliwość dysponowania nimi. Wspólny projekt stanowi ważny precedens w skali europejskiej. Jego celem jest sprawdzenie, czy w dobie mediów cyfrowych nie jest możliwe połączenie zbiorowego zarządu z indywidualnymi mechanizmami zarządzania prawami. Więcej na ten temat piszę na blogu Creative Commons Polska .


Pomysł na powstanie tej strony www zrodził się z zainteresowań kulturą i wierzeniami naszych przodków. Każdy chrześcijanin, jak i Polak zarazem, powinien znać swoje korzenie. Powinien mieć także świadomość, że obrzędy, których jest uczestnikiem, mają swój początek w erze przedchrześcijańskiej. Na początku dokonano ogólnej charakterystyki społeczności Słowian. Zwrócono uwagę przy tym na pochodzenie ich wierzeń. Cytując Stanisława Urbańczyka, zcharakteryzowano bóstwa, którym Słowianie oddawali część. Wierzenia obejmowały również tzw. siły nieczyste, stąd w ich wierzeniach obecność wampirów, nimf itp. Przedstawiono również miejsca kultu, czyli elementy przyrody, a z czasem tzw. sanktuaria. Obrzędy religijne opisano w układzie chronologicznym, w ciągu roku. Zamieszczono także wykaz najważniejszych publikacji poświęconych sferze duchowej naszych przodków. Utworzono też wykaz linków do ciekawych stron związanych z tą tematyką. Jako, że strona oparta jest na zasadzie wiki, zapraszam serdecznie do dodawania ciekawych artukułów znalezonych w sieci, jak i zwrócenia uwagi na pozycje w wersji drukowanej, które zostały pominięte w wykazie. Do dyskusji zapraszam na forum. Warto zaznaczyć, że źródła na temat religii Słowian w wersji tradycyjnej są wysokiej jakości i przy tym najbardziej wiarygodne, gdyżpisane są przez uznane autorytety w tej dziedzinie. Co do źródeł elektronicznych, trzeba uważać, gdyż strony o podobnej tematyce to często serwisy neopogańskie lub neonazistowskie (swastyka jako symbol czczony przez Słowian).


Nagle ze szczytów wzgórz odległych ostatnie znikły słońca promienie, a zarazem świetne barwy pięknego obłoku przygasać poczęły. Naprzód złocisty hełm pociemniał jakby rdzą pokryty, potem purpura szaty rozwiewnej zbladła i mętną oblała się żółtością, na koniec skrzydła srebrne w dół się opuściły i brudnopopielatej nabrały barwy. Mimo to jednak obłok jak rycerz odarty z purpury i zbroi kroczył jeszcze chwil kilka po sklepieniu z wolna, wspaniale. Lecz z nagła powiał wiatr silniejszy, zwiastun zapewne nadchodzącej nocy, a obłok pod niebem zachwiał się i rozrzedził. Nie rozprzągł się jednak zupełnie, tylko gdy się już znalazł na samym środku sklepienia, zamiast do rycerza — bohatera podobnym był do kaleki — żebraka, z którego brudne i podarte opadają szmaty. Odwróciłam spojrzenie od obłoku, który świetny, gdy na nim grały blaski słoneczne, tak brzydkim stał się, gdy go odstąpił połysk pożyczany, i potoczywszy okiem dalej po sklepieniu spotkałam w górze wielkiego czarnego ptaka, który kołysał się w powietrzu z poważną swobodą pomiędzy dwoma popielatymi chmurkami pod kawałkiem czystego błękitu. Po chwili rozpuszczone skrzydła ptaka uniosły go daleko od chmurek towarzyszek i z wolna, wspaniale szybował w powietrzu, to spuszczając się nieco, to znowu podnosząc, jakby mu tęskno było porzucać dla ziemi nieba sąsiedztwo. "Ten ptak — pomyślałam — to może orzeł, w krainie naszej zbłąkany, z dalekich stron przybyły, szlachetny król ptaków, co sam jeden w dziedzinie żyjących zuchwałym okiem w słońce patrzeć zdolen, którego gniazdo w górach niebotycznych usłane, a skrzydła rozpięte na rycerskich sztandarach i nad dumnymi monarchów czołami". Myśląc tak patrzyłam na wielkiego czarnego ptaka i lot jego wysoki ścigałam spojrzeniem. Po chwili czarny ptak począł się zniżać ku ziemi, lot jego stawał się coraz mniej majestatyczny, ociężalszy, pozbawiony wdzięku i powagi, aż na koniec ujrzałam go sąsiadującego na gałęzi pobliskiej topoli i poznałam w nim — kruka. Zamiast górskiego monarchy, na podniebnych wyhodowanego szczytach, przed wzrokiem moim zawisł podły ptak, wytuczony zwłokami umarłych zwierząt; zamiast hardego symbolu królów i rycerzy ujrzałam godło złodziei i żarłoków. I było mi coraz smutniej.


Na pierwsze jesienne spotkanie udało się zaprosić Roberta, który przyjechał ze swoim Jamminem X1-CR RTR. Model ten, który znamy z zeszłorocznych treningów na torze Henpolu, nieźle dawał sobie radę na ciasnym torze Stormdust. Ponieważ Adam, Bazyl i Maciolus również jeździli bagusami 1:8, mogliśmy oglądać wspaniałe pojedynki czterech buggy. Model Maciolusa był największą atrakcją spotkania. Jest to bezszczotkowa konwersja bagusa Hot Bodies Lightning 2 Pro Evo, napędzana silnikiem Medusa serii Afterburner V2 i zasilana 6 ogniwami A123. Całością zarządza regulator Mamba Monster Max V2. Kolejnym modelem, który debiutował na torze, był Jammin' CRT .5, którym jeździł Jarek. Mały tragus 1:12 napędzany silniczkiem 0.12 ci prowadzi się całkiem dobrze, a jego niewielkie rozmiary ułatwiają jazdę po ciasnym torze. Niestety nie był w stanie podjąć rywalizacji z modelami 1:8, głównie za sprawą kiepskich umiejętności kierowcy. Spore zainteresowanie wzbudził też nowy model Huberta – wspinacz Axial AX10 Scorpion. Każdy próbował zmierzyć się tym modelem z małym torem skałkowym oraz hałdą piachu. Wspinaczka wychodziła najlepiej Bazylowi, ale wszyscy mieli sporo zabawy. Tego dnia na torze pojawiło się też sporo modeli znanych z poprzednich spotkań. Adam jeździł spalinowym buggy Hot Bodies Lightning Pro oraz bezszczotkowym Hot Bodies Cyclone D4. Bazyl śmigał swoim odblaskowym bagusem LRP S8 BX. Maciolus, oprócz wspomnianej konwersji, jeździł też spalinowym Hot Bodies Lightningiem oraz bezszczotkowym Associated B44.


Najbardziej znanym karaibskim kurortem Kolumbii jest wyspa San Andrés, położona 720 km na północny-wschód od wybrzeży Kolumbii. Wyspa ta prócz rewelacyjnych warunków naturalnych jest strefą bezcłową, co jeszcze bardziej zwiększa jej atrakcyjność wśród turystów, pozwalając im przy okazji wakacji zaopatrzyć się w markowe perfumy i alkohole w rozsądnych cenach. San Andrés to luksusowe, eleganckie hotele, głośna muzyka, fantastyczne białe plaże, turystyczna infrastruktura, egzotyczna przyroda i doskonałe miejsce do wydawania pieniędzy i miłego spędzenia czasu. Providencia i mniejsza od niej Santa Catalina są miejscami o zupełnie innym charakterze, niezbyt turystycznymi, znacznie bardziej naturalnymi, spokojnymi, przyjaznymi i na pewno jeszcze nie skażonymi turystyką, gdyż nie latają tam wielkie samoloty jak w przypadku San Andrés, Cartageny czy Santa Marta, nie ma tam hoteli, a skorzy do pomocy wyspiarze traktują turystów jak własnych sąsiadów. Otóż na Providencję dotrzeć można na dwa sposoby: statkiem, który płynie z San Andrés trzy godziny albo małą awioneką. My wybrałyśmy wersją drugą, podobno wygodniejszą, krótszą, ale również bardziej stresującą. Przygoda rozpoczęła się w sobotni poranek w Bogocie, z której wspólnie z moją mamą poleciałyśmy na San Andrés dużym, rejsowym samolotem pełnym turystów w szortach i klapkach, którzy na San Andrés następnie pozostali. Po dwóch godzinach lotu, przesiadłyśmy się ekspresowo z wygodnego samolotu w nieiwelką, maksymalnie 20 -osobową avionetkę mało popularnej linii lotniczej, która posiadała dwa śmigła i dostawiane schodki, które wydawały się być oblepione sreberkiem czekolady. Awionetka była gorąca w środku i niezbyt stabilna. Po chwili, od tyłu, między pasażerami weszła do niej dwójka sympatycznych pilotów, którzy usiedli za sterami, gdyż w awionetce nie ma jako takiej kabiny pilotów. Zgrabnie i szybko oderwaliśmy się od ziemi i rozpoczęliśmy lot na stosunkowo niewielkiej wysokości nad Morzem Karaibskim przez jakieś 20-25 minut. Okna w kabinie pilotów, która nie jest niczym oddzielona od części pasażerkiej, były uchylone, upał był niemiłosierny, nie dano nam ani kamizelek ratunkowych, ani tym bardziej masek tlenowych na wszelki wypadek. Lot po prostu musi się udać.


Zawsze zachwycało mnie kupowanie świeżych owoców i warzyw na otwartych na powietrzu targach albo wielkich jarmarkach, na których mogłam przechadzać się między rzędami stoisk wypełnionych wszelkimi rodzajami produktów, bardziej lub mniej znanych, ale zawsze smakującach tak jak miejsce, w jakim się aktualnie znajdowałam. W Barcelonie na przykład, uwielbiałam odwiedzać niewielki targ usytuowany przy samych Las Ramblas, na którym kupowałam brzoskwinie lub słodkie winogrona przed zwiedzaniem konstrukcji sławnego Gaudiego. W Batouri, zagubionym w kameruńskiej puszczy, pewnego dnia wybrałam się z moją przyjaciółką na afrykański rynek i prawie zemdlałam, w niesamowitym upale i słońcu padającym w zenicie, kupując platany i rybę przez trzy długie godziny. Caroline wybierała towary z prawdziwie afrykańską cierpliwością, rozmawiając ze sprzedawcami. Następnie spakowała produkty do koszyka, który niosła na głowie, a ja jak małpa chwyciłam kiść platanów w rękę i pomaszerowałyśmy do domu, aby przygotowaś pyszny obiad na ogniu znajdującym się poza budynkiem, w jedynym garnku, jaki posiadała moja koleżanka. Tutaj, w Bogocie, również znalazłam podobne miejsce, które bardzo lubię i które odwiedzam co tydzień, z reguły w soboty lub niedziele rano. Palo Quemado jest najbardziej znanym targiem Bogoty. Jego powierzchnia podzielona jest na kilka sekcji: owoce, warzywa, sery, jajka, mięso, ryby, ziarna i zboża, kwiaty i artykuły przemysłowe. Spora większość sprzedawców jest pochodzenia indiańskiego; są niscy, mają kruczoczarne włosy i ciemną skórę. Proponują wszelkie owoce tropikalne, które rosną na tych ciepłych ziemiach, we wszystkich kolorach i zapachach, jakie można sobie tylko wyobrazić. W innej części, trochę oddalonej od sekcji owocowo-warzywnej, znajdują się kwiaty. Tutaj kupić można moje ulubione, czerwono-pomarańczowe rajskie ptaki, o długich łodygach, wyższych ode mnie, a także: róże, lilie, goździki, itd. Za tą sekcją, znajduje się plac przeznaczony dla sprzedawców, którzy nie posiadają płatnych stoisk i którzy sprzedają tylko jeden rodzaj towaru, np. ziemniaki lub platany. Poza Palo Quemado, na ulicy, również spotkamy sprzedawczynie ze swoimi koszyczkami wypełnionymi: pomarańczami, truskawkami, śliwkami i awokado. To ich jedyne bogactwo, owoce, które zdołały zebrać bardzo wcześnie rano a teraz starają się je sprzedać, aby móc zanieść swoim dzieciom coś do zjedzenia na obiad. I jak mówi babcia Mario, Doña Conchita, „idą szukać życia” z zapachem pomarańczy.


Andrzej Ostoja-Owsiany Andrzej Ostoja-Owsiany (ur. 16 czerwca 1931 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 2008 w Łodzi) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm II kadencji, senator IV kadencji. Życiorys W latach 1943–1945 był łącznikiem Armii Krajowej o pseud. "Jędruś". Od 1945 do 1947 walczył jako żołnierz Konspiracyjnego Wojska Polskiego w oddziale Stanisława Sojczyńskiego ("Warszyca"). W 1957 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1956–1957 był współorganizatorem i jednym z przywódców Związku Młodych Demokratów, od 1978 – działaczem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, członkiem Rady ZINO, od 1980 –- członkiem Konfederacji Polski Niepodległej (od 1984 – członkiem Rady Politycznej tej partii), w latach 1980–1981 – doradcą NSZZ "Solidarność" w Łodzi. W latach 1979–1981 współredagował niezależny kwartalnik społeczno-polityczny "Aspekt". Pod pseudonimem publikował w piśmie KPN "Droga" oraz w piśmie związkowym "Przedświt". W 1981 został współzałożycielem Społecznego Komitetu Pamięci Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łodzi. Wielokrotnie szykanowany przez funkcjonariuszy SB. Od 1950 pisywał opowiadania dotyczące okresu okupacji i walk partyzanckich. Jest też autorem powieści science-fiction Aspazja (1958) i Zielona planeta (1973). Należał do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz do Związku Literatów Polskich. W 1989 kandydował (bez powodzenia) z listy KPN w wyborach do Senatu. W latach 1990–1994 był pierwszym niekomunistycznym przewodniczącym Rady Miejskiej w Łodzi . Po udzieleniu przez Sejm wotum nieufności rządowi Hanny Suchockiej 28 maja 1993 został zgłoszony został przez KPN jako kandydat na premiera, która to kandydatura została w dniu następnym uznana przez Prezydium Sejmu za niezgodną z regulaminem i niekonstytucyjną. Od 1993 do 1997 sprawował mandat posła na Sejm z listy KPN, był przewodniczącym Klubu Parlamentarnego tej partii. Następnie do 2001 zasiadał w Senacie, będąc wybranym w województwie łódzkim z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia Forum Obywatelskiego Chrześcijańska Demokracja. W latach 2002–2006 był radnym Łodzi z komitetu Jerzego Kropiwnickiego, w 2006 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. 23 marca 2007 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 9 kwietnia 2008. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.


Model budowy filamentu pośredniego, zaproponowany przez Elaine Fuchs, obrazuje hierarchiczną, trzypoziomową organizację jego struktury [Bloemendal i Pieper, 1989]. Dwa helisowo zwinięte monomery, tworzące heterodimery w postaci dwuskrętnych domen, formują protofilament. Dwa protofilamenty wchodzą natomiast w skład protofibryli, których tetramery z kolei tworzą filament pośredni. Wyniki nowych badań nad strukturą twardej -keratyny wskazują jednocześnie, że superhelisy formują oligomery złożone raczej z dwóch tetramerów niż z jednego kompaktowego oktameru [Rafik i wsp., 2004]. Należy podkreślić, że szczególny wpływ na stabilność filamentów keratynowych grają mostki disiarczkowe wiążące krzyżowo dimery. Funkcje sieci cytokeratyn, asocjujących z desmosomami i hemidesmosomami, wykraczają poza proste nadawanie komórce wytrzymałości mechanicznej. Przypisuje się jej również udział w mechanizmach odpowiedzi komórek na czynniki zewnętrzne a także czynniki regulacyjne warunkujące przemiany związane z cyklem komórkowym lub też apoptozą. Zaangażowane są one również w proces transdukcji sygnałów pomiędzy peryferiami komórki a jądrem komórkowym. Filamenty pośrednie grają ponadto rolę w formowaniu aparatu mitotycznego. O niezwykłej dynamice tych struktur świadczy fakt ich zmienności w trakcie cyklu komórkowego. W trakcie podziału mitotycznego system cytokeratyn ulega reorganizacji, poprzedzonej kompletnym jego demontażem do postaci granularnej lub rozpuszczalnej. Odwrócenie tego procesu, mające miejsce w komórkach potomnych, jest przejawem szczególnych właściwości cytokeratyn [Windoffer i Leube, 2003]. Zjawisko zmiany funkcji keratyn wewnątrz komórki, łącznie ze zmianą ich przestrzennej organizacji, przypisywane jest m.in. fosforylacji podjednostek białkowych. Do modyfikacji monomerów cytokeratyn należy ponadto ubikwitynizacja, transglutaminacja i glikozylacja. Jednak największą rolę w regulacji funkcji cytokeratyn odgrywają tzw. białka towarzyszące (intermediate filament associated proteins – IFAP). Są one morfologicznie i funkcjonalnie spokrewnione z filamentami keratynowymi, ale nie są ich strukturalnymi komponentami. Ze względu na masę cząsteczkową oraz funkcję zostały one podzielone na cztery klasy: I – małocząsteczkowe IFAP (10 – 45 kDa) wiążące bocznie filamenty w zwarte agregaty makrofilamentów, m.in. filagryna, II – wielkocząsteczkowe (100 – 500 kDa) wiążące filamenty zarówno krzyżowo w luźne sieci, jak i z innymi elementami komórki, m.in. plektyna, III i IV – sprzęgające końce filamentów z błoną komórkową oraz z otoczką jądrową, m.in. desmoplakina [Foisner, 2001].


Johann Baptist Cramer Johann Baptist Cramer (ur. 24 lutego 1771 w Mannheim, zm. 16 kwietnia 1858 w Londynie), niemiecki pianista i kompozytor. Przez 34 lata mieszkał i tworzył w Anglii. Tu założył wydawnictwo muzyczne i skomponował liczne utwory fortepianowe.


Represje po powstaniu 1956 roku na długo złamały ducha oporu u Węgrów. Niemal do końca socjalizmu będzie panował spokój społeczny. Wypadki poznańskie tego samego roku były dużo bardziej ograniczone i mniej krwawe. Ich stłumienie nie zapobiegło kolejnym wybuchom włącznie z największym z nich w 1980 roku. Ruch dysydencki rodzi się w obu krajach w podobnym czasie ale tylko w Polsce nabiera znaczenia poza wąskimi kręgami inteligencji. Swoją drogą nawego słowo "dysydent" ma różne znaczenie: w Polsce oznacza osobę sprzeciwiającą się władzy komunistów, często z moralnych pobudek, podczas gdy na Węgrzech, gdzie występuje w postaci czasownika "disszidálni" oznacza po prostu ucieczkę na zachód. Powstała w międzyczasie Solidarność i cały okres karnawału znów nie ma odpowiednika na Węgrzech, podobnie jak i skala działania podziemia, a zwłaszcza prasy i ruchu wydawniczego. W tym czasie (oficjalna) prasa węgierska rozpisuje się na temat lenistwa Polaków, którym się nie chce pracować, sporo ludzi to kupuje. Podczas gdy Polsce okres niedoborów właściwie trwa bez końca, sklepy są coraz pustsze, zakupy robi się na kartki a kolejki są codziennością Węgry przeżywają okres dobrobytu, o którym Polacy mogą tylko pomarzyć. Kupić można tu wszystko, można też zarobić a forint jest na tyle mocny (na czarnym rynku), że Węgrzy są w innych krajach bloku bogaczami. Rodzi to wśród Węgrów dumę z tych osiągnięć. Kościół odgrywa różną rolę w obu krajach. W Polsce wiadomo - jedna z najważniejszych niezależnych od państwa instytucji, często wspierająca opozycję. Wybór i działalność papieża daje społeczeństwu wielki zastrzyk energii i optymizmu. Na Węgrzech tego wszystkiego brak. Kościoły, bo tu trzeba raczej używać liczby mnogiej ze względu na ważną pozycję kościołów protestanckich, spacyfikowano dalece brutalniej niż w Polsce, ich rola społeczna jest potem znikoma. Serwilizm przywódców kościelnych, wśród których wielu współpracowało z tutejszą ubecją, jest zdumiewający. Przejawiających skłonności opozycyjne księży szykanują wspólnie ze służbami.


Józef Sare Józef Sare, także Saare, Sarre (ur. 1 września 1850 w Chorowicach, zm. 23 marca 1929 w Krakowie) – architekt i budowniczy polski, wieloletni drugi wiceprezydent miasta Krakowa (od 1905 do końca życia), poseł na Sejm Krajowy (wybierany w 1907 i 1913). Był synem żydowskiego budowniczego w Krakowie Salomona i Danieli z Kleinbergerów. Studia architektoniczne odbył w Wiedniu. W czasie I wojny światowej był członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego. W październiku i listopadzie 1914, w związku z ewakuacją miasta po wybuchu wojny, rezygnacją pierwszego wiceprezydenta Henryka Szarskiego i czasową nieobecnością prezydenta Juliusza Leo, wykonywał obowiązki prezydenta Krakowa. W kwietniu 1919 witał w Krakowie w imieniu miasta generała Józefa Hallera. Wykonywał obowiązki prezydenta także po śmierci Jana Kantego Federowicza (lipiec 1924) oraz po odwołaniu komisarza rządowego Witolda Ostrowskiego a przed wyborem Karola Rollego (czerwiec 1926). W 1919 roku został członkiem Rady Naczelnej Zjednoczenia Polaków Wyznania Mojżeszowego Ziem Polskich. Zaprojektował wiele krakowskich budynków, m.in. Kliniki Chirurgicznej i Okulistycznej oraz Kliniki Psychiatrycznej przy ul. Kopernika, budynek I Liceum im B. Nowodworskiego przy placu na Groblach, gimnazjum im. Sobieskiego przy ul. Sobieskiego i Collegium Medicum przy ul. Grzegórzeckiej. Z jego inicjatywy miasto kupiło Las Wolski, który przeznaczono na park publiczny. Pochowany został na krakowskim nowym cmentarzu żydowskim przy ulicy Miodowej. Portret Sarego namalowany przez Jacka Malczewskiego znajduje się w Muzeum Narodowym, a jedna z krakowskich ulic nosi jego imię.


Sea Legends Sea Legends jest grą komputerową stworzoną w 1996 roku przez firmę Ocean Software i wydaną na rynek przez GTE Entertainment. Gra ta nawiązuje do wydanej w 1987 roku popularnej gry Pirates stworzonej przez MicroProse. W przeciwieństwie do pierwowzoru, występuje tutaj również element przygodowy. Gra traktuje na temat XVII-wiecznego piractwa oraz wojny morskiej na basenie Morza Karaibskiego. Gracz wciela się w kapitana Richarda Greya, brytyjskiego żeglarza mającego za zadanie wykonanie serii przeróżnych misji. Można nawigować statkiem, strzelać z dział, wydawać rozkazy innym statkom, odwiedzać porty i miasta. Jakkolwiek możliwe jest odstąpienie od scenariusza gry i stanie się tym samym piratem. Gra została wydana na platformę MS-DOS


R-33 R-33 – radziecki najbardziej zaawansowany technologicznie pocisk rakietowy przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na dalekich dystansach, naprowadzany półaktywnym systemem radiolokacyjnym korygowanym bezwładnościowym systemem nawigacyjnym INS. Pocisk zaprojektowano przede wszystkim do przenoszenia przez myśliwiec przechwytujący MiG-31 i przeznaczony do walki z samolotami bombowymi i rozpoznawczymi takimi jak B-52 Stratofortress, B-1 Lancer i SR-71 Blackbird. W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-9 Amos. Sposób naprowadzania i przeznaczenie pocisku R-33 było podobne jak amerykańskiego AIM-54 Phoenix. Historia Początki projektu pocisku R-33 sięgają 1968 roku, kiedy to postanowiono zastąpić dotychczas używany myśliwiec przechwytujący MiG-25 uzbrojony w specjalnie dla niego skonstruowany pocisk R-40 nowocześniejszą kombinacją samolotu MiG-31 i dedykowanego pocisku. Nowy samolot miał być bardziej uniwersalny niż zaprojektowany wyłącznie do przechwytywania szybkich i wysoko latających celów takich jak bombowiec XB-70 Valkyrie. Wymagano również większej zwrotności nowej maszyny umożliwiającej podjęcie walki powietrznej. W maju 1968 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu w zakładach GosMBK "Wympieł" (ГосМКБ «Вымпел») prac rozwojowych nad nowym pociskiem rakietowym oznaczonym jako E-155MP. Projekt został oznaczony zgodnie z przyjętą w zakładzie nomenklaturą, jako K-33, kolejny z serii po K-13 i K-23. Jeszcze w 1968 roku zbudowano dwa prototypy, które zostały skonstruowane w układzie "kaczki" w celu zapewnienia możliwości wystrzeliwania z tych samych wyrzutni co R-40. W 1972 przebudowano trzy samoloty do roli latających laboratoriów, które miały za zadanie przetestować poszczególne elementy pocisku. MiG-25 posłużył jako platforma badawcza do testów odpalania, MiG-21 do testowania głowicy naprowadzającej i Tu-104, którego zadaniem było przetestowanie nowego radaru ze skanowaniem fazowym ZBI-16 Zasłon i jego współpracy z systemem naprowadzającym pocisku. Schemat rakiety R-33 Równocześnie prowadzono prace badawcze nad czterema rodzajami systemów naprowadzających dla pocisku R-33: półaktywnej głowicy radiolokacyjnej, aktywnej głowicy radiolokacyjnej, głowicy termicznej i kombinowanej termiczno/radiolokacyjnej. Ostatecznie podjęto decyzję, że pocisk będzie produkowany tylko w jednej wersji naprowadzanej radiolokacyjnie systemem półaktywnym z dodatkowym bezwładnościowym systemem nawigacyjnym (INS). Ze względu na konieczność zastosowania większego radaru i przystosowania pocisku do nowego standardu zamków uzbrojenia podwieszanego, konieczna była zmiana projektu R-33. W ramach przebudowy zmniejszono rozpiętość powierzchni nośnych pocisku dodając możliwość ich składania z 1100 mm do 900 mm i powiększono głowicę bojową.


7. Pomieniony Człowiek Góra w swoje godziny wolne będzie dopomagał rzemieślnikom naszym dźwigać niektóre wielkie kamienie dla dokończenia murów zamku i innych naszych budowli cesarskich. 8. Człowiek Góra winien jest w przeciągu dwóch księżyców złożyć dokładny opis rozmiarów naszego państwa, obliczony własnymi jego krokami. 9. Gdy wykona uroczystą przysięgę, że te wszystkie wyrażone art ykuły wspomniany Człowiek Góra zachowa, będzie miał na co dzień jedzenia i napoju tyle, ile by dla tysiąca siedmiuset dwudziestu czterech poddanych naszych mogło wystarczyć, i będzie miał wolny przystęp do naszej osoby cesarskiej, wraz z innymi znakami naszej dla niego łaski. Dan w pałacu naszym w Belfaborac dwunastego dnia, dziewięćdziesiątego pierwszego księżyca panowania naszego. Złożyłem przysięgę i podpisałem z wielką radością wszystkie art ykuły, chociaż niektóre z nich nie były dla mnie tak i zaszczytne, jak bym był sobie tego życzył, co sprawiła złość wielkiego admirała, Skyresha Bolgolama. Zdjęto ze mnie łańcuchy i wypuszczono na wolność. Cesarz uczynił mi honor, będąc sam przytomny ceremonii uwolnienia mego. Uczyniłem jak najgłębsze podziękowanie Jego Cesarskiej Mości, upadłszy mu do nóg, ale kazał mi wstać, i to w jak najgrzeczniejszych wyrazach. Obsypawszy mnie łaskawymi słowy, których tu me powtórzę, by nie popaść w pychę, dodał, że spodziewa się znaleźć we mnie pożytecznego sługę godnego wszystkich jego dobrodziejstw. Niech czytelnik będzie łaskaw zauważyć, że w ostatnim artykule aktu uwolnienia mojego obowiązał się Cesarz dać mi tyle żywności i napoju, ile by mogło wystarczyć dla tysiąca siedmiuset dwudziestu czterech Lillipucjanów. W niejaki czas potem spytałem się jednego dworzanina, poufnego mego przyjaciela, dlaczego taką ilość wyznaczono dla mnie żywności i napoju. Odpowiedział mi, iż ponieważ matematycy cesarscy — zmierzywszy wysokość ciała mego za pomocą kwadranta i policzywszy grubość — znaleźli moje proporcje w stosunku do nich jak dwanaście do jednego, wnieśli z podobieństwa swych ciał, że ja powinienem potrzebować żywności tysiąc siedemset dwadzieścia cztery razy więcej niż oni; skąd może czytelnik wnosić, jak dziwny jest narodu tego dowcip, jak mądra, przezorna i dokładna ekonomika ich wielkiego monarchy.


Dziennik Urzędowy Ministra Sprawiedliwości z 30 grudnia 2002 Nr 5 poz. 19 ZARZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 10 października 2002 r. zmieniające zarządzenie w sprawie utworzenia schronisk dla nieletnich i zakładów poprawczych oraz określenia ich rodzajów i limitów miejsc. Na podstawie art. 95 § 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. Nr 35, poz. 228, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1995 r. Nr 89, poz. 443, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 91, poz. 1010) zarządza się, co następuje: § 1. W zarządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie utworzenia schronisk dla nieletnich i zakładów poprawczych oraz określenia ich rodzajów i limitów miejsc (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. z dnia 17 września 2001 r.) wprowadza się następujące zmiany: 1) w § 1 pkt 11 otrzymuje brzmienie: " 11) Schronisko dla Nieletnich w Pszczynie Łące, ul. Zdrojowa 64, woj. śląskie, zwykłe, dla chłopców; z limitem 24 miejsc," 2) w § 2 pkt 2 i pkt 13 otrzymują brzmienie: " 2) Zakład Poprawczy w Raciborzu, ul. Wojska Polskiego 24, woj. śląskie, o charakterze półotwartym, dla chłopców; z limitem 52 miejsc," " 13) Zakład Poprawczy w Pszczynie Łące, ul. Zdrojowa 64, woj. śląskie, o charakterze półotwartym, dla chłopców; z limitem 50 miejsc,". § 2. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2002 r.


Jak wspomniano w rozdziale 4. sposób prowadzenia pomiarów długoterminowych nie przewiduje notowania czasu pojawiania się, ani rodzaju zachodzących zjawisk. Wykorzystywane do analiz przebiegi drgań zawierają więc naprzemiennie i o różnych czasach trwania fragmenty drgań ustroju koparki podczas czynnej pracy oraz poza nią. Tak skonfigurowany tor pomiarowy poddaje się tak zwanemu skalowaniu dynamicznemu. Polega ono na przyłożeniu w najdalej wysuniętym punkcie wysięgnika koła czerpakowego siły o znanej wartości, a następnie nagłym jej zniesieniu. W rezultacie takiego zabiegu otrzymuje się: - informację o liniowości odpowiedzi ustroju koparki względem obciążenia eksploatacyjnego, - możliwość przejścia z odkształceń względnych (h) danego podzespołu na jednostki siły, naprężenia lub momentu – w zależności od potrzeby, - odpowiedź częstotliwościowa konstrukcji koparki w celu określenia jej parametrów modalnych. Bardziej szczegółowo przebieg skalowania dynamicznego jest opisany w rozdziale 7. Ponieważ, jak wspomniano zależność odkształceń względnych do innych jednostek jest liniowa i przejście między nimi jest trywialne, w swej pracy autor zdecydował się posługiwać najbardziej elementarną (w przypadku pomiarów tensometrycznych) „mechaniczną” wielkością, to jest odkształceniem względnym wyrażonym w promilach.


Przepowiednie Smolucha były nieomylne; gdziekolwiek zjawił się, groziła niechybna katastrofa. Trzykrotne doświadczenie umocniło Boronia w tym przekonaniu, ukształtowało głęboką wiarę kolejarza związaną ze złowieszczym pojawem. Konduktor żywił ku niemu cześć bałwochwalczą zawodowca i lęk jak przed bóstwem złym i niebezpiecznym. Otoczył swoje zjawisko specjalnym kultem, urobił sobie oryginalny pogląd na jego istotę. Smoluch tkwił w organizmie pociągu, przepajał sobą jego wieloczłonowy kościec, tłukł się niewidzialny w tłokach, pocił w kotle lokomotywy, włóczył po wagonach. Boroń wyczuwał jego bliskość wkoło siebie, obecność stałą, ciągłą, lubo nie naoczną. Smoluch drzemał w duszy pociągu, był jego tajemnym potencjałem, który w chwilach groźnych, w momencie złych przeczuć wydzielał się, zgęszczał i przybierał ciało. Sprzeciwiać mu się uważał konduktor za rzecz zbyteczną, nawet śmieszną; wszelkie ewentualne wysiłki, zmierzające ku temu, by zapobiec nieszczęściu, które zapowiadał, byłyby daremne, oczywiście bezskuteczne. Smoluch był jak przeznaczenie... Ponowne ukazanie się dziwadła w pociągu, i to na krótko przed metą, wprawiło Boronia w stan silnego podniecenia. Lada chwila można się było spodziewać jakiejś katastrofy. Powstał i zaczął przechadzać się nerwowo po korytarzu. Z wnętrza jednego z przedziałów doszedł go gwar głosów, śmiech kobiet. Zbliżył się i przez parę sekund patrzał w głąb. Zgasił wesołość. Ktoś odsunął drzwi od sąsiedniego coupé i wychylił głowę: — Panie konduktorze, daleko do stacji? — Za pół godziny jesteśmy u celu. Docieramy do końca. Było coś w intonacji odpowiedzi, co uderzyło pytającego. Oczy jego zatrzymały się przez dłuższą chwilę na konduktorze. Boroń uśmiechnął się zagadkowo i przeszedł. Głowa znikła z powrotem we wnętrzu. Jakiś mężczyzna wyszedł z przedziału klasy drugiej i otworzywszy okno na korytarzu, wyglądał w przestrzeń. Ruchy jego gwałtowne zdradzały jakby niepokój. Podniósł okno i oddalił się w stronę przeciwną, na koniec kuluaru. Tu zaciągnął się parę razy papierosem i rzuciwszy pożuty naustnik niedogarka, wyszedł na platformę wozu. Boroń widział przez szybę jego sylwetkę, przechylającą się ponad sztabę ochronną, w kierunku jazdy.


2006-09-26: 300 000 haseł w polskojęzycznej Wikipedii Dzisiaj polska Wikipedia obchodzi swoje pięciolecie. Okazało się, że Wikipedyści przygotowujący artykuły przygotowali dla niej prezent z tej okazji. Dokładnie dziewięć minut po dokładnym pięcioleciu uruchomienia polskojęzycznej edycji Wikipedii, czyli o 18:37, stworzony został 300 000. artykuł opisujący krótko biografię koszykarza Dariusa Lukminasa. Dodatkowo nie tak dawno siostrzany projekt Wikipedii, Wikisłownik, świętował utworzenie pięćdziesięciotysięcznego hasła.


Kiedyś sprawa była prosta. Do tworzenia rzeczywiście komercyjnych treści niezbędne były inwestycje. Stacje graficzne, kamery, studia nagrań, o kanałach dystrybucyjnych nie wspominając. Twórczość bez inwestycji była jak najbardziej możliwa – ale albo pozostawała niszowa, albo w końcu przetwarzały ją i popularyzowały bogate koncerny. Zmiana w konducentów (prosumentów?) jednak postępuje – a firmy działające według starych modeli chcą się przed nią bronić. Jedno z narzędzi to DRM (nie będziesz nic uruchamiał na naszym urządzeniu ), które firmy muszą jednak stosować coraz ostrożniej ( GPLv3 ). Nie do wszystkiego jednak da się DRM zastosować. Jak dodać je do utworu, który użytkownik stworzył sam? Okazuje się to proste – wystarczy narzędzia dla użytkownika wydać na licencji niekomercyjnej. Jest niekomercyjny MS Office, więc właściwie co stoi na przeszkodzie, żeby pojawił się MS Windows do użytku prywatnego? A może nawet Adobe Photoshop dla amatorów? Obrabiasz zdjęcie z wakacji – w porządku. Tworzysz stronę internetową dla babci – nie ma sprawy. Robisz znaczek w ramach obywatelskiego protestu – płać za licencję. Użytkownik niekomercyjny, domowy, prywatny, niszowy, offowy, amator. Nie ma prawa działać na polu komercji ani kultury. Nie wiadomo jednak, co takie określenie znaczy (w kontekście kina pisze o tym Jacek Wojtaś). Z jednej strony przedstawia się użytek prywatny czy niekomercyjny jako bardziej szlachetny, bardziej moralny. Z drugiej niszowy czy amatorski jest zarzutem – twórczość amatorska jest przecież na dłuższą metę bezwartościowa (nie tylko w sensie finansowym) i być może szkodliwa. Czy Microsoft, Google i zapewne wiele innych korporacji ratują więc kulturę przed zalewem komercyjnej amatorszczyzny? Czy dzięki licencji dla zastosowań domowych więcej grafomanii pozostanie w szufladzie, filmiki na YouTube będą lepsze, a Steve Jobs będzie żył dostatniej? Odtwarzanie barier wejścia typowych dla epoki przedinternetowej zyskało bardzo nośne hasło – odcinania się od komercji i tworzenia na użytek prywatny. W końcu internet był początkowo siecią niekomercyjną, czyli dobrą, więc może licencje dla amatorów mają przywrócić tę sielankę? W końcu o prywatność w internecie walczymy, więc jak może nam szkodzić więcej prywatności? Może Komisja Europejska, zamiast ścigać Microsoft za Windows Media Playera (a powinna ścigać telewizję, choćby iTVP, która od lat unika udostępnienia materiałów w innych formatach, bezczelnie pisząc w odniesieniu do transmisji objętych DRM, że „jak dotąd prgramy te nie umieją sobie z nimi poradzić” [pisownia oryginalna]), powinna ścigać go za wykorzystywanie pozycji monopolistycznej do wydawania szkodliwych licencji?


Śpiewają u nas pieśni potężne, śpiew mocy wzbiera w piersi wyznawców. Śpiewają o świata przyczynie. O lesie bukowym u zarania czasu. Po światłach srebrnych przyszły lampy czerwieni. Latarnie nocy rozbłysły na Drzewie Życia. Nie spodziewał się świat świateł nowych po opadzie srebra starych ogni. Nie spodziewał się mrok drugi końca panowania. Gdy zabłysły świece świata, liście już tam były. Srebrem srebrzyste ociekały rosą. Każde z tysiąca drzew bukowych tysiącem piór pokryte szumiało na pradawnym wietrze. Przechadzał się Stwórca po ogrodzie zasłuchany w poszum. Ucieszony, że Drzewo Życia, Dziecię Cisowe, płodne jest i rozległe. Gdy zabłysły czerwone ogniska, liście życia właśnie rozkwitały z pąków. Srebrem ciężkie ociekały mgłą. Każdy z niezliczonych bukowych olbrzymów rodził niezliczone rzesze stworzeń. Stwórca uśmiechał się do Twórcy. Ogrodnik do Cisowego Synka rzekł nikomu nieznane słowa. Prawdę tę poznałam, ja, wieszcząca dziwy świata, Wiedma, gdy puszczy lat temu dziewięć i trzy obroty księżyca poświęcona, na drzewie wyniosłym od podziemi do gwiazdy świata zawisłam. Wpadłam w zachwyt i drżenie, tam objawiły mi się cuda, które odtąd śpiewam w pieśni. Ja, Wiedma, widziałam to wszystko: Gdy zabłysły księżyce cisowe – liście już tam były. Gdzie przeszedł Cisowy Pan, rozwijało się srebro.


2010-06-21: El. LE: Ruch Chorzów i Wisła Kraków poznały rywali Szachtior Karaganda z Kazachstanu będzie rywalem Ruchu Chorzów w pierwszej rundzie eliminacyjnej Ligi Europy. Zwycięzca tego dwumeczu w drugiej rundzie zmierzy się z maltańskim Valletta FC. Z kolei rywalem Wisły Kraków w drugiej rundzie eliminacyjnej będzie litewski klub FK Szawle. Pierwsze spotkanie Ruchu z Szachtiorem odbędzie się 1 lipca w Kazachstanie. Rewanż tydzień później w Chorzowie. W minionym sezonie Szachtior zajął trzecie miejsce w kazachskiej ekstraklasie, zdobywając 57 punktów w 26 spotkaniach. W obecnych rozgrywkach jest czwarty - 27 punktów w 16 meczach. Z kolei "Biała Gwiazda" pierwsze spotkanie rozegra na wyjeździe 15 lipca. Rewanż tydzień później, najprawdopodobniej na stadionie im. Henryka Reymana. FK Szawle powstało w 1995 roku. Największymi sukcesami klubu są Puchar Litwy (1996, 1999) oraz Superpuchar (1996.). W minionym sezonie zespół ten zajął czwarte miejsce w tabeli. W obecnie trwającym (na Litwie gra się systemem wiosna-jesień) FK Szawle jest siódme z dorobkiem siedemnastu punktów zdobytych w trzynastu spotkaniach.


Osiek (powiat oświęcimski) Osiek – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie oświęcimskim, w gminie Osiek. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bielskiego. Zabytki W Osieku znajdują się pałacyk-dworek szlachecki oraz kościół drewniany z XVI wieku, który nie jest używany jako obiekt kultu liturgicznego odkąd powstał tu w XIX wieku murowany kościół w stylu neogotyckim. W kościele znajdują się relikwie św. ojca Pio, kapucyna stygmatyka z Pietrelciny .


Pilot wykonywał lot treningowy po trasie trójkąta o długości 200 km. Wracając z przelotu na małej wysokości ok. 100 m " z wiatrem " miał mało czasu na wykonanie manewru do lądowania. Nie wypuścił podwozia aby nie zwiększać prędkości opadania szybowca. Czynność wypuszczenia podwozia pilot zostawił na prostą do lądowania. Pilot nie złożył meldunku o wypuszczonym i zablokowanym podwoziu w pozycji " z wiatrem ". Otworzenie pełnych hamulców aerodynamicznych przy niezbyt dużej prędkości (ok. 100 km/h) na prostej do lądowania spowodowało konieczność pochylenia szybowca, a tym samym znaczne zwiększenie prędkości opadania. Operowanie dźwignią podwozia ze względu na jej położenie w szybowcu Jantar Standard, odbywa się prawą ręką. W związku z tym, równoczesne sterowanie jest możliwe tylko lewą ręką. W celu wypuszczenia podwozia i jego zablokowania pilot musiał zdjąć lewą rękę z dźwigni sterowania hamulcami aerodynamicznymi, aby sterować drążkiem. Prawą ręką w tym czasie pilot operował dźwignią chowania i wypuszczania podwozia. Pilot wykonując manewr wypuszczenia podwozia nie miał czasu, aby wykonać go poprawnie tzn. zablokować podwozie w pozycji " wypuszczone ". Błędem było otwarcie hamulców aerodynamicznych, gdyż pilot miał przed sobą całą długość pasa lądowania. Szybowiec tracąc wysokość z całkowicie otwartymi hamulcami aerodynamicznymi, przyziemił twardo przed pasem lądowań. Niezabezpieczone podwozie gwałtownie schowało się do kadłuba i szybowiec skończył dobieg na brzuchu. Pilot przy schowanych hamulcach aerodynamicznych dysponowałby znacznie większym czasem na wypuszczenie i zablokowanie podwozia. Pilot nie odniósł obrażeń; szybowiec znacznie został uszkodzony. 2. Przyczyna wypadku: (na podstawie uchwały podjętej przez Państwową Komisję Badania Wypadków Lotniczych) - powrót z trasy na małej wysokości, - wypuszczenie i nie zablokowanie podwozia na zbyt małej wysokości na prostej do lądowania. Okolicznością sprzyjającą zaistnieniu wypadku było otworzenie hamulców aerodynamicznych w pozycję " całkowicie wysunięte " przed podjęciem czynności wypuszczania podwozia. 3. Nie stwierdza się naruszenia przepisów lotniczych. (na podstawie przeprowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego analizy dokumentacji zdarzenia lotniczego) 4. Zalecenia profilaktyczne: (na podstawie uchwały podjętej przez Państwową Komisję Badania Wypadków Lotniczych) 4.1. Dyrektorzy aeroklubów, ośrodków szkolenia, szefowie szkolenia - zapoznać pilotów aeroklubu z okolicznościami wypadku. 4.2. W stosunku do Aeroklubu Polskiego - omówić okoliczności wypadku w analizie stanu bezpieczeństwa lotów. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego


Kamil Kacprzak przenosi się do Kędzierzyna - Koźla Kamil Kacprzak po dwóch sezonach gry w Bydgoszczy zmienia barwy klubowe i przenosi się do Kędzierzyna - Koźla. Wychowanek Bzury Ozorków, w ubiegłym sezonie był szóstkowym graczem. W meczu z Jadarem doznał kontuzji i od tego momentu Delecta wpadła w "dołek". Dodatkowo walkower dla AZS Politechnika Warszawa za mecz z Resovią spowodował, że bydgoszczanie zajęli 10. miejsce w tabeli. W play out nie sprostali rywalowi ze stolicy, a Kacprzak nie odzyskał już formy. Klub, który rok temu wykupił jego kartę zawodniczą początkowo był zainteresowany jego pozostaniem w I-ligowym składzie, a przynajmniej tak wynikało z informacji, które docierały do mediów. Zawodnik rozmowy prowadził jednak przez swojego menadżera, szukał innych możliwości i w efekcie odchodzi z Bydgoszczy. - Daliśmy mu tak naprawdę wolną rękę - wyjaśnia Marek Kaźmierczak, dyrektor klubu. - Mamy w tej chwili 11 zawodników, nie musimy się spieszyć, jesteśmy też w komfortowej sytuacji, bo to siatkarze sami zgłaszają się, że chcą u nas grać. Na razie też nie zajmujemy się sprawą ewentualnego "wskoczenia" w miejsce Jadaru Radom czy Płomienia Sosnowiec do PlusLigi, bo te dwa kluby mają sporo czasu i z pewnością będą go jeszcze przeciągać.


Co roku w najatrakcyjniejszych miejscowościach regionu łódzkiego powstaje kilkadziesiąt nowych domów. Najpopularniejsze są Grotniki, Sokolniki i Dobroń. Ci, którzy przenoszą się na wieś, uciekają od zgiełku miasta. Z roku na rok rośnie liczba wydawanych pozwoleń na budowę. W powiecie zgierskim najpopularniejsze są gminy Zgierz i Ozorków. W ubiegłym roku powstało tam łącznie 130 nowych domów, w tym już 60. Najczęściej nowych mieszkańców zyskują Sokolniki, Helenów, Katarzynów, Grotniki, Jedlicze i Rosanów. Przyciągają: cisza, bliskość lasów, piękne krajobrazy i spokój. Z nowych mieszkańców cieszą się władze gmin. - To dla nas promocja, no i zysk - mówi Władysław Sobolewski, wójt gminy Ozorków. - Mamy wpływy z podatków, miejscowości się rozwijają, powstają nowe miejsca pracy. Życie poza miastem nie jest jednak tanie. Wraz ze wzrostem zainteresowania, rosną ceny ziemi. Za atrakcyjne działki rolnicy żądają od 10 do 20 zł za metr kwadratowy. Na rynku wtórnym ceny są jeszcze wyższe. Za metr ziemi w Grotnikach czy Sokolnikach trzeba zapłacić 50 zł. Taniej jest w Rosanowie 25 – 30 zł . Budowlany boom przeżywają także miejscowości położone wokół Pabianic. W ostatnim roku w pabianickim starostwie powiatowym wydano blisko 100 decyzji na budowę domów jednorodzinnych i rezydencji. Andrzej Piasecki postanowił przeprowadzić się w okolice Chechła z Łodzi. Kupił 0,5-hektarową działkę. - Ziemia nie była droga, bo kupiłem ją od znajomego gospodarza. Zamierzam postawić tu jednokondygnacyjny, czteropokojowy dom - mówi . - Postęp prac zależy od domowego budżetu. Skorzystam również z bankowego kredytu. Budowlane działki kupowane i zasiedlane są również w Dłutowie, Hermanowie, Porszewicach czy Janowie. Wciąż trwa moda na Dobroń. Wiejskie rezydencje „napędzają” rynek materiałów budowlanych. Przy trasie Pabianice - Łask działa kilkanaście składów budowlanych. Oferują m.in.: siatki ogrodzeniowe, farby, cement i drewno.


Stoiska rybne zajmują w hiszpańskich sklepach i halach targowych powierzchnię większą nawet niż wszechobecne przed świętami szynki (tych zresztą zawsze pełno) i turrony . Bez Wikipedii ciężko byłoby się zorientować, co też takiego właśnie wrzuciliśmy na patelnię. Kolejny subiektywny przegląd. Morszczuk. Tak właśnie, poczciwy morszczuk, składnik kostki rybnej z mintaja, król mrożonek. Gdybym zawczasu wiedział, że zamawiam w restauracji morszczuka, to bym go na pewno nie zamówił. Tymczasem morszczuk po baskijsku - kawał fantastycznej duszonej ryby, w potrawce z owoców morza, szparagów i z gotowanym jajkiem. Kawał, bo morszczuk w Hiszpanii to wielka ryba, nie wiem dokładnie, skąd się biorą liliputy w polskich sklepach, może się kurczą przy mrożeniu? Miecznik, o którym już było . Nie tylko w czarnym ryżu smakuje doskonale. Świeża ryba. Filety z sardynek, całe makrele (sprawiane w sklepie na poczekaniu), labraksy, rekiny... Wszystko prosto z morza (lub oceanu, Hiszpania szczęśliwie ma dostęp do Morza Śródziemnego i Atlantyku), z etykietką oznaczającą kraj pochodzenia (i czasem także port połowu). Jeśli coś jest rozmrożone (niektóre owoce morza), to jest to też opisane. Mojama, czyli solony, a następnie suszony tuńczyk, jamón serrano wśród ryb, może przez to, że trzeba też kroić w przezroczyste niemal plasterki. Po co tyle tuńczyków pakuje się do puszek? Zupa rybna, a właściwie zupa z owoców morza. Niby nic prostszego - na oko woda, szafran, czosnek, pomidory i owoce morza. Ale jak to zrobić - kalmary i ośmiornice idealnie miękkie, mule otwarte...


Jak Polacy dzielą się obowiązkami w związku? 32% badanych uskutecznia tak zwany model mieszany. Nie należy go mylić z modelem partnerskim, gdzie oboje małżonkowie pracują zawodowo i w równym stopniu zajmują się domem i dziećmi. Takich par jest w Polsce 19%. Model mieszany natomiast polega na tym, że oboje małżonkowie pracują, jednak obowiązek prowadzenia domu i wychowania dzieci spada głównie na kobietę. To chyba takie nasze, polskie równouprawnienie.


Kto trochę śledzi węgierską politykę musiał zauważyć dwa niedawne wydarzenia. Pierwszym było wezwanie posła Jobiku Márton Gyöngyösi do sprządzenia listy żydów w parlamencie i rządzie, ponieważ „stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa Węgier” w kontekście konfliktu w Gazie. Pomysł spotkał się z ostrą reakcją na Węgrzech oraz poza granicami kraju. Nastąpiła rzecz niespotykana: na wspólnym wiecu wystąpili przedstawiciele Fideszu (Antal Rogán, który wygłosił świetną mowę) oraz opozycji, Gordon Bajnai reprezentujący porozumienie Együtt 2014 oraz Attila Mesterházy, przewodniczący partii socjalistycznej. Gyöngyösi przeprosił później za swoje słowa. Drugie miało miejsce jakiś czas później po sylwestrowej bójce w Szigethalom, w ramach której zaatakowano nożami bawiących się sportowców (na szczęście przeżyli). Jak się okazało, atakującymi byli Cyganie i Zsolt Bayer opublikował na ten temat komentarz w Magyar Hírlap pt. Ki ne legyen?. W tekście „część” Cyganów wielokrotnie nazywa zwierzętami (Bayer przytacza również pozytywny dla niego przykład Roma Gergő Oláha, który wygrał niedawno telewizyjny konkurs talentów) kończąc „Niech wszystko będzie Gergő Oláh i niech żyje z nami w szczęściu. A zwierząt niech nie będzie. Wogóle. To trzeba rozwiązać – i to natychmiast i jakkolwiek!” Po tej wypowiedzi pojawiły się protesty a minister spraw wewnętrznych Tibor Navracsics oświadczył, że Bayer nie powinien być członkiem Fideszu. Warto dodać, że Bayer choć nie pełni w Fideszie funkcji dumnie obnosi się ze swoją legitymacją partyjną numer pięć a poza tym jest jednym z organizatorów prorządowych Marszów Pokoju więc nie można uznać go za szeregowego członka partii. Wkrótce jednak się okazało, że Bayer po prostu korzystał ze swobody wypowiedzi i sam Navracsics uznał, że Bayer tylko chciał trochę sprowokować dyskusję publiczną i na pewno nie myśli poważnie tego co napisał w komentarzu. Bardziej jednoznacznie partia przemówiła niedługo później.


Festiwal Edukacji Nieformalnej na Białorusi W dniach 8-10 października, odbył się w Mińsku III finał Międzynarodowego Festiwalu Edukacji Nieformalnej. Ponad 250 przedstawicieli organizacji pozarządowych, biznesowych i edukacyjnych dyskutowało na temat możliwości podniesienia standardów życiowych wykorzystując edukację nieformalną. Wśród poruszonych tematów znalazły się m.in. " Metody, techniki, doświadczenia w edukacji dorosłych " czy " Możliwości technologii internetowych w polepszeniu pozycji młodych ludzi na rynku pracy ". Fundacja Nowe Media uczestniczyła w sesji pt. " Nowości i nowe technologie w edukacji nieformalnej " z wykładem " Nowe media i zmiany społeczne " oraz z prezentacją projektu MAM. Wystąpienie koordynatora projektu MAM Wschód Olgi Hardziejczyk-Maziarskiej wywołało żywą dyskusję o kierunkach rozwoju i sposobów komunikacji społecznej, na przykładach Polski i Białorusi.


Otrzymaliśmy patronat PAN Z przyjemnością informujemy, że nasz projekt został objęty honorowym patronatem przez Polską Akademię Nauk . Na podstawie pytań zgłaszanych przez osoby, z którymi rozmawiamy o projekcie, przygotowaliśmy zbiór pytań i odpowiedzi związanych z projektem “Otwórz książkę”. Dokument skierowany jest do autorów chcących udostępnić swoje książki w ramach projektu, jego współpracowników, oraz wszystkich osób zainteresowanych udziałem w projekcie.


Art. 9. 1. Decyzję w sprawie ekwiwalentu wydaje i ekwiwalent ten wypłaca jednostka organizacyjna ZUS, która ustaliła prawo do emerytury lub renty. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, osobie uprawnionej przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach emerytur i rent. Art. 10. 1. Do dochodzenia zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm. 2) ), dotyczące dochodzenia zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych. 2. Z ekwiwalentu nie dokonuje się potrąceń i egzekucji. Art. 11. 1. Ekwiwalent oraz koszty związane z obsługą wypłaty ekwiwalentu są finansowane z dotacji. 2. Wysokość dotacji każdorazowo określa ustawa budżetowa. 3. Dysponentem dotacji na realizację zadań, o których mowa w ustawie, jest minister właściwy do spraw gospodarki. 4. Podstawą przekazywania środków z dotacji na wypłatę ekwiwalentu i kosztów jego obsługi jest umowa zawarta między ministrem właściwym do spraw gospodarki a ZUS. 5. Umowa powinna zawierać w szczególności określenie wysokości środków z dotacji, trybu ich przekazywania oraz wysokości kosztów związanych z obsługą wypłaty ekwiwalentu. Art. 12. ZUS dokonuje rozliczenia przekazywanych środków z dotacji, w terminie 30 dni po upływie miesiąca, w którym dokonano wypłat ekwiwalentów. Rozliczenia te, wraz z imiennym wykazem osób i ich numerem PESEL albo rodzajem i numerem dokumentu tożsamości obcokrajowców, które otrzymały ekwiwalent, ZUS niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki. Art. 13. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1420, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 104, poz. 708, Nr 170, poz. 1217 i 1218, Nr 187, poz. 1381 i Nr 249, poz. 1832 oraz z 2007 r. Nr 82, poz. 560, Nr 88, poz. 587, Nr 115, poz. 791 i Nr 140, poz. 984. Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252, Nr 121, poz. 1264, Nr 144, poz. 1530, Nr 191, poz. 1954, Nr 210, poz. 2135 i Nr 236, poz. 2355, z 2005 r. Nr 167, poz. 1397 i Nr 169, poz. 1412 i 1421, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 208, poz. 1534 oraz z 2007 r. Nr 17, poz. 95 i Nr 82, poz. 558.