Oskar zaczyna się śmiać, co irytuje Jarka, który nagle podchodzi do niego, fachowym ruchem wykręca mu rękę i zmusza do uklęknięcia na podłodze.

Mimo to Oskar nie przestaje się śmiać.

OSKAR: (wciąż rozbawiony) Zapomniałeś, jak się powinien zachowywać prawdziwy sprzedawca?

A gdzie „dzień dobry, czy zechciałby się pan zapoznać z ofertą”, „życzę miłego dnia”?

Nie uczyli na kursie?

Lena przydusza Oskara kolanami do podłogi.

LENA: Myślisz, że jesteś dowcipny?

Wiesz, kim jesteś?

OSKAR: Wybieram odpowiedź B.

LENA: Nie zgadłeś!

Wygrywa odpowiedź A. Jesteś nawozem.

Będziesz kupować to, co ci każemy.

Moi szefowie muszą jeździć na wakacje do Australii, a my do Turcji co dwa lata.

Nie zabierzesz nam tego.

Myślisz, że teraz sobie pójdę, a w sprawozdaniu napiszę: „Oskarek się uparł!”?

Za chwilę cię puścimy, a ty podpiszesz polisę.

OSKAR: Nie.

LENA: Zerżnij gnoja.

Co ci się będzie stawiał?

JAREK: Dobra!

Przytrzymaj go.

Lena trzyma Oskara, a Jarek zaczyna rozpinać pasek od spodni.

Oskar zauważa zagrożenie wyrywa się i zaczyna uciekać.

Jarek i Lena gonią Oskara, który ucieka po pokoju.

W końcu dopadają go.

Lena pomaga Jarkowi przygotować przerażonego Oskara do gwałtu.

Oskar bezskutecznie usiłuje się wyrwać.

OSKAR: Puśćcie mnie.

LENA: Jednak się boimy, co?!

Trzeba było nie obrażać kolegi.

Teraz już za późno.

OSKAR: (przerażony) Nie!!!

Nagle Jarek i Lena wybuchają śmiechem i puszczają Oskara.

LENA: No co ty, Oskar.

Wygłupialiśmy się.

Myślałeś, że naprawdę?

To wszystko dlatego, że nie czujesz się bezpiecznie.

Gdybyś podpisał...

OSKAR: (przerywa) Nie!

Oskar wstaje z podłogi, nieco uspokojony.

Jarek zagaduje Oskara.

W tym czasie Lena dyskretnie podchodzi do swojej torby medycznej, wyjmuje z niej strzykawkę, nabiera płyn z buteleczki i przygotowuje się do zastrzyku.

JAREK: Bądź poważny, Oskar.

Chodź tu, podpisz i z głowy.

OSKAR: Mam zostać kontaktem operacyjnym, czy tajnym współpracownikiem?

JAREK: (znużony) Przestań, Oskar!

Jeżeli odmówisz, nie będę mógł ci pomóc.

Szkoda czasu.

Załatwmy sprawę i sobie idziemy!

OSKAR: A dostanę firmową czapeczkę w prezencie?

Nie?

To może chociaż długopis?

Jarek przygotowuje rękę Oskara do zastrzyku w żyłę na przegubie.

Lena podchodzi do Oskara od tyłu i wbija igłę strzykawki w jego głowę.

Oskar częściowo traci świadomość, ale nie przytomność.

Lena mierzy jego puls, bada słuchawkami oddech.

Lena chowa strzykawkę.

Jarek kładzie przed Oskarem skoroszyt i otwiera na ostatniej stronie.

JAREK: (przyjaźnie) I jak się czujemy?

Wszystko w porządku?

OSKAR: Podpiszę.

LENA: Wiemy, że podpiszesz.

Od początku ci tłumaczyłam.

Ja naprawdę tego nie rozumiem.

Ludzie jakoś nie umieją słuchać innych.

Możesz powtarzać, przekonywać, ale ci nie wierzą.

Przecież trzeba się ubezpieczać.


W celu pokrycia jak największego zakresu słownictwa, jako podstawowe kryterium wyboru zostało przyjęte kryterium częstościowe.

W dwóch przypadkach zostało dopuszczone odstępstwo od niego.

Po pierwsze, do zbioru słów oznaczanych automatycznie zostało włączonych 13 polisemicznych słów użytych we wcześniejszych badaniach (Baś et al., 2008; Broda et al., 2010b).

Są to: agent, automat, dziób, język, klasa, linia, pole, policja, powód, sztuka, zamek, zbiór i zespół.

Po drugie, aby zapewnić różnorodność i reprezentatywność w obrębie polisemicznych słów została dopuszczona możliwość wyboru słów rzadszych, ale reprezentujących inne zjawiska leksykalne.

W pierwszej kolejności należało wyznaczyć częstość słów, czyli stworzyć słownik unigramowy.

Słownik ten został utworzony z dużej liczby tekstów, w skład których wchodzi: Korpus IPI PAN (Przepiórkowski, 2004), Korpus Rzeczpospolitej (Weiss, 2008), polska edycja Wikipedii, duży zbiór dokumentów ściągniętych z Internetu, w skład którego wchodzą m.in. ustawy sejmowe, portale internetowe, blogi i różnorodne duże dokumenty tekstowe.

Razem korpus zawiera 1370857773 tokenów.

Następnie wszystkie słowa zostały podzielone na kategorie określające ilość różnych znaczeń.

Interesującym podziałem jest podział na słowa mające od 2 do 12 znaczeń (każda liczba jest osobną kategorią) i słowa mające co najmniej 13 znaczeń.

Liczba znaczeń została zaczerpnięta ze Słowosieci i w niektórych przypadkach ze Słownika Języka Polskiego PWN (SJP).

Dla każdej kategorii zostało wybranych 1000 najczęstszych rzeczowników.

Należy zaznaczyć, że podział ten jest jedynie formą przetwarzania wstępnego i służy jedynie do ograniczenia zakresu przeglądanego słownictwa.

Różnorodność zjawisk leksykalnych została przybliżona w ramach badań poprzez wykorzystanie informacji nt. polisemii i homonimii.

Słowo może mieć różną liczbę znaczeń homonimicznych i odcieni znaczeniowych, jednak każda kombinacja tych dwóch parametrów może reprezentować różne problemy dla metod maszynowego uczenia.

Dlatego wstępnie wybrane słowa zostały podzielone na kubełki oznaczone jako homonimiczne (Hx, gdzie x to liczba różnych znaczeń o charakterze homonimicznym), polisemiczne (Oy, gdzie y to różna liczba znaczeń polisemicznych) i mieszane (My-x).

Podział ten będzie nazywany podziałem na kategorie semantyczne.


Iskra

Iskra - odmiana wyładowania elektrycznego w atmosferze lub innym gazie o podobnym ciśnieniu lub cieczy.

Iskra elektryczna od łuku elektrycznego różni się dużym oporem elektrycznym kanału przewodzącego.

Ze względu na własności fizyczne iskrę elektryczną można podzielić na:

iskrę krótką

iskrę długą

Specyficzną odmianą iskry jest tak zwana iskra ślizgowa, czyli wyładowanie elektryczne po powierzchni izolatora.

Spektakularną odmianą iskry jest piorun.

Iskrą nazywa się również gorący, rozgrzany do czerwoności opiłek metalu lub innego materiału, powstały podczas szlifowania, piłowania bądź frezowania.

Opiłki nie ulegają spalaniu, tylko emitują światło widzialne pod wpływem przekazanej im energii cieplnej podczas obróbki materiału.

Iskry powstają również podczas spalania materiałów palnych, kiedy mikroskopijnej wielkości drobinki materii ulegają spalaniu, łacząc się z tlenem.

Podczas powstawania nowych wiązań chemicznych, nadmiar energii zostaje wypromieniowany w postaci energii elektromagnetycznej.


Jakub Haur

Jakub Kazimierz Haur (ur. 1632, zm. 1709) - polski ekonomista, autor książek i traktatów o tematyce rolniczej i poradnikowej.

Jakub Kazimierz Haur urodził się w roku 1632 w mieszczańskiej rodzinie.

Był synem warszawskiego ławnika, Jakuba Haura, i pochodzącej z Grazu Anny Marii z domu Petardówny, dwórki królowej Konstancji, żony Zygmunta III Wazy.

Studia odbywał w Akademii Krakowskiej, w owym czasie wciąż jedynej uczelni wyższej w Polsce.

Lata 50. to okres ożywionych kontaktów z bogatymi mieszczańskimi rodzinami z Warszawy i Lwowa, głównie dzięki pokrewieństwu z bogatą rodziną Dzianottich (u których był w służbie w roku 1658) i Gibbonich oraz koneksjom rodzinnym (przez siostrę Weronikę) z lwowskim mieszczaninem Stanisławem Kralem.

Później Haur był w służbie u lwowskiej rodziny Morykonich.

Lata 60.

Haur najprawdopodobniej spędził w podróży po Europie.

Ze wzmianek w jego dziełach dowiedzieć się można, że na pewno odwiedził Włochy, Niemcy, Holandię i Anglię.

Doświadczenie zebrane w czasie tych podróży z pewnością znacznie wpłynęło na zawartość Haurowych kompendiów.

W latach 70.

Jakub Kazimierz Haur był superintendentem i pisarzem Stanisława Skarszowskiego, dworzanina królewskiego, starosty, podstolego i bogatego posiadacza ziemskiego – pozwoliło mu to zapoznać się z gospodarką latyfundium i ułatwiło pracę w przygotowaniach do napisania traktatu agronomicznego - "Ekonomiki", który, dedykowany Skarszowskiemu, ukazał się w 1675 roku.

16 marca 1676 uzyskał od Jana III Sobieskiego przywilej potwierdzający jego prawa autorskie do "Ekonomiki".

Trzy lata później wydał "Generalną oekonomikę", zadedykowaną Andrzejowi Morsztynowi, którego dobrami wówczas zarządzał.

Po zakończeniu służby u Morsztyna, Haur przez kilkanaście kolejnych lat sam prowadził gospodarkę w dzierżawionej przez siebie podkrakowskiej wsi Chorowice.

Od roku 1670 życie jego nierozerwalnie związane było z Krakowem, zapewne także i dlatego, że jego pierwsza żona, Agnieszka Furmankiewiczówna, wniosła mu w wianie kamienicę przy ulicy Floriańskiej.

Haur utrzymywał kontakty z profesorami Akademii Krakowskiej – Marcinem Winklerem i Wojciechem Kazimierzem Rezlerem, prowadził też liczne interesy oraz pełnił funkcję komisarza do spraw rachunków skarbowych, posiadając równocześnie tytuł sekretarza królewskiego.

W roku 1689 Haur wydał drukiem "Skład abo skarbiec znakomitych sekretów oekonomiej ziemiańskiej", zadedykowany Janowi III Sobieskiemu, który wysoko cenił sobie jego literaturę.

Była to encyklopedia ziemiańska, która obejmowała tematykę agrarną, życia codziennego, zwierzęcą, a także obyczajową, przeplatana różnymi dykteryjkami, anegdotami i kuriozami, tworząc tym samym typowe dzieło doby Polski sarmackiej.

W roku 1707 ożenił się po raz drugi – jego wybranką została Izabella Konstancja Bielska.

W tym samym czasie pracował już nad kolejną książką – pisaną wierszem encyklopedią zatytułowaną "Mercurius polski z dobremi nowinami, wierszem opisany", zawierającą wiele informacji autobiograficznych o autorze.

Nie udało się już Haurowi opublikować tego dzieła ze względu na śmierć w roku 1709.


Janusz Rolicki

Janusz Andrzej Rolicki (ur. 22 października 1938 w Wilnie) – polski dziennikarz, były redaktor naczelny "Trybuny" (1996–2001)

Życiorys

Absolwent Wydziału Historii Uniwerystetu Warszawskiego z 1962.

Pracował jako reporter tygodnika "Polityka" (1961–1967), "Kultury" (w tym jako kierownik działu reportażu 1967–1972 i zastępca redaktora naczelnego 1972–1973).

Był naczelnym redaktorem publicystyki kulturalnej Telewizji Polskiej (1974–1977), dyrektorem programowym i generalnym ds. artystycznych (1977–1980).

Współtworzył i występował jako prezenter programów telewizyjnych, tj. Godzina szczerości, Sam na sam, Tylko w niedzielę, XYZ.

W latach 1996–2001 pełnił funkcję redaktora naczelnego "Trybuny", później związany m.in. z gazetą "Fakt".

Należał do SDP w latach 1963–1982 (był członkiem zarządu głównego w okresie 1971–1974), w 1976 wstąpił do ZLP.

Od 1970 do 1981 był członkiem PZPR.

W 1997 bez powodzenia kandydował z listy SLD w wyborach parlamentarnych.

Od 1998 do 2002 sprawował mandat radnego sejmiku mazowieckiego I kadencji.

Jest autorem licznych zbiorów reportaży i wywiadów-rzek z Edwardem Gierkiem.

Laureat krajowych nagród dziennikarskich (w tym im. Juliana Bruna z 1966 oraz im. Bolesława Prusa z 1976) .


- Wieś, którą przebywamy, należała niegdyś do Zawrocia.

Stary Sosnowski, ojciec Bohdana, był człowiekiem ludzkim, chłopi mieli się tu zawsze wcale nieźle.

Jednak to: nieźle, widzisz, kotku, jakie!

Niektóre chaty próchnieją i walą się, wszystkie razem w błocie siedzą.

A dlaczego?

Bo niema, co tu robić, tej kultury i tego postępu, dla których Bohdan tak pracuje, że aż go febra trzęsie i Swój z żalu wyje.

Ale to, kotku, bardzo sprawiedliwie i rozumnie.

Bo o kogo tu troszczyć się i dla kogo rozum ekspensować?

Gromada istot, które mają wprawdzie, co tu robić, pozór ludzki, ale zawodny i fałszywy.

Zauważyłeś może dzieciaki, siedzące na kupach chrustu i na przyzbach, albo te siwe włosy za okienkami, albo tę babę tak zgarbioną, pomarszczoną, która niosła na plecach wiadra z wodą?

A widziałeś, kotku, co tu robić, tego chłopa dużego z dzieckiem na ręku, który śmiał się, kiedy dzieciak zaśmiał się do nas.

Jak ci się podoba, kotku, takie odbijanie się uśmiechów dziecinnych na twarzach, wyglądających prawie dziko pod kudłami czupryn rozczochranych.

Ja sobie takie uśmiechy porównywam zawsze, co tu robić, do promyków słońca, które odbijają się w chmurach.

Oni to mają, co tu robić.

Mają dzieciństwo i starość, te dwa bieguny życia, pomiędzy któremi różne promyki przebijają im różne chmury.

Mają też, co tu robić, cmentarz.

Patrz no, kotku, tam, hen... w piasku żółtym, pomiędzy sosenkami, ten lasek krzyżów.

To ich cmentarz.

Mają śmierć.

Zupełnie tak, jak ludzie.

Ale na tem, co tu robić, kończy się podobieństwo.

O mnóstwie rzeczy ludzkich nie mów im nawet, bo nie zrozumieją.

Są to antropomorfy, prymaty, zwierzęta, najpodobniejsze do ludzi.

Antropomorfy zaś, jako antropomorfy, bardzo naturalnie, kotku, że siedzą w błocie.

Ludzie starają się, zabiegają, żyją tam, gdzie im lepiej i tak, jak im lepiej, bo są, co tu robić, ludźmi, w dodatku wyższymi.

Antropomorfy zaś wiecznie siedzą w błocie, na którem chyba jeden Bóg miłosierny zasieje czasem jaki taki kwiatek... co tu robić!

Wszystko to mówił tonem opowiadania prostego, obojętnie i monotonnie.

Na Romana nie patrzył, ani na nic dokoła, oprócz końca laski, na której trzymał splecione ręce.

W ten koniec laski, wtłoczony w kilimek, okrywający bryczkę, wpatrywał się tak, jakby wyczytywał z niego to, co mówił.


CHŁOPAK popija wodę, wstaje i kieruje się ku wyjściu

Przepraszam.

KOBIETA 1

Pan wychodzi?

Do nich?

CHŁOPAK

Nie, do toalety.

KOBIETA 1

Mimo wszystko... niech pan nie idzie.

CHŁOPAK

Ale już muszę.

(Wychodzi, idzie w stronę toalety)

MĘŻCZYZNA

Widziała pani, ile on wody wypił?

Nic dziwnego...

KOBIETA 1

O, wie pan...

On może mieć gorzej niż my...

MĘŻCZYZNA zdziwiony

Z prostatą?

KOBIETA 1

Nie, mam na myśli, że młodzi to jeszcze prędzej młodego zaczepią... niż starszych.

Oczywiście... dla złego każdy dobry.

MĘŻCZYZNA

Mogę wyjrzeć przez szybę na korytarz.

KOBIETA 1

Tak...

MĘŻCZYZNA

Ale rozmowny to on nie jest.

Widziała pani?

Nawet przez komórkę.

Dzwoni ktoś do niego, inwestuje, a on, zamiast docenić, że ktoś się nim interesuje...

Bąka.

KOBIETA 1

Pociąg nie miejsce na pogawędki.

MĘŻCZYZNA

Dlaczego...

KOBIETA 1

Pewnie było źle słychać.

Stukot szyn.

I może zasięg był słaby, przerywało...

MĘŻCZYZNA

Aha.

No to tak.

(Światło przenosi się na toaletę.

Chłopak szarpie za klamkę)

STARSZY PAN

Zajęte!

STARSZA PANI

Ratunku!

CHŁOPAK

Co się stało?

STARSZA PANI

Halo?

Proszę pana?

CHŁOPAK

Czy ktoś tam panią uwięził?

Zamknął?

STARSZY PAN

My sami.

Mówiłem jej, żeby ze mną nie szła...

STARSZA PANI

Proszę pana, jakby konduktor przechodził, jakby pan gdzieś widział, proszę mu przekazać, żeby nas stąd... że tu jesteśmy zacięci.

CHŁOPAK

Dobrze.

Wychodzi poza scenę, co oznacza, że do innego wagonu.

(Słychać śpiewy.

I głośne „kurwaaa!”.

Po chwili Chłopak wraca, puka do toalety.)

Jeszcze państwo tam są?

STARSZA PANI

A, to pan.

Był konduktor?

CHŁOPAK

Nie.

Ale jak zobaczę...

STARSZA PANI

Tak tak.

Dziękujemy.

(Chłopak wraca wraz ze światłem do swojego przedziału)

KOBIETA 1

A... już się miałam martwić.

(Słychać śpiew:

Małgośka mówią mi

on niewart jedne łzy

oj głupia ty głupia ty...

I okrzyk: „A chuuuj!”).

Zgrzebny język.

MĘŻCZYZNA

Pospolity.

(Nagle gaśnie światło)

KOBIETA 1

O masz ci los.

CHŁOPAK

Dobrze, że zdążyłem wrócić.

(Milczenie przez chwilę.

Powoli zapala się reflektor punktowy i pokazuje Kobietę 1 (stojącą) od pasa w górę.

Następuje noc widziadeł i monologów.)

KOBIETA 1

Tylko dotrwać...

Do siebie dojechać...

Jeszcze godzina.

Nerwy zszarpane.

W tym kraju wszystko...

Ludzie teraz tacy napastliwi.

Tylko dybią.

Czyhają.

Niechby każdy się zajmował sobą, to by nie było.

Widzę go...

Nadchodzi w pięknym mundurze.

Odprasowanym.

Może to ja mu go wyprasowałam?

Broni porządku.

Przywraca ład.

Uprzejmy i stanowczy.

Och, władczy i piękny...

(Opada na fotel.

Swiatło gaśnie.

Po chwili reflektor punktowy zapala się analogicznie, skierowany na Mężczyznę.)

MĘŻCZYZNA

Czy ja jestem... jaki?

Co się porobiło w tym kraju, że...

Ludzie teraz tacy zamknięci.

Do siebie, w siebie, ku sobie.

Nie rozmawiać z innymi, bo po co.

Po co obcować...

Gdyby każdy wyciągnął z ducha rękę...

Do choćby jednej osoby...

To by nie było tyle nieżyczliwości wzajemnej...

Widzę ją.

Podchodzi uśmiechnięta.

Dłoń podaje sama.

I już nie wiadomo, kto kogo prowadzi, ale wiadomo

że ku dobremu.

(Siada na fotel.

Światło gaśnie.

Ostatnie spojrzenie reflektora punktowego skierowane jest na Chłopaka.)


Zapraszamy młodych twórców do czytelni Miejskiej Biblioteki Publicznej w Ozorkowie przy ul. Listopadowej 6b w środę 11 stycznia 2006 r. o godz. 17:00.

Będziemy rozmawiać o wierszach i " chwalić się " własnym dorobkiem poetyckim.

Będziemy dyskutować o tym, co nam się w wierszach podoba, a co nie.

A przede wszystkim – będziemy się dobrze bawić.


Ruszyła właśnie kampania społeczna na rzecz zebrania 100 000 podpisów pod obywatelską inicjatywą ustawodawczą na rzecz zmiany ustawy o ochronie przyrody.

Celem jest wprowadzenie takich zmian, by samorządy nie mogły blokować rozwoju parków narodowych.

Przede wszystkim chodzi o poszerzenie granic Białowieskiego Parku Narodowego, co skutecznie od lat blokują lokalne samorządy.

Ale też o utworzenie nowych parków.

Związki między “commons” cyfrowym a wspólną przyrodą są oczywiste - polecam artykuł Jamesa Boyle’a , który porównuje troskę o cyfrowe dobra wspólne z ruchem ekologicznym.

Dlatego zachęcam Was wszystkich - jeśli troszczycie się o rozwój wolnej kultury, to poświęćcie chwilę na uwolnienie Puszczy Białowieskiej i innych parków narodowych.

Formularze do zbierania podpisów można znaleźć na stronie Oddajcie parki narodowi lub Ty decydujesz .


MKS pewnie wygrał 3:1 z zespołem z Brzeska, w setach 23:25, 25:22, 25:14 i 25:22.

Pierwszy set nie zapowiadał takiego przebiegu spotkania.

Goście mieli piłkę setową przy 20 puntkach dla Bzury.

Nasi walczyli do końca, jednak ostatecznie przegrali pierwszą partię do 23.

Po wygraniu drugiego seta, w którym oba zespoły grały punkt za punkt, ozorkowianie uwierzyli, że można pokonać rywala i dosłownie rozniósł przyjezdnych do 14!!!

Świetnie w tym okresie gry spisywał się nasz blok, nie dając najmniejszych szans na skończenie akcji atakującym Okocimskiego.

W decydyjącym secie gra była wyrównana do stanu po 12.

Na zagrywce w zespole Bzury stanął Tomek Wojciechowski, błedy po stronie gości wykorzystuje Sadecki i objęliśmy 4 punktowe prowadzenie.

Piłka meczowa była przy stanie do 18, jednak Marcin Sadecki nie potrafił skończyć 4 kolejnych piłek.

Efektowna krótka zakończyła spotkanie.

MKS jest obcenie po 10 meczach na czwartym miejscu w tabeli z 17 punktami.

Następny mecz w Krakowie z Wandą, 7 stycznia.

Najbliższe spotkanie u siebie Bzura zagra z Wawelem AGH Kraków trzy dni później, czyli 10 stycznia.


Wicemarszałek Krzysztof Putra:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Zamykam dyskusję.

W dyskusji zgłoszono wniosek o odrzucenie projektu ustawy w pierwszym czytaniu.

Do głosowania nad tym wnioskiem przystąpimy w bloku głosowań.

Na tym zakończyliśmy rozpatrywanie punktów porządku dziennego zaplanowanych na dzień 26 marca.

Wprawdzie kończymy już 27 marca.

Informuję, że zgłosili się posłowie w celu wygłoszenia oświadczeń poselskich.

Czy ktoś z pań i panów posłów pragnie jeszcze wygłosić oświadczenie?

Nikt nie zgłasza się.

Listę posłów zgłoszonych do oświadczeń uważam za zamkniętą.

Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Czesława Hoca, Prawo i Sprawiedliwość.

Przygotuje się pan poseł Łukasz Zbonikowski.

Poseł Czesław Hoc:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

List otwarty do rybaków, administracji rybołówstwa i środowiska naukowego.

Polskie rybołówstwo bałtyckie jest w poważnym kryzysie.

Już wkrótce może dojść do nieodwracalnych przemian, które mogą doprowadzić do całkowitej zapaści polskiego rybołówstwa, niegdyś potęgi światowej.

Można pokusić się o przyczyny tego wielce niepokojącego zjawiska.

Na pewno są one złożone i różnie akcentowane w stosunku do środowiska rybaków i ich wielu organizacji, do rządu z administracją rybacką oraz do środowisk naukowych, głównie MIR, jak również oficjalnych ciał doradczych.

Należałoby zacząć od Międzynarodowej Komisji Rybołówstwa Morza Bałtyckiego, następnie Międzynarodowej Rady Badań Morza, przed i po akcesji Polski do Unii, pewnej historycznej fikcji i jej utrwalania, nieco zmodyfikowanej po wejściu polskiego rybołówstwa do UE.

Ten mechanizm już nie mógł dalej funkcjonować.

Doszedł do tego również interes poszczególnych państw skupionych w Unii.

Okazało się, że polskie rybołówstwo w zderzeniu z potężną i bezduszną biurokracją Komisji Europejskiej nie daje sobie rady.

Nie zadziałały mechanizmy obronne systemu, bo ich nie stworzono.

Nie mogło ich być, bo nie było poszczególnych ogniw, szczególnie najważniejszego – integracji i spójności polskich organizacji rybackich.

Skrupulatnie i w sposób mało przyzwoity wykorzystała ten fakt bezduszna biurokracja Komisji Europejskiej oraz polska administracja państwowa, powiedziałbym – niekiedy bardziej.

W sytuacji, gdy środowisko rybackie było dokładnie podzielone, rząd dusz należał do administracji.

Zastosowano starą, prostą, destrukcyjną i antysolidarnościową rzymską zasadę „divide et impera”, „dziel i rządź”, czyli najpierw skłóć, a potem bądź wspaniałomyślnym władcą.

Dla administracji był to swoisty samograj.


Język opisu wymagań funkcjonalnych na system informatyczny

Język naturalny – stosowany we wstępnym etapie prac, nie wymaga dodatkowej wiedzy, jednak może być niejednoznaczny.

Język naturalny strukturalny – naturalny z ograniczonym słownictwem, narzuca strukturę opisu, wymusza większą jednoznaczność, wymaga znajomości ograniczeń tego języka.

Tablice i formularze – przedstawienie wymagań w postaci tablic (formularzy), strukturalizuje informacje, wypełnianie tablic językiem naturalnym.

Diagramy blokowe – uzupełniają formę specyfikacji wymagań, ułatwiają komunikację klient wykonawca, konieczność tworzenia legend, symboliki i semantyki.

Diagramy kontekstowe i DPU – przedstawienie graficzne wymagań, pokazują powiązanie z otoczeniem, wymagają znajomości notacji.


Theo Snelders

Theodorus "Theo" Antonius Gerardus Snelders (ur. 7 grudnia 1963 w Westervoort) – holenderski piłkarz, grający na pozycji bramkarza.

Snelders zaczynał piłkarską karierę w klubie z rodzinnej miejscowości o nazwie SC Westervoort.

Pierwszym profesjonalnym klubem Sneldersa było Twente Enschede, w którym zadebiutował w Eredivisie w 1980 roku.

W Twente nie zawsze był pierwszej jedenastce.

Do 1988 roku Snelders rozegrał w bawach Twente 176 ligowych meczów.

Potem przeszedł do szkockiego Aberdeen FC.

I w pierwszym sezonie gry został uznany najlepszym bramkarzem ligi Scottish Premier League.

Do 1995 roku rozegrał 199 ligowych meczów.

Snelders był bohaterem konkursu rzutów karnych, kiedy to Aberdeen FC pokonało Glasgow Rangers w finale Pucharu Szkocji.

W 1995 roku przeszedł właśnie do Rangersów, jednak tam rozegrał jedynie 13 meczów przez 4 sezony.

Ostatecznie w 1999 roku odszedł do MVV Maastricht, a w 2001 roku zakończył piłkarską karierę.

Obecnie Snelders jest trenerem bramkarzy w Twente Enschede.

W reprezentacji Holandii jedyny mecz Snelders zagrał 22 marca 1989 roku w wygranym 2-0 meczu z ZSRR.

Potem na MŚ w 1994 był tylko trzecim bramkarzem.


Małgorzata Ostrowska będzie gwiazdą tegorocznych Dni Ozorkowa.

Artystka zawita do nas 22 maja.


W 2008 i 2009 r. niektóre wieloletnie programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych zgłoszone przez państwa członkowskie zostały zatwierdzone decyzją Komisji 2007/782/WE ( 6 ) i decyzją Komisji 2008/897/WE ( 7 ).

Zobowiązania dotyczące wydatków na te wieloletnie programy zostały przyjęte zgodnie z art. 76 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich ( 8 ).

Pierwsze zobowiązanie budżetowe w przypadku tych programów zostało podjęte po ich zatwierdzeniu.

Każde kolejne zobowiązanie roczne jest podejmowane przez Komisję w zależności od wykonania programu w roku poprzednim na podstawie decyzji o przyznaniu wkładu, o której mowa w art. 27 ust. 5 decyzji 2009/470/WE.

Rozporządzenie (WE) nr 999/2001, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 103/2009 ( 9 ), przewiduje bardziej restrykcyjne wymogi, które muszą zostać spełnione w przypadku stad zwierząt mlecznych zakażonych klasyczną trzęsawką owiec.

W 2009 r. Cypr przedłożył wieloletni program monitorowania i zwalczania trzęsawki, dostosowany do tej ostatniej zmiany rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

Decyzją Komisji 2009/560/WE ( 10 ) zatwierdzono wieloletni program dotyczący trzęsawki, w którego ramach koszty personelu zatrudnionego specjalnie do wykonania zadań przewidzianych w tym programie oraz koszty zniszczenia martwych zwierząt zostały uwzględnione w kosztach kwalifikujących się do przyznania wkładu finansowego Wspólnoty.

Drugi i ostatni rok przedłożonego przez Cypr wieloletniego programu dotyczącego trzęsawki powinien zatem zostać zatwierdzony i zapewnić taki sam wkład finansowy Wspólnoty i kwalifikowalne środki jak na pierwszy rok.

Komisja dokonała oceny programów rocznych przedstawionych jej przez państwa członkowskie, jak również kolejnego roku (drugiego lub trzeciego) realizacji programów wieloletnich zatwierdzonych w 2008 i 2009 r. zarówno z punktu widzenia weterynaryjnego, jak i finansowego i stwierdziła, że programy te są zgodne ze wspólnotowym prawodawstwem weterynaryjnym, a zwłaszcza z kryteriami określonymi w decyzji 2008/341/WE.

Ze względu na znaczenie rocznych i wieloletnich programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, jak również ze względu na obowiązek stosowania we wszystkich państwach członkowskich programów w zakresie TSE i ptasiej grypy, właściwe jest ustalenie odpowiedniej stawki wkładu finansowego Wspólnoty w celu zwrócenia kosztów, które zainteresowane państwa członkowskie poniosą w związku ze środkami wspomnianymi w niniejszej decyzji do kwoty maksymalnej dla każdego programu.


Jak zauważyłem u Bartka w komentarzach, to co z perspektywy twórcy jest troską o integralność, z perspektywy odbiorcy może być motywowane ochroną przed nadmiarem – kultura na analogowych nośnikach jest policzalna, widać dokładnie ile jej jest, czego jeszcze nie przetrawiłem, itd.

3 nieprzeczytane książki przy łóżku, kupka regularnie słuchanych CD (no dobrze, i odtwarzacz mp3 – ale z 256MB pamięci, która lada moment będzie przyjemnie anachroniczna i funkcjonalnie analogowa).

[Na marginesie - ciekawe jak przebiega kulturowa selekcja tych przeszłych mediów, które są retro w sposób atrakcyjny (jak płyta winylowa) i tych, które są po prostu staromodne i niewygodne (jak chyba CD).

Ale swoją drogą przykłady opisywane przez Bartka, niszowych wytwórni wydających nagrania na kasetach magnetofonowych, pokazują, że w ruchu integrystów analogowych jest miejsce na dowolną ilość nisz i fakcji].

Przyszła mi do głowy jeszcze jedna cecha analogowych nośników, która w dłuższej perspektywie może okazać się dużo ważniejsza niż integralność utworu.

Do myślenia skłoniła mnie wiadomość w serwisie Wired: Amazon ugiął się i pozwoli posiadaczom czytnika Kindle wymieniać się książkami.

Na następujących warunkach: można wypożyczyć książkę raz (w życiu), jednej osobie, na okres dwóch tygodni.

I tyle.

To na pewno krok naprzód, ale jednocześnie bardzo mizerny standard „pożyczania”.

Jeśli sprawdzi się scenariusz końca otwartej Sieci, jaką dotychczas znaliśmy – zastąpionej dominacją ściśle kontrolowanych kanałów dystrybucji takich jak selekcjonujący programy App Store czy czytniki e-książek, kontrolujące dostęp do treści - to nośniki analogowe okażą się w porównaniu zaskakująco otwarte.

Co będzie dość niesamowitym odwróceniem ról – przyzwyczailiśmy się mówić, że treści cyfrowe, dzięki możliwości taniego i łatwego kopiowania, umożliwiają kulturę dzielenia, którą blokowały koszty kopiowania i dystrybucji nośników analogowych.

Jeśli okaże się, że ta nowa kultura dostępności zostanie cyfrowo wykastrowana, to świat analogowy stanie się oazą wolnej kultury.

Już dziś posiadacz Kindle czy iPada stoi przed wyborem: czy wydać więcej na książkę, ale za to móc ją pożyczyć znajomym?


W elektrycznym Rustlerze XL-1, zarówno na przednich jak i tylne półośkach, zastosowano łożyska ślizgowe .

Oznacza to, że półośki obracają się w metalowych pierścieniach (panewkach), bez żadnych elementów pośredniczących (np. kulek).

Rozwiązanie to jest proste i tanie, ale jego wadą są duże opory toczenia.

Dlatego też producent zaleca wymianę panewek na łożyska kulkowe.

Problem w tym, że w standardowych zwrotnicach Rustlera mieszczą się jedynie łożyska o wymiarach 5 x 8 mm.

Niestety tak małe łożyska są często niewystarczająco wytrzymałe, dlatego montując je należałoby liczyć sie z częstymi awariami.

Na szczęście w ofercie firmy RPM znajdują sie zwrotnice do Rustlera, które pozwalają na montaż łożysk o wymiarach 5 x 11mm.

Aby wymienić panewki na łożyska 5 x 11mm, potrzebne są: Zwrotnice przednie RPM #80372 (TH) Zwrotnice tylne RPM #80382 (TH) Łożyska 5 x 11mm (8 sztuk) - przykładowo komplet 10 łożysk DuraTrax (TH)

Montaż łożysk i zwrotnicy RPM dla przedniego koła

W razie wątpliwości warto skonsultować się ze schematem .

1) Odkręcamy koło

2) Wyjmujemy półośkę z panewki

Demontujemy obejmę (#3632) wraz ze zwrotnicą (#3636) wykręcając śruby mocujące ją do:

drążka skrętnego (turnbuckle)

camber linku

wahacza

4) Zwrotnica zamocowana jest za pomocą metalowej ośki (kingpinu), zabezpieczonej na dwóch końcach e-clipsami.

Zdejmujemy jeden e-clips .

Następnie wysuwamy ośkę z obejmy zwrotnicy i wyjmujemy zwrotnicę.

5) W zwrotnice RPM wkładamy 2 łożyska.

6) Wkładamy nową zwrotnicę w obejmę, wsuwamy ośkę i zakładamy e-clips

7) Montujemy całość z powrotem.

Montaż łożysk i zwrotnicy RPM dla tylnego koła

1) Odkręcamy koło

2) Demontujemy oryginalną zwrotnicę (#3652) wykręcając śruby mocujące ją do wahacza i camber linku

3) W zwrotnicę RPM wkładamy 2 łożyska.

4) Montujemy nową zwrotnicę w miejsce starej, a nastepnie zakladamy koło


Kolejne lipcowe spotkanie stało pod znakiem bezlitośnie prażącego słońca.

Niezbędne było ciągłe polewanie toru i okazyjne polewanie kierowców.

Pomimo tak ekstremalnych warunków jeździliśmy przez cały dzień, bawiąc się przy tym doskonale.

Maciolus pojawił sie na spotkaniu z flotą czterech elektrycznych modeli.

Trzy z nich niestety dośc szybko odniosły awarie, ale czwartym - bezszczotkową konwersją Hot Bodies Lightninga 2 Pro Evo - ścigał się z powodzeniem z bagusami o napędzie nitro.

Spaliowe bagusy reprezentowane były przez LRP S8 BX, którym jeździł Bazyl, Ofnę Hyper 7 prowadzoną przez Dorotę oraz Lightninga Adama.

Ten ostatni model niestety zakończył spotkanie ze złamanym amortyzatorem.

Wśród modeli nitro nie zabrakło też małych Jamminów CRT.5, którymi jeździli Hubert i Jarek

Na torze po raz pierwszy pojawił się Roland z modelem HPI E-Firestorm, który był ciekawym urozmaiceniem klasy trucków 2WD, tradycyjnie zdominowanej przez Rustlery należące do Adama i Huberta.

Elektryczne buggy 2WD reprezentował Team Losi XXX-CR kierowany przez Jarka oraz niezwykle ciekawy model JConcepts J82 ze stajni Maciolusa.

W klasie buggy 4WD jeździł Adam modelem Hot Bodies D4 oraz Maciolus modelem Team Associated B44.


W minioną sobotę w okolicach Ozorkowa odbył się trzeci " Rajd Jesienny " zorganizowany przez Komisję Turystyki Pieszej Oddziału Zgierskiego PTTK.

Kierownikiem Rajdu była wiceprzewodnicząca Komisji - Jadwiga Wilmańska, jej zastępcą Robert Starzyński.

Rajd odbywał się na trzech trasach pieszych i jednej rowerowej.

Pierwsza z nich, licząca 15 km prowadziła z Lućmierza, druga - 10 km wiodła z Grotnik, trzecia - dla najmłodszych - 6 km ze Słowika.

Kolarze jechali na trasach dowolnych.

W rajdzie wzięło udział 319 osób w 26 drużynach z Głowna, Ozorkowa, Łodzi Parzęczewa i Zgierza.

Zwycięzcą została drużyna ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Głownie, II miejsce zajęły dwie drużyny ze zgierskich Gimnazjów nr 1 i nr 3, miejsce trzecie zdobyła drużyna SLO im. Traugutta w Zgierzu.

W organizacji Rajdu pomagali: zgierski PTTK, Starostwo Powiatowe, UMZ, TPZ, Oddział PTTK w Ozorkowie, Gimnazjum w Ozorkowie, głównym sponsorem był Bank Spółdzielczy w Ozorkowie.


Początek sezonu to okazja do porządków na letniskach.

Właściciele wielu domków usuwają uszkodzenia, malują ogrodzenia, sadzą drzewka.

Nad porządkiem w Sokolnikach czuwa kilku urzędników Urzędu Gminy Ozorków.

- Oddelegowałem do obchodu sześć osób - przyznaje wójt Władysław Sobolewski.

- Zmusiła mnie do tego sytuacja.

Nie przypominam sobie, by w ciągu czterech kadencji mojego urzędowania miejscowość była tak zanieczyszczona jak obecnie.

Najgorsze jest to, że część działkowiczów stosuje samowolę.

Przed ogrodzeniami usypywane są kamienie, by nikt nie podjeżdżał przed ich działki.

W efekcie niektóre uliczki zostały zawężone do trzech metrów.

Wójt najwięcej zastrzeżeń ma do samowoli na ulicach: 22 Lipca, Kościuszki i Konopnickiej, gdzie za ogrodzeniami pojawiły się nie tylko kamienie, ale także drzewa.

- Cieszymy się, gdy mieszkańcy i letnicy sadzą nowe drzewa, ale niektórzy robią to na ulicy, kilka metrów od ogrodzenia - mówi wójt Sobolewski.

- Przymykamy oko tylko wtedy, gdy robi się to tuż przy siatce.


2008-09-28: Wybory na Białorusi

Dziś na Białorusi rozpoczęły się wybory parlamentarne decydujące o przyszłych relacjach tego kraju z Unią Europejską.

Bruksela zdecydowała, że może zawiesić część sankcji nałożonych na reżim w Mińsku, jeżeli głosowanie zostanie przeprowadzone w sposób demokratyczny.

Jego przebieg nadzorują obserwatorzy OBWE, w tym kilkudziesięciu Polaków.

Według białoruskiej opozycji, wybory te nie mogą być nazwane demokratycznymi, bo wielu kandydatów nie miało możliwości startu, ponieważ zostało to ograniczone przez władze.

Opozycja wzywa swoich wyborców do głosowania, natomiast do międzynarodowych obserwatorów wystosowała apel o nie uznawanie wyborów za demokratyczne.

Zapowiedziane zostały też powyborcze manifestacje.

Parlament Europejski nie został zaproszony przez Mińsk, jednak na Białoruś przyjechała grupa eurodeputowanych.

Będą oni sprawdzać, czy obserwatorzy zostaną dopuszczeni do liczenia głosów.

UE chce nawiązać kontakty z Białorusią, jedynie pod warunkiem przeprowadzenie uczciwych i demokratycznych wyborów.

Aleksander Łukaszenka zapowiedział, iż mimo że również chce dobrych kontaktów z Unią, po nieuznaniu głosowania za demokratyczne, zerwie kontakty z Zachodem.


W

bazie danych jest w sumie 239 stron.

Ta liczba uwzględnia strony dyskusji, strony na temat serwisu WMiI Wiki, strony prowizorycznych (" stub "), strony przekierowujące, oraz inne, które trudno uznać za artykuły.

Wyłączając powyższe, jest prawdopodobnie 120 stron, które można uznać za artykuły.

Użytkownicy od startu serwisu wykonali 605 edycji, średnio 2,53 edycji na stronę.

W sumie było

Jest 34 zarejestrowanych użytkowników.

Spośród nich 3 (czyli 8,82% ) ma status Administratorzy .


a) 88 % całkowitej liczby uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji, rozdzielonych między państwa członkowskie w proporcjach odpowiadających udziałowi danego państwa członkowskiego w zweryfikowanych emisjach w ramach systemu wspólnotowego za rok 2005 lub w średnich emisjach w latach 2005–2007, w zależności od tego, która z tych wielkości jest większa;

b) 10 % całkowitej liczby uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji, rozdzielonych między określone państwa członkowskie w interesie solidarności i wzrostu we Wspólnocie, zwiększając w ten sposób liczbę uprawnień, które te państwa członkowskie sprzedają na aukcji na mocy lit. a), o wartości procentowe określone w załączniku IIa; oraz

c) 2 % całkowitej ilości uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji, rozdzielonych między państwa członkowskie, których emisje gazów cieplarnianych w 2005 r. były przynajmniej 20 % niższe od ich emisji w roku bazowym mającym w odniesieniu do nich zastosowanie na mocy protokołu z Kioto.

Sposób rozdzielania tej wartości procentowej pomiędzy danymi państwami członkowskimi określony jest w załączniku IIb.

Na użytek lit. a), w odniesieniu do państw członkowskich, które nie uczestniczyły w systemie wspólnotowym w 2005 r., ich udziały są obliczane przy wykorzystaniu ich zweryfikowanych emisji w ramach systemu wspólnotowego w roku 2007.

Jeśli jest to konieczne, wartości procentowe, o których mowa w lit. b) i c), są proporcjonalnie dostosowywane, tak aby zapewnić rozdzielenie w wysokości odpowiednio 10 % i 2 %.

Państwa członkowskie określają sposób wykorzystywania dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień na aukcji.

Przynajmniej 50 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2, w tym wszystkie dochody ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2 lit. b) i c), lub równowartość finansowa tych dochodów, powinny zostać wykorzystane na jeden lub większą ilość następujących celów:

a) redukcja emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptacja do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszania emisji i adaptacji do zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;


243 uczniów ozorkowskich szkół otrzyma stypendia socjalne przeznaczone na zakup pomocy naukowych.

Pieniądze pochodzą z budżetu wojewody łódzkiego, a rozdzielać je będzie tutejszy magistrat.

Pierwsze wypłaty nastąpią, niestety, dopiero w przyszłym miesiącu.

W tym roku o stypendia starało się 261 osób.

18 z nich nie spełniało kryteriów.

Pozostałym przyznano wsparcie w granicach od 76 do 128 złotych miesięcznie.

Pieniądze zostaną wypłacone w grudniu z wyrównaniem za cztery miesiące (od września do grudnia 2007 r.), a po raz drugi w czerwcu przyszłego roku - za sześć miesięcy (od stycznia do czerwca 2008 r.).

Trzeba jednak przedstawić rachunki, potwierdzające zakup materiałów szkolnych i pomocy edukacyjnych.

Mogą to być na przykład podręczniki, zeszyty, tornister, plecak czy strój sportowy.

Kryterium przyznania pomocy socjalnej jest dochód na osobę w rodzinie - nie wyższy niż 351 zł.


Gdyby mnie krytycy Jahusów choć trochę interesowali, miałbym zupełną słuszność na wielu z nich się użalać, którzy na tyle byli bezczelni, żeby naprzód utrzymywać, że podróże moje są czystą bajką w mózgu moim wyległą, a potem nawet tak dalece zuchwałość swą posunęli, iż ośmielili się powiedzieć, że równie nie ma Houyhnhnmów i Jahusów, jak i mieszkańców Utopii.

Wyznaję jednak, że co się tyczy narodów Lilliputów, Brobdingragu (tak powinno być napisane, a nie Brobdingnagu, jak to błędnie czytają) i Laputy, żaden z naszych Jahusów nie był na tyle śmiały, by je choćby w najmniejszą podać wątpliwość, jako też i wypadki, które o tych narodach przytoczyłem, tu bowiem prawda tak jest jasna, że przekonanie gwałtem za sobą pociąga.

Ale czyż powieść moja o Houyhnhnmach i Jahusach mniej jest prawdziwa?

Czyliż i w tym kraju nie ujrzysz tysięcy tych ostatnich, którzy tylko szwargotaniem i tym, że nie chodzą nago, różnią się od swych zwierzęcych braci w kraju Houyhnhnmów?

Pisałem dla ich poprawy, nie dla ich pochwał.

Jednogłośne pochwały całego ich rodu mniej by znaczyły u mnie niż rżenie dwóch wyrodków Houyhnhnmów w mej stajni trzymanych, ponieważ mimo całego ich zwyrodnienia uczę się ciągle od nich jakiejś cnoty wolnej od domieszki zła.

Czyż śmieją mniemać te nędzne stworzenia, że się poniżę i bronić będę mej prawdomówności?

Lubo i ja Jahu jestem, wiadomo jednak, że przez naukę i przykład mego znakomitego pana i nauczyciela w przeciągu dwóch lat (jak wyznać muszę, nie bez trudności) do tego doprowadziłem, że się pozbyłem tych piekielnych nałogów, które szczególnie w Europie w mym rodzaju są tok zakorzenione, to jest kłamania, chełpienia się, oszukiwania i dwuznacznego przemawiania.

Mógłbym jeszcze więcej czynić żalów z tego powodu, lecz i Ciebie, i mnie nie chcę dłużej męczyć.

Przyznaję, że od ostatniego mego powrotu, przez obcowanie z małą liczbą jednostek Twojego gatunku, a szczególnie z tymi z mej familii, z którymi związków unikać nie mogę, reszta tych złych zarodów mojej jahusowej natury znowu we mnie odżyła.

Gdyby nie to, pewno bym tak niedorzecznego planu, jak chęć zreformowania rodzaju Jahusów w tym królestwie, nigdy nie był uczynił, lecz teraz odstępuję już na zawsze od tego urojenia.


Jakub z KOL rozwinął temat dwóch z postulatów KOL.

Powiedział, że musi być sprawozdanie o wydatkach na mieszkalnictwo.

Miasto nie daje konkretnych rozliczeń np. remontów i nie wiadomo na co poszły pieniądze przez tyle lat.

On także powiedział, że ludzie powinni zając pustostany i mieć do tego prawo.

Jako przykład wspominano miasta, gdzie miasto uznaje prawo do mieszkania w pustostanach dopóki nie pojawi się właściciel.

Wiktor z KOL powiedział, że podwyżki czynszy są wprowadzane w czasie, kiedy wielu ludzi, szczególnie biednych, mają dodatkowe problemy finansowe z powodu kryzysu.

Andrzej dodał, że jednym z postulatów WSL są darmowe porady prawne dla lokatorów.

On także wyjaśnił, że jest mało specjalistów w tej dziedzinie.

Piotr z kolei powiedział, że WSL uważa, że poziom zarobków przy kwalifikacji do mieszkań komunalnych są za niskie, że to powinno być 100% przeciętnych zarobków.

Aktywiści WSL i KOL zapowiedzieli zaostrzenie protestów jeśli miasto nie poprawi swojej polityki.


Dziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 23 grudnia 2009 Nr 4 poz. 35

metryka tekst pierwotny Wykaz wyroków Sądu Apelacyjnego w Warszawie doręczonych w miesiącach: lipiec, sierpień, wrzesień 2009 r.

Wyrok z dnia 07.05.2009 r. (Sygn. akt VI ACa 1318/08) w sprawie z odwołania RWE Stoen S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Wyrok z dnia 08.05.2009 r. (Sygn. akt VI ACa 1377/08) w sprawie z odwołania Gminy Witkowo przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Wyrok z dnia 27.05.2009 r. (Sygn. akt VI ACa 1404/08) w sprawie z odwołania Gminy Katowice przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (publ. - poz. 34 w niniejszym numerze Dziennika).

Wyrok z dnia 27.05.2009 r. (Sygn. akt VI ACa 1407/08) w sprawie z odwołania Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Wyrok z dnia 04.06.2009 r. (Sygn. akt VI ACa 1607/08) w sprawie z odwołania Stowarzyszenia Transportu Prywatnego w Szczecinie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.


dobry wieczór, xxx, słucham

FILLER dobry wieczór, tramwaj FILLER Targowa Lubelska tutaj w stronę Gocławia

a jaka linia

FILLER dwadzieścia sześć FILLER co może jeszcze jeździć ósemka

w stronę Gocławka

szóstka w stronę Gocławia FILLER

Gocławka

Gocławka?

wie pan, potrzebuję do Ronda Wiatraczna dojechać...

z jakiego przystanku na Targowej?

Lubelska...

to już jest na Grochowskiej

Zamoyskiego Lubelska to będzie chyba nie?

no tu ___ kończy się Zamoyskiego zaczyna Grochowska

tak...

czy trójki to już nie będzie bo ona w teraz już wcześniej

kończy...

szóstka

szóstka może być...

FILLER dwudziesta trzecia trzy ostatnia szóstka ósemki też już nie będzie

a dwadzieścia sześć?

dwudziesta FILLER druga pięćdziesiąt osiem, dwudziesta trzecia osiemnaście, trzydzieści osiem

dobrze, dziękuję uprzejmie

proszę bardzo

dobranoc

dobranoc


Wieczorem Piotr sam przyniósł Julce kolację, a na jej podziękowania odpowiedział wyrażeniem poglądu, że dla niej gotów byłby na wszystko i po prostu pojąć nie może, jak mogli znaleźć się tacy, którzy zdobyli się na zrobienie tylu łajdactw.

Miał już zapisany adres pana Winklera i owej baby na Pańskiej.

Do pana Winklera miał udać się nazajutrz rano, by z nim wyjaśnić sytuację i naradzić się co do dalszych losów Julki.

Na Pańską natomiast postanowił pójść jeszcze dziś, bo dłużej by nie wytrzymał.

Julka zobaczyła go dopiero nazajutrz rano.

Wyglądał okropnie.

Cały był posiniaczony, na czole miał wielką szramę, zaklejoną plastrem i obandażowaną rękę, ale był w świetnym humorze.

Na jej przestrach i współczucie odpowiedział śmiechem oraz żartobliwym zapewnieniem, że miał wczoraj bardzo interesującą rozmowę z pewnym łysym panem i z pewną wytworną damą i że po paru miesiącach, gdy wspomnieni będą się czuli nieco zdrowsi, znowu im przypomni elementarne zasady gry salonowej, zwanej boksem.

Zaraz przy śniadaniu powiedział doktorowi Kunoki:

- Mam wrażenie, panie doktorze, że przez te drzwi, które wyłamałem, weszło do mego życia takie coś, co ludzie nazywają szczęściem...

- Szczęście, panie Piotrze - uśmiechnął się Japończyk - woli wchodzić przez okno lub przez wyłamane drzwi, niż drogą normalną przez otwarte, lecz w takiż sposób lubi uciekać.

- Nie ode mnie, doktorze - ściągnął brwi Piotr - mam dość mocne łapy, do licha, by je przytrzymać...

A poza tym nie wiem, czy w ogóle zechce uciekać.

Kunoki, który bardziej znał się na hormonach niż na okulistyce, z wyglądu oczu Julki, gdy ją w kilka minut później widział żegnającą się z młodym człowiekiem w jej pokoju, wywnioskował, że w tym wypadku "takie coś" nie sprawiało wrażenia zamierzanej ucieczki.

Piotr wrócił z miasta około południa i zakomunikował Julce, że nie mógł się widzieć z panem Winklerem, gdyż ten na dłuższy czas wyjechał z Warszawy.

Nie mógł jej przecież powiedzieć prawdy, nie mógł sprawić tej biednej, czarującej, kochanej dziewczynie jeszcze jednego rozczarowania mówiąc, że człowiek, którego uważała za uosobienie szlachetności, że jej przyjaciel został - aresztowany za morderstwo.


Gordon Willis

Gordon Willis (ur. 28 maja 1931 w Nowym Jorku) - amerykański operator filmowy nagrodzony w 2010 Oscarem za całokształt twórczości.

Wcześniej był 2 razy nominowany do nagrody Oscara za zdjęcia do filmów: Zelig (1983; reż. Woody Allen) i Ojciec chrzestny III (1990; reż. Francis Ford Coppola).

Najczęściej współpracował z takimi reżyserami jak: Woody Allen, Alan J. Pakula i Francis Ford Coppola.


Niedziela Wielkanocna

Niedziela Wielkanocna (nazywana też Wielką Niedzielą, Niedzielą Zmartwychwstania Pańskiego, I Niedzielą Wielkanocną) – pierwszy dzień świąt wielkanocnych.

Jest to również ostatni dzień Triduum Paschalnego, liczonego według kalendarza żydowskiego od wieczora Wielkiego Czwartku do wieczornych nieszporów w Niedzielę.

Polska tradycja

Do XVIII wieku msze rezurekcyjne odprawiane były o północy, potem świętowano rezurekcję rano (resurrectio łac. oznacza zmartwychwstanie).

Do dnia dzisiejszego msze rezurekcyjne są odprawiane o poranku.

Zapowiada ją uroczyste bicie w dzwony, głoszące, że Chrystus zmartwychwstał.

Jednocześnie słychać kanonadę ze strzelb, petard, armatek i moździerzy, a cały ten harmider ma budzić świat do życia.

Mszę poprzedza uroczysta procesja z Najświętszym Sakramentem.

Rozpoczyna się przy znajdującym się w kościele symbolicznym Grobie Pańskim, przy którym ksiądz śpiewem oznajmia zmartwychwstanie Chrystusa.

Następnie, niosąc monstrancję z Hostią kapłan prowadzi procesję dookoła kościoła, przy którym dawniej tradycyjnie usytuowany był cmentarz, aby również zmarłym ogłosić zmartwychwstanie.

W procesji niesiona jest również figura Chrystusa Zmartwychwstałego.

Na początku mszy wznoszony jest okrzyk radości Alleluja (z hebr. Chwalcie Boga), będący przyśpiewem w pieśniach wielkanocnych.

Oznaką radości były również dawniej używane w okresie wielkanocnym pozdrowienia: Chrystus zmartwychwstał z odpowiedzią: Zmartwychwstał prawdziwie.

W polskim zwyczaju, po porannej rezurekcji rodzina zasiada do uroczystego śniadania wielkanocnego, które rozpoczyna się składaniem życzeń i dzieleniem się święconką z koszyczka.

Na stołach znajdują się jajka, wędliny, wielkanocne baby i mazurki.

Stoły zdobione są bukietami z bazi i pierwszych wiosennych kwiatów.

W niektórych regionach, np. na Śląsku, rodzice chowali w domu, ogrodzie koszyczki ze słodyczami, prezenty od wielkanocnego zajączka, na poszukiwanie których wyruszały dzieci.

Zwyczaj ten obecnie rozpowszechnił się w formie obdarowywania się w tym dniu drobnymi upominkami, tzw. zajączkami.

Niedziela, podobnie jak i Poniedziałek, są w Polsce dniami wolnymi od pracy.

Tradycyjnie spędza się je w domu, w gronie rodzinnym.


Aktor:

(do widowni) Dzień dobry.

Dziękuję, że przyszli tu dziś państwo, by wziąć udział w moim przedstawieniu.

Jestem aktorem.

Jestem jedynym aktorem, którego będą państwo mogli podziwiać.

No chyba, że są na sali moi koledzy z zespołu teatru, ewentualnie jacyś inni, przyjezdni aktorzy.

Wobec tego, z grubsza można by uznać, iż to przedstawienie będzie monodramem, czyli taką formą prezentacji, w której jeden, samotny aktor zwykle miota się po scenie, rozpaczliwie starając się udowodnić, że jest tak dobry, iż nie są mu potrzebni partnerzy.

W wypadku tej prezentacji będziemy jednak mieli do czynienia z sytuacją ekstremalną, bo z upływem czasu, doprowadzę do głębokiej krytyki i dekonstrukcji nie tylko teatru, ale również aktora, czyli samego siebie.

(wyciąga z teczki plik papierów z opisanymi zakładkami egzemplarz sztuki)

To są moje notatki na temat teatru.

Powszechnie uważa się, że teatr powinien służyć nie tylko pokazywaniu jakichś sytuacji [***] i doprowadzaniu widzów do jałowego śmiechu, ale również mówić o rzeczach istotnych dla kondycji ludzkiej.

Może więc na początek ustalimy, czym jest teatr.

W podręcznikach piszą tak (czyta z kartki): jest to taka sytuacja, w której współistnieją widz i aktor.

Aktor to ten, który jest tu, czyli na scenie, a widz to ten, który znajduje się tam, czyli na widowni.

Aktor się wygłupia, a widz na to w taki, czy inny sposób reaguje.

Możemy więc z grubsza założyć sytuację nadajnik odbiornik, czy może mniej bezosobowo, nadawca odbiorca.

Jeżeli się zgadzamy, a myślę, że tak, to idźmy głębiej.

Aktor, przynajmniej w takiej sytuacji jak ja dziś, a zatem najbardziej typowej, jest elementem układu towarowo-pieniężnego.

Państwo płacą za bilety i zasiadają wygodnie i bezpiecznie w swoich fotelach, a ja wychodzę stamtąd (wskazuje kulisy) i według zasad tego samego układu towarowo-pieniężnego, coś państwu sprzedaję.

Sprzedaję państwu jakieś doznania, emocjonalne, estetyczne, czy wzbudzam współczucie dla bohatera, którego staram się kreować (gorzej gdy dla siebie, jako aktora).

No, nie czarujmy się, pracuję jako akwizytor!

Wszelkimi sposobami, jakie tylko są mi dostępne staram się państwu wepchnąć towar.

Najpierw przyciągnąć uwagę, zainteresować, wytworzyć potrzebę jego posiadania i siup!!, już jesteśmy w domu.

To jest zwykła, obrzydliwa socjotechnika.

Ale nie, nie, nie taka znowu zwykła.

Zakłamana i podła, bo podczas, gdy normalny akwizytor daje państwu do ręki towar, zanim państwo za niego zapłacą, polityk (też zresztą rodzaj socjotechnika) przynajmniej mówi jak się nazywa i działa we własnym imieniu, ja nie tylko narażam państwa na kupienie kota w worku, no bo przecież nie wiedzą państwo wcześniej, co dostaną.....

No co się pani tak patrzy.

Wie pani, co pani dostanie, jak płaci pani za bilet?

[***] No. A ja wychodzę i mówię na przykład „Jest li to sztylet, co przed sobą widzę” i przedstawiam się jako jakiś Makbet albo (mocno akcentując) Srakbet.

I co?

Głupio, nie?!!

Nie dość, że używam słów, które napisał jakiś dawno już nie żyjący, bogu ducha winny człowiek, to jeszcze usiłuję weprzeć uczciwym ludziom, że jestem kim nie jestem?

Niektórzy mówią kwestia konwencji.

Sratatata.

Oświadczam, że ja ........................................... (imię i nazwisko aktora) istnieję naprawdę.

Mój problem i mój dramat polega na tym, że jestem aktorem.


Wiosna wietrzna, ale w końcu biednemu wiatr w oczy.

Biednemu, bo przecież tylko taki, co go nie stać na samochód, musi się zadowolić połową kółek i męczy się na rowerze.

Wrocław jest miastem pozornie płaskim, ale wyjątkowo często mam wrażenie, że lepiej byłoby zainwestować w rower górski.

Nawet jeśli pominąć klify krawężników i ograniczyć się tylko do ścieżek rowerowych i ulic, można odroczyć centrowanie kół zaledwie o kilka dni.

Zrozumienie zamysłu miejskich planistów wytyczających szlaki dla rowerzystów nie jest łatwe.

Szlaków wytyczają zresztą całkiem sporo, nie tylko przy remontowanych ulicach .

Ale ponarzekać można, bo szczególnie w centrum ścieżki się nagle urywają i kluczą.

W niektórych przypadkach trasy okrężne mogłyby mieć uzasadnienie turystyczne, w końcu rowerzysta to człowiek, któremu się nie śpieszy, a jeździ dla przyjemności.

O ile synonimem przyjemności jest udział w wyścigu Paryż - Roubaix .

Znajdzie się też czas na chwilę refleksji przy sygnalizatorze świetlnym, w końcu płynny ma być ruch samochodowy.

Zbyt długie przerwy nie są jednak wskazane, podobnie jak wożenie ciężkich zakupów.

Jeśli już są stojaki na rowery, to może chociaż ktoś wstawi do nich rower-reklamę i skutecznie ograniczy ilość miejsca.

Można liczyć też na złomiarzy, zabiorą i po sprawie.

Nie wiem, chyba ktoś ukradł - z ulgą w głosie na pytanie o stojak na rowery pod znanym i drogim sklepem spożywczym EPI odpowiada ochroniarz.

Nic dziwnego, przez parking przewijają się tam codziennie wszystkie wrocławskie SUVy, kabriolety i dwumiejscowe coupé, jeszcze ktoś się od roweru czymś zarazi.

Przykład z EPI bierze również znajdujące się po sąsiedzku centrum Arkady, które dość dobitnie sugeruje rowerzystom, że nie tędy droga.


2009-06-24: Bagdad: wybuch bomby zabił 61 osób

W dzisiejszym wybuchu bomby w stolicy Iraku zginęło 61 osób.

Do eksplozji doszło w wschodniej dzielnicy Sadra.

Bomba przymocowana do motocykla wybuchła podczas przejazdu przez tamtejszy rynek obok targowiska.

W wyniku tego zdarzenia 52 osób zmarło, 116 odniosło rany.

Stało się to na sześć dni przed wycofaniem się wojsk amerykańskich z dużych irackich miast.

Całkowicie Amerykanie Irak maja opuścić do 2012 roku.

Dziś doszło także do eksplozji w Mosulu i Kirkuku.

W obu miastach wybuchły po dwie bomby.

W pierwszym mieście w pierwszej eksplozji zginął policjant, inny odniósł rany; w wybuchu samochodu-pułapki ranny został iracki żołnierz.

Z kolei w Kirkuku w pierwszym wybuchu ranni zostali trzej pracownicy czyszczący ulice.

Do eksplozji doszło gdy jeden pracownik opróżniał kosz na śmieci w którym umieszczona była bomba; w drugim wybuchu zginął terrorysta, który chciał podłożyć materiał wybuchowy.

22 czerwca doszło do aż sześciu wybuchu bomb w różnych dzielnicach Bagdadu.

Wówczas zginęło 15 osób, ranne zostały 74 osoby.

Z kolei 20 czerwca miał miejsce najkrwawszy zamach terrorystyczny w 2009 roku.

Pod Kirkukiem w wybuchu bomby zginęły 72 osoby.

Zobacz też

Wikipedia:Lista zamachów terrorystycznych 2009


Nie dość, że browar, to jeszcze stary.

Galeria handlowo-artystyczna w Poznaniu wzbogaciła się o serwerownię.

Znak czasów?

Do tej serwerowni trafiła (wciąż tam zmierza?) nasza klasa.

Teraz polski serwis nareszcie wrócił do macierzy (nomen omen), tym bardziej więc wzrośnie mu pewnie liczba użytkowników.

Niedawno przeczytałem książkę pod sensacyjnym tytułem " Who Controls the Internet? Illusions of a Borderless World ", w której prawnicy Goldsmith i Wu jasno i zupełnie niesensacyjnie tłumaczą, dlaczego internet wciąż tkwi w ramach granic narodowych.

Nie chodzi bynajmniej tylko o Chiny, które są wygodnym punktem odniesienia dla państw demokratycznych, gdzie też istnieje pokusa, żeby przykręcić śrubę, a zawsze można odwrócić uwagę wskazując większych zamordystów.

O przenosinach serwerów do Polski poinformował mnie właśnie mój host, który przy okazji uprzejmie prosi o wstrzymanie na czas przeprowadzki aktualizacji stron internetowych.

Już jedną taką przeprowadzkę przeżyłem, od tego czasu nie mam oporów przed powierzaniem mojej poczty Wielkim i Złym Korporacjom.

Blogger i Wordpress zapraszają?

Co tam.

Teraz będę wreszcie miał polski serwer dla polskiego bloga.

Internet nie zna granic, przecież robaki będą wchodzić i tak, nic się nie zmieni...

Gdybym chciał zaistnieć międzynarodowo, nie pisałbym raczej po polsku.

Sam jestem sobie winien, pierwszą granicę ustanowiłem sam.

Język, infrastruktura, systemy prawne, zestawy wartości - wszystko dzieli internet na kawałki, co tylko powiela znany schemat.

NTSC, 110V, gniazdka elektryczne, ruch lewostronny.

Rozpoznawanie krajów według numerów IP nie tylko uniemożliwia mi legalne ściąganie seriali z NBC, ale zmienia interfejs międzynarodowych portali, gdy jestem za granicą (tak jakby nie można było posiłkować się językiem przeglądarki).

Sprytne próbują być niektóre reklamy - pudło, nie kupię waszych towarów, jestem przybyszem z innego internetu, nie rozumiem, i tak nie wysyłacie tego do Polski.

Czy nasza klasa będzie chciała wyjść poza browar?

Czy potrzebne są jej inne internety?

Ilu użytkowników łączy się z Wielkiej Brytanii i Irlandii?

W googlowym Open Social dominują firmy amerykańskie (z rodzynkami między innymi z Brazylii i Indii), więc era open na razie raczej nie powtórzy sukcesu swej tenisowej imienniczki.

Infrastruktura internetowa w Stanach Zjednoczonych powstała w ramach bańki, u nas balon pompuje nasza klasa, może więc popyt na porządne łącza rzeczywiście wzrośnie, a UKE niech zamieni kary finansowe na inwestycje w infrastrukturę, w tym łącza, które nas łączą ze światem zewnętrznym.

A może lepiej zostać w naszym własnym starym browarze?


Sokół Syguła Aleksandrów - MKP Bzura 1:0 (0:0) Sokół Syguła Aleksandrów - MKP Bzura 1:0 (0:0)

Zła passa zespołu MKP Bzura trwa nadal.

W meczu wyjazdowym z Sokołem Aleksandrów przegrała 1:0.

Mecz wzbudził bardzo duże zainteresowanie wśród licznie przybyłych kibiców.

Z początku nic nie zapowiadało klęski naszej drużyny.

Piłkarze MKP grali " z głową ".

Po przerwie sytuacja znacznie się skomplikowała.

Z powodu kontuzji boisko musiało opuścić dwóch wartościowych zawodników: Konczarek i Szczęsny.

Taka kolej rzeczy znacznie ułatwiła grę piłkarzom Sokoła.

W 60 minucie Aleksandrowianie obejmują prowadzenie 1:0 a to wystarcza, aby na swoje konto dopisali 3 punkty.

Bzura zagrała: Fortecki, Ciszewski, Bulzacki, Kałuziński, Kończarek, Szczęsny, Szpiegowski, Chmielecki, Koziak, Koźlik, Ziemniak.

Z powodu kontuzji zabrakło Śludkowskiego i Klimkiewicza


Kariera klubowa

Taiwo pochodzi z byłej stolicy kraju, Lagos.

Będąc w wieku juniora zapisał się do Nigerdock Soccer Academy, akademii piłkarskiej znajdującej się w jego rodzinnym mieście.

Tam wypatrzył go belgijski trener Maurice Cooreman i w 2003 wziął go do drużyny Gabros International z miasta Nnewi.

W barwach tej drużyny zadebiutował w 2004 roku w Premier League i w pół roku błysnął nieprzeciętnym talentem.

W połowie sezonu został sprzedany do Lobi Stars za rekordową sumę około 3 milionów funtów.

W drużynie z Makurdi zagrał na lewej obronie do końca sezonu i zajął z nią 7. miejsce w lidze i zdobył aż 8 bramek w sezonie stając się najskuteczniejszym obrońcą w lidze a także piłkarzem swojej drużyny.

Szybko zwrócono na niego uwagę w Europie i zimą 2005 roku podpisał 3-letni kontrakt z Olympique Marsylia.

Kwoty transferu nie podano.

Miał zastąpić na lewej obronie Bixente Lizarazu, który odszedł z marsylskiego klubu po słabej pierwszej połowie sezonu.

W Ligue 1 zadebiutował 12 marca w wygranym 2:1 meczu z RC Lens.

Do końca sezonu zagrał jeszcze w 3 meczach, a OM zakwalifikowało się do Pucharu Intertoto zajmując 5. lokatę w lidze.

W sezonie 2005/2006 był już podstawowym zawodnikiem Olympique.

Zagrał w 30 meczach i zdobył 1 gola – swojego pierwszego w Ligue 1, 14 sierpnia 2005 w zremisowanym 1:1 meczu z Olympique Lyon.

Drużyna z Marsylii zajęła taką samą lokatę jak przed rokiem i znów awansowała do Pucharu Intertoto.

W Pucharze UEFA natomiast doszła do 1/8 finału, a Taiwo zagrał w nim w 9 meczach i zdobył 1 gola – w wygranym 1:0 meczu z SC Heerenveen.

Latem 2006 Taiwo interesował się Inter Mediolan, ale sam zawodnik zdecydował się pozostać na kolejny sezon w Marsylii.

W 2007 roku został z Marsylią wicemistrzem Francji.

Z kolei w 2008 roku zajął z Olympique 3. miejsce w lidze.

W 2009 ponownie był wicemistrzem Francji.

Wraz z OM zdobył również Puchar Ligi Francuskiej i mistrzostwo Francji w 2010.

Kariera reprezentacyjna

W reprezentacji Nigerii Taye Taiwo zadebiutował 17 listopada 2004 roku w przegranym 1:2 towarzyskim meczu z RPA, w którym po 65 minutach opuścił boisko z powodu kontuzji.

W 2005 został powołany do kadry na Młodzieżowe Mistrzostwa Świata w kategorii U-20, odbywające się w Holandii.

W meczu 1/8 finału zdobył jedynego gola w wygranym 1:0 meczu z Ukrainą, a w półfinałowym meczu z Marokiem otworzył wynik meczu, a Nigeryjczycy ostatecznie wygrali 3:0.

Wystąpił także w finałowym meczu z Argentyną przegranym 1:2.

W głosowaniu dziennikarzy na najlepszego piłkarza tego turnieju Taiwo zajął trzecią pozycję za Johnem Obi Mikelem oraz Lionelem Messim.


Mieszkańcy Providencji zmieniali się w historii wyspy bardzo często.

Jak podają źródła, na samym początku, czyli przed XVII wiekiem, cały archipelag zamieszkiwany był tymczasowo przez przez indian Moskito, pochodzących z wybrzeży Ameryki Centralnej.

Około roku 1620 na archipelag San Andrés i Providencia dotarli z Bermudów w poszukiwaniu nowych ziem Brytyjczycy.

Stworzyli oni plantacje produktów przeznaczonych na eksport, czyli: tytoniu, trzciny cukrowej i bawełny oraz na użytek własny: patatów, fasoli, fig, pomarańcz, juki, anansów i bananów.

Społeczeństwo podzielone było wówczas na trzy grupy:

plantatorów,

rzemieślników

i niewolników, którzy przywożeni byli na karaibskie wyspy z Afryki, podobnie jak w pozostałych regionach kraju.

W tym samym czasie, na otaczającym wyspy morzu, grasować zacząli piraci francuscy, angielscy i holenderscy.

Angielska kolonia atakowana przez korsarzy szybko zaczęła słabnąć, co wykorzystali Hiszpanie, atakując Providencię i wyrzucając z niej Anglików.

Walki o posiadanie Providenci trwały między Hiszpanami i Anglikami od 1641 do 1677.

Po tym okresie, obydwa państwa straciły zainteresowanie wyspami i archipelag pozostał niemal kompletnie opuszczony.

W 1730 roku, po raz kolejny na wyspy powrócili Anglicy z niewolnikami, którzy pracowali na plantacjaach bawełny.

I znowu odezwali się Hiszpanie, którzy mieli wyraźną chrapkę na te karaibskie wysepki.

Jednak w roku 1834, kiedy zniesione zostało niewolnictwo, czarni mieszkańcy wyspy otrzymali na własność ziemie, na których do tej pory pracowali jako niewolnicy.

Przestali wówczas uprawiać bawełnę, zastępując ją palmą kokosową i czyniąc wyspę kokosowym rajem.

Spadkobiercy afrykańskich niewolnków zajęli się również rybołóstwem, produkcją drewna i polowaniami na żółwie, które po dziś wykorzystawane są nie tylko do przygotowywania fantastycznych dań, ale z których skorupy otrzymuje się tzw. carey, do produkcji niezwykle oryginalnej biżuterii.

Ta ogromna mieszanka kulturowa stworzyła swój własny język: creole i karaibską odmianę angielskiego i zaadoptowała wiele religii, które pokojowo ze sobą współistnieją po dziś dzień: baptyści, adwentyści i katolicy.

To jednak nie wszystko.

Bowiem na Prowidenci zabraknąć nie mogło (a jakże) Polaka.

Wracając zw spaceru po centrum miasteczka na przyczepie ciężarówki, jednym z przewożonych był sympatyczny, starszy, ciemnoskóry wyspiarz o długiej, białej brodzie.

Nasze zainteresowanie wzbudziły jego jasnoniebieskie oczy, które jakoś dziwnie nie współgrały z jego wyglądem.

Niebieskooki wyspiarz opowiedział nam niezwykłą historię.


Partia Pracy od początku działała w ścisłym związku ze związkami zawodowymi.

Statut przewiduje członkostwo indywidualne i zbiorowe (do 1918 roku wyłączne).

Członkostwo indywidualne posiada ok. 300 000 osób, a na zasadzie członkostwa zbiorowego do partii należy ok. 5,3 mln osób.

Do Partii Pracy należy większość ze związków zawodowych zrzeszonych w Kongresie Związków Zawodowych (TUC), a także wiele innych stowarzyszeń i ugrupowań.

W okresie międzywojennym Partia Pracy zaczęła zajmować pozycję Partii Liberalnej jako jednej z dwu głównych partii.

Już w wyborach w 1922 roku partia zajęła drugie miejsce, a w 1924, a następnie w latach 1929-1935 tworzyła rząd pod przewodnictwem Jamesa Ramsaya McDonalda – początkowo mniejszościowy z poparciem liberałów, a następnie koalicyjny z udziałem liberałów i potem konserwatystów.

W 1945 roku laburzyści po raz pierwszy sformowali jednopartyjny rząd większościowy pod przewodnictwem Clementa Attlee, który wprowadził radykalne reformy gospodarcze nacjonalizując wiele gałęzi przemysłu, reorganizując system podatkowy, ubezpieczeń społecznych i służbę zdrowia.

W latach 60. ówczesny przywódca Partii Pracy – Hugh Gaitskell – zreformował partię rezygnując z radykalnych haseł socjalistycznych (rethinking socialism) i ograniczając rolę związków zawodowych.

Laburzyści tworzyli jeszcze rząd w latach 1964-1970 i 1974-1976 (premier Harold Wilson) oraz 1976-1979 (James Callaghan), po czym pozostawali w opozycji przez 18 lat.

Partia nie potrafiła podczas tego okresu sformułować odpowiednio atrakcyjnego programu alternatywnego wobec thatcheryzmu.

Na przełomie lat 70. i 80. nastąpił okres lewicowego radykalizmu, a przywództwo Neila Kinnocka przywróciło tożsamość ideologiczną partii na tory centrolewicowe.

Partia Pracy powróciła do władzy dopiero w 1997 r. pod przewodnictwem Tony'ego Blaira, który dokonał zdecydowanej modernizacji partii w kierunku tzw. trzeciej drogi.

Laburzyści w pełni zaakceptowali zasady wolnorynkowe, zmniejszyli uzależnienie od związków zawodowych, zapowiadali reformy ustrojowe (autonomia dla Szkocji i Walii – zrealizowana od 1997 roku, zlikwidowanie dziedziczności w Izbie Lordów – 1999 roku).

W 2001 roku Partia Pracy ponownie wygrała wybory uzyskując 40,7% głosów, w 2005 zwyciężyła uzyskując 36% głosów.

W wyborach w 2010 przegrała z Partią Konserwatywną, uzyskując 29% głosów (2. wynik) i 258 mandatów w Izbie Gmin.


Jednym z miejsc, bez którego odwiedzenia nie można opuścić Cali jest El Despiste, baro-restauracja, znana z najpyszniejszych kotletów na świecie.

I nie tylko pysznych, ale i największych.

Klientelę El Despiste stanowią kierowcy ciężarówek, powracające z licznych w Cali moteli pary i głodni muzycy, po zagraniu nocnej serenady.

W drzwiach wita nas ochroniarz, starszy pan w okularach słonecznych z kijem baseballowym w ręce.

Wnętrze lokalu nie jest zbyt atrakcyjne i przypomina jeden z tych charakterystycznych barów dworcowych: papierowe lampy, powykrzywiane upływem lat plastikowe wentylatory, liczne stoły przykryte czerwonymi obrusami, trochę z innej epoki.

W rogu, szafa z napisem: Pepsi – Cola.

Malownicza jest również osoba kelnera.

To czarnoskóry mieszkaniec Cali, dobijający 70-tki, z ołówkiem za uchem, kawową wełnianą kamizelką i krawatem.

Przypomina mi on bohaterów filmu Wima Wenders´a: Buena Vista Social Club, a szczególnie Ibrahima Ferrera.

Pracuje w tym miejscu prawie pół wieku i wszystko, co robi, wykonuje z wielką cierpliwością i zaangażowaniem.

Obsługuje klientów, zbiera zamówienia, przynosi dania i w końcu zjada swoją kolację… wszystko bardzo powoli.

Ale to, co naprawdę pociąga w El Despiste, to jego sławne danie, kolumbijska chuleta, czyli znany przez nas – kotlet.

Ma on prawie pół metra długości i jest przepyszny.

Podaje się go z ryżem, sałatką i cidrą, która jest bulwą przypominającą nasze ziemniaki.

Danie jest tak duże, że swobodnie wystarcza dla dwóch osób.

I powtarzam – to prawdziwa rewelacja.


Organizatorzy chcą zaleźć odpowiedź na pytanie:

Czy możliwe jest zniesienie dyskryminacji kobiet, męskiej dominacji bez zniesienia innych form opresji, dominacji?

Czy radykalne ruchy społeczne jak np. skrajnie lewicowe czy anarchistyczne, są w stanie rozwiązać palące problemy społeczne, w tym problemy kobiet?

Zgłoszenia osób z tytułami referatów i abstraktami proszę przesyłać na adres: emontwal@poczta.onet.pl .


Pewien czas temu Vagla napisał do stowarzyszenia KOPIPOL w sprawie wynagrodzeń, które należą się jemu jako autorowi, a które stowarzyszenie powinno wypłacić z pieniędzy, które pobiera jako organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

W odpowiedzi dowiedział się, że KOPIPOL nie wypłaca indywidualnych wypłat twórcom i zamiast tego prowadzi repartycję poprzez specjalne fundusze, o pieniądze z których twórcy mogą się ubiegać.

Planując w przyszłości stworzenie mechanizmów repartycji indywidualnej, KOPIPOL stwierdził że: “Ze względu na konieczność zapobieżenia nadmiernemu rozdrobnieniu wypłat, corocznie byłaby ustalana minimalna wysokość należności, poniżej której kwoty nie byłyby naliczane i podlegałyby włączeniu do puli podlegającej podziałowi”.

Teraz czytam w Financial Times, że MCPS-PRS Alliance, brytyjska org. zbiorowego zarządu prawami kompozytorów, autorów piosenek i wydawców, zawarła umowę z Google.

Na jej mocy Google za jednorazową opłatą ryczałtową (o nieznanej wartości) uzyskało prawa do wykorzystania na Youtube 10 milionów utworów stworzonych przez członków MCPS-PRS.

Co ciekawe, MCPS-PRS będzie monitorować jedynie 5-10% najpopularniejszych utworów i wypłacać wynagrodzenia ich twórcom.

Jak stwierdza Andrew Shaw - jeden z dyrektorów organizacji,

“W przypadku długiego ogona nie warto prowadzić obliczeń”

Komentator z Listening Post słusznie zauważa, że przemysł muzyczny z jednej stronie tropi i zwalcza nawet najdrobniejsze naruszenia praw autorskich - ale nie jest gotów z równą pieczołowitością dbać o prawa twórców.

Sprawa jest też ciekawa o tyle, że twórczość z długiego ogona przyjęło się traktować jako amatorską i niekomercyjną - przełomowość koncepcji Andersona polega na tym, że pokazuje on, jak na długim ogonie zarabiać.

Fakt, że argumentował głównie za możliwością zarabiania przez pośredników, a nie twórców - tezę tę potwierdza niestety historia z MCPS-PRS i Googlem.

Pozytywny aspekt tej historii - wydaje się, że Google wykupiło również prawa do remiksowania materiałów przez użytkowników Youtube.

Jeśli to prawda, to jest to duży krok naprzód dla kultury remiksu.


Jednym z wniosków wypływających z analizy szerokiego nurtu poglądów doktryny na temat kwalifikacji prawnej przedsiębiorstwa jest myśl, iż koncepcje te dalekie są od jedności.

„Wypracowana” została jednolita metodologia procesu objaśniania istoty przedsiębiorstwa: przywołanie obowiązujących poglądów doktryny i wyróżnienie jednego jej dominującego nurtu, krytyka funkcjonujących koncepcji w oparciu o istniejące regulacje prawa stanowionego i wreszcie autorska propozycja jurydycznego ujęcia tej złożonej instytucji prawnej.

Formułując swoją autorską koncepcję dotyczącą próby objaśnienia natury prawnej przedsiębiorstwa, pozwolę sobie zauważyć, iż istniejący obecnie stan prawny nie ułatwia tego zadania.

W związku z powyższym wiele koncepcji w literaturze odwołuje się do określeń, zwrotów, definicji na tyle abstrakcyjnych, iż w wyniku końcowym jurydycznej analizy odbiegają one w dość wyraźny sposób od przyjętych i obowiązujących norm pozytywnych.

Można jednocześnie domniemywać wolę polskiego ustawodawcy w próbie wyodrębnienia przedsiębiorstwa jako szczególnego kompleksu majątkowego i chęci poddania go sui generis reżimowi prawnemu.

Z zadania swojego prawodawca wywiązał się niestety jedynie częściowo.

Geneza pierwotnej myśli legislacyjnej zakłada praktyczną konieczność uregulowania szeroko pojętego transferu zespołu dóbr materialnych i niematerialnych o szczególnej funkcji prowadzenia działalności gospodarczej.

Trudność podstawowa pojawia się bowiem już na etapie wstępnej kwalifikacji prawnej, kiedy to następuje wychwycenie w obrębie struktury tego specyficznego zespołu zjawisk, które nie funkcjonują w zakresie ukształtowanych instytucji prawnych, lecz spełniają określoną rolę w płaszczyźnie potocznie rozumianej ekonomii czy rachunkowości.

Pojęcia bowiem takie, jak renoma, klientela czy siła atrakcyjna stanowią prędzej właściwość jakkolwiek ujmowanego przedsiębiorstwa nie jego elementy.

Nie zmienia to jednak faktu, iż winny być one jak najbardziej relewantne w procesie badania natury przedsiębiorstwa.

Czyniąc zadość przywołanej powyżej tradycji metodologicznej, wskażę, że za dominujący pogląd w analizowanym aspekcie uznaje się postrzeganie przedsiębiorstwa jako samodzielnego dobra niematerialnego, odrębnego od jego majątku.

Często na tak ujętym dobrze konstruuje się dodatkowo prawo podmiotowe bezwzględne.

Wobec teorii przedsiębiorstwa jako dobra niematerialnego wysunąć można jednakże wiele praktycznych zarzutów.

Zwolennik tej koncepcji w pierwszej kolejności napotyka znaczącą przeszkodę w postaci przyjętej powszechnie zasady numerus clausus dóbr niematerialnych.

Względy systemowe nakazywałyby rozstrzygnąć następnie wątpliwość związaną z dotychczasowym modus operandi ustawodawcy polegającym na tworzeniu odrębnych aktów poświęconych poszczególnym dobrom o charakterze niematerialnym.


Spadek napięcia przy przewodzeniu dla czerwonej diody LED wynosi około 1.5V, prąd nie powinien przekroczyć 20mA. Sygnał Stand By, stanowiący zasilanie diody, to napięcie 5V. Rezystor dobierzemy tak, aby prąd płynący przez diodę był równy mniej więcej połowie prądu maksymalnego, czyli 20mA / 2 = 10mA = 0.01 A.

Z prawa Ohma:

R = (Uz – Ud) / Id

czyli

R 1 = (5V – 1.5V) / 0.01A = 350Ω

Użyjemy dostępnego w handlu rezystora 330Ω.

Spadek napięcia przy przewodzeniu dla zielonej diody LED wynosi około 3V, prąd maksymalny taki sam jak dla czerwonej.

W tym wypadku opór potrzebnego rezystora wyniesie więc:

R 2 = (5V – 3V) / 0.01A = 200Ω

Użyjemy dostępnego w handlu rezystora 220Ω

Potrzebne nam zatem będą :

diody LED: czerwona i zielona oprawki na diody (2 szt)

rezystory: 330Ω i 220Ω

płytka montażowa – najlepiej zakupić jest najmniejszą uniwersalną płytkę montażową.

Wszystkie elementy do nabycia w sklepie elektronicznym.

Teraz należy dopasować diody i rezystory do układu ścieżek na zakupionej płytce tak, aby zamontować je zgodnie ze schematem, czyli:

Stand By do anody (+) diody D1, katoda (-) diody poprzez rezystor R1 do masy.

Power OK do anody diody D2, katoda diody poprzez rezystor R2 do masy.

Do płytki musimy zatem doprowadzić przewody: Stand By (fioletowy), Power OK(szary) oraz masę (czarny).

Wskazówka: anodę i katodę diody można zazwyczaj rozpoznać po długości: anoda (+) to dłuższa z końcówek diody, katoda (-) to krótsza.

Po wykonaniu połączenia testujemy:

przy podłączeniu zasilania powinna się świecić doda D 1 (czerwona), sygnalizująca stan Stand By

po włączeniu zasilacza włącznikiem powinna zaświecić się dodatkowo dioda D 2 (zielona), sygnalizująca stan Power OK

Wyprowadzenie napięcia

Następnym krokiem będzie wyprowadzenie napięcia 12V, 5V i 3.3V.

W tym celu potrzebne nam będą trzy pary gniazd bananowych, w każdej parze jedno czerwone i jedno czarne.


Ritchie zmarł przed tygodniem.

Był twórcą języka C, którego użył do stworzenia systemu Unix.

Bez Uniksa systemy operacyjne wyglądałyby dziś zapewne inaczej.

Z rodziny Unix wywodzi się zresztą także Mac OS.

Ale listę technologicznych spadkobierców dzieci Ritchiego można ciągnąć w nieskończoność.

Przeglądarki internetowe, serwery – większa część internetu i tego co w nim robimy możliwa jest dzięki pochodnym języka C. Programowanie obiektowe też.

Wczoraj zmarł Friedrich Kittler – jeden z najbardziej przenikliwych, ale też drażniących i prowokacyjnych badaczy mediów.

Wielki umysł, który w czasach, kiedy o mediach pisze niemal każdy, potrafił zająć się nimi w sposób oryginalny.

I kompetentny – jak wiadomo, znał się na programowaniu i gardził interfejsem graficznym.

Jestem pewien, że jego prace będą w kolejnych latach wywierać coraz silniejszy wpływ na rozwój studiów nad mediami.

A wracając do Jobsa – którego śmierć, a raczej zamieszanie wokół niej pokazało, że celebrycki status przysługuje dziś także osobom z branży komputerowej.

My z Alkiem też napisaliśmy o nim tekst do Dwutygodnika.

Dla równowagi wobec wszechobecnych peanów, nieco uszczypliwy – choć sami pracujemy na Makach i nikt do ich zalet nie musi nas przekonywać.

Ale dziś wydaje mi się, że najlepszą metaforą sukcesu Apple (a więc w dużej mierze i samego Jobsa) jest rysunek, który widziałem niedawno w „New Yorkerze”.

Jest na nim kapsuła, która pojawia się w restauracji.

Ze środka wyskakuje mężczyzna, krzyczący do osłupiałego klienta, przy którym stoi kelner: „Jestem tobą z przyszłości.

Wróciłem, żeby cię ostrzec: nie zamawiaj małż.

Sos jest trochę zbyt gęsty”.

W pierwszej chwili wydaje się to idiotyczne.

Wysoka technologia, o której fantazjowały pokolenia, wykorzystana po to, żeby uchronić człowieka przed czymś tak błahym, jak nie w pełni satysfakcjonujący posiłek.

Ale w gruncie rzeczy przecież często chodzi o komfort przy takich właśnie detalach.

A sos od Apple zawsze jest idealny.


Głowi się taki Benkler , jak tu pomóc biednym krajom w tworzeniu odpowiednich roślin, wymyśla peer production, dzielenie się licencjami przez uniwersytety, udostępnianie nasion, które i tak się na nic krajom rozwiniętym nie przydadzą, a tymczasem władze Wrocławia znalazły nowy, lepszy sposób .

Obejmuje on płacenie wiedzą za głosy krajów biednych niezbędne do organizacji wielkich imprez.

Wrocławscy naukowcy z Uniwersytetu Przyrodniczego opracowują specjalne odmiany ziemniaków dla Madagaskaru - w zamian za głos tego kraju w wyborach organizatora EXPO 2012.

Dotychczas podobny proces miał oczywiście miejsce - chociaż większość krajów bogatych stawiała raczej na rozdawanie mercedesów, wycieczek lub wiz bezpośrednio głosującym, zamiast płacić krajowi, z którego pochodzili.

Teraz jednak można ustanowić specjalny cennik - głos na letnie igrzyska - zezwolenie na produkcję generyków potrzebnych w leczeniu AIDS lub podjęcie prac nad szczepionką na malarię, igrzyska zimowe - licencja na produkcję nasion specjalnych odmian ryżu lub pszenicy, EXPO - specjalna odmiana ziemniaka lub kapusty, małe EXPO - licencja na groszek ozdobny lub sałatę.

PIPRA , CGIAR i BIOS przestaną być potrzebne, jest tyle krajów, których głosy można kupić przed każdą ważną imprezą (a można przecież wprowadzić głosowanie na organizatorów mistrzostw świata w piłce nożnej itp.), że prace nad żywnością i lekami w krajach rozwijających się wreszcie nabiorą tempa.

Oczywiście plan Wrocławia ma słaby punkt - ziemniaki, ziemniakami, ale przedstawiciel Madagaskaru za hyundaia może przecież pomylić przyciski...


FILLER dobra, wie pan co, a tak jeszcze tak

___ najbardziej to mnie interesuje FILLER cholera, tylko nie wiem, czy w ogóle cokolwiek tam jedzie FILLER regiony Kobylańskiej, Korzennej, te sprawy, Spiralna...

FILLER chwileczkę...

nie, idzie do końca Augustówki

FILLER czy on jedzie Augustówką?

aż zaraz sprawdzę...

Augustówką aż, aż do Antoniewskiej

aha, czyli tutaj później w lewo skręca w Antoniewską a w tutaj w prawo w tę stronę FILLER w stronę Wisły Korzenna Spiralna tam to coś w ogóle się porusza czy już nie

a to zaraz zobaczę, bo tam jeżdżą co prawda dwie linie w tą stronę, ale czy FILLER zaraz podam panu jakimi ulicami...

tylko że nie będą wtedy z Wilanowskiej

FILLER...

a jest linia sto sześćdziesiąt trzy od Sadyby...

FILLER on wjeżdża w Augustówkę i z Augustówkę w Zawodzią Kobylańską, przy Spiralnej ma przystanek, to chyba jeśli chodzi o to

aha

to może, to by panu pasowało, ale to przy Sadybie by pan się przesiadł wtedy

Sadyba tak sto sześćdziesiąt trzy, tak?

sto sześćdziesiąt trzy

dobra, niech pan mi powie FILLER czy ma pan wgląd w ogóle sto sześćdziesiąt trzy pierwszy autobus, o której jest rano?

z Sadyby pierwszy jest FILLER w dzień powszedni?

czwarta trzydzieści sześć...

dobra, a niech pan powie tak, na Sadybę jak się można dostać tam FILLER nie wiem, dajmy na to, najlepiej by mi pasowało, cholera FILLER z Puławskiej tutaj wysokość Piaseczna, ale to trza byłoby do Wilanowskiej dojechać i z Wilanowskiej, tak?

no, ale z Wilanowskiej wtedy sto osiem jedynie a zaraz zobaczę, o której jest sto osiem pierwsze

FILLER czwarta pięćdziesiąt jest pierwsza dopiero

FILLER on do Sadyby jedzie jedenaście minut tak około jedenastu FILLER a kolejny jest piąta jeden ten sto sześćdziesiąt trzy...

dobra, czyli tak trza było dojechać do Wilanowskiej z Wilanowskiej sto osiem do Sadyby

tak albo już na Augustówce można się przesiąść, jak wjedzie tylko w Augustówkę

no tak, no tak, okey FILLER no dobra, dobra pięknie

dziękuję, kłaniam się

proszę bardzo

do widzenia


Hortensja pnąca

Hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris) –gatunek lub podgatunek hortensji.

Pochodzi z Azji (Wyspy Kurylskie, Sachalin, Japonia, Korea Południowa, Tajwan) .

Jest uprawiany w wielu krajach świata, w Europie od 1865 r.

Systematyka

Według Krytycznej listy roślin naczyniowych Polski jest to gatunek hortensji .

Według nowszych ujęć taksonomicznych jest to podgatunek Hydrangea anomala i ma nazwę Hydrangea anomala D. Don subsp. petiolaris.

Morfologia

; Łodyga: Osiąga wysokość 20 – 25 m.

; Liście: Owalne lub jajowate o ząbkowanych brzegach.

Jesienią przebarwiają się na pomarańczowo.

; Kwiaty: Niewielkie, białe, zebrane w duże i płaskie kwiatostany.

Kwitną od czerwca do lipca

Zastosowanie

Roślina ozdobna.

Jest bardzo odporna na mróz, może rosnąć w strefie klimatycznej 5-9 .

Wymaga stanowisk zacienionych i lekko kwaśnej gleby.

W czasie upałów należy ją podlewać.

Po przekwitnieniu przycina się pędy .


Internet, a dokładnie takie serwisy, jak MySpace nie jest odpowiedzialny za wychowanie dzieci, orzekł sąd w Austin w Teksasie .

Sprawa dotyczyła trzynastoletniej dziewczynki, która zapisując się do MySpace podała nieprawdziwy wiek, twierdząc że ma 18 lat.

Efektem korespondencji, a potem rozmów z innym uczestnikiem MySpace, 19-letnim chłopakiem doszło do spotkania w “realu”.

Kino, kolacja, a potem chłopaka poniosły na parkingu hormony.

Sędzia przytomnie stwierdził, że jeśli ktokolwiek jest odpowiedzialny za przygody nastolatki w Sieci, to właśnie rodzice.

Werdykt amerykańskiego sądu powinni przemyśleć także nasi rodzimi krytycy internetu obciążając go winą za wszystkie możliwe zbrodnie współczesnego społeczeństwa i demoralizację maluczkich.

Cóż, warto pamiętać, że dzieci mają, przynajmniej większość z nich, rodziców.


Przechodzimy do głosowania nad całością projektu apelu.

Kto z koleżanek i kolegów posłów jest za przyjęciem w całości projektu apelu w sprawie kryteriów, jakie powinien spełniać kandydat na posła, w brzmieniu proponowanym przez Komisję II, wraz z przyjętymi poprawkami, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

Kto jest przeciw?

Kto się wstrzymał?

(Oklaski)

W głosowaniu wzięło udział 432 posłów.

Za głosowało 356 posłów, przeciw głosowało 47 posłów, wstrzymało się 29 posłów.

Stwierdzam, że Sejm podjął apel w sprawie kryteriów, jakie powinien spełniać kandydat na posła.

(Oklaski)

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 6. porządku dziennego: Przedstawiony przez Komisję III projekt apelu Sejmu Dzieci i Młodzieży w sprawie obecnej sytuacji polskiej oświaty.

Proszę o zabranie głosu sprawozdawcę komisji poseł Karolinę Pankiewicz z Gimnazjum nr 29 z oddziałami dwujęzycznymi im. Charles’a de Gaulle’a w Poznaniu w celu przedstawienia projektu apelu przygotowanego przez Komisję III.

Proszę bardzo.

Poseł Sprawozdawca Karolina Pankiewicz:

Panowie Marszałkowie!

Wysoka Izbo!

17 maja obradowaliśmy w komisjach.

Reprezentuję Komisję III.

Łącząc siłę tych osób, ich poglądy...(Oklaski)

Marszałek Sejmu Dzieci i Młodzieży Daniel Milewski:

Proszę o spokój.

Poseł Sprawozdawca Karolina Pankiewicz:

…napisaliśmy projekt apelu, który właśnie odczytam.

„Projekt Apelu Sejmu Dzieci i Młodzieży z dnia 1 czerwca 2008 r. w sprawie obecnej sytuacji polskiej oświaty.

My, posłanki i posłowie XIV Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży, apelujemy do władz Rzeczypospolitej Polskiej o zwrócenie szczególnej uwagi na stan polskiej oświaty i przeprowadzenie należytych reform.

Od stanu polskiej oświaty zależy przyszłość naszego kraju.

Wszystkie wysoko rozwinięte kraje współczesnego świata swój progres zawdzięczają gruntownie wykształconemu społeczeństwu stanowiącemu główną podporę kraju.

Aby Polska mogła sprostać wyzwaniom cywilizacyjnym przyszłości, a młodzi Polacy mieli możliwość rozwoju, niezbędne jest podnoszenie jakości kształcenia i wyrównywanie szans w dostępie do edukacji.

Do uzdrowienia polskiej oświaty potrzeba wielu skoordynowanych działań.

Reforma powinna zmierzać ku wykreowaniu społeczeństwa obywatelskiego, cechującego się otwartością na pozytywne zmiany, zaś głównym zadaniem nauczyciela powinno być wychowanie ucznia zgodnie z etycznymi regułami będącymi syntezą historii, wartości oraz tradycji.

Szkoła powinna przygotowywać uczniów do mierzenia się z sytuacjami nieprzewidywalnymi, uczyć kreatywności i solidności, dawać wiedzę potrzebną młodemu człowiekowi do planowania swojej przyszłości.

Niezbędne jest wzmacnianie osobowości uczniów, rozwijanie ich zdolności oraz korzystanie z najnowszych osiągnięć techniki i nauki, a także niwelowanie encyklopedyzmu przyczyniającego się do złego i źle postrzeganego modelu polskiego systemu oświaty.


Zawody odbyły się w samym centrum Warszawy, na niewielkim torze przygotowanym u stóp Pałacu Kultury i Nauki.

Nawierzchnię toru stanowiła kostka brukowa, urozmaiceniem były dwie hopki z płyty OSB.

Ze względu na rozmiar jak i nawierzchnię toru zawody były zdecydowanie mniej widowiskowe od typowych zawodów off-road.

Jednak dzięki profesjonalnej obsłudze medialnej oraz atrakcyjnej lokalizacji nie można było narzekac na brak publiczności.


Wziąłem i zainstalowałem sobie to Ubuntu i co...

... i na każdym kroku nacinam się na problemy z wymianą dóbr i wartości z resztą świata, który obstaje uparcie przy tym aby pozostać " mikry i miękki ".

Ludzie, panie, wcale nie chcą być wolni.

Otwarte standardy

Standardy " de facto " wyznacza niestety administracja publiczna - bo jeśli chcemy się z nią skontaktować (a zwykle nie tyle chcemy co musimy) to musimy korzystać z tego interfejsu, który ona nam daje.

Z drugiej strony niebagatelną rolę odgrywają uczelnie, które " formatują " młodych speców od IT pod kątem stosowania określonych narzędzi.

To że firmy promują swoje rozwiązania w administracji to ich święty obowiązek wobec rad nadzorczych i trudno się za to na nie obrażać.

To że robią dokładnie to samo na uczelniach - tym bardziej, zwłaszcza że uczelnie na tym korzystają finansowo i merytorycznie.

Co do tego, że na kursach obsługi komputerów uczy się Excella a nie OpenOffice nie mam żadnych zastrzeżeń.

Pomimo że przez wiele lat korzystałem z OO oraz Linuxa i jak lew broniłem ich na p.c.o.a, to dziś obiektywnie nie mogę nie przyznać, że Excel jest od OO szybszy i bardziej używalny, a Linux jest bardziej niedopracowany i chaotyczny niż Winda, a przez to mniej używalny.

Kluczowe zadanie wszelkich instytucji standardyzacyjnych, jak trafnie zauważyłeś, polega na oddzieleniu narzędzia od interfejsu (jak sama nazwa wskazuje " inter-face " to coś coś pośredniczy między czymś).

Problem polega niestety na tym, że administracja publiczna zbyt łatwo ulega działaniom marketingowym i lobbyingowym firm forsujących określone rozwiązania.

Niekoniecznie musi to mieć konotacje korupcyjne, zwykle jest to robione z niezrozumienia problemu lub braku wiedzy, która mogłaby uodpornić decydentów na zabiegi marketingowe.

Niemniej jednak to administracja, jako podmiot podejmujący ostateczną decyzję, odpowiada za przyjęcie błędnych rozwiązań - jak pisałem wyżej, oferowanie ich przez firmy jest ich świętym obowiązkiem.

Przykład: MSWiA publikuje od pół roku rozporządzenia wskazujące na XML jako główny format dokumentów podpisanych elektronicznie.

MinFin równocześnie wprowadza do e-Poltaxu XML podpisany binarnym PKCS#7.

No i na koniec Ministerstwo Sprawiedliwości wyjeżdża z wnioskami KRS w formacie PDF - czyli całkowicie niekompatybilnym.

To może się wydawać dziwne jeśli nie zna się tła.

I tak MSWiA realizuje konsensus przyjęty w tym roku przez administrację i centra certyfikacji, który polegał na wybraniu XML/XAdES na główny format.


Gdy tylko Paul odprowadził delegację, Lukas wyrzucił listę życzeń wuja Karola do śmietniczki i wrócił na brzeg basenu.

Zamówił kilka dobrze schłodzonych puszek piwa i skoczył do wody.

Kiedy wynurzył się, na brzegu stał Paul z nieprzyjemną informacją: zastępcja Wontaka oraz Bugajew czekali na przyjęcie.

Rozpoczynała się nieformalna część urzędowania.

Jako pierwszego kazał Lukas przyprowadzić Bugajewa.

Po minucie szef bezpieczeństwa z teczką pełną dokumentów stał już na brzegu basenu, w szeregu z zamówionymi wcześniej piwami.

Lukas, płynąc żabką wprost pod słońce, zaczynał odczuwać przyjemne zmęczenie.

Nie chciało mu się wychodzić z wody.

Podpłynął do Bugajewa.

– Rozbieraj się, zreferujesz mi wszystko w wodzie – powiedział najzwyczajniej, jakby kazał mu usiąść w fotelu i zaraz krzyknął do Paula.

– Poszukaj jakichś kąpielówek i zaprowadź go do szatni.

Bugajew wciąż stał na brzegu, sądząc, że pada ofiarą kolejnego dowcipu szefa.

Szkoda czasu nalegał Lukas.

Nie ma sensu męczyć się w tym upale.

Po pięciu minutach wielkie, zdeformowane ciało Bugajewa wpadło do wody jak ciężka boja.

Kiedy wypłynął, zaczął szybko przebierać rękami, jakby nie miał pewności, czy zdoła utrzymać się na powierzchni, lecz wkrótce opanował nerwowość i przepłynął szerokość basenu w pięknym stylu.

Drzemały w nim jeszcze ukryte siły z pierwszych lat służby, gdy jako wolno awansujący funkcjonariusz w dziale narkotyków często musiał w podejrzanych barach torować sobie drogę pięściami.

Przytrzymał się krawędzi basenu, lekko dysząc.

Po chwili odpoczynku rozpoczął:

Wyciągając wnioski z ostatnich doświadczeń...

N– Nie jesteśmy w wannie – przerwał mu Lukas.

– W basenie trzeba się ruszać.

Płyń wolno obok mnie i mów.

Bugajew z przerażeniem w oczach oderwał się od brzegu.

Wiosłując żabką, usiłował dotrzymać tempa Lukasowi, który położył się plecami na wodzie i niedbale machał nogami.

Płynęli równo, dopóki Bugajew nie zaczął mówić.

Po kilku zdaniach zakrztusił się wodą.

Przynieś materac!

krzyknął Lukas do kręcącego się w pobliżu Paula.

Bugajew usadowiony bezpiecznie na dmuchanym krokodylu, machając wiosełkami, mógł wreszcie spokojnie zreferować projekty nowych ustaw.

Bezpieczeństwo, przerażone nie gasnącą anarchią, wysunęło kilka projektów mających radykalnie zlikwidować przyczyny kryzysu.

Bugajew zaproponował rozszerzenie listy przestępstw zagrożonych karą śmierci, wprowadzenie trybu doraźnego w sądownictwie, zniesienie wszelkich ograniczeń przy dokonywaniu rewizji i arasztowaniach, rozdanie broni palnej oddziałom ochotniczej policji.

Podniecony wizją społeczeństwa wreszcie ujarzmionego i skarconego, szef bezpieczeństwa wiosłował coraz szybciej, zapominając o zmęczeniu.


Pierogi ruskie

Pierogi ruskie – popularny w Polsce i na Ukrainie typ pierogów, których nazwa wywodzi się od Rusi Czerwonej.

Nie należy jej mylić, jak to często jest robione, z Rosją, gdzie ten typ pierogów nie jest zbyt dobrze znany.

Ciasto przygotowuje się z mąki, wody i soli (czasem także jaj), a farsz z masy twarogowo-ziemniaczanej z dodatkiem soli, pieprzu i podsmażonej cebuli.

Ciasto rozwałkowuje się do grubości około 2 mm, farsz oblepia się ciastem i gotuje w wodzie.

Potrawę podaje się ze skwarkami, smażoną cebulą lub śmietaną.

We Lwowie popularne było podawanie pierogów ruskich posypanych kminkiem.

Niektórzy smakosze szczególnie cenią pierogi ruskie gotowane, a następnie odsmażane.

Jeszcze w XIX w. pod nazwą pierogi ruskie rozumiano pierogi pieczone, z różnorodnym nadzieniem (także z mięsa, kapusty i grzybów).


Komputery obniżyły próg wejścia dla osób, które chcą coś tworzyć – a później tymi treściami się wymieniać.

Internet pogłębił ten trend, otwierając drogę dla produkcji społecznej i czyniąc z niej już nie wyjątek, a ważny element współczesnej ekonomii.

Sukces iPada – o którym można chyba mówić już teraz – pokazuje jednak, że chcemy też urządzeń, które do tworzenia czegokolwiek nadają się średnio, za to świetnie służą konsumpcji mediów.

Czy jedną z dróg rozwoju komputerów będzie sprzęt, który będzie w pewnym sensie przenośnym i dającym bez porównania większą swobodę, ale jednak telewizorem?

Drugi kłopot z Apple to „wodzowska” filozofia firmy i zamknięta architektura jej produktów, a także powiązanie ich z AppStore.

Apple, pomimo hipisowskich korzeni, opiera swój biznes na „ekonomii elitaryzmu”.

Dowodzi też, jak ważny jest estetyczny wymiar technologii, a przede wszystkim dobry interfejs.

„Jabłko” konsekwentnie podąża drogą, którą trafnie już w latach 90-tych zdiagnozowała Sherry Turkle, wg której Apple postrzega komputer nie jako narzędzie, lecz partnera.

Równocześnie jednak firma pogrzebała „przejrzystość” komputerów rozumianą jako możliwości wglądu w to, jak działają.

Transparencja wg Apple to nie wgląd w trybiki machiny, lecz łatwy dostęp do funkcji.

Czy to dobrze?

Trudno o jednoznaczną odpowiedź.

Faktem jest, że dla użytkowników produktów Apple mniej istotne jest taktowanie procesora, bardziej – że wszystko dobrze działa.

Nawet więcej – sprawia fetyszystyczną przyjemność (pamiętam relacje pierwszych znajomych, którzy kupili iPhone’y – nie tyle ich używali, co bawili się nimi).

Co nie zmienia faktu, że ideologicznie firma sytuuje się dziś na antypodach wszelkich otwartych standardów…

Na koniec – bo wiem, że podobne wątki często drażnią właścicieli „pecetów” – kilka pytań, na które odpowiedzi udzielą najbliższe miesiące.

Jak potoczy się sprawa z obsługą Flasha: czy jeden produkt, bez względu na to jak bardzo modny, sprawi, że ten format ustąpi w sieci miejsce innym?


INFORMACJA DOTYCZĄCA REALIZACJI INICJATYWY UCHWAŁODAWCZEJ MIESZKAŃCÓW MIASTA OPOLA

Uprawnienia mieszkańców miasta Opola oraz ich organizacji w zakresie kierowania do Rady Miasta Opola wniosków o podejmowanie uchwał w przedmiocie nie zastrzeżonym do właściwości innych organów i podmiotów reguluje uchwała Nr XXVI/221/04 Rady Miasta Opola z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia statutu miasta Opola z późniejszymi zmianami.

Zgodnie z § 31 Statutu Miasta Opola z inicjatywą podjęcia uchwały może wystąpić:

1) Prezydent Miasta Opola,

2) komisje stałe i doraźne Rady Miasta Opola,

3) klub radnych,

4) grupa co najmniej 3 radnych,

5) Przewodniczący Rady Miasta Opola,

6) grupa co najmniej 500 mieszkańców mających stałe zameldowanie w Opolu i czynne prawo wyborcze.

W celu zrealizowania inicjatywy uchwałodawczej mieszkańcy mogą zawiązać Komitet Inicjatywy Uchwałodawczej.

Komitet przygotowuje projekt uchwały w formie pisemnej a następnie organizuje zbieranie podpisów mieszkańców popierających inicjatywę uchwałodawczą, zachowując następujące wymogi:

1) w imieniu komitetu występuje pełnomocnik komitetu, wskazany w pisemnym oświadczeniu podpisanym przez osoby tworzące komitet,

2) w miejscu zbierania podpisów mieszkańców miasta musi być wyłożony do wglądu projekt uchwały,

3) mieszkaniec miasta udziela poparcia projektowi uchwały wpisując na listę:

- swoje imię i nazwisko,

- adres stałego zameldowania w Opolu,

- numer PESEL,

- oświadczenie o czynnym prawie wyborczym,

- własnoręczny podpis.

Projekt uchwały z uzasadnieniem oraz wykazem osób popierających projekt (co najmniej 500 mieszkańców) składa Przewodniczącemu Rady Miasta Opola pełnomocnik komitetu.

Projekt uchwały z uzasadnieniem oraz wykazem osób popierających projekt (co najmniej 500 mieszkańców) podlega weryfikacji co do zgodności z wymogami procedury inicjatywy uchwałodawczej przez Biuro Rady Miasta.


Prace Olivera Williamsona o instytucjach to kanon ekonomii, na dodatek ekonomii mikro, która spokojnie i bez nadmiernych matematycznych sztuczek stara się wyjaśnić działanie firm (oczywiście między innymi).

Nobel w sumie oczekiwany.

Znacznie ciekawsze są prace Elinor Ostrom: także o instytucjach, ale jednak niekoniecznie ekonomicznych?

Niekoniecznie kapitalizmu?

Ostrom zajmuje się systemami praw własności w dość oderwanych systemach: na szwajcarskich pastwiskach, hiszpańskich (po-arabskich) systemach irygacyjnych, wspólnych łowiskach.

Znajduje przykłady, że da się uzyskać układ instytucjonalny, w którym nie powstaje własność prywatna, a jednocześnie nie dochodzi do tragedii wspólnego pastwiska.

Prace Ostrom były w dużym stopniu punktem wyjścia dla ekonomicznej analizy instytucji, które powstają w ramach tworzenia wolnego oprogramowania, funkcjonują w Wikipedii, w inicjatywach otwartego dostępu.

To wszystko często wydaje się sprzeczne z kapitalizmem, sprzeczne z podstawowymi zasadami ekonomii - i o ile w przypadku przedmiotu badań Ostrom można było zignorować jakieś " zacofane " społeczności, okazało się, że w XXI wieku podobne zasady mogą działać w zupełnie innych środowiskach.

Czy nagroda na to właśnie ma zwrócić uwagę?

Kryzys rzekomo się kończy, ale czy ekonomiczne instytucje kapitalizmu pozostaną takie same?