Od szkoły podstawowej próbowała swoich sił w kółkach teatralnych, dziennikarskich, językowych.

Później przyszło Radio Łódź i Lista Przebojów Adama Kołacińskiego, dzięki której poznała radio od podszewki.

Zainteresowania humanistyczne nie przeszkodziły jej jednak w ukończeniu studiów ekonomicznych.

Edyta Flis

Koordynatorka projektu

Od ponad dwóch lat zajmuje się organizacją imprez kulturalnych.

Koordynowała dwie edycje Światowego Przeglądu Folkloru „Integracje” w Poznaniu.

Z wykształcenia socjolog i menadżer kultury.

W Fundacji Nowe Media odpowiedzialna za Internetowy Wirtualny Konkurs Chopinowski – Chopin Garage Band.

W wolnych chwilach zajmuje się grafiką, maluje na szkle i jeździ na rowerze odkrywając nowe, interesujące miejsca.

Marcin Grudzień

Koordynator programu Młodzieżowej Akcji Multimedialnej

Odpowiada za kontakt z animatorami, szkolenia dla uczniów i nauczycieli.

Polubił Qmama od pierwszego wejrzenia, choć pamięta czasy, kiedy druk był górą.

Wcześniej dziennikarz, redaktor, animator medialny z 12-letnim stażem.

Doświadczenie w mediach i szkoleniach zdobywał w Stowarzyszeniu Młodych Dziennikarzy „Polis”.

Pisał o integracji europejskiej w magazynie „Unia & Polska” i polityce międzynarodowej w dzienniku „Życie” oraz tygodniku „Ozon”.

Ponadto redaktor działu ekonomicznego w „Dzienniku”, sekretarz redakcji w miesięczniku „Podróże”, twórca projektów z zakresu customer publishing, m.in. dla PKO BP i Ergo Hestii.

Przeprowadził około 80 szkoleń medialnych dla uczniów, studentów, nauczycieli, dziennikarzy i PR-owców.

Współautor podręcznika dla liderów warsztatów dziennikarskich.

Michał Horbulewicz

Koordynator ds. komunikacji projektu MAM, Redaktor portali projektu MAM

W wolnych chwilach staje na skalistym klifie, podgryzanym przez pieniące się fale, a włos jego gęsty powiewa na wietrze, jak i sukno, którym się odział.

W innych okolicznościach, decydując się twardo stąpać po ziemi, staje się mediofilem, moderatorem, bądź zaangażowanym obywatelem.

Absolwent nauk politycznych na UW.

Dziennikarsko dojrzewał na łamach " Pod Wiatr ", potem m.in. w Radio Plus Bydgoszcz i TVP Bydgoszcz oraz Monitorze Wiadomości w TVP1.

W nieodległej przeszłości nauczyciel akademicki i szef działu mediów w agencji PR.

Z Fundacją Nowe Media związany najpierw jako animator; przyjąwszy wcielenie Qmpla wsłuchuje się w głos młodych dziennikarzy - pomaga im w zmaganiach z weną i żywiołem zespołowej pracy; komunikuje, organizuje, redaguje.


Miasto Radom położone jest w centralnej Polsce w południowej części województwa mazowieckiego na Równinie Radomskiej (150 - 200 m n.p.m.) będącej częścią Niziny Mazowieckiej.

Zajmuje powierzchnię 111,8 km2.

Miasto leży na skrzyżowaniu głównych szlaków komunikacyjnych ze wschodu na zachód i z północy na południe, prowadzących do granic państwa.

Przecinają się tu następujące drogi krajowe: droga nr 7 (Gdańsk-Kraków, połączenie Europy Północnej z Adriatykiem), nr 8 (przejście graniczne z Czechami w Kudowie Zdroju do przejścia granicznego z Litwą w Budzisku), nr 9 (Radom – Rzeszów), nr 12 (Łódź-Lublin, najkrótsze połączenie między Berlinem a Kijowem).

Ponadto Radom jest ważnym węzłem kolejowym, w którym krzyżują się linie I-rzędne o znaczeniu krajowym Warszawa – Radom – Kraków i Radom – Dęblin oraz linia Radom – Tomaszów Mazowiecki – Łódź.

Radom jest miastem na prawach powiatu grodzkiego.

Miasto sąsiaduje z gminami: Jedlińsk, Jastrzębia, Jedlnia Letnisko, Gózd, Skaryszew, Kowala, Wolanów oraz Zakrzów.

Tereny zielone i lasy stanowią zaledwie 7% powierzchni miasta.

Miasto położone jest nad rzeką Mleczną i znajduje się w dorzeczu środkowej Wisły i Pilicy.

Teren miasta położony jest w rejonie o dominującym wpływie klimatu kontynentalnego.

Głównymi czynnikami kształtującymi warunki klimatyczne tego rejonu są: położenie geograficzne, ukształtowanie powierzchni, wysokość bezwzględna i względna, pokrycie terenu, stopień zurbanizowania itp.

Warunki klimatyczne miasta Radom są typowe dla regionu łódzko-wieluńskiego.

Klimat jest tu stosunkowo chłodny, a średnia roczna temperatura powietrza waha się w granicach od 7,5 do 8,00C.

Czas zalegania pokrywy śnieżnej na wzniesieniach dochodzi do 75 dni, a liczba dni z przymrozkami wynosi od 110 do 125.

Okres wegetacyjny w rejonie Radomia trwa około 200 dni.

Opady atmosferyczne na analizowanym obszarze są niższe od średniej dla województwa i wynoszą 605 mm (pomiary ze stacji opadowej Radom; 18 lat).

Zanotowany opad minimalny w tym okresie wyniósł 404 mm, a maksymalny 841 mm.


Niewidzialny Różowy Jednorożec (ang. Invisible Pink Unicorn, IPU) - bogini parodii religii, będącej satyrą na wierzenia teistyczne.

Bogini przyjmuje kształt jednorożca, który jest paradoksalnie jednocześnie niewidzialny i różowy.

Te atrybuty mają w zamierzeniu być prześmiewcze wobec niektórych, sprzecznych wewnętrznie, atrybutów bogów teistycznych .

Czyni to NRJ popularną figurą retoryczną używaną przez ateistów i innych sceptyków religijnych.

NRJ jest często używany do podkreślenia zauważonej sofizmatyczności czy arbitralności natury wierzeń w nadprzyrodzone, na przykład poprzez zamienianie słowa "bóg" słowami "Niewidzialny Różowy Jednorożec" w każdym teistycznym twierdzeniu .

Zasadniczo można założyć, że nie ma aktualnie żadnych prawdziwych wyznawców tej fikcyjnej bogini, niemniej stała się ona popularna, szczególnie na stronach internetowych ateistów, czy na forach dyskusyjnych, gdzie udaje się wiarę w nią zarówno ze względu na humor, jak i pewną formę krytyki czy satyry wierzeń teistycznych.

Te „zapewnienia wiary” mają w zamierzeniu demonstrować także trudności w obalaniu jakichkolwiek wierzeń w zjawiska poza ludzkim pojmowaniem .

Historia

Zagadnienie NRJ stało się zauważalne głównie dzięki Internetowi.

Obecnie znanych jest wiele stron poświęconych tej tematyce.

Najwcześniejsze znane, internetowe odniesienie do NRJ pojawiło się w Usenecie na grupie dyskusyjnej alt.atheism w lipcu 1990 roku .

Z czasem pojęcie to przeniknęło także do innych języków .

Później Steve Eley pisał :

W 1996, podobny koncept - jednorożca, którego nikt nie może zobaczyć - był zaadaptowany jako figura edukacyjna na Camp Quest, pierwszym obozie o charakterze świecko-wolnomyślicielskim dla dzieci, założonym w USA.

Jak pisał później Cincinnati Enquirer: "Obozowicze muszą spróbować dowieść, że wyobrażone jednorożce - jako metafora boga - nie istnieją."

Do podobnej figury odniósł się też Richard Dawkins w 2006 w swojej książce Bóg urojony, pisząc tam: "Czajniczek Russella to oczywiście jeden z nieskończonych szeregów obiektów, których istnienia nie można ani wykluczyć, ani definitywnie odrzucić.

Moim filozoficznym faworytem jest zaś niewidzialny, niematerialny, niewydający żadnych dźwięków jednorożec [...]."

Dogmaty

Ponieważ Niewidzialny Różowy Jednorożec jest niewidzialny, nie można dowieść, że nie istnieje.

Jest to parodia wszelkich teistycznych (a także deistycznych) założeń o bogach, w których bóg jest stwórcą wszechrzeczy i jako taki nie podlega własnym prawom, i tym samym niemożliwość wykazania jego materialnego istnienia, nie mówi nam nic o jego istnieniu bądź nieistnieniu.


Felicite Island

Felicite Island (fr. Île Félicité) - niewielka, gęsto zalesiona wyspa w archipelagu Seszeli, w grupie Wysp Wewnętrznych, około 4 km na wschód od La Digue.

Jej powierzchnia wynosi 2,68 km².

W XIX wieku na wyspie mieszkał sułtan Abdullah z Peraku, zesłany tu przez Brytyjczyków.

Do lat 70. XX wieku istniała tu plantacja palm kokosowych i mieszkało tu około 50 osób.

Współcześnie działa tu kurort wypoczynkowy dla turystów.

Felicite Island wraz z trzema sąsiednimy granitowymi wyspami: Mary Anne Island, Coco Island i dwiema wysepkami The Sisters tworzy łańcuch satelitarnych wysp La Digue.


Retencja wodna

Retencja wodna - zdolność do gromadzenia zasobów wodnych i przetrzymywania ich przez dłuższy czas w środowisku biotycznym i abiotycznym.

W lesie mamy do czynienia m.in. z retencją szaty roślinnej, retencją glebową i gruntową, śnieżną, depresyjną, zbiorników i cieków wodnych.

W pewnym uproszczeniu pod pojęciem małej retencji rozumie się zdolność do gromadzenia wody w małych zbiornikach naturalnych i sztucznych oraz wody podpiętrzane w korytach niewielkich rzek i potoków, w kanałach i rowach.

Celami małej retencji wodnej w lasach są przede wszystkim:

# Poprawa uwilgotnienia siedlisk leśnych poprzez podniesienie lustra wody gruntowej na terenach bezpośrednio przyległych do zbiornika lub urządzenia piętrzącego;

# Zmiana szybkiego (wybitnie niekorzystnego) odpływu wód powierzchniowych z terenu lasu na spowolniony odpływ gruntowy;

# Urozmaicenie i wzbogacenie środowiska leśnego (m.in. różnorodności)

# Woda dostępna dla zwierzyny leśnej, ptactwa, owadów i innej fauny;

# Woda do ochrony przeciwpożarowej lasu;

# Woda do celów gospodarczych np. deszczownie przy szkółkach leśnych;

# Poprawa warunków dla rekreacji i wypoczynku ludności.

Zasoby wodne Polski są niewiele większe niż Egiptu, który uchodzi za kraj pustynny.

W Europie jesteśmy pod względem zasobów wodnych dopiero na 22 miejscu (5 miejsce od końca).

W połowie lat 80. XX wieku rozpoczął się długotrwały okres suszy hydrologicznej, który trwał do 1993 roku.

Skutkiem tego był znaczny spadek poziomu wód gruntowych.

Od 1994 roku ilość opadów wzrosła, mimo to jednak nie nastąpiła radykalna poprawa warunków hydrologicznych.

Za taki stan rzeczy wysoką cenę płacą również lasy, co przejawia się m.in. wzrostem ilości pożarów, spadkiem udatności upraw i prawdopodobnie zagładą niektórych gatunków, np. jesionu.

Torfowiska, bagna, oczka wodne, starorzecza itp. zachowały się w większych powierzchniach tylko w lasach.

Te, które występowały wśród pól uprawnych, zostały już najczęściej osuszone i zamienione w użytki orne lub zielone.

Podobny los spotkał nadrzeczne lasy łęgowe.


5 września.

Odebrałam list od Halszki.

Pisze mi, że nad Rivierą spędzają czas wśród zieleni eukalyptusów i pomarańczy, a w noce księżycowe kołyszą się łódką na miękkich, granatowych falach śródmorza.

Dlaczego tak szczegółowo opisuje mi swą miłość?

Konrad wydaje się jej utajonem, w powłokę ludzką przybranem bóstwem.

Śmieszne są te młode żony: przed ślubem jeszcze zachowają pewną zdolność krytyki i myślenia, ale potem — na długie kilka tygodni rozlewają się w jedno jezioro upojenia i dźwięczą monotonną kaskadą miłosnej egzaltacyi.

Podobno miłość jest zręcznym fortelem natury, dążacej do zachowania gatunku.

Leon twierdzi, że w stanie zdrowym jest to rost-beaf en garni, zwykłe, czerwone mięso pod przykryciem zielonych sałat i złotych rydzyków.

Nie chcę pisać dłużej — jestem zdenerwowana: zacznę się przytłumiać poprawianiem kajetów.

Głowa mnie znów bolała silniej jeszcze, niż zwykle.

Zobaczyła to nasza przełożona i powiada: „Niech pani położy się lub wyjdzie na spacer, my tu panią zastąpimy.

Do życia pensyjnego trzeba się dopiero przyzwyczaić..

troszkę u nas jest hałasu i gwaru.”

Troszkę gwaru!

O szóstej rano budzi przeraźliwy dzwonek, zaczyna się powtarzanie lekcyj z pensyonarkami, wszystkie siedem fortepianów i cztery pianina zaczynają bębnić...

O ósmej względna cisza — panny wychodzą na spacer.

Potem lekcye do trzeciej — godzina spaceru, obiad — i znów korepetycye, brzęczenie wszystkich fortepianów do dziewiątej.

Ot i teraz — w sąsiednim pokoju uczy się ktoś mazurków Szopena, trochę dalej wygrywają etiudy Lütschga, a z daleka dochodzą mnie zbite dźwięki kilku utworów, granych jednocześnie..

Prawdziwe piekło.


Kasztany kwitną (chyba), obrodziło więc różnymi tekstami dotyczącymi matur.

W zasadzie większość z nich media mogłyby przedrukować z zeszłego roku zamiast pisać od nowa.

Czasem ktoś się wysili bardziej i pofantazjuje na temat idealnego systemu szkolnictwa, gdzie nie ma rywalizacji, nauczyciele uczą z pasją, uczniowie rozwijają swoje zainteresowania i w ogóle sielanka niczym pod umówionym jaworem, a wystarczyłoby zlikwidować egzaminy ogólnopolskie.

Ten tekst już jednak skomentowałem na tablicy pewnego dżentelmena, którego znają niemal wszyscy czytelnicy mojego bloga, więc nie będę się powtarzał.

Pomówmy o matematyce.

Jestem gorącym zwolennikiem nowej matury, ale obowiązkowej matematyki już niekoniecznie.

Bo jaka korzyść z tego płynie?

Politechniki cieszą się większym zainteresowaniem na zasadzie: "Złożę podanie na górnictwo - jak mi się nie uda dostać na prawo/dziennikarstwo/psychologię itp., to tam na pewno mnie przyjmą".

Ktoś wierzy, że osoba, która nie pisałaby matematyki, gdyby ta nie była obowiązkowa, zostanie dobrym inżynierem?

Mam wrażenie, że sporo osób jednak uważa (przynajmniej oficjalnie), że można się świetnie nauczyć matematyki pod przymusem.

Dziwne, że to samo nie dotyczy np. rysunku.

Czy gdyby wprowadzić obowiązkową maturę z rysunku to mielibyśmy więcej wybitnych grafików czy architektów?

Ja w takim wypadku prawdopodobnie nauczyłbym się pewnych schematów i zdał maturę, ale ani nie przydałoby mi się to w życiu, ani nie wpłynęłoby na wybór studiów, bo do czego jak czego, ale do rysunku talentu nie mam za grosz.

Według mnie, podobnie jest z matematyką.

Ta przydatna Kowalskiemu kończy się najpóźniej w gimnazjum.

Weźmy takie logarytmy.

Najbardziej praktyczny przykład, jaki udało mi się wymyślić:

Kowalski wraca z pracy, je obiad, siada jak zwykle na kanapie i włącza telewizor.

Na ekranie pojawia się informacja, że dla wygody abonentów 100 kanałów telewizji kablowej zostało od dzisiaj uszeregowanych alfabetycznie.

Kowalski, który akurat złamał palec i obsługa pilota sprawia mu problem, zastanawia się, ile najmniej kanałów musi sprawdzić, aby mieć pewność, że znajdzie, dajmy na to, Playboy TV (albo TV Trwam).


Obowiązki i uprawnienia strażników Straży Miejskiej

Pracę w Straży świadczyć może osoba spełniająca wymogi określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku o strażach gminnych.

W celu ustalenia przydatności kandydatów do pracy w Straży, przeprowadza się nabór na zasadach określonych w ustawie z dnia 06.05.2005 r.

o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych i ustawy o systemie oświaty (Dz.U. nr 122, poz. 1020).

Komendant kieruje zatrudnionych w Straży strażników na okresowe badania lekarskie i psychologiczne, może również skierować na sprawdzian umiejętności fizycznej.

Strażnika zatrudnia się na czas określony nie dłuższy niż 12 miesięcy, w ramach którego odbywa on przeszkolenie podstawowe.

Zatrudnienie strażnika na czas nie określony może nastąpić po ukończeniu przez niego z wynikiem pozytywnym przeszkolenia podstawowego.

W uzasadnionych przypadkach można odstąpić od zatrudnienia strażnika na czas określony, jeżeli posiada odpowiednie przygotowanie do pracy w Straży.

W przypadkach szczególnych, można przedłużyć termin zatrudnienia pracownika na czas określony, do chwili ukończenia przez niego podstawowego przeszkolenia z wynikiem pozytywnym.

Przez przypadek szczególny należy rozumieć obiektywną przeszkodę uniemożliwiająca przeszkolenie pracownika w okresie 12 miesięcy.

Strażnik podczas wykonywania czynności służbowych jest obowiązany nosić umundurowanie, legitymację służbową, znak identyfikacyjny oraz emblemat z herbem Gminy Miasto Szczecin.

Przy wykonywaniu czynności służbowych strażnik korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.


Zbigniew Zaremba

Zbigniew Zaremba (ur. 3 czerwca 1926 w Libuszy, zm. 12 stycznia 2009) – polski aktor

Od 1962 r., związany był z Teatrem im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, po przejściu na emeryturę w 1991 r., dalej występował, ostatni raz pojawiając się na scenie w 2002 r.

Był autorem kilkudziesięciu kreacji scenicznych.

Poza występami w teatrze pojawił się także filmach: „Przeklęte oko proroka” w reż.

Pawła Komorowskiego z 1984 r., i „Kino objazdowe” w reż. Stanisława Jędryki z 1986 r.

W 1979 r., został wyróżniony tytułem Zasłużonego dla Województwa Rzeszowskiego.

Ojciec aktorki Beaty Zarembianki.

Odznaczenia

Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski


Rada Nadzorcza Polskiego Radia przywróciła Jerzego Targalskiego w prawach członka zarządu.

Był on zawieszony od 21 kwietnia w związku z oskarżeniami o obraźliwe wypowiedzi pod adresem zwalnianych pracowników radia.

Rada przywróciła Targalskiego uwzględniając dotychczasowy wkład jego pracy i mając na uwadze sprawność działań zarządu spółki - głosi komunikat rzecznika Polskiego Radia.

Sobotnia decyzja Rady Nadzorczej Polskiego Radia poprzedzona została kilkoma posiedzeniami, podczas których Rada wysłuchała opinii szefów działających w Radiu związków zawodowych, rozmawiała z samym Targalskim oraz kilkudziesięcioma pracownikami Radia m.in. Marią Szabłowską , jej mężem Markiem Lipińskim , Tadeuszem Sznukiem i Małgorzatą Słomkowską .

Zapoznała się też z opinią badającej sprawę radiowej Komisji Etyki.

Jej radiowej Komisji Etyki Janina Jankowska nie chciała komentować decyzji o przywróceniu Targalskiego zanim nie zapozna się z jej szerszym uzasadnieniem.

Nie chciał jej komentować także sam Jerzy Targalski.

Powiedział jedynie, że został „zrehabilitowany” i przywrócony w prawach członka zarządu.

Zdziwiona decyzją rady nadzorczej jest szefowa Rady Etyki Mediów Magdalena Bajer.

Postępowanie pana Targalskiego nawet jeżeli zostało wyolbrzymione w relacjach medialnych wskazuje na to, że nie potrafi on współpracować z ludźmi - powiedziała.

Zaznaczyła przy tym, że jest to jej prywatna opinia, a nie całej REM.

Mój komentarz: niczego innego się nie spodziewałem.

Tak właśnie „odzyskuje się” media.

Martwi mnie tylko to, że strasznie trudno będzie je za dwa lata ratować, bo odpowiednich ludzi nie bedzie; obawiam się, że z konieczności sprawy pójdą zatem w kierunku prywatyzacji, co by oznaczało – przynajmniej czasowo – w dużej mierze rezygnację z misji i ogólne ogłupienie.

Samo przyszłe przycięcie „kualycjantów” – już nie równo z trawą, bo to za mało, trzeba będzie ciąć poniżej korzeni – sprawy nie załatwi.

Krótko mówiąc, szkody już są w wielu wypadkach nieodwracalne.

Ukarać się za to towrzystwo ukarze, ale cóż ta kara, kedy zupa wylana?


Wrocławski zespół Digit All Love wydał płytę z dobrą muzyką i kilkoma kawałkami wideo na licencji Creative Commons .

Wybrana licencja jest dość restrykcyjna ( CC NC Sampling + ), bo ogranicza przerabianie i rozpowszechnianie do sytuacji niekomercyjnych.

Udostępnione zostały tylko części utworów...

Ponarzekałem, ale się cieszę, bo nie dość, że to jednak licencja CC, to jeszcze pliki wideo ładnie się otwierają w Linuksie i na płycie nie ma wielkiego napisu, że trzeba mieć Windows, żeby łaskawie się włączyła muzyka.

Muzykę włączam więc często, bo jak ją często włączam, to chcę włączać ją częściej.


Na temat rekcji człowieka na wykluczenie społeczne wiemy już bardzo wiele.

Przykładowo u osób które zostały odrzucone spada próg wrażliwości na ból .

Co ciekawe, uczucie osamotnienia sprawia, że pomieszczenie, w którym się znajdujemy wydaję sie zimniejsze.

Jednak najnowsze odkrycia psychologów sięgają dużo głębiej – prosto do naszego serca.

Bregtje Moor oraz jej zespół udowodnili, że niespodziewane odrzucenie społeczne związane jest z odpowiedzią układu parasympatycznego.

Jednym z zadań tego podukładu autonomicznego układu nerwowego jest hamowanie czynności serca.

Okazuje się, że odrzucenie społeczne działa jak impuls wyzwalający reakcję na którą nie mamy wpływu.

W konsekwencji nasze serce zaczyna bić wolniej.

Psychologowie zaprosili do eksperymentu 27 osób, które dwa tygodnie wcześniej przesłały swoje zdjęcia pod pozorem badania związanego z wywieraniem pierwszego wrażenia.

Na miejscu ochotnicy dowiedzieli się, że obejrzą 240 zdjęć kobiet i mężczyzn, którzy wcześniej oceniali wysłane przez nich fotografie.

Zadanie było banalnie proste.

Po 3-sekundowej ekspozycji zdjęcia, uczestnik musiał przewidzieć czy prezentowana osoba polubiła go czy też nie.

Po udzieleniu odpowiedzi, która pojawiała się po lewej stronie ekranu, badany otrzymywał losowaną przez komputer po prawej stronie informację zwrotną: tak lub nie.

Część ta dotyczyła pierwszej połowy zdjęć i pozwalała stworzyć warunki, w których badani poczuli się odrzuceni lub zaakceptowani.

W celu sprawdzenia czy reakcja kardiologiczna jest wynikiem odrzucenia, wprowadzono warunek kontrolny, w którym pozostałe 120 zdjęć uczestnicy oceniali pod względem wieku.

Tym razem pytano ich na przykład czy dana osoba ma 21 lat.

Podobnie jak w pierwszej części odpowiedź tak lub nie pojawiała się po prawej stronie ekranu i zależała od programu komputerowego.

Podczas trwania eksperymentu każdy z badanych został podłączony do elektrokardiografu (EKG), który rejestrował elektryczną czynność mięśnia sercowego.

Moore i jego koledzy założyli, że wpływ odrzucenia społecznego na częstość akcji serca będzie dużo większy niż negatywnej informacji zwrotnej dotyczącej wykonania zadania.


Muzyka, o której mowa, to nic innego niż improwizacje pianistów kawiarnianych.

Zdaję sobie sprawę, że jest ona grana gdziekolwiek tylko jest bar z fotepianem, ale chyba wyłącznie w naszej dzielnicy cieszy się ona tak wielką popularnością, jest grana w tylu miejscach - i ma własny konkurs jej właśnie poświęcony.

Znaczenie tej muzyki uświadomiłem sobie dzięki temu konkursowi.

W poniedziałek wielkanocny poszliśmy odwiedzić długo niewidzianych znajomych.

Okazało się, że ostatni raz widzieliśmy się przed Bożym Narodzeniem i dostaliśmy od nich zaległy prezent: płytę "A Bárzongorista" z finału pierwszego konkursu dla pianistów kawiarnianych.

Konkurs organizowany został właśnie po raz drugi.

Do udziału zgłosiło się 100 (!) uczestników, do finału, który miał miejsce w hotelu Royal znajdującym się, rzecz jasna, w naszej dzielnicy, dotarło sześcioro z nich.

Pięćsetosobowa sala była wyprzedana już dwa tygodnie przed koncertem finałowym a podobno trzy razy tyle biletów można było sprzedać.

Chyba nie dziwi, że sprawa mnie zainteresowała.

Tradycje tej muzyki w naszej dzielnicy sięgają końca dziewiętnastego wieku, kiedy to powstało tu dużo niezwykle popularnych kawiarni.

W nich grywali giganci gatunku z Rezső Seressem na czele.

Napisał one wiele światowych przebojów z najsłynniejszą z nich "Smutną niedzielą", która stała się nieformalnym hymnem samobójców wywołując falę prób samobójczych po wydaniu jej w 130 nagraniach płytowych w czterdziestu językach.

Seress pomimo wielkiej ilości zaproszeń na koncerty zagranicę, m. in. do Carnegie Hall, nigdzie nie wyjeżdzał, podobno bał się kompromitacji jako że kiepsko grał na pianinie i nie potrafił czytać nut ...

Przez całe życie nie opuszczał siódmej dzielnicy grając najpierw w Kulácsu a potem w Kispipie, gdzie do dzisiaj zresztą gra zawsze jakiś pianista.

Cóż to jest za muzyka!

Wszystko jest tu możliwe, jedynym kryterium jest, żeby publiczność rozpoznała dany motyw.

Temat "Obladi Oblada" Beatlesów poprzedza więc fragment "Marsza tureckiego" Mozarta - by zaraz po nim znów się niezauważenie pojawić.


Dziennik Ustaw z 21 lutego 2002 Nr 14 poz. 128

z dnia 15 lutego 2002 r.

o zmianie ustawy o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944–1990 osób pełniących funkcje publiczne oraz ustawy – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, Nr 57, poz. 618, Nr 62, poz. 681 i Nr 63, poz. 701 oraz z 2000 r.

Nr 43, poz. 488 i Nr 50, poz. 600) wprowadza się następujące zmiany:

1) [1] dodaje się art. 4a w brzmieniu:

" Art. 4a.

Służbą w rozumieniu ustawy nie jest pełnienie jej w jednostkach, o których mowa w art. 2 ust. 1, którego obowiązek wynikał z ustawy obowiązującej w tym czasie.

Współpracą w rozumieniu ustawy nie jest działanie, które nie było wymierzone przeciwko kościołom lub innym związkom wyznaniowym, opozycji demokratycznej, niezależnym związkom zawodowym, suwerennościowym aspiracjom Narodu Polskiego.

Współpracą w rozumieniu ustawy nie jest działanie, które nie stwarzało zagrożenia dla wolności i praw człowieka i obywatela oraz dóbr osobistych innych osób.

Współpracą w rozumieniu ustawy nie jest zbieranie lub przekazywanie informacji mieszczących się w zakresie zadań wywiadu, kontrwywiadu i ochrony granic.

Współpracą w rozumieniu ustawy nie jest współdziałanie pozorne lub uchylanie się od dostarczenia informacji pomimo formalnego dopełnienia czynności lub procedur wymaganych przez organ bezpieczeństwa państwa oczekujący współpracy.";


Brnąc dalej w brodatą metaforę drogi , nową propozycję UKE trudno nawet porównać z typową polską drogą krajową, pełną kolein, źle wyprofilowanych zakrętów i nieoznakowanych skrzyżowań.

To raczej droga polna, na niektórych odcinkach wyasfaltowana, ale też niechlujnie.

Pomysł UKE zakłada, że darmowy bezprzewodowy internet - do którego, podobnie jak w projekcie FCC w USA - zmuszą operatora warunki koncesji na częstotliwość, będzie ograniczony w każdy możliwy sposób: 256kb na sekundę, 500MB danych na miesiąc i jedna sesja maksymalnie na 30 minut.

Nawet na korzystanie z naszej klasy to za mało.

To kolejny projekt na froncie walki z cyfrowym wykluczeniem, który nawet w statystykach nie będzie widoczny.

Dostęp szerokopasmowy jako wskaźnik zaawansowania cywilizacyjnego przestaje bowiem wystarczać.

Unia Europejska - do niedawna zwracająca szczególną uwagę na zasięg szerokopasmowego internetu, który pozwalał twierdzić, że w rozwoju społeczeństwa informacyjnego wyprzedzamy (przynajmniej w rozmiarze EU-15) USA - poszerza perspektywę i przyjmuje wskaźnik złożony - Broadband Performance Index (BPI).

Sam ogólny zasięg dostępu szerokopasmowego nie jest nawet składnikiem BPI.

Liczy się dostęp na obszarach wiejskich i to tylko przez kabel (czyli całe darmowe wifi na razie się nie załapie), a ze starego wskaźnika zostały elementy jakościowe - prędkość, cena i korzystanie z usług.

Co ciekawe - bierze się pod uwagę ceny wyłącznie w zakresach 1-2 Mbit oraz 2-8 Mbit (w EU-15 niski standard to 1,5 Mbit), czyli presja na operatorów, żeby obniżyli ceny w przedziale poniżej 1 Mbit, którą swoim pomysłem ma zamiar wywierać UKE, niewiele pomoże.

A tymczasem w kategorii " cena " Polska wypada w zasadzie najgorzej w całej UE (porównywalnie źle jedynie Słowacja).

Internet według UKE nie pomoże też w rozwoju zaawansowanych usług.

500MB pójdzie na samo pobieranie aktualizacji systemu operacyjnego, baz danych wirusów (w każdym razie na niektórych systemach), sprawdzanie prognozy pogody na portalu i czytanie poczty przez www.

Może i nie będzie darmowych torrentów, ale nie będzie też ściągania wolnego oprogramowania, tekstów naukowych udostępnianych w sposób otwarty, ani kupowania jakichkolwiek cyfrowych treści.

UKE ma zamiar zaoferować więc wykluczonym internet (inne ministerstwo da im laptopy ?), który pozostawi ich w tym samym miejscu, bo granica cyfrowego wykluczenia się przesunie.

Tymczasem wciąż nowoczesnych usług w polskim internecie jest mało - e-administracja prawie nie istnieje (tu wskaźniki się pewnie pogorszą, gdy wygasną certyfikaty rozdawane przez ZUS, a mikroprzedsiębiorcy zamiast płacić za bezpieczny podpis elektroniczny staną w kolejce na poczcie), uniwersytety bardzo słabo radzą sobie z obecnością w sieci, a telewizja plącze się w DRMach.


Problem 1 został rozwiązany metodą łączenia mniejszych tekstów w agregaty.

Agregowane były bądź całe tytuły (wszystkie teksty z danego czasopisma znalazły się w jednym pliku), bądź gdy materiału było więcej – roczniki.

Posłużenie się agregacją spowodowało, że nie każdy tekst wejściowy jest reprezentowany w milionowym podkorpusie, ale pozostało w zgodzie z założeniem 5: każdy tekst miał teoretyczną szansę się tam znaleźć.

Wspomniany podział na roczniki pozwolił zachować rozsądną wielkość agregatów, a przy tym zapewnił, że teksty z każdego rocznika znajdą się w losowanym podkorpusie.

Problem 2 wydaje się mało poważny, ale w związku z technicznymi wadami tekstów oraz dodatkowymi ograniczeniami nałożonymi na kształt próbki zdarzało się, że wylosowanie próbek stanowiących około 5% tekstu źródłowego było trudne – jak się okazało, założenie 3 powoduje, że w niektórych tekstach, np. naukowo-dydaktycznych, sporo wylosowanych próbek musiało być uznane za niepoprawne.

Szczególnie gdy duża część akapitów okazywała się wadliwa z powodów technicznych, np. kończyły się w połowie zdania.

Takie akapity były ignorowane bądź – wybrane – ręcznie naprawiane, aby dało się wylosować odpowiednią liczbę próbek.

W takim przypadku w pewnym stopniu zakłócana była losowość wyboru – ręcznie naprawiano tylko mniej więcej tyle akapitów, by wystarczyło, a więc de facto losowania dokonywała osoba poprawiająca akapity.

Jednakże, by zminimalizować to zakłócenie, ręcznego wyboru akapitów do poprawienia staraliśmy się również dokonywać losowo.

Problem 3 udało się rozwiązać, dzieląc problematyczne teksty na 27 podklas według wielkości, i przydzielając odpowiednią docelową liczbę słów każdej podklasie.

Doświadczalnie dobrany został algorytm, w którym liczba słów w próbce z każdej podklasy jest proporcjonalna do pierwiastka sześciennego z liczności tej podklasy mierzonej w słowach tekstu źródłowego.

Trudne okazało się spełnienie założenia 3, po części dlatego, że sformułowane jest ono z konieczności dość nieprecyzyjnie.

Na pierwszym etapie odrzucane były akapity krótsze niż 25 słów, które nie wyglądają jak zdanie, oraz te akapity dłuższe, które nie rozpoczynają się jak zdanie (kończyć się mogą dowolnie).

Kryterium „wyglądania jak zdanie” to w uproszczeniu wielka litera na początku i odpowiedni znak przestankowy na końcu.


Zza dymu i płomieni widać było na ścianie kontyny coś niewyraźnego, podnoszącego się wysoko, aż pod strop i dach.

Była to czarna, okopcona postać dziwna, nieforemna, straszna, u której nóg kilka trupich białych czaszek leżało.

Obok niej wisiały haki, oręż, noże, jakieś zdobyte łupy, a sam posąg obwieszony był cały niemal sznurami bursztynu i kraśnych kulek ponizanych na nici.

U góry, w głowie potwornej, dwoje oczów, dwa świecące, ogromne kamienie czerwone, jakby krwią gorejące, pałały.

Nie widać tam było nic, tylko tych oczów płomienistych dwoje, od których skryć się nigdzie nie było można Patrzały na wszystkie strony, odbijał się w nich ogień u stóp palący, migotał w czerwonych kamieniach i czynił je jakby żywymi.

Wśród ciemności te drganiem płomienia ruszające się oczy bóstwa przerażały jak spojrzenie ze światów innych, groźne i gniewu pełne.

W chramie teraz nic słychać nie było, tylko trzask palącego się łuczywa i świergot ptastwa, które, otworami dostawszy się do środka jego, niespokojnie pokrzykiwało latając, aby się stąd na powrót wydobyć.

Dziwa postawszy chwilę, bo w niej czerwonych oczów dwoje zrodziły trwogę i odjęły siłę, wolnym krokiem podeszła ku ognisku myśląc:

- Tu więc miejsce moje.

I nie pytając już nikogo, nie patrząc zbliżyła się aż do dwóch siedzących niewiast, co ogień podsycały, siadła, jak one, na pustym kamieniu, wzięła nagotowane łuczywo i położyła na ognisku.

Jedna z kobiet wstrzymać ją chciała, lecz za późno się podniosła.

Ogień już był objął tę pierwszą ofiarę, na którą Dziwa patrzała, jakby się w niej własne paliło życie.

Dwie stróżki tego Znicza popatrzały na nią ciekawie i trochę przelękłe.

Przy świetle ognia mogła dojrzeć ich twarze.

Zwiędłe były, smutne i blade.

Przyglądając się pięknej dziewczynie szeptały coś pomiędzy sobą, jakby litując się nad nią.

Głowami potrząsały tylko, nie śmiejąc się odezwać.

Zdawały się patrzeć na nią jak na skazaną.

Dziwa siedziała spokojna w ogień wlepiwszy oczy, odpoczywała.


W Poznaniu rocznie wytwarza się prawie 625 tys. ton odpadów (w tym prawie 2/3 to odpady pochodzące z działalności gospodarczej), z których 94% jest wykorzystywanych gospodarczo.

Największymi wytwórcami odpadów są: Kompania Piwowarska S.A. (wytłoki, odpady moszczowe i pofermentacyjne oraz wywary), Aquanet S.A. (ustabilizowane komunalne osady ściekowe) oraz Dalkia Poznań ZEC S.A., która od 1984 r. składuje odpady paleniskowe (są one przez spółkę stopniowo rekultywowane).

Około 1,4% wytworzonych odpadów przemysłowych stanowią odpady niebezpieczne, głównie odpady ciekłych paliw i oleje odpadowe (43%) oraz odpady z wyeksploatowanych pojazdów, baterie i akumulatory, zużyte elektrolity, odpady z urządzeń elektrycznych i elektronicznych (34%).

Blisko 1/3 z nich jest odzyskiwana (głównie pochodzących z procesów termicznych), a 2/3 unieszkodliwiane.

Największym wytwórcą odpadów niebezpiecznych jest fabryka Exide Technologies S.A.

Problemy stwarzają także odpady niebezpieczne powstające w małych zakładach (opakowania po farbach i lakierach, baterie, lampy rtęciowe, szlamy galwaniczne, odpady z transportu, m.in. emulsje olejowe, płyny hamulcowe czy czyściwa).

Odpady medyczne i weterynaryjne są częściowo wywożone na składowisko odpadów komunalnych, częściowo utylizowane w przyszpitalnych piecach centralnego ogrzewania (własny specjalistyczny piec do spalania odpadów posiada szpital im. J. Strusia oraz szpital przy ul. Szwajcarskiej; część poznańskich odpadów jest spalana w spalarni w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Wojewódzkim w Gorzowie Wielkopolskim) i spalarkach odpadów.


Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „przesył” oznacza transport gazu ziemnego siecią składającą się głównie z gazociągów wysokociśnieniowych, inną niż sieć gazociągów kopalnianych i inną niż część wysokociśnieniowych gazociągów używanych głównie w ramach dystrybucji lokalnej gazu ziemnego, w celu dostarczenia go odbiorcom, z wyłączeniem dostaw;

2) „umowa przesyłowa” oznacza umowę, którą operator systemu przesyłowego zawarł z użytkownikiem sieci w celu świadczenia usługi przesyłu;

3) „zdolność” oznacza maksymalny przepływ — wyrażony w normalnych metrach sześciennych na jednostkę czasu lub w jednostkach energii na jednostkę czasu — do którego użytkownik sieci jest uprawniony zgodnie z postanowieniami umowy przesyłowej;

4) „niewykorzystana zdolność” oznacza zdolność ciągłą, jaką użytkownik sieci nabył zgodnie z umową przesyłową, ale na którą nie złożył nominacji w terminie określonym w umowie;

5) „zarządzanie ograniczeniami” oznacza portfelowe zarządzanie zdolnościami operatora systemu przesyłowego w celu optymalnego i maksymalnego wykorzystania zdolności technicznej oraz wykrycie we właściwym czasie przyszłych ograniczeń oraz wąskich gardeł;

6) „rynek wtórny” oznacza rynek zdolności, którymi handluje się w inny sposób niż na rynku pierwotnym;

7) „nominacja” oznacza wcześniejsze powiadomienie operatora systemu przesyłowego przez użytkownika sieci o faktycznej ilości gazu, którą użytkownik sieci chciałby zatłoczyć do systemu lub z niego odebrać;

8) „renominacja” oznacza powiadomienie operatora o skorygowanej nominacji;

9) „integralność systemu” w odniesieniu do sieci przesyłowej, włączając w to niezbędne instalacje przesyłowe, oznacza każdą sytuację, w której ciśnienie i jakość gazu ziemnego pozostaje wewnątrz przedziału, którego dolną i górną granicę określa operator systemu przesyłowego, tak, że przesył gazu ziemnego jest zapewniony z technicznego punktu widzenia;

10) „okres bilansowania” oznacza okres, w którym odbiór pewnej ilości gazu ziemnego z systemu, wyrażonej w jednostkach energii, musi być wyrównany przez każdego użytkownika sieci poprzez zatłoczenie tej samej ilości gazu do sieci przesyłowej zgodnie z umową przesyłową lub kodeksem sieci;

11) „użytkownik sieci” oznacza odbiorcę lub potencjalnego odbiorcę usług świadczonych przez operatora systemu przesyłowego, jak również samych operatorów systemu przesyłowego w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wypełniania ich funkcji związanych z przesyłem;


Parafia św. Królowej Jadwigi we Wrześni

Parafia św. Królowej Jadwigi we Wrześni jest jedną z 8 parafii leżącą w granicach dekanatu wrzesińskiego II.

Erygowana w 1983.

Kościół parafialny zbudowany został w latach 1987-2003.

Mieści się przy ulicy Ogrodowej.

Rys historyczny

Parafia powstała 1 maja 1983 dekretem ksiedza prymasa Józefa Glempa.


OLA

Chyba już powinni być.

ADAM (przerywa grę)

Nie znasz Karola?!

(po chwili)

Możesz mi nalać rosołku?

OLA

Przecież zaraz będzie obiad.

ADAM

Tak pachnie!

(błagalnie)

Tylko mały talerzyk.

Oluś!

OLA

Wytrzymasz.

Adam usiłuje przytulić Olę.

ADAM

(przymilnie)

Malutki.

Może być bez makaronu.

OLA

A może być bez rosołu?

ADAM

Nie masz litości.

Jak mój brat.

OLA

(wyrywając się z objęcia)

Adaś, przestań!

Nie możesz mieć od razu wszystkiego, na co masz ochotę.

ADAM

A dlaczego nie?

Słychać skrzypnięcie furtki, a potem odgłosy wchodzących gości - Wandy i Karola.

OLA

Już są.

Idź się wreszcie ubrać.

Adam wychodzi.

Wchodzą goście.

Jedna osoba kuleje.

WANDA

Cześć, kochani.

Przepraszamy za spóźnienie.

KAROL

Przeszliśmy przez ogród.

Znowu nie zamknąłeś furtki.

OLA

A gdzie dzieci?

WANDA

Ala i Paweł na obozie żeglarskim, a z Jasiem została moja mama.

Trochę się przeziębił.

Karol nie dzwonił?

KAROL

Ja miałem dzwonić?

WANDA

Jak zwykle zupełnie nieprzytomny.

KAROL

Wujek przyjechał?

OLA

Nie.

Wchodzi Adam z gitarą i zaczyna śpiewać.

Karol po chwili dołącza do niego - „Proza życia to przyjaźni kat pęka cienka nić/Telewizor, meble mały fiat oto marzeń szczyt/Hej prorocy moi z gniewnych lat obrastacie w tłuszcz/Już was w swoje szpony dopadł szmal zdrada płynie z ust/Żegnam was już wiem nie załatwię wszystkich pilnych spraw, żegnam was idę sam gdzie czekają mnie/Tam przyjaciół kilku mam od lat dla nich zawsze śpiewam dla nich gram, jeszcze raz żegnam was nie spotkamy się”.

ADAM

Za nisko.

KAROL

Nie.

To ty za wysoko.

ADAM

Jak nie wyciągasz góry, mów.

Nie ma się czego wstydzić.

Adam śpiewa

- „Jeszcze raz żegnam was, nie spotkamy się”.

KAROL

Za wysoko.

Naprawdę tego nie słyszysz?

ADAM

Ola, bądź sędzią.

On mi nigdy nie przyzna racji.

OLA

O nie!

W to mnie nie wrobisz.

ADAM

Karol jeszcze zbierał znaczki, jak to śpiewałem.

KAROL

Tyle lat fałszowałeś i nikt ci nie zwrócił uwagi?

Adam pogwizduje z uznaniem.

ADAM

Jak się zostaje wicedyrektorem radia, to się od razu dowcip wyostrza, co?

Spróbujemy się na rękę?

KAROL

Dobra.

WANDA (do Oli)

Znowu zaczynają.

Pomogę ci w kuchni.

Ola i Wanda idą do kuchni

(kroki, potem wyjmowanie talerzy).

Adam i Karol siadają przy stole

(odsuwanie krzeseł, stuk łokci na stole).

Bracia rozmawiają, posapując z wysiłku.

Walka jest wyrównana.

ADAM

Ćwiczysz?!

KAROL

Cały czas.

ADAM

I tak jestem silniejszy.

KAROL

Byłeś.

ADAM

Wiesz kto jest silny ?

KAROL

Ten kto ma rację.

ADAM

Każdy ma swoją rację.

KAROL

Racja jest tylko jedna!

ADAM

I zawsze tylko ty ją masz!

KAROL

Nie ja.

My.

ADAM

Tak, wy, sąd ostateczny.

Karol zaczyna powoli zwyciężać.

Słychać sapanie i uderzenie dłoni (Adama) o stół.

ADAM

Gratuluję.

Wyrobiłeś się.

KAROL

Nie.

To ty się kończysz.

ADAM

Dzięki.


Wizualizując otrzymanie dużej nagrody finansowej dochodzimy do wniosku, że takie wydarzenie istotnie zmieniłby nasze życie na lepsze i bylibyśmy szczęśliwi do końca życia.

W oczach wyobraźni odbieramy walizkę pełną gotówki i jesteśmy pewni, że w rok po wygranej, będziemy szczęśliwsi niż przed losowaniem.

Nic bardziej mylnego – w latach 70.tych Philip Brickman wraz z zespołem z Northwestern University rozesłał kwestionariusze do osób, które 12 miesięcy wcześniej wygrały spore sumy w loteriach losowych (od 50 tysięcy do miliona dolarów) oraz dla porównania, do osób, które rok wcześniej uległy wypadkom, w wyniku których zostały sparaliżowane.

Kwestionariusze dotyczyły poziomu szczęścia przed, w chwilę po, oraz w rok po tych wydarzeniach.

Wyniki doprowadziły do sformułowania tezy „kieratu szczęścia” – niezależnie od zdarzeń losowych i podejmowanych wysiłków, nasze szczęście pozostaje na tym samym poziomie.

Ludzie przystosowują się zarówno do najbardziej ekscytujących jak i najbardziej traumatycznych wydarzeń.

W dwanaście miesięcy po wypłacie wygranej lub po wypadku, który przykuwa na resztę życia do wózka, poziom szczęścia członków obu grup powrócił do poziomu sprzed tych wydarzeń.

Czy mogę być szczęśliwszy?

Jeśli szczęście jest cechą stosunkowo stałą i niezależną od dobrych lub złych wydarzeń w naszym życiu, to znaczy, że większość z nas będzie tak samo szczęśliwa jak jest teraz przez całe swoje przyszłe życie.

Psycholodzy dowodzą, że wyjściowy poziom poczucia szczęścia ma przynajmniej częściowo korzenie genetyczne (aż do 50 procent dziedziczności).

Bliźnięta jednojajowe są zazwyczaj tak samo marudne lub pogodne.

Niezależnie od stawianych wyzwań, poziom odczuwanego szczęścia jest raczej stabilny w czasie całego życia.

Pomimo genetycznego obciążenia marudnością lub pogodnością możemy oczywiście próbować wpływać na wyjściowy poziom zadowolenia ze swojego życia (szczególnie jeśli genetyka obciążyła nas ciężką odmianą marudności).

Psycholodzy powoli odkrywają jakie aktywności trwale zwiększają wyjściowy poziom szczęścia.

Ustaliliśmy już, że przeceniany wpływ na nasze zadowolenie z życia mają pieniądze, ale skuteczną metodą wydają się wszystkie aktywności powiązane z poczuciem przynależności do wspólnoty, takie jak: małżeństwo, budowanie sieci przyjaciół i znajomych czy wolontariat.


xxx, dzień dobry

dzień dobry, chciałabym się zapytać o autobus sto siedemdziesiąt pięć, jadąc w kierunku Okęcia, żeby wysiąść przy Racławickiej, jak się nazywa przystanek ___

FILLER przy Racławickiej to jest przystanek Rakowiec

dobrze, dziękuję, do widzenia

do widzenia


2009-07-01: USA nie wyśle więcej wojsk do Afganistanu

James Jones – doradca ds. bezpieczeństwa narodowego prezydenta nie przewiduje wysłania dodatkowych wojsk amerykańskich do Afganistanu.

Zgodnie z wypowiedzią Jonesa, strategia USA w Afganistanie ma się skupić na sprawach związanych z rozwojem gospodarczym i odbudową tego kraju, a nie na powiększaniu i umacnianiu wojsk amerykańskich.

Doradca prezydenta Obamy przedstawił taką wizję podczas ubiegłotygodniowej wizyty w Kabulu, podczas której generał Lawrence Nicholson zakomunikował, że „przydałoby mu się kilka tysięcy więcej żołnierzy”.

Odpowiedź Jonesa była jednoznaczna – „Tej wojny nie wygra tylko wojsko – przerabialiśmy to przez ostatnie sześć lat”.

Na południu i na zachodzie Afganistanu w połowie lipca ma przybyć dodatkowo 17 tys. żołnierzy amerykańskich.

W sierpniu natomiast kolejne 4 tys. żołnierzy, których zadaniem będzie szkolenie armii afgańskiej.

Ostatecznie do końca 2009 roku liczebność wojsk USA w Afganistanie wzrośnie do 68 tys. i będzie niemal dwukrotnie wyższa niż pod koniec 2008 roku.

Jednak jak zaznacza „Washington Post” James Jones wyraźnie pokazał, że w Afganistanie zaczyna się “nowa era”, w której to prezydent Obama nie będzie spełniał żądań dowódców wojskowych, w szczególności w kwestii ilości sił wojsk amerykańskich, tak jak czynił to jego poprzednik George W. Bush.


1 lutego 2013 to kolejna symboliczna data dla rozmywania się granic pomiędzy telewizją a internetem.

To wtedy premierę miała seria „House of Cards”, wyprodukowana przez amerykańską sieciową wypożyczalnię Netflix.

Netflix, posiadający w Stanach 29 milionów subskrybentów, realizując adaptację serii BBC, wkroczył na podwórko zdominowane do tej pory przez amerykańskie kablówki.

I namieszał, na różnych poziomach: o serii zrobiło się głośno za sprawą producenta i sposobu dystrybucji (w tym faktu, że w dniu premiery, wychodząc naprzeciw „internetowym” sposobom oglądania, udostępniono od razu wszystkie 13 odcinków pierwszego sezonu).

I choć serię można ściągnąć z sieci p2p, to znam kilka osób, które dla „House of Cards” zadały sobie trochę trudu, żeby oszukać Netfliksa inaczej – zdobyć amerykańskie IP i tym samym szansę na zapłacenie serwisowi.

Przyznam, że do „House of Cards” zabierałem się z pewnym dystansem, nie oczekując zbyt wiele.

Może dlatego dałem się przyjemnie zaskoczyć: jest bardzo, bardzo dobrze.

W historii telewizji ta produkcja zapisze się zapewne głównie ze względu na sposób dystrybucji, pozycji „The Wire” i „Breaking Bad” nie zagrozi , ale obejrzeć warto.

Jak napisała ostatnio Emily Nussbaum, „to medytacja na temat braku moralności, mówiąca nam to, co większość z nas już doskonale wie”.

Mam jednak wrażenie, że pewna zachowawczość serii jest starannie wykalkulowana: budżet (100 mln USD na dwa sezony), temat (kulisy waszyngtońskiej polityki), pojawiające się na liście płac nazwiska (m.in. Kevin Spacey i David Fincher), zabiegi formalne (bohater zwracający się do widzów w sposób lokujący się między „American Beauty” a Szekspirem) to w pewnym sensie odpowiedź na sukcesy podobnych serii w ostatnich latach.

Netflix swoją pierwszą produkcją nie pokonał HBO, ale wskoczył do tej samej ligi.

Kolejne poczynania Netfliksa będą pewnie okazją, żeby śledzić (nieodległą) przyszłość telewizji (oczywiście nie jako takiej, tylko jej skoncentrowanego na treściach wysokiej jakości i kierowanego do widowni „wysokiej jakości” wycinka).


Kolejna decyzja, którą trzeba podjąć wybierając model, uzależniona jest od rodzaju nawierzchni po której będziemy jeździć.

Musimy wybrać między modelem on-road (torowym) i off-road (terenowym).

Trzeba podkreślić, że modele on-road wymagają raczej gładkiej nawierzchni - wykładziny lub asfaltu.

Może to być parking przed sklepem lub alejki w parku, ale już placyk z kruszących się, betonowych płyt nie sprawdzi się jako nawierzchnia dla modeli torowych.

Modele terenowe poradzą sobie bez problemu na każdej nawierzchni, ale nie są tak precyzyjne w prowadzeniu jak modele torowe, oraz osiągają nieco mniejsze prędkości

Po ustaleniu podstawowych preferencji, czas zapoznać się z najbardziej popularnymi klasami modeli , żeby móc sprecyzować odpowiedź na pytanie, jaki model wybrać.


Budowa modelu Axial AX10 Scorpion

Zawieszenie

[6 -7] Budowę zawieszenia zaczynamy od drążków.

Z drzewka AX80005 odcinamy cztery końcówki 1 (proste) i cztery końcówki 2 (wygięte).

Śruby 'robaczki' AXA186 mają na jednym końcu wejście imbusowe – korzystając z niego wkręcamy je w plastikowe końcówki.

Należy to robić bardzo ostrożnie, ponieważ łatwo jest przewiercić śrubą końcówkę na wylot.

Wkręcamy końcówki w aluminiowe, zielone drążki.

Ważne, aby otwory końcówek znalazły się w jednej płaszczyźnie, Dodatkowo, dostosowując minimalnie głębokość wkręcenia 'robaczka' w końcówkę, możemy ustawić w tej samej płaszczyźnie logo na drążku.

Ten ostatni zabieg nie ma wpływu na nic, prócz wyglądy modelu.

Po upewnieniu się, że końcówki po wkręceniu układają się właściwie, należy wykręcić je i wkręcić ponownie na kleju do śrub, dostarczonym do zestawu.

Teraz wciskamy w otwory końcówek kule, zwracając uwagę, aby kołnierz kuli znalazł się po właściwej stronie, zgodnie z rysunkami w instrukcji.

[8] W analogiczny sposób składamy dwa komplety skośnych drążków.

[9] Montujemy przeguby wału napędowego.

[10] Przygotowujemy obudowy amortyzatorów.

Małe, czerwone, gumowe o-ringi wchodzące w obudowy, należy pokryć sporą ilością dowolnego smaru silikonowego, aby nie zostały uszkodzone, kiedy będziemy wsuwać ośkę tłoka w obudowę.

[11] Składamy obudowy i tłoki, a następnie ostrożnie wsuwamy ośki tłoków w obudowy, po czym zalewamy amortyzatory olejem.

Przygotowujemy kapturki amortyzatorów montujący w nich duże o-ringi.

[12] Pozbywamy się bąbelków powietrza z amortyzatorów, a następnie zakręcamy kapturki.

W chwili zakręcania tłok powinien znajdować się w dolnym położeniu, a amortyzator powinien być zalany olejem do pełna.

Przy zakręcaniu ewentualny nadmiar oleju wyleje się na zewnątrz.

Kończymy budowę amortyzatorów zakładając kołnierze, sprężyny i wciskając kule w końcówki.

[13 -14] W kolejnym kroku drążki zawieszenia, amortyzatory i końcówki wału montujemy do mostów.

Wszystkie połączenia kulowe po zamontowaniu muszą chodzić lekko i bez oporu.


Powyższe obliczenia wskazują na pewne charakterystyczne cechy stylu religijnego na tle pozostałych odmian.

Miara Gooda potwierdza duży stopień powtarzalności wyrazów w tekstach kultowych.

Spośród wszystkich stylów cechują się one najmniejszą entropią i najwyższą redundancją.

Oznacza to, że w modlitwach i liturgii występuje wiele utartych, kliszowanych zwrotów, a wszelkie połączenia wyrazowe są przewidywalne.

Koncentracja słownictwa w tekstach religijnych również jest bardzo wysoka.

Potwierdza to opinię o formuliczności języka sakralnego.

Należy zaznaczyć, że podobnie jak w przypadku pozostałych miar leksykalnych, wartości tych wskaźników znacznie się różnią od wartości obliczonych dla pozostałych odmian.

Pod względem stopnia informacyjności i redundancji na skali porównawczej najbliżej języka religijnego znajdowałby się dramat, również cechujący się przewidywalnością konstrukcji, niską entropią i znaczną zależnością wyrazów sąsiadujących ze sobą.

Na przeciwnym biegunie sytuowałby się styl wiadomości prasowych, a za nim kolejno styl popularnonaukowy oraz styl prozy artystycznej.

Podobna zależność pomiędzy stylami ujawnia się w świetle miary różnorodności słownictwa Gooda.

Okazuje się, że najłatwiej wylosować dwa takie same wyrazy z modlitw i tekstów liturgicznych, a następnie z dramatu, najtrudniej zaś z publicystyki i wiadomości prasowych, które cechują zróżnicowane treści i szeroki zakres tematyczny.


Tajemnica lorda Singelworth

— To jest tak dalece trywialne! — mówił dziś przy właśnie że opuszczonym długim stole w hotelu Lwa — białego hrabia Antonio della Brenta — to tak trywialnym jest, że zaledwo w brukowej improwizacji naszego lubego di Bona Grazia ujść może...

— Wielce przepraszam, że zaprzeczę! — odpowiedział kawaler di San Luca, wzięty wenecki doktor.

— Lord, chociażby nawet rzeczywiście miał jedynie na celu uregulowanie żołądka swojego przez heroiczną a periodyczną zmianę atmosfery, nie zasługiwałby bynajmniej na pośmiech u pokornie i nieco głębiej zastanawiających się nad człowiekiem!...

— Ależ ów „papier”— „papier”! — bez napisów i jedynie czytelny dla „nosów” policji Jego Cesarskiej Mości... — zawołał zbyt głośno D (którego wielkie weneckie nazwisko przemilczamy, ażeby go w poziomą rzecz nie mieszać).

— Papier!

i czyli istotnie piśmienny papier? — szeptać zaczęto...

Dama u przeciwnego końca stołu, która jeszcze się była zatrzymała, zarazem dla dziewczynki i dla deseru, wstała, wzięła dziecko za rączkę i wyszła z wolna, poszukując ręką drugą chustki do nosa.

Dziecko się na pomarańcze oglądało — rodzice częstotliwie nie chcą gorszyć dzieci rozmową pustą wtedy, kiedy one przed wszystkim o pomarańczach myślą!

I przerywając im ich marzenia słodkie i wonne dla uchrony od czegoś, względem czego zupełnie są one obojętnymi, unoszą dla siebie samych wzgląd i uszanowanie.

Naśladować tak jałowego przykładu nie zamierzamy tu w opowiadaniu naszym; co więcej, zdaje się nam, że jest krytycznym pewnikiem niezachwianym, iż takowy pisarz lub artysta, który musi odrzucać treść rubaszną, albo treść mogącą powalać białość papieru i sklepową jego zniweczyć świeżość i wonność, zaiste że nie wiadomo, od czego jest artystą?

albo pisarzem?

Dopiero umiejąc wszystko wypowiedzieć jest się wolnym, a bez tej to wolności sztuka nie może mieć istotnego ruchu i życia, stawając się powtarzaniem tylko i stosowaniem zdobytych pierw lokucji.

Że deserowego wina udział, czarna kawa i cygar dym podrażniły cokolwiek stronę nerwową sprzeczki o cel istotny balonowych wycieczek Lorda, to jest następstwem zbyt potocznym, ażeby zasługiwało na baczenie.


Przygotowujemy jeden z kielichów #87003, jedno łożysko 8x16 oraz obudowę (kubek) dyferencjału #87004.

Na obudowę dyferencjału zakładamy łożysko, następnie w łożysko i obudowę wsuwamy ośkę kielicha.

Na ośkę kielicha zakładamy uszczelkę typu o-ring, tak aby schowała się w wycięciu w obudowie dyferencjału.

Następnie w otwór w ośce kielicha musimy włożyć pręcik mocujący.

W tym celu wsuwamy pręcik przez otwór w obudowie dyferencjału...

... a następnie w otwór w ośce kielicha.

Na pręcik zakładamy jedną z dwóch dużych zębatek stożkowych.

Następnie upewniamy sie, że kielich obraca się swobodnie, oraz że wraz z nim obraca się zębatka stożkowa.

Montujemy dwie pary małych zębatek stożkowych wraz z podkładkami na ośkach.

Wkładamy pierwsza parę do obudowy dyferencjały.

Ośka powinna wejść w wycięcia w obudowie, a małe zębatki powinny zazębić się z dużą.

Ustawiamy ośkę zębatek tak, aby była wycięciem do góry.

Wkładamy drugą parę zębatek w taki sposób, aby ośki przecinały się pod kątem prostym i ich wycięcia zazębiły sie.

Ostrożnie obracamy kielichem aby upewnić się, ze nadal obraca się on bez przeszkód i ze powoduje obrót zębatek stożkowych.

Zakładamy dużą uszczelkę (o-ring) na obudowę dyferencjału.

Zatykamy otwór w obudowie dyferencjału wkręcając w niego robaczek.

Aby nie wykręcił się w czasie jazdy, warto wkręcić go na kleju do śrub.

Montujemy drugi kielich #87003 i łożysko 8x16 na na pokrywie dyferencjału #87001.

Zakładamy uszczelkę (o-ring) oraz pręcik mocujący.

Na pręcik zakładamy ostatnią, dużą zębatkę stożkową.

Zalewamy dyferencjał olejem silikonowy.

Olej wlewamy do ¾ wysokości obudowy.

Gęstość oleju dobieramy według własnych preferencji.

Osoby, które nie maja na tyle doświadczenia żeby samodzielnie dobrać gęstość oleju, powinny skorzystać z gęstości zalecanych przez producenta modelu.

W przypadku Hyper 7 będzie to 1000 do tylnego dyferencjału i 5000 do przedniego.

Przykręcamy pokrywę do obudowy.

Następnie upewniamy się, że dyferencjał pracuje gładko i bez zacięć, oraz że olej nie wycieka spod uszczelek.

Jesli wszystko jest OK, budowa dyferencjału jest zakończona.


W Gazecie Wyborczej tekst o polskim bootlegowym wideo z koncertu U2 .

Jest w tej historii wszystko to, co ekscytuje w nowej kulturze, na którą - najwyraźniej - wreszcie się otwieramy.

W największym skrócie - polecam przeczytać cały artykuł - fani uczestniczący w lipcowym koncercie zespołu w Chorzowie zmówili się i wnieśli na stadion tkaniny, z których ułożyli wielką polską flagę w czasie gdy U2 wykonywało inspirowane Solidarnością “New Year’s Day”.

A więc kooperacja oddolna na wielką skalę (inspirowana zapewne stadionowymi kartoniadami kibiców).

Oraz poczucie, że można ulepszyć występ gwiazdy, dodając własny element do scenografii.

Co ciekawe, podczas gdy fani pamiętali o kontekście powstania piosenki, Bono jak twierdzi zdążył już zapomnieć - nie było więc szans, by oficjalna scenografia uwzględniła wielką biało-czerwoną flagę rozpostartą na stadionie.

Musiała robić wrażenie, skoro Bono wyznał:

“Chciałem napić się wody, a kiedy się z powrotem odwróciłem, cały stadion, 80 tysięcy ludzi, zniknął pod biało-czerwoną flagą.

Mimo zakazu fani wnieśli na stadion kilkanaście kamer wideo i nagrali materiał, na podstawie którego powstała rejestracja chorzowskiego koncertu (zespół na oficjalnym DVD wypuścił nagranie z Chicago).

Po ośmiu miesiącach prowadzony przez krakowskiego licealistę projekt zaowocował dwugodzinnym materiałem z profesjonalnie zremasterowanym dźwiękiem.

Przypomina mi się “Awesome; I Fuckin’ Shot That!”, nagranie koncertu Beastie Boys z Madison Square Garden nagrane przez 50 widzów, którzy otrzymali od zespołu kamery wideo z prośbą o nagranie koncertu z własnej perspektywy.

Różnica oczywiście jest taka, że w tym wypadku zespół w niczym twórcom nie pomógł, a ci musieli na przykład wnosić kamery w majtkach (z powodu jakiegoś absurdalnego zakazu, który nie obowiązywał już podczas następnego koncertu, w Berlinie, gdzie tłumnie i jawnie koncert nagrywano).

Film jest dostępny w sieci jako torrent , a informacja dotycząca warunków udostępniania jest odpowiednikiem licencji Creative Commons zezwalającej na niekomercyjne użycie (szkoda, że nie można takich treści udostępniać wprost na licencji CC…).

Zamierzam film obejrzeć, by przekonać się, czy rzeczywiście - jak twierdzą ci, którzy już widzieli - film jest wysokiej klasy offową produkcją.

Jeśli tak jest, to kolejny dowód na to, że fani tworzą świetne rzeczy mimo wyraźnych ograniczeń.

W tym wypadku, na przykład, nie mogli zapewne filmować muzyków z bliska.

Ale warto pamiętać o “Phantom Edit” , amatorskiej re-edycji “Mrocznego Widma”, która powstała bez zgody Lucasa i bez budżetu Lucasfilm, bez zaawansowanego sprzętu, dużego zespołu czy dodatkowych ujęć posiadanych przez wytwórnię.

Mimo to ponowny montaż, sprowadzający się wyłącznie do wycinania i przestawiania scen, uważany jest za lepszy i wierniejszy duchowi oryginalnych Gwiezdnych Wojen niż film Lucasa.


W dniu 15.09.2006 r. odbędzie się otwarcie warsztatów terapi zajęciowej w Ozorkowie, ul. Koścuszki 31.

O godz. 13 odbędzie się na boisku sportowym na ul. Łęczyckiej piknik integracyjny.

Serdecznie zapraszamy.

W otwarciu WTZ wezmą udział władze miejskie i powiatowe.

Zarząd Oddziału Łódzkiego PSLCnP.


Jak to zwykle zimą bywa, przerwa w rozgrywkach ligowych skłania do wzięcia udziału w turniejach halowej piłki nożnej.

Nie inaczej będzie w przypadku Kotan Klubu, który już od 3 litopada dzięki uprzejmości Dyrekcji Szkoły Podstawowej nr 162 w Łodzi oraz Chojeńskiego Klubu Sportowego Łódź trenuje w hali, przygotowując się do udziału w XXII Otwartych Halowych Mistrzostwach Łodzi i Regionu Łódzkiego TKKF Golden Cup 2007.

W imprezie wezmą udział dwa zespoły złożone z zawodników Kotana.

Drużyny zostały zgłoszone pod nazwą Kotan Ozorków oraz Monar Łódź.

Jednocześnie informujemy, iż chcielibyśmy nawiązać współpracę z doświadczonym bramkarzem, który po sezonie halowym mógłby także bronić błękitno-białych barw w Klasie " B ".


Korpus KPWr (Broda et al., 2012) jest zbiorem ponad 1200 fragmentów tekstów różnego gatunku, do których należą: blogi, stenogramy, dialogi, proza współczesna, proza dawna, artykuły prasowe, artykuły popularno-naukowe, Wikipedia, teksty urzędowe i techniczne oraz z różnych dziedzin, np. nauki, prawa, religii.

Każdy fragment tekstu jest ciągłym fragmentem oryginalnego dokumentu składającym się z nie więcej niż 300 wyrazów.

W korpusie KPWr 732 dokumenty zostały ręcznie oznaczone nazwami własnymi i relacjami między tymi nazwami (zgodnie ze schematami przedstawionymi w punktach 3.1 i 3.2).

Korpus został podzielony w sposób losowy na trzy części — część ucząca (57% całości), część pomocnicza (18%) i część testowa (25%).

Część ucząca była podstawowym materiałem do uczenia, część pomocnicza została użyta do określania parametrów i konfiguracji uczenia, a część testowa została użyta do porównywania ostatecznych wyników dla różnych podejść.

Szczegółowe statystyki dla całego korpusu i poszczególnych nazw własnych znajdują się w tabeli 3.2 (nazwy własne) i tabeli 3.1 (relacje między nazwami własnymi).

Korpus CSER składa się z 1215 raportów giełdowych pochodzących z portalu GPWInfoStrefa 7.

Na portalu GPWInfoStrefa publikowane są oficjalne raporty roczne i okresowe spółek giełdowych.

Zebrane raporty pochodzą z 2004 roku i zostały opracowane przez 185 różnych spółek.

Korpus został oznaczony jednostkami identyfikacyjnymi i został użyty do trenowania i walidacji modelu jednostek identyfikacyjnych.

Szczegółowa liczba jednostek identyfikacyjnych została przedstawiona w tabeli 3.2.

Korpus CPR składa się z 12 zeznań policyjnych złożonych przez oskarżonych i świadków dostarczonych przez lokalny oddział policji.

Dokumenty zostały zebrane w ramach projektu poświęconego automatycznej anonimizacji (Graliński et al., 2009).

Ponieważ oryginalne dokumenty zawierały poufne dane, ich zawartość została ręcznie zmieniona przez funkcjonariuszy policji.

Wszystkie dane osobowe i inne dane mogą służyć identyfikacji opisanych zdarzeń i osób zostały zmienione na fikcyjne.

Korpus został użyty do oceny podstawowego modelu rozpoznawania jednostek identyfikacyjnych.


Osprzęt

Silnik i elektronika nie są częścią zestawu.

W budowanym przez nas modelu wykorzystaliśmy następujące elementy:

regulator Novak Rooster Crawler

silnik Novak 55T

serwo Hitec HS-985MG

odbiornik Spektrum SR3001

pakiet MaxAmps Li-Poly 2S 4000mAh

[27 - 30] Serwo do układu kierowniczego zamontowaliśmy poprzez servo saver, jednak we wspinaczach do zastosowań zawodniczych należy zamiast savera użyć sztywnego orczyka.

Regulator zamontowaliśmy na serwie skrętu.

Przewody od regulatora przylutowaliśmy bezpośrednio do silnika.

[31 - 33] Pakiet mocujemy w sposób przewidziany przez producenta, czyli rzepami do płytki pakietu.

Odbiornik przykleiliśmy pod płytką pakietu

[36] Pozostaje nam już pomalowanie, wycięcie oraz zamontowanie karoserii i model jest gotowy do testów.


O różowym delfinie przebierającym się za atrakcyjnego mężczyznę w kapeluszu i uwodzącym indiańskie kobiety, pisałam już kiedyś w sekcji legendy.

Być jednak świadkiem jego wesołych podskoków w Amazonce i towarzyszenia naszej łódce przez większość popołudnia w Puerto Nariño było dla mnie wydarzeniem niepowtarzalnym.

Widok tego olbrzyma (różowe delfiny mają i 2,80 m długości) wyskakującego ponad wody Amazonki, sprawił, że przebywająca razem ze mną w Amazonii koleżanka z Kostaryki zaczęła autentycznie szlochać z radości.

Jakieś dwie i pół godziny szybką łodzią od Leticii (kolumbijska Amazonia) znajduje się jezioro Tarapoto, w którym gromadzą się różowe i szare delfiny, które w spokojnych wodach jeziora uczą swoje maluchy pływania i polowania.

W Amazonce, która posiada liczne prądy i przy podwyższonym poziomie wody potrafi być niebezpeczna, delfinki mogłyby sobie nie poradzić.

Indianie są z reguły nieśmiali i dość zamnięci.

Niechętnie nawiązują dialog, nie mając zaufania do nowych przybyszów.

Tak było i w przypadku mojego przewodnika Leo, należącego do jednej ze społeczności indiańskich, mieszkającej niedaleko osady Macedonia.

Aż do momentu, kiedy z wód Amazonki wynurzył się różowy delfin i jakby był to płatny spektakl, do których przyzwyczajony jest turysta w delfinariach, otworzył pyszczek.

Leo stanął w łódce zdumiony i powiedział:

„Mój dziadek, który był osobą niezwykle światłą, mówił mi jako dziecku, że jeśli różowy delfin wyjmie ponad powierzchnię rzeki swój pyszczek zamknięty, oznacza to złą energię lub złą wiadomość.

Kiedy natomiast go otworzy, oznacza to, że jesteśmy otoczeni pozytywną energią i dobrymi osobami.”

Od tego momentu forma, z jaką traktował mnie do tej pory ostrożny w kontaktach Leo zmieniła się diametralnie.

Pod wpływem różowego delfina i znaku jaki ten dał Leo, mój indiański towarzysz pozwolił na bliższy kontakt z nim.

Do tego stopnia, iż za miesiąc lecę do Amazonii ponownie.

Tym razem jednak zatrzymam się w domu Leo, w jego rezerwacie, z jego rodziną.

Wszystko to dzięki różowemu delfinowi z Amazonki.


Centrum Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego Wrocławia informuje:

na podstawie ostrzeżenia BIURA PROGNOZ METEOROLOGICZNYCH IMGW we Wrocławiu, na obszarze miasta i województwa dolnośląskiego przewiduje się od godz.8.00 dnia 24.08.2011 – do godz 22.00 dnia 28.08.2011 r. wzrost temperatury maksymalnej powietrza do 29-32 st. C. Temperatura minimalna w nocy wyniesie od 14 do 18 st. C. Utrzymująca się wysoka temperatura może powodować:

* nasilenie chorób meteotropowych (objawy meteotropowe to zarówno gorsze samopoczucie i obniżona sprawność, jak i różnego rodzaju bóle, np. głowy.)

* zaostrzenie chorób układu krążenia.

W związku z powyższym zaleca się szczególnie osobom starszym spożywania większej ilości płynów oraz nie wychodzenie z pomieszczeń bez nakrycia głowy.

Jednocześnie IMGW ostrzega że od godz. 08:00 dnia 27.08.2011 do godz. 08:00 dnia 28.08.2011 możliwe jest wystąpienie burz, lokalnie z opadami gradu, podczas których opady deszczu wyniosą od 10 do 20 mm, lokalnie w silnych opadach burzowych od 30 do 55 mm, a wiatr osiągnie w porywach do 80 km/h.


" zamiast edukować użytkowników internetu, przyjęto strategię siania niepokoju i niszczenia konkurencji " - na pewno nie ma żadnych tekstów edukujących?

To są insynuacje.

" oczywiście, jak każda służba, giodo będzie chciało się wykazać " - rzeczywiście po ostatnich dwóch latach można odnieść wrażenie, że służby powołano wyłącznie w celu wykazywania się , ale gdzie te liczne przykłady nadużyć GIODO?

" ogólne przekaz jest prosty:" - typowa łasica.

" brakuje tylko płaczącego dziecka i mielibyśmy gazetową wersję programu redaktor jaworowicz " - jednak płaczącego dziecka brakuje.

Sytuacji nie ratuje tu ani forma wypowiedzi (felieton), ani miejsce (blog).

Jeśli oskarżasz kogoś o sianie zamętu, zbierasz burzę.

Sam fakt, że nie wiesz, czy Agora rzeczywiście kazała swoim redaktorom napadać na Naszą Klasę w ramach nieczystej walki rynkowej, ale to sugerujesz, a potem na Twój autorytet powołuje się Dziennik, żeby rzeczywiście Agorze dokopać (co oczywiście nie było Twoim zamiarem, a Dziennik olał prawo, o dobrych obyczajach nie wspominając), jest czarnym PR, może rzeczywiście bardziej niż FUDem, ale metoda jest podobna.

Informacje są negatywne, są ogólne i mają zdyskredytować konkretny podmiot w konkretnym przypadku.

Masz oczywiście rację, że Wyborcza przesadziła, że wyszedł im FUD, nawet jeżeli wynikał z głupoty redaktorów, którzy o internecie nie wiedzą nic, a ochronie danych osobowych jeszcze mniej.

Głupota ich nie usprawiedliwia.

Kontrola zbiorów danych jest jednak najważniejszym zadaniem GIODO, do tego cały ten urząd został powołany.

Odbędzie się nie dlatego, że Wyborcza napisała o przerażonej prawniczce, tylko Wyborcza napisała o przerażonej prawniczce (podkreślam ponownie, że głupio napisała), bo odbędzie się kontrola.


Artykuł poświęcony jest przede wszystkim ewidentnie wzorowanej na „America’s Army” chińskiej grze, z udziałem której mają się szkolić chińscy żołnierze, ale w którą mają grać też cywile.

Uwagę zachodnich mediów zwróciło jednak nie inspirowanie się amerykańskim wzorem, ale odwrócenie schematu, do którego amerykański kompleks militarno-rozrywkowy nas przyzwyczaił – zamiast sterować amerykańskimi chłopcami i strzelać do mudżahedinów lub rosyjskich nacjonalistów, gracze walczą z amerykańskim wojskiem.

Sprawa jest o tyle niezwykła, że wysokobudżetowe produkcje z dobrą grafiką, w których Amerykanie są tymi złymi, po prostu się nie zdarzają.

Moją uwagę zwróciło jednak coś innego.

Dla autora tekstu, Davida Axe’a, historia komputerowej strzelaniny jest pretekstem do zrobienia małej wyliczanki na temat tego, co jeszcze Chiny skopiowały od innych armii.

Okazuje się więc, że niewidzialny dla radarów chiński myśliwiec Chengdu J-20, mógł powstać na bazie technologii skopiowanych z amerykańskiego F-117, który został zestrzelony przez Serbów podczas wojny o Kosowo.

Chińskie maszyny starszej generacji to z kolei efekt inżynierii wstecznej samolotów rosyjskich (co pokazuje, że trudno wyznaczyć granice łańcucha kopiowania – wiadomo przecież, że sporo radzieckich produktów, w tym kilka samolotów wojskowych, było kopiami amerykańskich).

Pytanie brzmi: gdzie przebiega granica między innowacją a modyfikowaniem, kopiowaniem, czy wreszcie kradzieżą rozwiązań?

Zastanawia się nad tym w przedostatnim „New Yorkerze” Malcolm Gladwell (online można przeczytać niestety tylko fragment), opisując m.in. historię myszki komputerowej.

Pokazuje, że droga od samego pomysłu, w wypadku myszki przypisywanego najczęściej Douglasowi Englebartowi, do jego udanej realizacji w wydaniu Apple, jest długa.

I że czasem przełożenie rewolucyjnej idei na przydatny, niezawodny i tani produkt jest trudniejsze, niż wymyślenie pierwszej wersji.

Idea to dopiero początek procesu.

Wygląda na to, że Chińczycy są coraz lepsi w pracy na jego kolejnych etapach, niespecjalnie zaprzątając sobie głowy fazą pierwszą.

Oczywiście otwarte jest pytanie, jak daleko można rozciągać te analogie – bo czym innym jest kopiowanie związane z jakąś formą udoskonalania pomysłów, a czym innym inne formy kopiowania, jak np. kopiowanie plików.


Pisząc kilka dni temu o nowej wersji Firefoksa skupiłem się na kwestii otwartości, pomijając funkcjonalności atrakcje przemawiające za korzystaniem z tej przeglądarki.

Zmieniłem zdanie - jedna z nich zasługuje na uwagę:

Do najnowszej polskiej edycji tej przeglądarki włączono dodatek pozwalający na wyszukiwanie w Federacji Bibliotek Cyfrowych (FBC, http://fbc.pionier.net.pl/) równie łatwo, jak w przypadku dostępnych w poprzednich wersjach Firefoxa wyszukiwarkach Google czy Wikipedia.

Oznacza to, że w polu wyszukiwania w prawym górnym rogu przeszukiwarki pojawia się standardowo, jako opcja, przeszukiwanie zbiorów polskich bibliotek cyfrowych.

Myślę, że to duża szansa dla popularyzacji tych zasobów.

Gratuluję Federacji, że umieściła interfejs swojej przeszukiwarki w tak kluczowym miejscu - a ekipie polskiej wersji Firefoksa mądrej decyzji.

Dla wyjaśnienia - Federacja nie jest jakimś tworem instytucjonalnym, tylko usługą pozwalającą przeszukiwać poprzez jeden interfejs połączone zbiory polskich bibliotek cyfrowych.

Funkcje te są realizowane w oparciu o otwarte standardy wymiany informacji, takie jak OAI-PMH czy OpenSearch.


Do recepcji hotelowej wchodzi Szczęsny Kupka.

RECEPCJONISTKA

Witamy, miło nam gościć.

Pan z rezerwacji?

SZCZĘSNY KUPKA

Z rezerwy.

RECEPCJONISTKA

Pana godność?

SZCZĘSNY KUPKA

Kolację do pokoju.

RECEPCJONISTKA

Dobrze...

Zaraz sprawdzę, który pokój panu zarezerwowaliśmy... jak się pan nazywa?

SZCZĘSNY KUPKA

Szczęsny Kupka.

Gdzie boy?

Mam ciężką walizę.

RECEPCJONISTKA

Poproszę o dowód.

SZCZĘSNY KUPKA

To chodź tu i sama podnieś!

RECEPCJONISTKA

Pamięta pan swój pesel?

Datę urodzenia?

Miejsce?

SZCZĘSNY KUPKA zamyśla się

Urodzenia...

RETROSPEKCJA

Na fotelu tyłem do widza leży kobieta z uniesionymi i rozłożonymi nogami.

Między nogami skacze Położna, próbując coś wydostać.

W tle Ojciec, przejęty.

POŁOŻNA podskakując

Wyłaź, chaliro!

OJCIEC

Nie myśleliśmy o imieniu Halina, na EKG mówili nam, że to raczej będzie chłopiec...

Szczęsny nasz...

A jeśli już dziewiczka, to raczej Barbarella.

POŁOŻNA

Ciszej tam z tymi prawy ojca.

Nie wyłazi główką.

OJCIEC

Czemu żona nic nie płacze, nie krzyczy?

POŁOŻNA

Nie wiem, może nie żyje.

Cicho teraz, będę ciągnąć.

(Ciągnie, ciągnie aż wyciąga lalkę.)

OJCIEC

Pani za co ciągła, co to jest?

POŁOŻNA

Pępowina, za pępowinę.

OJCIEC

Przecież widziałem, że za siurdaka, jak pani mogła.

POŁOŻNA stuka lalkę w głowę

Siurdak jest tu-tu, o!

OJCIEC

Za siurdaka ciągnęłaś, nierządnico!

POŁOŻNA

To jest pępowina, patriarchacie, mówię ci to jako położna!

OJCIEC

To jest siurdak i mówię ci to jako ojciec!

SZCZĘSNY KUPKA (pod postacią lalki)

Cooo?

Ojciec?

Ja ojca mieć?

To dobre dla pedałów!

KONIEC RETROSPEKCJI

RECEPCJONISTKA

Ach, zupełnie pan nie wygląda...

Proszę się tu podpisać.

SZCZĘSNY KUPKA

No już dobrze, ale gdzie ten boy, jak mam podpisać, trzymając walizkę!

RECEPCJONISTKA

Faktycznie...

Guzmán!

Guzmán!

BOY HOTELOWY rozespany wchodzi

Słucham?

Dzień dobry.

RECEPCJONISTKA

Walizka pana do 102.

BOY HOTELOWY podchodzi do Szczęsnego Kupki

Pan pozwoli walizkę.

SZCZĘSNY KUPKA

Cooo?

Gdzie mnie!

Poszedł!

Bo parasolem zdzielę!

Co ty myślisz, że ja nie mam dość sił, żeby samemu walizkę wnieść na strych?!

Żebym się miał fagasem wysługiwać?

To dobre dla pedałów!


W upalne piątkowe popołudnie na spotkanie, oprócz stałej ekipy, przyjechali Paweł i Kuba.

Paweł umilał nam jazdę ścigając nasze samochody helikopterem.

Kuba, który przygotowuje się do finałów Mistrzostw Polski w klasie IC-8 Buggy, ścigał się swoim Xrayem XB8 z tragusami Bazyla i Adama.

Pojedynki spalinówek były naprawdę spektakularne.

Na torze po raz pierwszy gościliśmy Kamila, który jeździł kopią modelu RC18T wyprodukowaną przez chińską firmę Hengyu.

Trzeba przyznac, że Kamil zdecydowanie nie oszczędzał modelu i jeździł nie tylko razem z elektrykami 1:10 ale także z modelami nitro 1:8, co często kończyło się przejechaniem cięzkiego tragusa po modelu Kamila.

Zadziwiająco chiński mikrus znosił to traktowaie bardzo dzielnie.

Ostatecznie wyeliminowało go z jazdy dopiero kompletne wytarcie zebatki atakującej.

Poza modelem Kamila, elektryki reprezentowane były tradycyjnie przez Rustlery oraz Cyclone D4.

Adam zaprezentował nową karoserię swojego Rustlera VXL.

Jarek testował nowy zestaw bezszczotkowy w Rustlerze XL-1 - regulator Novak Havoc z silnikiem Novak 8.5.


Wiem, że niektórzy zaczną pieprzyć, że „prawda was wyzwoli”.

To jest jednakże – w najgłębszym moim przekonaniu – slogan bez cienia sensu.

Przestrzegam zresztą przed jego nadużywaniem; ci, w których teoretycznie jest wymierzony, wiedzą tyle, że przez nich ujawniona prawda może się bardzo nie spodobać dzisiejszym arrywistom.

Którzy – w większości – sumienia mają sami tak zabrudzone, że…

No, ale pora o tych tytułowych „dwóch”.

Ci dwaj, to nie byle kto: minister Sikorski i reżyser Wajda; w wypadku tego drugiego można by zwalić na wiek i sklerozę, ale Sikorski?

Obaj – w moim głębokim przekonaniu – zgłupieli doszczętnie : podjęli ponownie głośno, zdałoby się – kompletnie już pogrzebany temat zburzenia Pałacu Kultury.

A czemu nie Zamku Królewskiego?

Przecież w końcu to te wredne gierkowskie komuchy odbudowały go nie z miłości do monarchii, ale w celach jawnie propagandowych…


Krzysztof Kolasiński - sprawozdawca,

Janusz Niemcewicz,

Jadwiga Skórzewska-Łosiak,

Jerzy Stępień,

protokolant: Grażyna Szałygo,

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2002 r. sprawy z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, z udziałem przedstawicieli uczestników postępowania: wnioskodawcy.

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Prokuratora Generalnego, o stwierdzenie, że:

1) art. 51 i art. 52 w związku z art. 90e ust. 1 i 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 z późn. zm.) nie określając charakteru prawnego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, a tym samym nie wskazując procedury (karnej, cywilnej czy administracyjnej) i nie stanowiąc jej w zaskarżonej ustawie, wedle której Fundusz nakłada na podmioty zobowiązane do zawarcia obowiązkowej umowy ubezpieczenia - opłaty karne za niezawarcie tej umowy, egzekwując ją własnym tytułem wykonawczym w trybie egzekucji administracyjnej, pozbawiając tym samym podmiot, na który została nałożona taka opłata karna, z możliwości korzystania z procesowe określonych środków odwoławczych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego - są niezgodne z art. 2, art. 7 i art. 78 Konstytucji RP, nie zapewniają bowiem należytych gwarancji proceduralnych,

2) art. 90e ust. 1 i 1a ustawy wskazanej w pkt 1 - nie dokonując zróżnicowania wysokości opłaty karnej wedle faktycznego zawinienia osoby zobowiązanej do zawarcia obowiązkowej umowy ubezpieczenia, przewidując taką samą opłatę karną dla podmiotów, które nie zawarły umowy, jak i dla podmiotów, które opóźniły się w zawarciu umowy choćby o 1 dzień - narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, o której stanowi art. 2 Konstytucji RP,

1) art. 51 i art. 52 w związku z art. 90e ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 107, poz. 685, Nr 121, poz. 770 i Nr 139. poz. 934, z 1998 r. Nr 155, poz. 1015, z 1999 r. Nr 49, poz. 483 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 43, poz. 483, Nr 48, poz. 552, Nr 70, poz. 819 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 37, poz. 424) nie jest niezgodny z art. 2, art. 7 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

2) art. 90e ust. 1a ustawy wskazanej w pkt 1 nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.


Głos ma pan poseł Piotr Babinetz, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Piotr Babinetz:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Mam pytanie do obu panów posłów sprawozdawców.

Ale najpierw w związku z przebiegiem dyskusji przypomnijmy krótko: Na przykład w końcu lat dziewięćdziesiątych w tej Izbie poseł Mariusz Kamiński z Ligi Republikańskiej prezentował projekt kompleksowej ustawy dekomunizacyjnej, niestety odrzucony w pierwszym czytaniu głosami między innymi postkomunistów i Unii Wolności.

Co do SLD chcę powiedzieć, że w okresie okupacji komunistycznej Polskę, w myśl konstytucji kwietniowej, reprezentował pan prezydent i rząd polski na uchodźstwie, a nie zdrajcy z kierownictwa PZPR.

(Oklaski) Wobec absurdalnej wypowiedzi przedstawicieli SLD trzeba przypomnieć istotę poruszanego dziś w Wysokiej Izbie – szkoda, że tak późno – fundamentalnego problemu.

Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i innych komunistycznych służb oraz żołnierze Informacji Wojskowej i Wojskowych Służb Wewnętrznych – niestety, uwzględnieni tylko w projekcie PiS – oprócz tego, że dokonywali zbrodni na Polakach działających na rzecz niepodległości państwa polskiego, służyli de facto okupantowi, obcemu państwu – Związkowi Sowieckiemu.

Takie działania to jest zdrada Rzeczypospolitej.

I gdyby nie trudności polityczno-prawne, powinni oni otrzymywać zaopatrzenie emerytalne co najwyżej od państwa, które jest spadkobiercą Związku Sowieckiego.

W związku z tym pytam panów posłów, przedstawicieli wnioskodawców, czy nie uważają, że wbrew insynuacjom przedstawicieli SLD przedstawione projekty są wyjątkowo łagodne i tylko w podstawowym stopniu – projekt PiS, jako bardziej kompleksowy, w większym zakresie – zaspokajają ludzką potrzebę elementarnej moralności i sprawiedliwości.

(Dzwonek) Oddzielmy wreszcie katów od ofiar katów.

I na koniec.

Państwo posłowie z Platformy Obywatelskiej, choćby w imię szacunku dla wymienianych tu dziś pana marszałka Józefa Franczaka czy księdza Niedzielaka, uniknijmy widocznej tu dziś na tej sali radości postkomunistów, pracujmy nad oboma projektami.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Szmajdziński:

Głos ma pan poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk, Polskie Stronnictwo Ludowe.


I RAJD ZIELONY "OZORKÓW" 2003

Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych na I RAJD ZIELONY "OZORKÓW" 2003 organizowany przez MDK Ozorków i Fundację Ochrony Dorzecza Rzeki Bzury im. Jana Fryderyka Zacherta, który odbędzie się 10 maja br.

Do wyboru będą trzy trasy: dwie piesze, jedna rowerowa.

W ramach wpisowego (2zł), uczestnicy otrzymają: opis trasy, dyplom uczestnictwa dla drużyny, pamiątkowy znaczek, potwierdzenie punktów na OTP, kiełbasę i pieczywo na ognisko, gorącą herbatę, napój orzeżwiający, możliwość uczestnictwa w konkursach z nagrodami.

Zgłoszenia i wszelkie informację uzyskać można w MDK Ozorków ul. Listopadowa 6B, bądź telefonicznie pod numerem 718-93-53 w godz. 8.00 - 15.00 i uiścić w tym przypadku wpisowe na punkcie startu.

Opiekunowie grup nie wnoszą wpisowego.


Szanowni państwo, bardzo często powtarzało się pytanie: Skąd wziąć pieniądze?

Chcę wam tylko to przybliżyć.

To wyście uchwalali budżet na tej sali.

A ile jest na misje pokojowe i wojny - Irak, Afganistan?

A czy nie mówimy dzisiaj, że trzeba zwracać majątki tym, których w kraju nie ma, a nie dać kilku złotych tym, którzy stracili zdrowie, zostając w tym kraju i pracując dla dobra tego kraju?

(Oklaski) Nie akceptuję filozofii, która była prezentowana, że aby wziąć pieniądze na emerytury pomostowe, trzeba zabrać emerytom, trzeba zabrać z zasiłków i pomocy społecznej.

Zwracam uwagę, że w naszym projekcie mówimy o uprawnieniach.

Chodzi o to, by dać uprawnienia.

Niczego innego ludzie nie potrzebują jak bezpieczeństwa.

Mówiłem o tym, że tylko 50% nauczycieli, którzy mają uprawnienia, korzysta z tych uprawnień.

Szanowni państwo, pochylcie się nad pedagogami i nauczycielami, którzy przygotowali nas wszystkich do pełnienia wielkich ról.

To nie jest problem, który był kilkanaście lat temu.

Nauczyciel był po liceum pedagogicznym i kiedy osiągał staż 30 lat, przechodził na emeryturę i była ta pięćdziesiątka.

Dzisiaj nauczyciel jest po studiach.

To jest co najmniej 25 lat i co najmniej 30 lat stażu; wiemy, jak to wszystko się sumuje.

Poza tym duża grupa nauczycieli w większości chce pracować.

Nie będę tu powtarzał różnych uzasadnień.

Oni chcą pracować i będą pracować.

Tylko nie nakazujmy im, że jak zdobędą już te uprawnienia, czyli osiągną określony wiek, to muszą przejść na emeryturę, bo inaczej wszystko stracą.

Apeluję też do tych z państwa, którzy może niedokładnie wczytali się w uzasadnienie do ustawy.

My nie chcemy, by młodzi ludzie, między innymi młodzi nauczyciele, przechodzili na emeryturę.

Oni skorzystają z tego tylko w sytuacji krytycznej.

Jeśli im zdrowie pozwoli, będą pracowali dla tego kraju.

Oni nie wyjadą, jak młodzież - ok. 2 mln osób - za granicę, szukając tam szczęścia.

Oni są przywiązani do tej ojczyzny, do tego kraju, do tego narodu.

Trzeba tylko stworzyć warunki, by ci ludzie pracowali dalej.

I, pani minister, wiele propozycji OPZZ także zgłosił, związek "Solidarność" zgłosił, forum zgłosiło.

Oczywiście trzeba usiąść i coś zaproponować.

W programie 50+ też w części to jest.


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc?

dzień dobry panu

dzień

dzień

pana, tym pięćset sześć, ten przyśpieszony autobus, czy on ma przystanek FILLER róg FILLER Świętokrzyskiej i ___ FILLER i Marszałkowskiej?

FILLER w kierunku, proszę pana, Kasprzaka

tak, proszę pana, ma przystanek, to jest Metro Świętokrzyska przystanek

aha, Metro Świętokrzyska

tak, on jest na ulicy Świętokrzyskiej, zaraz jak autobus zjedzie tutaj ze skrzyżowania z Marszałkowską

dobrze, czy on potem się zatrzymuje jeszcze na na Rondzie ONZu?

zatrzymuje się, tak

zatrzymuje FILLER a proszę pana, a ___ FILLER ___ przed tym FILLER przed Świętokrzyską?

FILLER gdzie jest jeszcze przystanek, bo on jedzie Tamką bodajże

tak, tak, i przed Metrem Świętokrzyska ma przystanek na rogu FILLER ulicy Świętokrzyskiej i Nowego Światu

zaraz przy ministerstwie, tak

tam jest przystanek, czyli

naprzeciw Ministerstwa Finansów

to znaczy nawet po tej samej stronie, jeżeli jadąc w kierunku Kasprzaka

aha, dobra, fajno, dziękuję panu

proszę bardzo


Są wyzwania, są zadania.

I nagrody, oczywiście.

Fundacja Nowe Media ogłosiła nowy konkurs dla gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych: PIRE – Priorytety Informacyjne Unii Europejskiej.

Poznajcie cztery wyzwania UE i zróbcie cztery wydania qmama.

Do wygrania - między innymi: laptop i rzutnik multimedialny.

Warto już dziś zajrzeć na stronę konkursu i zgłosić udział zespołu w projekcie.

Zdobądź informacje i przekaż je innym.

Najpóźniej do 29 kwietnia 2011 należy przygotować i opublikować cztery wydania qmama – multimedialnej gazety poświęconej czterem najważniejszym obszarom aktywności Unii Europejskiej:

walka z ubóstwem i wykluczeniem społecznym,

2. wspieranie odnowy gospodarczej i aktywizacja nowych źródeł wzrostu,

3. działania w dziedzinie klimatu i energii,

4. traktat lizboński w służbie obywateli.

Co trzy tygodnie w serwisie konkursowym publikowane będą teksty edukacyjne wprowadzające do każdego z czterech tematów.

W serwisie konkursowym oraz profilach Fundacji Nowe Media w Facebooku regularnie pojawiać się będą także zagadki i wskazówki pomocne w realizacji zadań konkursowych.

Rozstrzygnięcie rywalizacji nastąpi w pierwszej połowie maja.


Run (singel Leony Lewis)

"Run" jest to cover piosenki, zespołu Snow Patrol, utwór ten po raz pierwszy Leona Lewis wykonała 31 października 2008 roku w "BBC Radio 1's Live Lounge".

Później wydała go jako 5 singiel z albumu Spirit, a dokładnie z jego reedycji czyli Spirit: The Deluxe Edition.

Singiel Run został wydany najpierw 14 listopada 2008 w Irlandii i zadebitował na 1 pozycji, którą utrzymał przez 4 tygodnie.

Następnie 30 listopada w formacie digital download został wydany w Wielkiej Brytanii i także zadebiutował na 1 miejscu utrzymując tę pozycję przez 2 tygodnie oraz został najlepiej sprzedającym się singlem w formacie digital download, gdyż w ciągu dwóch dni od wydania sprzedał się w ilości 69,244.

W rankingu podumowującym 2008 rok w Wielkiej Brytanii uzyskał 13 pozycję.

16 grudnia 2008 w formacie digital download singiel został wydany w Stanach Zjednoczonych oraz w Kanadzie jednak w obu tych państwach singiel nie był promowany.


Ciekawy koncert.

Publiczność znała kawałki zespołu równie dobrze jak on sam, niekiedy więc odchodził tak on wersji oryginalnych tak daleko, że nie mając ich w głowie nigdy by się ich nie skojarzyło z wersją pierwotną.

Na przykład, ku mojemu żalowi, Gyere ki a hegyoldálra Presser zaledwie wybełkotał nad syntezatorem w dodatku najniższym rejestrem swojego głosu.

Czasem jednak nowe wersje, bywało, że wzbogacone o jazzowe improwizacje, brzmiały świetnie.

W sumie połowę mniej więcej utworów Locomotiv, tego dnia w składzie dziesięcioosobowym, wykonał tradycyjnie.

Ciekawiło mnie jaka publiczność przyjdzie na koncert tych bądź co bądź nieco już wiekowych rockmanów.

Wprawdzie Chłopak był chyba najmłodzym uczestnikiem koncertu to jednak pozostali byli w większości młodsi lub dużo młodsi od występujących muzyków.

Widać było, że Locomotiv to nie zespół pokoleniowy, są, by uciec się do języka propagandy, skarbem całego narodu.

LGT zawsze mnie urzekał głosami Pressera, Karácsonya i Somló, które niedość, że ciekawe każdy w sobie to w dodatku świetnie brzmią razem.

Tym razem do śpiewu włączali się i inni muzycy, którzy mimo, że w koncercie brali udział jako instrumentaliści to co do jednego okazali się być obdarzonymi znakomitymi głosami.

Odnotowuję to sobie, bo na Węgrzech jest ładnych parę zespołów z wysokim o sobie mniemanii, w których główny wokalista nie umywa się do żadnego z tych muzyków.

Wizulanie nie był to wielki show, mimo skali hali nastrój był miejscami raczej klubowy.

W tle leciały słajdy i kawałki wideo, oczywiście o tematyce kolejowej a także nagrania z dawnych koncertów, na nieprzesadnym rusztowaniu niekiedy pojawiała się grupa entuzjastycznych tancerzy.

Monitory po bokach pokazywały zbliżenia muzyków.

W trakcie koncertu twardy rdzeń grupy (Pressera, Karácsony i Somló) przenieśli się na środek Areny, symbolizujący scenę pod gołym niebem na Tabán, gdzie niegdyś regularnie grywali.

Odegrali parę utworów po czym wrócili na scenę główną.


Kolumbia, obok kawy, kojarzy się przeciętnemu turyście ze szmaragdami, zwanymi tutaj 'esmeraldas'.

Ostrozielone i przykłuwające wzrok kamienie (silicato berilio aluminico), są towarem bardzo pożądanym na świecie, a miejsc ich wydobycia jest niewiele.

W Kolumbii spotkamy najdroższe i najszlachetniejsze ze szmaragdów, wartościowsze niż te spotykane w Brazylii i Zambii.

Największe kopalnie tego kruszcu znajdują się na północy i na północnym wschodzie Bogoty i zwane są kopalniami: Chivor i Muzo.

Jakość „esmeraldy” zależy od jej koloru (im bardziej zielony, bez odcienia niebieskiego, ani żółtego, tym cenniejszy) i błysku.

Znam w Bogocie takie miejsce, plac w pobliżu „Muzeum Złota”, na którym codziennie gromadzą się sprzedawcy szmaragdów.

Ich znakiem rozpoznawczym są czarne skórzane kurtki i jeansowe spodnie.

Niby rozmawiają (cały dzień), plotkują, ale naprawdę, obserwując ich z bliska, w ciągu kilku minut wytrawne oko zauważy, że z kieszeni wyjmują białe koperty, w których zawinięte są kamienie.

Tak właśnie wygląda prawdziwy, latynoski, czarny rynek.


Do grupy zagranicznych gości, którzy wezmą udział w konferencji Kultura 2.0, dołączył teoretyk oraz projektant mediów i innowacji - Rob van Kranenburg.

Związany z holenderskimi i belgijskimi uczelniami badacz ma w swoim dorobku projekty edukacyjne, współpracuje też z działającą na rzecz rozwoju e-kultury organizacją Virtueel Platform .

Jest również konsultantem branży telekomunikacyjnej.

W centrum jego zainteresowań znajdują się społeczne i kulturowe konsekwencje upowszechnienia nowych technologii - zwłaszcza systemu RFID oraz rozwiązań ubicomp ( ubiquitous computing , czyli dosłownie “wszechobecnego przetwarzania danych”, w którym jeden człowiek współpracuje z wieloma systemami komputerowymi).

Van Kranenburg słusznie uważa, że potrzebujemy dyskusji na temat rozwoju technologii komunikacyjnych, które dziś nie wzbudzają takiego zainteresowania opinii publicznej jak np. genetycznie modyfikowana żywność, a być może pociągną za sobą nie mniej poważne następstwa i to już w bliskiej perspektywie czasowej.

Van Kranenburg porusza oczywiście problem prywatności, ale też tematy mniej oczywiste.

Szczególnie prowokacyjna wydaje się być kreślona przez van Kranenburga wizja politycznych konsekwencji dalszej autonomizacji jednostek.

Ma ona zakończyć się ekstremalną regionalizacją Europy i narodzinami kognitariatu - nowej klasy średniej, która biegle opanuje wykorzystywanie technologii cyfrowych i porzucając narodową solidarność odetnie się od swych państw, które staną się dla nich niepotrzebnym balastem.

Oddolna samorządność obywateli zagrożeniem dla zjednoczonej Europy?

Zapowiada się ciekawa dyskusja choćby z Henrym Jenkinsem, który w połączeniu obywatelskiej aktywności z możliwościami technologii interaktywnych widzi szansę na spełnienie ideałów demokracji uczestniczącej, ale raczej poprzez uzdrowienie, niż rozsadzenie aktualnych struktur.


Paolo Romeo

Paolo Romeo (ur. 20 lutego 1938 w Acireale) na Sycylii, włoski duchowny katolicki, arcybiskup Palermo.

Biografia

Urodził się się jako piąte dziecko spośród dziewięciorga rodzeństwa.

Studiował w seminarium duchownym w Acireale oraz w Rzymie - teologię na Uniwersytecie Gregoriańskim oraz prawo kanoniczne na Uniwersytecie Laterańskim.

Święcenia kapłańskie przyjął 18 marca 1961 z rąk biskupa Angelo Calabretta.

W 1964 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na Papieskiej Akademii Kościelnej.

Pracował na placówkach dyplomatycznych Stolicy Świętej w następujących krajach: na Filipinach, w Belgii, Luksemburgu, Wenezueli, Ruandzie oraz Burundi.

W 1976 powrócił do Watykanu, gdzie rozpoczął pracę w Sekretariacie Stanu.

Episkopat

17 grudnia 1983 został mianowany nuncjuszem apostolskim na Haiti oraz arcybiskupem ze stolicą tytularną Vulturia.

Sakry biskupiej udzielił mu papież Jan Paweł II.

W roku 1990 został nuncjuszem w Kolumbii, w roku 1999 został przeniesiony na placówkę dyplomatyczną w Kanadzie, gdzie pełnił funkcję nuncjusza w latach 1999-2001.

W roku 2001 papież Jan Paweł II mianował go nuncjuszem apostolskim we Włoszech i San Marino.

Pełnił tą funkcję do 2006.

19 grudnia 2006 Benedykt XVI mianował go arcybiskupem Palermo.

Zastąpił na tym stanowisku odchodzącegona emeryturę kard. Salvatore De Giorgi.


Nie udało się rozstrzygnąć przetargu na budowę 3-kilometrowej drogi w Solcy Małej w gminie Ozorków.

Do walki o wykonawstwo tej inwestycji stanęły trzy firmy.

Niestety, jedna złożyła niekompletną ofertę i nie mogła być brana pod uwagę przy rozstrzygnięciu.

Na placu boju pozostało dwóch oferentów, a to za mało, by przetarg się odbył.

- To dlatego, że inwestycja ta będzie dofinansowana ze środków funduszu SAPARD - wyjaśnia wójt Ozorkowa Władysław Sobolewski.

- 45 procent otrzymamy z Unii Europejskiej, resztę sfinansuje budżet gminy.

Niestety, udział SAPARD-u powoduje, że procedura przetargowa jest bardzo skomplikowana i firmy chcące wziąć w niej udział muszą złożyć niezliczoną liczbę dokumentów, zaświadczeń i odpisów.

Urzędnicy gminni zapowiadają, że niebawem rozpisane zostanie drugie postępowanie, mające na celu wyłonienie wykonawcy drogi w Solcy.

Dokumenty będą dokładnie sprawdzane już w momencie przyjmowania.

Oferentów musi być co najmniej trzech.


Konsultacje społeczne opracowanego projektu „Programu ochrony powietrza dla czterech stref województwa zachodniopomorskiego (Aglomeracji Szczecińskiej, m.Koszalin, powiatu gryfińskiego oraz powiatu szczecineckiego) ze względu na stwierdzenie przekroczenia poziomu docelowego określonego dla benzo(a)pirenu”.

W dniu 5 listopada 2009 r. rozpoczęły się konsultacje społeczne projektu „Programu ochrony powietrza dla czterech stref województwa zachodniopomorskiego (Aglomeracji Szczecińskiej, m.Koszalin, powiatu gryfińskiego oraz powiatu szczecineckiego) ze względu na stwierdzenie przekroczenia poziomu docelowego określonego dla benzo(a)pirenu” wraz z Prognozą oddziaływania na środowisko.

Obowiązek określenia powyższych programów ochrony powietrza wynika z art. 91 ust 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.

Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150).

Programy określa się dla stref (strefa to aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tys. bądź obszar jednego lub więcej powiatów położonych na obszarze tego samego województwa niewchodzący w skład ww. aglomeracji), w której poziom choćby jednej substancji przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji lub poziom docelowy.

Głównym celem sporządzenia programu ochrony powietrza jest przywrócenie naruszonych standardów jakości powietrza, poprzez znalezienie skutecznych i możliwych do zrealizowania działań, których wdrożenie spowoduje obniżenie poziomu zanieczyszczeń co najmniej do poziomu docelowego.

Przy czym działania te proponuje się i wdraża tam, gdzie jest to możliwe technicznie i uzasadnione ekonomicznie.

Od 1 stycznia 2008 r., zgodnie z art. 91 ust 3 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, programy ochrony powietrza w drodze uchwały określa sejmik województwa.


PhET (Physics Education Technology)

Zawiera zestaw symulacji Java i Flash przydatnych w nauczania fizyki, a zrealizowanych w ramach projektu Physics Education Technology na Uniwersytecie w Kolorado.

Symulacje są animowane, interaktywne, a środowisko zbliżone do gier komputerowych pozwala studentom uczyć się poprzez eksplorację.

W symulacjach położono nacisk na związki między zjawiskami realnego życia a nauką.

Eksperci fizyki stworzyli wizualne i konceptualne modele przystępne dla studentów.

Symulacje uruchamiają się bezpośrednio na stronie.

Użytkownicy mogą również ściągnąć i zainstalować stronę do użytku offline .

Istniejący poradnik przedstawia szczegółowo, w jaki sposób symulacje mogą być wykorzystywane, by wspomóc zarówno nauczanie w klasie, jak również proces samokształcenia.

Są dostępne także po hiszpańsku.

PhET ma 49 symulacji edukacyjnych z fizyki.

Physclips

Jest to projekt edukacyjny związany z nauczaniem fizyki a wykonany na Uniwersytecie w New South Wales w Sydney Na stronach znajdują się gotowe animacje i filmiki video.

Przedmioty takie, jak kinematyka i dynamika są tu przedstawione w postaci multimedialnej, zarówno na poziomie podstawowym, jak również wyższym.

Poszczególne wideoklipy i animacje są przystosowane do użytku nauczycieli, studenci zaś mogą używać pakietu dla samokształcenia.

Animacje z Physclips wymagają technologii Flash 6 Plugin.

Moduły multimedialne zawierają animacje oraz klipy filmowe - mają zazwyczaj pojemność od 3 do 5 Mb pamięci.

Znacznie mniejsze wersje HTML zawierają tylko tekst i obrazy.

Jeśli masz wolno działające łącze, możesz przeczytać niektóre z linków w tle podczas ściągania modułów.

HEAL (Health Education Assets Library)

HEAL (Health Education Assets Library)

Jest ot część projektu National Science Digital Library (Narodowej Cyfrowej Biblioteki Naukowej) amerykańskiej narodowej fundacji National Science Foundation, którego celem jest stworzenie zbioru cyfrowego niezbędnego dla nauczania i uczenia się dla studentów studiów medycznych oraz profesjonalistów związanych z medycyną.

Użytkownicy mogą przeszukiwać główną „Kolekcję zrecenzowaną” lub kolekcję materiałów czekających na krytyczną analizę oraz 12 innych dołączonych kolekcji.

Użytkownicy mogą również przedkładać materiały do zrecenzowania, istnieje możliwość włączenia ich do głównej kolekcji.

HEAL prowadzona jest przez Uniwersytet w Utah, UCLA oraz Uniwersytet w Oklahoma.

Posiada w swych zasobach 21 834 materiałów, większość na licencji CC-BY-NC-SA.


Warstwami infrastruktury informatycznej organizacji są:

infrastruktury sprzętowej - sieć komputerowa, drukarki itp.; oprogramowania podstawowego - systemy operacyjne, systemy bazodanowe, kompilatory języków itp.; oprogramowania aplikacyjnego - systemy pracy biurowej, systemy wspomagania zarządzaniem klasy ERP (np. SAP, Oracle Applications itp.) itp.


Ramowa umowa kompensacyjna w jednej z form przewidzianych w załączniku 2 do niniejszych wytycznych jest zawierana z wszystkimi kontrahentami, z wyjątkiem stron, z którymi EBC zawarł Umowę ramową FBE dla transakcji finansowych (wersję 2004) oraz które zostały utworzone na podstawie prawa jednego z następujących państw: Austria.

Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Wielka Brytania (wyłącznie Anglia i Walia) lub Szwajcaria.

Wszystkie operacje objęte zabezpieczeniem dotyczące rezerwowych aktywów walutowych EBC, obejmujące umowy odkupu, umowy odkupu wtórnego, umowy typu buy-sell/back, umowy typu sell/buy-back oraz operacje na instrumentach pochodnych rynku pozagiełdowego dotyczące rezerw walutowych EBC są dokumentowane zgodnie ze standardowymi umowami, których wykaz znajduje się w załączniku 3 do wytycznych, w takiej formie, jaka może być zatwierdzona lub zmieniona od czasu do czasu przez EBC.

Świadczenie usług finansowych dotyczących rezerw walutowych EBC przez pośredników finansowych, w tym bez ograniczeń usług bankowych, powierniczych i inwestycyjnych uzyskanych od korespondentów, powierników i depozytariuszy, organizacji rozliczeniowych oraz centralnych instytucji rozliczających instrumenty pochodne w obrocie giełdowym, jest dokumentowane w formie tak określonych umów, jakie mogą być zatwierdzane od czasu do czasu przez EBC.

Artykuł 4

Przepisy końcowe

Niniejsze wytyczne skierowane są do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.

Niniejsze wytyczne stają się skuteczne z dniem 3 lutego 2000 r.

Niniejsze wytyczne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

ZAŁĄCZNIK 1

ZAŁĄCZNIK EBC ( 1 )

Niniejszy załącznik jest dołączany, stanowiąc jej integralną część, do każdej umowy standardowej, z wyjątkiem Umowy ramowej FBE dla Transakcji Finansowych (Wersji 2004), na podstawie której dokonywane są zgodnie z art. 3 ust. 4 niniejszych wytycznych operacje objęte zabezpieczeniem w odniesieniu do aktywów rezerwy walutowej EBC (w tym, ale nie wyłącznie, wszystkie rodzaje operacji polegających na czasowym przeniesieniu aktywów, takie jak transakcje odwracalne, odwrotne transakcje odwracalne, umowy typu buy/sell-back, umowy typu sell/buy-back, umowy pożyczki papierów wartościowych oraz trójstronne transakcje odwracalne) lub operacje na instrumentach pochodnych dokonywane poza rynkiem regulowanym.