Oto oni: najlepsi wśród qmamowców, laureaci miesięcznego wyboru w konkursie " Qmam media ": Jooke, Zszywka, Szczepan, Jestem, LO MIX, Szkolna Dżungla.

Tak, tak, wiemy...

Daliśmy trochę poczekać na ten werdykt.

Nadrabiamy zaległości i odtąd co tydzień, do drugiej połowy lutego ogłaszać będziemy kolejnych laureatów miesięczny Konkursu.

Z nagrodzonymi redakcjami skontaktujemy się mailowo, by ustalić szczegóły przekazania upominków Jury postanowiło przyznać wszystkie przewidziane regulaminem miejsca w ramach dwóch kategorii.

W kategorii qmama cyklicznego nagrodzono redakcje:

Jury przyznało nagrody w kategorii " qmama warsztatowego " 9/2010 redakcjom qmamów: - Zespołu Szkół w Puchaczowie.

Zszywka - Gimnazjum w Wasilkowie.

Szczepan - 6 Szczepu Harcerskiego, Hufiec ZHP Gniezno.

Jury przyznało nagrody w kategorii " qmama cyklicznego " 9/2010 redakcjom qmamów:

Jestem - Stowarzyszenia " Jestem " z Torunia.

LO MIX - LO im. Władysława Orkana w Sadownem.

Szkolna Dżungla - Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Drezdenku.

Laureatom serdecznie gratulujemy!

Już za tydzień kolejne dobre wiadomości .

Zaglądajcie na naszą stronę.


Kazanie na dzień św. Katarzyny nawiązuje do tradycyjnego wykładu Pieśni nad Pieśniami Salomona: Oblubieniec i Oblubienica to Chrystus i Kościół (tak już Hipolit, 1 poł. III w., podążający utartą przez św. Pawła drogą) bądź Chrystus i ludzka dusza (tak Orygenes).

Wedle Orygenesa dusza z mroków cielesności wznosi się ku kontemplacji Boga, to do niej, do duszy zanurzonej w ciemnościach kieruje Chrystus słowa: „Wstań, pośpiesz się, przyjaciółko moja, i pójdź” [Stępień 2003].


W oparciu o zróżnicowanie kątów padania promieni słonecznych na powierzchnię Ziemi wyznaczone zostały strefy oświetlenia : 1. jedna strefa międzyzwrotnikowa, 2. dwie symetrycznie położone strefy umiarkowanych szerokości, 3. dwie strefy okołobiegunowe.

Granice stref przebiegają wzdłuż zwrotników i kół podbiegunowych .

Granicę strefy międzyzwrotnikowej /gorącej/ stanowią dwa zwrotniki.

Strefa międzyzwrotnikowa wyróżnia się wśród pozostałych tym, że tylko na jej obszarze promienie słoneczne padają pod kątem prostym na powierzchnię Ziemi, a Słońce może górować w zenicie.

Granicę stref umiarkowanych szerokości geograficznych stanowią zwrotniki i koła podbiegunowe.

Strefę przejściową cechuje największe zróżnicowanie klimatyczne w ciągu roku.

Granicą stref okołobiegunowych są koła podbiegunowe.

W strefie okołobiegunowej /zimnej/ występuje zjawisko dni i nocy polarnych, a w rejonie kół podbiegunowych na wiosnę oraz jesienią występują białe noce.

Zjawisko to polega na przechodzeniu zmierzchu w świt bez zapadania ciemności.

Przyczyną białych nocy jest „zachodzenie” Słońca nie głębiej niż 10º poniżej linii horyzontu i docieranie promieniowania słonecznego rozproszonego, które nie pozwala na zapadnięcie nocnych ciemności.

W której strefie oświetlenia Ziemi dni trwają dłużej niż 24 godziny?

W ktorej strefie oświetlenia Ziemi sa najmniejsze różnice w długości trwania dnia i nocy?

Ile razy w roku promienie słoneczne padają pod kątem prostym na zwrotnik Raka?


Anna kiwa przecząco głową i nalewa whisky do dwóch szklaneczek.

Dodaje wodę/lód.

Jedną szklaneczkę podaje Irenie.

IRENA: Cały czas się głośno śmiał.

I miał taką czarną, gęstą czuprynę.

Nie pamiętasz go?

ANNA: Nie.

Irena pije mały łyk.

IRENA: Ale Adama nie zapomniałaś.

ANNA: Nie.

Nie zapomniałam.

Anna odwraca się.

Pije łyk.

IRENA: Adam!

Co to była za miłość.

Boże!

Wszystkie dziwiłyśmy się potem, że za tobą nie wyjechał.

Albo, że ty nie zostałaś.

ANNA: Ja też się dziwiłam.

IRENA: Podobno się nie ożenił.

Masz telefon do niego ?

ANNA: Tak.

IRENA: Dzwoniłaś?

ANNA: Nie.

IRENA: Zadzwonisz?

ANNA: Może.

I co z tym twoim Piotrem?

IRENA: Wyrzucili go z trzeciego roku.

Był bardzo zdolny, ale pozawalał jakieś egzaminy.

Poszedł na dziekankę.

Potem pracował w Szwecji jakiś czas.

Na budowach.

Betoniarka przygniotła mu palce.

I wtedy okazało się, że nie będzie już pianistą.

Najgorsze, że jest ambitny.

ANNA: Zauważyłam.

IRENA: Początkowo nawet nieźle zarabiał, ale potem stracił wszystkich klientów.

Mówił ci, że się śpieszy do któregoś ?

ANNA: Coś w tym rodzaju.

IRENA: Kłamie.

Rzadko dostaje zlecenie.

Zraził sobie mnóstwo ludzi.

Próbował handlować, ale wyciągnęłam go z tego, bo wykończyłby się.

Jest zbyt wrażliwy.

No i teraz całymi dniami grzebie w internecie albo leży na kanapie i gapi się w telewizor.

A jak już wstanie, to tylko po to, żeby wyżywać się na mnie.

Albo na córce.

Próbkę miałaś przed chwilą.

ANNA: Po co ty go do mnie przysłałaś ?

IRENA: Mówiłaś, że potrzebujesz dobrego stroiciela.

ANNA: Ale dlaczego napuszczałaś mnie na niego ?

IRENA: Mówiłam ci.

ANNA: Po co ?

IRENA: Chciałam, żebyś go poznała.

ANNA: Mogłaś mnie do was zaprosić.

IRENA: To nie to samo.

Potrafi zagrać kogoś czarującego.

Na to się nabrałam.

ANNA: Ale dlaczego tak!?

Dlaczego tutaj?!

Wytłumacz mi to.

IRENA: Chciałam żebyś zobaczyła, jaki jest naprawdę.

ANNA: Ale po co?

IRENA: Wydawało mi się, że..... a zresztą, nieważne.

ANNA: Nie kłam.

IRENA: (po chwili) Chciałam… to znaczy miałam nadzieję, że powiesz mi…, że mi powiesz, czy powinnam z nim zostać. (po chwili) Przepraszam.

Irena zaczyna płakać.

Anna przytula do siebie dygoczącą Irenę.

Po chwili Irena odchodzi od Anny i zapala papierosa.

IRENA: Powiedz mi jak to jest, kiedy człowiek jest sam?

ANNA: W jakim sensie?

IRENA: (po chwili) Wczoraj słyszałam jak mówisz do siebie.

ANNA: (zawstydzona) Tak?

IRENA: Kiedy nagle odeszłaś od stołu, po tym jak Ola zaczęła się czepiać, że nie trzymałaś tempa w drugiej części Lista, wyglądałaś strasznie.

Bałam się, że coś się stanie jak wyszłaś do toalety.

Najpierw myślałam, że mówisz do kogoś w sąsiedniej kabinie, ale zajrzałam.

Była pusta.

Anna nie wie co powiedzieć.

Pije łyk.

Ratuje ją dzwonek do drzwi wejściowych.

ANNA: Możesz otworzyć?

Rozdygotana Anna odbiera papierosa od Ireny.

IRENA: Tak.

ANNA: Jakby ktoś pytał o Bożenę, powiedz, że będzie za dwa dni.

IRENA: Dobrze.

Irena idzie otworzyć.

Anna zaciąga się mocno i “odpływa”.

Poprawia łykiem ze szklaneczki.


Miejska strona księżyca

Miejska strona księżyca – album wydany przez Stare Dobre Małżeństwo w 1998 roku.


W tym rozdziale przedstawiamy szczegółowo dwie metody przybliżania funkcji spektralnych: gaussowską i najprostszą.

Pierwsza z nich stanowi centralny punkt tej rozprawy.

Wprowadziliśmy ją w artykule, który dotyczył tarczy tlenowej.

Wstępne wyniki dla wapnia i argonu przedstawiliśmy na konferencji NuInt07, a ostateczne zostały opublikowane w pracy.

Drugą opisujemy tutaj pokrótce, a po więcej szczegółów odsyłamy do publikacji.

Pierwsze dwa podrozdziały poświęcamy podejściu do części średniopolowej i korelacyjnej.

W podrozdziale 4.3 prezentujemy przybliżony opis oddziaływań końcowych.

Chcieliśmy, żeby każdy mógł odtworzyć nasze rezultaty, dlatego wszystkie szczegóły potrzebne do modelowania tlenu, wapnia i argonu zbieramy w podrozdziale 4.4.

Rozdział kończymy podrozdziałem 4.5, w którym przedstawiamy algorytmy programu liczącego przekroje czynne z uwzględnieniem oddziaływań końcowych i bez nich.


2009-06-30: Irak: Amerykanie wycofali się z miast

Amerykańskie wojska wycofały się z irackich miast.

Premier Iraku ogłosił 30 czerwca świętem narodowym.

O północy czasu irackiego (23:00 czasu polskiego) wojska irackie przejęły kontrolę nad miastami.

Nad Bagdadem niebo rozświetlały fajerwerki.

Wycofanie amerykańskich żołnierzy nastąpiło w pełni we wszystkich miastach.

Świętujemy teraz przywrócenie suwerenności - powiedział cytowany przez AP doradca premiera Iraku Nuriego al-Malikiego, Sadik al-Rikabi.

Wczoraj wieczorem w Bagdadzie odbywała się wielka impreza plenerowa na którą premier zaprosił wszystkich mieszkańców stolicy.

Mimo radości z wycofania się wojsk USA w Iraku nadal nie jest bezpiecznie co pokazały ostatnie dni czerwca.

21 czerwca w zamachu pod Kirkukiem zginęło 78 osób, trzy dni później w Bagdadzie 72, a 26 czerwca w kolejnej eksplozji w stolicy 13 osób.

Wczoraj w ostatnim dniu pobytu wojsk USA w miastach, 4 żołnierzy USA zginęło w Bagdadzie wskutek "związanych z walką obrażeń".

Dokładne przyczyny śmierci żołnierzy są badane.

Ponadto niemal codziennie w wybuchach bomb giną ludzie, a najniebezpieczniejszą dzielnicą jest Ninawa z stołecznym Mosulem.

Całkowite wycofanie się wojsk Amerykańskich ma nastąpić z końcem 2011 roku.


Antoni Urbański (polityk)

Antoni Urbański (ur. 16 stycznia 1905 w Dębach Szlacheckich, zm. 25 lutego 1985) – polski ekonomista i spółdzielca, polityk, poseł do Krajowej Rady Narodowej i do Sejmu Ustawodawczego (1945–1947, 1949–1952).

Życiorys

Ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, później studiował zarządzanie na lokalnej Akademii Handlowej.

W 1929 wstąpił do NPR.

Do wybuchu II wojny światowej pełnił obowiązki wicedyrektora w Poznańsko-Warszawskim Towarzystwie Ubezpieczeniowym.

Podczas wojny przebywał w Dynowie, gdzie był zatrudniony w spółdzielni rolniczo-handlowej.

Po 1945 powrócił do Poznania, gdzie podjął pracę w Delegaturze Państwowej Centrali Handlowej, po czym wyjechał do Warszawy.

W stolicy pracował w Centrali Rzemieślniczej, a po tzw. scaleniu ruchu spółdzielczego w Centralnym Związku Spółdzielczości Pracy (był tam radcą oraz redaktorem naczelnym "Spółdzielczości Pracy").

Od 1937 działacz SP, w 1950 przewodniczący WK w Poznaniu oraz GKW.

W 1946 nominowany do Krajowej Rady Narodowej.

Dwa lata później kandydował do Sejmu Ustawodawczego z okręgu Poznań, jednak mandatu nie otrzymał.

W 1949 został posłem na miejsce zmarłego Franciszka Mańkowskiego.

W 1950 przeszedł do Klubu Poselskiego SD.


Nie zapomnisz nigdy (album zespołu Big Cyc)

Nie zapomnisz nigdy – album zespołu Big Cyc wydany w 1994 roku.


W pewnym zakątku świata żyło kiedyś dwoje małżonków, których miłość nie przestawała rosnąć od pierwszego dnia ich ślubu.

Byli bardzo ubodzy i wiedzieli, że każdy z nich nosił w swoim sercu niezaspokojone pragnienie: on miał w swojej kieszeni złoty zegarek, który otrzymał od swojego ojca.

Z całego serca marzył o złotym łańcuszku.

Ona posiadała długie, piękne i jasne włosy, a marzyła, o perłowym grzebieniu, którym, niby diademem, mogłaby je ozdabiać.

Z biegiem lat mężczyzna coraz bardziej marzył o grzebieniu, kobieta natomiast robiła wszystko, aby móc zdobyć dla męża złoty łańcuszek.

Od długiego czasu wcale o nich nie rozmawiali, ale ich serca nie przestawały myśleć o tym ukrytym marzeniu.

Rano w dziesiątą rocznice ich ślubu, małżonek spostrzegł zbliżającą się w jego stronę uśmiechniętą żonę.

Jej głowa była pięknie ostrzyżona i nie posiadała już swoich lśniących i długich włosów.

Co z nimi zrobiłaś, kochana? - zapytał pełen zdziwienia.

Żona otworzyła swoje ręce, w których migotał złoty łańcuszek.

Sprzedałam je, aby móc kupić złoty łańcuszek do twojego zegarka.

Ach, kochanie, co ty zrobiłaś? - powiedział mężczyzna, otwierając dłonie, w których trzymał cudowny perłowy grzebień.

Ja właśnie sprzedałem zegarek, aby ci móc kupić grzebień.

I tak, wpadli sobie w objęcia, szczęśliwi z tego, że mają siebie nawzajem.

"Połóż mnie jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu.

Bo jak śmierć potężna jest miłość.

Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki.

Jeśliby kto oddał za miłość całe bogactwo swego domu, pogardzą nim tylko."

"W życiu istnieje tylko jedno wielkie szczęście: kochać i być kochanym".

Biblijna księga Pieśń nad pieśniami, to ukryta pod warstwą miłosnej poezji alegoria miłości Boga do człowieka.

Pieśń nad pieśniami to księga opisująca miłość Chrystusa do Kościoła.

Dlatego niezwykła ta księga pełna miłosnych uniesień, historia dwojga młodych ludzi darzących się wielkim uczuciem, czytana jest w kościołach całego świata.

Dlatego i dziś rozbrzmiały tu, w naszym kościele, nieśmiertelne słowa o miłości, która jest potężna jak śmierć i o tym, że jej żar to żar ognia i że wody wielkie nie zdołają jej ugasić, ani rzeki zatopić.

Wy dzisiaj, drodzy Nowożeńcy, wyruszacie w piękną, ale i trudną, i pełną niespodzianek i nieprzewidywalną do końca drogę „trwania w miłości".

Tylko radość człowieka, który trwa w miłości może być naprawdę „pełna”.

Sam Jezus Wam to przed chwilą powiedział.

Droga ta jednakże wymaga nieustannego wysiłku.

Drodzy nowożeńcy wysłuchajcie Dekalogu cywilizacji miłości, jaki Kościół kieruje dzisiaj specjalnie do Was:

I - Bóg jest miłością: W świecie, w który jest tylu „specjalistów” od miłości, tylko Bóg jest prawdziwym ekspertem w tej dziedzinie.

On jeden wie, co znaczy naprawdę kochać.

II - Miłość trzeba traktować poważnie: Bóg nigdy nie zgodzi się na grzech, nigdy w nim niw pomoże, bo każdy grzech niszczy miłość.

III - Dla miłości trzeba mieć czas: Sprawdzianem miłości jest czas.

Jeśli masz czas dla Boga, masz czas na miłość.

IV - Rodzina jest szkołą miłości: Najtrudniej jest kochać najbliższych: pomagać, przebaczać, okazywać szacunek i wdzięczność, czynić wobec nich wiele drobnych, ale dobrych gestów.

Pamiętajcie, że Wasza miłość do rodziców zaprocentuje w miłości do współmałżonka i dzieci.

V - Miłość daje życie: Miłość jest potężniejsza niż śmierć, bo miłość jest życiem.

Mówiąc życiu TAK, sprawicie, że miłość zwycięży śmierć i stanie się wieczna.

VI - Miłość jest wierna: Ślub to oddanie siebie drugiej osobie w całości i na zawsze.

Kochać to być wiernym danemu słowu niezależnie od okoliczności.

VII - Miłość jest bezinteresowna: Miłość to bezinteresowne dawanie dobra i umiejętność przyjmowania darów.

Miłość to bezinteresowne bycie dla drugiej osoby.

VIII - Miłość opiera się na prawdzie: Prawda sprawia, że miłość jest pełna zaufania.

Kochać to mówić prawdę o sobie, mieć odwagę być sobą w spotkaniu z drugim.

Kochać znaczy również poznawać całą prawdę o drugim człowieku.

IX i X – Miłość dba o dobre myśli, pragnienia, intencje: Ten kto kocha, nie zatrzymuje się nad własnym „chcę”.

tylko nad ukochaną osobą, spogląda na nią sercem pełnym uwagi troski i dobra.

Nie myśli już tylko o sobie.

Spytano parę staruszków, jak wytrzymali ze sobą 50 lat.

Odpowiedzieli: "Bo widzi Pan, urodziliśmy się w czasach, kiedy jak coś się psuło, to się to naprawiało, a nie wyrzucało do kosza."

Niech podsumowaniem będą słowa bł. Jana Pawła II które kieruje dzisiaj specjalnie do Was: Nie lękajcie się Miłości, która stawia człowiekowi wymagania.

Te wymagania właśnie są zdolne uczynić Waszą miłość – prawdziwą miłością.

Dlatego Chrystus mówi dzisiaj do Was wytrwajcie w miłości mojej.

AMEN!


Lidia Ciołkosz

Lidia Ciołkoszowa z domu Kahan (ur. 24 czerwca 1902 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 9 czerwca 2002 w Londynie) – działaczka socjalistyczna, publicystka, historyczka, żona Adama Ciołkosza.

Życiorys

Na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie ukończyła polonistykę i historię oraz Studium Pedagogiczne z tytułem doktora w 1925.

W czasie studiów w Krakowie poznała przyszłego męża, Adama Ciołkosza.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej pracowała jako wolontariuszka w biurze wojskowym.

Od 1920 zaangażowana w działalność Polskiej Partii Socjalistycznej.

Była działaczką polityczną i społeczną, ostatnim żyjącym członkiem przedwojennej krajowej Rady Naczelnej PPS.

Do wybuchu II wojny światowej pracowała jako bibliotekarka i wykładowczyni Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (TUR), wychowawczyni i organizatorka kolonii letnich oraz świetlic dla dzieci robotniczych.

Od 1934 wybierana do Rady Naczelnej PPS.

W 1939 przez Litwę i Szwecję opuściła z rodziną Polskę i udała się przez Rumunię i Francję do Londynu, gdzie w okresie (1940–1948) była członkiem Komitetu Zagranicznego PPS.

W okresie emigracyjnym, pełniła funkcję członka Centralnej Rady PPS (1948–1960, w tym w okresie 1957–1960 członka Centralnego Komitetu Zagranicznego PPS).

Po rozłamie w PPS na emigracji, wraz z mężem Adamem Ciołkoszem działaczka Centralnego Komitetu PPS.

Lider struktur PPS na emigracji również po śmierci męża.

Po połączeniu emigracyjnych struktur na Scaleniowym Zjeździe PPS w listopadzie 1987 w Bernried, została wybrana przewodniczącą Centralnej Rady Partyjnej, a na XXV Zjeździe PPS odbytym w listopadzie 1990 w Warszawie – jako ostatni żyjący członek władz przedwojennej PPS – została wybrana dożywotnio Honorową Przewodniczącą Partii.

Zdecydowana przeciwniczka wchodzenia w koalicje z partiami postkomunistycznymi.

Lidia Ciołkoszowa była autorką wielu artykułów, broszur i audycji radiowych z historii polskiego ruchu robotniczego, nadawanych przez Rozgłośnię Polską Radia Wolna Europa.

W 1952 opublikowała książkę Generał Walery Wróblewski, w 1965 książkę Publicystyka polska na emigracji w latach 1940–1960 i wspólnie z mężem Adamem najważniejsze ich dzieło – Zarys dziejów socjalizmu polskiego (t. 1 Londyn 1966, t. 2 Londyn 1972).

Opracowała również wydanie książki Aleksandra Wata "Mój wiek".

Została wyróżniona nagrodami literackimi paryskiej Kultury (Paryż, 1967), Stowarzyszenia Polskich Kombatantów (Londyn, 1972) oraz fundacji im. Jurzykowskiego (Nowy Jork, 1973) oraz orderem Polonia Restituta.

Zmarła w Londynie 9 czerwca 2002.


AKT II

Scena w przedziale z sześcioma fotelami.

Na trzech obok siebie siedzi Trzech Studentów, na czwartym Kobieta 2.

Dwa fotele są wolne.

STUDENT 1

Mówię wam, że najlepiej jest właśnie w tym wagonie podzielonym, co połowa jest pierwsza klasa, bo i ta druga jest przez to lepsza niż w całej drugiej.

STUDENT 2

I nawet luźniej.

STUDENT 3

Bo ludzie może myślą, że cały jest pierwsza klasa i od razu nie wsiadają.

STUDENT 1

Ale jak się jedzie przed świętami na przykład, nie, z Krakowa, i na głównym tłum, bo on jedzie z Płaszowa.

To jak tylko stanie, to jak ktoś nie stał przy drzwiach, to od razu wszyscy lecą do pierwszej klasy, bo tam mało wsiada, wsiadają, nie, i przechodzą do drugiej, zajmują sobie.

STUDENT 3

Sam tak raz zrobiłem.

STUDENT 1

No, właśnie.

STUDENT 2

Ale nie chciałeś w tej połówce drugiej już zostać?

STUDENT 3

Ale nie, bo przed świętami to całą jedynkę dają.

STUDENT 2

Aa...

Ale to aż tyle tą jedynką jeździ?

Ja nie wiem...

STUDENT 1

Trochę jeździ, co chcesz.

Nie studenci, bo zniżki nie ma.

STUDENT 3

Ale i studenci się mogą trafić.

Jak na krótkim odcinku, np. Jędrzejów-Kraków...

STUDENT 2

On nie staje w Jędrzejowie.

STUDENT 1

Staje.

STUDENT 3

Staje, ale nie stawał.

Chyba.

No i jakbyś ty miał taki krótki odcinek, to cię to mało kosztuje, a przynajmniej se siedzisz, nie?

STUDENT 2

Ale jak jest taki krótki to równie dobrze możesz stać.

STUDENT 3

Stać to se zawsze możesz.

STUDENT 2

Też prawda.

STUDENT 1

O, już Puławy.

(Do pociągu wsiada Starszy Pan i Starsza Pani.

Powoli idą korytarzem.)

STUDENT 2

Jakie już?

Jeszcze z pięć godzin.

STUDENT 1

No tak, ale nawet się nie obejrzałem.

Jak się gada, to jakoś leci.

STUDENT 3

No tak.

Ale w ogóle to czemu żeśmy z Krakowa razem nie jechali?

Lepiej by było...

STUDENT 1

Bo Tomek jechał wcześniej.

STUDENT 3

Wcześniej jechałeś?

STUDENT 2

Nie poszedłem na pedagogikę.

STUDENT 3

Błąd.

STARSZY PAN

Dobry wieczór.

KOBIETA 2

...wieczór...

STARSZY PAN

Te dwa będą wolne?

STUDENT 1

Tak, proszę.

Marcin, weź tę torbę przesuń...

Pomóc państwu z bagażami?

STARSZY PAN wchodzi, za nim Starsza Pani

A nie mamy.

STARSZA PANI cicho

Dobry wieczór.

(oboje siadają)

STUDENT 2

Ej, Marcin, czemu błąd?

STUDENT 3

Co?

STUDENT 2

No z tą pedagogiką...

STUDENT 3

No bo ta baba się czepia.

Byle czego się czepia.

Robi widły.

STUDENT 1

A ile miałeś nieobecności?

STUDENT 2

Na razie dwie.

Z tą.


The Best of Deep Purple: Live in Europe

The Best of Deep Purple: Live in Europe – album kompilacyjny zespołu Deep Purple wydany w roku 2003.

Płyta zawiera utwory koncertowe, zarówno te wydane wcześniej jak i nie wydane nigdy, pochodzące z okresów Mark II, Mark III i Mark VII.

Lista utworów

Wykonawcy

Mk II

Ian Gillan – śpiew

Ritchie Blackmore – gitara

Jon Lord – instrumenty klawiszowe

Roger Glover – gitara basowa

Ian Paice – perkusja

Mk III

David Coverdale – śpiew

Ritchie Blackmore – gitara

Jon Lord – instrumenty klawiszowe

Glenn Hughes – gitara basowa, śpiew

Ian Paice – perkusja

Mk VII

Ian Gillan – śpiew

Steve Morse – gitara

Jon Lord – instrumenty klawiszowe

Roger Glover – gitara basowa

Ian Paice – perkusja


Jak skutecznie prowadzić projekt typu “Web 2.0″?

Tak zatytułowana jest sesja , którą za półtora tygodnia poprowadzę z Arturem Kurasińskim w ramach XXIII Jesiennych Spotkań PTI w Wiśle.

Myślę, że udało nam się zebrać ciekawą grupę praktyków, którzy opowiedzą, jak prowadzić projekty typu “web 2.0″ - wśród prelegentów są Rafał Agnieszczak (fotka.pl oraz inne), Kamil Dmowski (Heureka), Jan Górski (Plum Web Solutions), Artur Gortych (Artegence), Maciej Kołodziejczak (Bebo), Grzegorz Ostrowski i Marek Zakrzewski (mniammniam.pl) oraz Dominik Wartecki (Janmedia Interactive).

Tematów równie wiele co prezentujących, ja sam będę opowiadał o przedsięwzięciach typu Open Business .

W czwartek 18 października rano odbędzie się nasza sesja, a na popołudnie zaplanowane jest “Blogozbiegowisko” - zapowiada się więc całkiem dwazerowy dzień.

Zapraszam wszystkich serdecznie, można się jeszcze zarejestrować .

W trakcie spotkań jest zaplanowanych wiele różnych sesji - ciekawie zapowiada się m.in. sesja o e-government oraz o google hacking .


W ramach badania wykorzystania licencji Creative Commons w serwisie fotograficznym Flickr prowadzę niewielkie badanie sondażowe wśród użytkowników tego serwisu.

Na razie udało mi się zebrać sporo odpowiedzi dzięki reklamie na Boing Boingu - ale są to odpowiedzi użytkowników angielskojęzycznych.

Zależy mi na porównaniu ich z użytkownikami polskimi.

Ankieta jest bardzo krótka - więc jeśli macie kilka minut i korzystaliście choć raz z serwisu Flickr, będę wdzięczny za jej wypełnienie.

Wyniki badań pomogą lepiej zrozumieć, czemu służą licencje Creative Commons (szczególnie w przypadku udostępniania i korzystania z fotografii).

Będę je prezentował podczas zbliżającego się warsztatu badawczego poświęconego wolnej kulturze , który odbędzie się w ramach tegorocznego zjazdu iSummit .

Z czasem - przynajmniej część z nich - pojawią się w sieci.


Gmina Ohladów

Gmina Ohladów – dawna gmina wiejska w powiecie radziechowskim województwa tarnopolskiego II Rzeczpospolitej.

Siedzibą gminy był Ohladów.

Gminę utworzono 1 sierpnia 1934 r. w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej z dotychczasowych gmin wiejskich: Majdan Stary, Manastyrek Ohladowski, Niwice, Ohladów i Opłucko .

Po II wojnie światowej obszar gminy znalazł się w ZSRR.


2007-09-23: Elżbieta Kruk na pierwszym miejscu listy wyborczej PiS w Lublinie

W zbliżających się wyborach parlamentarnych, z numerem pierwszym na lubelskiej liście PiS, wystartuje przewodnicząca KRRiTV – Elżbieta Kruk.

Zamierza ona przenieść swoje doświadczenie związane z mediami do parlamentu, gdyż to właśnie w parlamencie będą się rozstrzygały kluczowe sprawy dotyczące przyszłości polskich mediów elektronicznych.

Zdaniem Kruk „nie ma prawdziwej demokracji, jeśli społeczeństwo nie jest dobrze poinformowane.

Prawdziwa demokracja jest wtedy, kiedy ludzie znają prawdę.

W tym celu pracowaliśmy już dwa lata, i PiS i my w Krajowej Radzie, i będziemy dalej pracować” – powiedziała Elżbieta Kruk podczas konwencji wyborczej PiS w Lublinie.

Skrytykowała ona opozycję, która jej zdaniem atakuje PiS „ze strachu, że społeczeństwo dowie się prawdy”.

Jej zdaniem „wieloletnia koalicja LiD, PSL, Unia Wolności i jej spadkobierczyni PO władały niepodzielnie mediami publicznymi i stąd wściekłość, że dziś nie można, że dziś trwa praca nad tym, aby media były obiektywne rzetelne i pokazywały prawdę”.


W wersetach „czuję każdą sekundę szczęścia, jak nadchodzi,/ dopełnia się, rozkwita” zostały nagromadzone trzy metafory obrazujące pojawianie się uczucia szczęścia: szczęście to istota żywa (nadchodzi), szczęście to płyn w pojemniku (dopełnia się), szczęście to roślina (rozkwita).

Swego rodzaju przetworzeniem metafory ciało to pojemnik na uczucia jest moment: „Opuszczam ciało./ Nie wiem, czy jestem jeszcze człowiekiem” i dalej „Nie wiem, czy mam jeszcze skórę,/ ode mnie do mojej skóry/ już za daleko, aby wiedzieć”.

Scenariusz, w którym w wyniku nagromadzenia uczucie-płyn wylewa się lub rozsadza pojemnik, zostaje zmodyfikowany w ten sposób, że w sytuacji, kiedy szczęścia jest za dużo, osoba opuszcza swoje ciało, które nie jest w stanie pomieścić jej wraz z uczuciami.

Jest to jednocześnie charakterystyczne dla poezji Świrszczyńskiej ambiwalentne potraktowanie ciała.

Najpierw poetka opisuje doznania psychiczne w kategoriach ciała (szczęśliwe włosy i skóra), a następnie, w wyniku nagromadzenia uczuć, jej „ja” opuszcza zbyt ciasne dla niego granice wyznaczane przez skórę.

Szczęście w tym utworze jest czymś, co nie tylko wypełnia ciało, ale ogrania je od zewnątrz: „Oddycham szczęściem zamiast powietrza”.

Bardzo istotnym elementem budującym ten wiersz jest odczuwanie czasu „jakby istnienie było tylko czasem”, zanurzenie w czasie, który nie mija, ale trwa („Czuję trwający czas”).

Jest on konceptualizowany jako nieruchoma substancja.

Na końcu wiersza podmiot wręcz się w niego zapada.

Odczuwanie czasu jako czegoś nieruchomego możemy wiązać z myśleniem o szczęściu jako stanem, w którym przeżywa się daną chwilę i nie myśli o tym, co przeszłe ani przyszłe, czyli czymś w rodzaju zatrzymania czasu.

To zatrzymanie czasu zbiega w zakończeniu wiersza z dwoma innymi obrazami:

Perspektywą rychłej śmierci (nadmiar szczęścia prowadzi do śmierci – por. Nowakowska-Kempna 2000) – wyżej wspomniane opuszczenie ciała może mieć swoją kontynuację w śmierci, o czym świadczą słowa „Zaraz odejdę”, które mogą być rozumiana jako realizacja metafory śmierć to odejście (Lakoff, Turner 1989: death is departure).


Kopiec dwumianowy

Kopiec dwumianowy - struktura danych umożliwiająca łatwe wykonywanie zwykłych operacji kopcowych (insert, findmin, deletemin) oraz operacji łączenia kopców (meld).

Jest to zbiór drzew dwumianowych, które pamiętają elementy z uporządkowanego uniwersum w porządku kopcowym.

Drzewo dwumianowe

Drzewo dwumianowe (ang. binomial tree) B k jest drzewem poszukiwań zdefiniowanym rekurencyjnie w sposób następujący:

drzewo dwumianowe rzędu 0 składa się z jednego węzła (korzenia);

drzewo dwumianowe rzędu k składa się z korzenia oraz jego dzieci, którymi są drzewa dwumianowe rzędów k-1, k-2, ..., 1, 0 (dokładnie w tej kolejności).

Drzewo dwumianowe rzędu k ma 2 k węzłów i wysokość k.

Drzewo dwumianowe rzędu k może być łatwo zbudowane z dwóch drzew rzędu k-1, przez dołączenie jednego z nich jako najbardziej lewego syna do korzenia drugiego.

Ta cecha jest kluczowa dla operacji łączenia, która jest główną przewagą kopców dwumianowych nad innymi kopcami.

Struktura kopca dwumianowego

Kopiec dwumianowy implementuje się jako zbiór drzew dwumianowych zachowujących własności kopca dwumianowego:

Każde drzewo dwumianowe zachowuje własność kopca: wartość węzła jest większa lub równa niż wartość jego rodzica

W kopcu może znajdować się co najwyżej jedno drzewo z każdego rzędu.

Pierwsza własność gwarantuje, że każdy korzeń drzewa dwumianowego zawiera najmniejszą wartość w drzewie, co stosuje się do całego kopca.

Dzięki drugiej własności wiemy, że kopiec dwumianowy zawierający n elementów składa się z co najwyżej lg n + 1 drzew dwumianowych.

Istotnie, liczba i rzędy tych drzew są jednoznacznie wyznaczone przez liczbę elementów w kopcu: każde drzewo odpowiada jedynce w reprezentacji dwójkowej liczby n. Na przykład 13 to 1101 w systemie dwójkowym, 2^3 + 2^2 + 2^0 , a więc kopiec dwumianowy z 13 elementami będzie się składał z 3 drzew o rzędach 3, 2 i 0 (patrz rysunek niżej).

W kopcu dwumianowym, operację findmin (znalezienia najmniejszego elementu) wykonuje się poprzez sprawdzenie wszystkich korzeni drzew dwumianowych.

Wymaga to O(log n) operacji.

Operacje insert wykonuje się w sposób analogiczny do dodawania liczby 1 w reprezentacji binarnej.

Tworzymy drzewo dwumianowe o wielkości 1 zawierające dodawany element.

Jeśli w kopcu nie ma drzewa o wielkości 1, dodajemy je na początku listy drzew i kończymy.

Jeśli w kopcu jest drzewo o wielkości 1, dokonujemy złączenia obu drzew (tej samej wielkości).

Wymieramy jedno z tych drzew (o mniejszym korzeniu), i dodajemy drugie drzewo jako jego potomek.

Tworzymy w ten sposób drzewo dwumianowe o wielkości 2.


Z kolei co do drugiej propozycji zawartej w druku nr 907 jest pewnego rodzaju wątpliwość, czy przyjęte rozwiązanie prawne będzie miało zastosowanie tylko i wyłącznie do nadpłat powstałych po dniu wejścia w życie proponowanej zmiany, a nie również do obecnych „niezrealizowanych jeszcze” nadpłat.

Rzeczywiście komisja „Przyjazne Państwo” nie zaproponowała przepisów przejściowych do tego przepisu, ale – tak jak powiedziałem w odniesieniu do wcześniej omawianego projektu – tym powinna zająć się Komisja Finansów Publicznych i podkomisja stała, która zapewne również i tę wątpliwość na korzyść polskich podatników, podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą, wyjaśni.

Bardzo dziękuję, panie marszałku, za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Jan Łopata przedstawi stanowisko Polskiego Stronnictwa Ludowego.

Poseł Jan Łopata:

Dziękuję, panie marszałku.

Wysoka Izbo!

Szanowny Panie Ministrze!

W imieniu Klubu Poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam zaszczyt przedstawić stanowisko dotyczące propozycji zmiany ustawy Ordynacja podatkowa, zawartych w drukach nr 906 i nr 907.

Proponowane zmiany z założenia mają ułatwiać działalność gospodarczą i stwarzać podmiotom gospodarczym poczucie przychylności i stabilności.

W efekcie – jak piszą w uzasadnieniu wnioskodawcy – ma to ułatwić działalność gospodarczą podmiotów.

Pierwsza z omawianych zmian czy projektu zmian dotyczy art. 56 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa.

Według tego artykułu, a konkretnie § 1, stawka odsetek za zwłokę wynosi 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalonej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim.

Komisyjny projekt zakłada obniżenie stawki odsetek za zwłokę do wysokości 75% tej stawki.

To jest możliwe wtedy, gdy podatnik złoży korektę deklaracji podatkowej wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty i uiści zaległości w całości w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.

Druga zmiana czy też projekt zawarty w druku nr 907 polega na uchyleniu art. 73 § 3 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z intencją wnioskodawców prowadzić to ma do tego, iż nadpłata podatku od towarów i usług będzie powstawać z dniem dokonywania zapłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

To miałoby wyeliminować konieczność zapłaty odsetek za zwłokę w sytuacji, gdy budżet nie poniósł uszczerbku, a podatnik dokonał zapłaty podatku VAT we wcześniejszym, korzystniejszym dla budżetu terminie.

Również w przypadku, kiedy podatnik pomniejszył VAT o należny VAT naliczony za wcześnie, odsetki od zaległości podatkowej w miesiącu przedwczesnego odliczenia naliczone byłyby jedynie od momentu zapłaty podatku w wysokości wyższej od należnej za kolejny okres rozliczeniowy.


SZCZĘSNY KUPKA

W co się przemienię?

AKTOR 2

Pomidor.

SZCZĘSNY KUPKA

Co wy gracie?

AKTORKA 2

Pomidor.

(Zatyrzymuje pomidora w ręku, przez chwilę milczy, wyczekiwanie.)

Kto jest pedałem?

(Rzuca, Szczęsny Kupka nie łapie, pomidor się rozwala na jego ubraniu)

SZCZĘSNY KUPKA

Keczup.

Złamałaś regułę bezwzajemności.

Powinno się was wystrzelać, nim wy wystrzelacie nas i zalejecie nas czymś słodkim.

AKTORKA 1

Pan jest kwaśny?

SZCZĘSNY KUPKA wstając rzuca na odchodne

Ja nie mam smaku, smak jest dobry dla pedaa...

SCENA 7

Naprzeciwko siebie dwa okopy.

Wojna.

Strzelają do siebie.

Z nieba bomby lecą.

Granaty.

Pośród pożogi błędnym krokiem maszeruje niewzruszony Szczęsny Kupka i przygrywa na banjo.

SZCZĘSNY KUPKA podśpiewuje

Wojno moja, flaki moje, kto dziś kogo stuka?

Częstochowska dobrodziejko, szczur ogonka szuka.

Oj szczur, matko boska, szczur, szczur,

Narobił mi więcej dziur od kul.

ŻOŁNIERZ 1

Wypad z pola bitwy!

Won dziadu!

SZCZĘSNY KUPKA

Z naszym ciałem toczymy wojnę.

I kochać je ciężko, i nie kochać.

Gdzie więc pociecha?

ŻOŁNIERZ 2

Zmów pacierz, jeśli nie chcesz zejść z forntu!

SZCZĘSNY KUPKA

Pacierz jest dobry dla pedałów, dziecko.

Czynisz znak krzyża lufą?

Niektórzy sobie lufę wkładają, na jedno wychodzi.

Śpiewa Szczur spośród chmur...

ŻOŁNIERZ 1 krzyczy do sąsiedniego okopu

Przerwijcie na chwilę!

ŻOŁNIERZ 2 z drugiego frontu do pierwszego

Przerwiemy jak wy przerwiecie!

ŻOŁNIERZ 1

Na „5”!

Uwaga: raz, dwa, trzy, cztery, stop!

(Cichną działania)

SZCZĘSNY KUPKA

Przestaliście bzykać, pszczółki?

Wojny są dobre dla pedałów.

Teraz możecie usłuchać mej pieśni.

(Z obu frotnów wychodzą żołnierze, biorą pod ręce Szczęsnego Kupkę, banjo upada, wyprowadzają go)

ŻOŁNIERZ 1

Wynoś się i nie wracaj.

ŻOŁNIERZ 2

Nie przeszkadzaj poważnym ludziom.

ŻOŁNIERZ 1

Nie wtykaj nosa w cudze sprawy.

ŻOŁNIERZ 2

Niech każdy robi, co do niego należy.

SZCZĘSNY KUPKA śpiewa

Pedały mnie pojmały i związały i prowadzały i usta zamykały...

(Znikają.

Po chwili wracają Żołnierz 1 i żołnierz 2.

Głos Szczęsnego Kupki: „...i ruchaały”...)

ŻOŁNIERZ 2

Ciężko w takich warunkach zachować etos.

SCENA 8

Do zakładu pogrzebowego wchodzi Szczęsny Kupka.

SZCZĘSNY KUPKA

Dzień dobry żywym.

GRABARZ

Błogosławieni, którzy żyją, albowiem to oni umrą.

Proszę spocząć.

SZCZĘSNY KUPKA

Sprowadza mnie tu specjalne zapotrzebowanie.

GRABARZ

Rozumiem.

Ktoś nie żyje.

SZCZĘSNY KUPKA

O, z pewnością.

GRABARZ

Proszę wybaczyć niedyskrecję, ale pan żyje?

SZCZĘSNY KUPKA

Nie wiem, ale na wszelki wypadek załóżmy, że tak.

GRABARZ

Ja założę pana, pan założy mnie.

SZCZĘSNY KUPKA

Co?!

To dobre dla pedałów.

Za dużo wzajemności, proszę pana.

Tylko pedały na każde ja tobie muszą od razu ty mnie.

Oczko za oczko, kiła za kiłę.

GRABARZ

Do ut des.

SZCZĘSNY KUPKA

Pana istnienie życie pana mnie nie zakłada, to jest nie interesuje mnie zakładanie panu pana życia istnieniem istnienia zakładaniu zakładzie...

Tfu.

Byle pan zrobił, czego oczekuję.

GRABARZ

Wybaczy pan tamto pytanie.

Trochę mi się już miesza.

Ostatnio mam wrażenie, że coraz więcej ludzi żyje.

SZCZĘSNY KUPKA

Tak, ale to są pedały, więc nie ma o czym mówić.

GRABARZ

Co mogę dla pana zrobić?


W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ podaje do powszechnej wiadomości:

W dniu 3 marca 1999 r. została sporządzona w Kijowie Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o współpracy w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej, w następującym brzmieniu:

między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o współpracy w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Rząd Ukrainy, zwane dalej " Stronami ",- zaniepokojone rozszerzaniem się przestępczości zorganizowanej, - powodowane pragnieniem rozwoju i utrwalania stosunków przyjaźni i wzajemnej współpracy między obydwoma państwami, - przekonane o istotnym znaczeniu współpracy organów ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego dla skutecznego zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej, - dążąc do wypracowania najskuteczniejszych form i sposobów współpracy operacyjnej i działań prewencyjnych tych organów, - kierując się, z zastrzeżeniem poszanowania prawa wewnętrznego oraz umów międzynarodowych obowiązujących obie Strony, zasadami wzajemności i dwustronnych korzyści, uzgodniły, co następuje:

Artykuł 1

Strony zobowiązują się do współpracy między organami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego w zakresie zapobiegania przestępczości zorganizowanej, jej zwalczania oraz ujawniania sprawców przestępstw, a w szczególności:

1) terroryzmu,

2) kradzieży materiałów promieniotwórczych, nielegalnego obrotu tymi materiałami oraz niewłaściwego użycia lub grożenia niewłaściwym ich użyciem w celu wyrządzenia szkody


Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Zacznę tak jak część moich przedmówców, od wielkich podziękowań dla przedstawicieli tej ważnej inicjatywy, a szczególnie dla pana Jakuba Płażyńskiego.

Myślę, że to dobrze, iż są w Polsce ludzie, którzy pamiętają o osobach, które już ponad 20 lat czekają na wypełnienie sprawiedliwości dziejowej, na możliwość powrotu do ojczyzny.

Wiele innych narodów, wiele innych narodowości już dawno wróciło, a my od początku lat 90. mówimy, że nas nie stać, że nie można, że może za jakiś czas to będziemy realizować albo za pośrednictwem samorządów.

Myślę, że wszystkie kluby wypowiadały się dość jednoznacznie i jednoznacznie wspierały tę inicjatywę.

Ważna jest, panie ministrze, jasna deklaracja strony rządowej, bez kluczenia, bez pewnego braku odwagi, tak to można określić.

Myślę, że macie państwo szansę dziejową.

Można się zgodzić z wypowiedziami przedstawicieli, powiem zaskakująco, drugiej strony sceny politycznej, chociażby pan marszałek Borowski o tym mówił.

Państwo macie szansę, my, autorzy tej inicjatywy, dajemy państwu szansę, aby naprawić to, czego nie udało się zrealizować przez 20 lat.

Wykorzystajcie państwo tę szansę i nie mówcie, że nie można tego zrealizować.

Nie mówcie tego zwłaszcza w sytuacji – nie tej, o której mówił pan poseł Walkowiak – chociażby stworzenia nowych 40 tys. etatów za państwa rządów zarówno w samorządzie, jak i w administracji rządowej.

To liczba kilkakrotnie większa, panie ministrze, niż liczba osób, które mają możliwość i powinny wrócić do Polski, do swojej ojczyzny.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję panu posłowi.

O zabranie głosu proszę pana posła Romualda Ajchlera, Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej.

Poseł Romuald Ajchler:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Wysoka Izbo!

Sojusz Lewicy Demokratycznej, jak mówił poseł przedstawiciel klubu, poprze projekt ustawy.

Uważamy bowiem, że to jesteśmy winni naszym rodakom, że jest to niedopatrzenie, więc należy – Wysoka Izba już wyraziła w wystąpieniach klubowych, że jest za tym – tę sprawę uregulować.

Ale nie o tym chciałem mówić.


Wy!

którzy wierzycie w Boga i dzień sądu, macie w tem dostateczny przykład ich pobożności (Abrahama i jego rodziny).

Chociaż bezbożny odmawia Wszechmocnemu należnego hołdu.

Bóg jednak może obejść się bez czci, bo On jest bogaty i otoczony chwałą wiernych.

Może być iż kiedyś Bóg przywróci zgodę między wami i waszymi nieprzyjaciółmi; bo On jest Wszechmogący, litościwy i miłosierny.

Bóg nie zabrania wam być dobroczynnymi i sprawiedliwymi dla tych, którzy przeciw wam nie walczyli, i nie wyganiali was z waszych siedzib, bo On kocha sprawiedliwie postępujących.

Lecz zakazuje wam wszelkich związków z tymi, którzy wygnali was z waszych domów z bronią w ręku, którzy chcieli zburzyć waszą wiarę.

Zabronione wam są także związki z tymi, którzy im pomoc dawali; okazywać im dobroczynność jest to zachęcać ich złe dążności.

Wierni!

gdy niewiasty wierne przybędą do was szukając między wami przytułku, doświadczcie onych próbą czy rzeczywiście wyznają Islam; nie wydawajcie ich niewiernym małżonkom.

Niebo zabrania podobnych związków, a obowiązani jesteście oddać posag który im mężowie ich przeznaczyli.

Wolno wam żenić się z niemi, byleście ich przyzwoicie wyposażali.

Niewiasty niewiernej trzymać wam nie wolno, lecz macie prawo domagać się od niej tego coście jej dali podług umowy; bo i niewierni będą od was żądać to co im dali przed odejściem do was.

Prawo to jest powszechne, dane z nieba; Bóg daje te przykazania, bo On jest wszystko widzący i mądry.

Jeżeli którakolwiek z żon waszych, uciecze do bałwochwalców: daj mężowi taką część z zabranych łupów wojennych jaką on dał swej żonie.

Bójcie się Pana którego świętą wiarę wyznajecie.

Proroku!

jeżeli niewiasty wierne przyjdą do ciebie prosić przytułku, i przyrzekną pod przysięgą, iż będą unikały bałwochwalstwa, że nie będą łaknęły cudzego dobra, a strzegły się cudzołoztwa, że nie będą zabijały swych dzieci, i że we wszelkiej sprawiedliwości będą ci posłuszne, przyjmij je do swej wiary, i proś za niemi Boga, On jest litościwy i miłosierny.

Wierni!

nie miejcie żadnych związków z tymi, na których spadł gniew Boski; oni rozpaczają o życiu przyszłem, tak jak rozpaczali niewierni, którzy są już w grobie.