Adamowi było wszystko jedno, czy jego szczątki zostaną złożone na cmentarzu, łące, czy pod przyszłą autostradą, supermarketem albo śmietniskiem.

Nie miał bliskiej rodziny, której mógłby przekazać sugestię, jak miałby wyglądać jego pochówek.

Po kolejnych wizytach w witomińskiej nekropolii coraz mocniej upewniał się, że o miejscu ostatecznego spoczynku powinien decydować wiatr, rozwiewający popiół z jakiegoś wzniesienia, a potem deszcz, z którym wsączy się w ziemię.

Nie chciał skończyć jako truchło, które przykrywa się kosztowną kamienną płytą i obstawia świeczkami.

Nawet jego samego bezwzględna siła tej tradycji zmusiła do wykonywania tych rytualnych obrzędów.

Adam współczuł staruszkom, które ścierały z granitów deszczowe zacieki, zgarniały liście i grabiły ścieżki między grobami.

Beznadziejną walkę z naturą prowadziły prawie wyłącznie kobiety.

Były jak oddziały leciwych Spartanek, które sprzątają kurhany pod Termopilami, nie zdając sobie sprawy, że ślady po mogiłach poległych herosów i tak kiedyś na zawsze znikną.

Mimo ich konsekwentnych wysiłków, przyroda powolutku i bezlitośnie zaprowadzała swój odwieczny porządek, nazywany przez człowieka chaosem z zemsty za to, że uparcie niszczy harmonię kształtów uformowanych jego ręką.

Kruszejące lastryka, blednące napisy, zapadające się ławeczki, zarastały mchami wcześniej czy później.

Marmur i granit, sprowadzone spod Kielc, z Włoch albo Chin, trzymały się trochę dłużej, ale i one w końcu matowiały i pękały.

Także stal krzyży, barierek i płotków czas przeżuwał na placki rdzawego łajna.

Walka o uwiecznienie geometrycznych figur, rozdzielanie różnych rodzajów materii, ozdabianie jej kolorami, wydawała się Adamowi naiwna i żałosna.

Mimo to wzruszał się tym syzyfowym trudem.

Sam też próbował kiedyś wtaczać kamień na górę.

Zszedł schodkami w dół doliny.

Chciał przedostać się na jej drugą stronę i wspiąć się na przeciwległe zbocze, ale musiał najpierw poczekać aż procesja rozmodlonych postaci wstanie z kolan i podąży do następnej stacji z pieśnią „Abba Ojcze” na ustach.

Gdy przeraźliwie fałszująca kolumna wreszcie go minęła, na półprzeźroczystym materiale transparentu zamykającego pochód, zobaczył napis.

Od tyłu wyglądał jak zbiór przypadkowych liter, ale udało mu się odszyfrowywać lustrzane odbicie tekstu, który radził i nakazywał

- „Musicie być mocni mocą miłości, która jest potężniejsza niż śmierć.

Jan Paweł II”.

Wchodząc na coraz wyższe tarasy wzgórza Adam szukał w tym wezwaniu nadziei, ale zamiast niej, zobaczył tuż obok grobu ojca dwóch robotników demontujących starą, zaniedbaną kwaterę.

Jakiś człowiek ufał, że spędzi w niej wieczność, ale przez brak przelewu na opłatę za pobyt na kolejne dwadzieścia lat, musiał już teraz oddać swoje miejsce komu innemu.


Poseł Marek Polak:

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Panie i Panowie Posłowie!

Osobiście nie mam najmniejszych wątpliwości co do potrzeby zmian w kierunku profesjonalizacji polskich sił zbrojnych i myślę, że nikogo nie trzeba przekonywać o tym, że gwarancją sukcesu, poza stanem technicznym i organizacyjnym armii, są odpowiednio przygotowani i wyszkoleni zarówno żołnierze, jak i kadra dowódcza.

Trzeba też wiedzieć, że zastąpienie dotychczasowego poboru kwalifikacją wojskową, polegającą na uregulowaniu stosunku do służby wojskowej przez bezpośrednie przeniesienie do rezerwy, będzie skutkowało kurczeniem się istniejących obecnie potężnych rezerw kadrowych, które w razie potrzeby, po krótkim doszkoleniu, będą w stanie zasilić szeregi polskiej armii.

Mam zatem pytanie do przedstawicieli resortu: Czy nie obawiają się państwo, że w przyszłości w przypadku ewentualnej długotrwałej agresji zbrojnej albo krótkiej, ale zmasowanej, szybkiej, wskutek niewystarczającej liczby żołnierzy zawodowych pozostaniemy z coraz lepszym sprzętem, w który inwestujemy, którego nikt nie będzie umiał obsługiwać?

Pytanie to nie jest bezpodstawne z uwagi na to, że, przypomnę, w niedalekiej przeszłości głowa naszego państwa nie mogła skorzystać z samolotu rządowego z powodu – kto zgadnie? – choroby pilota.

W 40-milionowym państwie nie znaleziono nikogo, kto mógłby go zastąpić.

Myślę, szanowni państwo, że powinny istnieć na przykład kompanie szkoleniowe dla tych osób, które chcą być prawdziwymi żołnierzami rezerwy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Stefan Niesiołowski:

Dziękuję panu posłowi.

Pan poseł Edward Siarka, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Edward Siarka:

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Omawiany projekt ustawy reguluje ważną kwestię kwalifikacji kobiet na potrzeby armii.

Otóż kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej oraz kobiety pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, a kończące w danym roku naukę mogą być poddane obowiązkowemu stawieniu się do kwalifikacji wojskowej zgodnie ze zmianą 21. do art. 48 omawianego projektu.

W tym kontekście chciałbym zapytać, w jakich okolicznościach, w świetle wprowadzonych przepisów, Ministerstwo Obrony Narodowej przewiduje obowiązek stawienia się do kwalifikacji wojskowej kobiet.


Škoda 932

Škoda 932 - prototyp małego samochodu osobowego firmy Škoda Auto, zaprezentowany po raz pierwszy 26 października 1932 roku.

Projekt budowy małego auta zrodził się w Mladá Boleslav na początku lat 30. XX wieku.

Skonstruowania pojazdu podjął się Karel Hrdlicka.

Zastosował w nim benzynowy, czterosuwowy, czterocylindrowy, dolnozaworowy silnik w układzie przeciwsobnym umieszczony podłużnie nad przednią osią.

Jednostka ta miała pojemność skokową 1498 cm³, która przy 3500 obrotach na minutę pozwalała osiągnąć moc maksymalną 22,1 kW (30 KM), napęd przenoszony był na tylną oś.

Innowacją w skali światowej było zastosowanie do chłodzenia silnika powietrza zamiast cieczy.

Karoserię stanowiła samonośna konstrukcja z drewnianym szkieletem obłożonym blaszanymi panelami.

Nadwozie prototypu było dwudrzwiowe.

Zbudowano dwa egzemplarze tego prototypowego pojazdu.

Samochód można uznać za przełomowy.

pod względem konstrukcyjnym zdecydowanie wyprzedzał on konkurentów.

Tatra podobny prototyp małego samochodu tylnonapędowego z silnikiem chłodzonym powietrzem stworzony przez Hans Ledwinka oznaczony symbolem V 570 (Tatra 97) przedstawiła dopiero po upływie roku.

Natomiast Volkswagen Garbus, w którym zastosowano niemal identyczne rozwiązania, został przedstawiony przez Ferdinanda Porsche dopiero 5 stycznia 1936 roku.


W pewnym momencie czas rodzinnych wakacji się skończył.

Dziś nie pamiętam, kiedy to się stało.

Nie potrafię wskazać konkretnego punktu na osi czasu, ale jestem przekonany, że miało to związek z rodzącą się przez lata niezależnością – zarówno tą od rodziców, jaki i rodzeństwa.

Kiedyś wakacyjne wyjazdy przypominały bardziej małe przeprowadzki – każdy domownik, niczym wojenny uchodźca, pakował do torby swój dobytek i wszystkie tobołki lądowały w bagażniku, który z trudem się domykał.

Później radiomagnetofon zaczynał, nie zawsze czysto, odgrywać muzykę zapisaną na taśmie i w ukropie czerwcowego słońca jechało się tam, gdzie zwykle.

Na miejscu zawartość toreb trafiała do starych szaf w jeszcze starszych pokojach, które witały stałych bywalców zapachem dziewiętnastowiecznych murów.

Obrzęd upychania ubrań w szufladach powtarzał się, nie wiedzieć czemu, co roku, choć i tak rzadko korzystało się z przywożonej garderoby.

W starych murach czas zaczynał płynąć inaczej, a niepoukładane miejskie życie nabierało harmonii.

Cały dzień podzielony był na części, w których wspólne posiłki stanowiły punkty kulminacyjne.

Przy stole wciąż te same miejsca; na śniadanie świeże pieczywo, a na kolację pachnące ogrodem pomidory posypane soczystą bazylią.

Po śniadaniu jechało się całą rodziną na stare wyrobisko żwiru.

Chyba tak samo stare rowery prowadziło się pod chude topole i brzozy, a później w wodzie pachnącej szuwarami pływało tak długo, aż słabe ciałka trzeba było położyć na ręcznikach i wzmocnić często robaczywymi papierówkami.

Potem wracało się na obiad: czy to zupę z ogrodowych warzyw, czy niedawno wykopane i ugotowane w mundurkach ziemniaki.

Po obiedzie był czas na prace w obejściu albo znowu brało się stare Romety i jechało do lasu, tego za szkołą lub na Kamień.

A po kolacji turnieje w badmintona rozgrywane nad nieregulaminowym sznurem na pranie.

I tak aż do zachodu słońca, kiedy lotka gubiła się w wieczornej szarzyźnie.

Jaskółki krążyły wtedy nad głowami, gdzieś w oddali słychać było synogarlicę, a z domu wychodził tata i mówił, że woda ciepła, że można się iść myć.

Później kładło się w pachnącej słońcem pościeli i, wsłuchując się w odgłosy nocy, starego domu i ściszonego telewizora, zasypiało, aby rankiem na nowo wrócić do codziennego rytuału.

Kiedy ten porządek zaczął ustępować spontanicznemu bałaganowi, nie pamiętam, choć nie raz próbowałem sobie przypomnieć.

Z czasem pojawili się sąsiedzi i na podwórku zrobiło się ciaśniej.

Z czasem zaczęto uprawiać mniej ogródka.

Kilka lat temu kąpielisko miejscami całkiem zarosło, a do starego domu wkradła się nowoczesność.

Rodzina zmieniła kształt, a ja nabrałem niezależności.

I chyba właśnie tą niezależnością zniszczyłem stary porządek, wnosząc cudzy pierwiastek w moją dawną intymność.

Dziś rodzi się tęsknota za tymi wszystkimi cząstkami, które składały się na utracone szczęście.

A może chodzi tu o minioną młodość, wraz z którą przepadło umiłowanie drobnych przedmiotów i z pozoru nieważnych zdarzeń stanowiących o niezwykłości tego czasu?

I nie mam tu na myśli żadnych szczególnych materialnych atrybutów.

Do dziś bowiem słyszę dawny, szczery śmiech dziecka – swój śmiech – i tego brakuje mi właśnie najbardziej.


Sygnały

Na dworcu towarowym, w starym, dawno z obiegu wyszłym wagonie pocztowym zgromadziło się jak zwykle na pogawędkę kilku wolnych od służby kolejarzy.

Było trzech kierowników pociągu, starszy kontroler Trzpień i zastępca naczelnika stacji Haszczyc.

Ponieważ październikowa noc była dość chłodna, więc zapalili ogień w żelaznym piecyku, którego rurę wpuszczono w otwór dachu.

Szczęśliwy ten pomysł zawdzięczało grono inwencji kierownika Świty, który osobiście sprowadził rdzą już przeżarty ogrzewacz, wyrzucony z jakiejś poczekalni, i przystosował go wybornie do zmienionych warunków.

Cztery drewniane, podartą ceratą obciągnięte ławki i stół ogrodowy o trzech nogach i szerokiej jak tarcza płycie uzupełniały urządzenie wnętrza.

Nad głowami siedzących zawieszona na haku latarnia rozsiewała po twarzach przymglone światło półmroku.

Tak wyglądało „kasyno kolejowe” funkcjonariuszy stacji Przełęcz, przygodny przytułek dla bezdomnych kawalerów, cicha, ustronna przystań dla luzujących się w służbie konduktorów.

Tutaj w chwilach wolnych schodzili się strawieni jazdą bywalcy, stare, osiwiałe „wilki kolejowe”, by wytchnąć po odbytej turze i pogwarzyć z kolegami zawodu.

Tutaj w dymie konduktorskich fajek, w czadzie tytoniu, prymki, papierosów, tułały się echa opowieści, tysięcznych przygód i anegdot, snuło przędziwo kolejarskiej doli.

I dziś posiedzenie gwarne było i ożywione, zespół wyjątkowo dobrany, sama stacyjna „śmietanka”.

Właśnie przed chwilą opowiedział Trzpień ciekawy epizod z własnego życia i zdołał tak przykuć uwagę słuchaczy, że zapomnieli podsycić dogorywujące fajeczki i teraz trzymali je w zębach zimne już i wygasłe jak wystygłe kratery wulkanu.

W wagonie zaległa cisza.

Przez zwilżone kroplami dżdżu okno widać było mokre dachy wozów lśniące pod światło reflektorów jak stalowe pancerze.

Od czasu do czasu przemknęła latarka budnika, mignął niebieski sygnał maszyny przetokowej; od czasu do czasu rozrywał ciemności zielony refleks zwrotnicy, zagrał czerwony krzyk drezyny.

Z dala spoza czarnego szańca drzemiących wozów dochodził stłumiony gwar dworca głównego.

Przez rozstęp między wagonami przeglądała część toru: parę równoległych pasów szyn.

Na jeden z nich zajeżdżał powoli wypróżniony już pociąg, znużone całodzienną gonitwą tłoki pracowały leniwo, ospale przerabiając ruch swój na obroty kół.


Czeladnik Kamionka błysnął ku niej białymi zębami:

– Uszanowanie pannie Magdalenie.

Przez godzinę darmo sprzedawaliśmy.

Z powodu braku kasjerki.

Wielkie święto dla klienteli.

Parsknął śmiechem, z fantazją podrzucił toporek i jednym uderzeniem oddzielił ćwiartkę w samym stawie, aż kloc jęknął.

Magda spojrzała z pogardą na jego roześmianą oliwkową twarz, na pływające w niej duże jak śliwki oczy, nieznośnie nachalne.

Nic nie odpowiedziała.

Nie przez zarozumiałość, ale nie lubiła go.

Wiedziała, że się do niej mizdrzy, wiedziała, że na całym Powiślu słynie jako uwodziciel i że wystarczyłoby jej, Magdzie, palcem kiwnąć, a Kamionka wyrzeknie się dla niej całego swego powodzenia, przestanie wystrajać głupie miny do klientek, a już przede wszystkim nieszczerze wzdychać do Adeli.

Przyznawała w duchu, że jest ładny, że nie brak mu zgrabności, że nawet było w jego spojrzeniu coś niepokojącego i drażniącego, ale nigdy, ani przez chwilę nie podobał się jej przez tę swoją pospolitość, przez te trywialne dowcipy, przez akcent z Powiśla i przez zapach mięsa, który szedł odeń nawet w niedzielę, gdy był wymyty i w świątecznym garniturze.

Magda nie cierpiała mięsa.

Jeszcze jako malutka dziewczynka była raz z ojcem w rzeźni.

Widok mordowanych zwierząt, czarna dymiąca krew, która z bulgotem wylewała się z szerokich ran na podgardlu i rozpłatane cielska, prześwidrujące bielą kości spośród ociekającej czerwieni – napełniły ją wstrętem i przerażeniem.

Wprawdzie z biegiem lat wspomnienie to zatarło się nieomal doszczętnie, pozostał jednak wstręt.

Przed bytnością w rzeźni nieraz przesiadywała w jatce, lecz wówczas jej wyobraźnia nie łączyła mięsa, które było towarem, z żywymi zwierzętami, które widywała latem na letnisku, a jeszcze częściej z okien mieszkania rodziców przy ulicy Dobrej, kędy przepędzano całe stada krów, cieląt, owiec i trzody właśnie do rzeźni.

Brzydziła się mięsa.

Czasami, gdy przy większym natłoku w jatce musiała pomóc przy obsłudze klientów, umiała zmusić się do krajania polędwicy czy szpondru, ale wątróbki, flaków, czy lekkich nie wzięłaby do ręki za żadne skarby.

Z podziwem przyglądała się Adeli, a dawniej matce, gdy te ze spokojem i obojętnością zanurzały palce w tym obrzydlistwie.

Mężczyźni to inna rzecz.

Ojciec, kiedy brał coś, zdawało się, że znikało to w jego ogromnych rękach.

Pan Edmund umiał to robić z jakąś lubością.

I Magda była przekonana, że z takim uśmiechem potrafiłby wypatroszyć człowieka.

Nawet, gdy nóż brał do ręki, a spode łba spojrzał na nią, odczuwała na grzbiecie lekki dreszcz.


Koran/Wzajemne oszukiwanie

Wzajemne oszukiwanie (Znana też jako Zawód wzajemny) Surah at-Taghâbun objawiona w Medynie

W imię Boga Litościwego i Miłosiernego.

Wszystko co jest w niebiosach i na ziemi, głosi chwałę Przedwiecznemu.

Do Niego należy panowanie.

Jemu oddawana być winna chwała.

On tylko jeden może wszystko.

On wszystkich ludzi wyprowadził z niczego; jedni z pomiędzy nich są niewierni, a inni wierzą Bogu wiadome są wszystkie ich sprawy.

On jest stworzycielem nieba i ziemi, prawda przewodniczyła Jego dziełu; On i was utworzył, nadając wam najlepsze formy, wy do Niego powrócicie.

Umiejętność Jego, ogarnia świat cały; On wie co wy ukrywacie, a co czynicie jawnie, bo On czyta w głębi serc waszych.

Nie opowiadano wam dziejów niewiernych którzy was poprzedzili?

oni odebrali karę za swe grzechy, i przeznaczeni zostali na piekielne męki.

Apostołowie prawdy odkryli im cuda Najwyższego, a oni odpowiedzieli: Czyż dozwolimy aby nami ludzie rozrządzali.

Niewierni odrzucili wiarę świętą, lecz Bóg ich nie potrzebuje, On bowiem jest bogaty i otoczony chwałą.

Bałwochwalcy uważają zmartwychwstanie za bajkę; lecz powiedz im, że zmartwychwstaną, Bóg im ukaże ich sprawy, ten cud nie jest wcale trudnym dla Jego potęgi.

Wierzcie w Boga, Jego posłańca i światłość zesłaną, z nieba.

Bogu wiadome są wszystkie wasze czynności.

W dniu powszechnego zebrania, będzie to dzień wzajemnego zawodu.

Bóg zgładzi grzechy wiernego, który przestrzegał cnoty; On go wprowadzi do rozkosznych ogrodów gdzie płyną rzeki, gdzie jest przybytek szczęśliwości.

Niewierni którzy wyrzekną, się świętej wiary, zostaną pogrążeni w płomieniach, siedlisku wiecznego nieszczęścia.

Bez dopuszczenia Bożego, nic wam przytrafić się nie może.

On oświeca serce wiernego, Jego umiejętność jest nieskończona.

Bądźcie posłuszni Bogu i Jego posłańcowi, lecz jeśli odwrócicie się od niego, nie jego będzie wina jego posłanie ogranicza się tylko na opowiadaniu prawdy.

Jeden jest tylko Bóg, niech wierni w Nim swą ufność położą.

Wierni!

wasze żony i dzieci częstokroć są waszemi nieprzyjaciółmi, nie ufajcie ich pieszczotom; lecz jeżeli głos przyrodzenia sprawi, iż ustąpicie ich chęciom, Bóg jest litościwy i miłosierny.


Jest to coroczny cykl konferencji naukowych dla środowisk akademickich przygotowywanych przez lokalną Grupę.NET wraz z jej Student Partnerem z myślą o przedstawicielach środowisk akademickich z całego kraju.

Jego celem jest umożliwienie integracji i wymiany doświadczeń pomiędzy studentami i wykładowcami największych polskich uczelni a firmami informatycznymi obecnymi na polskim rynku.

Konferencja składa się z wykładów, szkoleń i warsztatów dotyczących najnowszych trendów w programowaniu i zarządzaniu systemami komputerowymi oraz nowych technologii.

Prelegentami są zarówno studenci jak i zawodowi specjaliści.

Wszystko po to aby przybliżyć skomplikowany świat informatyki młodym ludziom.


Dzisiejszej nocy wzięliśmy udział w fantastycznym koncercie jazzowym, który odbył się w samym centrum kulturalno-historycznej Candelarii, położonym zaledwie dwieście metrów od naszego domu i znanym wśród tutejszych melomanów, jako Dom Schadzek.

Już samo miejsce okazało się bardzo interesujące.

Przy wejściu powitał nas cytat, wygrawerowany na ceramicznej płycie:

“Wielki, ciemny fortepian wypełniał aniołami stary dom…”

/Aurelio Arturo/

Wewnątrz, wygaszone światła dodawały tajemniczej atmosfery.

Na kwadratowym, zadaszonym patio, otoczonym balkonami, na które wychodziły liczne drzwi, znaleźliśmy kilka małych, drewnianych stoliczków.

Na nich, w starych butelkach po rumie, świece.

Wszystko - bardzo romantyczne.

Z godzinnym spóźnieniem, do którego zdążyłam się już przywyczaić, pojawiła się ona, długo oczekiwana Claudia Gómez, kompozytor i wokalistka jazzowa, znana i ceniona w kręgach intelektualnych.

Akompaniował jej kolumbijski mistrz saksofonu, prawdziwy muzyczny geniusz, Antonio Arnedo.

W tle, kontrabas i wyciszona perkusja.

Pijąc grzane wino z orzechami, zatopiliśmy się w indiańskich rytmach w jazzowej aranżacji z nowej płyty Claudii, “Majagua”.

Niski głos tej wspaniałej wokalistki oczarował zgromadzonych, a oryginalne, kolumbijskie rytmy pozwoliły szybować myślom.

Była to prawdziwa duchowa uczta.


dobry wieczór, xxx, słucham

FILLER dobry wieczór FILLER ja się chciałam zapytać o ostatnie autobusy, jakie jadą z Torwaru do Centrum, czy jest taka możliwość dostania informacji?...

jest, o jakąś konkretnie linię pani chodzi?

FILLER sto pięćdziesiąt jeden i sto siedemdziesiąt jeden ...

FILLER sto siedemdziesiąt jeden z samej pętli Torwar, tak?

FILLER tak FILLER tak że ___ bliżej Łazienkowskiej było...

tam nie wiem, jak on jeździ

to ta FILLER z tej sto siedemdziesiąt jeden, z pętli Torwar ostatni odjazd dwudziesta trzecia trzydzieści

tak

a drugi sto pięćdziesiąt jeden tak?

tak...

FILLER dwudziesta trzecia cztery

FILLER dobrze, a mam takie jeszcze jedno pytanie, bo FILLER z Dworca Centralnego nie ma bezpośredniego autobusu do Torwaru?

nie

FILLER a jak można dostać się do Centrum z Torwaru FILLER z dworca?

z Dworca Centralnego?

tak

do Centrum?

FILLER żeby to tu FILLER

no jeden przystanek, jeden przystanek jakimkolwiek tramwajem tutaj jadącym po Alejach Jerozolimskich od Centralnego do Rotundy podjechać

aha, aha, czyli to obojętnie którym, tak?

obojętnie, bo to wszystkie jadą prosto, to jest tylko jeden przystanek tramwajowy FILLER ewentualnie przy ładnej pogodzie można się przejść, bo to tylko by było z pięć siedem minut spacerkiem FILLER

aha, aha, no nic, dobra, dziękuję

w takim razie dobranoc

proszę bardzo

dobranoc


Artur Wyrzykowski ma 21 lat i studiuje w Warszawskiej Szkole Filmowej, współtworzy twórcze stowarzyszenie Kompilacja Warszawska .

Chciałby zrobić film dyplomowy, ale nie ma na to wystarczających funduszy.

Przede wszystkim na taśmę 16mm i sprawy z tym związane, czyli wypożyczenie kamery, wywołanie, naświetlenie itd.

Ponadto obiekty, scenografia, światło, sprzęt, przejazdy, pierdoły i masa innych małych rzeczy, z których składa się film i za które trzeba zapłacić.

Do tego dochodzą wynagrodzenia dla ekipy.

Duża część to studenci, którzy robią ten film za darmo, ale niektórzy to profesjonaliści czynni zawodowo i naturalne jest że za swoją pracę pobierają wynagrodzenie.

Żeby zrealizować swoje marzenie Wyrzykowski uruchomił stronę internetową , poprzez którą zbiera pieniądze.

Każdy, kto wpłaci choć 10 zł na konto zostanie wymieniony w napisach końcowych a także dostanie płytę DVD z filmem.

Wszyscy, którzy chcą najpierw upewnić się, czy dobrze zainwestują mogą przeczytać scenariusz filmu.

Autor obiecał, że chętnie przyjmie komentarze i opinie na jego temat.

Jest coś rozbrajającego w tym pomyśle a dla wielu naiwnego.

Jednak skojarzenia z rynkiem oprogramowania narzucają się same.

Oczywiście nie jest to na pewno sposób na wyjście przemysłu filmowego z zapaści i finansowanie alternatywnych produkcji.

Pokazuje jednak, że młodzi twórcy zaczynają myśleć inaczej, twórczo podchodzą również do kwestii finansów.


2009-08-24: USA: za mało żołnierzy w Afganistanie

Dowódcy wojsk amerykańskich w Afganistanie narzekają na niedobór żołnierzy.

Mówią, iż z powodu niedostatecznych sił nie są w stanie realizować powierzonej im misji.

Specjalny wysłannik administracji USA przebywał w Afganistanie przez weekend.

Odwiedził cztery ośrodki dowodzenia wojskami USA w tym kraju.

Stwierdził, iż mimo wysłania do Afganistanu dodatkowych 17tys. żołnierzy USA sytuacja na froncie nie zmieniła się na lepsze.

Admirał Mike Mullen stwierdził, że sytuacja jest poważna i co więcej - nadal się pogarsza.

Talibskie siły są coraz lepiej wyszkolone i wyposażone.

Obecnie w Afganistanie przebywa ok. 57 tysięcy amerykańskich żołnierzy.

Nie wiadomo jednak czy dowódcy czterech baz, w których przebywał specjalny wysłannik administracji USA, określili konkretnie, jakiego wparcia potrzebują.

Raport generała McChrystala w sprawie sytuacji na froncie afgańskim i ewentualnych potrzeb armii zostanie opublikowany we wrześniu.


- Wezwę pomoc!

- krzyknął Landau i razem ze zszokowanym spaślakiem popędzili w stronę rezydencji.

Trun wpał do hangaru.

W pierwszej hali wszystko było we względnym porządku, poza biegnącymi pod dachem przeciążonymi przewodami, z których sypały się skry.

Trun przebiegł całą pierwszą salę do grodzi, która została zatrzaśnięta.

Hala serwisowa został odcięta od świata.

Całym obiektem wstrząsały straszliwe uderzenia.

Kold mógł sobie tylko wyobrazić, jakich zniszczeń dokonuje uszkodzony konstrukt.

Jedyną nadzieją na uspokojenie automatu było fizyczne odłączenie źródła energii od modułu naprawczego.

W tym momencie do hali wpadł tuzin najemników Landaua.

Stanęli zdjęci zgrozą, bezsilni wobec rozszalałego żywiołu w drugiej sali.

Trun nie próżnował.

Trzęsącymi się rękami przesuwał dźwignie pulpitów sterowniczych na stan zero i wybijał z uchwytów kryształy przewodzące.

Nie chciał pozostawić żadnej szansy obłąkanemu konstruktowi, który właśnie zaczął dobierać się do grodzi.

Kiedy ostatni kryształ roztrzaskał się na ziemi, w hali serwisowej zapanowała cisza.

Konstrukt był unieruchomiony.

Do hali wpadł Landau w obstawie swoich najlepszych ludzi.

Było z nim dwóch naczelnych magów, odpowiedzialnych za konfigurację automatów.

- Trun, otwieraj.

Musimy to posprzątać

- zawołał Landau, wskazują na grodzie.

- Panie szefie, nie da się tam wejść nie włączając zasilania.

- To włączaj!

- A poradzicie sobie z rozszalałym konstruktem?

Kiedy puszczę strumień energii do grodzi, automat też się uruchomi.

Dacie mu radę?

- kold wskazał na garstkę najemników i dwóch bladych magów.

Landau zasępił się.

Spojrzał na Truna:

- Trzeba kogoś poszukać do tej roboty.

Kogoś, kto nie ma nic do stracenia i zależy mu na złocie.

Czasem przychodzą do mnie tacy, pytają o zarobek.

Ktoś się na pewno znajdzie.


dzień dobry, przy telefonie xxx, słucham

dzień dobry, chciałem zapytać FILLER...

___ autobus FILLER pętla sto dziewięćdziesiąt pięć

tak

to jest przy jakim markecie?

FILLER przepraszam przy jakiej stacji metra?

FILLER to znaczy no FILLER wie pan FILLER niezupełnie przy stacji metra, jest między stacją FILLER metra Natolin i stacją metra Imielin

między Natolin a Imielin

tak, to jest przystanek, to znaczy pętla się nazywa Natolin Północny FILLER no i do stacji metra Natolin jest no jakieś FILLER czterysta, pięćset metrów, tak samo do Imielina też jest pięćset metrów

tak, pośrodku między

tak, pośrodku dokładnie

między Natolin a Imielin, tak?

tak

może pan

ale, proszę pana, jeżeli pan chce połączyć FILLER sto dziewięćdziesiąt pięć z metrem FILLER to jest Metro Stokłosy obok Metra Stokłosy przejeżdża również sto dziewięćdziesiąt pięć już przy samej stacji

FILLER zaraz nie, bo ja chcę pętlę

pętlę

pięć

sto dziewięćdziąt pięć to Natolin Północny, to jest między Natolinem FILLER stacją metra Natolin a stacją metra Imielin

dziękuję bardzo

proszę


Artur Boruc, bogobojny bramkarz, otrzymał wyróżnienie fair play .

Boruc, Galahad z Glasgow, uratował kobietę w potrzebie.

Jedną ręką.

Inne wyróżnienie otrzymali skoczkowie, którzy nosili na rękach Adama Małysza.

Gest miły, chociaż było i tak już po zawodach.

W związku z próbą przewartościowania nagrody proponuję kilku kandydatów do najbliższej edycji konkursu: Leo Beenhakker : Opuścił polską reprezentację niemal w przededniu najważniejszych meczów tej wiosny, ale zachował się fair i prowadzony przez niego Feyenoord odpadł już w pierwszej rundzie play-off ligi holenderskiej.

Sąd Rejonowy w Płońsku : Co ma wisieć, nie utonie.

Otylia jednak nie idzie do więzienia, miejsce Polaków w drugiej dziesiątce tabeli medalowej w Pekinie uratowane.

Raul Lozano : Żeby nie było, że faworyzuje mistrza Polski w siatkówce, nie przyjechał na mecze rozgrywane w Bełchatowie.

Linie lotnicze Malev : Węgrzy postanowili udzielić Agnieszce Radwańskiej lekcji gry pożyczoną rakietą i przemyślnie wysłali jej bagaże na Krym zamiast do Rzymu.

Agnieszka lekcję popamięta, ale co nas nie zabije...

Krzysztof Hołowczyc i jego ekipa : Poprosili o przerwanie podróży mimo że mieli przewagę liczebną.


Składniki:

1 orzech kokosu

1 litr + 1 szklanka mleka

½ kg paneli, pociętej w kawałki

2 łyżki żytniej mąki

2 łyżki masła

Przygotowanie:

Z orzecha kokosu wylać mleko.

Podgrzać piekarnik do 350 º i wysmarować tłuszczem blachę, na której będziemy przygotowywać ciastka.

Kokos umieścić w piekarniku do momentu kiedy zacznie pękać.

Wyjąć go, obrać i utrzeć.

Na dużej patelni ułożyć starty kokos i litr mleka.

Dodać panelę i gotować aż do jej rozpuszczenia.

Mąkę rozmieszać z pozostałą szklanką mleka.

Do mieszaniny na patelni dodać masło i mąkę z mlekiem.

Wylać masę na blachę i pozostawić do ostygnięcia.

Kiedy jest już chłodna, pociąć ją w kwadraty.


2010-05-19: Sytuacja powodziowa w Polsce 19 maja 2010

W ciągu kilku ostatnich dni na terenie południowej Polski, rzeki w dorzeczu Wisły i Odry rzeki wielokrotnie przekroczyły stany alarmowe, doprowadzając do podtopień, przemakania wałów i ewakuacji ludności.

Poniżej znajduje się stan zagrożenia dla konkretnych obszarów w dniu 19 maja 2010.

W stosunku do dnia poprzedniego stany alarmowe przekroczone zostały także na Wiśle na odcinku aż pod Warszawę, dodatkowo podobna sytuacja jest na wpadającej do niej Pilicy.

Stany alarmowe przekroczone są też na Sanie, Baryczy, czy na górnym biegu Bzury.

Na dzień następny przygotowana została kolejna specjalna strona: Sytuacja powodziowa w Polsce 20 maja 2010.

Sytuacja powodziowa w zlewni Odry

W Rybniku, Raciborzu i Gliwicach sytuacja rano ulegała poprawie.

Bytom

Wjazd na Obwodnicę Północną Bytomia był utrudniony zarówno z ulicy Strzelców Bytomskich, będącej częścią drogi krajowej nr 11, jak i na skrzyżowaniu ul. Celnej z Zachodnią.

Dzień wcześniej udało się przywrócić kursowanie linii tramwajowych nr 19 i 31 – przerwa była spowodowana zalaniem torowiska na wysokości Centrum Handlowego M1.

Jednocześnie intensywne opady uniemożliwiły kontynuowanie prac w przebudowie ulic Łagiewnickiej i Świętochłowickiej.

Spowoduje to kolejne opóźnienie w oddaniu drogi do użytku.

Opole

Przed południem sztab kryzysowy zapowiedział, że mosty na Odrze w centrum miasta nie będą zamknięte dla ruchu samochodowego (taka plotka została rozpuszczona w mieście).

Stan wody w Odrze jest wysoki, ale nie wymaga zamknięcia mostów.

Dotyczyć to może tylko obwodnicy miasta - wał, na którym została zbudowana, ogranicza przepływ wody w rzecze.

W dzielnicy Zaodrze (zalanej podczas powodzi w 1997) widoczne są oznaki paniki - niektórzy wzywają m.in. do ewakuacji szkół.

Ratusz zapowiedział, że ewakuacja nie jest potrzebna, gdyż przerwanie wałów miastu nie grozi.

Mimo to w niektórych sklepach zabrakło dzień wcześniej chleba i wody mineralnej, wykupowanej masowo przez mieszkańców.

Wielu kierowców z Zaodrza zaparkowało swoje samochody dalej od podnoszącej się Odry.

Nie działają niektóre sklepy na Zaodrzu oraz na wyspie Pasieka, w innych brakuje niektórych towarów.

Przed godziną 22 Odra osiągnęła wysokość 726 centymetrów, która nie grozi przerwaniem wałów w centrum miasta.

Nie wiadomo jednak, jak długo fala kulminacyjna będzie przechodzić przez miasto.

Woda przedarła się jednak przez wały w dzielnicach Metalchem (tam przy rzece znajduje się stary, niemiecki wał z 1905 roku, praktycznie do dzisiaj nie był remontowany i naprawiany) oraz Groszowice.

Zamknięto także fragment obwodnicy miasta w okolicach sklepu Makro.

Wrocław

Na oficjalnej stronie internetowej Wrocławia http://www.wroclaw.pl www.wroclaw.pl pojawił się alert dla mieszkańców o nadchodzącej fali.

Skrócona treść komunikatu:

"W czwartek 20 maja 2010 w godzinach przedpołudniowych osiedla: Nowy Dom, Opatowice, Blizanowice, Trestno i Mokry Dwór będą odcięte od pozostałej części miasta przez falę powodziową."

Link do rozwinięcia komunikatu: http://www.wroclaw.pl/m3375/p134409.aspx Komunikat powodziowy dla miasta Wrocław.

Zabrze

Woda na Kłodnicy w dzielnicy Makoszowy przestała przybierać, jednak dalej są umacniane wały przeciwpowodziowe, które zostały najpierw podniesione, później uszczelnione workami z piaskiem.

Ruda Śląska

W Rudzie Śląskiej doszło do licznych podtopień.

Najgorsza sytuacja panuje przy terenach eksploatacji kopalni.

Ze względu na ukształtowanie terenu, wody nie są przyjmowane przez podłoże gruntowe, co powoduje miejscowe podtopienia.

Do wystąpienia wód z koryt doszło w dzielnicach Bielszowice, Ruda, Kochłowice, Bykowina, Halemba.

Sytuacja na Małej Panwi

W Krupskim Młynie poprzedniego dnia z brzegów wystąpiła Mała Panew, zalewając część ulic w miejscowości.

Sytuacja powodziowa w zlewni Wisły

Przerwane zostały wały na Wiśle w dużych miastach: Krakowie, Sandomierzu i Tarnobrzegu.

Bielsko-Biała

Deszcz przestał padać.

Szkoły znów są otwarte, lekcje odbywają się zgodnie z planem.

Poziom wody w rzekach opada.

Kraków

W nocy z wtorku na środę Wisła przerwała wały przeciwpowodziowe w okolicy ul. Zakole Wisły.

Zalane są m.in. okoliczne ogródki działkowe oraz Wojewódzka Stacja Przeciwpowodziowa.

Ul. Nowohucka jest zamknięta do odwołania.

Trwają prace przy odbudowie wału.

Most Dębnicki nadal jest zamknięty.

Lokalnie, woda odcina od miasta mieszkańców Podgórza, w tym osiedla w okolicy zalewu Bagry.

Natomiast w innym miejscu Krakowa około godziny 9.50 pękł na długości około 150 metrów wał w okolicach ulicy Wioślarskiej (przy moście zwierzynieckim).

W tym miejscu natychmiast zorganizowano akcję zabezpieczania przecieku w której brali udział strażacy z Państwowej Straży Pożarnej, Strażacy z Ochotniczych Straży Pożarnych z Krakowa i okolic, żołnierze, strażnicy miejscy, około 100 mieszkańców Krakowa, oraz więźniowie osadzeni w areszcie przy ul. Montelupich.

Jednym z budynków zagrożonych pękającym wałem było schronisko dla zwierząt przy ul. Rybnej.

Po apelu dyrekcji schroniska, wielu Krakowian zabrało zwierzęta mieszkające w azylu do swoich domów.

Mielec

Wodowskaz przy moście na Woli Mieleckiej odnotował spory spadek wody, aż 58 centymetrów, do poziomu 761 centymetrów.

Woda zalała ulice Zagrody, częściowo Flisaków, częściowo Teligi, Wiejską oraz ulice na Osiedlach Wojsław i Rzochów.

Strażacy cały dzień ratowali domy workami z piaskiem, ale rekordowego naboru wody to nie powstrzymało.

Nie jest jasne, czy tak znaczny spadek wody w Wisłoce oznacza koniec fali kulminacyjnej, która w godzinach wieczornych miała być w Mielcu, czy efekt przerwania wału w Książnicach.

W godzinach wieczornych Wisłoka przelała się przez niewielki wał w tej miejscowości, a później go przerwała.

Nie ma pewności, co dokładnie się stało, bo służby ratunkowe nie dotarły po zmroku na miejsce zdarzenia.

Woda popłynęła do Książnic i w kierunku Kiełkowa oraz Podleszan.

Zarządzono ewakuację, strażacy zabezpieczali następne domy, starali się budować prowizoryczne tamy.

Droga Wola Mielecka – Przecław została zablokowana.

Woda zaczęła przesiąkać przez wały w Złotnikach oraz wylewać się z koryta w Woli Mieleckiej, podtapiając posesje.

W Książnicach ucierpiał zabytkowy kościół, szkoła i cmentarz.

Najgorsza sytuacja panowała w Ziempniowie.

Tam rzeka Breń przerwała na odcinku 80 metrów wał w miejscu, gdzie budowana była nowa śluza.

Wał został usypany w ostatniej chwili i nie wytrzymał naporu.

Po przerwaniu tego zabezpieczenia doszło do cofania wód.

Wisła zaczęła wpływać do Brnia i zalewać Ziempniów, Słupiec i Zabrnie.

Z Ziempniowa 250 osób wywieziono, spora część opuściła domostwa już na łódkach.

Breń był niezwykle groźny także w Zabrniu i Kosówce, gdzie doszło do licznych przesiąków.

Mieszkańcy wsi zostali wezwani do ewakuacji.

Groźny był Potok Zgórski w Podborzu.

Woda zalała drogi i stadion.

Potok długo utrzymywał się na bardzo wysokim poziomie, wały zaczęły przesiąkać.

Od 16:00 jednak zaczął powoli opadać.

Cały czas trwała walka o utrzymanie wałów w gminie Borowa na Wiśle i w Brniu.

Dotyczyło to także miejsc, gdzie jest modernizacja lub przebudowa wałów i zabezpieczenia były niepełne lub prowizoryczne.

Około 22:00 woda przelała się przez drogę Mielec – Szczucin w Słupcu, blokując przejazd.

Wisłoka odcięła dojazd do mostu w Gawłuszowicach, cały czas pracują mosty w Przecławiu i Mielcu.

Nieczynna jest kładka w Podleszanach i lokalne drogi w gminie Wadowice Górne, Borowa, Czermin, Przecław, Mielec.

Do akcji w powiecie mieleckim zostali skierowani strażacy ochotnicy i zawodowcy z kilkunastu powiatów Podkarpacia oraz żołnierze z podkarpackich jednostek i żandarmeria wojskowa.

Do Mielca dotarły także posiłki policyjne oraz dodatkowy sprzęt.

Punkty ewakuacyjne były w budynkach szkół, między innymi w Rydzowie i Ziempniowie.

Mieszkańcy zagrożonych terenów posiadających traktory transportowali worki z piaskiem z miejsca ich przygotowywania na wały rzeczne.

Wywieziono mieszkańców lub zwierzęta z przynajmniej kilkuset gospodarstw.

Woda pitna w wodociągu w Mielcu nie jest skażona.

Plakaty z taką informacją w mieście były nieprawdziwe.

Służby ratunkowe apelują do mielczan o pozostanie w domach, nieprzemieszczanie się w okolice rzek.

Przez cały dzień samochody gapiów utrudniały akcję ratunkową.

W Podleszanach policja starała się usuwać tłumy ludzi.

Na podkarpackim odcinku Wisły może wystąpić duże ryzyko zagrożenia spowodowane spływem wody z Małopolski.

Wodowskaz w Szczucinie: stan alarmowy przekroczony o ok. 3 m.

Wodowskaz w Kole k/Tarnobrzega: stan alarmowy przekroczony o 67 cm.

Wisła osiągała poziom wyższy niż w 1997 roku.

W ciągu najbliższej doby w wyniku spływu wód opadowych oraz zwiększonego odpływu ze zbiorników w dolnym biegu Wisłoki i Wisłoka, a także na mniejszych bezpośrednich dopływach Wisły, prawdopodobny dalszy wzrost poziomu wody powyżej stanów alarmowych, natomiast na Sanie poniżej ujścia Wisłoka powyżej stanów ostrzegawczych.

Na Wiśle poniżej ujścia Dunajca wzrost poziomu wody powyżej stanów alarmowych.

Warszawa W Warszawie trwają przygotowania do przyjęcia fali powodziowej która powinna dotrzeć do miasta już w piątek.

Wtedy stan Wisły wzrosnąć ma do poziomu 8 m, będzie to najwyższy stan rzeki w tym rejonie od kilkudziesięciu lat.

W samej Warszawie i powiatach graniczących z rzeką Wisłą wojewoda Mazowiecki ogłosił o godzinie 14:00 stan pogotowia przeciwpowodziowego, w miejskich rezerwach przygotowanych jest 170 tyś. worków z piaskiem, specjalne maszyny, które mają pomagać ładować go do worków, a także ponad 2 tysiące m² geowłókniny, która wzmacnia wały przeciwpowodziowe przygotowane z worków z piaskiem.

Gotowych do użycia jest również 11 łodzi, które w wypadku zagrożenia mają zostać użyte do ewakuacji ludności.

Sytuacja powodziowa w zlewni Warty

O godz. 7 rano stany alarmowe na Warcie były przekroczone aż do Koła, gdzie określony został wg urządzeń "przekroczony stan ostrzegawczy".

Stany alarmowe przekroczone były nadal na jej większych dopływach: Liswarcie, Nerze i Prośnie.

Sytuacja powodziowa w zlewni Sanu

Rzeszów

Rzeka Wisłok zagraża również osiedlu Drabinianka, dlatego zdecydowano się na całkowite otwarcie śluz na Zaporze, co równoznaczne jest z większym zalaniem terenów Bulwarów.

Na ul. Dębickiej wylał potok Przyrwa, zaś potok Młynówka podtapia osiedle Paderewskiego.

Najgorzej jest na osiedlu Słocina, gdzie wylała Młynówka.

Trwa tam przygotowanie do ewakuacji ludzi, ponieważ woda zaczęła wdzierać się do domów.

Na osiedlu Biała (dwa lata temu włączonym do Rzeszowa) został przekroczony o ponad metr stan alarmowy na Strugu.


Analiza drgań eksploatacyjnych nadwozia koparek wielonaczyniowych SRs-1800 i SRs-1200 na przykładzie wysięgnika koła czerpakowego przeprowadzona według zaproponowanej procedury wykazała szereg wniosków:

i.

Nie każde odkształcenie ekstremalne jest równoznaczne ze stanem nieustalonym drgan konstrukcji, a zatem i oddziaływanie takich obciążeń jest zróżnicowane.

Stąd zaproponowany niegdyś model obciążeń maksymalnych (rozdz. 4.2.) wymagał uzupełnienia pod tym względem.

Jednocześnie świadczy to o wpływie na kształt drgań niezidentyfikowanych dotąd czynników.

ii.

Siła oddziaływania drgań istotnie nieustalonych (wyrażona logarytmem ich sumarycznej mocy) wykazuje liniowy związek z logarytmem względnej nadwyżki odkształcenia udarowego – D, natomiast nie istnieje w jawnej postaci taki związek z bezwzględną wartością tego odkształcenia – xmax.

iii.

Powyższe sugeruje możliwość posługiwania się wartością D podczas procesu diagnostycznego.

Opracowany indywidualnie dla każdej koparki rozkład prawdopodobieństwa warunkowego zajścia odkształcenia udarowego oraz wykres zależności mocy drgań od D pozwolą scharakteryzować wytężenie ustroju w aktualnych warunkach pracy koparki.

iv.

Wnioski z wyników procedury sugerują zwiększenie amplitud istniejących lub powstawanie nowych postaci drgań o stosunkowo wysokich częstotliwościach (powyżej 3 Hz) towarzyszących największym udarowym wartościom D. Szczególne znaczenie mogą mieć również przemiany postaci drgań występujące w chwili następowania drgań istotnie nieustalonych.

Jest to zagadnienie, które może być traktowane jako rozwiniecie niniejszej pracy oraz bodziec do kontynuacji badań.

v.

Analiza z pomocą procedury, prowadzona przez kilka lat (ze względu na stosunkowo powolne zmiany warunków geologicznych dla pojedynczej koparki) może pomóc w ujawnieniu wpływu składu urabianej skarpy oraz gruntu, na którym posadowiona jest koparka podczas eksploatacji na kształtowanie się drgań ustroju nadwozia.


Don Pedro, któremu stan familii i interesów moich opowiedziałem, rzekł mi jednego dnia, że poczciwość i sumienie nakazują mi powrócić do mej ojczyzny i żyć z żoną i dziećmi.

Powiadomił mnie, że jeden statek stał w porcie w pogotowiu wyjścia pod żagle i udania się do Anglii, obiecując dać mi wszystko, czego by mi tylko było potrzeba na podróż.

Podawałem mu różne przyczyny, dla których nie chciałem nigdy powracać do mej ojczyzny i zamierzałem szukać bezludnej wyspy, gdzie bym mógł dokonać reszty mojego życia.

Odpowiedział mi, iż wyspa, której bym chciał szukać, była czystym urojeniem i że wszędy znalazłbym ludzi, przeciwnie zaś, zostając u siebie, byłbym panem i mógłbym, jak by mi się podobało, żyć odludnie.

Dałem się na koniec namówić, nie mogąc postąpić inaczej, a do t ego jużem się nieco oswoił.

Opuściłem Lizbonę dwudziestego czwartego listopada i wsiadłem na statek kupiecki.

Kto był jego kapitanem, nie chciałem się pytać.

Don Pedro towarzyszył mi aż do portu i pożyczył dwadzieścia funtów szterlingów.

Pożegnał się ze mną najprzyjaźniej i przy rozstaniu uściskał mnie, com znieść musiał bez okazania najmniejszego wstrętu.

Nie miałem w tej podróży ani z kapitanem, ani z żadnymi podróżnymi obcowania, tłumacząc się słabością, którą zmyśliłem, aby móc zostawać w mojej kajucie.

Piątego grudnia rzuciliśmy kotwicę na Dunach około dziewiątej z rana, a o trzeciej po południu przybyłem w dobrym zdrowiu do Redriff i udałem się do mego domu.

Żona moja i dzieci zobaczywszy mnie okazały podziwienie i radość, myślały bowiem, żem umarł.

Lecz muszę wyznać, iż widok ich napełnił mnie nienawiścią, odrazą i pogardą, tym bardziej gdym pomyślał o bliskim związku między nami.

Lubo od czasu wygnania z kraju Houyhnhnmów przyzwyczaiłem się znosić widok Jahusów i nawet rozmawiałem z Don Pedrem de Mendez, jednak wyobraźnia moja i pamięć były ciągle przepełnione myślami wzniosłymi i cnotami przezacnych Houyhnhnmów, a wspomniawszy, że przez związek z samicą Jahu stałem się ojcem wielu takich zwierząt, przejęty zostałem wstydem, zmieszaniem i najmocniejszą odrazą.

Gdym wszedł do mojego domu, uścisnęła mnie żona moja i dała mi pocałunek, ale będąc już dawno odzwyczajony od uściskań tak obrzydłego zwierza, wpadłem w zemdlenie, które przeszło godzinę trwało.

Od mojego przybycia do Anglii już pięć lat upłynęło; w pierwszym roku nie mogłem cierpieć obecności żony mojej i dzieci, ich odór był mi nieznośny, mniej jeszcze mógłbym wytrzymać, gdyby ze mną przy jednym stole jadały.

Do tej chwili nie wolno im tykać mojego chleba ani pić z mojej szklanki, nie pozwalam też nikomu z mojej familii dotykać mojej ręki.


Ta pierwsza czołówka znana jest z zaawansowanych animacji, przystających na lata 80 a kogut Milicji do dziś jest symbolem audycji.

Historia programu

Pierwszy odcinek "Magazynu Kryminalnego 997" wyemitowano w niedzielę, dnia 5 października 1986 roku i od razu pierwsze emisje okazały się sukcesem, zyskały ogromną oglądalność, zaś co miesiąc kończyły zatrzymaniem kolejnych morderców (po każdym programie napływały setki informacji od telewidzów pomocnych w śledztwie).

W 1987 roku Jan Płócienniczak, pierwszy prowadzący program, otrzymał nagrodę Wiktora dla największej osobowośći telewizyjnej roku (pierwszego w historii dla TVP).

Na przełomie lat 80. i 90. jednym z bohaterów programu był znany francuski dziennikarz Bernard Margueritte który udaremnił napad na swój dom w Zalesiu Górnym.

W połowie 1993 roku "Magazyn Kryminalny 997" nie spodobał się Komendantowi Głównemu Policji Zenonowi Smolarkowi, stwierdził on że ta audycja jest "instruktażem dla przyszłych bandytów i morderców", program został zdjęty z anteny, a w jego miejsce emitowano program Dajcie znak życia o ludziach zaginionych.

Jednakże policja dość szybko wycofała się z absurdalnego zarzutu i Magazyn Kryminalny 997 powrócił na ekrany telewizorów.

W 1995 roku prowadzącym został Michał Fajbusiewicz.

26 października 2000 roku Magazyn Kryminalny 997 pojawił się po raz 250.

8 listopada 2001 roku audycja pojawiła się po raz 300.

6 października 2003 roku obchodzono kolejny jubileusz programu, tym razem wyemitowano odcinek nr 400.

26 września 2005 roku Magazyn Kryminalny 997 pojawił się po raz 500 na antenie TVP.

W 2006 roku obchodzono 20-lecie audycji.

27 grudnia 2007 roku wyemitowano 600. odcinek programu.

Od 3 października 2009 do 9 stycznia 2010 program był emitowany w TVP Info, w każdą sobotę o 23.30 (od 5 grudnia 2009 roku zmieniono porę emisji na godz. 21.00).

Od 4 marca 2010 roku program ponownie trafił do ramówki TVP 2 (czwartki godz. 22:45).

Katastrofa śmigłowca w trakcie realizacji audycji

W okolicach Cisnej w Bieszczadach, w dniu 10 stycznia 1991 rozbił się śmigłowiec Mi-8T ze 103. Pułku Lotniczego Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, biorący udział w rekonstrukcji zdarzeń na potrzeby Magazynu Kryminalnego 997.

W katastrofie zginęło 10 policjantów.

Na miejscu katastrofy w 1992 ustawiono obelisk.


Tymczasem, gdy David Irving jest - całkowicie słusznie! - ścigany przez policje dziesiątek krajów i musi mierzyć się z pozwami sądowymi i aresztowaniami, podobni mu w swej istocie negacjoniści syjonistyczni mają co najwyżej problem z tym, że czerwony dywan, który przed nimi rozwinięto na lotnisku, był o zgrozo zakurzony.

Albo-albo: spenalizować negacjonizm Nakby albo zdepenalizować negacjonizm Shoah!

Owa fiksacja ideologiczna, sprytny trik, który pozwala dowodzić, że ludzie, których setkami tysięcy wypędzono z ich domów, w ogóle nie istnieli, nie jest jedyną tego rodzaju mistyfikacją.

Przede wszystkim jednak należy pamiętać, że znakomicie wpisuje się ona, wraz z innymi kłamstwami propagandy syjonistycznej, w konstelację globalnego kapitalizmu i miraży, które ta konstelacja generuje.

Kapitalizm jest systemem opartym na nierówności i nierówność tę afirmującym w stopniu pod pewnymi względami większym niż systemy niewolniczy i feudalny.

Walka o samostanowienie narodu palestyńskiego oraz obalenie syjonizmu i wyrugowanie wszystkich jego ideologicznych aplegr stanowi ze swej natury cios w ideologię nierówności, uprzywilejowania i upośledzenia, jak też cios w ideę państwa narodowego wraz z jego nieodłącznym ekskluzywizmem.

Bez względu na reakcyjne elementy ideologii Hamasu i drobnoburżuazyjną, z natury swej wsteczną, bazę społeczną tego ugrupowania, krytyka zasady podwójnej miary wobec Izraela i Palestyńczyków, wypływająca z ust Chaleda Meszaala i innych liderów tej formacji, stanowi echo idei równościowych i emancypacyjnych.

Choćby dlatego przyrównywanie Hamasu, a także Hezbollahu, stanowiących bez względu na wiele ich patologicznych cech formacje narodowowyzwoleńcze, do Al-Kaidy jest wyrazem najskrajniejszej demagogii.

Etos antykapitalistyczny, stanowiący trzon wszelkiej współczesnej myśli wolnościowej, znajduje swe echo nawet w słowach tych, którzy kapitalizm chcieliby budować.

Syjonizm to poza wszystkim szczególnie zdegenerowany kapitalizm.

Doprowadził zarówno do brutalnego wyzysku izraelskiej klasy robotniczej i dysproporcji majątkowych, sprawiających, że w kraju o PKB per capita kilkakrotnie wyższym od polskiego co czwarte czy nawet co trzecie dziecko przychodzi do szkoły głodne, jak też do niebywałego wzrostu szowinizmu w społeczeństwie, które, przypomnijmy, byłoby niemożliwe bez gigantycznej czystki etnicznej u zarania związanej z nim państwowości.

Wyzysk klasowy i ucisk narodowy to dwie głowy tej samej hydry: systemowej nierówności.

To ta afirmowana przez luminarzy systemu nierówność jest matką zmor o wiele gorszych niż terroryzm: od głodu i wojen po zanieczyszczenie środowiska oraz dyskryminację kobiet i nie-heteroseksualistów.


14 listopada 1930 Jeżow został przeniesiony z komisariatu rolnictwa na stanowisko przewodniczącego Wydziału Kadr (Raspriedotdiełu).

Zreorganizował pracę podległego sobie wydziału, twierdząc, że sprawne obsadzanie stanowisk jest podstawa rządzenia krajem.

Od wyższych stopniem podwładnych żądał gromadzenia wszystkich możliwych informacji o poszczególnych pracownikach.

Do 1933 brał udział w opracowaniu szczegółowych przepisów regulujących zasady członkostwa w partii, a następnie uczestniczył w masowej weryfikacji aktywności członków organizacji, w wyniku której w roku 1933 usunięto z niej 18% składu.

Osoby usunięte według oficjalnych zestawień nie miały nic wspólnego z opozycją, nie wykazały się jedynie dostatecznym zaangażowaniem w działalność partyjną, została im udowodniona korupcja lub przeszłość kryminalna .

W 1935 roku został sekretarzem KC oraz przewodniczącym komisji kontroli partyjnej.

26 września 1936 roku został mianowany ludowym komisarzem spraw wewnętrznych (NKWD).

Urzędowanie w resorcie rozpoczął od krwawej rozprawy z ekipą swojego poprzednika Gienricha Jagody.

Nakazał podwładnym stosowanie wszystkich metod wydobywania zeznań, łącznie z torturami, w których sam uczestniczył.

Przyniosło mu to - z uwagi na mały wzrost (151 cm ) - przydomek Krwawego Karła.

Jeden z głównych wykonawców polityki masowego terroru w ZSRR lat 1936 - 1938.

30 lipca 1937 r. wydał niesławny rozkaz nr 00447, zarządzając masową likwidację "elementów antyradzieckich".

Na mocy tego rozkazu od sierpnia 1937 do września 1938 r. wydano zaocznie ponad 700 tys. wyroków śmierci.

Z polecenia Stalina przygotował i rozpoczął masowe represje, które zyskały potem miano Jeżowszczyzny.

Objęły one cały korpus oficerski Armii Czerwonej i inne instytucje rządowe, partię bolszewicką i miliony innych niewinnych ludzi.

Miliony osób zostało aresztowanych (ponad 1,5 mln rozstrzelanych).

Mówiono, że Jeżow osobiście zastrzelił kilku więźniów.

Wielka czystka objęła w 1938 roku również wywiad wojskowy GRU, który Jeżow formalnie sobie podporządkował.

Doprowadziła ona do paraliżu aparatu państwowego i partyjnego; jedyną sprawną strukturą (choć zdruzgotaną czystkami) pozostała policja polityczna NKWD.

Kiedy Stalin uznał, że należy ograniczyć terror, Jeżow zaczął z wolna tracić wpływy.

Co prawda wytypowano go w 1937 roku do Biura Politycznego, ale tylko na zastępcę członka Biura.

W połowie 1938 roku powierzono mu urząd komisarza transportu wodnego.

Według wspomnień Chruszczowa Jeżow w tym czasie całkowicie się rozpił.

W listopadzie 1938 roku Stalin zdymisjonował go ze stanowiska szefa NKWD (które objął Ławrientij Beria) i niespełna pół roku później nakazał go aresztować.

W tajnym procesie Jeżowa skazano na śmierć przez rozstrzelanie, a wyrok prawdopodobnie wykonano 4 lutego 1940.

Ciekawostka

W 1926 roku na Kremlu rozegrał ze Stalinem partię szachów, którą przegrał po 37 ruchach, grając czarnymi .


Dinner Plain

Dinner Plain to miejscowość położona w Alpach Australijskich w stanie Wiktoria w Australii przy Great Alpine Road, około 10 km od Mount Hotham i 375 km od Melbourne.

W miasteczku mieszka na stałe około 50 osób, znajduje się tam ponad 200 domków wynajmowanych dla turystów i narciarzy.


Dołączona aparatura występuje w wersjach 27 Mhz i 40 Mhz.

Jest uproszczonym odpowiednikiem aparatury typu drążkowego, jednak zamiast drążków ma duże, wygodne, gumowe przyciski.

Jest to bardzo dobry pomysł, ponieważ znacznie ułatwia sterowanie najmłodszym.

Ponadto przyciski trudno jest uszkodzić, w przeciwieństwie do drążków, które w zabawkowych modelach bywaj dosyć delikatne i w ferworze walki mogą ulec wyłamaniu.

Aparatura jest dwukanałowa, jeden kanał wykorzystywany jest do sterowania gazem, drugi do sterowania skrętem kół.

Sterowanie nie jest proporcjonalne, czyli nie ma możliwości płynnego sterowania ani gazem ani skrętem kół.

Dostępne są jedynie trzy położenia gazu: brak gazu, pełna prędkość do przodu oraz pełna prędkość do tyłu i podobnie dla skrętu kół: pełny skręt w lewo, pełny skręt w prawo oraz jazda na wprost.

Autko napędzane jest na tylną oś, nie posiada dyferencjału, co oznacza że obydwa napędzane koła kręcą się zawsze z tą samą prędkością.

Układ przeniesienia napędu, czyli zestaw zębatek przenoszących ruch silnika na koła, jest obudowany; wszystkie zębatki są dobrze osłonięte przed zanieczyszczeniem.

Samochód nie posiada amortyzatorów – zawieszenie jest sztywne.

Opony są dosyć twarde i mają bieżnik z kolcami.

Kolce przydają się wprawdzie przy jeździe w terenie, jednak sprawiają sporo kłopotu na płaskiej nawierzchni.

Ponieważ opona styka się z nawierzchnią jedynie końcami twardych kolców, powierzchnia styku jest bardzo mała i samochód traci przyczepność przy ruszaniu.

Prostym sposobem poradzenia sobie tym problemem jest obcięcie kolców ostrym nożykiem.

Sposób ten oczywiście można polecić jedynie osobom posiadającym dodatkowy komplet opon.

Wymiana opon jest bardzo prosta, sprowadza się do odkręcenia trzech śrubek przytrzymujących kołpak i zsunięcia opony.

Niestety same opony nie są dostępne w handlu, podobnie jak żadne inne części do tych autek.

Jedynym sposobem pozyskania części jest więc zdobycie uszkodzonego autka z tej samej serii.


Audi 50

Audi 50 (nazwa robocza Typ 86) to samochód segmentu B produkowany przez niemiecką firmę Audi w latach 1974-1978.

Historia i opis modelu

Produkowany był w fabryce Volkswagena w Wolfsburgu , a sprzedawany wyłącznie w Europie.

Auto dostępne było jako trzydrzwiowy hatchback, z silnikiem benzynowym o pojemności 1093 cm³, o mocy 50 KM (37 kW) w wersji LS i 60 KM (44 kW) w wersji GL.

Model ten stał się popularny dzięki niskiej cenie zakupu i niskich kosztach eksploatacji.

Od 1975 roku samochód sprzedawany był również jako Volkswagen Polo w szerszej ofercie wersji silnikowej oraz z innym wyposażeniem.

Auta produkowano jednocześnie, pod dwiema nazwami przez 3 lata, jednak tańszy Volkswagen wyparł Audi 50 z rynku.

Audi wycofało z produkcji model 50 w 1978 roku, po wyprodukowaniu 180 tys. egzemplarzy.

Volkswagen Polo produkowany jest po dzień dzisiejszy.


Składniki:

½ kg owoców nerkowca

½ kg pociętej paneli (czysty cukier z trzciny)

1 litr wody

czerwone wino

cynamon w proszku

Przygotowanie:

Wyjąć pestki z miąższu nerkowca i udusić go widelcem.

Następnie odsączyć i ugotować w wodzie.

Wyjąć i wymieszać z panelą.

Dodać odrobinę czerwonego wina i cynamonu.

Gotować aż do momentu pojawienia się syropu.

Owoc musi pomarszczyć się jak rodzynki.


Katarzyna Załuska

Katarzyna Załuska (zm. 1703) – polska zakonnica ze zgromadzenia bernardynek, przełożona i fundatorka klasztoru w Przasnyszu.

Według Encyklopedii kościelnej siostra biskupa płockiego Andrzeja Chryzostoma Załuskiego.

W 1683 r. posłana z Warszawy do Przasnysza.

Tam w 1687 r. została obrana przełożoną (uzyskała 3 głosy na 5).

Potem obierana była jeszcze trzykrotnie, a wyniki elekcji są dobrą ilustracją rozwoju wspólnoty w Przasnyszu: w 1691 r. uzyskała 11 głosów, w 1698 r.

- 11 głosów na 14, w 1702 r.

- 17 na 18 .

Zatwierdzenie elekcji z 1698 r. przyszło z Rzymu dopiero w 1701 r.

Załuska pomnożyła włości zgromadzenia, odbudowała i ozdobiła kościół oraz klasztor (konsekracja 1694 ).

Za to wszystko poprosiła w 1695 r. władze prowincji o tytuł fundatorki.

Odmówiono jej, twierdząc, że wszystko odbyło się wspólnym kosztem i pracą.

Zapewne jej staraniem bernardynki w 1701 r. otrzymały prawo wrębu do lasów koronnych .

Pośmiertnie zapisana jako fundatorka konwentu w Przasnyszu.


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc?

dzień dobry panu, ja mam, proszę pana, takie pytanie

tak, słucham

mój syn jest studentem studiów dziennych, ale skończył dwadzieścia sześć lat, czy musi, należy jeszcze ___ FILLER może skorzystać z ulgi dla studentów jeśli chodzi o bilet FILLER miesięczny czy już nie

to są studia magisterskie?

tak

proszę pani, na podstawie ważnej legitymacji studenckiej

tak

ulga jest bez względu na wiek, w komunikacji miejskiej tutaj warszawskiej

aha, rozumiem czyli bez względu na wiek, jeśli ma FILLER aktualną FILLER

legitymację studencką

tak, tak, tak

te dwadzieścia sześć lat to kolei dotyczy

aha, rozumiem, rozumiem

rozumiem

i, i, i

___ komunikacji pekaesowej, a jeżeli tu chodzi o naszą ___ komunikację miejską

w Warszawie

warszawską

to to bez ___ bez względu na wiek, byle by była legitymacja ważna

rozumiem, dziękuję serdecznie panu

proszę bardzo

do widzenia

dziękuję, do usłyszenia


Podczas tegorocznego festiwalu SXSW w Austin, Texas, niemal połowa z występujących tam muzyków - 763 osoby i zespoły - zgodziły się udostępnić w sieci jeden swój utwór.

Powstał z tego torrent ważący ok. 48 godzin muzyki (piosenek pojedynczo można też słuchać na stronie festiwalu).

Jeden festiwal, jeden tydzień koncertów, połowa artystów, po jednym utworze - 763 piosenki, 3 gigabajty, 48 godzin dźwięku .

Jak dla mnie to dskonały symbol nadmiaru muzyki, jakiemu przyszło nam dzisiaj stawić czoła.

Paul Ford, recenzent muzyczny z internetowej gazety the Morning News, postanowił zmierzyć się z torrentem i wykonać swoją pracę.

Rozwiązaniem, jakie wymyślił są zgrabne recenzje po sześć słów.

Co lepsze brzmią jak porządne haiku, z co gorszych nic nie wynika.

Żeby było jeszcze zabawniej, Ford nie powstrzymał się przed przyznawaniem gwiazdek.

Na stronie znajdziemy nawet statystykę pokazującą częstotliwość przyznawania od jednej do pięciu gwiazdek, oraz wyjaśnienie, będące mrugnięciem w stronę widza:

Byłbym gotów uznać to za dowód, że krytyka muzyczna nie ma już zupełnie sensu - ale gdy zabrałem się do pobieżnego przesłuchania muzyki z SXSW, po kolei odsłuchałem utwory 5-gwiazdkowe!


“Czy Jarocin to Youtube? (i dlaczego nie)” - nagranie wideo

Maciek Budzich, autor bloga Mediafun, przyszedł na ostatnie spotkanie Kultura 2.0 z kamerą, nagrał całość, zmontował i wrzucił do sieci.

Zapraszam do oglądania dyskusji (56 minut), w następnej kolejności może uda się wrzucić nagranie koncertu LD50 - mamy z nim pewne kłopoty techniczne.

Przy okazji, Google Video oferuje ciekawą opcję umieszczania w komentarzach znaczników czasowych, pozwalających łatwo przeskoczyć do komentowanego momentu.


Na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm. ) oraz w związku z § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 października 2005 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Gospodarki oraz zniesienia Ministerstwa Gospodarki i Pracy (Dz. U. Nr 220, poz. 1880), zarządza się, co następuje:

§ 1

Przy Ministerstwie Gospodarki działa Centrum Informacji Społeczno-Gospodarczej pod nazwą " Centrum Informacji Społeczno-Gospodarczej ", zwane dalej " CISG.

2. CISG jest gospodarstwem pomocniczym Ministerstwa Gospodarki, zwanego dalej " Ministerstwem ".

Siedzibą CISG jest m.st. Warszawa, ul. Żurawia 4a.

§ 2

Przedmiotem działalności CISG jest:

1) obsługa Ministerstwa w zakresie:

a) udostępniania informacji społeczno-gospodarczej o gospodarce Polski oraz otoczeniu gospodarczym Polski z wykorzystaniem narzędzi informatyki i teleinformatyki w zakresie niezbędnym do prac analityczno-programowych komórek organizacyjnych Ministerstwa;

b) pozyskiwania informacji o charakterze społeczno-gospodarczym ze źródeł krajowych i zagranicznych niezbędnych do realizacji zadań Ministra Gospodarki w zakresie programowania, analiz i monitoringu rozwoju społeczno-gospodarczego kraju;

c) prowadzenia prac badawczo-rozwojowych i projektowych w zakresie opracowania i wdrożenia zintegrowanego systemu informacyjnego Ministerstwa, obsługującego procesy programowania i monitoringu rozwoju społeczno-gospodarczego kraju;

d) utrzymanie w sprawności eksploatacyjnej infrastruktury teleinformatycznej Ministerstwa;

e) prac zleconych do wykonania przez departamenty Ministerstwa, w tym m.in.:

- współorganizowanie i prowadzenie szkoleń kadry kierowniczej i pracowników Ministerstwa; - zakup usług, sprzętu i akcesoriów komputerowych oraz oprogramowania i licencji niezbędnych do realizacji projektów informatycznych Ministerstwa i ich utrzymywania;

2) obsługa informatyczna innych urzędów administracji centralnej w zakresie, o którym mowa w pkt 1 lit. a-d, na warunkach uzgodnionych w oddzielnych umowach;

3) świadczenie odpłatnych usług informacyjnych w zakresie informacji społeczno-gospodarczej, z wykorzystaniem narzędzi teleinformatyki, na rzecz użytkowników zewnętrznych, w szczególności na rzecz organów władzy i administracji publicznej, krajowych stowarzyszeń społeczno-gospodarczych oraz organizacji międzynarodowych, z zachowaniem przepisów dotyczących ochrony informacji niejawnych;

4) nieodpłatne udostępnianie informacji zawartych w portalu informacyjnym stworzonym w ramach projektu " Internetowy System Informacji Gospodarczej Insigos oparty na bazie Informacji Gospodarczej BINGO ".


Artykuł 9

Umawiające się Strony będą sprzyjały rozwojowi bezpośrednich kontaktów i współpracy między szkołami wyższymi, ponadpodstawowymi i podstawowymi, instytucjami i organizacjami nauki, kultury i sztuki na podstawie istniejących między nimi umów i porozumień.

Artykuł 10

Umawiające się Strony będą sprzyjały rozwojowi nauczania języka ukraińskiego, literatury i ukrainistyki w uczelniach wyższych Rzeczypospolitej Polskiej oraz języka polskiego, literatury i polonistyki w uczelniach wyższych Ukrainy, jak również prowadzeniu badań naukowych w tych dziedzinach.

Prowadzona też będzie wymiana wykładowców i lektorów zgodnie z zapotrzebowaniem obu Umawiających się Stron.

Artykuł 11

Umawiające się Strony będą kontynuować współpracę nad projektem umowy o wzajemnym uznawaniu i ekwiwalencji świadectw szkolnych, dyplomów ukończenia studiów wyższych i dyplomów o nadaniu stopni i tytułów naukowych.

Artykuł 12

Umawiające się Strony zobowiązują się zapewnić osobom należącym do mniejszości ukraińskiej zamieszkałej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i osobom należącym do mniejszości polskiej zamieszkałej na terenie Ukrainy warunki sprzyjające zachowaniu, rozwojowi i wyrażaniu ich tożsamości narodowej, religijnej, kulturowej i językowej, bez jakiejkolwiek dyskryminacji i na warunkach pełnej równości.

Każda z Umawiających się Stron będzie na swoim terytorium państwowym wszechstronnie wspierać działalność towarzystw narodowo-kulturalnych wyżej wymienionych osób, zapewni możliwość uzyskiwania przez nie pomocy materialnej z ich etnicznej ojczyzny, a także będzie sprzyjać zachowaniu więzi kulturowych tych osób z rodakami zamieszkałymi na terytorium państwowym drugiej Strony.

Artykuł 13

Każda z Umawiających się Stron zapewni na swoim terytorium osobom wymienionym w artykule 12 niniejszej umowy możliwość nauczania ich języka ojczystego oraz nauki w tym języku, z uwzględnieniem historii i kultury ich etnicznej ojczyzny.


Hrabstwo Van Buren (Tennessee)

Hrabstwo Van Buren – hrabstwo w USA, w stanie Tennessee, według spisu z 2000 roku liczba ludności wynosiła 5508.

Geografia

Według spisu hrabstwo zajmuje powierzchnię 711 km², z czego 708 km² stanowią lądy, a 3 km² stanowią wody.

Sąsiednie hrabstwa

Hrabstwo White

Hrabstwo Cumberland

Hrabstwo Bledsoe

Hrabstwo Sequatchie

Hrabstwo Warren


Interesują nas głównie neutrina o energii około 1 GeV, bo wokół nich koncentruje się uwaga powstających i istniejących eksperymentów, takich jak T2K, MiniBooNE i SciBooNE (zob. porównanie ich wiązek na rysunku 1.7 w dokumencie).

Gdy w tym zakresie energii wyprowadza się wyrażenie na przekrój czynny przy minimalnej ilości założeń, to otrzymany wynik jest iloczynem przekroju na pojedynczym nukleonie i tak zwanej funkcji spektralnej, bo stopniami swobody są nukleony.

Funkcja spektralna zawiera wszystkie informacje o budowie jądra: określa prawdopodobieństwo znalezienia w nim nukleonu o danym pędzie i energii.

Gdyby nie występowały żadne oddziaływania między nukleonami, to funkcja spektralna sprowadzałaby się do modelu gazu Fermiego.

Precyzyjne doświadczenia z rozpraszaniem elektronów wskazywały, że takie podejście jest zbyt uproszczone.

Przeprowadzony niedawno eksperyment zmierzył funkcję spektralną węgla i bezpośrednio udowodnił, że oddziaływania między nukleonami mają istotny wpływ na rozkład ich pędów i energii, dlatego ważne są dokładne obliczenia funkcji spektralnych.

Wybijany nukleon porusza się w materii jądrowej i może się ulegać rozpraszaniu na pozostałych składnikach jądra, co zmienia nie tylko jego pęd, ale także bilans energii.

Te tzw. oddziaływania końcowe zaciemniają obraz pierwotnego wierzchołka oddziaływania i utrudniają pomiar funkcji spektralnej.

Zmianom podlega zwłaszcza przekrój otrzymany w kinematyce poprzecznej.

Dla elektronów obserwuje się redystrybucję przekroju czynnego i jego przesunięcie ku niższym przekazom energii.

Spośród kilku podejść do uwzględniania oddziaływań końcowych, jak na przykład metoda Wentzela-Kramersa-Brillouina, podejście relatywistycznego pola średniego, korelacyjne przybliżenie Glaubera, czy potencjał optyczny, wybraliśmy tę ostatnią metodę.

W przypadku neutrin waga tego efektu jest mniejsza, a istotny wpływ wywiera tylko blokowanie Pauliego, bo interesują nas całkowite i jednokrotnie różniczkowe przekroje czynne.

Dlatego przy rozpraszaniu neutrin pominiemy oddziaływania końcowe.

Można je wprowadzić w sposób analogiczny jak dla elektronów.


We wrześniu 1979 roku zaprezentowano nową rodzinę samochodów S-Klasse, oznaczono ją symbolem Mercedes W126.

Model ten znacznie różnił się od swojego poprzednika W116.

Miał linię boczną na wysokości górnej krawędzi błotnika, z boku nadwozia, przy progach, znajdowały się szerokie listwy z tworzywa sztucznego, górne krawędzie listew bocznych, wykonanych również z plastiku, były na tej samej wysokości co zderzak przedni i tylny, przednia ściana samochodu została nieznacznie pochylona do tyłu, nadając pojazdowi bardziej aerodynamiczna sylwetkę, wycieraczki przedniej szyby chowane były pod maską wozu, to m.in. przyczyniało się do korzystniejszego współczynnika oporu powietrza, wynoszącego w tym modelu C x =0,37.

Nadwozie to opracowywano aż 8 lat.

Samochody klasy S miały bardzo skuteczne hamulce, przednie tarcze hamulcowe były wentylowane i we wszystkich modelach seryjnie stosowany był system antyblokujący ABS.

Samochody o większych pojemnościach wyposażone były w zawieszenie hydropneumatyczne (Nivo).

Budowane były także samochody o wydłużonym nadwoziu i wydłużonym o 14 cm rozstawie osi, pojazdy te oznaczano dodatkową literą L.

Na eksport do Kanady i USA produkowano także auta z silnikami wysokoprężnymi.

W 1981 roku rozpoczęto produkcję modelu coupé (oznaczenie modelu C126), wtedy na końcu dodawano literę C. Były to samochody należące do najwyższej światowej klasy.

Jego luksusowy charakter podkreślało wyposażenie nadwozia.

Należały do nich m.in. deska rozdzielcza wyłożona wysokiej jakości materiałami, w tym również skórą, barwione szyby okien, zabezpieczające przed nadmiernym nagrzewaniem się wnętrza, elektrycznie opuszczane szyby, centralnie – z miejsca kierowcy – blokowane drzwi, pokrywa bagażnika, klapka wlewu paliwa, elektrycznie ogrzewana szyba tylna, elektryczne fotele przednie i tylne z pamięcią, elektryczne zagłówki, telefon, ASR i inne.

Dodatkowym wyposażeniem mogły być reflektory zaopatrzone w wycieraczki ze spryskiwaczami i elektrycznie ogrzewane fotele.

Za dopłatą można było otrzymać klimatyzację oraz poduszkę powietrzną montowaną w piaście kierownicy i poduszkę powietrzną dla pasażera z przodu.

Nadwozie pojazdów SEC stawiało jeszcze mniejszy opór powietrzu, mianowicie jego współczynnik C x =0,34.

Modele silników W126

Modele do 1985 - limuzyna

SE - limuzyna z silnikiem benzynowym.

SEL - limuzyna przedłużona z silnikiem benzynowym.

SD - limuzyna z silnikiem wysokoprężnym.

SDL - limuzyna przedłużona z silnikiem wysokoprężnym.

Modele od 1985 - limuzyna

Modele do 1985 - coupe

Modele od 1985 - coupe

Dane techniczne Mercedes Benz 560SEC

Nadwozie samonośne, 2-drzwiowe, 5-miejscowe

Silnik 4-suwowy, 8-cylindrowy widlasty, umieszczony z przodu z napędem na tylną oś

Pojemność skokowa - 5547 cm³

Moc maksymalna - 279 KM przy 5200obr./min

Stopień sprężania - 9,4:1 (8,8:1)

Skrzynia przekładniowa 4-biegowa automatyczna

Hamulce dwuobwodowe ze wspomaganiem przednie i tylne tarczowe

Ogumienie o wymiarach 205/70VR14 (215/70VR14)

Długość/szerokość/wysokość - 449,5/182/143,5 cm (506/187/144 cm)

Rozstaw osi - 293,5 cm (296 cm)

Masa własna pojazdu - 1753 kg

Prędkość maksymalna - 240 km/h


Czynności kontrolne dokonywane są przy współudziale kierownika zakładu opieki zdrowotnej lub osoby przez niego upoważnionej, które:

1) udostępniają dokumenty;

2) udzielają wyjaśnień;

3) umożliwiają dokonywanie wizytacji;

4) zapewniają niezbędną obsługę techniczną kontrolującego.

§ 18.

Kontrolujący sporządza protokół przeprowadzonej kontroli.

Protokół zawiera ustalenia (wyniki) kontroli oraz wnioski dotyczące usunięcia nieprawidłowości.

Protokół podpisują kontrolujący, kierownik zakładu opieki zdrowotnej oraz główny księgowy.

Kierownik zakładu opieki zdrowotnej może, nie później niż w terminie 7 dni po przedłożeniu mu protokołu do podpisania, zgłosić umotywowane zastrzeżenia do treści protokołu; kontrolujący jest obowiązany w tym wypadku dołączyć zastrzeżenia do protokołu, ustosunkowując się do nich.

Kierownik zakładu opieki zdrowotnej może odmówić podpisania protokołu i złożyć pisemne wyjaśnienie przyczyn tej odmowy, które kontrolujący załącza do protokołu.

Kierownik zakładu opieki zdrowotnej otrzymuje egzemplarz protokołu.

§ 19.

Podmiot kontrolujący przedstawia kierownikowi zakładu opieki zdrowotnej protokół kontroli zawierający zalecenia pokontrolne wraz z określeniem terminu przedstawienia informacji o sposobie, trybie i okresie realizacji zaleceń pokontrolnych.

§ 20.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Obrony Narodowej: Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100, poz. 1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz. 1207, Nr 126, poz. 1382, 1383 i 1384 i Nr 128, poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 45, poz. 391, Nr 124, poz. 1151 i 1152, Nr 171, poz. 1663, Nr 213, poz. 2081 i Nr 223, poz. 2215, z 2004 r. Nr 210, poz. 2135 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 i Nr 169, poz. 1420.

Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. Nr 20, poz. 245).


xxx, dzień dobry

FILLER dzień dobry panu FILLER proszę pana, chodzi mi o informację o korzystaniu z bezpłatnych przejazdów, kto może korzystać i czy trzeba mieć jakiś dokument

proszę pani, sporo osób jest, które mogą korzystać, o jakąś konkretną pani chodzi?

tak o o starszą osobę

proszę panią, jak się skończy siedemdziesiąt lat, to można na dowód osobisty jeździć bezpłatnie

tylko dowód osobisty

tak

tak, dziękuję panu ba

proszę bardzo


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc?

dzień dobry, powiedziałby mi pan, o której jest teraz FILLER autobus sto dwa FILLER z przystanku Orzeł chyba

tam z R K S

R C S Orzeł coś tam w stronę Śródmieścia...

najbliższy odjazd będzie o godzinie trzynastej dwadzieścia osiem

następny?

czterdzieści cztery

dziękuję

bardzo do widzenia

proszę bardzo

do usłyszenia


po rozpoznaniu, z udziałem Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 8 września 2005 r., pytania prawnego Sądu Okręgowego w Koszalinie o stwierdzenie: czy art. 91b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r.- Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112) oraz art. 91b ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r.

Nr 118, poz. 1112, ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 34 lit. a ustawy z dnia 15 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1845), w zakresie wyłączającym prawo nauczyciela zatrudnionego w placówce niepublicznej w wymiarze co najmniej 1/2 etatu obowiązującego wymiaru zajęć, z grupy nauczycieli uprawnionych do wcześniejszej emerytury bez względu na wiek, są zgodne z art. 2 w części wyrażającej zasadę sprawiedliwości społecznej i z art. 32 Konstytucji,

Art. 91b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 15 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1845), w zakresie, w jakim w związku z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. b wyłącza stosowanie art. 88 tej ustawy do nauczyciela zatrudnionego w placówce niepublicznej w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, oraz art. 91b ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 34 lit. a ustawy z dnia 15 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1845), w zakresie, w jakim w związku z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. b wyłącza stosowanie art. 88 tej ustawy do nauczyciela zatrudnionego w placówce niepublicznej w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, są niezgodne z art. 32 ust. 1, a przez to z nakazem urzeczywistnienia zasad sprawiedliwości społecznej wyrażonym w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.


Zygmunt Hohenzollern (arcybiskup magdeburski)

Zygmunt Hohenzollern (ur. 2 grudnia 1538 w Berlinie, zm. 14 września 1566) - arcybiskup Magdeburga od 1552 roku i Halberstadt od 1557 roku.

Był synem Joachima II, elektora brandenburskiego, i jego drugiej żony Jadwigi Jagiellonki, córki polskiego króla Zygmunta I Starego.

26 października 1552 roku został wybrany arcybiskupem Magdeburga; jako taki był następcą swojego przyrodniego brata Fryderyka.

W 1554 roku otrzymał od papieża Juliusza III zgodę na objęcia arcybiskupstwa w tak młodym wieku.

W 1557 roku został biskupem Halberstadt.

Jego wuj Zygmunt II August, król Polski i wielki książę litewski, rozważał możliwość powierzenia mu korony po swojej śmierci.

Zygmunt Hohenzollern zmarł jednak przed swoim wujem, przez co osadzenie go na polskim tronie pozostało jedynie w sferze planów.


Pojęcie splątania pojawiło się w roku 1935, kiedy to Erwin Schrodinger określił w ten sposób pewien rodzaj korelacji kwantowomechanicznych.

Splątanie jest podstawową cechą teorii kwantowej i jest silnie powiązane z paradoksem EPR.

Eintein, Podolski i Rosen próbowali podać przykład, który świadczyłby o niekompletności teorii kwantowej oraz o istnieniu tak zwanych zmiennych ukrytych.

J. S. Bell wykazał, że mechanika kwantowa łamie założenia ich eksperymentu, co świadczy na korzyść nielokalnych procesów mikroskopowych.

Splątanie jest przejawem tej właśnie nie-lokalności.

Pojawia się, gdy układ jest złożony z kilku podukładów kwantowych (np. para fotonów).

Sens ﬁzyczny splątania przejawia się poprzez istnienie takich korelacji między podukładami, których nie da się otrzymać poprzez działanie na każdym podukładzie z osobna.

Korelacji tych nie jesteśmy w stanie otrzymać na gruncie ﬁzyki klasycznej.

Nie można zwiększyć stopnia splątania stanu przez operacje lokalne.

Dokonując lokalnych manipulacji na jednym z podukładów doprowadzamy także do zmian w drugim.

Ten związek, wynikający po części z własności iloczynu tensorowego, a także z założenia, że pomiar jest rzutowaniem na podprzestrzeń, prowadzi do zupełnie nieklasycznego rodzaju korelacji pomiędzy podukładami.


Borek (powiat poddębicki)

Borek – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Wartkowice.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa sieradzkiego.


Zasilacz ATX ma interesującą cechę: przy dużym obciążeniu wyjścia 12V następuje spadek napięcia na tym wyjściu poniżej 12V.

W przerabianym przez nas egzemplarzu, przy obciążeniu wyjścia 12V opornikiem 2Ω, czyli prądem 12V / 2Ω = 6A , napięcie spadło do 11.4V.

Można zapobiec temu spadkowi napięcia obciążając równocześnie wyjście 5V.

W przerabianym zasilaczu obciążenie wyjścia 12V opornikiem 2Ω i równocześnie obciążenie wyjścia 5V opornikiem 3.5Ω spowodowało, że napięcie spadło już tylko do 11.8V.

Zapobieganie spadkowi napięcia na 12V poprzez obciążenie wyjścia 5V warto wykonać tylko w wypadku, gdy jest to rzeczywiście potrzebne.

Aby się o tym przekonać należy sprawdzić w instrukcji ładowarki ile wynosi maksymalny pobór prądu i jakie jest minimalne wymagane napięcie.

Następnie należy sprawdzić, czy przy obciążeniu wyjścia 12V takim prądem napięcie nie spadnie poniżej wymaganego minimum.

Jeśli tak jest, trzeba dobrać obciążenie wyjścia 5V tak, aby napięcie na wyjściu 12V nie spadało poniżej minimum.

W przerabianym egzemplarzu napięcie nie spadało poniżej 11V, czyli napięcia minimalnego dla używanej przez nas ładowarki, dlatego nie było potrzeby obciążania wyjścia 5V.

Testowanie obciążenia nie jest łatwe, ponieważ moc wydzielana na rezystorach jest bardzo duża i wymaga zastosowania oporników o odpowiedniej obciążalności.

Ponadto aby precyzyjnie dobrać obciążenie 5V wskazane jest wykorzystanie rezystorów o regulowanym oporze.

My skorzystaliśmy tu z pomocy elektryka – profesjonalisty.

Kiedy znamy juz wartość oporu, którym chcemy obciążyć wyjście 5V, możemy wyliczyć moc, jaka będzie wydzielała sie na rezystorze (a tym samym obciążenie zasilacza).

Skorzystamy ze wzoru:

Przykładowo dla wymaganego oporu 3Ω wydzielana moc wyniesie:

P = (5V) 2 / 3Ω = 8.3W

Aby tak duża moc nie wydzielała się na 1 oporniku, należy użyć 3 oporników 1Ω połączonych szeregowo.

Przy takim połączeniu moc wydzielana na pojedynczym rezystorze to 8.3W / 3 = 2.8W .

Możemy zatem bezpiecznie zastosować dostępne w handlu oporniki ceramiczne 1Ω o obciążalności 10W.

Analogicznie, gdy wymagany opór to 2Ω, moc wydzielana wyniesie:

W takim wypadku sugerujemy zastosowanie połączonych szeregowo czterech oporników 0.56Ω o dopuszczalnej obciążalności 10W.

Przy takim połączeniu opór całkowity wyniesie 4 · 0.56Ω = 2.24Ω , a całkowita wydzielana moc wyniesie 5V / 2.24Ω = 11.16W .

Moc wydzielana na pojedynczym rezystorze: 11.16W / 4 = 2.79W .

Gdy wymagany opór jest jeszcze mniejszy (czyli wymagane jest większe obciążenie zasilacza), należy już zastosować równoległe połączenie oporników.

W takim wypadku opór całkowity wyliczamy z zależności:

1 / R = 1 / R 1 + 1 / R 2 + ...

+ 1 / R n

Przykładowo użycie 6 oporników 10Ω połączonych równolegle da nam:

1 / R = 6 · 1 / (10Ω)


W okresie od powstania cmentarza do końca II wojny światowej pochowano na nim ok. 30 żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego.

Niemcy nigdy nie sprofanowali leśnego cmentarza, chociaż na pewno o nim wiedzieli.

Być może obawiali się, że partyzanci nie uszanowaliby także ich pobliskiego cmentarza, na którym we wrześniu 1939 r. po bitwie pod Barakiem pochowali 200 swoich żołnierzy.

W 1947 r. członkowie związku uczestników walki zbrojnej postawili na cmentarzu partyzanckim skromny pomnik opatrzony metalowym krzyżem i tablicą z napisem: Rozumni szałem – silni jednością/ dając w ofierze życie i sławę/ padliście, walcząc z wroga podłością/ o wolność Polski, za świętą sprawę.

Po krótkim okresie tolerancji przez władzę ludową faktu, że istnieje cmentarz partyzancki, do października 1965 r. zabraniano jakichkolwiek prac konserwatorskich na tej nekropolii, a nawet wywierano naciski na rodziny, by po ekshumacji zwłok zabrać je na inne cmentarze.

Pod koniec lat 60., dzięki staraniom środowisk kombatanckich udało się wreszcie nadać cmentarzowi partyzanckiemu pod Skarżyskiem status cmentarza wojennego.

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Radomiu wybudowała drogę dojazdową łączącą pobliski teren cmentarza z drogą krajową nr 7.

W roku 1989 wybudowane zostało ogrodzenie, a na początku roku 2000 wszystkie mogiły obmurowano i zaopatrzono w marmurowe krzyże na kształt krzyża orderu Virtuti Militari.

(Dzwonek)

Już kończę, pani marszałek.

Obecnie cmentarz otoczony jest opieką urzędu wojewódzkiego w Kielcach, Urzędu Miasta Skarżyska-Kamiennej, Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Radomiu oraz środowisk kombatanckich.

Trzy razy w roku odbywają się na nim uroczystości patriotyczne.

Stał się on także ważnym punktem na szlaku turystycznym wiodącym wokół mojego miasta.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Ewa Kierzkowska:

Dziękuję panu posłowi.

Głos ma pan poseł Krzysztof Jurgiel, Prawo i Sprawiedliwość.

Proszę, panie pośle.

Poseł Krzysztof Jurgiel:

Wysoka Izbo!

Podczas ostatniego posiedzenia Sejmu w związku z wystąpieniem pana ministra Marka Sawickiego w czasie debaty dotyczącej sytuacji polskiego rolnictwa wygłosiłem pierwszą część mojego oświadczenia dotyczącego sytuacji w polskim rolnictwie.

Wracam więc do drugiej części.


Krzysztof Mehlich

Krzysztof Jan Mehlich (ur. 2 sierpnia 1974 w Strzelcach Opolskich), polski lekkoatleta - płotkarz.

Absolwent AWF w Katowicach.

Zawodnik Victorii Racibórz i AZS-AWF Katowice.

Olimpijczyk z Atlanty (1996).

Brązowy medalista mistrzostw Europy juniorów z San Sebastian (1993) w sztafecie 4 x 400 m (3.08.75).

W Fukuoce (1995) zdobył brązowy medal uniwersjady w biegu na 110 m pł (13.66).

Mistrz Polski w biegu 110 m pł (1996), 2-krotny halowy mistrz kraju (2001, 2002).

5. zawodnik Pucharu Europy w Lekkoatletyce (Brema 2001), czym przyczynił się do historycznego triumfu polskiej męskiej reprezentacji.

Rekord życiowy w biegu na 110 m pł - 13.40 (1996).

Pracownik naukowy AWF w Katowicach.

Brat Ronalda, również reprezentacyjnego płotkarza.


- Przepraszam, może pan coś zrobić z tą muzą?

- Adam usłyszał ludzki głos, otworzył oczy i pomarańczowo czarna okładka „Load” przedstawiająca rozlaną krew albo ropę zamieniła się w bladą twarz chłopaka ze śladami czerwonej szminki na szyi.

- Jasne - uśmiechnął się pojednawczo.

- Już ściszam.

- A może pan puścić coś innego?

Ten kawałek jest jakiś taki… no nie wiem… jakiś taki…

Chłopak przerwał, próbując przypomnieć sobie najwłaściwsze słowo określające dezaprobatę, ale w dymkach komiksów, brykach lektur i promocyjnych gazetkach, które czytał, nie było zbyt dużego wyboru.

W końcu jednak znalazł:

- Przypałowy!

Na przykład Modern Talking.

Zna pan taką starą kapelę?

Adam zastosował sposób wypróbowany w kontaktach z uciążliwymi klientami.

Policzył w myślach do trzech.

Nie było o co się wściekać.

Należało tylko przyjąć do wiadomości, że gościem pubu znowu był przedstawiciel obcego gatunku.

Mnóstwo ich ostatnio przychodziło do Lucyfera, jakby nikt nie słyszał, co gra się w tym pubie.

Cóż więcej Adam mógł zrobić?

Wziąć przykład z Martina Lutra i wywiesić na drzwiach kartkę z nazwami dziewięćdziesięciu pięciu zespołów, których nie słucha się w tym lokalu?

Inwazja głuchych doprowadzała go do szału, ale jako barman i kelner z kilkuletnią praktyką, miał wprawę w nawiązywaniu kontaktu z każdym, kto znał sto słów polskich, angielskich lub niemieckich.

- Modern Talking przypałowy?

Dlaczego przypałowy? - zapytał przyjaźnie, jak ciekawskie dziecko, któremu należy objaśnić, dlaczego kwadrat ma cztery boki równe.

- No nie wiem.

Może to złe słowo.

Ale ta pana muza jest jakaś taka… pochlastać się przy tym można.

A moja dziewczyna ma dziś urodziny.

- Rozumiem.

To co proponujesz?

- Coś wesołego.

Jak pan nie ma tłoków, to może Spice Girls….

albo… - nagle chłopak stuknął się palcem w czoło.

- Wiem!

Britney Spears!

Ja za nią nie przepadam, ale Gośka, to znaczy się moja laska…

- Rozumiem.

Zaraz sprawdzę.

Adam wyjął listę płyt i udawał, że ją skrupulatnie przegląda.

Wszystkie propozycje wymienione przez chłopaka były na kartce.

Szef przyniósł te płyty z domu, ale Adam trzymał je w osobnej szafce, żeby nie dotykały innych, nawet pudełkami.


Hubert Pirker

Hubert Pirker (ur. 3 października 1948 w Rennweg am Katschberg) – austriacki polityk, poseł do Parlamentu Europejskiego (1996–2004 i 2006–2009).

Życiorys

Kształcił się w zakresie nauczania i teorii komunikacji, uzyskał stopień naukowy doktora.

Pracował jako nauczyciel matematyki, a następnie wykładowca na Uniwersytecie w Klagenfurcie.

Zajmował się także działalnością doradczą, a w 1989 stanął na czele regionu organizacji pracowniczej.

Zaangażowany w działalność Austriackiej Partii Ludowej (ÖVP).

W latach 1990–1994 zasiadał Rady Narodowej, niższej izbie austriackiego parlamentu.

Po akcesie Austrii do Unii Europejskiej w wyborach powszechnych w 1996 został deputowanym do europarlamentu.

W 1999 uzyskał reelekcję.

Po raz trzeci zasiadał w PE w 2006 w miejsce Ursuli Stenzel.

Był m.in. członkiem grupy chadeckiej, Komisji Spraw Zagranicznych, Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony, a w latach 2006–2009 przewodniczącym Delegacji do spraw stosunków z Półwyspem Koreańskim.


Mosty Średzkie

Mosty Średzkie, to zespół czterech mostów, stanowiących przeprawę nad rzeką Bystrzyca we Wrocławiu, w rejonie osiedla Leśnica.

Mosty zlokalizowane są w ciągu ulic: Ulica Kosmonautów – Ulica Średzka, stanowiących część drogi krajowej nr 94.

Na Mosty Średzkie składają się dwa mosty stare wybudowane w 1948 roku w miejscu zburzonych podczas działań wojennych i dwa mosty nowe wybudowane w 1995 roku.

Mosty wschodnie, stary i nowy, przerzucone są nad głównym korytem rzeki Bystrzyca.

Mosty zachodnie, stary i nowy, przerzucone są nad ramieniem bocznym – młynówką odprowadzającą wodę z Młyna Leśnica.

Obecnie, po regulacjach rzeki przeprowadzonych także w tym rejonie, dla potrzeb budowy Zbiornika Mietków, z dawnej młynówki pozostał końcowy odcinek zasilany wodami potoku Leśna.

W skład tego zespołu mostów wchodzą następujące mosty:

nowy most Średzki wschodni

nowy most Średzki zachodni

stary most Średzki wschodni (Weistritz Brücke)

stary most Średzki zachodni (Mühlgrabenbrücke).

Nowe mosty zostały wybudowane na południu, powyżej mostów starych.

Historia

Obecne mosty, to konstrukcje wybudowane już w okresie powojennym.

W miejscu tym istniały przeprawy mostowe znacznie wcześniej.

Początkowo były to mosty drewniane, które w ciągu historii ulegały wielokrotnie zniszczeniom i były odbudowywane.

Przed wojną istniały w tym miejscu mosty łukowe, betonowe, wybudowane w latach 1909–1912 podczas regulacji rzeki.

Zniszczone podczas działań wojennych w 1945 roku, zostały odbudowane w 1948 roku.

W 1952 roku przeprowadzono przez mosty wybudowaną linię tramwajową do Leśnicy.

Znaczące zwiększenie natężenia ruchu wymusiło budowę nowych mostów, równolegle do starych, tak aby rozdzielić kolidujący na ze sobą na starych mostach ruch samochodowy i tramwajowy.

Przed wybudowaniem w 1995 roku nowych mostów dla ruchu tramwajowego, podwójna linia tramwajowa redukowana była przed mostami starymi do pojedynczego toru, a ruch tramwajowy odbywał się w pasie drogowym.

Obecnie nowe mosty zapewniają możliwość przeprawy na dwóch torach dla ruchu tramwajowego, a na starych mostach pozostawiono jezdnię dla ruchu kołowego.

Konstrukcja

Mosty stare, to mosty jednoprzęsłowe, żelbetowe.

Nawierzchnia jezdni bitumiczna.

Nowe mosty zostały wybudowane również jako jednoprzęsłowe o konstrukcji w postaci łuku z pełnościennym ustrojem nośnym, żelbetowym.

Nawierzchnia jezdni, w której przebiegają dwa tory tramwajowe, również bitumiczna.


2006-01-25: Sondaż CBOS: 51% Polaków źle ocenia pracę Sejmu

W najnowszym sondażu przeprowadzonym przez CBOS ponad połowa Polaków (51%) źle ocenia pracę Sejmu.

26% ankietowanych ocenia ją dobrze, a 23% nie ma zdania.

W porównaniu do grudnia sytuacja nie zmieniła się znacząco.

Należy jednak zaznaczyć, że ankieta została przeprowadzona jeszcze przed kryzysem sejmowym z 11 i 12 stycznia.

Negatywnie o Senacie wypowiedziało się 42% ankietowych, pozytywne opinie wystawiło 27%, a zdania w tej sprawie nie ma 31%.

Autorzy sondażu porównali jego wyniki z tymi jakie uzyskał Sejm i Senat poprzedniej kadencji.

Są one lepsze od tych przeprowadzanych w ostatnich miesiącach kadencji poprzedniego parlamentu, ale gorsze w porównaniu z początkiem jego działalności w 2001 roku.

W badaniach CBOS sprawdzano także sympatię wobec prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Jego działalność oceniło dobrze 39% ankietowanych.

Obserwatorzy podkreślają, że to bardzo niski wynik.

Poprzedni prezydent, Aleksander Kwaśniewski osiągał o wiele większe poparcie zarówno na początku, jak i na końcu swojej 10-letniej kadencji.

Również Lech Wałęsa cieszył się większym poparciem (60%) na początku swoich rządów.


Dyrektora szkoły, która zapomniała zamówić testy na egzamin końcowy, została ukarana.

- Wina nie jest aż taka, by zachodziły przesłanki do rozwiązania z nią umowy o pracę.

Wyciągnąłem konsekwencje dyscyplinarne, ale nie podam szczegółów.

Zabrania mi tego ustawa o ochronie danych osobowych - powiedział wczoraj Grzegorz Leśniewicz, starosta zgierski, któremu podlega ozorkowska szkoła.

Szczegółów nie podaje również ukarana dyrektorka Dorota Ryk.

- Po waszej publikacji zostałam gwiazdą medialną, dlatego nie chcę już czytać w gazetach informacji o sobie - wyjaśniła.

Wcześniej bała się, że zostanie zwolniona, dlatego - jak mówi teraz - akceptuje tajemniczą karę i nie będzie się odwoływać.

Tydzień temu napisaliśmy, że Szkoła Podstawowa nr 1 w Ozorkowie zapomniała zamówić testy na egzamin, który 4 kwietnia pisali szóstoklasiści w całej Polsce.

Ten egzamin to najważniejsze wydarzenie w podstawówce.

Daje prawo do kontynuowania nauki w gimnazjum.

Testy trzeba było zamówić w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej do 20 października 2005 r.

W listopadzie OKE alarmowała szkołę, że nic od niej nie dostała.

Dyrektorka poprosiła wtedy sekretarkę, by wysłała zamówienie, które jednak... nie doszło.

Ryk mogła się o tym dowiedzieć w lutym, na zebraniu w OKE, ale - zamiast pojechać tam osobiście - wysłała jedną z nauczycielek.

Mówiła, że była.

Teraz widzę, że kłamała - ubolewała Ryk w rozmowie z " Gazetą ".

O tym, że jej szkoła nie zamówiła testów, dowiedziała się dzień przed egzaminem późnym wieczorem (zaniepokoiło ją, że nie przywiózł ich kurier).

W dniu egzaminu skoro świt osobiście pojechała do Łodzi po testy i - na szczęście - egzamin został przeprowadzony.

- Brak mi słów - komentowała Wiesława Zewald, dyrektor OKE, która o podobnej historii jeszcze nie słyszała.


" Różni specjaliści z dziedziny medycyny wieszczą, że pozostało mi do przeżycia od dwóch dni do dwóch miesięcy.

Wszystko to czcze spekulacje, na które reaguję uśmiechem.

Spoglądam w przyszłość bez zacietrzewionego optymizmu, ale i bez strachu.

Wiem, że jedyne, co mogę w tej chwili zrobić, to przesłać Wam dowody swej miłości i zachęcić do tego, abyście utrzymywali świat w ruchu.

Wybaczcie mi, proszę, moją lekkomyślność.

Nie jestem w stanie traktować śmierci serio.

Wydaje mi się niedorzeczna."


xxx, dzień dobry

FILLER dzień dobry FILLER proszę pana, ja chciałem zapytać o linię siedemset FILLER ___ idzie do Konstancina tak?

siedemset, tak, od Centralnego do Konstancina

tak, FILLER którędy on jedzie od Centralnego

FILLER on jedzie przez Chałubińskiego Aleję Niepodległości...

aha, dziękuję dziękuję bardzo

dziękuję


Leszek Mazowiecki (ur. ok. 1162 lub nieco wcześniej, zm. 1186), książę mazowiecki w latach 1173 - 1186.

Leszek był drugim pod względem starszeństwa synem Bolesława IV Kędzierzawego i jego pierwszej żony Wierzchosławy nowogrodzkiej.

Niegdyś sądzono, że jego matką była druga żona Maria.

Po odkryciu monet Leszka, który nazywa siebie na nich synem Bolesława i Anastazji (drugie imię Wierzchosławy), pogląd ten okazał się nietrafny.

Imię Leszka mogło nawiązywać bądź do tradycji dworskiej utrwalonej w Kronice polskiej Anonima tzw. Galla lub do wcześnie zmarłego stryja, syna Bolesława III Krzywoustego Leszka Bolesławowica.

Po śmierci w 1172 roku starszego brata Bolesława stał się jedynym dziedzicem ojca.

Dzielnicę ojcowską przyszło mu objąć już w wieku około 12 lat, początkowo pod opieką Kazimierza II Sprawiedliwego.

Leszek, jak zapisał w swojej kronice Wincenty Kadłubek, był niezwykle słabego zdrowia i z tego powodu jeszcze w 1177 roku rządy sprawował w jego imieniu możnowładca mazowiecki Żyron.

Formalnie samodzielne rządy Leszek objął dopiero po 1177 roku i w swojej polityce oparł się na ścisłej współpracy z Kazimierzem II Sprawiedliwym, którego interesów w księstwie mazowieckim pilnował od momentu objęcia władzy w Krakowie przez tego ostatniego możnowładca mazowiecki Żyron.

Przejawem dobrych stosunków było uczestnictwo razem z Kazimierzem w wojnie z księciem mińskim Włodzimierzem, który w 1180 roku zagarnął księstwo brzeskie należące do szwagra Leszka, Wasylka.

Po długiej i wyczerpującej wojnie, Brześcia ostatecznie nie udało się odzyskać, zaś Wasylko przekazał wszelkie prawa do swoich włości Leszkowi (Brześć do Polski przyłączył dopiero Kazimierz Sprawiedliwy w 1191 roku).

W 1184 roku Leszek dość niespodziewanie zmienił swą politykę dynastyczną.

Z nie znanych powodów zawezwał na dwór do Płocka syna Mieszka III Starego Mieszka Młodszego i powierzył mu rządy namiestnicze.

Co więcej Leszek wyznaczył prawdopodobnie Mieszka Młodszego w przypadku swojej bezpotomnej śmierci na następcę.

Do scedowania Mazowsza i Kujaw na rzecz linii wielkopolskiej Piastów ostatecznie jednak nie doszło, gdyż jak dowiadujemy się z kroniki Wincentego Kadłubka, Mieszko zachowywał się w dzielnicy krewniaka w sposób, jakby to on był udzielnym księciem, co zraziło ostatecznie Leszka do potomstwa Mieszka Starego.


Osówiec (województwo kujawsko-pomorskie)

Osówiec – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Sicienko.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.


Nawłoć kanadyjska

Nawłoć kanadyjska (Solidago canadensis L.) – gatunek rośliny wieloletniej, należący do rodziny astrowatych.

Nazwa ludowa: "Drzewko Matki Boskiej".

Pochodzi z wschodniej części Ameryki Północnej .

Jako uciekinier z upraw rozprzestrzenił się w Europie.

W Polsce rośnie na większości terytorium na siedliskach naturalnych i synantropijnych.

Status gatunku w polskiej florze: kenofit, agriofit.

Prawdopodobnie rozprzestrzeniła się z uprawy roślin ozdobnych, doskonale aklimatyzuje się i zaczyna nawet wypierać gatunki rodzime.

Specjaliści uważają, że z tego powodu powinna być zwalczana.

Morfologia

; Łodyga: Wysokość do 1,5 m, wzniesiona, sztywna, pojedyncza, naga lub rzadko owłosiona, cienka.

Wewnątrz jest pusta.

; Liście: Podługowatolancetowate albo lancetowate, o zaostrzonych końcach, brzegi ostro piłkowane.

Po liściach najłatwiej odróżnić ją od podobnego gatunku – nawłoci pospolitej.

Wszystkie liście z rzadka owłosione, zmniejszające się ku wierzchołkowi łodygi.

; Kwiaty: Drobne, żółte, zebrane w koszyczki (od 5 do 14 kwiatków w jednym koszyczku), a te w wiechowate kwiatostany na szczycie łodygi.

Listki okrywy kwiatostanu stępione, bardzo nierówne, lancetowatego kształtu.

; Owoc: Niełupki z puchem kielichowym.

; Kłącze: Silnie rozgałęzione.

Biologia i ekologia

Siedlisko: aluwia nadrzeczne, rowy melioracyjne, mokre łąki.

W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla zespołu Ass.

Rudbeckio-Solidaginetium .

Kwiaty przedprątne, zapylane przez motyle i błonkówki.

Roślina miododajna.

Kwitnie od lipca do sierpnia .

Nasiona rozsiewane przez wiatr.

Roślina trująca: Podobnie jak nawłoć pospolita jest rośliną szkodliwą dla bydła domowego.

Stosowana w odpowiednich dawkach posiada też podobne właściwości lecznicze.

Zastosowanie

Jest uprawiana jako roślina ozdobna.

Ciekawostki

Indianie Odżibwejowie robili lewatywy z korzeni nawłoci.

Z ziela i korzeni sporządzali wyciągi, które używali wewnętrznie jako środki pobudzające i wzmacniające.

Indianie Alabama używali herbatki z nawłoci do leczenia przeziębień, zaś zewnętrznie do leczenia obolałych miejsc.


Roewe

Roewe – chiński producent samochodów należący do koncernu Shanghai Automotive Industry Corporation (SAIC) od listopada 2006 roku produkuje modele na bazie kupionych technologii od upadłego MG Rover.

Pierwszy model firmy zadebiutował w listopadzie na Beijing Auto Show 2006.

Był to model Roewe 750 oparty na Roverze 75 z lat 2003-2005.

Od wzoru odróżniał się innym tyłem, logiem oraz lekko zmienionym wnętrzem.

Model stał się również dłuższy.

Roewe planuje wprowadzenie w latach 2006-2011 30 nowych modeli, natomiast w 2007 roku Roewe wyprodukowało już 120 000 nowych samochodów.

Wprowadzenie nazwy Roewe było spowodowane brakiem możliwości zakupu praw do marki Rover przez chiński koncern.

Prawa te były w posiadaniu BMW, które zdecydowało je sprzedać.

W tym momencie zareagował Ford, który posiadał prawo pierwokupu nazwy Rover w związku z zakupem Land Rovera od BMW w 2000 roku.

Obecnie prawo do korzystania z marki Rover ma koncern Tata Motors, który odkupił je od Forda razem z markami Jaguar i Land Rover.

Logo Roewe również jest zbliżone wyglądem do pierwowzoru.

Pochodzenie nazwy

Słowo Roewe to zlepek dwóch słów - "Rong", które oznacza w języku chińskim honor i "Wei", które oznacza moc i prestiż.

Modele

Roewe 750

MG 550

Roewe 750

Jest to pierwszy model firmy, w dużej mierze zmodernizowany Rover 75.

Zaliczany do segmentu E.

W Chinach został wyceniony na 210 000 yuanów.

Roewe 550

Jest to pierwszy model własnej konstrukcji, aczkolwiek prace projektowe trwały nad nim w momencie upadku MG Rover i zostały dokończone po wykupieniu praw przez koncern SAIC.

Zaliczany jest do segmentu D. Został jednak oparty na bazie Roewe 750.

W kwietniu 2007 roku pokazano model koncepcyjny na Shanghai Auto Show, natomiast oficjalny debiut nastąpił w kwietniu 2008 roku na Beijing Motor Show.

Kontrowersje wywołało podobieństwo do Lexusa IS.

Na razie żaden z modeli nie jest oferowany w Europie.

W 2008 roku natomiast modele 550 i 750 trafiły do sprzedaży w Chile jako MG 550 i MG 750.


2008-09-04: System odnajdzie wzywającego pomocy

Zmiana prawa - platforma informatyczna, która umożliwi identyfikację i zlokalizowanie osób dzwoniących pod numer 112, będzie gotowa dopiero na wiosnę 2009 r., pisze Gazeta Prawna.

Osoba dzwoniąca pod numer 112 i wzywająca pomocy zostanie jednocześnie zlokalizowana i zidentyfikowana.

Przedsiębiorcy telekomunikacyjni posiadający powyżej 1 miliona abonentów przekażą ich dane do systemów centrów powiadamiania ratunkowego.

Informacje na temat lokalizacji abonenta będą przesyłane co najmniej dwoma łączami telekomunikacyjnymi na każdorazowe zapytanie służb powołanych do niesienia pomocy.

System zapewni gromadzenie i przetwarzanie danych o przynależności numeru telefonicznego do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego oraz czasie jego udostępnienia w okresie ostatnich 12 miesięcy.

Za jego obsługę, administrowanie i serwis techniczny będzie odpowiedzialny UKE.

System lokalizacji umożliwi wyłapywanie i karanie osób dokonujących fałszywych zgłoszeń.

Pozwoli też na szybkie uruchomienie służb ratowniczych i lepszą organizację ich pracy.

Ratownicy będą mogli dotrzeć do wzywającego pomocy nawet wtedy, gdy nie poda on swojego położenia.

Operatorzy już dzisiaj mają możliwości techniczne, by ustalić lokalizację dzwoniącego.

Potrzeba na to jednak znacznie dużo więcej czasu.

Najpierw operator musi ustalić, do jakiej telefonii komórkowej należy numer, z którego dzwoniono.

Po zalogowaniu na stronę przedsiębiorcy telekomunikacyjnego możliwa jest dopiero lokalizacja abonenta.

Od wiosny przyszłego roku te informacje będą dostępne już w chwili połączenia z numerem 112.

System ma być doskonalony do 2010 roku.

13 mln zł wyniesie minimalny koszt utworzenia platformy lokalizacyjno-informacyjnej 3 mln zł wyniesie roczny koszt administrowania systemem