Dr Ollock

Cham.

Mówi o tobie “ta stara”.

Jenny

Nie zmyślaj.

Nazwał mnie sikoreczką.

Miły pan.

Bardzo cierpi i sporo trzeba mu wybaczyć.

A, że to człowiek z branży, łatwiej go zranić.

Bardziej świadom wszystkiego.

Wiesz...

Dr Ollock

Ja już mu wybaczyłem.

Nic do niego nie mam.

Dawne czasy.

Zagojone rany od bicia głową w mur.

Jenny

No nie wiem.

Dr Ollock

Ty nie bądź taka Niebieska Linia.

Jenny

Gdzie ten nóż…

O cholera!

Nokov!

Biegnie do sali Nokova, nie znajduje go.

Zagląda do innych pomieszczeń.

Dr Ollock

Ledwie łaził.

Uciekł?

Też otwiera jedne z drzwi, nie znajduje Nokova.

Jenny

Dobra, to w końcu dorosły człowiek , wie co robi.

Zapala papierosa.

Gasi go.

Jeszcze w łazience.

Dr Ollock

Usiądź, ja zobaczę.

Otwiera drzwi od kilku jeszcze pomieszczeń, nie znajduje Nokova.

Jenny

Cholera, może wyszedł?

Ale on ledwie…

Dzwoni telefon

Ollock oddaje słuchawkę Jenny.

Dobrze, kochani.

Dziękuję, dajcie tatę.

Jak się sprawują?

Widzisz, twoja krew!

Miłego wieczoru.

Do jutra.

Kończy rozmowę.

Jenny

Wtedy, pamiętasz, nikt mi nie ukradł roweru…

On go sprzedał.

Mój stary.

Dr Ollock

Pokazuje w stronę sali, na której leży Profesor Berth.

Jenny, jestem przekonany, że on nie wierzy we własną śmierć.

Jenny robi kanapki.

Chce je ułożyć na talerzyku od filiżanki Pani Anny, ale jest on za mały.

Odkłada go na półkę, bierze inny, większy.

Wyciąga puszkę sardynek, otwiera ją.

Jenny

Zjesz?

Dr Ollock

Nie dobijaj mnie, proszę.

Sardynki?

Jenny

Czego chcesz, doświadczenie uczy, że umierają inni, nie my.

Prawda?

Dla Nokova jesteś bardziej wyrozumiały.

Wyciąga rękę z kanapką do Ollocka.

Ten odmawia, pokazuje, że jeszcze chwila i zwymiotuje.

Jenny

Czy ty w ogóle czasami odpoczywasz?

Miałbyś żonę, rodzinę- inne sprawy stają się wtedy ważne, nie kręci się tak wszystko wokół pracy.

Dr Ollock

A ty swoje!

Nie prosiłem cię?...

Jenny

Prosiłeś, prosiłeś.

Dr Ollock

To przestań wreszcie!

Nic nie wiesz.

Ten człowiek zawsze stawiał się ponad wszystkimi.

Ponad życiem i śmiercią.

„Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną.”

Jenny, to nie do wiary- był czas, kiedy nie miałem przed nim żadnych cudzych bogów.

Młody szczyl, tuż po studiach, rozumiesz?

Jenny

Tak.

To znaczy, przyznam ci, nie za bardzo.

Ollock

Mogę?

Sięga po kanapkę z sardynkami.

Je.

Jenny

Chcesz o tym porozmawiać?

Dr Ollock

O czym mam Ci powiedzieć?!

Że był pierwszym autorem wszystkich moich publikacji?

Że poniżał mnie przy studentach?

Pielęgniarkach?!

Że u siebie w gabinecie mieszał mnie z błotem!

Jenny

Andrew, on jest taki... w tej frotowej piżamce…

Dr Ollock

Nie ma już o czym mówić.

Nie ma z kim.

Z całym szacunkiem dla ciebie, Jenny.


Śmiertelny wypadek na obwodnicy

Przed godziną 17 na skrzyżowaniu krajowej drogi nr 1 oraz ul. Gębickiej doszło do zderzenia samochodu osobowego z ciężarówką.

Jedna osoba zginęła.

Uszkodzone samochody przez kilkadziesiąt minut uniemożliwiały przejazd w obu kierunkach obwodnicą Ozorkowa.


‒ Byli ludzie.

Miałem i uczniów, i wielbicielki.

I naśladowcy się znaleźli.

Ale to wszystko na nic, bo gdy przestałem być im potrzebny, po prostu odeszli.

Zostawili mnie.

Nawet cichego „dziękuję” nie usłyszałem, żadnej wdzięczności.

A dałem im więcej, niż mogli oczekiwać.

Pokazałem rzeczy, o których nie śnili.

I jak mi się odwdzięczyli?

Po tylu latach, po tylu latach przeżytych razem z tyloma wspaniałymi ludźmi znów byłem sam.

Ja jeden.

Ja i mój marny tobołek.

Zostały ideały.

Zostały wielkie czyny.

Ale zabrakło siły i energii, żeby zaczynać od nowa.

Minęły lata, kiedy uświadomiłem sobie, że ludzie, w których pokładałem moje nadzieje bycia szczęśliwym, nie są mnie warci.

Gdy jesteś im potrzebny, wtedy cię szanują.

Wystarczy, że odkryją drzemiący w sobie potencjał i już ich nie ma obok ciebie.

W jednym momencie twój świat może się zmienić nie do poznania i co wtedy zrobisz?

Nie sądziłem, że może mi się to kiedyś przydarzyć.

Ale stało się.

Starzec zrobił krótką przerwę.

Złapał oddech i zaczął gładzić róg zawiniątka jedną dłonią, a palcami drugiej delikatnie muskał węzeł na sznurku.

‒ Ona jedna sprawiła, że przetrwałem.

Ona jedna się nie wyłamała.

Została ze mną do końca.

Zawsze mogłem do niej wrócić i na nowo zacząć poznawać jej tajemnice.

W moich objęciach należała tylko do mnie.

Ona i ja tworzyliśmy jeden doskonały twór.

Tylko ona była warta miłości.

Uczciwa, niezmienna.

Szkoda, że na ludzki sposób pozbawiona duszy.

W tym momencie zrozumiałem, co starzec trzymał w swoich rękach.

W kilku warstwach bydlęcej skóry, mocno pociemniałej, miejscami przetartej i silnie związanej sznurkiem mieściła się ostoja spokoju, nadziei i sensu istnienia tego człowieka.

Jedynie ten mały przedmiot, który od zawsze towarzyszył mu w podróży i na każdym kroku, stanowił dla niego istotę życia i wyznaczał kierunek marszu.

Starzec w swoich dłoniach trzymał książkę.

‒ Proszę pana, słyszy mnie pan?

– usłyszałem miły, kobiecy głos i poczułem dłoń na moim ramieniu.

Otworzyłem oczy i bezwiednie kiwnąłem głową.

‒ Proszę zapiąć pas, przygotowujemy się do lądowania

‒ oznajmiła stewardesa.

Spojrzałem przez małe okienko.

Właśnie zataczaliśmy koło nad miastem i wyraźnie obniżaliśmy pułap.

Pospiesznie chwyciłem za torbę, która walała się między nogami i zajrzałem do środka.

Odetchnąłem z ulgą.

Leżała tam nadal, nienaruszona, taka sama, gdy wkładałem ją do środka.

Książka.

W podniszczonej okładce z dębem.


dzień dobry, xxx, w czym mogę

pomóc

dzień dobry panu, proszę pana, ja FILLER chciałabym dojechać komunikacją miejską FILLER z Placu Bankowego do Teatru Rampa na Kołową FILLER czy jest coś bezpośredniego, czy ja muszę coś kombinować

proszę powiedzieć, w jakich godzinach będzie pani jechała?

będę jechała około osiemnastej...

ale w każdym razie FILLER ja z Placu Bankowego, bo mam tam dużo FILLER ale ja jadę właściwie z Młynarskiej róg FILLER Górczewskiej...

to może tramwaj

jakiś

znaczy

proszę pani, tutaj z Placu Bankowego będzie pani miała bezpośredni autobus czterysta dziesięć

czterysta dziesięć

tak ___ znaczy, on też jedzie ulicą Górczewską, z tym że nie ma przystanku...

FILLER przy Młynarskiej...

ma tylko wcześniej przy Płockiej

a nastę

przy Płockiej ma tak

tak, tak

no bo ja właśnie róg Płockiej i Górczewskiej

mieszkam

no to jest

stamtąd może pani bezpośrednio dojechać

i jest przystanek blisko teatru?

tak

tak, proszę pana, no co, bo ja dopiero niedawno zobaczyłam że czterysta dziesięć jeździ Górczewską

no i

tak, tak, tak

no bo ta linia nowa jest

aha

tak że mogę

musi pani doje

a o tej godzinie on jeszcze jeździ

tak

on

jeździ przez cały dzień, musi nim pani dojechać do przystanku Handlowa...

i stąd już przejść do Teatru Rampa

Handlowa, tak?

ulica

tak...

uli on jedzie Radzymińską, tak?

FILLER tak

FILLER to już wszystko jedno gdzie jedzie, ale tam mnie dowiezie, Handlowa, dziękuję panu bardzo

bardzo proszę

to już

do usłyszenia

do widzenia


Poza tym mylisz mnie z WO.

Nie uważam, że TCO maków jest niższe, może w jakiejś niszy.

Wręcz przeciwnie - uważam, że Apple (tak samo jak Microsoft) jest najbardziej innowacyjny biznesowo-marketingowo (chociaż kiedyś było inaczej) i po prostu potrafi lepiej połączyć (choć to już więcej niż Microsoft) i sprzedać pomysły innych.

Microsoft z kolei pompuje gotówkę w dość bezrefleksyjne kopiowanie pomysłów - a nuż się uda, a jak nie, to przyciśniemy producentów sprzętu, którzy i tak nie mają wyboru.

Nie chodzi o to, ile płaci konsument, bo tu MS polega na korzyściach skali i jednostkowe ceny mogą być niższe niż u Apple.

Jeszcze żeby te kopie były lepsze - ale zwykle trzeba kilku lat na dotarcie i kilku procesów o naruszenie zasad konkurencji zanim zaczną się do czegoś nadawać (Word 2.0 for Windows?

Windows 3.0?

Windows 95?

Windows ME?

Windows XP sans SP?

Tablet PC?

Internet Explorer 3?).

Poza tym w Amazonie Zune 80gb 244 $, iPod 80gb 239 $.

To wybór tendencyjny, starsze modele zune są tańsze niż starsze modele ipodów.

Ale różnice nie są duże, a z ipodem masz dostęp do itunes, z którym inni sprzedawcy plików w sieci raczej nie mogą się mierzyć.


W OzoGalerii można zobaczyć zdjęcia z wygranego meczu MKS Bzura - SMS I PZPS Spała, który odbył się dwa tygodnie temu w Ozorkowie.


jak rozpoznawać symptomy ryzyka dysleksji (informacje dla rodziców dzieci kl. O i I – III), możliwości umówienia terminu badan dziecka, konsultacje dla nauczycieli w sprawie dostosowania wymagań edukacyjnych dziecku ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się wtorek 6 października 2009r. godzina 15.00 – 16.00

konsultacje dla rodziców i nauczycieli / mgr Elżbieta Skonieczna / prezentacja pomocy dydaktycznych dla ucznia ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się; / możliwość umówienia się na diagnozę trudności dziecka /

godzina 16.00 – 16:45 / mgr Elżbieta Skonieczna / „Jak pomóc dziecku z deficytami rozwojowymi” Prezentacja ćwiczeń usprawniających funkcje percepcyjne i grafomotorykę dla rodziców dzieci 6 letnich i młodszych klas szkolnych. (zgłoszenia w miarę możliwości telefoniczne pod nr tel. 42 718-93-54 lub 608-19-46-44 do 2 października)

godzina 17.00 – 17.30 Prezentacja filmu: „Jak wyleczyłem dziecko z dysleksji metodą kinezjologii edukacyjnej” dla zainteresowanych rodziców i nauczycieli.

środa 7 października 2009r. godzina 17.00 – 18.00 / mgr Alicja Nyczaj – Matusiak i mgr Anna Sadecka / Zajęcia warsztatowe dla rodziców i dzieci szkoły podstawowej : Czas z moim dzieckiem.

„Ortografia na wesoło ” – jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce pisania i czytania./ prezentacja multimedialna, programy multimedialne, literatura


dobry wieczór

xxx, w czym mogę pomóc?

dobry wieczór

proszę pana, ja chciał dotrzeć z Ronda Radosława na Zachodni jakoś bezpośredni najszybciej ...

proszę pana ___ bezpośrednio pan nie dotrze

bezpośrednio nie?

nie, z Rondo Radosława na Zachodni pan nie dotrze bezpośrednio

___ Placu Zawiszy?

no najwygodniej będzie ___ dwadzieścia dwa FILLER dojechać do albo jedynką albo dwadzieścia dwa, no to jedynki pan nie ma ___ z Ronda Radosława dwadzieścia dwa do FILLER Placu Zawiszy

FILLER no to na Powązkowską można przejść

i potem, i potem pięćset siedemnaście albo sto dwadzieścia siedem

FILLER no to dobra, tak ___ myślałem, ale myślałem że jest taki bezpośredni

nie bezpośredniego połączenia nie ma

FILLER dobrze, to dziękuję bardzo, dobranoc

proszę bardzo

dobranoc


Jak wykorzystywane są licencje CC

Jakiś czas temu Unia Europejska wsparła eksperyment dotyczący planowania przestrzeni zurbanizowanej, w ramach którego kilka europejskich miast usunęło wszystkie znaki drogowe ze swoich ulic.


Co i rusz w wypowiedziach przedstawicieli organizacji obrońców praw człowieka pojawia się stwierdzenia, jakoby dziś rozpoczynające się igrzyska w Pekinie były jaskrawym zaprzeczeniem idei olimpijskiej.

Idea ta miałaby promować uczciwą rywalizację oraz pokojowe współistnienie narodów świata.

Nie wiadomo dlaczego tak bzdurne spostrzeżenie jest używane wszem i wobec.

czy jest to strategia obliczona na poruszenie odbiorców, czy też może efekt zaczadzenia historycznymi, nie mającymi pokrycia w rzeczywistości, stereotypami pokutującymi w naszym społeczeństwie.

Takich jest wiele.

Np Wielki Książę Konstanty pokutuje jako wróg polskości, bijący po gębach polskich oficerów, a w rzeczywistości był zakochany w Polsce, a armię Kongresówki wyszkolił wręcz znakomicie.

Czy - mimo kolejnych odkryć naukowych, świadczących o czymś wręcz przeciwnym - przeświadczenie o naszym neandertalskim przodku.

Od czasów antycznych, od samego zarania olimpijskiego ruchu, nic się nie zmieniło.

Zawody były sposobami na osiąganie wpływów, często zmieniały się w prawdziwe rzezie, a startujący robili to dla swoich egoistycznych korzyści, i - nawet wtedy - powszechnie stosowali doping.

Tak więc nie ma co płakać - idea olimpijska ma się wyśmienicie, a duch olimpizmu nie zmienił się ani o jotę.

Rozanieleni świadomością, że już za chwilę, widzowie tego widowiska będą mogli z rozkoszą tyć sobie spokojnie przed telewizorami z puszką cocacoli i popcornem (lub też golonką i piwem - przecież to Polska właśnie), będą spijać bzdury, utwierdzone w ich świadomości społecznej przez dziesiątki lat powtarzania z ust prezenterów i komentatorów kolejnych odsłon olimpijskiej hucpy.

Gdyby ktoś próbował im wytłumaczyć, że jest całkiem inaczej, niż dotąd myśleli, zirytują się, a może nawet zmienią kanał - na ten, gdzie nie trzeba słuchać informacji odbiegających od ukonstytuowanych w ich mózgach.


Adriaan van der Hoop

Adriaan van der Hoop, ur. 28 kwietnia 1778 w Amsterdamie, zm. 17 marca 1854, tamże – holenderski bankier, polityk i kolekcjoner dzieł sztuki.

Pozostawił w spadku 250 obrazów, które trafiły do Rijksmuseum.

Jego ojcem był prawnik, minister Joan Cornelis van der Hoop.


Piegi?

Nie pamiętam, żebyś była piegowata, Salome.

Przygląda się uważniej.

Zdrapuje „piegi” z twarzy lalki.

To muchy?

Muchy cię tak obsrały, Salome?

Dobrze, jednego zostawimy.

Będziesz wyglądała bardziej zalotnie.

Mouche de coquette.

Poczekaj!

Znajduje pudełeczko, z którego wyjmuje czarną, aksamitną mouche de coquette.

Przykleja ją sobie na twarzy.

Tak, Salome, pod spód małe ziarenko opium i nie dość że jesteś piękna i zmysłowa, to jeszcze brzuch cię nie boli ani zęby.

Jeśli, oczywiście, masz jeszcze zęby.

I można pójść na bal.

Czego nic nie mówisz?

To nie patrz, jeśli ci się nie podobam.

Przepraszam!

Mówię, przepraszam, Salome!

Przyjechałam do Salzburga.

Bale nie były mi w głowie.

Umierał ojciec.

Oddałam ziemi, jego chude, wyniszczone cierpieniem ciało.

Wolfgang nie przyjechał.

Mój mąż negocjował z nim sprawy majątkowe listownie.

Wolfgang chciał wszystko w gotówce, nie chciał ani jednego przedmiotu.

A Papa tak pięknie wszystko zachował z naszych podróży – prezenty od cesarzowej, królów, papieży, nasze instrumenty, listy…

Nie chciał niczego.

Tylko kilka kopii swoich koncertów.

Wróciłam do Sankt Gilgen.

Mały Leopoldzik wrócił ze mną.

Nie, nie został muzykiem.

Nie miał talentu.

Niedługo po śmierci Papy Wolfgang wreszcie dostał posadę na dworze w Wiedniu.

Nie na długo, zaraz potem zmarł.

10 lat później pochowałam męża.

Wypłakałam resztę łez i wróciłam do Salzburga.

Nazywam się Maria Anna von Berthold zu Sonnenburg.

Madmoiselle Maria Anna Mozart…

Nannerl…

Siostra Mozarta.

Przepraszam cię, maleńka.

Słyszysz?

Przepraszam.

Nie chciałam na ciebie nakrzyczeć.

Nie na ciebie, słyszysz?

Salome, pilniaczko…

Cara mia…

Żartowałam z tymi włosami.

Pal licho kapelusz.

Naprawdę….

Salome…

No, proszę..

Salome…

Nie na ciebie…

Nie na ciebie…


Luis jest wartownikiem naszego budynku, gdyż w Kolumbii w każdym w miarę przyzwoitym apartamentowcu istnieje recepcja, podziemny parking i wartownik.

Mieszkałam już w wielu miejscach w Bogocie, ale nigdzie indziej nie spotkałam tak sympatycznych wartowników jak w moim obecnym bloku.

Luis jest zawsze uśmiechnięty, pomocny, sympatyczny.

Dokładnie zna imiona mieszkańców wszystkich 45 mieszkań naszego bloku.

Nie jest dla niego problemem zostawienie recepcji i wniesienie mi do mieszkania ciężkiego, 80-letniego kufra, który właśnie przywlokłam z antykwariatu czy siatek z zakupami.

To również on daje nam znać, kiedy pojawia się w budynku tańsze drugie miejsce parkingowe, dla naszego kawowego Jeep'a.

"Señora Ewa - mówi.

Jest nowy parking dla Jeepa i kosztuje 30 PLN mniej miesięcznie niż ten poprzedni.

Zmieniamy?

Ja zawiadomię właściciela…"

Luis pracuje w naszej recepcji, pilnując porządku i bezpieczeństwa 6 dni w tygodniu po 12 godzin, na dwóch zmianach.

Jego miesięczna pensja to kolumbijskie minimum, czyli 300 USD.

Bogota nie jest jednak tania.

Koszt życia tutaj zbliżony jest do warunków polskich, a w przypadku niektórych opłat jest nawet wyższy.

Ceny te jednak zależą od tzw. estrato.

Luis mieszka w odległej od naszej dzielnicy najbiedniejszej strefie Bogoty (estrato 0 i 1) określanej jako "Ciudad Bolivar".

Aby zaoszczędzić na transporcie nie korzysta z autobusu.

Codziennie dojeżdża do pracy, pokonując w sumie ponad 3-godzinną trasę dziennie na rowerze.

Dzięki temu oszczędza miesięcznie 120 PLN, a to sporo, biorąc pod uwagę fakt, że ma na swoim utrzymaniu również żonę i cztery córeczki.

W ubiegłym roku w wyniku fali tropikalnych burz dom Luisa uległ kompletnemu zniszczeniu.

Spadł z osuwającej się skarpy.

Na szczęście w tym momencie nie było w nim nikogo z domowników.

Od tamtej pory razem z Mario i kilkoma sąsiadami zaangażowaliśmy się w pomoc Luisowi i budowę nowego skromnego domu dla niego i jego rodziny.

W tej chwili do ukończenia stanu surowego nowego budynku, brakuje niewiele, w sumie około 8000 PLN, ale pora deszczowa zbliża się wielkimi krokami, a pieniądze się skończyły.

Póki co Luis i cała jego rodzina mieszkają w jednopomieszczeniowym slamsie, w którym śpią i gotują.

Nie mają nawet łazienki.

Korzystają tymczasowo z toalety sąsiadów.


Pojutrze rozpoczyna się w Dubrovniku w Chorwacji iSummit, doroczny zjazd osób działających na rzecz wolnej kultury organizowany przez organizację iCommons .

Do Dubrovnika zjeżdża się na trzy dni wiele fascynujących osób, których łączy idea commons .

Postaram się relacjonować przebieg wydarzeń na blogu CC Polska - choć zapewne dopiero po powrocie.

W międzyczasie zachęcam Was do odwiedzenia strony zjazdu lub do uczestnictwa w wirtualnej jego wersji w świecie Second Life (rejestracja w SL jest darmowa).

Obrady będą też podobno transmitowane na żywo.


Zaopusta

Zaopusta − osada na terenie Katowic, powstała w XVII wieku obok Podlesia nad brzegiem rzeki Mleczna.

Założono tam przysiółek i folwark.

W 1968 otwarto w pobliżu linię kolejową Pszczyna-Murcki.

Jako że osada zlokalizowana była za urządzeniem spustowym na rzece Mleczna ("za upustem") − nazwano ją Zaopusta.

Obecne jej tereny to okolice ulic: Zaopusta, Mleczna, Niezapominajek, Świdra.

W 1975 roku została przyłączona wraz z Podlesiem i Kostuchną do Katowic.

Bibliografia


Do księgarń wracają historyczne baśnie Pawła Jasienicy, zresztą po zakończeniu historii agenturalno-prawno-autorskiej wyjętej prosto z Fantastyki Borisa Akunina.

Plakat obwieszczający Jasienica: Powrót (choć być może zamiast matriksowo należało akurat w tym przypadku dodać, " króla ", do zimy daleko, Małysz się nie obrazi) przyciągnął mój wzrok zapewne w związku z wizytą w Galerii Piastowskiej w Legnicy, gdzie wypiłem mocne espresso i niezbyt odkrywczo zauważyłem, że propaganda piastowska ma się wciąż dobrze i wesoło odżywa na Ziemiach Odzyskanych.

Galeria Piastowska w Legnicy, piastowskie pomniki we Wrocławiu i Pasaż Grunwaldzki tamże, reklamowany przez białogłowy w kolczugach, też z fantastyki Borisa, ale raczej Valejo .

To że Grunwald mało piastowski w niczym nie przeszkadza, w końcu tam również ważyły się losy Ziem Odzyskanych.

Jedną z bardziej popularnych (choć niespecjalnie są powody) knajp we Wrocławiu jest PRL, naprzeciwko którego zresztą odbywała się wystawa " twarze bezpieki ".

W środku portrety Lenina i Mao umilają wesołe pląsy, na dworze inne bardziej napiętnowane portrety.

Socjalizm stał się jednak passé, teraz czas sięgnąć dalej i dla zrównoważenia odkrytej nagle niemieckiej i śląskiej historii wrócić do Piastów, od których prosta droga do Szczerbca.

W piastowskiej galerii tylko piastowskie towary i piastowskie espresso.

W końcu na piastowskiej mitologii można polegać jak na Zawiszy.


Zadanie 24 Powierzchnia Polski wynosi 3,13·10^5 km^2 , a powierzchnia Ziemi 5,1·10^8 km^2 .

Ile razy powierzchnia Ziemi jest większa od powierzchni Polski?

Zadanie 25 Odegłość Księżyca od Ziemi wynosi 3,8·10^5 , a odleglość Ziemi od Marsa wynosi 7,83·10^7 .

Oblicz jak długo trwałaby podróż na Księżyc, a jak dlugo na Marsa statkiem kosmicznym poruszającym się z prędkością 2·10

Zadanie 26.

Wyraź w metrach,a nastepnie zapisz wynik w postaci notacji wykladniczej:

1 km = 2 km =

Zadanie 27.

W miejsce n wpisz taką liczbę, aby zapisane równości były prawdziwe:

300000 km =3·10^n m

300000 km = 3·10^n cm

700000000 m= 7·10^n dm

700000000 m= 7·10^n cm

12000 dm = 1,2·10^n cm

12000 dm = 1,2·10^n mm

Odległość Ziemia -Słońce wynosi w zaokrągleniu 1,5·10^8 km.

Statek kosmiczny lecący z predkościa 20 km/s dotarłby na Słońce po około 2083 godzinach, czyli po 87 dobach.

Dla porównania podróż z Gdańska do Krakowa trwałaby niecałe 30 sekund.

Odległości między planetami w naszym Układzie Słonecznym są niewielkie w porównaniu z wystepującymi we Wszechświecie.

Najbliższa znana gwiazda, oprócz naszego Słońca, Proxima Centauri jest położona w odległości 4,07·10

Do wyrażania odległości w astronomii możemy stosować jednostkę nazywaną rokiem świetlnym .

Rok świetlny(ang. light year)to odleglość jaką przebywa swiatło w ciagu jednego roku.

1 l.y.=9,4605·10^15 m/s.

Stosuje się również sekundę świetlną.

Wynosi ona 3·10^5 km/s.

Odległość Ziemia - Księżyc wynosi 1,3 sekundy świetlnych. na przebycie odleglości Slońce - Ziemia swiatlo potrzebuje 8 minut i 20 sekund.

Średnica Ukladu Słonczenego wynosi 11 godzin świetlnych.

Średnica Drogi Mlecznej to 100000 lat świetlnych.

Zadanie 28.

Oblicz ile wynosi w latach świetlnych odległość Słońce - Proxima Centauri.

Zadanie 29.

Odleglośc Pluton - Słońce jest równa 5 h i 29 minut.

Ile to kilometrów?

Zadanie 30.

Odległość Uran - Słońce jest równa 2,87·10^9 .

Oblicz, ile minut potrzebuje promień świetlny na przebycie drogi od Słońca do tej planety.

Rok świetlny jest jednostką odległości, a nie czasu.

Sprawdź sam siebie I wersja - zadania otwarte

Zadanie 1.

Wykonaj potęgowanie:

Zadanie 3.

Podane iloczyny zapisz w postaci potegi o podstawie 4.

16·64·4= 4·16·8·4·2=

Zadanie 4.

Oblicz.

Zadanie 5.

Masa Ziemi wyrażona w kg, wynosi 6·10^24 , a masa Słońca 2·10^30 (dane podano w zaokrągleniu).

Oblicz ile razy Słońce jest cięższe od Ziemi.


Program Dni Parzęczewa 17-18 czerwca 2006

Sobota

17.00 – przegląd młodzieżowych zespołów amatorskich

19.00 – występy lokalnych zespołów muzycznych

20.00 – koncert zespołu SPRINGER SHOW

21.30 – koncert zespołu MROWISKO

23.00 – dyskoteka

Niedziela

11.30 – Msza Św. w Kościele N.M.P w Parzęczewie

13.15 – kapela i zespoły śpiewacze z gminy Parzęczew

14.00 – występ zespołu pieśni i tańca ANILANA

15.30 – zespoły tańca współczesnego i towarzyskiego

16.30 – przemówienia: Wójta oraz gości zaproszonych, wręczenie odznaki " Zasłużony dla Gminy Parzęczew "

17.00 – kabaret JURKI

18.00 – występy lokalnych zespołów muzycznych

19.00 – koncert BEATY NOSZCZYŃSKIEJ

19.45 – koncert zespołu STREFA ZERO

21.00 – koncert zespołu VAVAMUFFIN


Czeczenia, nazwa która często przewija się w gazetach i telewizji, szaremu obywatelowi mówi niewiele.

Większość Polaków nawet nie wie gdzie ten kraj leży i dlaczego walczy z Rosją.

Chciałbym choć trochę przybliżyć problematykę Kaukazu i napięć w tamtejszych republikach.

Kiedy 11 marca 1985 roku Biuro Polityczne KC KPZR powierzyło obowiązki Sekretarza Generalnego KC PZPR Michaiłowi Gorbaczowowi nikt na Kaukazie nie zdawał sobie sprawy, że nadchodzi czas zmian.

Gorbaczow starający się uratować gospodarkę a także odnowić zmurszały aparat partyjny wprowadził głasnost i pierestrojkę co jednak przyczyniło się do aktywizacji środowisk demokratycznych i wywołało falę separatyzmów i zadawnionych antagonizmów nie tylko na Kaukazie.

Naród czeczeński, prześladowany za dążenie do niepodległości poczuł wiatr zmian w październiku 1987 roku, kiedy nieliczna grupa intelektualistów powołała przy Komsomole w Groznym – Stowarzyszenie „Kaukaz” mające początkowo formę forum dyskusyjnego.

Powodem powstania i aktywizacji działaczy czeczeńskich było poparcie dla reform Gorbaczowa a także dążenie do wolności słowa, wyjaśnienia tragicznej historii narodu czeczeńskiego, odnowy kultur a także rozwiązania problemów narodowościowych w republice.

W 1988 roku ukształtował się Związek Poparcia Pierestrojki, organizacja posiadająca nieformalne poparcie Moskwy ( stąd nazywani często „nieformałami” ) organizująca wiece w Groznym pod hasłem sprawiedliwości społecznej.

Postępująca jednak radykalizacja stanowiska Związku zaniepokoiło Moskwę, która zakazała organizowania wieców.

Wiece „nieformałow” stały się jednak stałym elementem życia publicznego Groznego, aktywizując stopniowo cały kraj.

Późnym latem 1988 roku wraz z przekształceniem się Związku we Front Ludowy Cz-I ASRR pojawiły się żądania zmian we władzach republiki, co nastąpiło wiosną 1989 roku.

I Sekretarzem został Doku Zawgajew, pierwszy Czeczen na tym stanowisku w historii co wywołało falę entuzjazmu.

Wraz z wstąpieniem Zawgajewa na stanowisku Sekretarza nastąpiła liberalizacja życia republiki, która w lutym i marcu 1990 roku doprowadziła do wykształcenia się dwóch obozów: konserwatywno-internacjonalistycznego zdominowanego przez Rosjan i nurt partyjnych liberałów opowiadających się za pełną autonomią i możliwością wyjścia z ZSRR.

Ogromną rolę w życiu Czeczenów odgrywa islam.

Za rządów Zawgajewa udało się utworzyć Czeczeno-Inguski Muzułmański Zarząd Duchowny, którego zadaniem była odbudowa świadomości muzułmańskiej.

W marcu 1990 r. odbyły się wybory deputowanych ludowych RFSRR i Cz-I ASRR.

W Radzie znalazła się stosunkowo silna grupa opozycyjnych działaczy, którzy utworzyli frakcję pod nazwą Inicjatywa Demokratyczna.

Przewodniczącym Rady został wybrany Zawgajew, co pozwoliło na kontynuowanie liberalizacji życia publicznego.


§ 2.

Organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę.

Art. 233.

310) § 1.

Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji:

a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2.

Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

§ 3.

W sprawach należących do właściwości organów jednostek samorządu terytorialnego organ odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu jednostki samorządu terytorialnego.

W pozostałych przypadkach organ odwoławczy, uwzględniając odwołanie, uchyla zaskarżoną decyzję, stosując odpowiednio § 2.

Art. 234.

310) Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.

Art. 235.

W sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

Rozdział 16 Art. 236.

§ 1.

Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.

§ 2.

Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia:

1) postanowienia stronie;

2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.

Art. 237.

Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Art. 238.

312) Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ podatkowy, który wydał postanowienie, może w uzasadnionych przypadkach, na wniosek strony, wstrzymać jego wykonanie.


Zespół Orchid gra alternatywny pop-rock z użyciem gitar, perkusji oraz mało skomplikowanego modułu klawiszowego.

Jego członkowie są młodzi, a proporcje płciowe układają się 3:3.

Jakiś czas temu korespondowałem z członkami zespołu nt. używania licencji CC - EPka zespołu jest swobodnie dostępna na licencji Creative Commons (CC BY NC ND) w serwisie Jamendo.

Przy okazji posłuchałem ich piosenek, i bardzo mi się spodobały - szczególnie wyraźna lekkość, z jaką całość się dzieje.

Co dla mnie oznacza pop w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Teraz zespół Orchid zakwalifikował się do finału festiwalu Vena , w którym nagrodą jest 100,000 złotych.

Zachęcam wszystkich z Was do głosowania na zespół z conajmniej dwóch powodów: 1) muzyka jest b. dobra; oraz 2) warto wspierać artystów korzystających z licencji CC.

Jedna z członkiń zespołu zapewnia, że

“[...] taka wygrana byłaby dla nas otwarciem furtki do nagrania i wyprodukowania w pełni profesjonalnego długogrającego debiutu, w formule produkcyjnej, która odpowiadałaby naszym artystycznym ambicjom.

Nie muszę chyba dodawać, że naszą ambicją NIE JEST bycie wyłowionym przez dużą wytwórnię, ale po prostu granie tego co kochamy i zademonstrowanie, że ‘w Polsce jednak można’”.

Głosować można na stronie WWW festiwalu , klikając w utwór nr 101 (utwory zostały zanonimizowane, z bliżej nieznanych mi powodów), lub wysyłając SMSa na numer 7278 o treści VENA 101.

Kto wie, może powstanie kolejna płyta z utworami dostępnymi również na licencjach CC?


Być może jeszcze za wcześnie obstawiać, kiedy Bill Gates wróci do Microsoftu, skoro oficjalnie ma odejść dopiero w lipcu.

William Hill z Londynu takich zakładów jeszcze nie przyjmuje.

Na razie Gates zaliczył ostatnie wystąpienie na CES.

W ostatnich latach wystąpienia Gatesa pozostawały w cieniu przemówień Steve'a Jobsa.

Steve wystąpi dopiero za tydzień (15 stycznia), ale nawet jeżeli ogłosi, że odchodzi, nie będzie to wielka sensacja.

Raz już to zrobił.

I wrócił.

Michael Jordan też odszedł i wrócił, żeby po raz kolejny upokorzyć konkurencję.

Trochę się może zapędziłem.

Gates jako Jordan oprogramowania?

W takim razie kim byłby Linus Torvalds?

Karlem Malone ?

W tegorocznym wystąpieniu Bill Gates zaprezentował film ze swojego ostatniego dnia w pracy.

Naoglądał się chyba za dużo " The Office " (warto też odwiedzić stronę firmy ).

Nie dziwię się, ale nie oto chodzi.

Bill Gates zaprezentował typowy film z youtube, typowy przykład kultury remiksu, typowy mashup.

Były wypowiedzi znanych gwiazd, zmontowane fragmenty filmów i trochę wygłupów własnych.

Z tą różnicą, że Gates nic nie remiksował ani nie mashupował.

Nie spędził kilku godzin szukając Baracka Obamy ani Hillary Clinton mówiących pasujące kwestie.

(Swoją drogą, gdyby to był prawdziwy remiks, mógłby próbować zgłosić się też do Mitta Romneya czy Freda Thompsona).

Nie szukał przypadkowych wycinków dla pozostałych postaci.

Paradoksalnie, wiarygodności nie uzyskał dużo większej niż kiepsko podłożony głos do montowanego na siłę ruchu warg, ale może o dramaturgię reklamy proszku do prania tu chodziło (wyróżniającą się rolę odegrał jedynie Barack Obama).

Doskonale podsumował filozofię Microsoftu - zrobimy to samo, co inni robili przed nami, tylko za większe pieniądze.


Wtedy Suszyć usiadł znowu przed swem biurem, i długo siedział nieruchomy, szklistemi oczami patrząc w przestrzeń z uśmiechem to ukazującym się, to znikającym na bladych ważkich wargach.

Stopniowo jednak czoło jego chyliło się coraz niżej, aż opadło na obie dłonie; człowiek ten dziwnem jakiemś ogarniony dumaniem, pozostał już tak aż do schyłku dnia bez ruchu ni drgnienia.

W domu gwar przycichał stopniami, i przy zapadającym zmroku, można było widzieć trzy kobiety w towarzystwie młodego mężczyzny prowadzącego za sobą pudla, opuszczające dom, i wychodzące na ulicę w bardzo mizernych wytartych futerkach, zarzuconych na szerokie fruwające, wyfalbanowane suknie, i w przybrudnych starych szalikach okrywających głowy wystrojone w nioby, loki, kokardy i papierowe kwiaty.

Strój ten odziewał dwie tylko młodsze kobiety, bo starsza miała na sobie bardzo ciepłe, dostatnie futro, z pod którego widniał wyglądający jak pancerz, atłasowy stanik ze stalowemi guzikami, a na głowie rudawe włosy, zaczesane w płaskie pasma i warkocze, przykryte wielką, bezbarwną, lecz ciepłą i wygodną chustką.

Po odejściu tych kobiet cisza zupełna zaległa wnętrze domu nad kałużą.

Ciemno tara było także.

W kuchni chrapała wcześnie po dziennych trudach uśpiona, jedyna sługa domu; w zimnym wilgotnym pokoju z jednem oknem wychodzącem na dziedziniec, siedział pogrążony w ciemności i nieruchomej zadumie ojciec rodziny.

I tylko przez drzwi wązkiej, długiej sypialni kobiet, przeciskał się wązki promyczek skąpego światła; pochodził on od małej przyćmionej lampki, przy której z twarzą na dłoni, w rannej spódniczce i pąsowym flanelkowym kaftaniku, samotna i zamyślona siedziała Piękna.

Furtka u bramy skrzypnęła, na dziedzińcu dały się słyszeć przytłumiono lecz ciężkie jakieś kroki; do ciemnego okna pokoju Suszyca zastukano zlekka.

Stukanie to jakkolwiek nie było zbyt głośne, od razu wyrwało Suszyca z zamyślenia.

Podniósł głowę i utkwił wzrok w szybach, za któremi rysował się cień wysokiej, barczystej postaci męzkiej.

Wstał i otworzył okno, przez które wnet wsunęła się głowa z czapką, krzywo włożoną na bujne, pokudłaczone włosy, i z twarzą bladą, niezdrową, więcej niż w połowic okrytą gęstym jak las, czarnym jak smoła zarostem.

Para czarnych, gorejących, nieufnych oczów podniosła się z pod brwi strzępiastych na twarz Suszyca; w oczach tych świeciło brzydkie jakieś rozradowanie.

— I cóż? — ozwał się przybyły grubym choć cichym szeptem — dzieło dokonane szczęśliwie!

Czy bardzo się dziś cieszysz?

bo co ja, to bardzo!


Mit powstania świata według Słowian głosi iż na początku nic nie istniało poza Świętowidem, który pływał łodzią po całkowicie zalanej wodą ziemi.

Kiedyś podzielił się na dwie części i dał początek dwóm bogom: Swarożycowi i Welesowi.

Weles mieszkał w głębinach bezkresnego morza, zaś Swarożyc pływał łodzią po jego powierzchni.

Obaj pragnęli samodzielnie stworzyć Ziemię, wiedzieli jednak, że jest to tylko wtedy możliwe, gdy będą ze sobą współpracować.

Pewnego dnia Weles zanurzył się wydobywając na powierzchnię garstkę piasku, z której Swarożyc stworzył kolebkę Ziemi.

" Była to mała wysepka, na której obaj ledwie się mieścili.

Weles nie miał zamiaru się nią z nikim dzielić i postanowił zepchnąć Swarożyca do wody.

Wtedy mógłby stać się samodzielnym władcą Ziemi.

Jednak jego plan się nie powiódł.

Gdy Perun spał, Weles chciał zepchnąć go do wody, ale w którą stronę by go nie popchnął, ziemia rozrastała się, aż urosła do niewyobrażalnych rozmiarów.

Doszło do walki między braćmi, w której zwyciężył Perun.

Weles został zesłany do otchłani, która oddana została mu we władanie.

Perun nie mógł go zniszczyć, wiedząc, że bez niego nie może nic stworzyć.

Inna wersja mitu mówi o zemście Peruna i przykuciu Welesa do najgłębszych skał - odtąd huk wiatru ma oznaczać rozpaczliwe próby Welesa wyzwolenia się z okowów.

Zrażony do ziemi Perun zamieszkał w niebiosach.

Nieco inną wersję tego mitu podaje Gieysztor; za punkt wyjścia uznaje niebo i morze, Boga, który pływa łodzią i diabła, który wyłonił się z piany morskiej i przysiadł do Boga - nie pojawia się więc akt podziału jedynego boga na dwie części, które są uosobieniem jego dobrej i złej natury.

Motyw stworzenia wysepki i próby stoczenia śpiącego Boga do wody jest bardzo podobny do przytoczonej wyżej wersji.

Trudno mówić o mitologii w klasycznym rozumieniu tego terminu.

Nie zachował się żaden zbiór słowiańskich mitów.

Prawdopodobnie zresztą nigdy nie istniał on w jednolitej formie – możemy co najwyżej mówić o pewnej ilości różnorodnych mitów-opowieści pomagających zrozumieć świat i jego nadprzyrodzoną warstwę, powtarzanych w formie ustnej i często podobnych do siebie jedynie w niektórych aspektach.

Niektórzy badacze posuwają się we wnioskach sporo dalej, stwierdzając wręcz, że Słowianie w ogóle nie posiadali mitów ani mitologii Rosyjski badacz Władimir Toporow w oparciu o analizę rodzimych bajek zasugerował możliwość istnienia mitu o jaju kosmicznym, w którym świat powstał z rozbicia jaj zdobytych w efekcie pojedynku bohatera z wężowatymi stworami Innym kluczowym elementem każdego systemu wierzeń jest mit lub raczej zespół mitów i przekonań na temat konstrukcji wszechświata i połączenia między światem ziemskim oraz zaświatami.

Często w pracach naukowych podaje się Drzewo Kosmiczne z niebem (Rajem/Wyrajem) ulokowanym w jego koronie i krainą umarłych (Nawie) w korzeniach.

Niejasne jest to, jak Słowianie postrzegali zaświaty.

Materiał etnograficzny wskazuje jednak na wiarę w jakąś formę zaświatów określanych jako Raj, Wyraj lub Nawie.

W nauce dominują dwie interpretacje.

Według pierwszej początkowo słowiańska religia znała tylko jeden typ zaświatów określany wszystkimi tymi nazwami.

Druga interpretacja zakłada, że podział ten był pierwotnym elementem religii Słowian Raj/Wyraj to przede wszystkim kraina do której odlatują ptaki na zimę, rodzaj wielkiego, zamkniętego ogrodu ze strzeżoną bramą.

Niekiedy mogli trafić tam także ludzie porwani przez tęczę, którzy następnie stawali się demonami pogody, płanetnikami.

Ciężko określić ile w tych wierzeniach reliktów przedchrześcijańskich, a ile lokalnej adaptacji biblijnego Raju.

Drugą z części zaświatów była podziemna kraina Nawie, zapewne podlegająca Welesowi.

Tam trafiali ludzie po śmierci.

Droga do zaświatów trwała 40 dni i przez ten czas możliwy był kontakt ze zmarłym.

Przejście między światem doczesnym i Nawie otwierało się także kilka razy w roku, umożliwiając np. rozmowy z duchami.

Niektórzy badacze przydają Welesowi dodatkowo funkcję sędziego, który miał ważyć dobre i złe uczynki i decydować o wpuszczaniu do krainy przodków .

Aleksander Gieysztor przytacza przykład z folkloru staroruskiego, wskazując, że miejsce do którego udawali się zmarli określano jako nevedomaja strana.


2005-03-31: Terri Schiavo, 41, zmarła na Florydzie

Jak poinformował prasę rzecznik rodziców Terri Schiavo, Paul O'Donnell, ich córka zmarła dziś rankiem o 10:00 lokalnego czasu (17:00 czasu polskiego) po 13 dniach od odłączenia tuby dostarczającej jej pożywienie.

Jej rodzice nie mieli wstępu do jej sali w chwili zgonu.

Miała 41 lat.

Michael Schiavo, mąż Terri, wnosił do sądu Florydy o odłączenie jego żony od tuby, aby nie cierpiała i zmarła.

18 marca, sąd wyraził zgodę na jej odłączenie, jednak rodzice Terri, Robert i Mary Schindler, odwoływali się od decyzji.

Pomimo zgody kongresu Stanów Zjednoczonych na ponowne podłączenie Terri, podpisanej przez prezydenta Stanów Zjednoczonych 21 marca nie wykonano tego.

Wcześniej sąd stanowy i sąd federalny nie zgodził się na podłączenie aparatury umożliwiającej sztuczne odżywianie Terri, a Najwyższy Sąd Stanów Zjednoczonych nie zgodził się na taką samą prośbę Schindlerów 24 marca.

Pomimo licznych protestów, które odbyły się pod szpitalem, nie udało się uratować Terri.

Otrzymała ona ostatnią komunię w Niedzielę Wielkanocną.

Michael Schiavo chce, aby jego żona została poddana kremacji i spoczęła w rodzinnym grobie rodziny Schiavo, pomimo protestów jej rodziców.

Przedtem jednak zostanie wykonana sekcja zwłok, aby udowodnić publice ogromne i nieodwracalne uszkodzenie mózgu Terri.

Na temat śmierci Amerykanki wypowiedział się także George W. Bush.

"Nalegam, aby wszyscy, którzy szanują Terri Schiavo kontynuowali pracę nad tworzeniem kultury życia, w którym wszyscy Amerykanie będą szanowani i chronieni, w szczególności ci, którzy żyją na łasce innych.

W przypadkach gdy mamy wątpliwości i pytania, powinniśmy założyć dobro innych, by żyli dalej."- Powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych.

Jak powiedział George Felos, adwokat Michaela Schiavo, Terri Schiavo sama chciała umrzeć w obecnym stanie i została spełniona jej wola.

Sprawa Terri wywołała dyskusję na temat eutanazji i leczenia osób sparaliżowanych.

Archiwum

Terri Schiavo będzie żyła, 21 marca 2005

Przebieg sprawy Terri Schiavo

Źródła

William Branigin - Washington Post, 31 marca 2005

Kristin Jensen Bloomberg.com, 31 marca 2005


Modelowanie analityczne to technika (inżynieria) identyfikacji jak projektowany system informatyczny ma działać aby spełnić oczekiwania określone w wymaganiach.

Diagramy modelu analitycznego wspomagają dyscyplinę analizy i projektowania.

Umożliwiają przejście od diagramów przypadków użycia oraz ich scenariuszy do diagramów klas oraz diagramów interakcji na poziomie konceptualnym i implementacyjnym.

Stanowią zatem element pośredni i opcjonalny w procesie tworzenia systemu.

Pozwalają zminimalizować lukę semantyczną pomiędzy zrozumiałą dla większości odbiorców terminologią przypadków użycia a technicznymi aspektami projektu systemu informatycznego.


Chciałbym również powiedzieć, że przedsiębiorcy zmuszeni będą jeździć, aby zarejestrować się, 120 km na południe, a w związku z rozpatrywaniem ich spraw będą jeździć 100 km na północ.

(Poseł Romuald Ajchler: Sprawa oszczędności.)

A więc, powiedzmy sobie, takie będą dwie drogi.

Po trzecie, panie ministrze, czy to jest racjonalne, kiedy stoi budynek, wszystko jest, nic się nie likwiduje, a oszczędności dotyczą 4 etatów?

Myślę, że to jest absurd.

To jest tak, jak działalibyśmy w powietrzu.

Wicemarszałek Ewa Kierzkowska:

Dziękuję.

Poseł Jan Kochanowski:

Myślę, że trzeba to dokładnie przeanalizować.

Jeśli jest taka potrzeba, to zapraszam pana ministra, żeby zbadać sprawy na miejscu.

Wicemarszałek Ewa Kierzkowska:

Dziękuję panu posłowi.

Poseł Jan Kochanowski:

Nie mówię już o tym, że w woj. lubuskim jest strefa ekonomiczno-gospodarcza, która oddziałuje na rejon.

Dziękuję bardzo i przepraszam.

Wicemarszałek Ewa Kierzkowska:

Dziękuję serdecznie.

Bardzo proszę, panie ministrze, o odpowiedź.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Piotr Kluz:

Bardzo dziękuję za zaproszenie.

(Poseł Michał Wojtkiewicz: Do Tarnowa też proszę.)

Za zaproszenie do Tarnowa też dziękuję bardzo.

Szanowni Państwo!

Jeśli chodzi o wpływ spraw gospodarczych od 2002 r., to od kiedy zostały utworzone sądy gospodarcze, wpłynęły 95 084 sprawy.

Do 2008 r. zmniejszył się on do 37%, wpłynęło tych spraw 35 tys. w skali Polski.

Jeżeli chodzi natomiast o sądy gospodarcze, o których mówimy, czyli sądy okręgowe w Elblągu, Słupsku, Tarnowie, Radomiu, Kaliszu, Krośnie, Tarnobrzegu, Gorzowie Wielkopolskim i Jeleniej Górze, to limit etatów w tych sądach nie przekracza wielkości 2,5 etatu.

W Jeleniej Górze są to 3 etaty, z tym że wpływ spraw w Jeleniej Górze jest drastycznie niski, o połowę mniejszy niż średnia krajowa.

Stąd jest potrzeba przeanalizowania kwestii etatów orzeczniczych i dokonania pewnych zmian.

Jest kłopot chociażby z postępowaniem apelacyjnym, kiedy nie ma możliwości utworzenia składu do rozpoznania apelacji.

Nie ma 3 sędziów wydziału gospodarczego, którzy mogliby usiąść i rozpoznać sprawę gospodarczą w ramach swojego wydziału.

(Poruszenie na sali)

(Głos z sali: Do Szczecina trzeba jechać.)


Uwodzenie

Uwodzenie – zachowanie mające na celu przyciągnięcie partnera/partnerki bez użycia przemocy.

Może ono doprowadzić do stosunku płciowego lub utworzenia związku partnerskiego, niekiedy zakończonego małżeństwem.

Uwodzenie nie jest przestępstwem, ale jest przez część osób uważane za czyn naganny moralnie (zwłaszcza w stosunku do małoletnich).

Taktyki uwodzenia są rozważane w nurcie psychologii ewolucyjnej.

W tym sensie pojęcie to może być używane także w odniesieniu do zwierząt.

Szkolenia i serwisy o tematyce uwodzenia

Wraz z rozwojem internetu powstały specjalne fora, na których mężczyźni wymieniają się spostrzeżeniami na temat uwodzenia kobiet, a także miejsca, gdzie kobiety dzielą się sposobami na uwodzenie mężczyzn.

Dla części ich uczestników porady w zakresie podrywania kobiet stały się sposobem na biznes.

Regularnie organizowane są płatne szkolenia, połączone z wykładami i częścią praktyczną.

Średni koszt wejścia na szkolenie to 1200 zł.

Kursy wzbudzają często wiele kontrowersji wśród ich uczestników.


W dniu 22 lutego 1998 r. zostało podpisane w Malborku Porozumienie o utworzeniu Euroregionu Bałtyk.

Gdynia była jednym z inicjatorów utworzenia Euroregionu, aktywnie uczestnicząc i przewodnicząc Grupie ds. Programowych w Zespole Organizacyjnym.

Gdynia jest członkiem Stowarzyszenia Gmin Rzeczypospolitej Polskiej Euroregionu Bałtyk, będącego stroną powstałego Euroregionu.

Członkami Stowarzyszenia na dzień 31.12.2006 r. są 84 gminy, 5 powiatów oraz 2 członków wspierających - samorządy województw warmińsko-mazurskiego i pomorskiego.

Euroregion Bałtyk obejmuje obszary na terenie dwóch województw Polski Północnej - pomorskiego, warmińsko-mazurskiego, województwa w południowo-wschodniej Szwecji - Blekinge, Kalmar i Kronoberg, Hrabstwo Bornholm w Danii, Obwód Kaliningradzki w Rosji oraz Kłajpedę i Okręg Kłajpedzki na Litwie.

Organami Euroregionu Bałtyk są: Rada Euroregionu - najwyższy organ koordynujący współpracą w ramach Euroregionu, 6-osobowe Prezydium, które wyłania Rada, Prezydent Euroregionu, wybierany przez Radę na okres 1 roku, Sekretariat Euroregionu (jego siedziba zmienia się rotacyjnie wraz ze zmianą na stanowisku Prezydenta) oraz Grupy Robocze (ds. rozwoju regionalnego oraz planowania przestrzennego (podgrupami ds. turystyki i transportu kieruje strona polska), ds. ochrony środowiska, ds. socjalnych i wymiany kulturalnej).

Celem istnienia Euroregionu jest wspólne rozwiązywanie problemów dotyczących rozwoju regionu i współpracy transgranicznej w dziedzinach rozwoju infrastruktury drogowej (budowa autostrad), modernizacji i budowy przejść granicznych (terminale promowe, przejścia drogowe), likwidacji zagrożeń i klęsk żywiołowych (utworzenie systemu wzajemnego ostrzegania), transferu technologii, szkoleń zawodowych, walki z bezrobociem, utworzenia kompleksowego systemu informacji gospodarczej, turystycznej i kulturalnej.


2006-01-01: Rozpoczęto odcinanie gazu Ukrainie

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, około godziny ósmej rano rosyjski Gazprom rozpoczął "zakręcanie kurka" z gazem dla Ukrainy.

Odcięcie dopływu gazu spowodowane jest nieprzedłużeniem umowy między obydwoma krajami na dostawy gazu.

Głównym powodem niepodpisania umowy jest drastyczna podwyżka cen dla ukraińskiego Naftohazu, spowodowana, według Rosjan, zerwaniem sojuszu z Rosją.

Według nich, teraz kiedy Ukraina jest już wśród krajów zachodnich, należy narzucić jej wolnorynkowe ceny, co wiąże się z ponad 5-krotną podwyżką.

Rząd Ukrainy nie chciał się na to zgodzić, zaproponował rozłożenie podwyżki na lata, rząd na Kremlu jednak odmówił.

Ostatnia wersja oferty gwarantowała Ukrainie kontynuację dostaw gazu przez pierwszy kwartał 2006 roku po starej cenie.

Właściwa podwyżka miała nastąpić od drugiego kwartału.

"Ukraina odrzuciła tę opcję, co pokazuje, że ukraińskie władze wcześniej zaplanowały konflikt: to jest mieli zamiar wykorzystywać albo po prostu ukraść gaz przeznaczony dla europejskich klientów" - powiedział przedstawiciel Gazpromu Siergiej Kuprijanow.

Przerwanie dostaw na Ukrainę mogło, według ekspertów, zagrozić bezpieczeństwu energetycznemu Polski i ciągłości dostaw gazu do Polski.

Rosjanie zapewniają jednak, że nie wpłynie to na dostawy surowca do Europy Zachodniej.


Toronto Dominion Centre

Toronto Dominion Centre - kompleks handlowo-kulturalny w kanadyjskim mieście Toronto, w Financial District.

Składa się z 3 czarnych budynków, zaprojektowanych przez architekta Ludwiga Mies van der Rohe.

Budynki tworzą odgrodzony od ulic dziedziniec, na którym Joe Fafard ustawił 6 odpoczywających krów z brązu.

Pomiędzy budynkami stoi także wielkie krzesło.

W południe odbywają się koncerty jazzowe.

W kompleksie znajduje się jedna z najważniejszych galerii sztuki Inuitów – Toronto Dominion Gallery of Inuit Art.


Na gruncie języka polskiego powstaje wiele prac nad leksyką uczuć, które w centrum zainteresowania stawiają metaforyczno-metonimiczny charakter języka.

Skupiają się one głównie na poszukiwaniu domen źródłowych dla wyrażeń metaforycznych w polszczyźnie, odkrywaniu regularnych motywacji i różnych aspektów uczuć oraz ich modelowego ukształtowania.

W ramach tego nurtu najpełniejszego opisu leksyki uczuć w języku polskim dokonała Iwona Nowakowska-Kempna (1995, 2000).

Materiałem badawczym, który obrała, są polskie związki frazeologiczne (1995), zestawione w kolejnej pracy (2000) z materiałem zaczerpniętym z języka bułgarskiego.

Badaczka wyznacza ogólne tendencje konceptualizacji uczuć w języku polskim, wymieniając kolejne wymiary ich obrazowania oraz modele kognitywne związane z odpowiednimi wymiarami.

Pierwszym wymiarem jest wymiar przestrzeni (Nowakowska-Kempna 1995: 135-142), w ramach którego funkcjonują kognitywne modele ruchu na zewnątrz, czyli ruchu odśrodkowego wewnątrz ciała człowieka, traktowanego jako pojemnik na uczucia oraz ruch ku wnętrzu.

Ruch odśrodkowy ma naturalne przedłużenie w ruchu na zewnątrz ciała podmiotu i przechodzi w ruch ku górze i ku dołowi, które są wyraźnie aksjologizowane w kulturze polskiej i całej tzw. kulturze śródziemnomorskiej.

Drugim podstawowym wymiarem jest czas, charakteryzowany metaforycznie za pomocą określeń przestrzeni.

Pozwala on wprowadzić rozróżnienie na uczucia-afekty i postawy emocjonalne.

Afekty łączą się z krótkimi odcinkami czasu, są krótkotrwałymi zdarzeniami, związanymi z poznaniem emocjonalnym.

Badaczka wyróżnia jeszcze wymiary związane z działaniem zmysłów: wymiar wzroku, czasu, słuchu oraz dotyku, a także węchu.

Podsumowując, autorka stwierdza, że rozumienie uczuć wymaga zwykle następujących operacji:

projekcji struktury ciała.

Nadajemy wtedy uczuciom cechy przedmiotów, substancji sypkich i płynnych, istot żywych, ludzi, zwierząt drapieżnych, przeciwników, z którymi się walczy itp.;

projekcji orientacji w czasie i przestrzeni, typu przód-tył, wszerz, na zewnątrz, dookoła;

tła, czyli przywołania gestaltu doświadczeniowego, matrycy domen jako całości;

rozumienia w terminach kategorii przez rodzinne podobieństwo i efekty prototypowe;

profilowania informacji ze względu na zdarzenie, obiekt uczucia, podmiot itp.; uwypuklania lub ukrywania informacji przy wyborze domeny kognitywnej czy gestaltu doświadczeniowego (Nowakowska-Kempna 1995: 160).


AMATORSKIE PŁYWACKIE MISTRZOSTWA OZORKOWA

Kolejne organizowane przez Młodzieżowy Dom Kultury im. Małego Księcia Amatorskie Pływackie Mistrzostwa Ozorkowa Młodzieży Szkolnej.

Impreza odbędzie się na basenie WODNIK o 9:00


Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Klub Poselski PSL z dużą życzliwością przyjmuje senacki projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Już na wstępie należy podkreślić, że w ciągu ostatnich 20 lat różne były koleje ustawowego uregulowania uprawnień pracowników w przypadku podnoszenia przez nich kwalifikacji zawodowych.

Wspomnę tylko o jednym zagadnieniu, które było przedmiotem różnych interpretacji, a mianowicie co należy rozumieć przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych.

Czy pod tym pojęciem kryje się także podnoszenie wiedzy ogólnej, która ma pośredni wpływ na podnoszenie kwalifikacji zawodowych?

Projekt zmiany Kodeksu pracy w art. 1031, definiując pojęcie podnoszenia kwalifikacji zawodowych, sprawę traktuje szerzej przyjmując, że przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności pozostających w związku z wykonywaną pracą.

Rzecz jasna interpretacja zagadnienia, czy zdobywanie i uzupełnianie wiedzy i umiejętności pozostaje w związku z wykonywaną pracą, należeć będzie do pracodawcy, skoro to podnoszenie kwalifikacji ma odbywać się z jego inicjatywy lub za jego zgodą.

Skoro w art. 1032 wymienia się taksatywnie sytuacje, w których pracownikowi będą przysługiwać uprawnienia do przewidzianych w projekcie ustawy świadczeń, to należy przyjąć, że chodzi tu także o podnoszenie kwalifikacji w sensie ogólnym, które pozostają w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych.

Trudno byłoby przyjąć odmienne stanowisko np. wtedy, gdy pracownik podejmuje naukę w szkole średniej o profilu ogólnym i następnie przystępuje do egzaminu maturalnego.

Wydaje się, że bezsporny jest fakt, iż podejmując poszerzanie wiedzy ogólnej ma ona wpływ na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika.

Na gruncie obowiązujących obecnie przepisów Sąd Najwyższy podjął kwestię, czy zakład pracy może pracownikowi odmówić zgody na podjęcie studiów, które mają lub mogły mieć wpływ na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, ale nie są bezpośrednio związane z zajmowanym przez pracownika stanowiskiem lub wykonywaną pracą.

Wysoki Sejmie, zawarte w projekcie ustawy propozycje świadczeń na rzecz pracownika są słuszne i wymagają poparcia, co niniejszym czyni Klub Poselski PSL.


FILLER dzień dobry, xxx, słucham

dzień dobry panu FILLER chciałem zapytać jakie obowiązują ___ opłaty emerytów...

przejazdu o ___

proszę pana, osoby pobierające emeryturę mają prawo do przejazdu z ulgą czterdzieści osiem procent...

i to jest przez cały okres?...

halo

czy jeśli pobierają emeryturę tak...

ale było siedemdziesiąt chyba lat było bezpłatne, zdaje się, nie?

znaczy, osoby powyżej siedemdziesiątego roku życia mają prawo do przejazdów bezpłatnych

powyżej siedemdziesiątego roku

tak

tak

i to nie ma znaczenia czy emeryt, czy nie emeryt, tak?

nie ma znaczenia

dziękuję panu

proszę bardzo


W przypadku Fortepan – kolekcji nieopisanych, często prywatnych zdjęć znalezionych przez autorów, pojawia się problem prywatności osób na nich przedstawionych.

To tradycyjny problem z dziedzictwem – dyskutowaliśmy go również w trakcie warsztatu digitalizacyjnego na MediaLabie w Chrzelicach: przeszkody prawne dla publikowania dziedzictwa z sieci wiążą się nie tylko z ochroną praw twórców, ale także ochroną praw osób sportretowanych na zdjęciach czy filmach – przede wszystkim prawną ochroną wizerunku, obejmujacą wszystkich oprócz osób publicznych.

Ochrona wizerunku to dla projektów digitalizacji dziedzictwa nie tyle przeszkoda, co raczej barykada, z wielkim napisem: „przejścia nie ma!”.

Chcąc działać zgodnie z prawem należałoby zrezygnować z digitalizacji dowolnych zbiorów, na których widać ludzi (pozostają kolekcje obiektów architektonicznych, zdjęć krajobrazowych…).

Jednocześnie – co wyszło w Chrzelicach – intuicyjnie czuć, że ochrona jest w tym wypadku nadmierna, i wszyscy szanują prawo nieco na siłę.

Węgrzy znaleźli rozwiązanie, które bardzo ładnie opisał Jerzy: „anonimowość przez przedawnienie”.

Innymi słowy, ludzie martwi nie będą się martwić o swój wizerunek.

Oczywiście założenie może okazać się błędne i w każdej chwili jakaś przedstawiona na zdjęciach osoba może zażądać zadośuczynienia.

Ale projekt Fortepan dobrze pokazuje, że w imię digitalizacji dziedzictwa trzeba ponosić ryzyko – bo nie pozostaje nam nic innego.

Wartość społeczna płynąca z udostępnienia w postaci cyfrowej zbiorów przerasta wszelkie potencjalne szkody z tytułu naruszenia dóbr osobistych.

Bardzo mi się taki pragmatyzm podoba – pytanie jak stworzyć system prawny, który będzie oparty na takim modelu statystycznej szansy – a nie zero/jedynkowego określenia, co wolno, a czego nie wolno.

(A może Fortepan to po prostu „piractwo”?!)

W ramach Programu Bibliotecznego Fundacji Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego właśnie rusza prowadzony przez Ośrodek Karta projekt Cyfrowych Archiwów Tradycji Lokalnej.

Mam nadzieję, że problem ochrony wizerunku nie okaże się nadmierną przeszkodą, a za inspirację posłuży może projekt Fortepan.


Błogosławię moją biegłość żeglarską, dzięki której w wycieczkach naszych na łodzi możemy być sami.

Tydzień temu Laura powiedziała mi w czasie największego upału, że chce jechać na morze.

Ona kocha się w skwarze słonecznym, jak Hekate.

Lekki powiew odepchnął nas wkrótce dość daleko od brzegu i ucichł nagle.

Łaciński nasz żagiel opuścił się wzdłuż masztu.

Blaski słońca, odbijając się o wygładzoną na kształt lustra toń, powiększały jeszcze znój dnia, choć godzina była popołudniowa.

Laura rzuciła się na indyjskie maty wyściełające dno statku i wsparłszy głowę na poduszkach, pozostała bez ruchu, zanurzona w czerwonawym świetle promieni przecedzonych przez baldachim łodzi.

Opanowało mnie dziwne lenistwo, a jednocześnie na widok tej kobiety, której greckie kształty rysowały się pod lekką odzieżą, przejmował mnie dreszcz zachwytu.

I w niej była jakaś ociężałość; oczy miała zamglone, usta wpółotwarte, w całej postaci niemoc i bezwładność.

Gdym ogarnął ją wzrokiem, przymykała powieki, jakby mi chciała powiedzieć:

"Otom jest słaba..".

I wkrótce zdałem statek na wolę morza.

Późno bardzo wróciliśmy do willi, i ten nasz powrót pozostanie mi długo w pamięci.

Po zachodzie słońca, w czasie którego niebo i morze stopiły się w jeden blask bez granic i rozdziału, nastała noc tak cudna, że drugiej podobnej nie widziałem nigdy na Rivierze.

Z toni podniósł się ogromny czerwony księżyc i nasycił ciemności łagodnym światłem, a zarazem rzucił na morze lśniący, szeroki gościniec, po którym płynęliśmy do brzegu.

Morze wzdymało się lekko zwykłym nocnym ruchem, podobnym do głębokich westchnień.

Z małego portu dochodziły nas głosy ligurskich rybaków, śpiewających chórem pieśni.

Powiew wstał znowu, ale szedł od lądu niosąc zapach pomarańczowego kwiatu.

Jakkolwiek nie umiem zatopić się całkowicie w żadnym wrażeniu, byłem jednak pod czarem owej niezmiernej słodyczy unoszącej się nad lądem i nad morzem, osiadającej jak rosa na przedmiotach i na duszach.

Chwilami patrzyłem na tę piękną jak Helena kobietę, która bieliła się przede mną w świetle księżyca, i miałem po prostu złudzenie, że żyjemy w greckich czasach, że płyniem gdzieś do świętych gajów oliwnych, w których spełniają się tajemnice eleuzyjskie.

Uniesienia nasze wydawały mi się nie tylko porywem zmysłów, ale jakimś kultem, jakimś mistycznym związkiem z tą nocą, z tą wiosną, z całą naturą.


Wszystko rozpoczęło się 12 października 1492 roku, kiedy to kilka europejskich żaglowców zagubionych wśród ogromnego oceanu, ujrzało nowy ląd.

Spotkanie Europy i Ameryki stało sie najistotniejszym faktem w nowożytnej historii Ameryki Łacińskiej.

Z konfrontacji tych dwóch jakże różniących się cywilizacji, które zupełnie się nie znały i które do dnia dzisiejszego nie zdołały się zrozumieć, narodził się Nowy Świat, ze wszystkimi swymi odcieniami.

Ta gigantyczna mieszanka zmieniła Amerykę w kontynent wszystkich ras.

Ze wszystkich współistniejących różnic fizycznych (Indianie, Europejczycy, murzyńscy niewolnicy, Chińczycy, Arabowie), kulturowych, politycznych i religijnych, które spotykały się na tym terenie w ciągu wieków, powstało wieloetniczne i wielokulturowe państwo – Kolumbia.

Do nas należy zaakceptowanie tej mieszanki i pokochanie jej.

Ona jest bowiem prawdziwym bogactwem Kolumbii.


W wielu modelach urbanistycznych symbolem władzy i wielkości miasta, która nadaje mu charakter metropolii, są wysokie budynki, tak zwane drapacze chmur.

Bogota nie jest miastem drapaczy, ale jak każde nowoczesne i szanujące się miasto posiada kilka wysokich budynków.

Najwyższym z nich jest sławna Wieża Colpatria licząca 192 metry, która obok Wzgórza Monserrate, Placu Boliwara, Muzeum Maloca, Parku Szymona Boliwara i Candelarii walczy o bycie symbolem miasta.

Wieża Colpatria nie jest budynkiem ładnym.

Mieści się na ulicy 26 z 7, dokładnie tam, gdzie spotyka się Bogota kolonialna i nowoczesna.

Z jej tarasu, umieszczonego na 49 piętrze, rozciąga się piękna panorama stolicy: od północy, anten Suba i nowych, wiejskich granic miasta, aż po południe i dzielnice tzw. inwazji, takie jak Ciudad Bolívar; od wschodu i wysokich gór, które obejmują Bogotę, aż po południe i lotnisko.

Wrażenie bycia tam, na górze, na 49 piętrze bliżej gwiazd, zmusza nas do wyobrażenia sobie tej ogromnej pustej przestrzeni, jaką musiał zobaczyć w 1538 r. założyciel tego miasta – Jiménez de Quesada.

Dzisiaj, Wieża Colpatria służy nie tylko jako najwyższy taras widokowy w mieście.

Od kilku lat organizuje się tutaj jedyne mistrzostwa w Ameryce Łacińskiej w bieganiu po schodach.

Ostatnim zwycięzcą tych bogotańskich wyścigów został Francisco Sánchez, któremu wystarczyły zaledwie 5 minut i 52 sekundy, aby pokonać 980 stopni na szczyt Wieży Colpatria.


Jak tylko nauczę się obsługiwać mojego nowego laptopa, to na pewno coś napiszę.

Jakaś złośliwa siła nieczysta (być może kosmiczna) popsuła mój stary komp i teraz ćwiczę sztukę trafiania w klawisze na klawiaturze innej niż ta, do której od lat przywykłam i do obsługiwania myszy-bez myszy, ufff, ciężka sprawa :(

Również z chęcią przeczytam ten tekst.

Zgadzam się w zupełności ze steinbockiem co do daru przekonywania Marii :) Swoją drogą, Mario, moja siostra również ma laptopa, ale korzysta ze " zwykłej " myszki podłączonej do niego.

Skapitulowałam i podłączyłam mysz oraz starą klawiaturę.

A więc wracam na stare śmieci i zaraz coś napiszę.

Na początek będzie to recenzja książki Alice Miller, a w niej też znajdą się aluzje do naszych okupantów, bo całe zamieszanie z toksycznością w rodzinie to również ich sprawka.

No, a na razie nie mogę wysłać tego komentarza, bo nad osiedlem rozpętała się wściekła burza z oberwaniem chmury i sieć padła :(


Kucerz

Kucerz – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Lubanie.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.


Ive Jerolimov

Ive Jerolimov (ur. 30 sierpnia 1958 w Preko koło Zadaru) - były piłkarz chorwacki grający na pozycji obrońcy.

Kariera klubowa

Karierę piłkarską Jerolimov rozpoczął w klubie NK Rijeka.

W sezonie 1978/1979 zadebiutował w jego barwach w pierwszej lidze jugosłowiańskiej.

W 1979 roku zdobył z Rijeką Puchar Jugosławii (2:1, 0:0 w finale z Partizanem Belgrad).

Przez 4 lata był podstawowm zawodnikiem Rijeki i rozegrał w niej 106 meczów, w których strzelił 7 goli.

Latem 1982 roku Jerolimov przeszedł do Hajduka Split.

Tam spędził 5 lat, a największe sukcesy osiągnął w latach 1984 i 1987, gdy wygrał Puchar Jugosławii (odpowiednio 2:1 i 0:0 w finale ze Crveną Zvezdą Belgrad oraz 1:1, k. 9:8 z NK Rijeka).

W Hajduku zagrał 69 razy i 12 razy zdobywał gola.

W 1987 roku Jerolimov wyjechał do belgijskiego Cercle Brugge.

W lidze belgijskiej grał przez dwa lata i w 1989 roku w wieku 31 lat zakończył karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna

W reprezentacji Jugosławii Jerolimov zadebiutował 27 września 1980 roku w wygranym 2:1 meczu eliminacji do Mistrzostw Świata w Hiszpanii z Danią.

W 1982 roku został powołany przez selekcjonera Miljana Miljanicia do kadry na ten turniej.

Tam był rezerwowym i nie rozegrał żadnego spotkania.

Od 1980 do 1982 roku rozegrał w kadrze narodowej 6 meczów.


Michaił Frunze

Michaił Wasiljewicz Frunze, ros. Михаил Васильевич Фрунзе, rum. Mihail Frunză (ur. 21 stycznia 1885 w Biszkeku, zm. 31 października 1925) – rosyjski dowódca wojskowy i działacz bolszewicki, związany od wczesnych lat życia z ruchem rewolucyjnym.

Syn felczera wojskowego Mołdawianina i Rosjanki.

Brał udział w rewolucji 1905 roku; skazany na karę śmierci (ułaskawiony) oraz katorgę.

Po ucieczce z zesłania w 1916 prowadził działalność konspiracyjną wśród żołnierzy; uczestniczył w przygotowaniu i przeprowadzeniu rewolucji październikowej.

W czasie wojny domowej dowodził Południową grupą armii Frontu Wschodniego Armii Czerwonej, walczącą przeciwko wojskom admirała Kołczaka, następnie na Krymie przeciwko generałowi Wranglowi, w Turkiestanie przeciwko wojskom emiratu bucharskiego, przeciwko anarchistycznym oddziałom Machno na Ukrainie.

Od marca 1924 roku był zastępcą ludowego komisarza (ministra), a od stycznia 1925 roku – ludowym komisarzem spraw wojennych i morskich oraz przewodniczącym Rady Wojskowo-Rewolucyjnej ZSRR (Реввоенсовет СССР).

реввоенсовет

Реввоенсовет

Jego nominacja oznaczała upadek dotychczasowego naczelnego dowódcy Trockiego.

Frunze sformułował podstawy sowieckiej doktryny wojennej oraz zakończył wojenną reformę (komisarze polityczni zostali przekształceni w zastępców dowódcy bez prawa dowodzenia).

Zmarł w wyniku nieudanej operacji żołądka.

Od początku podejrzewano, że operacja mogła mieć charakter skrytobójstwa (taką sugestię przedstawił pisarz Borys Pilniak w opowiadaniu "Opowieść niezgaszonego księżyca" już w 1926 roku).

Wkrótce zaczęto o nią podejrzewać Stalina.

Nie istnieje jednak dowód na umyślne spowodowanie przez lekarzy śmierci Frunze.

W czasach ZSRR imię Frunzego nosiło wiele miast i instytucji, m.in. obecna stolica Kirgistanu – Biszkek, Akademia Wojskowa w Moskwie i Szkoła Morska.

Po śmierci Frunzego jego syna - Timura wychowywał Kliment Woroszyłow.


Córka króla francuskiego Ludwika XV miała bardzo dobrą i pobożną służącą.

Któregoś dnia była zagniewana i niezadowolona.

Swój zły humor wyładowała na niewinnej służącej, karcąc ją szorstko i niegrzecznie.

Służąca w spokojny sposób zwróciła swej pani uwagę, że słusznie wyrządza jej przykrość.

Obrażona królewna zawołała wrzaskliwie: "Czy nie wiesz, że jestem córką króla?"

Służąca odpowiedziała z pokorą: - "A ja jestem czymś więcej, jestem dzieckiem Pana.

Kiedy Chrystus mówi Apostołom o czekającej Go męce, oni spierają się, który z nich jest ważniejszy.

Pycha czyni z człowieka istotę bardzo słabą, egocentryczną, szukającą wygody, uciekającą od trudu i cierpienia.

Jezus uczy, że prawdziwa wielkość człowieka polega na służbie, na oddaniu siebie Bogu.

Aby otrzymać tę „mądrość zstępującą z góry”, trzeba trwać na modlitwie i stać się jak dziecko, które bezgranicznie ufa Ojcu.

W drugim czytaniu słyszymy słowa św. Jakuba Apostoła: „Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz.”

Obrazem tego jest następujący przykład: Oto, podczas połowu na morzu, zaskoczył rybaków gwałtowny sztorm.

Ci tak się wystraszyli, że rzucili wiosła, padli na kolana i wyciągnąwszy ręce ku niebu, błagali o ratunek.

Ale łódź coraz bardziej oddalała się od brzegu.

Wtedy rzekł stary, doświadczony rybak:

- Co?

Wyrzuciliście wiosła?

Modlić się do Boga i wiosłować ku brzegowi - to jedność.

Jest to cenna uwaga, by modlitwy nie traktować jak magii, czarodziejskiej różdżki, za pomocą której Pan Bóg ma spełniać nasze zachcianki i życzenia.

"Modlitwa jest największym majątkiem człowieka" - zauważyła Gertruda von Le Fort, zaś brat Roger z Taize zapewnia, że "modlitwa nigdy nie będzie przeżytkiem.

Jest to bowiem ten rodzaj nawiązywania łączności, który nie jest naszą własnością".

"Modlitwa polega na uwadze - notuje w swoich pamiętnikach Simone Weil - jest zwróceniem całej uwagi, do jakiej dusza jest zdolna, w kierunku Boga.

Jakość uwagi stanowi w dużym stopniu o jakości modlitwy.

Żar serca nie nadrobi braku uwagi".

Dlatego trzeba trwać na modlitwie i stać się jak dziecko, które bezgranicznie ufa Ojcu.

Nie mówmy Panu Bogu na modlitwie co ma robić.

Bo Bóg pragnie dać nam więcej niż my go o to prosimy.

Dlatego tak ważna na modlitwie jest postawa dziecięcej ufności.

Przykładem tego są następujące słowa: Prosiłem Boga, aby dał mi siłę.

Ten dał mi mnóstwo problemów, abym nauczył się być silny…

"Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego".

Dziecko nic nie przewiduje, o nic się nie troszczy; troskliwa matka wszystko za nie spełnia.

I my z podobną prostotą oddajmy się staraniom Zbawiciela.

Niech nam wystarczy to, że Go bardzo kochamy, że wiernie Go słuchamy.

Podajmy Mu rękę i idźmy odważnie; jeżeli droga będzie zbyt śliska lub ciernista, Pan Jezus weźmie nas na ręce.

Bądźmy mali przez pokorę, prostotę, posłuszeństwo, zaufanie Zbawicielowi.

Czy nosi ktoś dziecko, które dzieckiem być przestaje?

Taka postawa uczy nas pokory.

Pokora jest cnotą, która nam ułatwia współżycie z innymi ludźmi.

Ułatwia nam nawiązywanie kontaktów z ludźmi stojącymi wyżej od nas, nie wynosi nas ponad równych nam, pozwala nam zniżyć się do tych, nad którymi górujemy wiekiem, doświadczeniem, piastowaną władzą.

POKORA JEST PÓJŚCIEM ZA CHRYSTUSEM.

POKORA JEST PRAKTYKOWANIEM POSŁUSZEŃSTWA.

GŁÓWNĄ CECHĄ POKORY JEST AKCEPTACJA WARUNKÓW ZIEMSKIEGO ŻYCIA.

Pokorny i silny człowiek to taki, który nie poddaje się zamętowi, zachowując pokój i cierpliwość.

Trwa i znosi wszystko nie męcząc się i nie cofając.

Oczekuje jedynie ratunku i pomocy od Boga.

Pokorny idzie drogą miłości, która dla niego od początku jest siłą napędową.

Ks. Zieja opisał w "Więzi" następujące wydarzenie.

Pod wieczór do klasztoru Sióstr Franciszkanek na Piwnej w Warszawie zadzwonił jakiś ksiądz i poprosił o wpuszczenie do kaplicy, bo chce się pomodlić.

Gdy po kolacji zeszła siostra do kaplicy, zobaczyła owego księdza leżącego krzyżem przed ołtarzem i modlącego się.

Po jakimś czasie poszła znowu i poprosiła, by poszedł zjeść kolację.

A on odpowiedział: mam pociąg do Krakowa przed północą.

Proszę mnie zostawić, bo mam jeszcze dużo do powiedzenia Panu Bogu.

Ten ksiądz nazywał się Karol Wojtyła.

Rzadko to się zdarza, by ktoś długie godziny czekania na pociąg poświęcał na modlitwę leżąc krzyżem przed ołtarzem.

Zatem nic dziwnego, że ten, kto tak spotykał się z Bogiem, jako papież Jan Paweł II, porywał do Boga cały świat.

Uczmy się właśnie takiej ewangelicznej postawy pokory i modlitwy, której przykładem dla nas niech będzie bł. Jan Paweł II.

Amen.


Typowy cykl rozkazowy w systemie o architekturze von Neumanna zaczyna się od pobrania rozkazu z pamięci i przesłania go do rejestru rozkazów (ang. instruetion register).

Rozkaz jest następnie dekodowany i realizowany (może spowodować pobranie argumentów z pamięci i umieszczenie ich w innym rejestrze wewnętrznym).

Po wykonaniu rozkazu na argumentachjego wynik można z powrotem przechować w pamięci.

Zauważmy, że jednostka pamięci widzi tylko strumień adresów pamięci.

Nie jest jej znany sposób, w jaki one powstały (licznik rozkazów, indeksowanie, modyfikacje pośrednie, adresy literalne itp.) ani czemu służą (rozkazy lub dane).

Z uwagi na to możemy zaniedbać sposób generowania adresu pamięci przez program.

Interesujemy się tylko ciągiem adresów pamięci wytwarzanych przez wykonywany program.


Umowę, w tym załączniki do niej, i następujący protokół:

Protokół w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi w sprawach celnych.

Pełnomocnicy Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz pełnomocnicy Republiki Armenii przyjęli treść wspólnych deklaracji wymienionych poniżej, które są dołączone do niniejszego aktu końcowego:

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 4 Umowy,

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 6 Umowy,

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 15 Umowy,

Wspólna deklaracja dotycząca pojęcia " kontrola " znajdującego się w artykule 25 litera b oraz w artykule 36,

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 35 Umowy,

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 42 Umowy,

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 95 Umowy.

Pełnomocnicy Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz pełnomocnicy Republiki Armenii przyjęli również do wiadomości następującą wymianę listów dołączoną do niniejszego Aktu Końcowego:

Wymiana listów między Wspólnotą a Republiką Armenii w odniesieniu do zakładania spółek.

Pełnomocnicy Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz pełnomocnicy Republiki Armenii przyjęli również do wiadomości następującą deklarację dołączoną do niniejszego Aktu Końcowego:

Deklaracja rządu francuskiego.

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 4

Badając rozwój sytuacji w Republice Armenii, jak to przewiduje artykuł 4, Strony analizują istotne zmiany, które mogą mieć znaczny wpływ na dalszy rozwój Armenii.

Mogłoby tu chodzić o przystąpienie Armenii do WTO, Rady Europy lub innych organów międzynarodowych bądź o przystąpienie do jakiejkolwiek regionalnej unii celnej lub jakiegokolwiek regionalnego porozumienia integracyjnego w dowolnej postaci.

Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 6

Jeżeli Strony uzgodnią, że okoliczności uzasadniają przeprowadzenie posiedzenia na najwyższym szczeblu, mogą być one organizowane ad hoc.

Do daty przystąpienia Republiki Armenii do WTO, Strony prowadzą konsultacje w ramach Komitetu Współpracy na temat ich polityki taryf przywozowych, w tym zmian ochrony taryfowej.

W szczególności konsultacje takie proponuje się przed zwiększeniem ochrony celnej.

Wspólna deklaracja dotycząca pojęcia " kontrola " znajdującego się w artykule 25 litera b i w artykule 36

Strony potwierdzają obopólne rozumienie kwestii kontroli jako zagadnienia zależnego od okoliczności faktycznych dotyczących konkretnego przypadku.

Spółka, na przykład, jest uważana za " kontrolowaną " przez inną spółkę i tym samym stanowi spółkę zależną tej innej spółki, jeśli:


Co do zasady, wniosek o uznanie za zmarłego można zgłosić już na rok przed końcem terminu, po upływie którego zaginiony mógłby zostać uznany za zmarłego.

W typowym przypadku, gdy upływ czasu ma wynosić 10 lat, wniosek można zgłosić poczynając od upływu 9. roku.

Gdyby jednak uznanie za zmarłego mogło nastąpić już po upływie roku lub jeszcze krótszego okresu od zdarzenia, które uzasadnia prawdopodobieństwo śmierci zaginionego, wniosek o uznanie za zmarłego zgłosić można dopiero po upływie tego terminu.

Zawartość wniosku

Wniosek o uznanie za zmarłego powinien określać imię, nazwisko oraz wiek osoby zaginionej, imiona jej rodziców, nazwisko rodowe matki, ostatnie znane miejsce zamieszkania i pobytu zaginionego, a także inne dane potrzebne dla wniosku o wszczęcie postępowania.

Wniosek także powinien zawierać opis okoliczności, w których osoba zaginęła.

Ów opis powinien uprawdopodobniać, iż osoba zmarła w tych okolicznościach.

Przebieg postępowania

Po zbadaniu czy wniosek spełnia warunki formalne, sąd prowadzący sprawę uznania za zmarłego, zarządzi ogłoszenie o wszczęciu postępowania w takiej sprawie, jeżeli uzna, iż rzeczywiście treść wniosku zawiera przesłanki do uznania osoby zaginionej za zmarłą.

Ogłoszenie zawiera w szczególności wezwanie skierowane do osoby zaginionej, aby w oznaczonym terminie (nie krótszym niż 3 miesiące i nie dłuższym niż 6 miesięcy) zgłosiła się do sądu, gdyż w przeciwnym razie może zostać uznana za zmarłą.

Ogłoszenie zawiera także wezwanie do wszelkich osób, które mogą udzielić wiadomości o osobie zaginione, aby przekazały je sądowi w tym samym terminie (między 3 a 6 miesięcy).

Ogłoszenie takie ma charakter obligatoryjny, bez niego sądowi nie wolno przeprowadzić postępowania.

Ogłoszenie powinno być zamieszczone w dzienniku lub czasopiśmie kolportowanym na terenie całego kraju.

Ten sposób należy do obligatoryjnych.

Z kolei sąd powinien ogłosić wszczęcie postępowania także w ostatnim miejscu zamieszkania osoby zaginionej.

Sposób, w jaki sąd to uczyni, zależy już od jego wyboru.

Może to być ogłoszenie w prasie lokalnej lub urzędowej, umieszczenie na tablicy ogłoszeń w sądzie, wywieszenie w budynku, w którym mieszkała osoba zaginiona, w miejscu, w którym pracowała, itp.


W programie:

- rozstrzygnięcie II Regionalnego Konkursu Fotograficznego " Ozorków na starej fotografii " " pod honorowym patronatem Burmistrza Miasta Ozorkowa

- montaż słowno-muzyczny pt. " Ozorków - moje miasto " w wykonaniu uczniów Szkoły Podstawowej nr 4 w Ozorkowie

- słodki poczęstunek

Zapraszamy!


1 czerwca 2010 roku, w ramach Młodzieżowej Akcji Multimedialnej, animator Fundacji Nowe Media - Mykola Shpakovsky - przeprowadził jednodniowy warsztat w Użgorodzie.

Po zakończeniu roku szkolnego trzynaścioro uczniów ze szkoły nr 5 spotkało się, by stworzyć qmama.

Wesoła atmosfera oraz zapał uczestników sprzyjał pracy nad kolejnymi stronami gazetki.

Dzieciom spodobał się dynamiczny interface strony mammedia.com.ua, łatwość posługiwania się funkcjami redagowania tekstu oraz ciekawe konkursy MAM-u.

Młodzi dziennikarze, jak sami mówią, nauczyli się podczas warsztatu: „jak pomagać szkole i ludziom”, „jak stworzyć stronę tytułową” oraz „jak robić swojego qmama”.

Warto zaznaczyć, iż uczniowie z tejże szkoły pod przewodnictwem nauczycielki – pani Marii Symkowycz od września 2009 roku wydają własną gazetkę multimedialną.

„Pentagon” zajął trzecie miejsce w ogólnoukraińskim konkursie MAM-u.

Ponadto szkoła nr 5 współpracuje z organizacjami i szkołami Francji, Niemiec, Polski, Słowacji oraz Węgier.

Mamy ogromną nadzieję, że uczestnicy warsztatu wykorzystają czas wakacji na twórczą zabawę z qmamem.


Ewa Łętowska - przewodniczący,

Marian Grzybowski - sprawozdawca,

Marek Mazurkiewicz,

protokolant: Grażyna Szałygo,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 26 lipca 2004 r., wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie, że:

1) przepis § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania konkursu dla kandydatów na aplikantów notarialnych w związku z pkt V wzoru ogłoszenia o konkursie, stanowiącego załącznik do rozporządzenia (Dz. U. Nr 67, poz. 629), jest niezgodny z art. 71 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, ze zm.), a tym samym z art. 92 ust. 1 Konstytucji,

2) przepisy § 2 pkt 4 i § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 maja 2002 r. w sprawie przeprowadzenia konkursu o wpis na listę, organizacji szkolenia, wzoru listy i legitymacji aplikantów rzecznikowskich (Dz. U. Nr 56, poz. 505) są niezgodne z art. 39 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 49, poz. 509, ze zm.), a tym samym z art. 92 ust. 1 oraz z art. 65 ust. 1 Konstytucji,

§ 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania konkursu dla kandydatów na aplikantów notarialnych w związku z pkt V wzoru ogłoszenia o konkursie, stanowiącego załącznik do rozporządzenia (Dz. U. Nr 67, poz. 629), jest niezgodny z art. 71 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, z 2003 r. Nr 49, poz. 408, Nr 124, poz. 1152 i Nr 217, poz. 2142 oraz z 2004 r. Nr 62, poz. 577 i Nr 147, poz. 1547) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2 pkt 4 i § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 maja 2002 r. w sprawie przeprowadzenia konkursu o wpis na listę, organizacji szkolenia, wzoru listy i legitymacji aplikantów rzecznikowskich (Dz. U. Nr 56, poz. 505) są niezgodne z art. 39 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1152) oraz z art. 92 ust. 1 i z art. 65 ust. 1 Konstytucji.


Koran/Jasność poranka

Jasność poranka (Znana też jako Słońce na wschodzie) Surah ad-Duhâ objawiona w Mekce

W imię Boga Litościwego i Miłosiernego.

Przysięgam na słońce ranne.

I na ciemność nocną,

Że Bóg ciebie nie opuścił i ze nie jesteś przedmiotem Jego nienawiści.

Życie przyszłe jest daleko dla ciebie ważniejszem od teraźniejszego.

Wszechmocny udzieli ci dostatków które zaspokoją twoje potrzeby życia.

Czyż nie byłeś sierotą?

nie przyjął ciebie w twym niemowlęctwie?

On ciebie znalazł w błędzie, On oświecił.

Byłeś ubogim.

On cię wzbogacił!

Nie czyń gwałtu żadnej sierocie,

Nie zapominaj żebraka, błagającego cię o wsparcie,

A opowiadaj dobrodziejstwa, którymi cię niebo obdarzyło.


Widząc doskonałe warunki klimatyczne, hodowcy bydła przekształcili się w plantatorów kwiatów, stawiając Kolumbię na pierwszym miejscu na świecie w eksporcie goździków i na drugim miejscu, po Holandii, w produkcji róż.

Kolumbijski sektor kwiatowy zatrudnia aktualnie około 160.000 osób, z czego 65 % stanowią kobiety o średniej wieku: 32 lat.

Spora większość to kobiety bardzo ubogie, mieszkające w zapomnianych dzielnicach, nie mające żadnych oszczędności, często chore ze wzglądu na stały kontakt z nawozami sztucznymi i chemikaliami, cierpiące na bóle głowy, skrzywienia krągosłupa i problemy ze stawami, będące wynikiem pozycji w czasie wielogodzinnej pracy na plantacjach i przy klasyfikacji kwiatów.

Kobiety te, to najczęściej samotne matki lub rozwódki utrzymujące swoje wielodzietne rodziny, nierzadko złożone z trzech pokoleń, dla których jedynym źródłem utrzymania jest ich wynagrodzenie.

Od momentu posadzenia, kwiaty rosną w doskonale przygotowanych warunkach.

O konkretnej godzinie określonego dnia róże zostają ścięte i przeniesione przez silne ramiona do pojemników wypełnionych wodą.

Następnie, w dużej i bardzo wilgotnej sali, określanej jako „miejsce selekcji”, dziesiątki kobiet sprawdzają, czy kwiaty nie posiadają insektów lub jakichkolwiek chorób.

Później, obcinają łodygi do określonej długości, oczyszczają je z kolców i liści w dolnej części, klasyfikują łodygę po łodydze, liczą kwiaty i owijają je w specjalną folię, aby następnie przenieść je do kartonowych pudeł, w których zawiezione zostaną w chłodniach ciężarówek, w temperaturze poniżej 10 stopni Celsjusza, do specjalnych komór na lotnisku.

Dziennie przez ręce tych pracujących kobiet, które prawie nigdy się nie uśmiechają, przechodzi około 100.000 sztuk kwiatów.

Praca na plantacjach kwiatów przebiega w warunkach bardzo trudnych: w zimnie, wilgoci, braku światła.

To również praca niezwykle monotonna polegająca na chwyceniu łodygi, obcięciu kolców i liści, policzeniu kwiatów i zapakowaniu ich w kartony, które następnego dnia wyruszą w podróż do odległego kraju: Stanów Zjednoczonych, Holandii, Japonii...

Kwiaty wyjadą, a kobiety z plantacji pozostaną tutaj, na bogotańskiej sawannie, marząc o lepszym świecie, być może ładniejszym, mniej zimnym, ale na pewno nie pachnącym różami.


Prokuratura Rejonowa w Gdańsku

Gdańsk, 16 czerwca 2005r.

ZAWIADOMIENIE

Niniejszym zawiadamiam o popełnieniu przez organizatorów pochodu 1 maja w Gdańska przestępstwa z art.256 kodeksu karnego polegającego na publicznym prezentowaniu symboli nawiązujących do ustrojów totalitarnych

W dniu 1 maja 2005 roku podczas pochodu organizowanego przez Federację Młodych Unii Pracy i Unię Lewicy , który miał miejsce w Gdańsku w godz. ok. 12.00 – 13.00 na trasie Cinema City Krewetka – Wlk Młyny – Podmłyńska – Pańska – Węglarska – Tkacka – Długa – Neptun doszło do publicznego prezentowania przez uczestnika w/w pochodu symbolu sierpa i młota i napisu CCCP nawiązującego w sposób oczywisty do totalitarnego ustroju Związku Radzieckiego .

Propagowanie systemu totalitarnego w ujęciu art. 256 kodeksu karnego oznacza - jak wskazują orzeczenia polskich sądów (w tym uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002 r.) - każde zachowanie polegające na publicznym prezentowaniu, z zamiarem przekonania do niego, faszystowskiego lub innego totalitarnego państwa odpowiedzialności karnej podlega nie tylko ten, kto publicznie pochwala i w ten sposób propaguje rządy totalitarne, ale także ten, kto publicznie prezentuje symbole lub gesty nawiązujące do ustrojów totalitarnych.

Wobec podniesionych okoliczności, żądam wszczęcia i przeprowadzenia stosownego postępowania w powyższym zakresie.

Grzegorz Sielatycki


Zakon św. Jerzego z Karyntii

Zakon św. Jerzego z Karyntii – zakon założony wspólnie przez cesarza Fryderyka III i papieża Pawła II w 1469 roku.

Jego zadaniem była obrona cesarstwa i dobroczynność.

Swoją główną siedzibę miał w zamku Millstatt niedaleko Villach w Austrii.

Otrzymał regułę zakonu krzyżackiego.

Jego członkowie składali śluby czystości i posłuszeństwa oraz mieszkali wspólnie, ale nie obowiązywał ich ślub ubóstwa, co pozwalało im zachować majątek osobisty.

Członkowie zakonu brali aktywny udział w odparciu najazdu tureckiego w 1529 roku i w ochronie wschodniej granicy cesarstwa.

Zakon rozwiązano w 1598 roku, a jego posiadłości przekazano jezuitom.


FILLER dzień dobry, xxx, słucham

FILLER dzień dobry, proszę pana, ja mam takie pytanie, mam ukończone dwadzieścia sześć lat, chciałem zapytać, czy na legitymacje studenckie dalej będę miał zniżki na Z T M, na kartę miejską?

jeśli jest pan studentem

tak

studiów pierwszego albo drugiego stopnia to tak

FILLER dobrze dziękuję

proszę bardzo

do widzenia

do usłyszenia


dzień dobry, xxx, słucham

dzień dobry, xxx z tej strony FILLER proszę pana, ja mam takie pytanie

FILLER proszę pana, jestem studentem i chciałbym się dowiedzieć, jaka zniżka FILLER mnie dotyczy na przejazd środkami transportu miejskiego w

pan jest

studentem FILLER jakich studiów?

FILLER zaocznych

zaocznych, ale magisterskich?

nie, pierwszego stopnia

czyli lice licencjat?

tak, tak, inżynierskie

na podstawie ważnej FILLER legitymacji studenckiej pięćdziesiąt procent bez względu na wiek

bez względu na wiek tak?

właśnie o to mnie chodziło, no dziękuję bardzo

proszę bardzo

do widzenia

do usłyszenia


Zdobądź flagę

Zdobądź flagę (ang. capture the flag, CTF) – jeden z typów gier wieloosobowych, obecnie spotykany prawie wyłącznie w grach komputerowych z gatunku first-person shooter, w rozgrywkach paintballowych, ASG i zabawach harcerskich.

Gracze dzielą się na dwie (czasami więcej) drużyny (nawet po jednym zawodniku na drużynę, ale zazwyczaj jest ich więcej) i mają swoje bazy.

W każdej bazie jest flaga.

Drużyna zdobywa punkt wtedy, gdy zabierze flagę z bazy wroga i zaniesie ją do swojej bazy.

Zazwyczaj należy donieść ją do swojej flagi, znajdującej się w wyznaczonym dla niej miejscu i nie można tego zrobić, jeśli flaga ta jest w posiadaniu przeciwnika bądź znajduje się gdzieś na planszy.

Wygrywa drużyna, która zdobędzie określoną ilość punktów lub będzie miała więcej punktów po upływie czasu przeznaczonego na rozgrywkę.

Zabawa harcerska 'w chorągwie' (na wolnym powietrzu) przestrzega powyższych zasad.

Pole gry dzielone jest na 2 połowy na których dominuje dana drużyna.

Na swojej połowie przeciwnik w spotkaniu 1 na 1 jest łapiącym, by być łapiącym na połowie przeciwnika potrzebna jest przewaga ilościowa (co najmniej +1).

Żadna drużyna nie ma prawa wkroczyć do własnej bazy - jej zadaniem jest jej obrona i zdobycie drugiej chorągwi - za wyjątkiem osoby niosącej flagę przeciwnika.

Przejęcie flagi odbywa się poprzez wkroczenie osoby do bazy przeciwnika (gdzie jest 'nietykalna' do czasu jej opuszczenia), zabraniu flagi i docelowym przeniesieniu jej do rodzimej bazy z flagą drużyny.

Odbicie polega na złapaniu (dotknięciu w obrębie swojej połowy) osoby uciekającej z flagą przez przeciwnika i odniesieniu flagi z powrotem do bazy.

Dotknięcie przeciwnika przebywającego na naszej połowie powoduje jego 'śmierć'.

Poległy może się 'odrodzić' i rozpocząć dalszą grę dopiero w swojej bazie.

W brutalną odmianę grali także przedstawiciele niektórych formacji wojskowych i paramilitarnych, między innymi Hitlerjugend .


Wayne Routledge

Wayne Routledge (ur. 7 stycznia 1985 na przedmieściach Londynu) - angielski piłkarz, grający na pozycji skrzydłowego pomocnika.

Reprezentuje barwy Newcastle United.

Swoją karierę rozpoczął w Crystal Palace i to w nim zadebiutował w Premiership (w meczu z Wolverhampton Wanderers we wrześniu 2002, zdobył w nim bramkę).

Z klubu odszedł w roku 2005.

Nie chciał przedłużyć kontraktu, ponieważ londyńska drużyna spadła do The Championship.

Młodym graczem drugiej linii zainteresował się Tottenham Hotspur i postanowił ściągnąć go przed nowym sezonem.

Kluby nie mogły się dogadać co do opłat za 20-latka, a więc sprawę transferu skierowano do trybunału, gdzie ustalono, że "Koguty" zapłacą sumę początkową 1.25 milionów euro, a w zależności od liczby występów w przyszłości - kwota dojdzie do 2 milionów.

Jego kariera na stadionie White Hart Lane nie potoczyła się szczęśliwie, z powodu serii kontuzji.

Rzadko był w pełni formy, nie mógł więc przebić się do pierwszej jedenastki, będąc dublerem dla takich zawodników jak: Aaron Lennon, Andy Reid, czy Teemu Tainio.

Już po połowie sezonu został wypożyczony do Porsmouth, gdzie w rundzie wiosennej wystąpił 13 razy w meczach ligowych.

Po zakończeniu półrocznej wizyty w "The Pompeys" powrócił do Tottenhamu i znowu został wypożyczony, tym razem do Fulhamu.

Sezon 2006/2007 spędził właśnie tam, a po nim powrócił do Tottenhamu.

30 stycznia 2008 podpisał kontrakt na kwotę 1,25 miliona funtów z Aston Villą.

Zadebiutował tam 5 kwietnia w spotkaniu z Boltonem Wanderers.

Było to jego jedyne spotkanie w debiutanckim sezonie.

Później wystąpił jeszcze w jednym ligowym pojedynku, jednym pucharowym oraz czterema w Pucharze UEFA i jednym w Pucharze Intertoto.

W listopadzie 2008 roku został wypożyczony do Cardiff City.

Pierwszy występ w tej drużynie zaliczył 22 listopada, kiedy to zagrał w ligowym pojedynku z Plymouth Argyle.

Po dziewięciu meczach rozegranych w barwach Cardiff City Routledge 2 stycznia 2009 roku przeszedł do Queens Park Rangers.

W styczniu 2010 roku dołączył do Newcastle United podpisując 3,5 letni kontrakt z klubem, kwoty transferu nie ujawniono .

Pomocnik reprezentował Anglię jako zawodnik młodzieżówki - w różnych kategoriach wiekowych: do lat 16, do lat 19 i do lat 21.


7) wartość działki legalizacyjnej (e) - umowną wartość wyrażoną w jednostkach miary masy stosowaną do badań, kontroli i klasyfikacji wagi;

8) urządzenie wskazujące sumowanie - zespół wagi wskazujący liczbę odważonych porcji lub sumę wartości mas wszystkich, kolejno odważonych porcji, połączonych następnie w jedną całość;

9) urządzenie wskazujące częściowe sumowanie - urządzenie wskazujące liczbę odważonych porcji lub sumę wartości mas określonej liczby kolejno odważonych porcji, połączonych następnie w całość;

10) dodatkowe urządzenie wskazujące sumowanie - urządzenie wskazujące z wartością działki większą od wartości działki sumowania, podające liczbę odważonych porcji lub sumę wartości mas kolejno odważonych porcji w dłuższym okresie czasu; 11) minimalna masa sumowania (m min ) - najmniejszą wartość masy towaru masowego, jaka może być zsumowana z błędem nieprzekraczającym błędów granicznych dopuszczalnych, przy automatycznym odważaniu porcji o wartościach mas zawartych w zakresie ważenia wagi;

12) urządzenie zerujące - urządzenie do nastawiania wskazania zerowego, gdy nośnia ładunku jest nieobciążona;

13) cykl automatycznego odważania - następujące po sobie operacje:

a) dostarczenia pojedynczej porcji na nośnię ładunku,

b) zważenia pojedynczej porcji,

c) przeniesienia pojedynczej porcji i połączenie jej w jedną całość z porcjami wcześniej odważonymi;

14) błędy graniczne dopuszczalne wagi - określone wartości skrajne błędu;

15) klasa dokładności wag - klasę wag spełniających określone wymagania metrologiczne i których błędy są zawarte w wyznaczonych granicach.

Rozdział 2

Wymagania metrologiczne w zakresie konstrukcji i wykonania wag

§ 2.

Waga może być skonstruowana jako:

1) waga, w której odważone porcje towaru mają stałą, zaprogramowaną wartość masy, a wynik ważenia towaru masowego wyznaczany jest jako iloczyn masy porcji i liczby odważeń;

2) waga, w której zaprogramowane porcje towaru ważone są oddzielnie, a wynik ważenia towaru masowego wyznaczany jest jako suma mas odważonych porcji.

§ 3. 1.

W skład wagi wchodzą w szczególności:

1) automatyczny podajnik lub zawór, doprowadzający towar masowy do zespołu wagowego;

2) zespół wagowy z nośnią ładunku, służący do odważania nastawionych porcji towaru;

3) urządzenie wskazujące sumowanie;

4) zespół sterujący pracą wagi w cyklu automatycznego odważania.

Nośnia ładunku może być skonstruowana jako zbiornik ładunkowy.

Waga może być wyposażona w szczególności w:


Katastrofa lotu China Northwest Airlines 2303 wydarzyła się 6 czerwca 1994 roku w okolicach miasta Xi'an w Chinach.

Samolot Tupolev Tu-154M (nr rej. B-2610), linii China Northwest Airlines (lot nr 2303) rozbił się kilka minut po starcie z lotniska.

W wyniku katastrofy zginęło 160 osób (146 pasażerów i 14 członków załogi) - wszyscy na pokładzie.

Jest to największa katastrofa lotnicza w historii Chin.

Tupolev odbywał lot krajowy z Xi'an do Kantonu.

Maszyna rozbiła się 8 minut po starcie (10 minut według oficjalnego raportu), na polu, 18 mil na południowy wschód od lotniska Xianyang Airport.

Według ustaleń przyczyną katastrofy było błędne działanie autopilota.

Piloci nie zauważyli, że autopilot ma ustawiony zły kurs.

Gdy kapitan zauważył, że maszyna schodzi z kursu, samolot zaczął się gwałtownie trząść, przez co sytuacja nie była już do opanowania i doszło do katastrofy.

Zły przegląd techniczny i nieodpowiednia praca mechanika to prawdopodobne przyczyny przebiegu katastrofy.

Poprzedniego wieczoru, autopilot yaw-channel został błędnie podłączony do bank control, tudzież bank-channel do yaw controls.

W dodatku, te błędne naprawy nie były przeprowadzone w poprawnym warsztacie do tego przystosowanym.


Być może czasy kryzysu zweryfikują optymistyczne prognozy Benklera, ale zanim to nastąpi, można sobie o nich poczytać po polsku.

WAiP wydały " Bogactwo sieci ", książkę ciężką nie tylko z powodu twardej oprawy.

Warto jednak na nią poświęcić kilka jesiennych i zimowych wieczorów, dla leniwych podam też w kolejnych odcinkach instrukcję obsługi.

Nie mogę niestety napisać, że całość czyta się lekko, nie jest to książka do tramwaju, nie nadaje się na prezent dla starej ciotki, żeby zrozumiała, o co chodzi z tą siecią.

Benkler podszedł do zadania ambitnie, poczuł się zobowiązany tytułem, w końcu ile razy w życiu pisze się traktat filozoficzno-ekonomiczny ?

Próbuje przedstawić teorie stojące za większością zjawisk społeczno-ekonomicznych w sieci i właśnie te rozważania teoretyczne są najsłabszym punktem.

Szczególnie tam, gdzie Benkler oddala się od zjawisk ekonomicznych, a zbliża do filozofii.

Teoretyczne zadęcie jednak w pełni rekompensują przykłady i konsekwencja w budowaniu optymistycznej wizji sieci, jako źródła zmian w wielu dziedzinach - polityce, kulturze i poziomie życia w krajach rozwijających się.

Nawet jeśli się z nimi nie zgodzimy, dają do myślenia i tu Benkler sprostał swoim ambicjom.

Pesymista też znajdzie coś dla siebie, bo cały pozytywny potencjał sieci może zostać zmarnowany przez restrykcyjne przepisy i siłę gospodarczo-polityczną przedstawicieli starego systemu (wytwórni płytowych albo operatorów telefonii stacjonarnej).

Jest to jednak mimo wszystko książka dla optymistów.

Optymistów, którzy mają trochę czasu i samozaparcia.

Jutro część pierwsza instrukcji (rozdziały 1-6).


- Tato!

Tato!

– Dagny szeptała mu prosto do ucha – wstawaj, bo się spóźnimy!

- Jeszcze chwilkę – mamrotał w poduszkę, ale Dagny była nieubłagana.

- Tato!

– Dagny pociągnęła za kołdrę, a na koniec połaskotała go w stopy - Koniec tego dobrego!

Nieprzytomny Tadeusz Wysocki usiadł na łóżku i próbował pozbierać myśli.

Niechętnie otworzył oczy i przyjrzał się córce.

Stała przed nim, ubrana w kompletny strój jeździecki - na nogach miała bryczesy i sztylpy.

Założyła kamizelkę i toczek, a w ręce trzymała bat, którym niecierpliwie postukiwała.

- O rany, konie!

– zerwał się gwałtownie, a kwadrans później jechali już pustymi ulicami.

Dagny niecierpliwie zerkała na zegarek, nie chciała się spóźnić.

Po kilku minutach skręcili w prawo i minęli tablicę informacyjną.

Stadnina Koni „Hucuł”

Kuce szetlandzkie

Szkółka jeździecka

- Uff, zdążyliśmy.

Obiecuję, że w przyszłym tygodniu nie zaśpię!

- Zobaczymy – odpowiedziała Daga i nie czekając na tatę, wysiadła z samochodu.

Pierwsze kroki skierowała do boksu kucyka o imieniu Endi.

Na nim zaczynała naukę jazdy konnej i jego pierwszego pokochała.

Endi jest spokojny, posłuszny i świetnie nadaje się dla początkujących jeźdźców.

Kucyk usłyszał kroki na korytarzu i wyjrzał z boksu, rżąc na powitanie.

- Endi, mój kochany!

- Dagny wtuliła nos w czarną grzywę ulubieńca i włożyła marchewkę do jego żłobu.

- Masz w grzywie mnóstwo słomy - narzekała – muszę cię zaraz wyczyścić.

Poszła do siodlarni po skrzynkę ze szczotkami.

Pani Iga, instruktorka jazdy uśmiechnęła się na jej widok.

- Dobrze, że już jesteś!

Na ciebie zawsze można liczyć.

Możesz przygotować Endiego?

Zaraz przyjdzie dziewczynka na pierwszą lekcję.

Daga pewnym krokiem weszła do boksu, założyła kantar, przypięła uwiąz i wyprowadziła kucyka na korytarz.

Obok stanęła dziewczynka w stroju jeździeckim.

- Pierwsza jazda?

– zagadnęła ją przyjaźnie.

– Mam na imię Daga, pomogę ci wyczyścić Endziora, zobaczysz, to nie jest trudne.

Jak masz na imię?

- Weronika.

Dagny przywiązała uwiąz do metalowego kółka i podała Weronice szczotkę.

- Wszystkie czynności przy kucu zaczynamy od lewej strony – tłumaczyła Daga– najpierw wyszczotkujemy sierść.

Weronika z zapałem przeciągała szczotką po grzbiecie Endiego.

- Teraz z drugiej strony?

– Weronika próbowała wyminąć kucyka, ale Daga przytrzymała ją za ramię.

- Podstawowa zasada przy koniach – bezpieczeństwo.

Nigdy nie przechodzimy od strony zadu, mógłby się spłoszyć i kopnąć.

Zawsze obchodzimy konia od strony łba.

- Ty chyba wiesz wszystko o kucach – Weronika spojrzała z podziwem.

- Ciągle dowiaduję się czegoś nowego – roześmiała się Daga.

– Wyczyszczę kopyta i założę ochraniacze, a ty przeczesz palcami grzywę, żeby opadała na jedną stronę.

Powyciągaj z niej słomę, kucyk musi wyglądać elegancko!

Daga sprawnie założyła czaprak i siodło, lekko podpięła popręg.

- Założę jeszcze ogłowie i gotowe!

– podała wodze Weronice– możesz zaprowadzić Endiego na okólnik.

Dziewczynka wzięła wodze do ręki i niepewnie stanęła przy kucyku.


Zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1970 (2011) z dnia 26 lutego 2011 r., decyzja 2011/137/WPZiB stanowi o embargu na broń, zakazie dotyczącym sprzętu do represji wewnętrznych, a także o restrykcjach wjazdowych i zamrożeniu środków finansowych i zasobów gospodarczych określonych osób i podmiotów dopuszczających się poważnego naruszania praw człowieka w stosunku do osób w Libii, w tym przez udział w naruszających prawo międzynarodowe atakach na ludność cywilną i obiekty cywilne.

Te osoby fizyczne lub prawne i podmioty są wymienione w załącznikach do wspomnianej decyzji.

Niektóre z tych środków wchodzą w zakres stosowania Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do ich wdrożenia niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, w szczególności, aby zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.

Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza z prawem do skutecznego środka prawnego i do rzetelnego procesu sądowego oraz z prawem do ochrony danych osobowych.

Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane zgodnie z tymi prawami.

Niniejsze rozporządzenie jest także w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z Karty Narodów Zjednoczonych oraz z prawnie wiążącym charakterem rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Uprawnienie do zmiany wykazów znajdujących się w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia powinno być wykonywane przez Radę w związku z konkretnym zagrożeniem dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa spowodowanym sytuacją w Libii oraz w celu zapewnienia spójności z procedurą zmiany i przeglądu załączników III i IV do decyzji 2011/137/WPZiB.