Art. 9.

Decyzję w sprawie ekwiwalentu wydaje i ekwiwalent ten wypłaca jednostka organizacyjna ZUS, która ustaliła prawo do emerytury lub renty.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, osobie uprawnionej przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach emerytur i rent.

Art. 10.

Do dochodzenia zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm. 2) ), dotyczące dochodzenia zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych.

Z ekwiwalentu nie dokonuje się potrąceń i egzekucji.

Art. 11.

Ekwiwalent oraz koszty związane z obsługą wypłaty ekwiwalentu są finansowane z dotacji.

Wysokość dotacji każdorazowo określa ustawa budżetowa.

Dysponentem dotacji na realizację zadań, o których mowa w ustawie, jest minister właściwy do spraw gospodarki.

Podstawą przekazywania środków z dotacji na wypłatę ekwiwalentu i kosztów jego obsługi jest umowa zawarta między ministrem właściwym do spraw gospodarki a ZUS.

Umowa powinna zawierać w szczególności określenie wysokości środków z dotacji, trybu ich przekazywania oraz wysokości kosztów związanych z obsługą wypłaty ekwiwalentu.

Art. 12. ZUS dokonuje rozliczenia przekazywanych środków z dotacji, w terminie 30 dni po upływie miesiąca, w którym dokonano wypłat ekwiwalentów.

Rozliczenia te, wraz z imiennym wykazem osób i ich numerem PESEL albo rodzajem i numerem dokumentu tożsamości obcokrajowców, które otrzymały ekwiwalent, ZUS niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

Art. 13.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1420, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 104, poz. 708, Nr 170, poz. 1217 i 1218, Nr 187, poz. 1381 i Nr 249, poz. 1832 oraz z 2007 r. Nr 82, poz. 560, Nr 88, poz. 587, Nr 115, poz. 791 i Nr 140, poz. 984.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252, Nr 121, poz. 1264, Nr 144, poz. 1530, Nr 191, poz. 1954, Nr 210, poz. 2135 i Nr 236, poz. 2355, z 2005 r. Nr 167, poz. 1397 i Nr 169, poz. 1412 i 1421, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 208, poz. 1534 oraz z 2007 r. Nr 17, poz. 95 i Nr 82, poz. 558.


Podobnie jak w przypadku wyrażania żalu, również manifestowanie niezadowolenia nie było praktyką, którą użytkownicy podejmowali masowo.

Na pytanie „Czy Ty manifestowałeś(aś) jakoś niezadowolenie?”

„Tak” odpowiedziało 93 respondentów (29,1% ogółu), w tym 84 używających Facebooka (35% z ogółu badanych użytkowników tego serwisu) i 9 naszej-klasy (11,3% z ogółu respondentów z nk) (zaznacza się zatem wyraźna przewaga użytkowników Fb – 90% manifestujących).

Najwięcej osób dyskutowało na tematy powodujące niezadowolenie – 53 (57% z ogółu protestujących i 12,8% z ogółu respondentów), jak również przynależało do grup składających się z niezadowolonych – 45 (48,4% i 10,9%).

Pozostałe czynności podejmowało: „publikacja opisów wyrażających niezadowolenie” – 34 (36,6% i 8,5%); „pisanie innym żartów na temat katastrofy” – 15 (16,1% i 3,6%); „zamieszczenie zdjęcia mającego wyrazić niezadowolenie” – 4 (4,3% i 1,2%); „inne” czynności – 8 (8,6% i 1,9%) [1].

Co ciekawe, niezadowolenie wyrażało więcej mężczyzn, a także osób starszych (powyżej 26 roku życia).

Warto jeszcze raz podkreślić, że mimo iż niezadowolenie nie było wyrażane przez większość użytkowników, było dość widoczne.

Na pytanie „Czy zetknąłeś(ęłaś) się z niezadowoleniem wyrażanym na portalu, a związanym z katastrofą smoleńską?

Jeśli tak, czym owo niezadowolenie było spowodowane?” odpowiedź „nie zetknąłem(ęłam) się z niezadowoleniem” wybrało 91 osób (22% ogółu badanych).

Pozostali wybrali jeden z proponowanych powodów, przy czym widać, że jeśli chodzi o Facebooka, więcej użytkowników dostrzegało niezadowolenie z większej ilości rzeczy naraz.

Poza tym, zdecydowanie więcej osób dostrzegało je właśnie na tym portalu (wszystkie jego przejawy), co jest kolejnym dowodem, że to właśnie na Fb przejawiało się ono bardziej niż na naszej-klasie.pl.

Ostatecznym tego potwierdzeniem jest to, że w przypadku wszystkich aktywności związanych z wyrażaniem niezadowolenia, ludzie używający Fb byli bardziej aktywni, niż ci korzystający z nk.

Chcąc dokładniej zbadać uświadomione motywacje manifestowania niezadowolenia, zadano użytkownikom dwa pytania: „Dlaczego zdecydowałeś(aś) się wyrazić swoje niezadowolenie na portalu?” i „Dlaczego inni użytkownicy manifestowali swoje niezadowolenie na portalu?”.

Pierwsze skierowane było do tych, którzy przyznali się do wyrażania niezadowolenia – odpowiedziało na nie 91 osób (z 93, którzy manifestowali), na drugie (skierowane do wszystkich) odpowiedziało 312 z 412 respondentów biorących udział w badaniu.

Podobnie jak w przypadku żalu, przeanalizowawszy wszystkie odpowiedzi, autor wyodrębnił różne kategorie kodowe:

- komunikacja ze wspólnotą (tak samo jak przy żalu, do tej kategorii zaliczono wypowiedzi, które dotyczyły: budowania solidarności i więzi z innymi; dzielenia się własnymi odczuciami i przemyśleniami; mówienia o tym, że było ono łatwe dzięki Sieci),

- Wawel (manifestowanie jako reakcja na pomysł pochówku pary prezydenckiej na Wawelu),

- fałszywość (podkreślanie, że manifestowanie niezadowolenia było spowodowane nieszczerością żałoby oraz hipokryzją związaną z nagłą zmianą poglądów politycznych czy też specyficzną (sentymentalną) mentalnością narodową [podobnie jak poprzednio]),

- przesada (twierdzenie, że manifestowanie niezadowolenia wynikało z przesadnego żalu po katastrofie [chodzi o przesadne reakcje ludzi]),

- media (manifestowanie jako reakcja na to, co działo się w mediach, które przesadzały w ciągłym ukazywaniu tragedii (w patetyczny sposób) czy zmieniały ramówkę; wskazywanie na niedemokratyczne podejście mediów – pokazywanie tylko jednej strony medalu – tłumienie „głosów niezadowolonych”),

- niepotrzebność (podkreślanie absurdalności zachowań ludzkich związanych z katastrofą; krytyka „masowej histerii”, śmieszności wyrażania żalu),

- nieokreślone (wypowiedzi typu: „bo mieli taką potrzebę”, „chęć zmiany czegoś”, „bycie przeciwko czemuś”; podkreślanie wewnętrznych impulsów; inne powody),

- neutralne (odpowiedzi zdawkowe, neutralne [na przykład „nie wiem”]),

- obrażanie (potraktowanie niezadowolenia jako świadczącego o złych intencjach bądź negatywnych cechach manifestujących.


W internecie czuć reperkusje obecnych awantur politycznych (które same w sobie nas na tym blogu nie interesują).

Wiesław Sadurski zarzucił pozostającej od lat anonimowej katarynie (blog przed transferem), że ocenianie innych pod pseudonimem jest tchórzliwe.

W odpowiedzi - kataryna odeszła od salonu 24.

To dość zabawne, choć pokazuje moc “stajniowego” myślenia (o stajniach blogowych pisałem jakiś czas temu).

Blogi miały być z założenia, i w wielu miejscach na świecie i sytuacjach, są, mediami osobistymi.

W Polsce tymczasem wiele blogów jest silnych siłą swojej stajni - a stajnie wymieniają się blogami niczym kluby piłkarskie (tylko wartości umów za transfery raczej nie te same).

Wykształcił się więc w Polsce model blogowania, w którym umiejscowienie bloga w internecie gra znaczącą rolę.

Okazuje się też, że dla części blogujących granice sfery blogów zamykają się w ramach własnej stajni.

Jest mi autentycznie przykro, ze kataryna odeszla.

Bardziej niż postrzeganie blogów i internetu przez prof. Sadurskiego interesuje mnie fakt, że jego pogląd prawdopodobnie jest reprezentatywny, szczególnie dla wielu blogerów młodych stażem.

Trochę to wszystko absurdalne - chciałoby się zorganizować kampanię społeczną z hasłem:

Linki prowadzą, a RSS wysysa informacje z każdego zakątka internetu!


I teraz codziennie ściskała w ręce srebrny pieniądz.

Trzymała go w dłoni przez całą noc, śniąc na jawie i śniąc we śnie, że rano list nadejdzie.

A po ocknieniu wszystka zmieniała się w słuch, w czekanie na znany odgłos kroków.

I nieraz zawodne, mściwe zmamienie dawało jej słyszeć daleki, znany łoskot.

Bił odgłos w jej serce, podwajał szybkość jego uderzeń — zbliżał się, zbliżał się...

Z zamkniętymi oczami, nieruchoma, prosiła się tego głosu, żeby się zlitował — i chłodła jak kamień, gdy tonął w nieskończonej ciszy.

A straszliwa cisza otaczała ją znowu i przywalała ją znowu jak pole wielkiej gliniastej ziemi.

Schodziło na nią fizyczne bezczucie albo najcudaczniejsze zachcenia.

Były dnie, w których ciągu żyła złudzeniem najdoskonalszym, że wcale nie stało się to, co się stało.

Do nieskończoności natężone pragnienie niosło w chwile młodości, kiedy jeszcze nie znała Łukasza i była wolną dziewczyną.

Leżąc na krzyżu, z rękoma zasuniętymi pod głowę, z oczyma utopionymi w bielonych deskach powały, śniła na jawie, że w czerwcową noc po całodziennej pracy w zaduchu biura, po strudzeniu mózgu, kości, mięśni i nerwów — idzie sama jedna w ciemny Łazienkowski park.

Z dala pachną jaśminy i różowe akacje.

Nie ciągle; nie stale, tylko kiedy niekiedy szeleszczą wielkie drzewa.

To stary, ukochany dąb na wzgórzu...

Ach, jak szeleszczą te wielkie drzewa, drzewa widma żyjące!

Jak dziko, jak uroczo!

Z dala, z dala, z otwartego gdzieś okna dolatuje nokturn Chopina.

Muzyka smutna a pełna siły najbardziej głębokiej...

Muzyka smutna, a nie zawierająca w sobie ani rezygnacji, ani wyrzekania.

Smutek i spokój spływa z tej tajemniczej, z tej bosko pięknej muzyki w ciemnoszelestny park, między widma drzew.

Nie ma w niej grozy i nie ma rozrzewnienia, co kruszy wyniosły smutek i we łzy się wylewa.

Nokturn ów — druga noc, druga obok tamtej...

Jak noc — nokturn ów zawierał w sobie smutek, który mógłby ogarnąć cały ród ludzki i wystarczyć dla wszystkich dusz, co cierpią na tej ziemi.

Jak wielka, cicha, tajemnicza noc, był siłą niewiadomą, zamkniętą w sobie i wiecznie żywą, co zachęca, ażeby mężnie i wyniośle iść swoją drogą przed się, iść daleko, z oczyma utopionymi w gwiazdy ciemnego nieba.

Jak noc wołał i porywał ku nieskończoności.

Szła też wówczas, pełna młodych sił, jak powietrze przesycone zapachem jaśminu, owiana szelestem czarnych drzew, jak ciemność pełna tonów nocnej muzyki Chopina.


Henry Chesbrough, autor popularnej książki o otwartej innowacyjności, pisze w BusinessWeek , że Microsoft powinien cieszyć się z piractwa w Chinach i Indiach.

Nie jest to oczywiście pierwsza opinia tego typu, jednak co innego wyrazić takie zdanie w artykule naukowym, a co innego w popularnym piśmie ekonomicznym.

Zbyt surowa polityka Microsoftu wobec piratów może na dodatek doprowadzić do zwiększenia udziału Linuksa (a jak wiemy, wszystko co bezpłatne ma jakieś wady ).

Być może jest to zamierzone działanie w celu schładzania gospodarki - w końcu to oprogramowanie spod znaku pingwina.

Oczywiście dla zdobycia udziału w rynku (piracki Windows jest bardziej darmowy niż Linux - system szkolnictwa produkuje ludzi, którzy umieją obsługiwać tylko taki system, który znają), tworzenia efektów sieciowych (jeśli wszyscy koledzy mają Windowsa, to mają do niego oprogramowanie i mają wiedzę - z obu można skorzystać) i wprowadzenia ludzi na ścieżkę zależności (w miarę wzrostu ilości danych zależnych od oprogramowania - np. dokumentów MS Office - zmiana systemu będzie coraz trudniejsza, będziemy też musieli w końcu kupować nowsze wersje) przyzwolenie na piractwo jest właściwą strategią.

Jednak w przeciwieństwie do przełomu lat 80 i 90, MS nie może sobie pozwolić na swobodne podejście do piractwa, bo zmieniła się treść i forma debaty publicznej.

Dwadzieścia lat temu prawo własności intelektualnej dopiero wkraczało w fazę walki na śmierć i życie, więcej było argumentów pragmatycznych i czysto ekonomicznych (jeszcze w 1991 Gates był przeciwny patentom na oprogramowanie ), teraz jednak piractwo jest czystym złem, naruszeniem prawa, moralności, przykazań i tradycji.

Nic dziwnego, że posyła się detektywów .

MS zdobył Europę i USA także dzięki takiemu podejściu, nie może już więc odpuścić Azjatom i Brazylijczykom.

Tymczasem jednak warto spojrzeć na wykres B, na drugiej stronie artykułu w BW i znaleźć na nim Europę i USA.

Czyżby Henry Chesbrough sugerował tym artykułem coś więcej?


W swoich recenzjach muzycznych Wojciech Mann raz po raz opisuje niszowych artystów okołobluesowych ze Stanów, pisząc zawsze coś w stylu " skąd oni się tam biorą ".

Ciągle nowi i ciągle dobrzy.

Nic tylko powtórzyć za Wojciechem: skąd oni się tam biorą?!

Chuck Palahniuk nie jest debiutantem, ale skąd oni...

Znowu cholernie dobra proza zza wielkiej wody.

Postindustrialna ballada pełna absurdalnych, arcydziwacznych, choć przecież rzeczywistych, rekwizytów.

Melancholia i niespełnienie.

Smutek Hoppera, inspiracja dla Cunninghama.

Historia wychowanka radykalnej sekty, który żyje w odosobnieniu, w kolonii współwyznawców.

Gdy kończy szkołę, jako niepierworodny syn zostaje wysłany w świat aby zarabiał na sektę.

Pozostali w domach współwyznawcy po jakimś czasie, zgodnie z najwyższym obowiązkiem swojej religii, popełniają masowe samobójstwo.

Jest to automatyczny nakaz dla wszystkich, którzy pracują poza kolonią, aby czym prędzej dołączyli do nich w zaświatach.

Od początku wiadomo, jak się skończy ta historia o kimś, kto przez lata opiekował się domem i ogrodem obcych ludzi.

W ogrodzie sadzał sztuczne kwiaty ukradzione z krypty, spryskiwał je farbą i perfumami.

Nikt się nigdy nie zorientował.

Człowiek ten najbardziej na świecie był przywiązany do swojej złotej rybki, która nazywała się numer sześćset czterdzieści jeden.

Skończył jako pasażer lotu dwa tysiące trzydzieści dziewięć opowiadający czarnej skrzynce historię swojego życia.


Dwa tygodnie temu synowie WO nauczyli mnie grać w Magic the Gathering , strategiczną grę karcianą.

Gra jest niezmiernie wciągająca, w związku z czym w szybkim czasie zapamiętuje się mnóstwo informacji typu " Zimny Oddech blokuje moce ognia ".

13-letni Anshul Samar postanowił wykorzystać ten uboczny skutek grania w gry i stworzył grę Elementeo - strategiczną grę karcianą, w której gra się kartami z... układu okresowego pierwiastków.

Karty atomy, karty cząsteczki, karty laboratoryjne.

Prawdziwe reakcje i właściwości.

Prawdziwa wiedza.

Genialne.

Nieletni biznesmen stał się z miejsca gwiazdą poważnej konferencji TiECON, i jak sądzę czeka go świetlana przyszłość biznesowa.

Jeśli opis gry w pełni odpowiada jej grywalności, to niewątpliwie o Elementeo jeszcze usłyszymy

A ja piszę o tym, bo w polskiej dyskusji o podręcznikach dużo sił i czasu poświęca się na problem ich ceny lub odpowiedniego przedstawienia historii naszego zakątka Europy, ale zgoła w ogóle nie myśli o ich edukacyjnym potencjale.

Tymczasem dzieciaki które " nie chcą się uczyć " bezproblemowo opanowują potężne biblioteki informacji na temat fikcyjnych światów - Pokemon, Bionicle, World of Warcraft, you name it - o ile tylko pomaga to w grze.

Wykorzystanie tej naturalnej skłonności do nauki realnej wiedzy to pomysł rewelacyjny.

Jak na razie większość gier edukacyjnych, z którymi miałem do czynienia, miała strukturę i seksapil teleturnieju " Koło fortuny ".

W najlepszym przypadku.

Ktoś słyszał o czymś, co by wyrastało znacząco ponad ten poziom?


Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński:

Jako ostatni głos zabierze pan poseł Adam Gawęda, Prawo i Sprawiedliwość.

Proszę bardzo.

Poseł Adam Gawęda:

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

W związku z proponowaną zmianą ustawy o funduszach inwestycyjnych, zawartą w druku nr 2681, pozwalającą na dowolność ze strony funduszu do informowania uczestnika w formie papierowej o zmianie stanu posiadania za jego zgodą, kieruję pytanie: Jeżeli dziś właścicielom ponad 5,5 mld zł środków inwestycyjnych w funduszach od pięciu lat nie przekazano żadnych informacji o stanie posiadania, to czy nie istnieje zagrożenie, że środki te zostaną zapomniane przez nich i ich spadkobierców?

W jaki sposób rząd zamierza temu zapobiec?

Forma elektroniczna przekazywania informacji jest ze wszech miar zasadna i dobra, natomiast powinny być podjęte działania, które zapobiegną ewentualnemu nieprzekazywaniu informacji właścicielom czy spadkobiercom tych środków.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński:

Dziękuję.

Lista posłów zapisanych do głosu została wyczerpana.

O zabranie głosu proszę podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów pana Dominika Radziwiłła.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów Dominik Radziwiłł:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Odpowiadając na bardzo konkretne pytania dotyczące bardzo konkretnego projektu ustawy, chciałbym powiedzieć, że jeśli chodzi o kwestię podniesioną przez pana posła Janczyka, to myślę, iż jest to interesujący wniosek i rozważymy możliwość przejrzenia ustaw pod tym kątem.

Odnośnie do kwestii podniesionych przez panią poseł Streker-Dembińską, wydaje się, że we wszystkich pozostałych ustawach dotyczących tego obszaru zostały wprowadzone takie zmiany, gdzie już taka możliwość istnieje.

Dokonamy jednak przeglądu i jeżeli rzeczywiście znajdziemy takie braki, to to dostosujemy.

Wydaje się jednak, że ta ustawa jest chyba ostatnią regulacją, w której nie zostało to objęte taką możliwością.

Co do pytania pana posła Gosiewskiego, wydaje się, że ta kwestia została już uregulowana w ustawie, bo według ustawy o funduszach inwestycyjnych fundusze zobowiązane są już do przechowywania nośników przez 5 lat.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński:

Dziękuję bardzo panu ministrowi

Pani poseł sprawozdawca Renata Zaremba.


Polska dyplomacja została zmobilizowana do obrzucania najgorszymi inwektywami niemieckiej prasy i domagania się sankcji wobec dziennikarzy.

Jak można, w kraju członkowskim Unii Europejskiej, poważnie grozić dziennikarzom więzieniem za krytykę osobistości politycznych?

Polskie prawo, przewidujące kary więzienia za wykroczenia prasowe, jest sprzeczne ze standardami europejskimi.

Należy znowelizować te zacofane przepisy” – oświadczyli Reporterzy bez Granic .

„Uważamy, że reakcja rządu polskiego domagającego się przeprosin od rządu niemieckiego za zwykły artykuł satyryczny na temat prezydenta Lecha Kaczyńskiego, jest skandaliczna i nieproporcjonalna.

Wypowiedzi prezydenta przeciwko niemieckiej gazecie, która opublikowała artykuł są niegodne szefa europejskiego państwa, które chce szanować wolność prasy.

Dziennikarz niemieckiego dziennika Tageszeitung Peter Kohler 26 czerwca opublikował artykuł satyryczny zatytułowany „Młody polski ziemniak”.

Artykuł z rubryki humorystycznej przypisuje prezydentowi skłonność do homofobii a jego bratu Jarosławowi, szefowi partii Prawo i Sprawiedliwość (PiS) wspólne mieszkanie z matką.

Władze polskie wyraziły oburzenie i porównały dziennik Tageszeitung do prasy hitlerowskiej.

4 lipca rząd polski domagał się od rządu niemieckiego potępienia artykułu.

Polski premier Kazimierz Marcinkiewicz oświadczył, że „trudno sobie wyobrazić, aby w Polsce ktokolwiek pozwolił sobie na tego typu teksty o prezydentach innych państw”.

Według niego „reakcja (…) jest nieodzowna”.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaznaczyło, że nie będzie więcej odpowiadać na pytania Gabrielli Lesser, warszawskiej korespondentki Tageszeitung.

Według ministerstwa prasa niemiecka powinna przestrzegać standardów prasy polskiej.

7 lipca prezydent Lech Kaczynski nazwał artykuł opublikowany w Tageszeitung „haniebnym i łajdackim”.

Artykuł 135 polskiego kodeksu karnego przewiduje karę do trzech lat więzienia za znieważenie prezydenta RP a artykuł 136 taką samą karę za znieważenie szefa obcego państwa lub jego przedstawiciela dyplomatycznego.

Artykuł 226 przewiduje karę do dwóch lat więzienia za znieważenie polskiego organu konstytucyjnego.

Reporterzy bez Granic bronią uwięzionych dziennikarzy i wolności prasy na świecie.

Organizacja ma dziewięć sekcji narodowych (Niemcy, Austria, Belgia, Kanada, Hiszpania, Francja, Szwajcaria, Szwecja i Włochy), przedstawicielstwa w Abidżanie, Bangkoku, Londynie, Moskwie, Nowym Jorku, Tokio i Waszyngtonie oraz korespondentów w ponad stu dwudziestu krajach.

Mój komentarz jest właściwie całkiem zbędny.

Co tu komentować?

Mój nieżyjący przyjaciel mawiał w analogicznych okolicznościach, że inteligent nigdy nie siada na honorze, bo wie, że można go sobie tylko zagnieść.

Ale to dotyczy inteligentów…

Swoja drogą, zawsze sądziłem, że są pewne granice robienia z siebie idioty, nawet w wykonaniu polityków.

Okazuje się – kolejny błąd, kolego B.


Joe siedział w pośrodku na dywanie, nagi cały, zgięty we czworo, nieruchomy, zapatrzony tępym, jakby zamarzłym wzrokiem, był jak trup głuchy na wszystko; ślepy zgoła i nieczuły na ten wir wzburzony, toczący się dokoła coraz szybciej tęczą barw rozwianych i głosów schrypniętych, i świstów bolesnych, i tęczą ciał białych, falujących spod osłon tak nikłych, że zdały się tylko pajęczynami, oroszonymi światłem.

Siedem kobiet i mężczyzn krążyło dokoła w obłędnym, mistycznym tańcu, smagając się zaciekle wśród nieprzytomnych krzyków i płaczów spazmatycznych; biczowali się z upojeniem męki, ze świętą żądzą ran i bólów, z ofiarnym szałem męczeństwa, biczowali się nawzajem, gdzie kto kogo dosięgnął, zwarci w ciżbę wrzącą, w szaleńcze koła, taczające się z krzykiem, oślepłe, pijane szałem, miotające się konwulsyjnie, bezprzytomnie...

Rózgi świstały coraz szybciej, ruchy stawały się już niepochwytne, czerwone pręgi jak węże wiły się coraz gęściej po białych ciałach, krew tryskała... a chwilami ktoś padał ze strasznym krzykiem i pełzał do nóg Joe, całował jego nagie stopy nie bacząc, że cały ten wir przewala się po nim, tratuje, rozgniata i leci dalej; to znowu ktoś wyrywał się z szaleńczego koła, bił głową o ścianę, krzyczał nieludzko, okropnie, obłąkanie i padał jak martwy na ziemię.

Naraz wszyscy padli na twarze i zerwał się wstrząsający chór śmiertelnie zmęczonych głosów, chór modlitewnych błagań i żałosnych, łzawych jęków:

– "Za grzechy świata weź mękę naszą!"

– "Za grzechy świata weź krew naszą!"

A potem rzucili się do biczowań w jeszcze sroższym, bardziej ekstatycznym szale; groza przepełniła pokój, stał się tylko bezprzytomny chaos krzyków, zapachów, dźwięków niewidzialnej muzyki, bolesnych smagań, splątany wir ciał, ociekających krwią, ślepa furia, straszny sabat dusz opętanych, wstrząsanych dreszczem obłędu i śmierci.

Zenon stał przy zasłonie, jakby wgrążony w dręczący i nieprawdopodobny sen, błądził oczyma, słuchał, a uwierzyć jeszcze nie mógł...

przymykał oczy, szczypał się w ręce, sprawdzał swój stan, ale ta krwawa, szaleńcza wizja nie znikła.

Dopiero po tym hymnie, zrywającym się kilkakrotnie, zrozumiał, że to, co się działo przed jego oczyma, było najrealniejszą rzeczywistością.

Próbował rozpoznać kogo, ale żadnej twarzy nie można było wyrwać spod zasłony, tylko po wysmukłych kształtach, po stromych piersiach i długiej, łabędziej szyi, i po rudych kosmykach na olśniewająco białym karku domyślał się miss Daisy.


Zapraszamy wszystkich do lektury nowego numeru " Outro " .

" Outro " to ogólnopolska gazeta młodzieżowa wydawana przez Fundację Nowe Media.

Jej redakcja składa się z ludzi młodych: gimnazjalistów, licealistów i studentów.

Tematyka, którą poruszają w tekstach to przede wszystkim kultura - zarówno film, muzyka, książki, jak i teatr.

W " Outro " pojawiają się również artykuły o interesujących młodzież tematach społecznych oraz o wydarzeniach sportowych.

Magazyn ukazuje się od października 2009 na platformie mam.media.pl .

Pomysł powstał na letnim obozie dziennikarskim organizowanym przez Fundację.

W grudniowym numerze redakcja szczególnie poleca teksty teksty:

" Orzeł 2020 " – czyli na przekór grudniowej pogodzie, o boiskach dla młodzieży

" Znani z tego, że są znani " - ci, którzy przyciągają uwagę mediów głównie skandalami i „tym, że są”;

" Warto pomagać! Wolontariat od kuchni " – reportaż o tych, którzy choć mają mało czasu, potrafią znaleźć go trochę dla innych;

" Inteligencja finansowa " - jaka jest różnica między aktywami i pasywami, dlaczego samochód wcale nie powiększa nam majątku;

" W Polsce mamy wielu przyjaciół " - z cyklu " 3 pytania do..." - rozmowa z basistą zespołu Sabaton.


Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903 rok), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia.

Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury).

W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie.

Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.

Komunikacja miejska

Ulicą Jana Kilińskiego przebiegają następujące linie MPK Łódź (uwzględniono zmiany tras w czasie realizacji Łódzkiego Tramwaju Regionalnego):

Autobusy dzienne

L, 57 (na odcinku Składowa-al. Piłsudskiego)

70, 70A (na odcinku Narutowicza-Składowa)

77 (na odcinku Wigury-Abramowskiego)

95 (na odcinku Dąbrowskiego-Broniewskiego)

Autobusy nocne

N (na odcinku Składowa-al. Piłsudskiego) - linia MZK Pabianice

N3 (na odcinku Tuwima-Broniewskiego)

N6 (na odcinku Dąbrowskiego-Broniewskiego)

Tramwaje

7, 9, 13 (na odcinku Pomorska-Narutowicza)

5 (na odcinku Północna-Przybyszewskiego)

4 (na odcinku Pomorska-Dąbrowskiego)

1 (na odcinku Północna-Śląska)

Obiekty

Przy ul. Kilińskiego znajdują się m.in.:

Hotel Centrum

Park im. Jana Kilińskiego

Skwer im. W. Strzemińskiego

Kościół pw. Matki Boskiej Fatimskiej

Zbór Kościoła Zielonoświątkowego "Immanuel"

Park im. Stanisława Moniuszki

Tramwaje

Wytyczono dwie linie tramwajowe, łączące Dworzec Kolei Fabryczno-Łódzkiej z cmentarzem przy ulicy Ogrodowej i z placem Kościelnym.

Funkcję pierwszej zajezdni pełniła "remiza" usytuowana przy ulicy Tramwajowej.

Przez długi czas była to jedyna zajezdnia dla tramwajów miejskich w Łodzi.

W 1928 roku wybudowano drugą zajezdnię przy zbiegu ulic Dąbrowskiej (obecnie Dąbrowskiego) i Widzewskiej.

Jej otwarcie nastąpiło 20 czerwca 1928 roku.

Pierwsza zajezdnia jest już nieczynna, natomiast Zajezdnia Dąbrowskiego nadal pełni swoją funkcję.

Obecnie, z uwagi na prace remontowe, większość trasy jest wyłączona z użytku do odwołania.


Morten Skoubo

Morten Skoubo (ur. 30 czerwca 1980 w Holstebro) – piłkarz duński grający na pozycji napastnika.

Mierzy 192 cm wzrostu, waży 83 kg.

Kariera klubowa

Skoubo wychował się w klubie Struer Boldklub, a trenował również w juniorach Lemvig i Holstebro Boldklub.

Następnie został zawodnikiem Ikast fS, który z czasem zmienił nazwę na FC Midjtylland.

W sezonie 1998/1999 zadebiutował w seniorach tego klubu, a w 2000 roku awansował z nim do pierwszej ligi duńskiej.

W niej po raz pierwszy wystąpił 23 lipca 2000 roku w wygranym 4:0 domowym meczu z Lyngby BK.

W sezonie 2001/2002 zdobył 19 goli w pierwszej lidze i należał do czołówki strzelców rozgrywek.

W 2002 roku zajął z Midtjylland 3. miejsce w Superligaen.

Latem 2002 roku Skoubo odszedł do niemieckiej Borussii Mönchengladbach, a 24 sierpnia rozegrał swoje pierwsze spotkanie w Bundeslidze, wygrane 3:0 z 1. FC Kaiserslautern.

W Borussii zdobył dwa gole i grał w niej także w rundzie jesiennej sezonu 2003/2004.

Wiosną został wypożyczony do West Bromwich Albion, grającego w angielskiej Division One, jednak rozegrał tam zaledwie dwa spotkania.

W letnim oknie transferowym 2004 Morten wrócił do Danii i został piłkarzem stołecznego Brøndby IF.

15 sierpnia wystąpił w koszulce Brøndby po raz pierwszy, a drużyna ta pokonała 2:1 FC Midtjylland.

Stworzył wówczas atak ze Szwedem Johanem Elmanderem i swoimi 11 zdobytymi golami przyczynił się do wywalczenia mistrzostwa Danii.

Brøndby zdobyło także Puchar Danii.

Jesienią 2005 strzelił 8 goli w barwach Brøndby.

Na początku 2006 roku Skoubo został zawodnikiem Realu Sociedad.

Swój debiut w Primera Division zaliczył 15 stycznia w przegranym 0:1 domowym meczu z Espanyolem Barcelona.

Do końca sezonu strzelił 5 goli, jednak już w następnym zaliczył zaledwie 5 spotkań, a Real spadł do Segunda Division.

W drugiej lidze Hiszpanii Duńczyk rozegrał 7 meczów.

Latem 2008 Skoubo przeszedł do FC Utrecht, występującego w Eredivisie.

19 września zadebiutował w niej w zwycięskim 1:0 meczu z Willem II Tilburg.

Kariera reprezentacyjna

Karierę reprezentacyjną Skoubo rozpoczął od występów w reprezentacji Danii U-21, w której wystąpił w 8 spotkaniach i zdobył 3 bramki.

W reprezentacji A zadebiutował 11 czerwca 2003 roku w wygranym 2:0 spotkaniu eliminacji do Euro 2004 z Luksemburgiem.

1 marca 2006 roku w towarzyskim meczu z Izraelem (2:0) zdobył pierwszego gola w kadrze narodowej.


KARINA

Naiwna kochanka po prostu wierzy, że on zostawi żonę i będzie jej.

Wysłuchuje jego opowieści, że „ żona go nie rozumie, od dawna ze sobą nie śpią”, że to jędza, zimna jak sopel lodu i tym podobnych bajeczek.

On jej ciągle powtarza, że z żoną to koniec, że bierze rozwód.

Ale mijają miesiące, nawet lata, a jemu coraz to nowe przeszkody stają na drodze do tego rozwodu…

I zasadniczo on ją w końcu rzuca, bo albo mu się znudzi albo za bardzo będzie naciskała, albo żona wreszcie ostro wkroczy do akcji.

ADAM

Czyli naiwne są przynajmniej przyzwoite i szczere w swych uczuciach w porównaniu do wygodnych i wrachowanych kochanek.

KARINA

Przyzwoite i szczere…

Może.

Ale jakie głupie!

Co z tego związku maja?

Co?

Nerwice i wory pod oczami po przepłakanych nocach!

A ile z nich zostaje starymi pannami!

Bez dzieci.

Tyle zwojowały!

(milczą)

ADAM

Wiesz, może ty książkę powinnaś napisać?

Jakby tak zebrać twoje wywody… no, no… najlepsze vademecum dla małżonków by powstało.

KARINA

Rozważam.

(milczą)

ADAM

Będę się zbierał. (widząc jej pytające spojrzenie) Rozmyślałem intensywnie wczorajszego wieczoru i doszedłem do wniosku, że lepiej będzie, jak pójdę do hotelu.

To, co dziś powiedziałaś, otworzyło mi jeszcze bardziej oczy…

Pobędę trochę sam, a później spróbuję porozmawiać z Alą.

(krótka pauza)

Myślisz, że mi wybaczy?

KARINA

Jak nie spróbujesz, to się nie dowiesz.

Powalcz.

Z tego, co mówiłeś to w sumie fajna z niej babka.

Dobrana z was para… była.

ADAM

Tylko czy będzie chciała ze mną rozmawiać?

KARINA

Jak poczuje, że ci zależy, że zrozumiałeś i żałujesz..

Mam wrażenie, że tak.

Czy może jednak masz ochotę na dalsza przygodę?

Ale wtedy, to już nie ze mną.

Ja też muszę zająć się swoimi sprawami.

ADAM

Zacząłem właśnie dojrzewać do żalu…

(KARINA uśmiecha się i wznosi kciuk do gór.)

Ale możemy się jeszcze zobaczyć (widząc jej ostre spojrzenie) To znaczy… tylko tak o... żeby pogadać.

KARINA

Nie ma czegoś takiego jak: „ tylko tak o”, „ tylko na kawę”, zwłaszcza wieczorem…

Napięcie erotyczne i tak krąży w powietrzu; po co kusić… los.

(krótka pauza)

It’s time to say goodbye.

Było miło, ale się skończyło.

Od pewnego czasu zanosiłam się, żeby ci to powiedzieć, w końcu twoja Ala ułatwiła mi sprawę.

Muszę rozpocząć nowy rozdział w moim życiu, zacząć budować coś nowego.

A ty przeciwnie.

Ratuj swoje małżeństwo, póki jeszcze nie jest za późno!

Tego chcesz, co?

ADAM

W sumie to przyzwoita z ciebie dziewczyna.

Z zasadami.

Przyznaję.


Poprzez prace Keplera, Galileusza oraz Newtona została opracowana (ze współczesnego punktu widzenia) klasyczna teoria grawitacji.

Przełom jaki dokonali ci uczeni był ogromny.

Zerwali z arystotelesowskim podziałem świata, na rządzone odrębnymi prawami ﬁzyki, sferę podksiężycową i sferę nadksiężycową.

Uzyskano w ten sposób możliwość jednolitego opisu zjawisk zachodzących na Ziemi (spadek swobodny), jak i w kosmosie (ruch planet).

Ważne było również przejście od pytań typu: Dlaczego ciała spadają?, do pytań typu: W jaki sposób ciała spadają?

Nastąpił więc zwrot od ogólnej reﬂeksji natury ﬁlozoﬁcznej, (która też jest ważna) do opisu konkretnych zjawisk, czyli fenomenologii.

Dodatkowo dodanie formalizmu matematycznego wyznaczyło kierunek rozwoju współczesnej ﬁzyki przez kolejne wieki.

Kolejnym milowym krokiem w rozwoju opisu zjawisk grawitacyjnych była ogólna teoria względności Alberta Einsteina.

Niezwykle nowatorskim pomysłem było połączenie czasu i przestrzeni w jedną czasoprzestrzeń — paradygmatu współczesnej ﬁzyki.

Umożliwiło to opis grawitacji w sposób geometryczny, jako zakrzywienie czasoprzestrzeni.

Z drugiej strony, niezależnie od badania grawitacji rozwijała się teoria budowy materii.

Jednym z pierwszych poglądów w tej dziedzinie była koncepcja atomistyczna Demokryta.

Dopiero na początku XX w. pojawiły się bardziej systematyczne próby opisu mikroświata m. in. modele atomu Thomsona, Rutherforda i Bohra.

Wraz z pracą Plancka na temat promieniowania ciała doskonale czarnego przyczyniły się one do powstania mechaniki kwantowej.

Następnym krokiem było powstanie na przełomie lat 40. i 50. XX w. kwantowej teorii pola stworzonej m. in. przez Feynmana, Schwingera oraz Dysona.

Pozwoliło to w latach 60. i 70. na odkrycie Modelu Standardowego.

Jest to teoria opisujące w jednolity sposób trzy z pośród czterech znanych oddziaływań fundamentalnych, mianowicie: oddziaływanie silne, elektromagnetyczne oraz oddziaływanie słabe.

Kolejnym wyzwaniem współczesnej ﬁzyki stało się znalezienie kwantowej teorii grawitacji oraz uniﬁkacja wszystkich czterech oddziaływań włączając oddziaływanie grawitacyjne.

Dotychczasowe pomijanie grawitacji przy opisie cząstek elementarnych było możliwe, gdyż względne natężenie tego oddziaływania w porównaniu z oddziaływaniem słabym, jest 21 rzędów mniejsze.


Pracuje w tygodniku “Polityka”, gdzie zajmuje się głównie tematyką cywilizacyjną oraz wpływem rozwoju nauki i techniki na kulturę, życie społeczne, polityczne i gospodarcze.

Prowadzi zajęcia ze studentami ?

wykłada w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, Collegium Civitas i Centrum Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk.


Oblicz, która jest godzina czasu słonecznego w Nowym Jorku, jeżeli w Amsterdamie jest 14.00 czasu słonecznego?

Amsterdam - 5º E /dł. geogr. wschodniej/ Nowy Jork - 74º W /dł. geogr. zachodniej/

74º + 5º = 79º /stopnie dodajemy, ponieważ miasta leżą na dwóch różnych półkulach/ 79º x 4 min.= 316 minut = 5 godzin 16 min./to jest różnica czasu słonecznego/

14.00 – 5 godzin i 16 minut = 8.44 / na zachód odejmujemy różnicę czasu/

Odpowiedź: Jeżeli w Amsterdamie jest godzina 14.00 czasu miejscowego, to w Nowym Jorku jest dopiero 8.44.

W granicach każdej strefy czasowej /obejmującej 15º długości geograficznej/ jest ten sam czas strefowy.

Jest to czas miejscowy południka środkowego strefy.

Na przykład południk 0º jest południkiem środkowym strefy czasu uniwersalnego.

Strefa czasu uniwersalnego rozciąga się pomiędzy południkiem 7º 30' W a 7º 30'E.

Czas w pozostałych strefach określa się w odniesieniu do czasu uniwersalnego.

W kierunku wschodnim w każdej kolejnej strefie czasowej dodaje się jedną godzinę /np. U + 1 h/ , a w kierunku zachodnim – odejmuje się 1 godzinę /np. U – 1h/.

Południki środkowe stref mają kolejno długość geograficzną 0º , 15º E, 30º E, 45º E, 60º E, 75º E, 90º E, 105º E, 120º E, 135º E, 150º E, 165º E, 180º i 15º W, 30º W, 45º W, 60º W, 75º W, 90º W, 105º W, 120º W, 135º W, 150º W, 165º W.

Która jest godzina czasu strefowego w Pekinie, jeżeli w Londynie jest 12.00 czasu strefowego?

Londyn – 12.00

Pekin - 116º E

Obliczamy czas strefowy w Pekinie:

U + 8h = 12.00 + 8h = 20.00 /Pekin położony jest w strefie czasowej, w której południkiem środkowym jest południk 120º E, w kierunku wschodnim dodajemy różnicę czasu/

Odpowiedź: W Pekinie jest godzina 20.00 czasu strefowego, wtedy gdy w Londynie jest 12.00.

Oblicz, która jest godzina czasu miejscowego w Los Angeles jeżeli w Warszawie jest godzina 13.00 czasu miejscowego.

Oblicz, która jest godzina czasu miejscowego w Sydney, jeżeli w Moskwie jest godzina 22.00 czasu miejscowego.

Oblicz, która jest godzina czasu strefowego w Hawanie, jeżeli w Londynie jest godzina 15.00 czasu


Dzwonowo (województwo wielkopolskie)

Dzwonowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wągrowieckim, w gminie Skoki.

Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Niedźwiedziny.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.


Wnukowo

Wnukowo lub okręg miejski Wnukowo (ros. Муниципальный округ Внуково) – dzielnica Moskwy wchodząca w skład Zachodniego Okręgu Administracyjnego.

муниципальный

Муниципальный

Dawna podmoskiewska osada leżąca na południowy zachód od centrum, włączona w skład Moskwy w 1950 roku.

Powodem formalnego przyłączenia do Moskwy (jako administracyjnej ekslawy położonej daleko poza obowdnicą MKAD wyznaczającą granice miasta) była lokalizacja w tym rejonie portu lotniczego Wnukowo.


Kondukt pogrzebowy

Przed kościołem formuje się ponownie kondukt pogrzebowy, jak poprzednio przy wnoszeniu trumny do kościoła.

W latach 60. i 70. znany był na wsiach zwyczaj zawieszania na krzyżu białego ręcznika w drodze z domu do kościoła.

Nawiązywano tu do XIII stacji Drogi krzyżowej, gdzie na krzyżu było płótno, przy pomocy którego opuszczano ciało Chrystusa.

Obecnie krzyż niesiony na czele żałobnego pochodu nie mia już ręcznika, gdyż zostawiono go w kościele na ofiarę po zmarłym.

Zdarza się, że za krzyżem niesione są sztandary prezentujące instytucję, np. szkołę, fabrykę, w której pracował zmarły, a także (na poduszkach) zdobyte odznaczenia.

Obrzędy pogrzebowe polecają w drodze na cmentarz śpiewać psalm 114 "Miłuję Pana" lub 118 z antyfoną.

Śpiew wykonuje się na przemian z ludem.

Wierni za każdym razem śpiewają trzykrotnie: "Dobry Jezu, a nasz Panie, daj mu (jej, im) wieczne spoczywanie".

Poleca się, jak w drodze do kościoła, śpiew pieśni wielkanocnych lub część różańca albo skupienie modlitewne w ciszy.

Zakończenie

Ostatnia stacja liturgii pogrzebowej ma miejsce na cmentarzu.

Dochodząc do grobu jest śpiewana antyfonę "Ja jestem zmartwychwstanie i życie".

Jeżeli cmentarz jest komunalny, celebrans odmawia modlitwę poświęcenia grobu i pokrapia go wodą świeconą.

Trumnę ustawia się w pobliżu grobu i po chwili cichej modlitwy rozpoczyna się modlitwa powszechna, po której odmawia się Modlitwę Pańską zakończoną prośbą o wieczne zbawienie zmarłego.

Po uroczystym błogosławieństwie zgromadzonych kapłan pokrapia trumnę wodą święconą i rzuca grudkę ziemi na trumnę, przypominając o przygodności naszego życia tu na ziemi: "Prochem jesteś i w proch się obrócisz".

Kapłan oznajmia, że ciało zmarłego złożymy do grobu, ale wierzymy, że skoro Chrystus powstał z martwych, to również wskrzesi ciało naszego zmarłego do życia wiecznego.

Podczas śpiewu Witaj Królowo i Anioł Pański opuszcza się trumnę do grobu i zasypuje.

W czasie śpiewu poświęca się krzyż i ustawia na grobie, prosząc, aby "ciało pod nim (krzyżem) złożone, Bóg wskrzesił do życia w chwale".

Tradycyjnie uczestnicy pogrzebu starają się rzucić trzykrotnie grudkę ziemi na trumnę do grobu.

Obrzędy pogrzebowe pozwalają na poświęcenie zapalonych zniczy oraz żywych kwiatów składanych na grobie.

Kwiaty są znakiem naszej miłości do zmarłego oraz wdzięczności za jego dobre czyny.

Płonące znicze i lampki są wyrazem naszej modlitwy kierowanej do Boga o dopuszczenie zmarłego do wiekuistej światłości.

Znak krzyża i chrześcijańskie pozdrowienie kapłana, kończy liturgię pogrzebową na cmentarzu.


— A smarkaty jeszcze, ale tym łatwiej Salusia i kozła, i barana zrobić z niego zdoła!

— Ze wszystkich kawalerów, jakie tylko są w powiecie, najbogatszy!

— Żeby i bryliantowy cały był, ja by za niego nie poszła.

Taka niedostała trawa!

— Jedynak, do wojska nie pójdzie, to i żenić się jemu pora, a gospodyni, słyszę, potrzebują w chacie.

— Ociec, słyszę, wszędzie oświadcza, że z pięknego domu żonkę dla syna wziąć życzy...

— Temuż go tutaj w swaty przysłał!

— Niczego nawet sobie, tylko że jeszcze bardzo niezgrabny... czysty kołek w ziemię wkopany!

Tu Pancewiczowa wniosła i umieściła na stole bochen chleba, talerze, łyżki cynowe i sztućce w drewnianej oprawie; Jaśmont też zaraz mniej mówić i bardzo zamyślać się począł, a gdy na stół butelka z wódką i druga z pitnym miodem jeszcze przybyły, ruchem głowy bujną czuprynę w tył odrzucił, po wszystkich spojrzał, chwilę jeszcze milczał, aż głosem zniżonym i jak by zasmuconym mówić zaczął:

— Otóż i nadszedł ten moment, w którym o losie naszym dowiedzieć się nam przyjdzie, a chociaż serce od niespokojności bije, lecz na dłuższe odkładanie też zgodzić się nie chce i rozkazuje mi wszystkich państwa pięknie prosić, abyście tego, co powiem, życzliwymi uszyma wysłuchali.

Słuchali.

Świetlicę zaległa cisza, śród której słychać było lekkie szmery drzew za oknami.

Jaśmont obie duże, piegowate ręce na stole położył i znowu mówić począł:

— Małżeństwo, spólność żywota nierozdzielną mające, w kościele siódmy sakrament święty, rzecz przyrodzona człeku i poczciwa.

Dobrze jest je zawierać, dobrze i zawieraniu jego ku pomocy stawać.

Z tą pomocą ja panu Cydzikowi, tu przytomnym będącemu, chętliwie przybiec zgodziłem się, do zacnego tego domu spólnie z nim przybyłem, aby w interesie jego, najważniejszym, jaki tylko na świecie człowiek mieć może, życzliwym a prawdziwym słowem przemówić.

Tu zaczął wychwalać osobiste przymioty kawalera, jako to: poczciwość, trzeźwość, delikatność, synowską miłość; warunki urodzenia jego: jako pochodził z familii godnej, u wszystkich w poważaniu będącej; warunki majątkowe: jako jedynakiem jest u ojca, bo choć siostry ma, ale te wyposażone i za mąż wydane, a ociec, można powiedzieć, że nie na zagrodzie już, ale jakby na osobnym folwarku siedzi, z półtora włóki dobrej ziemi mając, dom na dwa końce wyporządzony, dziesięć pięknych krówek w oborze, sto drzewek fruktowych w młodym sadziku; a to tam u niego, obok tych rzeczy widzialnych, naleźć się może takich, których nikt nie widzi, bo są ostrożnie schowane, ale które on, jako dobry ociec, dla najmilszego syna jedynaka pilnie zgromadza, o tym mówić nie potrzeba, ponieważ na dłoni okazać ich nie można, ale wszyscy znają pana Onufrego Cydzika i wiedzą, że syn i sukcesor pustych skrzynek i próżnej sakiewki po nim nie odziedziczy.


Prowizorium budżetowe

Prowizorium budżetowe to budżet uchwalony tymczasowo, na pewien czas przed budżetem rocznym, a także budżet roczny w formie ogólnych jego założeń.

Jest to tryb awaryjny, wchodzi w życie gdy ustawa budżetowa z pewnych względów nie może być uchwalona.

Prowizorium budżetowe ma charakter tymczasowy, wygasa wraz z upływem terminu na który zostało uchwalone, bądź też gdy ustawa budżetowa zostanie uchwalona.

Określa dochody i wydatki Państwa.

Tryb tworzenia prowizorium budżetowego jest taki sam jak ustawy budżetowej, czyli inicjatywa ustawodawcza przysługuje tylko Radzie Ministrów.

Jedną z cech charakterystycznych prowizorium budżetowego jest to, iż jest ono uchwalane na okres krótszy niż 1 rok.

Taką procedurę przewidywała już konstytucja marcowa.

Ostatnio prowizorium w Polsce zostało uchwalone w 1992 roku.


Zaletą Quanty Plus jest możliwość wykorzystania do tagowania toolbarów (pasków narzędziowych) z przyciskami tagów.

Dzięki tym przyciskom możemy pracować z myszką: zaznaczyć fragment tekstu, który po kliknięciu któregoś z przycisków oznaczony zostanie odpowiednią parą tagów (tag otwierający pojawi się na początku zaznaczenia, tag końcowy -- na jego końcu.

Jeśli klikniemy na przycisk bez uprzedniego zaznaczenia partii tekstu, para tagów pojawi się w miejscu, w którym znajduje się kursor).

W porównaniu z ręcznym wpisywaniem tagów metoda taka zwiększa szybkość tagowania, zmniejsza też ryzyko popełnienia błędów (wstawiane przez program tagi nie mogą zawierać literówek) -- a takie ryzyko w przypadku tagowania większych utworów jest duże.

Program Quanta Plus jest częścią pakietu KDE Web Dev, można go zainstalować w każdej dystrybucji systemu Linux; pakiety instalacyjne znaleźć można w repozytoriach wielu dystrybucji.

Po uruchomieniu Quanty należy stworzyć nowy projekt.

W tym celu z głównego menu wybieramy Project --> New Project .

Otworzy się okno kreatora projektu, w którymw pierwszym kroku należy podać nazwę projektu, poniżej zaś ścieżkę (adres w komputerze) do głównego folderu projektu ( Main directory ).

Poręcznie jest stworzyć specjalny katalog przeznaczony wyłącznie do tego celu.

Nie zmieniamy nic w polach nazw szablonów i toolbarów -- te foldery zostaną stworzone automatycznie.

w następnym kroku nie trzeba nic robić (choć istnieje możliwość dodawania do projektu stworzonych wcześniej plików XML - jest to przydatne przy tworzeniu kolejnych projektów lub przenoszeniu do tworzonego projektu plików stworzonych przez inne osoby); w trzecim kroku należy podać dane autora projektu oraz określić domyślne ustawienia.

Dla pola Default DTD wybrać należy koniecznie opcję XML Schema 1.0 , jako domyślne kodowanie znaków ( Default encoding ) ustawić należy koniecznie UTF8 .

Po wybraniu tych ustawień możemy już kliknąć Finish , tworząc nowy projekt.

Następnie należy ściągnąć pakiet toolbarów z przyciskami naszych tagów.

Pakiet można pobrać, klikając na ten link: Grafika:WL toolbars.tgz , należy go ściągnąć na dysk i rozpakować jego zawartość do folderu toolbars utworzonego automatycznie w folderze projektu.

Uwaga: pakiet to archiwum .tgz (po tarowaniu i gzipowaniu), w którego skład wchodzi 11 podobnie skompresowanych archiwów, których nie należy rozpakowywać.

By więc Quanta Plus " widziała " wszystkie toolbary, w folderze toolbars musimy mieć 11 plików .tgz, po jednym dla każdego toolbaru.


Do czego służy prawo autorskie?

Gazeta.pl cytuje wypowiedź Anny Pękali z Teatru Narodowego, która mówi, dlaczego nie wolno robić zdjęć podczas uroczystości z okazji 40. rocznicy zdjęcia (he, he) " Dziadów ": Powody są dwa.

Pierwszy - teatr nie ma praw do materiałów archiwalnych, które będziemy wyświetlać podczas uroczystości, a te służyłyby fotoreporterom jako tło do zdjęć.

Jak już wiemy, rzecz dotyczy czterdziestej rocznicy inscenizacji utworu napisanego jakieś 170 lat temu.


Zastanawiam się, czy w świecie płatnych newsów nie będą one natychmiast piracone?

Dla profesjonalnych piratów dystrybuujących w sieciach p2p filmy czy piosenki, powodem do dumy jest prędkość wrzucenia treści w sieć.

Być może więc piraci treści prasowych potrafiliby udostępniać bezpłatne wersje w sekundy po ich publikacji?

Inna sprawa, że do końca nie wiadomo, dlaczego jedne treści pojawiają się w sieciach p2p, a drugie nie.

Wiadomo, że jednym czynnikiem jest rozmiar plików / przepustowość łączy - stąd wcześniej wymieniano się muzyką, niż filmami.

Druga, to popularność - łatwiej znaleźć hollywoodzki blockbuster niż polskie telewizyjne programy edukacyjne.

Jednak nie wiem, czemu na przykład użytkownicy sieci p2p nie wymieniają się na potęgę np. materiałami naukowymi?

Oczywiście, jeśli liczba tytułów gwałtownie się skurczy, to te, które przetrwają, będą miały zapewnione duże zyski z publikowania reklam - i być może będą mogły nadal funkcjonować w obecnym, darmowym i legalnym modelu?

Pięć minut za późno (pięć minut po opublikowaniu tego tekstu) uświadomiłem sobie, że popełniłem klasyczny błąd - bujania w zagranicznych obłokach, z dala od polskich realiów.

Dzieje się tak, niestety, często (i przydarza nie tylko mnie) - dlatego, że ciekawe analizy pochodzą zazwyczaj z zagranicy.

NYTimes to nie Fakt, w polskich warunkach mikropłatności są kompletną fantazją, bo musiałyby mieć postać smsów premium, które nikomu się nie opłacają; nie jest też prawdą, że dziś większość treści jest dostępna online , za darmo, itd.

Polska jest też krajem, w których nie istnieje legalny rynek muzyki i filmów online , a co dopiero treści prasowych.


2005-07-07: Zamachy bombowe w Londynie paraliżują miasto

W stolicy Wielkiej Brytanii doszło do serii zamachów terrorystycznych.

Na terenie Londynu miały miejsce cztery wybuchy, w wyniku których londyńskie metro oraz publiczna komunikacja miejska zostały sparaliżowane.

Policja poinformowała, że wybuchy miały miejsce w trzech pociągach oraz jednym autobusie.

Według londyńskiej policji ponad 50 osób zginęło (to nie jest ostateczna liczba z powodu wielu trudności), 45 zostało poważnie rannych a 700 osób doznało mniejszych obrażeń.

Metro pozostanie zamknięte do jutra, a komunikacja autobusowa powinna rozpocząć pracę w najbliższym czasie.

Na teren miasta wkroczyła brytyjska armia, której zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa.

Wśród przyczyn zamachu wymienia się udział Wielkiej Brytanii w kampanii przeciwko terroryzmowi, udział wojsk w operacji wojennej na terenie Iraku, a także rozpoczynający się dzisiaj szczyt grupy G-8.

Do zamachów przyznała się "Tajna Grupa Świętej Wojny Al-Kaidy w Europie".

Ambasada Polski w Londynie poinformowała, że nie ma żadnych informacji o Polakach wśród ofiar.

Miejsca wybuchów

Przed południem miały miejsce cztery wybuchy.

Trzy w tunelach w pobliżu stacji metra: Edgware Road pomiędzy Russell Square i King's Cross między Liverpool Station i Aldgate

Czwarta eksplozja, w trakcie której zniszczony został autobus, miała miejsce nieopodal Tavistock Square.

Niektóre media donosiły, że wybuchy miały miejsce także na stacjach Moorgate i Old Street.

Niedługo po pierwszym wybuchu londyńska policja informowała o poważnej awarii zasilania elektrycznego, która miała być jego bezpośrednią przyczyną.

Z powodu zagrożenia terrorystycznego, ewakuowano budynek londyńskiej giełdy surowcowej, a także wstrzymany został cały ruch kolejowy w Londynie.

Dochodziło do paraliżu systemu telekomunikacyjnego na terenie całego miasta.

Reakcje

W sprawie zamachu zabrał głos burmistrz Londynu Ken Livingstone.

Stwierdził on, iż atak terrorystyczna był "masowym morderstwem".

Poza tym kierując swoje słowa do autorów zamachu powiedział, że nie uda się ziścić długofalowych ataków na wolne społeczeństwo.

Bezwzględną pomoc dla Wielkiej Brytanii obiecał udzielić przewodniczący generalny Interpolu Jackie Selebi.

Powiedział on, iż wszelkie sprawy dotyczące czwartkowego zamachu będą traktowane priorytetowo.

Premier Wielkiej Brytanii Tony Blair poinformował w krótkim oświadczeniu, że w ciągu kilku godzin opuści szczyt G8 i wróci do Londynu.

O godzinie 14:30 Blair odleciał wojskowym śmigłowcem do stolicy.

Ataki potępili papież Benedykt XVI oraz uczestnicy szczytu G8.

Papież Benedykt XVI wystosował list do Tony'ego Blaira, w którym zapewnił o bliskości z ofiarami.

Przywódcy państw G8 wydali wspólne oświadczenie w którym udzielają całkowitego wsparcia ofiarom.

Na wydarzenia w Londynie bardzo gwałtownie zareagowały rynki finansowe w całej Europie.

Główne indeksy giełdowe notują duże spadki.

O godzinie 12:00 londyński indeks FTSE tracił 2.85%, paryski CAC 40 -3.25%, frankfurcki DAX -3.05%, a warszawski WIG -1.99%.

Duże spadki na giełdach odnotowały firmy ubezpieczeniowe, linie lotnicze oraz biura turystyczne.

Na tragedię w Londynie minutą ciszy zareagował Parlament Europejski.

Wyższa izba włoskiego parlamentu przerwała swoje obrady na znak solidarności z brytyjską stolicą.

Hołd ofiarom oddał także minutą ciszy polski Sejm.

Propozycję uczczenia pamięci ofiar złożył były marszałek Sejmu Maciej Płażyński.

W Londynie została uruchomiona specjalna infolinia dla Polaków, którzy chcą uzyskać informacje o swoich bliskich.

Jej numer telefonu to 0044 020 7386 3773.

Źródła

CNN

Reuters

RMF FM

Zamach terrorystyczny w Londynie


W styczniu w serwisie mam.media.pl ukazało się prawie 130 qmamów.

Jury " Qmam media " dokonało wyboru najlepszych.

Przedstawiamy listę laureatów w dwóch kategoriach (qmam cykliczny i warsztatowy): O!krzyk, Qlt, Lotnik1, Mazak, Szkoła według blondynów, Nasz MIX.

Gratulujemy!

Jury przyznało nagrody w kategorii " qmama cyklicznego " 1/2011 redakcjom qmamów:

O!krzyk - XXV Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu.

- Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Sosnowcu.

Lotnik1 - Zespołu Szkół w Oleśnie.

Jury przyznało nagrody w kategorii " qmama warsztatowego " 1/2011 redakcjom qmamów: - Szkoły Podstawowej nr 37 we Wrocławiu.

Szkoła według blondynów - Fundacji Centrum Edukacji Obywatelskiej.

Nasz MIX - Gimnazjum w Wojciechowie.

Laureatom serdecznie gratulujemy!

Kolejny werdykt z listą laureatów lutego ogłosimy w piątek 4 marca


Słowianie wierzyli w życie pośmiertne.

Nie były to zapewne wierzenia bardzo rozwinięte, niemniej istniała w nich rzeka, przez którą dusze zmarłych albo są przewożone na łódkach, albo też muszą przejść po moście.

Spotyka się także motyw opłaty za przewóz W związku z tym po śmierci każdej osoby przerzucano przez wodę kładkę.

Po śmierci czuwano przy zmarłym, opłakiwano go, po czym wynoszono z domu w taki sposób, żeby zmylić mu drogę (np. przez okno), na wypadek, gdyby zechciał wrócić i straszyć domowników.

Ciało zmarłego palono, aby dusza (nawia) szybciej dostała się w zaświaty (do krainy Nawii).

Tam bóg Wołos (Weles) oceniał dusze według ich postępowania i dawał im albo szczęście, albo męki.

Bardziej przyziemnym, a zarazem bardziej praktycznym powodem palenia zwłok mogła być wiara w to, że zmarli mogą wracać do świata żywych.

Niekiedy przyjmują wtedy postać wampira.

Dzięki wysysanej krwi ciało wampira się nie psuje.

Jedynym sposobem na pozbycie się potwora jest odkopanie ciała i ucięcie głowy, którą potem należy położyć mu koło stóp (żeby nie mógł jej dosięgnąć) oraz przebić ciało kołkiem (najlepiej osinowym) lub gwoździem.

Dodatkowym zabezpieczeniem było wrzucanie czegoś ostrego do urny z prochami, przyciskanie jej kamieniem lub obracanie do góry dnem.

O paleniu zmarłych przez Słowian donosili chętnie wczesnośredniowieczni podróżnicy arabscy i europejscy, zaświadczając zarazem o samobójstwie (lub zabójstwie) i paleniu wdów.

W Wielki Czwartek Słowianie palili stosy ku czci swoich zmarłych krewnych.

Wierzono że dusze zmarłych się przy nich ogerzewają.

Dostawiano też dlatych dusz posiłki, zostawiali wodę w naczyniach aby dusza mogła sie umyć.

Na środek izby rozrzucano popiół aby zobaczyć czy zmarły rzeczywiście zrobił użytek z jedzenia i wody do obmycia.

Do innych praktyk związanych z pogrzebem jest wyprowadzanie zmarłego głową do przodu z domu lub przez okno aby zapomniał drogi do domu nie niepokoił żyjących.

Do wierzeń greckich nawiązuje zwyczaj wkładania do trumny zmarłego pieniądze za przeprawę przez rzekę do innego świata.

W tym celu kładziono też kładkę na rzekę.

Słowiańskie cmentarze znajdowały się na polach i w lasach, co miało swój początek w stosowanym już od czasu neolitu zwyczaju użyźniania ziemi popiołem.

Groby z VI - VIII w. to w przeważającej mierze pochówki ciałopalne (prochy chowano do ziemi w tzw. popielnicach).


Pomysł był bardzo prosty: sprawdzić, na ile oddolne ruchy z sieci mogą wpłynąć na sposoby działania świata zinstytucjonalizowanego, przede wszystkim w obszarze kultury.

I choć prezentacje i rozmowy były pasjonujące, to konkluzje nie są szczególnie optymistyczne – powracającym, ale chyba najmocniej wyartykułowanym podczas ostatniego spotkania wątkiem było przekonanie, że to wciąż są dwa różne światy.

Że otwartość dla instytucji najczęściej jest modnym, ale jednak kwiatkiem do kożucha.

Że można znaleźć przykłady względnie harmonijnej współpracy, ale że są to wyjątki.

Osobiście mam poczucie, że to m.in. problem logiki, w której osadzone są instytucje, także publiczne – choć powinny działać na rzecz dobra wspólnego, to sposoby ich rozliczania wcale ich do tego nie zachęcają.

Ale to także problem wynikający z faktu, że to, co dobrze działa w małej niszy, napędzanej energią grupy pasjonatów (także tych, którzy za dzielenie się tą energią biorą pensje), średnio się skaluje.

Większość jest milcząca i nie zmieni tego żaden serwis internetowy.

To też szerszy kłopot, który pewnie jest głównym pytaniem o długofalowy wpływ sieci na społeczeństwo: na ile kultura 2.0 jest w stanie budować instytucje, które nie tylko realizują bieżące potrzeby, ale też prowadzą do systemowej zmiany?

Na ile potrafią być kompatybilne np. z procesem politycznym?

Może odpowiedź przyjdzie zza naszej zachodniej granicy, gdzie Partia Piratów w błyskawicznym tempie zmienia się z ugrupowania postrzeganego w kategoriach egzotycznej ciekawostki w partię, która być może w przyszłym roku wejdzie do koalicji rządzącej.

Być może to temat na kolejny cykl spotkań.

Wróćmy jednak do podsumowania: jeśli chcecie się dowiedzieć czegoś więcej, na stronie MSN znajdziecie nagrania wideo z trzech spotkań.

Z jakiegoś powodu zabrakło tam nagrania ze spotkania „Technospołecznicy” – pozostaje mi więc odesłać was do samego raportu, który stanowił punkt wyjścia do dyskusji.


Czas mijał, pędziły elektrony po orbitach atomów w zegarach Sarkofagu.

Ur, jakie znała Alienor, już nie istniało.

Wielki Kapłan od stu lat już nie żył, od osiemdziesięciu lat nie żyły matrony - siostry Inany, od pięćdziesięciu lat nie żył nikt, kogo znała, kogo kochała, z kim dzieliła myśli i uczucia.

Ani ojciec Enmaker, ani ukochana matka, ani rodzone siostry ni brat.

Pozbawiły ją tego Prawo i Polityka.

Zdana na łaskę Inany sunęła w przestrzeń w stronę układu Oblubieńca.

Śniła na zmianę jeden z siedmiu snów.

SNY

Śni mi się, że jestem na wysokiej białej górze, która wyrasta ponad chmury i wiatr.

W srebrnym ogrodzie, na który pada tylko światło gwiazd.

Liście bukowych drzew porywa szept mgieł.

Każdy upadek liścia żegnam łzą.

W tym śnie nie czuję lęku tylko cichą błogość.

Nie boję się tak stać naga na zielonym runie otoczona ogrodem z buków.

Złoto mych włosów zaplątuje się w smugi wilgoci.

Wiem, że oglądam śmierć moich bliskich w zwierciadle sennego widziadła.

Śni mi się też, że stoję nad brzegiem czystego morza.

Osamotniona po zejściu z białej góry.

Fale rytmicznie uderzają w srebrzysty brzeg.

Śpiewam tren, łzy już wyschły.

Lubię ten sen.

Trzeci sen to marzenie o Inanie.

Weszłam na szczyt zigguratu w Ur, Wielki Kapłan wychodzi ze świątyni, za nim służki-siostry, niosąc hybrydowy mózg.

Kapłan zdradza mi sekret substratu centralnej jednostki.

Od tej chwili staję się siostrą bogini.

Od tej chwili bogini staje się moją siostrą.

Nie wszystkie sny, niestety, są snami uspokojenia.

Śnię bowiem katastrofę i płomienie Sarkofagu.

Rozpada się na pół kokon jedwabny.

Z najgłębszej komnaty wylatuje nagie ciało bez głowy.

Krzyczę:

- Inano, Siostro ma, Opiekunko, Pani z Ur, uratuj mnie!

Ale nikt nie słyszy moich słów, bezgłośnych w próżni.

Bataliony bojowych -botów leżą pokotem pokonane na korytarzach statku.

Przepalony pancerz kokonu pali się beztlenowym ogniem.

Nagie ciało Alienor odlatuje w pustkę.

Nie ocaliła jej Inana wszechmogąca.

Wiem, że nie wszystkie Oblubienice docierają do krańca swej podróży, dlatego ten sen jest najbardziej przykry ze wszystkich…

Piąty sen śni mi się coraz częściej.

To sen z dzieciństwa.

Z królewskiego dworu Akkadu.

Przechadzamy się pod portykiem króla Gilgamesza, tam i sam, ja i moje rodzeństwo.

Nagle dźwięk: - Alienor.

Woła mnie matka.

Potem wszystko się zaciera.

Początkowo sen był dłuższy, lecz z biegiem lat się skracał.

Już nie pamiętam, ile miałam rodzonych sióstr, ilu braci, zapomniałam nawet imienia matki i dlaczego mnie woła?

Z czasem sen ten stał się moim koszmarem.

Boję się, że skróci się tak bardzo, że nie będę już wiedzieć, gdzie i kim jestem.

Nie będę wiedziała, kogo, kto i po co woła…

Że umysł mój zagubi się na ścieżkach gwiazd.

Jestem pewna, że wtedy nadejdzie koniec, a mój srebrny liść opadnie na zielone runo.

O, Inano, strzeż moich myśli.

Raz czy dwa śniłam o bogu Dumazzim.

Sprzed jego zejścia do Podziemi.

Pomagałam mu sadzić srebrne drzewa bukowe.

Modliliśmy się o deszcz.

Jest wreszcie sen, w którym śni mi się Oblubieniec.

Jest piękny i szlachetny jak inni Hitti.

Ma granatowe oczy, w których tlą się gwiazdy.

Obejmuje mnie ciepłym ramieniem i wspomnienie o zimnie mojej lodowej komnaty w Sarkofagu odchodzi.

Robi mi się ciepło.

Jak w tamtym śnie o mnie i moim kochanku Dumazzim.

Pod koniec tego snu myślę, że gdybym tylko zechciała, mogłabym się obudzić…


Stadion Punjab

Stadion Punjab to wieloużytkowy stadion znajdujący się w mieście Lahaur w Pakistanie, wykorzystywany głównie do rozgrywania meczów piłkarskich.

Obiekt został otwarty do użytku w 2003 i może pomieścić 8000 widzów.

Od niedawna stadion jest miejscem rozgrywek, w których bierze udział Reprezentacja Pakistanu w piłce nożnej.


Od piątku do niedzieli w Sokolnikach uszy puchną przy rynku i ul. Jagiellońskiej.

Restauracje, bary piwne i kawiarnia walczą o gości głośną muzyką.

Wójt wprawdzie walczy o ciszę nocną w weekendy, chociażby od godz. 23, ale nie znajduje posłuchu.

- Rzadko bywam w Sokolnikach, ale po jednym z lipcowych weekendów u znajomych mam dosyć - opowiada Monika Pawlik z Łodzi.

- Poszliśmy spać może o północy, a do czwartej nad ranem słyszałam hałasy dochodzące od ulicy Jagiellońskiej.

Młodzież dostała klucze od taty i w piętnastkę okupowała barek w ogrodzie przed rezydencją.

Muzykę mogliśmy ścierpieć, ale nie te dzikie wrzaski i przekleństwa.

Rano pijana młodzież ścigała się autami i motocyklami na wąskich drogach między domami.

Koszmar.

A policji ani śladu.

Drugie przekleństwo mieszkańców to oszołomiona piwem młodzież hałaśliwie wytaczająca się wieczorami z lokali.

- Mamy tutaj właściciela kawiarni, który nie walczy o klienta za wszelką cenę i drewnem wygłuszył swój lokal - opowiada Mieczysław Szychowski, szef Rady Osiedla w Sokolnikach.

- Drugi wyszedł z muzyką do ludzi przed lokal.

A wiadomo: im słabszy zespół, tym więcej decybeli.

Mamy wreszcie bar piwny, który w papierach jest otwarty do dwudziestej, a faktycznie do pierwszej w nocy.

Na ulicach Sokolnik potrzebna jest w sezonie policja.

Na razie mieszka tu generał policji, a w zaimprowizowanym komisariacie po strażakach dyżuruje dzielnicowy.

Dwa razy w tygodniu.

Stanowczo za rzadko.

I nie zastąpi radiowozu z czterema barczystymi policjantami.

Gdzie indziej nie jest lepiej.

Michał Olejniczak z Łodzi często spaceruje po lesie między Justynowem a Zieloną Górą.

Kiedyś dostępu do lasu broniły szlabany, a na ścieżkach można było spotkać strażników leśnych.

Teraz na leśnych duktach ludzie uczą się jeździć albo skracają sobie drogę.

Ostatnio zaatakował go bulterier spuszczony z kagańca.

Psów bez należytej opieki jest w lesie za stanowczo za dużo.

Z kolei Anna P. z Zofiówki opowiada, że letnicy najbardziej cierpią z powodu sklepu, w którym sprzedaje się piwo na miejscu.


SOKOLNIKI: WIELKI SPÓŹNIONY DZIEŃ DZIECKA

Podczas imprezy zbierane będą pieniądze na dożywianie dzieci w roku szkolnym ze szkół z terenu Gminy Ozorków.

Dla uczestników przygotowano wiele atrakcji:

pokazy pierwszej pomocy,

autokar krwiodastwa,

konkurs w jedzeniu pączków,

wybory małej miss,

przejażdżki konno,

konkurs plastyczny,

konkurs fotograficzny, temat: "Dziecko w Sokolnikach", z najlepszych prac zostanie zorganizowana wystawa,

Bezpieczne Lato - spotkanie z Policją.


Art. 48. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) gatunki dziko występujących roślin:

a) objętych ochroną ścisłą, z wyszczególnieniem gatunków wymagających ochrony czynnej,

b) objętych ochroną częściową

c) objętych ochroną częściową, które mogą być pozyskiwane, oraz sposoby ich pozyskiwania,

d) wymagających ustalenia stref ochrony ich ostoi lub stanowisk,

2) zakazy właściwe dla poszczególnych gatunków lub grup gatunków roślin, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 51 ust. 1, i odstępstwa od zakazów, wybrane spośród odstępstw, o których mowa w art. 51 ust. 2,

3) sposoby ochrony gatunków, w tym wielkość stref ochrony

- kierując się potrzebą ochrony dziko występujących roślin, ich siedlisk, ostoi lub stanowisk oraz wymaganiami ekologicznymi, naukowymi i kulturowymi, a także biorąc pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

Art. 49.

1) gatunki dziko występujących:

a) zwierząt objętych ochroną ścisłą, z wyszczególnieniem gatunków wymagających ochrony czynnej,

b) zwierząt objętych ochroną częściową,

c) zwierząt objętych ochroną częściową, które mogą być pozyskiwane, oraz sposoby ich pozyskiwania,

d) ptaków, które mogą być sprzedawane, transportowane i przetrzymywane w celach handlowych, jeżeli zostały legalnie upolowane,

e) zwierząt wymagających ustalenia stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu lub regularnego przebywania.

2) zakazy właściwe dla poszczególnych gatunków lub grup gatunków zwierząt, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 52 ust. 1, i odstępstwa od zakazów, wybrane spośród odstępstw, o których mowa w art. 52 ust. 2,

- kierując się potrzebą ochrony dziko występujących zwierząt, ich siedlisk, ostoi lub stanowisk oraz wymaganiami ekologicznymi, naukowymi i kulturowymi, a także biorąc pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.


2006-03-09: Grecja, Hiszpania i Portugalia otwierają swoje rynki pracy dla Polaków

Jaka podaje dzisiejsza "Rzeczpospolita", od 1 maja trzy kraje śródziemnomorskie otworzą dla Polaków swoje rynki pracy.

Zachęcił je do tego przykład Wielkiej Brytanii, której gospodarka wiele zyskała na legalizacji pracy imigrantów z nowych państw Unii.

Jednak przeciwieństwie do Anglii Polacy będą w tych krajach traktowani jak miejscowi, otrzymają te same świadczenia socjalne, urlopy i zasiłki dla bezrobotnych.

Decyzję o otwarciu rynku pracy ogłosi dziś w Grenadzie hiszpański premier José Luis Zapatero podczas spotkania z szefem polskiego rządu.

"Jesteśmy solidarni z Polską, bo przystępując do Unii musieliśmy czekać 7 lat na możliwość pracy w bogatszych krajach Europy.

I wiemy, że ograniczenia nie mają sensu" - tłumaczy Agustin Galan Machio, rzecznik hiszpańskiej misji przy Unii.

Zniesienie restrykcji zapowiedzieli już przedstawiciele władz Grecji i Portugalii.


Radu Vasile

Radu Vasile (ur. 10 października 1942 w Sybinie) – rumuński polityk, historyk i poeta.

Publikuje swoje wiersze po pseudonimem Radu Mischiu.

Początkowo członek Narodowej Partii Chłopów, zajmował stanowisko premiera Rumunii od 17 kwietnia 1998 do 13 grudnia 1999.

W czasie jego rządu zmuszony był m.in. do konfrontacji ze zbuntowanymi górnikami (tzw. okres Mineriad, luty 1999).

Od 2000 do 2004 roku był senatorem z ramienia Partii Demokratycznej.


Rozliczanie działalności bieżącej w Ministerstwie organizują i koordynują:

1) Dyrektor Generalny, w odniesieniu do przedsięwzięć planowanych i koordynowanych w Ministerstwie - poprzez Dyrektora Departamentu Administracyjnego;

2) Szef Sztabu Generalnego WP, w odniesieniu do przedsięwzięć planowanych przez komórki organizacyjne Ministerstwa, a wykonywanych z udziałem jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych RP, w tym jednostek, w skład których wchodzą żołnierze zawodowi pełniący służbę poza granicami kraju - poprzez Szefa Generalnego Zarządu Dowodzenia i Łączności - P6.

Osoby zajmujące kierownicze stanowiska Ministerstwa realizują zadania rozliczeniowe poprzez szefów sekretariatów lub szefów innych wyznaczonych przez siebie komórek wewnętrznych.

Dyrektorzy (szefowie) komórek organizacyjnych Ministerstwa nakazują realizację zadań rozliczeniowych podległym im szefom komórek wewnętrznych (osobom funkcyjnym).

W Ministerstwie obowiązuje roczne i miesięczne rozliczanie działalności bieżącej.

§ 27.

Miesięczne rozliczanie działalności prowadzi się na wszystkich szczeblach kierowania (dowodzenia).

Formę rozliczania określają dyrektorzy (szefowie) komórek organizacyjnych Ministerstwa.

Rozliczanie przeprowadza się w celu oceny wykonania przedsięwzięć minionego miesiąca oraz omówienia zadań na miesiąc następny.

Działalność rozliczeniowo-zadaniowa w Ministerstwie

§ 28.

Dyrektor Generalny, na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, monitoruje realizację przez komórki organizacyjne zadań określonych przez Ministra Obrony Narodowej w decyzjach oraz sprawuje nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem urzędu.

Osoby sprawujące funkcje kierownicze mają obowiązek systematycznego prowadzenia działalności rozliczeniowo-zadaniowej w zakresie posiadanych kompetencji.

Rozliczanie może obejmować całokształt działalności (rozliczanie kompleksowe) albo jej wybrane dziedziny (rozliczanie problemowe).

Rozliczanie kompleksowe prowadzi się:

1) na szczeblu Ministerstwa - w ramach odpraw: rozliczeniowo-koordynacyjnej i zadaniowej kierowniczej kadry Ministerstwa i Sił Zbrojnych RP oraz odpraw rozliczeniowo-zadaniowych osób zajmujących kierownicze stanowiska Ministerstwa z dyrektorami (szefami) podległych komórek organizacyjnych;

2) na szczeblu komórki organizacyjnej (wewnętrznej) - w ramach odpraw rozliczeniowo-zadaniowych.

Rozliczanie problemowe prowadzi się według potrzeb na wszystkich szczeblach organizacyjnych Ministerstwa.

Podstawowe etapy rozliczania działalności bieżącej w Ministerstwie określa załącznik nr 3 do decyzji.

§ 29.

Odprawę rozliczeniowo-koordynacyjną organizuje się w celu:

1) przedstawienia przez osoby zajmujące kierownicze stanowiska Ministerstwa i dowódców rodzajów Sił Zbrojnych RP stopnia wykonania głównych zadań w roku ubiegłym oraz zasadniczych problemów w ich realizacji;


Rudawka (powiat sokólski)

Rudawka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Janów.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa białostockiego.


Herb gminy Jastków

Opis herbu

Herbem Jastkowa, oraz gminy wiejskiej Jastków, jest srebrny orzełek legionowy, umieszczony na panoplium, składającym się z dwóch skrzyżowanych szabel, skierowanych głowniami do góry, a ostrzami na zewnątrz, w polu dwudzielnym tarczy dzielonym w słup, gdzie pole heraldyczne prawe - białe, zaś lewe barwy czerwonej.

Pod orłem, dwa liście dębu barwy zielonej, połączone pośrodku żołędziem złotym, ułożone w pas.

Symbolika herbu

Herb Jastkowa, nawiązuje do symboliki legionowej i bitewnej.

Symbolem bitewnym są dwie skrzyżowane szable, umieszczone jako "panoplia" pod orzełkiem legionowym.

Na tym bowiem terenie, w dniach 31 VII - 3 VIII 1915 stoczona była bitwa, w której brali udział legioniści, i tu też znajduje się cmentarz gdzie pochowani zostali żołnierze tej formacji.

Liście dębu umieszczone w dolnej części herbu, to wywodzący się z antycznej greckiej tradycji, symbol nieśmiertelnej chwały.

W tym znaku, oddanej poległym legionistom za ich wierność ojczyźnie.

Symbolika herbu Jastkowa, nawiązuje ponadto do funkcjonującego na tym terenie w okresie II RP., 8 Pułku Piechoty Legionów, który we wrześniu 1939 roku, w Jastkowie, przeprowadzał koncentrację mobilizacyjną, po tym gdy zostały zbombardowane koszary tej jednostki mieszczące się na Czechowie - (obecnie dzielnica Lublina).


Dziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 31 marca 2010 Nr 1 poz. 4

z dnia 26 października 2009 r.

w sprawie z odwołania Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w Warszawie przeciwko Prezesowi UOKiK

(sygn. akt XVII Ama 68/08)

Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów na skutek odwołania Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 sierpnia 2008 r., Nr DDK-14/2008:

I. zmienia punkt 3 zaskarżonej decyzji w ten sposób, że zmniejsza wysokość nałożonej kary pieniężnej do kwoty 400.000 zł (czterysta tysięcy złotych),

II.

oddala odwołanie w pozostałej części,


Do innych zabytków wsi należy klasycystyczny zespół pałacowo-parkowy, będący dawniej siedzibą jednej z gałęzi hrabiowskiego rodu Platerów (z którego wywodziła się m.in. Emilia Plater).

Teren pałacowy został odnowiony w latach 90. XX w.

Obecnie mieści się tam Ośrodek Szkoleniowy ZUS-u.

Teren nie jest dostępny dla zwiedzających.

Do przyrodniczych atrakcji Osuchowa zaliczają się rezerwat przyrody Grądy Osuchowskie i zabytkowa aleja obsadzona ponad stuletnimi lipami, wpisana na listę pomników przyrody.

Historia miejscowości

Najstarsza wzmianka o Osuchowie pochodzi z kroniki Jana Długosza i dotyczy pobytu w tej miejscowości króla Władysława Jagiełły w grudniu 1410.

Wieś należała wówczas wraz z drewnianym dworem do szlacheckiego rodu Radziejowskich.

Staraniem Feliksa Wołowskiego w miejsce drewnianego dworu zbudowano w XIX w. istniejący do dziś neoklasycystyczny pałac (zob. zespół pałacowo-parkowy w Osuchowie).

Wraz z otaczającym go parkiem i terenami gruntów wsi Osuchów został zakupiony ok. 1889 r. przez hrabiowską rodzinę Platerów i pozostał w ich rękach aż do konfiskaty w 1944 r.

Osuchów w latach 1954-1972 (do reformy administracyjnej) był gromadą i pełnił funkcje ośrodka administracyjnego dla całego regionu południowo-wschodniej części dzisiejszej gminy Mszczonów.

Zagospodarowanie terenu i środowisko przyrodnicze

Tereny wsi w znacznej mierze (około 52,3%) pokrywają lasy mieszane z przewagą drzew liściastych, na obszarze rezerwatu Grądy Osuchowskie występuje także flora właściwa dla obszarów bagiennych.

Uprawa się głównie zboża i ziemniaki, istnieją też sady jabłoniowe.

W lasach często pojawiają się wędrowne sarny, głównym przedstawicielem ptactwa łownego jest bażant.

Wieś znajduje się także na trasie przelotów migrujących bocianów, a także dzikich gęsi.


Pamiętajcie: Ze życie doczesne, jest tylko próżną igraszką; blask onego, wasze ubieganie się o sławę, żądze przewyższenia drugich bogactwami, i liczba potomstwa, podobne są do deszczu.

Rośliny przezeń wzrosłe, rozweselają oko rolnika; lecz jeden goroący wiatr osusza je, one żółkną i przemieniają się w suchą słomę.

Kary życia przyszłego będą straszliwe.

Starajcie się o łaski niebieskie!

usiłujcie podobać się Wszechmocnemu, bo życie doczesne jest tylko przemijającym.

Usiłujcie zasłużyć na pobłażanie Boskie i na raj, którego przestrzeń równa się obszerności nieba i ziemi; on będzie udziałem tych którzy wierzą w Boga i Jego posłańca; przyozdobiony podług Boskiej wspaniałości; Bóg go odda swoim wybranym, bo szczodrobliwość Jego jest nieskończona.

Wszystkie przygody których doświadczaliście były zapisane w księdze wprzód, nim się wam wydarzyły, albowiem to jest łatwym Bogu.

Niech nieszczęście was nie poniża, a szczęście nie unosi;albowiem Bóg nienawidzi dumnych i chełpiących się.

Kto żąda aby chciwość była przykazaniem, a cześć Boga odrzuca, czyż nie widzi, że Pan jest bogaty i otoczony chwałą?

Posłałem Apostołów dla nauczania prawdy, dałem im prawa i szalę iżby prowadzili ludzi, drogami sprawiedliwości; nauczyłem sztuki kucia żelaza i uczynienia go zdatnym do walki, oraz użytecznym do potrzeb życia.

Bóg zna tych, którzy z bronią w ręku bronili sprawy Jego, i Jego sług, w ich nieobecności, bo On posiada moc i potęgę.

Noemu i Abrahamowi poruczyłem opowiadanie, a jego potomkom dałem Pentateuch i Proroctwa.

Niektórzy poszli za Boskimi przykazaniami, a wielka liczba oddaliła się od nich.

Po nich nastąpili inni Prorocy.

Jezusowi Synowi Marji, dałem Proroctwo i Ewangelię; w serca jego uczniów wlałem, pobożność, miłosierdzie i ochotę do życia zakonnego; oni je ustanowili, żeby się stać miłymi Bogu, chociaż ten obowiązek nie był na nich włożony.

Nie wszyscy zachowywali się w całej ścisłości, według ustaw; ci którzy byli wierni, odebrali nagrodę, lecz większa część była przewrotnych.

Wierni!

wierzcie w Boga i Jego Proroka, On wam udzieli cząstkę swojego miłosierdzia i światłości, dla prowadzenia was, On przebaczy wasze wykroczenia, bo jest litościwy i miłosierny!

Bóg rozdziela względy swoje podług upodobania, a dobroczynność Jego jest nieograniczona.


Wybrane do badań trzy szczepy bakterii: B. polymyxa B20, B. cereus B5esz oraz M. luteus B1pż, reprezentują różne gatunki o zróżnicowanych wymaganiach pokarmowych i warunkach wzrostu.

Jako przedstawiciele chemoorganotrofów rosną one na podłożach mineralnych z dodatkiem związków organicznych.

Większość syntetyzowanych przez nie zewnątrzkomórkowych enzymów hydrolitycznych ma charakter indukowany i często podlega inhibicji na zasadzie represji katabolicznej łatwo przyswajalnymi źródłami węgla i azotu.

W przypadku bakterii z rodzaju Bacillus nie mamy jednak do czynienia z typowym zjawiskiem represji katabolicznej.

U bakterii tych nie wykryto cyklazy adenylowej, odpowiedzialnej za powstawanie cAMP, grającego podstawową rolę w represji katabolicznej [Stülke i Hillen, 2000].

W miejsce tego, używać można określenia „represja źródłem węgla”.

Synteza enzymów keratynolitycznych indukowana jest zazwyczaj obecnością keratyny w podłożu.

Nie jest to jednak regułą, gdyż znane są przypadki wydajnej syntezy keratynaz w podłożach zawierających: mleko, skrobię, kazeinę, pepton czy ekstrakt drożdżowy [Takami i wsp, 1992a; Rozs i wsp, 2001; Evans i wsp., 2004].

Często też dodatki kompleksowe, jak ekstrakt drożdżowy, lub inne łatwo przyswajalne źródło węgla stosowane są jednocześnie z induktorem keratynowym [Gessesse i wsp., 2003; El-Refai i wsp., 2005].

Prezentowana część badań miała na celu wykazanie indukcyjnego lub konstytutywnego charakteru biosyntezy keratynaz i proteaz przez badane szczepy bakterii.

Suplementami podłoża mineralnego z keratyną piór były składniki kompleksowe w postaci ekstraktu drożdżowego, hydrolizatu kazeinowego (peptonu) oraz glukozy uzupełnionej jonami amonowymi.

Zbadano również zdolność szczepów bakterii do wzrostu w środowisku nie zawierającym łatwo przyswajalnych związków, gdzie jedynym źródłem węgla i azotu była keratyna.


SWOBODNY PRZEPŁYW KAPITAŁU

Traktat o Unii Europejskiej;

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.

Nie naruszając zobowiązań wynikających z Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Polska może utrzymać w mocy przez okres pięciu lat od dnia przystąpienia zasady odnoszące się do nabywania "drugich domów" przewidziane w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245 z późn. zm.), ze zmianami.

Obywatele Państw Członkowskich i obywatele państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy legalnie zamieszkiwali w Polsce nieprzerwanie przez cztery lata, w odniesieniu do nabywania "drugich domów" nie podlegają postanowieniom poprzedniego akapitu ani jakimkolwiek procedurom innym niż te, którym podlegają obywatele Polski.

Nie naruszając zobowiązań wynikających z Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Polska może utrzymać w mocy przez okres dwunastu lat od dnia przystąpienia zasady przewidziane w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r., Nr 54, poz. 245 z późn. zm.) ze zmianami, w odniesieniu do nabywania nieruchomości rolnych i leśnych.

W żadnym przypadku, obywatele Państw Członkowskich lub osoby prawne utworzone zgodnie z przepisami innego Państwa Członkowskiego nie mogą być traktowane w sposób mniej korzystny, w zakresie nabywania nieruchomości rolnych i leśnych, niż w dniu podpisania Traktatu o Przystąpieniu.

Obywatele innego Państwa Członkowskiego lub państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy chcą prowadzić działalność jako rolnicy indywidualni i którzy legalnie zamieszkiwali oraz dzierżawili grunty w Polsce jako osoby fizyczne lub prawne nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata, nie podlegają od dnia przystąpienia postanowieniom poprzedniego akapitu ani procedurom innym niż te, którym podlegają obywatele polscy w zakresie nabywania nieruchomości rolnych i leśnych.

W województwach: Warmińsko-Mazurskim, Pomorskim, Kujawsko-Pomorskim, Zachodniopomorskim, Lubuskim, Dolnośląskim, Opolskim i Wielkopolskim okres zamieszkiwania i dzierżawy wymieniony w poprzednim zdaniu jest przedłużony do lat siedmiu.

Okres dzierżawy poprzedzający nabycie gruntu jest liczony indywidualnie dla każdego obywatela Państwa Członkowskiego, który dzierżawił grunty w Polsce od daty pewnej pierwotnej umowy dzierżawy.

Rolnicy indywidualni, którzy dzierżawili grunty nie jako osoby fizyczne ale jako osoby prawne mogą przenosić prawa przysługujące osobie prawnej na podstawie umowy dzierżawy na siebie jako osoby fizyczne.


Jeszcze w tym miesiącu Ozorków podpisze umowę z Politechniką Łódzką na przygotowanie dokumentacji wykorzystania energii geotermalnej do ogrzewania mieszkań - zapowiadają władze miasta.

We wstępnych rozmowach PŁ zgodziła się współfinansować projekt przeznaczając na ten cel 60 tys. zł.

Drugie tyle pieniędzy Ozorków chce pozyskać z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska, natomiast brakujące 30 tys. zł miasto wyłoży z własnego budżetu.


2010-05-18: Sytuacja powodziowa w Polsce 18 maja 2010

W ciągu kilku ostatnich dni na terenie południowej Polski, rzeki w dorzeczu Wisły i Odry rzeki wielokrotnie przekroczyły stany alarmowe, doprowadzając do podtopień, przemakania wałów i ewakuacji ludności.

Poniżej znajduje się stan zagrożenia dla konkretnych obszarów.

Poniżej znajduje się opis warunków w konkretnych miastach do dnia 18 maja 2010.

Sytuacja powodziowa w zlewni Odry

Poza Opolem i Wrocławiem, gdzie przekroczone zostały stany ostrzegawcze, na całej długości rzeki do Zielonej Góry przekroczone są już stany alarmowe.

Gliwice

W nocy z poniedziałku na wtorek Kłodnica przerwała wały przeciwpowodziowe w centrum Gliwic i zalała miasteczko akademickie.

Woda zalała miedzy innymi Wydział Mechaniczny Technologiczny i Bibliotekę Politechniki Śląskiej.

Rybnik

Po raz drugi w historii otwarto specjalny upust denny w Zalewie Rybnickim, bo ilość wody wpływająca do jeziora jest zbyt duża.

Poprzednim razem taka sytuacja miała miejsce podczas powodzi w 1997 roku.

Racibórz

Ze względu na niezmienny napływ wody z Czech o godz. 13.00 miał zebrać się sztab kryzysowy.

W powiecie raciborskim zalane są już setki hektarów gruntów i podtapiane wsie.

Opole

Stan wody w Odrze podnosił się, ale miastu nie groziło przerwanie wałów.

Komunikacja na odrzańskich mostach odbywała się normalnie - również życie w mieście toczyło się bez przeszkód.

Zabrze

W niedzielę 16 maja wzbierająca Kłodnica zaczęła grozić wylaniem na na odcinku graniczącym z Przyszowicami i Zabrzem-Makoszowami.

W związku z tym od godziny 17 strażacy rozpoczęli akcję podwyższania i wzmacniania przeciekających wałów przeciwpowodziowych.

W poniedziałek, pomimo starań pracujących przy wzmacnianiu wałów strażaków, żołnierzy i mieszkańców okolicy, przeciekająca przez wały woda zaczęła podtapiać domy w Makoszowach.

Coraz bardziej zagrożone powodzią były dwie sąsiadujące ze sobą dzielnice Zabrza - Makoszowy i Kończyce zamieszkane przez około 2000 osób.

O godzinie 16 wał przeciwpowodziowy został przerwany na wysokości Stawów Makoszowskich i woda zaczęła zatapiać las znajdujący się pomiędzy Makoszowami i Kończycami.

Do akcji ratunkowej przyłączyli się górnicy z pobliskiej kopalni Sośnica-Makoszowy i ratownicy górniczy z Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego w Bytomiu.

W nocy około godziny 22 przerwany został wał przeciwpowodziowy w Makoszowach.

Częściowo zalało znajdującą się na południowy-wschód od ulic Legnickiej i Makoszowskiej cześć Makoszów nazywaną Piasek.

Obecnie trwa budowa improwizowanych umocnień przeciwpowodziowych z worków z piaskiem wzdłuż ulicy Makoszowskiej.

Mają one ochronić przed powodzią pozostałą cześć dzielnicy.

Sytuacja powodziowa w dorzeczu Wisły

Na Wiśle w górnym odcinku aż do ujścia Sanu wszędzie stany alarmowe są przekroczone.

Podobna sytuacja jest na Przemszy i Wisłoce.

Bielsko-Biała

Niektóre rzeki w Bielsku i jego okolicach np. Biała lekko wylewały w kilku miejscach dnia 17 maja.

Na chwilę obecną sytuacja nieco się poprawiła.

Zalane są piwnice w wielu blokach mieszkalnych.

Poziom wody w zależności od nasilenia opadów obniża się bądź podnosi w ciągu dnia.

Sytuacja jest pod kontrolą; większość dróg jest przejezdna, zaś straż pożarna wypompowuje wodę z zalanych miejsc.

W dniu dzisiejszym zamknięto też szkoły na terenie Bielska-Białej.

Kraków

W Krakowie zagrożony zalaniem jest most Dębnicki, tam brakuje kilkudziesięciu centymetrów, by woda przelała się przez niego.

Jeżeli do tego dojdzie, zalaniu ulec może Aleja Trzech Wieszczów oraz część dzielnicy Podgórze.

W tym momencie poziom Wisły na Krakowskiej stacji Bielany wynosi 939 cm i rośnie.

Miasto przygotowuje się na ewentualną ewakuację dzielnic położonych w bliskim sąsiedztwie Wisły, w tej chwili dochodzi już do izolowanych przypadków ewakuacji ludzi z dzielnicy Podgórze.

Jasło

16 maja 2010 na terenie Jasła jak i całego powiatu został ogłoszony alarm przeciwpowodziowy.

Podtopiona została część zabudowań na peryferiach miasta, w Kołaczycach przeprowadzono ewakuację zagrożonych gospodarstw.

Podtopione zostały również pobliskie miejscowości: Roztoki, Wrocanka, Tarnowiec, Czeluśnica.

Według danych Miejskiego Centrum Zarządzania Kryzysowego w Jaśle z dnia 18 maja 2010 (godzina 11:00), Wisłoka przekroczyła w punkcie pomiarowym Liwocz stan alarmowy o 62 cm (wysokość 282 cm).

Na Ropie w Topolinach zmierzono poziom 408 cm, stan alarmowy przekroczony został o 28 cm.

Jasiołka osiągając poziom 394 cm przekroczyła stan alarmowy o 94 cm.

Sytuacja powodziowa w zlewni Warty

W zlewni Warty stany alarmowe przekroczone są zarówno na górnej Warcie, jak i jej dopływach: Liswarcie, Prośnie, Nerze.

Wczoraj poziom wody na Liswarcie był najwyższy w stosunku do obserwowanych w okresie wieloletnim.

Częstochowa

Zalane zostały ulice w dzielnicach Gnaszyn, Mirów i Zawodzie, znaczna część z nich jest jednak przejezdna.

Przy głównych arteriach przestała funkcjonować sygnalizacja świetlna.

Sytuacja powodziowa w zlewni Sanu

Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w zlewni Sanu na początku dnia stany alarmowe przekroczone były tylko w dolnej części Wisłoka, w górnych odcinkach rzek utrzymywały się już tylko stany wysokie.

Rzeszów

Rzeszowskie Bulwary, jak również budowana przy tamie na rzece Wisłok elektrownia wodna, znajdują się wciąż pod wodą.


Miasto jest wspólnotą samorządową osób zamieszkujących na terenie Zielonej Góry, posiadającą osobowość prawną, która swoje zadania publiczne wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność oraz w imieniu mieszkańców.

Wspólnota samorządowa podejmuje rozstrzygnięcia w głosowaniu powszechnym lub za pośrednictwem organów miasta:

rady miasta, która jest organem stanowiącym i kontrolnym;

prezydenta miasta, który jest organem wykonawczym.

Organy miasta podejmują samodzielne decyzje w ramach posiadanych kompetencji, zgodnie z przepisami prawa w celu wykonywania gminnych i powiatowych (miasta na prawach powiatu) zadań publicznych oraz z zakresu zadań administracji rządowej określonych w ustawach i zawartych porozumieniach.

Do przedmiotu działalności miasta należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym (zadania własne), nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów, których celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców w tym:

- świadczenia społeczne, kulturalne, edukacyjne, kultury fizycznej i turystyki, ochrony zdrowia oraz prowadzenie polityki prorodzinnej wśród mieszkańców;

- gospodarka i zarządzanie infrastrukturą komunalną miasta – woda i kanalizacja, usuwanie i oczyszczanie ścieków komunalnych, utrzymanie czystości i porządku w mieście oraz urządzeń sanitarnych, eksploatacja wysypiska, unieszkodliwianie odpadów komunalnych, zaopatrzenie w energie elektryczną, cieplną i gaz;

- gospodarka i zarządzanie infrastrukturą komunikacyjną miasta – drogi, ulice, place, organizacja ruchu drogowego, lokalny transport zbiorowy;

- nadzór architektoniczny i budowlany, rozwój i ład przestrzenny miasta;

- gospodarka i zarządzanie majątkiem miasta obejmującym między innymi nieruchomości gruntowe, mieszkaniowe i użytkowe, gminne obiekty i urządzenia użyteczności publicznej oraz obiekty administracyjne;

- ochrona istniejącego środowiska naturalnego, przyrodniczego i gospodarki wodnej, a także kształtowanie przyszłych zasobów zieleni i zadrzewień w mieście;

- przygotowywanie i realizacja inwestycji miejskich;

- wspieranie idei samorządowych, w tym promocja oraz współpraca z innymi organizacjami i społecznościami z kraju i z zagranicy;

- usługi komunalne na rzecz mieszkańców;

- informowanie i doradztwo dla mieszkańców;

- zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrony przeciwpożarowej, przeciwpowodziowej oraz zapobieganie innym nadzwyczajnym zagrożeniom życia i zdrowia ludzi oraz środowiska;

- pobieranie danin, podatków i opłat.


- A co czułeś słysząc dzisiaj cover swojego utworu?

Adam uświadomił sobie, że z trudem rozpoznał „Żenadę”.

W nowej aranżacji melodia brzmiała o wiele lepiej niż wersja Amnezji, ale tekstem był, zgodnie z tytułem, zażenowany.

Po latach słowa piosenki w wykonaniu wokalisty Pinezek, wydały mu się rozpaczliwie naiwne.

Pojęcia nie miał, przeciwko czemu był ten infantylny bunt.

Spotkanie z samym sobą po latach było o wiele gorsze niż oglądanie archiwalnych zdjęć, na których prezentował sprężysty tors i twarz bez jednej zmarszczki.

Starzejące się ciało akceptował bez problemu.

Zderzenie z dawnym stanem umysłu zawstydzało do bólu.

- Następne pytanie.

- Dlaczego zawstydzało do bólu?

- Następne pytanie!!!

Nina była zaskoczona reakcja Smutnego.

Jeśli w czasie wywiadu pytanie było dla kogoś kłopotliwe, zwykle zbywał je banałem, kłamał albo obracał w żart.

Kategoryczna odmowa zdarzała się niezwykle rzadko.

Nina stosowała wtedy taktykę drążenia tematu aż do chwili, w której rozmówca pęka i otwiera się lub reaguje neurotycznie, ujawniając jakiś niespodziewany wątek.

Oba warianty dawały często dobre rezultaty.

W głosie Adama usłyszała jednak szczery ból, więc zmieniła temat, łamiąc swoją doktrynę dokopywania się do ciekawych odpowiedzi.

- Kilka lat temu czytałam na jakimś forum, że na twoją twórczość wpływ miała trauma dzieciństwa naznaczonego tragedią?

Możesz to potwierdzić?

- Wyłącz to!

- Adam wskazał dyktafon.

- Nie podoba mi się ta rozmowa.

- Nie denerwuj się tak.

Wycofuję pytanie.

- Nic z tego nie będzie.

- Zależy mi - Nina zastosowała najsłodszy ze swoich uśmiechów.

- Co chcesz za ten wywiad?

Adam był pewien, że uderzenia młota pod pokładem nagle przyśpieszyły.

Spojrzał na Ninę z niedowierzaniem.

Przez chwilę zastanawiał się, co znaczą propozycja i kuszący uśmiech Niny.

Przypomniał sobie propozycję, którą kiedyś, po pijanemu sam przedstawił jednej z groupies, czekających po koncercie Amnezji pod garderobą.

- Zgoda, jeśli dasz mi swoją bluzkę.

Teraz!

Nina nie roześmiała się.

Adam był pewien, że za chwilę co najmniej przestanie go kokietować.

W wariancie pesymistycznym powinien dostać w twarz.

Nie zdawał sobie jednak sprawy, że zignorował nie tylko trzy kolejne, coraz bardziej zaawansowane wersje Windowsa, ale także dekadę rozwoju emancypacji.

Kompletnie stracił wyczucie, do czego jest zdolna zdesperowana, pozbawiona zahamowań trzydziestolatka.

- Nie ma sprawy.

Tutaj? - zapytała Nina chwytając czarnymi paznokciami suwak zamka swojej kusej kurteczki.

- Trochę zimno, ale w zasadzie…

Nie ma złego miejsca na zaliczenie eks-gwiazdy.

- Chwileczkę!

- Adam nie wierzył, że Nina gotowa jest zrobić striptiz, ale i tak przestraszył się ofertą.

- Mówiłem tylko o bluzce.

Nina zawsze dziwiła się, jak łatwo mężczyźni wierzyli, że dorosła kobieta jest w stanie zrobić dla nich coś szalonego, nie dostając nawet obietnicy czegoś istotnego w zamian.

Ta łatwość, z jaką można było nimi manipulować, była aż zabawna.

Nina wolałaby żyć w przeświadczeniu, że ten gatunek jest bardziej skomplikowany.

Odkrył w końcu Teorię Względności, nakręcił „Ojca Chrzestnego” i przeprowadził swój naród przez Morze Czerwone.

Skoro jednak mężczyźni byli prostsi, a ona znała już kilka trików, dzięki którym można facetami sterować, żal byłoby z nich nie skorzystać.

Wielokrotnie posługiwała się nimi w pracy i już dawno doszła do wniosku, że dziennikarkami powinny zostawać nimfomanki.

Aż dziwne, że nie znała żadnej.

Nie było innej profesji, której uprawianie pozwalało podchodzić do każdego mężczyzny, zadawać mu dowolnie zuchwałe pytanie, gonić po korytarzu, dzwonić o każdej porze, robić zdjęcia i udawać, że to dla wywiadu pójdzie z nim do łóżka.


Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego do sprawozdania Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej o stanowisku Senatu w sprawie ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (druk nr 1248).

Senat wniósł do ustawy 11 poprawek.

Istotne zmiany wprowadzają poprawka 7. i poprawka 8.

Poprawka 7. polega na dodaniu art. 20a w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Określa ona warunki finansowania zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego związanych z polityką rozwoju, które nie są objęte kontraktami wojewódzkimi i regionalnymi programami operacyjnymi.

Natomiast poprawka 8. zobowiązuje ekspertów biorących udział w procedurze wyboru projektów, które otrzymują dofinansowanie, do składania oświadczeń potwierdzających ich bezstronność w tym postępowaniu.

Dlatego też chciałbym oświadczyć w imieniu Klubu Poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego, że będziemy za przyjęciem proponowanych przez Senat 11 poprawek oraz za całym tekstem ustawy.

Bardzo dziękuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Wicemarszałek Krzysztof Putra:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Lista posłów zapisanych do głosu została wyczerpana.

Zamykam dyskusję.

Do głosowania nad uchwałą Senatu przystąpimy w bloku głosowań.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 39. porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Infrastruktury o stanowisku Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (druki nr 1249 i 1259).

Bardzo proszę o zabranie głosu sprawozdawcę komisji pana posła Jacka Krupę.

Poseł Sprawozdawca Jacek Krupa:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Wicemarszałek Krzysztof Putra:

Przepraszam pana posła.

Wysoka Izbo, po tym punkcie przystępujemy już do głosowań.

Bardzo proszę o kontynuowanie.

Poseł Sprawozdawca Jacek Krupa:

Dziękuję, panie marszałku.

Przedstawiam sprawozdanie Komisji Infrastruktury o stanowisku Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, tzw. ustawy winietowej.

W dniu 30 października Senat wniósł do tej ustawy 14 poprawek.

Większość z nich ma charakter legislacyjno-redakcyjny, poza poprawką 8., która rozszerza katalog instytucji uprawnionych do sprzedaży opłat drogowych, czyli winiet.

Komisja rekomenduje Wysokiej Izbie przyjęcie wszystkich 14 poprawek.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Krzysztof Putra:

Dziękuję bardzo panu posłowi.


Smardy Dolne

Smardy Dolne – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Kluczbork.

W latach 1945-54 siedziba gminy Smardy Dolne.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.

W południowo-zachodniej części miejscowości znajduje się zespół pałacowo - parkowy o powierzchni 5 ha.

W obecnym kształcie pałac w Smardach powstał w II połowie XIX wieku na podstawie projektu Carla Gotharda Langhansa, projektanta Bramy Brandenburskiej w Berlinie.

Obecnie pałac stanowi własność prywatną.


Holendrzy popijający mlekiem bułkę z salami nigdy nie przestali mnie dziwić, chociaż może to tylko wariacja na temat baraniny z jogurtem czy wołowiny z parmezanem.

W końcu Kalwin popijał jajko kieliszkiem wina, a Holendrzy wszystko potrafią zreformować.

Winiarze zresztą nie byli w Holandii mile widziani, a tymczasem to właśnie w depresji winnica wydała plon, w wyniku ponadświatowego spisku, w którym epizodyczne role odegrali Fidel Castro, Gawriło Princip i pewien zakonnik, który dodatkowo potwierdza nabiałowe podłoże całej sprawy.

Bohaterowie świadomi swojej wartości, znawcy wszechświata i wszechrzeczy, tańczą jak im zagrają na wiolonczeli i innych strunach.

Uczestniczą w miłosnym trójkącie, który okazuje się raczej trapezem, na dodatek z obeliskiem pośrodku.

Zostają ojcami, chociaż przede wszystkim swoimi, nawet jeżeli są tylko ich całkowitym przeciwieństwem.

W poszukiwaniu środka, bo tylko środka nam brakuje, jeśli historia ma toczyć się kołem, musi mieć środek, którego nie mają przecież rzeczy, które nie mają końca, takie jak wszechświat, trzeba przedostać się przez grafiki Eschera, ukryte za renesansową fasadą.

Wcześniej jednak trzeba odbyć podróż w towarzystwie Francisa Bacona, który może się nawet okazać środkiem tej opowieści.

O ile " Odkrycie nieba " ma koniec, a Harry Mulisch nie napisał dzieł Szekspira.


Rejestr wyborców służy do sporządzania spisów wyborców dla wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, dla wyborów do Sejmu RP i do Senatu RP, dla wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego, dla wyborów do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, dla wyboru wójta, burmistrza i prezydenta miasta, a także do sporządzania spisów osób uprawnionych do udziału w referendach.

Stały rejestr wyborców obejmuje osoby stale zamieszkałe na obszarze gminy, którym przysługuje prawo wyborcze.

Rejestr wyborców dzieli się na część A i część B. Część A obejmuje obywateli polskich.

Część B obejmuje obywateli Unii Europejskiej niebędących obywatelami polskimi, stale zamieszkałych na obszarze gminy i uprawnionych do korzystania z praw wyborczych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyborca może być wpisany tylko do jednego rejestru wyborców.

W myśl art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem stałego zamieszkania jest miejscowość, w której dana osoba faktycznie przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Stałe zamieszkanie jest sprawą faktu i okoliczności świadczących, że w miejscu pobytu koncentrują się ważne interesy życiowe, majątkowe i inne danej osoby.

Dopisanie do rejestru wyborców dotyczy tylko osób na stałe zamieszkałych w Białymstoku.

Decyzję o wpisaniu do rejestru wyborców urząd wydaje w sytuacji, kiedy zostanie udowodnione, że osoba stale zamieszkuje pod określonym adresem.

Wnioskodawca musi udokumentować faktu stałego zamieszkania w Białymstoku poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających stały pobyt pod wskazanym adresem tj. np. dokumentu własności, najmu, oświadczeń o stałym zamieszkaniu złożonych przez osoby wspólnie zamieszkujące w danym lokalu lub np. właściciela czy sąsiadów.

Fakt stałego zamieszkania i związanie z Białymstokiem można również wykazać przedkładając umowę o pracę lub zaświadczenia o zatrudnieniu czy ewentualnie przez przedłożenie innych oświadczeń z instytucji czy organizacji.