Zwolennicy Kondratiewowskiego determinizmu skupują złoto, keynesiści drukują pieniądze, pozostałe przy życiu banki zapewne poszukują nowych statystyków, może ich specjaliści od stochastyki się jednak pomylili, a inni już na pewno przewidzą wszystko właściwie.

Ekonomia była z założenia nauką społeczną.

Opisywała i analizowała, była nauką empiryczną i raczej wszechstronną.

Wszechstronność czasem wychodziła bokiem, nadmierny zapał filozoficzny nie ułatwia analizy, w przeciwieństwie do czystego i eleganckiego wzoru matematycznego.

Ścisłe metody okazały się idealnie dopasowane do prostych założeń ekonomii, a im większy postęp dokonywał się w matematyce, tym bardziej skomplikowane problemy ekonomiczne można było tłumaczyć w sposób " ścisły ".

W końcu doszło do tego, że model matematyczny stał się podstawą każdej analizy.

Wszystko zaczęto sprowadzać do funkcji, wzór i jego opis stał się kanonem artykułu z ekonomii.

Analiza przyczyn, których nie da się ująć w sposób statystyczny zaczęła zanikać.

Narzędzia, które miały być tylko pomocą, stały się celem samym w sobie.

Ekonomia stała się nauką o modelach, modelach dopasowanych do danych z przeszłości.

Jeśli model nie przewidywał skutecznie przyszłości, tym gorzej dla przyszłości, zawsze znalazł się ekonomista-matematyk, który dodał do modelu coś nowego, co uzasadniło jego stosowanie na dalsze lata.

Ekonomiści prędzej potrafiliby wytłumaczyć teorię strun niż społeczne skutki kryzysu paliwowego.

Wielkie obliczenia nie sprawdziły się w przypadku całych systemów ekonomicznych, które planowały przyszłość i ślepo te plany realizowały.

Kryzys dowodzi, że nie sprawdziły się też w skali przedsiębiorstw.

Czemu jednak się dziwić - większość ogłoszeń z ofertami pracy dla " analityków ekonomicznych " wymaga wykształcenia w dziedzinie " matematyki, matematyki stosowanej lub ekonometrii ".

W takiej kolejności i bez ekonomii.

Tymczasem teraz, ci wszyscy matematycy sięgają po wyjaśnienia raczej filozoficzne.

Przecież " po każdej hossie nadchodzi bessa ".


Niemniej chodziła Marianna przez resztę dnia zadumana i nazajutrz była także jakaś nieswoja.

Młoda pani myślała, że to żal mimowolny za porzuconą okazją szczęścia.

Ale nie był to żal.

Było to preludium do żółtej febry.

Wybuchnęła ona u Marianny z wielką siłą, ale jej nie zgryzła.

Zdawało się zrazu, że kobiecina wieczora nie doczeka.

Zdawało się wieczorem, że nie dożyje ranka.

Dożyła wszakże i otrząsnęła się z tej śmiertelnej zmory; długo tylko przyjść jakoś nie mogła do siebie.

Wyżółkła, wychudła, osłabła, ręce jej się trzęsły, zamroki na nią szły, robocie żadnej poradzić nie mogła, choć się rwała do niej.

Dzielny Pensylwańczyk byłby ją i taką cherlającą dla żony w domu trzymał, ale doktor zapewnił go, że Marianna tylko w innym klimacie wyzdrowieć może zupełnie.

Znowu więc nie było rady; Marianna wracała zza morza.

Wyszukała gdzieś w głębi kufra resztki czerwonego motyla, przyszpiliła go sobie do chustki i ufna w ten talizman z mężnym sercem na okręt siadła.

Od pierwszej jej podróży upłynęło coś ośm miesięcy.

Zima była; wczesny zmierzch zapadał w pokoju, kiedy nagle stanęła przed nami Marianna.

Wykrzyknęliśmy z zadziwienia i współczucia: twarz jej była zmieniona, małe oczki głęboko zapadły, krępa, przysadkowata postać pochyliła się nieco.

- Marianna.

Co?

Jak tam?

Z takiej drogi?

Po takiej chorobie?

Z takiego dalekiego kraju?

Myśleliśmy, że nas zasypie skargami na klimat, na ludzi, na żółtą febrę, na podróż.

Ale nie.

Zbliżyła się tylko nieco kiwając głową w swoim aksamitnym kapeluszu, który jej na kark zjeżdżał, a do którego przybyło zielone papuzie skrzydło.

- I... - rzekła wzgardliwie - cóż tam za kraj taki.

Takiego ta kraju, proszę państwa - dodawała tajemniczo - i liczyć co nie ma.

Jakby nie był.

Życia tam nijakiego.

Twarożku nie uświadczysz, kaszki krakowskiej nie ujrzysz, śmietany nie uwidzisz.

Jakże tam, proszę ja państwa, dobrze ma być, kiedy około nabiału chodzić nie umieją?

Zrobili ta teraz rewolucją, ale gdzie to ta poradzi, kiej naród strasznie głupi.

Prowadzi ato taki czarny krowę i dzwoni.

Kto mleka chce, wylatuje z garnkiem, doi, co mu potrza, i po karmie.


Uogólnienie klas - uogólnienie klas opiewa definicję klasy abstrakcyjnej, które reprezentują obiekty.

Dziedzicząc z niej, możesz skonkretyzować niektóre jej cechy i zachowania.

Metoda abstrakcyjna służy do określenia interfejsu, lecz nie posiada ciała metody, więc nie można jej wywołać.

Klasa z metodą abstrakcyjną jest również abstrakcyjna.

Przykład: Nie stworzymy obiektu klasy Zwierze, bo zwierzę jest bytem dosyć abstrakcyjnym.

Możemy wszystkie obiekty traktować jako zwierzęta, ale tak naprawdę są one instancjami innych klas (np. Pies).


Korzeni współczesnej myśli prawniczej o przedsiębiorstwie poszukiwano w dziełach prawników rzymskich.

Doszukiwano się ich m.in. w konstrukcjach myślowych wybitnego jurysty czasów rzymskich Ulpiana, który posługiwał się pojęciem mercis creditores tj. „wierzycieli interesu”, w kontekście kredytu handlowego, gdzie zalecał wierzycielom „dowierzać bardziej samemu interesowi niż jemu samemu”, tj. właścicielowi tegoż właśnie interesu.

Wyróżniali oni także trzy podstawowe kategorie rzeczy: pierwszą - naturalne całości, jak belka, niewolnik czy kamień, drugą - rzeczy złożone z wielu zespolonych ze sobą części, jak budynek lub statek, trzecią – rzeczy zbiorowe, których przykładem był naród, skład towarów, biblioteka czy legion.

Rzecz pojedyncza stanowiła samoistny przedmiot własności, gdyż składała się z jednolitej i niepodzielnej materii.

Rzecz złożona (universitas rerum cohaerentium) składała się z różnych elementów, które oddzielnie stanowiły samodzielny przedmiot obrotu, ale w momencie złączenia za przedmiot potencjalnych stosunków prawnych mogła uchodzić wyłącznie powstała „całość”.

Rzecz natomiast zbiorowa (universitas rerum distantantium) złożona była z kilku jednorodzajowych elementów, które - co istotne - stanowić mogły samodzielny przedmiot obrotu zarówno przed połączeniem, jak i po ich złączeniu w funkcjonalną całość.

Instytucją prawa rzymskiego, która jurydycznie zbliżona byłaby do współczesnego pojmowania przedsiębiorstwa najbardziej, jest niewątpliwie peculium.

Stanowiła ją część majątku, którą właściciel przekazywał w zarząd swojemu niewolnikowi, a ojciec synowi, nie wyzbywając się jednocześnie jej własności.

Można więc przyjąć, iż była ona jednocześnie kompleksem majątkowym, który zarządzany był w sposób gospodarczy i przynosił pewien dochód.

Przedmiotem natomiast peculium mogły być zarówno pieniądze, jak i przedsiębiorstwo handlowe, przemysłowe lub gospodarstwo rolne.

Kolejne podobieństwo peculium do obecnego rozumienia przedsiębiorstwa przejawiało się w płaszczyźnie odpowiedzialności za związane z nim długi.

Przyjemy za Ulpianem, że gdy ktoś zawarł kontrakt z synem rodziny, miał on tym samym dwóch dłużników.

Pierwszego w osobie syna, drugiego w osobie ojca, ale do wysokości majątku oddanego synowi w zarząd.

Już więc pobieżna analiza tego wątku pozwala na przyrównanie tej sytuacji do odpowiedzialności dzisiejszego nabywcy przedsiębiorstwa.


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc?

FILLER dzień dobry, proszę pana, chciałam uzyskać od pana taką informację FILLER proszę mi powiedzieć FILLER że ___

chodzi mi o ulgi FILLER chodzi mi o ulgi FILLER czy jeżeli dziecko ma bezpłatne przejazdy autobusowe i tramwajowe FILLER czy na tą szybką ___ emzetkę FILLER dziecko też ma FILLER ___ musi płacić bilet?

to znaczy na Szybką Kolej Miejską?

tak

nie, proszę panią, te i te bezpłatne przejazdy również przysługują i na ten środek transportu...

aha, FILLER dobrze, dobrze, bo wie pan bo dziecko ma po prostu FILLER bezpłatnie jeździ autobusami i tramwajami FILLER ja jestem jako jego opiekun ___ po prostu chciałam się tylko dowiedzieć czy FILLER przysługuje nam taka ulga, jeżeli dziecko ma taką legitymację FILLER i po prostu czy dziecko będzie, może czy dziecko może jeździć na tą szybką kolej FILLER na tą legitymację, tak?

tak, proszę panią, ze względu na to, że na Szybkiej Kolei Miejskiej obowiązuje ten sam regulamin, co w pojazdach FILLER komunikacji miejskiej, czyli autobusy, tramwaje, metro...

aha

to jest ten sam rodzaj regulaminu

FILLER i proszę mi powiedzieć ona w ogóle jeździ co pół godziny?

znaczy, tutaj jest tak nieregularnie co pół godziny, co, co czterdzieści minut czasami, to zależy tutaj FILLER od pory dnia, szczerze mówiąc

aha, dobrze FILLER bardzo panu dziękuję

życzę miłego dnia

proszę bardzo

do widzenia

dziękuję

wzajemnie do widzenia


Castel San Pietro Terme

Castel San Pietro Terme to miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Bolonia.

Wg danych na rok 2005 gminę zamieszkuje 19 654 osób, 129,4 os./km².


Algorytm WMBT zakłada, że korpus uczący zawiera przyporządkowanie każdemu segmentowi zbiorów możliwych interpretacji morfosyntaktycznych (wynik analizy morfosyntaktycznej), a jedna spośród tych interpretacji oznaczona jest jako właściwa (wzorcowa).

Znakowanie za pomocą wyuczonego modelu wymaga przeprowadzenia segmentacji i wykonania analizy morfosyntaktycznej -- poniższy opis algorytmu działania tagera (punkt 2.7.2) zakłada, że proces ten został już wykonany, a więc segmentom z korpusu wejściowego przypisano już wskutek analizy morfosyntaktycznej zbiory możliwych interpretacji morfosyntaktycznych.

Opisywana w tym punkcie podstawowa wersja algorytmu WMBT zakłada, że tager zawsze wybiera jedną z dostępnych interpretacji, tj. nie może dodać interpretacji, której pośród przypisanego zbioru nie było.

Algorytm parametryzowany jest zbiorem cech.

Cecha rozumiana jest jako funkcja przekształcająca kontekst danego segmentu (niewykraczający poza granice zdania) w wartości symboliczne (por. s. 27).

Przykładowo, prostymi cechami mogą być funkcje zwracające formę wyrazową segmentu analizowanego, formę wyrazową segmentu poprzedzającego segment analizowany itp.

Podobnie można zdefiniować cechy pobierające wartości klasy gramatycznej czy wartości podanych atrybutów.

Warto tutaj podkreślić, że tego rodzaju cechy mogą również zwracać wieloelementowe zbiory symboli, jeśli na danym etapie ujednoznaczniania segmentowi przypisanych jest kilka możliwych tagów.

W opisywanym tutaj algorytmie wartości zwrócone przez cechy traktujemy jak symbole niepodzielne, tj. pytamy jedynie o równość dwóch wartości cech, nie rozpatrujemy zaś relacji typowych dla zbiorów, takich jak podzbiór czy niepuste przecięcie.

Dzięki temu możliwe jest wykorzystanie cech będących funkcjami o różnych przeciwdziedzinach bez konieczności uprzedniego definiowania tych przeciwdziedzin.

Rozpatrywać będziemy też cechy będące bardziej złożonymi funkcjami, np. predykaty sprawdzające, czy segmenty sąsiadujące z segmentem analizowanym mają tę samą wartość przypadka, liczby i rodzaju.

Proponowany przez nas zestaw cech omawiamy w punkcie 2.7.3.

Parametrami algorytmu są również parametry samego klasyfikatora pamięciowego, takie jak liczba sąsiadów i funkcja podobieństwa, oraz pomocnicza wartość F określająca długość listy najczęstszych form wyrazowych pozyskiwanej z korpusu uczącego (lista służy jako dodatkowa informacja, do której mogą odwoływać się cechy).


Poseł Jerzy Kozdroń:

Proszę?

Wicemarszałek Jarosław Kalinowski:

Do konkluzji.

Bardzo proszę, nie ja ustaliłem te zasady.

Poseł Jerzy Kozdroń:

Dobrze.

Wobec tego mam nadzieję, że pozostali dyskutanci uzupełnią to, co miałem do powiedzenia.

Chciałbym tylko o jednym powiedzieć, że o ile w ustawie przewiduje się określone terminy, w których należy składać żądanie zapłacenia kaucji, że przy pierwszej czynności, i gdy sąd określi tę kaucję, to w terminie miesiąca należy ją zapłacić.

Natomiast chciałbym zwrócić uwagę na to, że należałoby tę sprawę terminowo uregulować.

Jeżeli następuje ogłoszenie w oparciu o postanowienie sądu, który stwierdza wszczęcie postępowania grupowego, zaczynają się zgłaszać osoby i przystępować do tego postępowania grupowego, to wykaz tych osób ma reprezentant grupy.

Nie ma terminu, w którym reprezentant grupy powinien to przedłożyć sądowi.

Jeżeli w ciągu 2 miesięcy osoby uprawnione zgłoszą się, to on może te dokumenty zbierać bez końca.

Mamy postępowanie niejako w zawieszeniu, czyli w tym zakresie wykaz tych osób, który należałoby przekazać, należy przekazać sądowi też w jakimś terminie, a tego terminu tutaj nie ma.

Wydawałoby się, że należałoby to w tym zakresie zdyscyplinować i uregulować.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jarosław Kalinowski:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Pani poseł Barbara Bartuś, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Barbara Bartuś:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość dotyczące rządowego projektu ustawy o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, zawartego w druku nr 1829, złożonego do Sejmu niespełna miesiąc temu.

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Posłowie!

Instytucja…

(Poseł Ryszard Kalisz: Tylko panowie.)

Zostali tylko panowie.

Instytucja pozwu zbiorowego funkcjonuje już w Stanach Zjednoczonych i w wielu krajach Europy.

Umożliwia ona całym grupom poszkodowanych wspólne występowanie do sądów ze swoimi roszczeniami.

Nadmienić należy, że wprowadzenie w Polsce instytucji pozwu zbiorowego planowano już w 2007 r.

Ministerstwo Sprawiedliwości, jeszcze pod rządami pana ministra Zbigniewa Ziobry, rozpoczęło przygotowania do wprowadzenia do polskiego porządku prawnego pozwu zbiorowego mającego na celu skuteczną ochronę praw zarówno poszkodowanych konsumentów, jak i przedsiębiorców.

Prace legislacyjne nad jego wprowadzeniem miały być elementem większego legislacyjnego przedsięwzięcia, które zakładało opracowanie nowego Kodeksu cywilnego.


Za nieudaną należy uznać próbę dywersyfikacji dostaw gazu do Polski poprzez zawarcie 20-letniej umowy z Katarem na dostawę gazu skroplonego.

Dostarczony 1 mln ton gazu skroplonego na rok stanowi tylko kilka procent rocznego zużycia, a przy rosnącej konsumpcji udział ten będzie malał.

Poważne wątpliwości budzi też cena – 550 dolarów za tonę, w przeliczeniu oczywiście na m3 to jest ok. 160 albo może 200% więcej niż za gaz uzyskiwany z kontraktu rosyjskiego.

Dodatkowo konieczne jest poniesienie kosztów rozbudowy infrastruktury gazowniczej na lądzie, a więc budowy terminalu na Bałtyku, oraz kosztów transportu, tym bardziej że Polska nie posiada floty metanowców.

Koszt budowy terminala o przepustowości 5 mld m3 i zakup floty metanowców to ok. 3,5 mld zł.

Czyżby za ten dywersyfikacyjny pomysł mieli znowu zapłacić polscy konsumenci?

Czy czasami nie będzie tak, że rząd Donalda Tuska, nie potrafiąc zabezpieczyć polskich interesów w rozmowach ze stroną rosyjską i krajami Unii Europejskiej – mam tu na myśli budowę gazociągu bałtyckiego – doprowadzi do tego, że będziemy mieli najdroższy gaz w Unii Europejskiej albo nie będziemy mieli zabezpieczonych dostaw, jeśli chodzi o sensowne funkcjonowanie terminala LNG?

Dobrym kierunkiem – i to trzeba zapisać in plus – jest przygotowanie realizacji strategii przechodzenia na energetykę jądrową poprzez planowaną budowę elektrowni atomowych, tak by w latach 2020 i 2025 z tych elektrowni popłynęła pierwsza energia elektryczna.

Jeśli chodzi o opcje walutowe, jest to, a tak właściwie był to ważny problem.

Rząd nie podjął żadnych działań osłaniających polską gospodarkę.

W konsekwencji upadło wiele firm, w tym także te giełdowe.

Straciliśmy tysiące miejsc pracy.

Z polskiej gospodarki do zagranicznych instytucji finansowych wyparowało do dziś ponad 25 mld zł.

To są słowa pana wicepremiera Waldemara Pawlaka wypowiedziane tutaj z tej mównicy.

Proponowaliśmy zamianę opcji walutowych na regularne kredyty, które państwo będzie stopniowo wykupywać.

Miało to uwolnić przedsiębiorstwa, które miały dobrą kondycję i były w dobrym stanie, od tych negatywnych konsekwencji.

Było to realne do wykonania, jednak rozmijało się z liberalnym podejściem do gospodarki.

Budżet stracił kilka miliardów złotych niezapłaconych podatków, gospodarka dwadzieścia kilka miliardów złotych środków inwestycyjnych, a tysiące osób swoje miejsca pracy.


Paradygmat obiektowy opiera się na czterech zasadach:

abstrahowaniu - odfiltrowywanie atrybutów i operacji klasy nieistotnych z punktu widzenia aktualnie realizowanego zadania - rozwiązywanego problemu.

W wyniku abstrahowania w strukturze klasy uwzględniamy zatem jedynie istotne składniki (atrybuty i operacje).

hermetyzacji - obiekt widziany jest jako czarna skrzynka połączona z jego otoczenie wyłącznie poprzez interfejs(pilot, klawiatura).

Ujawnia się otoczeniu tylko te informacje o jego atrybutach, które są niezbędne do efektywnego odwołania się do obiektu w systemie za pomocą komunikatów, generalizacji - umożliwia stworzenie hierarchii dziedziczenia, co oznacza, że obiekty podklasy dziedziczą cechy obiektów nadklasy, Potomek dziedziczy strukturę i zachowanie przodka, a ponad to ma cechy własne.

polimorfizmie - oznacza, że ta sama nazwa operacji w różnych klasach może oznaczać różne działania.


Antonomazja

Antonomazja (łac. pronominatio) odmiana metonimii, zastąpienie nazwy własnej osoby lub przedmiotu inną nazwą (najczęściej epitetem).

godność zamiast nazwiska: wieszcz romantyczny - Mickiewicz

określenie zamiast nazwy rzeczy: nauka o języku - językoznawstwo

etymologia imienia zamiast imienia: Miły Bogu - Bogumił

nazwa geograficzna zamiast nazwiska: Stagiryta - Arystoteles

opis dzieła zamiast nazwiska autora: autor Wesela - Wyspiański

wyraz pospolity zamiast własnego: ojczyzna - Polska

słynny cytat zamiast nazwiska: ten, który wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię - Kopernik


dzień dobry, xxx, w czym mogę pomóc?

dzień dobry, proszę pana, chciałam się dowiedzieć FILLER z jakiego przystanku odjeżdża tramwaj numer dwadzieścia cztery, czy to jest z Placu Zawiszy w kierunku Okopowej?

FILLER tak to jest ten przystanek

FILLER ___

tak Plac Zawiszy

dziękuję bardzo

proszę bardzo, do widzenia


Starosta Zgierski Grzegorz R. Leśniewicz podpisał umowę z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, dzięki której do Ozorkowa i Aleksandrowa Łódzkiego trafią pieniądze na realizację projektów dla osób niepełnosprawnych.

Region otrzyma fundusze w ramach " Programu wyrównywania różnic między regionami ".

W wyniku podpisanej umowy PFRON przekaże niemal 170 tysięcy złotych na likwidację barier architektonicznych oraz utworzenie nowego miejsca pracy dla osoby niepełnosprawnej.

Pieniądze trafią do Aleksandrowa Łódzkiego i Ozorkowa.

Za pozyskane pieniądze do 30 marca przyszłego roku w Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ozorkowie zostaną zlikwidowane bariery architektoniczne.

Projekt przewiduje m.in. zakup i montaż windy.

Natomiast w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Aleksandrowie Łódzkim, będzie możliwość zatrudnienia osoby niepełnosprawnej na stanowisku sprzątaczki, ponieważ pieniądze z PFRON posłużą do wyposażenia nowego stanowiska pracy dla takiej osoby. - informuje Starosta Zgierski Grzegorz R. Leśniewicz.

W ciągu najbliższych tygodni zostaną podpisane umowy między Powiatem Zgierskim a Ozorkowem i Aleksandrowem Łódzkim, a następnie rozpoczną się prace nad realizacją projektu.


Henrykowo (powiat lidzbarski)

Henrykowo (niem. Heinrikau) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, w gminie Orneta.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 507.

Historia

Wieś założona została około 1304 najprawdopodobniej przez Henryka Laberyka i wymieniana była już z kościołem roku 1312 i 1316.

Ponownej lokacji w roku 1326 na obszarze 113 włók dokonała kapituła warmińska.

Sołtysem Henrykowa został wówczas Gerard.

Wieś została zniszczona w czasie wojny głodowej i wojny trzynastoletniej.

W roku 1656 w Henrykowie użytkowane było 107 włók.

W tym roku było tu trzech sołtysów, 23 gospodarstwa chłopskie i kilku zagrodników.

Kościół

Obecny kościół był wybudowany w drugiej połowie XIV wieku.

Kościół pw. św. Katarzyny był ponownie konsekrowany w 1501 r.

Drewnianą wieżę wymieniono na murowaną w roku 1715.

Odnawiany był w latach 1721, 1795, 1886 i w roku 1960.

Ten ostatni remont związany był z usuwaniem skutków zniszczeń z 1945 roku.

Jest to kościół salowy z gotycką zakrystią od północy i kruchtą od południa.

Ołtarz główny z około 1800 wykonany w pracowni Christiana Beniamina Szultza.

Ołtarz ten i ołtarze boczne poświęcone były w 1805 przez biskupa pomocniczego Andrzeja von Hattena.

W ołtarzu głównym znajdują się obrazy J. Pipera: "Koronacja św. Katarzyny, św. Maria Magdalena, św. Józef z Dzieciątkiem.

W kościele znajduje się klasycystyczna ambona z około 1800 roku oraz znacznie starsza granitowa chrzcielnica.

W kościele znajdują się także barokowe obrazy m.in. Zdjęcie z Krzyża oraz św. Antoni uzdrawiający chorego z autoportretem wykonawcy Piotra Kolberga.

Na uwagę zasługuje tu barokowy krucyfiks z około 1700 roku oraz gotycki kielich z XV w.

Demografia

W roku 1783 było tu 87 domów.

Liczba mieszkańców kształtowała się następująco: w roku 1818 - 465 osób, w 1939 - 798, w 1999 - 430.

Inne

W Henrykowie urodził się teolog Bernhard Poschmann (1878-1955).


Stało się!

Właśnie dołączył do nas 500 fan na Facebook’u .

Jako, że apetyt rośnie w miarę jedzenia, czekamy na kolejne 1oo osób, które będa chciały dowiedzieć się więcej.

Oczywiście ciągle staramy się aby prezentowane treści były najciekawsze.

Zachęcamy Was do korzystania z możliwości Sugester’a (zakładka po prawej stronie).

Dzięki Waszym uwagom i propozycjom dowiemy się jak ulepszyć stronę.

Tym na czym zależy nam najbardziej jest rzetelność.

Dokładamy wszelkich starań aby prezentowane wyniki badań pochodziły z wiarygodnych i prestiżowych czasopism naukowych ( Science , Nature , Psychological Science , Journal of Experimental Social Psychology , Evolution and Human Behavior i wiele innych), których publikacje tworzą najnowszą naukę.

Potwierdzeniem naszej pracy jest pozytywne przejście weryfikacji największego międzynarodowego agregatora naukowych treści – Research Blogging .

Wszystkim dotychczasowym i nowym czytelnikom, fanom, rssowiczom dziękujemy za zaufanie i pomoc w popularyzacji nauki.

Piszemy dla Was i dzięki Wam więc mamy nadzieję, że już zawsze będziecie głodni wiedzy.

Badania.net dołączyły również do internetowej społeczności na blip.pl (bardzo lubię informować przyjaciół).

Tym samym zapraszamy wszystkich blipowiczów do dodania naszej strony do obserwowanych.

Można także znaleźć nas w serwisie Eioba gdzie znajdują się przedruki większości naszych artykułów.

Chcielibyśmy aby strona badania.net kojarzona była z “Najciekawszymi badania naukowymi EVER”.

Jeśli podzielacie nasze zdanie, pochwalcie się znajomym jak wiele już wiecie i wskażcie im drogę do źródła.


WKS Wieluń - MKP Bzura 3:0 (2:0)

W meczu z WKS Wieluń nasi piłkarze odnieśli porażkę 3:0.

Mimo tego, iż spotkanie zakończyło się niepowodzeniem, Bzura zagrała zacięty i wyrównany mecz.

Niestety około 70 minuty z powodu drugiej żółtej kartki boisko musieli opuścić: Śludkowski a następnie Koziak Marcin a to w znacznym stopniu ułatwiło zwycięztwo piłkarzom WKSu.

Bzura zagrała: Fortecki, Ciszewski, Waliszewski, Kałuziński, Kołodziejski, Rosiecki, Śludkowski,. Chmielecki, Kaziak Marcin, Ziemniak, Szefer.

Zmiany: w 46 minucie za Szefera - Koziak Michał, w 75 minucie za Kołodziejskiego – Szpiegowski.


Wypędźmy Lota i jego rodzinę z miasta, bo oni czystość zachowują; taką była odpowiedź mieszkańców Sodomy.

Wybawiłem Lota i jego rodzinę; tylko żona jego, powszechną karą została dotkniętą.

Kara nastąpiła po moich przestrogach; deszcz kamienny na występnych spuściłem.

Mów: chwała niech będzie Bogu!

pokój Jego wybranym!

Któż zasłużył na pierwszeństwo.

Bóg, czy bałwany?

On to stworzył niebo i ziemię, On wylewa deszcz na wasze pola; daje wzrost roślinom, ozdobom waszych ogrodów.

Czyż moglibyście stworzyć choć jedno drzewo?

Czyż Bóg ma równego sobie?

a jednak do czci Jego fałszywe bóstwa mieszacie.

Któż jest ten, który umocnił ziemię, który umieścił w jej łonie źródła rzek, a na jej powierzchni powynosił góry, i pomiędzy dwoma morzami położył nieprzebyte tamy?

Czyż może mieć równego sobie?

większa część ludzi pogrążona jest w nieświadomości.

Któż jest ten, który zadość czyni modłom żebrzących w uniesieniu?

który z nich ciężar zdejmuje, a was potworzył na miejsce wygasłych pokoleń?

Czyż ma równego sobie?

jakże mało rozważacie.

Któż jest ten, który was pośród ciemności po morzach i ziemi prowadzi, który posyła obłoki jak gońców łask niebieskich?

Czyż może mieć równego sobie?

Chwała niech będzie Najwyższemu!

przekleństwo bałwanom!

Któż jest ten, który stworzył człowieka, i który go wskrzesi, który go karmi darami niebios i ziemi?

Czyż ma Bóg równego sobie?

okażcie dowody jeśli prawda jest przewodnikiem waszym.

Powiedz im:

Nikt prócz Boga nie zna tajemnic nieba i ziemi.

Ludziom zakryte jest zasłoną

Kiedy zmartwychwstaną.

Uświadomieni są o życiu przyszłem; lecz wątpią o tym, i zamykają oczy by nie widzieć tego widoku.

Niewierni mówią: gdy grób połączy prochy nasze, z prochami ojców naszych, byćże to może, abyśmy na nowo odżyli?

Ta obietnica, którą nam pochlebiają i którą łudzono ojców naszych, jest tylko starożytną bajką.

Powiedz im:

Przebiegnijcie ziemię, a zobaczycie jaki był koniec przewrotnych i bezbożnych.

Niech cię los ich nie obchodzi, nie lękaj się spisków.


To internetowa telewizja skupiająca się na wywiadach z dziennikarzami, ludźmi mediów, działaczami trzeciego sektora.

Z nagrań dowiedzieć się można jak zaczynali i jakie rady dla młodych dziennikarzy mają m.in. Edwin Bendyk, Bartek Chaciński, prof. Wiesław Godzic, Mariusz Szczygieł, Olaf Szewczyk czy Maciej Woroch.

W ramach MAMTV zamieszczane są też relacje z ważnych wydarzeń medialnych, konferencji i wykładów.


Laski (powiat jarociński)

Laski – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie jarocińskim, w gminie Żerków.

Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Chrzan.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kaliskiego.


a to pięćset dwadzieścia cztery, tak troszkę okrężnie, bo tak jakby zawracał w lewo, tak jak patrzyłam na planie

a już pani mówię ile dokładnie...

też pół godziny wszystko wychodzi, na na pół godziny w rozkładzie

jak często, no właśnie bo ja muszę

to ja tutaj pani bym

to pan mi poda FILLER od osiemnastej z minutami te pięćset sześć, jak tam ___

dobrze...

czy ci to tak

pani, potrzebuje być tam na?

dzień?

o to

na dziewiętnastą na Bródnie

tak tak tak ...

___ to tak niby o pół go

a proszę pani to tak osiemnasta cztery

to za wcześnie tak

osiemnasta dziewiętnaście

tak

i osiemnasta trzydzieści cztery to już będzie tak za późno, to już tak na styk

to jest pięćset sześć tak?

a

tak

pięćset dwadzieścia cztery mi pan poda i E trzy

dobrze...

to było z jednego przystanku ___ będzie z przystanku Centrum

przy Novotel tu przy nowo

FILLER nie

nie?

nie proszę pani z przystanku pod Galerią

FILLER a w tą stronę no tak

tak, bo on jedzie FILLER jedzie

tak

pięćset dwadzieścia cztery jedzie w kierunku Bankowego

tak

a E trzy jedzie jeszcze na Plac Zamkowy

FILLER to inaczej tam w byle co z Placu Bankowego

z Bankowego metrem szybciej się tam przemieszczę i to wtedy tak

no jakby pani pięćset cztery pięćset dwadzieścia cztery jechała to w ogóle mogłaby pani z Placu Wilsona

podać

dobrze

i to byłoby najrozsądniejsze

dobrze to tak mi pan poda...

dobrze...

to z Placu Wilsona będzie pani jechała...

osiemnaście minut

o no to tam pojadę tak

tak FILLER proszę pani osiemnasta dwadzieścia cztery

tak

osiemnasta trzydzieści osiem

tak

i

kolejny czterdzieści osiem tak awaryjnie

a czy E czy E trzy?

a E trzy to już tam nie jeździ, ale o tej porze to już E trzy w ogóle chyba już nie jeździ już pani

dobrze, to dziękuję bardzo, do widzenia

proszę bardzo

do usłyszenia


2008-11-17: Wrocław: "Podróż na Wschód 2008" - pokaz zdjęć

25 listopada w Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu odbędzie się kolejne wydarzenie prezentujące kulturę i tradycję Tybetu.

O godzinie 17:00 odbędzie się pokaz zdjęć autorstwa Marii Kulik, Wojtka Plucińskiego, Jarosława Kotasa i Szymona Jabłońskiego wykonanych podczas Podróży na Wschód 2008.

Fotografie zostały zrobione podczas pobytu uczestników Podróży w tybetańskich klasztorach północnych Indii i Nepalu na przełomie października i listopada.

Wyjazd zorganizowany został przez Międzynarodową Sanghę Tenzina Wangyala Rinpocze, Mistrza Dzogczen Tradycji Yungdrung Bon.

Tematyka zdjęć omówiona zostanie przez mnicha Szymona Jabłońskiego.

Zobacz też

Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu: wykład pt. "Yungdrung Bon Odwieczna Tradycja"

Wrocław: 26 czerwca kolejny wykład w Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu

Źródła

lista dyskusyjna Wikinews


dzień dobry, xxx, słucham

dzień dobry pani, proszę panią, chciałem się taką rzecz spytać FILLER autobus linii pięćset czternaście niskopodłogowy FILLER FILLER do godziny dziewiątej FILLER z pętli FILLER Nowy Rembertów FILLER

FILLER tutaj z przystanku Nowy Rembertów

tak koło kościoła

dobrze Nowy Rembertów FILLER i od której pan życzył?

FILLER do dziewiątej

FILLER to jest tak, proszę pana, mamy ósma trzydzieści sześć, jest niski

FILLER

ósma trzydzieści sześć i dziewiąta czterdzieści

FILLER aha

rozumiem

w kierunku

Centrum oczywiście

tak

tak

tak oczywiście

tak

a

ósma

sto osiemdziesiąt trzy?

FILLER a sto osiemdziesiąt trzy już podaję...

FILLER a sto osiemdziesiąt trzy mamy, proszę pana, ósma dwadzieścia sześć, czyli nie mamy dziewiąta pięćdziesiąt osiem

rozumiem, rozumiem, dziękuję pani uprzejmie

dziękuję panu

dziękuję się, do widzenia

do, ja również, widzenia


Kultura lendzielska

Kultura lendzielska to kultura neolityczna (ok. 5000–4000 p.n.e.), z kręgu kultur naddunajskich której nazwa pochodzi od miejscowości Lengyel koło Kaposvaru na Węgrzech.

Obszar występowania

Ludność tej kultury zajmowała obszary południowych Moraw, zachodniej Słowacji, zachodnich Węgier oraz przylegających części Austrii, Słowenii i Chorwacji.

Twórcy tej kultury osiedlili się także na Śląsku, Małopolsce, Wielkopolsce i na Kujawach.

Grupy lokalne na ziemiach polskich

Na podstawie szczegółowej analizy ceramiki wydzielono następujące grupy:

grupa ociecka (Górny Śląsk)

grupa modlnicka (Małopolska)

grupa brzesko-kujawska (Kujawy)

Charakterystyczne wytwory kulturowe

Cechą charakterystyczną wyżej wymienionych grup jest występowanie naczyń na pustej nóżce, amforek i mis, zdobionych jedynie plastycznymi guzkami.

Osadnictwo i gospodarka

Zakładano bardzo rozległe osady, złożone zarówno z dużych domów naziemnych zbudowanych na planie prostokątnym, jak również ziemianki o planie owalnym.

Spotyka się osady otwarte, ale też otoczone rowami obronnymi.

Ludność zajmowała się zarówno rolnictwem jak i hodowlą bydła.

Terenami eksploatowanymi przez gospodarkę rolno-hodowlaną były już nie tylko dna dolin rzecznych, ale także brzegi wysoczyzn.

Obrządek pogrzebowy

Zmarłych chowano na cmentarzyskach w pobliżu osad, w pozycji skurczonej, w grobach szkieletowych wyposażonych w ceramikę oraz narzędzia krzemienne.


Zasadnicze pytanie, które należy zadać, dotyczy podstawy, na której autor sprawozdania w sposób niedopuszczalny interpretuje stanowisko minister Gilowskiej.

W treści nie podano żadnego dowodu, który taką interpretację by uprawdopodobnił.

W żadnej mierze nie można jej więc uznać za wiarygodną.

Kolejna wersja projektu ustawy powstała w dniu 20 września 2007 r., po zdjęciu dotychczasowego projektu z porządku obrad w dniu 19 września 2007 r.: „Projekt ten zakładał pozostawienie podatków od wideoloterii na dotychczasowym poziomie 45% i wprowadzał obowiązek uiszczania dopłat do tych gier”.

Cytat ze sprawozdania.

Fragment o wprowadzeniu obowiązku uiszczania dopłat jest zaprzeczeniem cytowanego wcześniej fragmentu, projekt z 5 września „przewidywał dopłaty oraz brak obniżki podatków, tj. pozostawienie progu 45%, co oznaczało utrzymanie barier wejścia na rynek wideoloterii”.

Projekt z 20 września nie mógł więc wprowadzić czegoś, co było już obecne w projekcie z 5 września.

Manipulacja ta jest oczywistą konsekwencją kłamliwej interpretacji stanowiska minister Zyty Gilowskiej, o czym pisaliśmy powyżej.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że autor sprawozdania sam gubi się w datach i terminach, gdyż po informacji o przygotowaniu w dniu 20 września 2007 r. nowej wersji projektu ustawy, pisze: „Ostateczna wersja projektu ustawy datowana jest na dzień 5 września 2007 r.”.

Należy zapytać, który zatem z projektów jest ostateczny, albo jaką datę miał projekt, który autor sprawozdania przedstawia jako ostateczny.

W związku z nieścisłościami, nieudowodnionymi sugestiami i bezzasadnymi tezami stawianymi w sprawozdaniu, w toku prac komisji zgłoszono szereg poprawek mających na celu uzupełnienie i skorygowanie treści sprawozdania w taki sposób, aby opisywane w nim zdarzenia odpowiadały stanowi faktycznemu.

Ze względów politycznych wielu poprawek nie zdołano wprowadzić, aczkolwiek jedna z nich, przyjęta przez komisję, stanowi podsumowanie prac legislacyjnych trwających w latach 2006–2007 i wskazuje, że: „Na podstawie zebranego materiału dowodowego komisja ustaliła, że toczące się w latach 2006–2007 prace nad nowelizacją ustawy hazardowej były prowadzone zgodnie z prawem.

Prace zostały jednak przerwane na skutek przyspieszonych wyborów parlamentarnych.

W dniu 7 września 2007 r. odbyło się w Sejmie głosowanie nad ustawą zwiększającą ryczałt od automatów do gier o niskich wygrany z dotychczasowego poziomu 125 euro do 180 euro miesięcznie.

Zgodnie z protokołem ustaleń stałego komitetu Rady Ministrów z dnia 8 listopada 2007 r. przewodniczący komitetu Przemysław Gosiewski zobowiązał ministrów do wycofania projektów dokumentów przyjętych przez stały komitet Rady Ministrów, w tym projektu nowelizacji ustawy o grach i zakładach wzajemnych”.


Dla asekuracji trybunału stał w Nowogródku pułk imienia Massalskich, na który mógł rachować książę biskup, a majorem tego pułku był niejaki Rożniecki, który miał ścisłej przyjaźni związki z panem Ignacym Wołodkowiczem.

Księciu biskupowi i marszałkowi trybunału szło o to najwięcej, aby przestraszyć Radziwiłłowską partią; a pałając zemstą na pana Wołodkowicza, chcieli koniecznie jego dostać, aby do egzekucji przywieść kontumacjalny dekret na niego zapadły za zbrojne najście kapturu.

Układają się więc z panem Rożnieckim, aby on dostał żywcem Wołodkowicza, a podły jurgieltnik takiego ima się sposobu: przebrawszy się za markietana, przybiega do Nieświeża dla widzenia się z panem Wołodkowiczem i wmawia w niego, że jest szczerze poświęconym dla Rzeczypospolitej i księcia wojewody, że większą część oficerów przekabacił, i przysięga mu, że cały regiment akces zrobi do konfederacji nieświeskiej, oprócz może kilku oficerów i szefa, których powiążą.

Trzeba więc koniecznie, ażeby pan Wołodkowicz jako konsyliarz konfederacji tajemnie zjechał do Nowogródka, aby nie dać czasu księciu biskupowi ani członkom trybunału umknąć, jak wybuchnie powstanie pułku - i żywcem ich połapie co do jednego.

Wstyd powiedzieć, ale brat rodzony pana Ignacego do tak czarnego podstępu należał, aby po nim odziedziczyć znaczne spuścizny.

Pan Ignacy, co od dawna ostrzył zęby na księcia biskupa, nie mógł się oprzeć mamiącej nadziei dostania go w swoje ręce.

A że przy niesłychanym męstwie był bardzo zarozumiały, nikomu się o tym nie zwierza, a pewny swego, puszcza się sam jeden do Nowogródka i przed samym świtem zajeżdża na kwaterę pana Rożnieckiego.

Ale wszystko już było przygotowane do jego zguby.

W kilka chwil po jego przybyciu cały regiment otoczył dom majora.

Poznał pan Wołodkowicz zdradę, ale już poniewczasie; dobywa szabli i próbuje przedrzeć się przez wojsko.

Żołnierzom zabroniono było do niego strzelać, bo trzeba było koniecznie sądownie jego zamordować.

Pan Ignacy po kilkakrotnie łamał szeregi, ale nowe się formułowały, bo obiecano żołnierzom sto czerwonych złotych, jeżeli go wezmą.

Cofnął się do domu pan Ignacy, a stamtąd wleciał w ogród, próbując gęstwiną z niego wysunąć się aż do farnego kościoła, skąd może nie odważono by się go porwać.

Ale wszelkie drogi do niego już były przeciętymi, a płoty od ogrodu wywrócono, by go coraz w ciaśniejszym ostępie ściskając, na koniec znużonego porwać.


Herman (Moralin)

Herman, imię świeckie: Lew Moralin (ur. 24 grudnia 1956 w Nowo-Jazykowie) – arcybiskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

W 1975 ukończył naukę w szkole medycznej; przez dwa lata pracował w zawodzie, równolegle ucząc się na wydziale historyczno-filologicznym uniwersytetu w Gorkim.

19 sierpnia 1983 przyjął święcenia diakońskie i rozpoczął służbę w soborze Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu.

8 marca następnego roku złożył wieczyste śluby zakonne i dwa dni później przyjął święcenia kapłańskie.

Został skierowany do pracy duszpasterskiej w parafii Narodzenia Matki Bożej we wsi Likin Sudugodski w eparchii włodzimierskiej.

Równolegle w trybie zaocznym ukończył seminarium duchowne w Moskwie.

Od 1987 archimandryta.

W latach 1989–1993 był proboszczem dwóch parafii: Opieki Matki Bożej i św. Nikity w Juriewie Polskim.

Od 1991 był równolegle dziekanem dekanatów juriew-polskiego i kolczugińskiego.

28 marca 1993 w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie miała miejsce jego uroczysta chirotonia na biskupa jakuckiego i wilujskiego.

Od 1995 nosił tytuł biskupa jakuckiego i leńskiego.

Od 2000 arcybiskup kurski i rylski.


Zresztą " przeniesienie do sieci " nie nastąpi, tak jak nie nastąpiło " przeniesienie na komputery ".

W pewnym momencie ludzie znajdą się w sieci, mnóstwo rzeczy zostanie offline i nigdy się w sieci nie znajdzie.

Po prostu zaczniemy używać sieci zamiast dysku - już teraz pewnie z czegoś tam każdy korzysta, jak nie z bramki pocztowej (kiedyś większość ludzi jednak używała outlooków itp.), to z przeglądarki zdjęć.

Przeniesienie (dla mnie) zakłada podjęcie decyzji o zmianie - coś jak przejście między systemami operacyjnymi.

W przypadku sieci większość ludzi tego nawet nie zauważy.

W sprawie metki.

Przeceniasz te podziały, bo ich reprezentanci najgłośniej krzyczą.

Większość użytkowników komputerów nawet nie zauważy, jaki masz system operacyjny i nie zwraca na takie szczegóły żadnej uwagi.

Dopóki są w stanie znaleźć ikonę w stylu globu/kompasu/wielkiego " e " podpisanej " internet ".

Tak jak dla większości ludzi nie jest istotne kto zrobił płytę główną, pamięć czy dysk twardy, może wkrótce nie być istotne kto zrobił system operacyjny.

Oczywiście marki pozostaną i dalej będą mieć znaczenie, ale na innym poziomie.

Apple nie jest znany z produkcji systemu operacyjnego, ale całych rozwiązań.

Microsoft dążył do tego, żeby " pecet " był synonimem komputera z Windowsem (po angielsku w zasadzie jest) i to może okazać się błędem, bo coraz więcej firm sprzedaje pecety z Linuksem (np. Dell) i schizofrenia się robi.

Ciekawe co będzie dalej, biurowa wersja xboksa?


W panelu poświęconym ocenie relacji reporterskich w najgorętszym okresie konfliktu o krzyż (3 – 10 sierpnia) obok Janiny Jankowskiej wzięli udział: Wiktor Świetlik z CMWP, publicysta Rzeczpospolitej Piotr Zaremba, Jerzy Jachowicz z Radia Wnet oraz Marek Zając z tygodnika Przekrój.

Zdaniem tego ostatniego „media po raz kolejny odbyły rytualną wojnę światopoglądową i do tego właśnie posłużyli im ludzie będący po obu stronach Krakowskiego Przedmieścia”.

Zdaniem wiceszefa Przekroju „zdecydowana większość mediów była do bólu przewidywalna – wystarczyło spojrzeć na winietę, by przewidzieć, co się przeczyta”.

Z tą opinią zgodziła się Janina Jankowska, widząc w tym problem i wskazując na jego rozwiązanie: „Trzeba wrócić do najbardziej elementarnej zasady w dziennikarstwie: oddzielenia informacji od komentarza.

Bardziej emocjonująca okazała się druga część sesji – panel dyskusyjny poświęcony polityce redakcyjnej.

Redaktor naczelny tygodnika Newsweek Wojciech Maziarski stwierdził od razu: „Nie mieliśmy żadnej takiej.

Rolą tygodnika jest udostępnienie łamów różnym stronom dyskusji w ważnych sprawach.

Tak było w przypadku krzyża i jest w każdej innej”.

Wsparł go Wojciech Szeląg z Polsat News: „Dla telewizji informacyjnej zadanie jest proste: informować i to robiliśmy”.

Oponował Tomasz Sakiewicz z Gazety Polskiej: „Nasze relacje różniły się od tego, co można było zobaczyć w mediach main-streamowych.

Dziennikarze powinni wytłumaczyć się ze świata, jaki pokazują”.

Na inny aspekt problemu wskazał Bogumił Łoziński z Gościa Niedzielnego: „Czytelnik powinienem był móc dowiedzieć się czegoś o wrażliwości uczestników sporu, tymczasem w materiałach dziennikarskich zbyt często znajdował inwektywy na nich”.

Swoistym podsumowaniem było spojrzenie językoznawcy – dr. Rafała Zimnego z Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.

Prezentując analizę dotyczącą języka stosowanego w debacie publicznej w sporze o krzyż wskazał na zjawisko „bigbrotheryzacji języka, gdyż współczesne media oferują łatwe, pozbawione czynnika refleksyjnego utożsamianie się z grupą, rozpoznawalną dzięki symbolom.


Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Pan poseł Stanke pyta o konsekwencje techniczne tego rozwiązania, mając na myśli to, w jakim stanie będą drogi po okresie zimowym.

Rzeczywiście widziałem zdjęcia dróg po sezonie zimowym z wielu krajów.

Na przykład w Szwecji, gdzie wszyscy kierowcy mają możliwość korzystania z tego typu opon, a nie tylko wybrana grupa osób, i są odpowiednie technologie kładzenia nawierzchni odpornej na ścieranie, dochodzi mimo wszystko to wyżłobienie rowków, prawda.

To widać ewidentnie.

Natomiast w Polsce w obowiązującym dzisiaj stanie prawnym nie można jeździć na oponach z kolcami i my tego stanu nie zmieniamy.

Dopuszczamy tylko do zawodów, które odbywałyby się incydentalnie gdzieś tam w jakimś miejscu, a konsekwencje finansowe tutaj mamy.

Rząd był przeciwny wprowadzeniu tego projektu dopóty, dopóki się nie pojawiło określenie „odpowiedzialność zarządcy drogi”.

Jeżeli zarządca drogi wespół z organizatorem podejmują wspólnie taką decyzję, muszą mieć świadomość tego, że jeżeli będą konsekwencje w postaci zniszczonej drogi, to trzeba będzie je usunąć.

Takie ryzyko bierze na siebie albo organizator, albo zarządzający drogą.

Mówimy o wąskim wycinku prawa o incydentalnym charakterze.

Nie zostało to powiedziane, ale wprowadzenie tej zmiany umożliwi nam dostąpienie zaszczytu zorganizowania jednej z najbardziej w tej chwili prestiżowych imprez samochodowych w Europie.

Dzięki temu posunięciu ktoś tam znowu zauważy, że Polska jest fajnym krajem, gdzie ludzie potrafią w odpowiednich momentach dostosować prawo do potrzeb.

Nie odpowiem posłowi Kossakowskiemu, bo nie zadał pytania.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Ewa Kierzkowska:

Dziękuję uprzejmie panu ministrowi.

Czy pan poseł sprawozdawca widzi potrzebę zabierania głosu?

Bardzo proszę, pan poseł Jan Tomaka.

Poseł Jan Walenty Tomaka:

Pani Marszałek!

Panie Pośle!

Przedstawiciel chyba Lewicy w swoim wystąpieniu wyraźnie powiedział, że niemal w tym samym czasie do Komisji Infrastruktury trafiły chyba cztery projekty związane ze zmianami Prawa o ruchu drogowym.

Komisja stara się łączyć pewne elementy.

W tym przypadku również połączono elementy pochodzące z dwóch odrębnych ustaw.

Do ustawy omawianej dzisiaj dołączono jedną ze zmian proponowanych w tzw. ustawie rowerowej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Ewa Kierzkowska:

Również dziękuję panu posłowi.

Zamykam dyskusję.


Vestmanna

Vestmanna (duń. Vestmannahavn) - miasto położone na wyspie Streymoy, znajdującej się w archipelagu Wysp Owczych.

Miasto liczy 1 227 mieszkańców , jest to siódme pod względem liczby mieszkańców miasto w tamtej okolicy.

Administracyjnie znajduje się w ramach regionu Streymoy i gminie Vestmanna kommuna.

Etymologia nazwy tego portu nie jest jednoznaczna i może się odnosić nawet do czasów zanim na Wyspy Owcze przybyli Wikingowie.

Najbardziej prawdopodobna wersja zakłada, że odnosi się ona do tak zwanych Westmanów, czyli Ludzi Zachodu, jak mieszkańcy dawnej Skandynawii zwali celtyckich osadników, którzy często zapuszczali się w rejony północne, szczególnie ze Szkocji i Irlandii.

Dawniej także Farerczycy używali nazwy Vestmannahavn, która przy takiej interpretacji oznaczałaby dokładnie Port Ludzi Zachodu.

Jeśliby przyjąć taką interpretację, oznaczałoby to, że dzieje osadnictwa na terenie osady sięgają nawet IX wieku.

Havn oznacza zaś port, więc razem takie połączenie daje Port Ludzi Zachodu.

Istnieje jednak pogląd, iż nazwa ta odnosi się do położenia miasta, które znajduje się na zachodnim brzegu wyspy Streymoy.

Geografia

Położenie

Osada Vestmanna znajduje się w północnej części wyspy Streymoy, na jej zachodnim brzegu.

Nie przylega od żadnej strony do otwartego oceanu, jednak na zachód znajdują się wody niewielkiej zatoczki, wychodzącej na cieśninę Vestmannasund, ciągnącej się od północnego krańca wyspy Vágar, do krańca południowego, gdzie wpada do wód fjordu Vágafjørður.

Miejscowość jest otoczona przez szczyty górskie - od północy są to: Melin (293 m n.p.m.) i Hægstafjall (296 m n.p.m.), od wschodu: Loysingafjall (639 m n.p.m.), Moskurfjall (624 m n.p.m.), a od południa Økslin (317 m n.p.m.).

Przez miasto to przepływa także kilka niewielkich rzek ze zboczy tychże gór, głównie od strony wschodniej.

Najbliższymi osadami ludzkimi są położone na południu Kvívík, Stykkið i Leynar, do których prowadzi jedyna droga z Vestmanna.

Na północ od miejscowości znajduje się wybrzeże Vestmannabjørgini, będące dużym skupiskiem klifów skalnych oraz wystających z wody skał i szkierów.

Wysokość tych klifów sięga nawet 500 m n.p.m., natomiast szkiery miewają nawet 100 metrów.

Znajdują się tam też liczne kolonie ptaków morskich i fok.

Groty te są wykorzystywane przy organizowaniu koncertów muzyki poważnej ze względu na swoją akustykę, są także atrakcją turystyczną, której zwiedzanie zapewniają Sp/f Skúvadal oraz Vestmannabjørgini Sp/f .


Flattr to nie jedyny tego rodzaju projekt.

Już od conajmniej dwóch lat słychać o Vodo – a na blogu tego projektu przeczytałem jeszcze o VRM, Contingency Market, 1p2u oraz Kachingle.

Założenie jest zawsze podobne: internauci mogą dobrowolnie przekazywać drobne sumy członkom wirtualnej organizacji twórców współpracujących z daną platformą techniczną.

Organizacja ta następnie dystrybuuje środki swoim członkom – czyli coś w rodzaju organizacji zbiorowego zarządu, tylko nie korzystającej z mechanizmu praw autorskich.

Rozwiązania takie są ciekawe dlatego, że są oszczędne – nie wymagają kupienia czegokolwiek (zbędnego): płyty, koszulki, itd., pozwalają po prostu zapłacić twórcy (teoretycznie za treści konsumowane online, ale w praktyce można komuś zapłacić wyłącznie za to, że się go lubi).

Wszystkie projekty są ciągle w głębokiej fazie beta, więc kwestia, czy da się przekonać internautów do mikropłatności (próby trwają od lat, bez skutku) pozostaje otwarta.

Myślę, że paradoksalnie może się to prędzej udać piratom niż „zwykłym” biznesom sieciowym – mogą oni stosować argument długu wdzięczności, zaciągniętego przez ściąganie treści z sieci.

Choć, jeśli dobrze rozumiem, systemy takie jak Flattr mogą też być podczepiane pod serwisy twórców, które dobrowolnie udostępniają treści (np. pod blogi).

Tu warto wspomnieć o projekcie Kickstarter – który pozwala finansować w rozproszony sposób twórczość (czyli coś na kształt Sellaband znanego w Polsce dzięki Julii Marcel, tylko nie ograniczonego do muzyki).

Takich projektów było już wiele, i pewnie trzeba poczekać dłużej niż kilka miesięcy, by mieć pewność, czy idea chwyciła.

Ale wystarczy chwilę poklikać, by poczuć siłę społeczności Kickstartera, która co i rusz funduje projekty na kilka lub kilkanaście tysięcy dolarów.

Być może to wpływ kryzysu, który przycisnął wiele osób do ściany i uświadomił, że twórcy muszą z czegoś żyć?

Lub też przybierającego na sile „makers movement”, ruchu opartego na rzemieślniczej produkcji dóbr w małych nakładach (a takie projekty finansują często inwestorzy na Kickstarterze).


Drażni mnie nowa moda reklamowa, która opanowała wiele stron internetowych.

Banery postanowiły wyrwać się ze swoich ramek i witać gości dziwnymi formatami przesłaniającymi większość strony.

Część takich reklam po chwili sama się chowa, inne trzeba własnoręcznie wysłać tam, gdzie ich miejsce.

Bez względu na formę przywoływania reklam do porządku, wszystkie takie dziwolągi powodują, że mam ochotę natychmiast zwiać z odwiedzanej strony.

Nigdy nie stosowałam wtyczek blokujących reklamy.

Nie jestem przeciwniczką okraszania stron elementami reklamowymi – u siebie także to robię.

Jednak im częściej potykam się o „puchnące” kampanie, tym większą mam ochotę pozbyć się wszelkich reklam ze stron.

Czy takie „gadżety” przynoszą jakieś korzyści poza wkurzaniem internautów.

A może tylko mnie irytują nachalne reklamy.


Od września 2010 roku realizowany jest projekt I edycji Szkoły Młodzieżowej Akcji Multimedialnej.

Bierze w nim udział 10 redakcji Qmamów wybranych w czasie rekrutacji.

Poniżej lista wybranych redakcji:

Bez tytułu Reaktywacja, Raciąż Elektrowstrząsss, Radomsko Fenomenik,Wola Rębkowska Kopernik News, Częstochowa Look, Sokółka MP4, Kościerzyna Nowy Łosiu, Opole Propaganda, Legionowo Rewelacje, Knurów SQL News, Lubaczów

Uczestnikom Szkoły MAM Fundacja gwarantuje przeprowadzenie 6 - do końca czerwca 2011 r. bezpłatnych szkoleń z zakresu komunikacji, wiedzy o mediach, gatunkach dziennikarskich, prawa autorskiego i prasowego.

Celem zajęć jest przygotowanie młodzieży do świadomego i krytycznego korzystania z mediów oraz stworzenie lokalnych, młodzieżowych multimedialnych centrów informacji.

Projekt zakłada, że w czasie realizacji ale także po nim młodzież będzie potrafiła zgodnie z zasadami sztuki i etyki informować o tym, co się wokół niej - w mieście, na podwórku, osiedlu, domu kultury, czy w szkole dzieje.

Każdy warsztat kończy się opublikowaniem numeru Qmama, multimedialnej e-gazety dostępnej w serwisie www.mam.media.pl

Poniżej dotychczas opublikowane Qmamy w ramach Szkoły MAM.

Szkolenia dla redakcji SQL NEWS z Lubaczowa odbywają się dzięki wsparciu finansowego Fundacji PGNiG


Ulica Tadeusza Kościuszki w Mińsku Mazowieckim - jedna z głównych ulic Mińska Mazowieckiego.

Łączy ul. Warszawską z dworcem kolejowym.

Do miasta została włączona w okresie I wojny światowej.

Można na niej wyróźnić 5 przecznic.

Na skrajnych obowiązują zasady ruchu standardowe dla obszaru zabudowanego.

Środkowe przecznice są jednokierunkowe (w stronę stacji).

Po obu stronach jezdni znajdują się chodniki na całej długości.

Zabudowa

Ważniejsze obiekty wzdłuż ulicy (w tym narożne z adresem na innej ulicy):

Starostwo Powiatowe

Urząd Miasta

PKO BP

redakcja Co słychać?

Przychodnia rejonowa Zakładu Opieki Zdrowotnej

Przedszkole Miejskie nr 1

Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

Salezjańskie Liceum Ogólnokształcące i Gimnazjum

Poza tym na całej długości ulicy rozlokowane są liczne punkty handlowe i usługowe, oraz bloki mieszkalne.

W kwartałach których naróżniki są styczne ze skrzyżowaniami Kościuszki, znajduje się większość budynków organów państwowych i samorządowych oraz duża część sektorów handlowego i usługowego.


Zbyt dużo lakieru na włosach, tanie perfumy w stylu tych, co w przezroczystych flakonikach wiszą w galeriach handlowych pod schodami ruchomymi, tuż obok stoiska z krówkami, i zęby zniszczone nikotyną.

W tej szkole starałbym się zachowywać grzecznie, bo spotkania z panią dyrektor nie były zbyt przyjemne, szczególnie w upał.

- Napije się pan?

- głos dla dopełnienia przerażającej wizji pulsował jak porysowana płyta.

- Szklankę mleka, jeśli będzie pani tak dobra.

- Jasne, akurat, taki z pana zawodowiec.

Dodamy do tego mleka trochę kawy.

Może jeszcze czegoś?

- pani dyrektor znała się na filmach.

- Kawa tak, cukier nie, przewodniczący szkolnego kółka zainteresowań.

- Ale po co?

- pani dyrektor wstała i wyjęła z szafki czajnik elektryczny.

- Mówiłam panu przez telefon, że dzieci u nas nie znają angielskiego, mamy nauczycielkę, przekwalifikowaną z plastyki, wie pan, jak jest w szkolnictwie.

- Czajnik zaczął parować, od otwartego okna buchało gorąco, makijaż na twarzy pani dyrektor trzymał się dzielnie, a ja zaczynałem żałować, że z czegoś do kawy jednak zrezygnowałem.

- Liczby nie kłamią.

Numerki wskazują na komputery w szkolnej bibliotece.

- Słoiczek po markowej kawie okazał się atrapą, na szczęście w mojej twarzy pani dyrektor wyczytała groźbę.

- Zaraz przyjdę.

Popatrzyłem na regał, na którym stało kilka przypadkowych książek i jeden grubszy tom oprawiony w gazetę.

Nie musiałem odchylać postrzępionej Wyborczej, żeby wiedzieć, co jest w środku.

Miałem taką książkę w schowku, w samochodzie.

Namacałem w kieszeni rewolwer i wyszedłem z gabinetu na korytarz.

Pani dyrektor rozmawiała ze starszą kobietą.

Wyglądającą na nauczycielkę plastyki.

Nie zdążyłem zaobserwować niczego więcej

To ostatnie, co pamiętam.

Ból przyszedł dopiero później.

Ocknąłem się w obcym pokoju.

Byłem przywiązany do dziecięcego krzesła, wszystko mnie bolało od tej przykurczonej pozycji.

Starałem się nie ruszać, lina zacisnęłaby się przy każdej próbie.

Skupiłem uwagę na tym, by cokolwiek dostrzec zza snopu oślepiająco jasnego światła skierowanego wprost na mnie.

Udało mi się w końcu wypatrzeć łysego mężczyznę, podobnego do kuropatwy.

Przeglądał moje dokumenty, uśmiechając się przy tym złośliwie.

- Rough O. Rottingwood...

- przeczytał nazwisko, na które wystawiona była moja licencja - Zaraz nam powiesz, dla kogo pracujesz, gołąbeczku...


Chors .

Bóstwo ruskie, niepewnej autentyczności.

Wspomina o nim Powieść minionych łat pod 980 r. w znanym „katalogu " bogów księcia Włodzimierza W., a za nim kilka źródeł zależnych, wtórnych, nadto Słowo o wyprawie Igora na Połowców.

Na podstawie Słowa uczeni widzą w Chorsie boga słońca, albowiem książę Wsiesław „wielkiemu Chor-sowi nocą drogę przebiegał ".

Twierdzą oni, że książę, jakby jakiś duch ciemności, przebiegał drogę słońca, zanim wzeszło.

Brückner znów na tej samej podstawie uważał Chorsa za bóstwo księżycowe.

Zdaniem części uczonych Chors nie był bóstwem słowiańskim, lecz jakiegoś ludu obcego (tureckiego?

irańskiego?) żyjącego w państwie ruskim (Anicz-kow).

Sceptycy uważają Chorsa za echo jakiegoś kultu orientalnego, znanego może z lektury, dowolnie przez kronikarza związanego z Ru¬sią.

Etymologia nie jest ustalona.

Najwięcej uznania znajduje nawiązanie (P. Preisa, W. Mullera, Korsza i innych) do perskiego khor, khores, khorsid, do irańskiego hvar 'blask' (o słońcu).

Etymologię rodzimą zaproponował A. Brückner, nawiązując do prasł. krsb, pol. wy-chars-ły 'wynędzniały' (księżyc w stosunku do słońca?

księżyc ubywający?).

Brak podstaw do rozstrzygnięcia zarówno etymologii, jak funkcji bóstwa.

Teksty piszą jego imię w formie Chbros, Chbrs, Chns, Chors.

(Dażbog, Dadzbóg).

Wymienia go Powieść minionych lat pod 980 r. w katalogu bogów Włodzimierza W., a rękopis hipacki i chlebnikowski tej kroniki pod 1114 r. we fragmencie kroniki Malalasa (istniejącej też oddzielnie).

Wzmianki te powtarza kilka źródeł zależnych.

Słowo o wyprawie Igora nazywa ruskich książąt „wnukami Daż-boga ".

W przekładzie kroniki Malalasa wzmianka o Dażbogu jest interpolacją, datującą się na XII lub XIII w.

Dażbóg jest tam utożsamiony ze słońcem-Heliosem i nazwany jest synem Swaroga.

Autor interpretacji prawdopodobnie znał wygasające gdzieś na peryferiach Rusi pogańskie wierzenia.

Jeżeli jego informacje są rzetelne, Dażbóg był bogiem słońca i synem Swaroga, boga ognia.

Ponieważ syn Swaroga może być nazwany Swarożycem (ruska wymowa: Swarożicz), można utożsamiać Dażboga i Swarożyca, a ze względu na kult Swarożyca w Radogoszczu-Retrze można uważać Dażboga za bóstwo ogólno-słowiańskie, za bardzo rozpowszechniony epitet Swarożyca.

Ten punkt ma poparcie we wzmiankach o Dabogu (bogu ziemi i zła - wpływ chrześcijaństwa!) w folklorze serbskim.

Natomiast polskie imię Dadzbóg, notowane w XIII-XV w., może nie mieć z bóstwem nic wspólnego, lecz polegać na oddzielnej tradycji lub być nowszym odbiciem chrześcijańskiego imienia (np. Teodor?), ponieważ przeniesienie nazwy boga na człowieka nie wydaje się prawdopodobne (tabu).


2007-05-31: Polska zaskarżyła decyzję Komisji Europejskiej o obniżeniu limitów emisji dwutlenku węgla

Polska zaskarżyła decyzję Komisji Europejskiej o obniżeniu limitów emisji dwutlenku węgla.

Do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu wpłynął już wniosek w tej sprawie.

Strona polska tłumaczy, że redukcja limitów może spowolnić wzrost gospodarczy, który wymaga większego zużycia energii, a z tym wiąże się także większa emisja CO2.

Komisja Europejska słyszała te argumenty wielokrotnie, a mimo to, pod koniec marca, zredukowała o prawie jedną trzecią zaproponowany przez Polskę limit emisji dwutlenku węgla na lata 2008-2012.

Rzeczniczka Komisji Barbara Helfferich tłumaczyła, że ta decyzja podyktowana była troską o środowisko.

Znaczna redukcja limitów emisji dwutlenku węgla dotknęła także inne kraje Unii Europejskiej.

Decyzję Komisji oprotestowały zwłaszcza nowe państwa członkowskie (Słowacja i Czechy), które argumentowały, że wpłynie to negatywnie na ich rozwijającą się gospodarkę.


W Niemczech stworzono bazę danych o nazwie 0xdb , będącą katalogiem filmów zbudowanym w dużej mierze w oparciu o dane wyssane z serwisów p2p:

Projekt jest ciekawy, bo sonduje granice dozwolonego użytku (w tym wypadku przede wszystkim prawa do cytowania) - dowodząc, że można w jego ramach zrobić całkiem dużo.

Przypomina mi się projekt, o którym opowiadał kiedyś John Wilbanks z Science Commons: data miningu legalnie dostępnych streszczeń artykułów naukowych (których pełne wersje są zastrzeżone) w celu wysysania z nich przydatnych informacji / wiedzy.

Jeszcze jedna, konkretna rzecz, którą robią twórcy 0xdb, jest warta uwagi - otóż wykorzystują oni podpisy do filmów jako dane pozwalające przeszukiwać pełnotekstowo treść produkcji.

To klasyczny przykład na “użycie nieprzewidziane przez twórców” - jakich w internecie pełno.

Tu mam wątpliwość, czy korzystanie z takich nieautoryzowanych list dialogowych jest legalne (a przynajmniej w jakim zakresie?).

Jedno jest pewne - taka wyszukiwarka rzuca nowe światło na kwestię podpisów: nagle okazuje się, że piraccy tłumacze przy okazji wykonują cenną pracę archiwizacyjną.


PZL.13 (PZL-13) – projekt polskiego sześciomiejscowego samolotu pasażerskiego zaprojektowanego w 1931 roku przez inż. Stanisława Praussa w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie

Historia

W drugiej połowie 1930 roku na zamówienie Ministerstwa Komunikacji inż. Stanisław Prauss rozpoczął prace projektowe nad sześciomiejscowym samolotem pasażerskim.

Według projektu miał to być sześciomiejscowy metalowy dolnopłat pasażerski z silnikiem Pratt-Whitney Wasp o mocy 420 KM.

Projekt ten oznaczono jako PZL-13.

Jednak już na wiosnę 1931 roku Ministerstwo Komunikacji zrezygnowało z tego zamówienia i nie podjęto dalszych prac nad tym projektem.

I samolot PZL-13 pozostał w fazie projektu.

Prace projektowe zostały natomiast wykorzystane przy projektowaniu samolotu PZL.23 „Karaś”.

Użycie w lotnictwie

Samolot PZL.13 nie został zbudowany.


George A. Olah

George Andrew Olah (György Oláh) (ur. 22 maja 1927 w Budapeszcie) -amerykański chemik pochodzenia węgierskiego, laureat Nagrody Nobla.

Ukończył studia na Uniwersytecie Technologii i Ekonomii w Budapeszcie.

Po upadku powstania węgierskiego w 1956 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, a wkrótce potem do Kanady.

Tam podjął pracę w laboratorium badawczym firmy Dow Chemical w Sarnii.

Prowadził badania stabilnych karbokationów, powstających w reakcji Friedla-Craftsa.

Aby uzyskać trwałe karbokationy Olah używał superkwasów o mocy miliard, a nawet bilion razy większej od stężonego kwasu siarkowego.

Wiosną 1964 przeniósł się do laboratorium w Framingham, a następnie do Wayland.

W 1965 roku powrócił do pracy akademickiej na Case Western Reserve University w Cleveland, a w 1977 przeniósł się na Uniwersytet Południowej Kalifornii.

W 1971 roku przyjął obywatelstwo amerykańskie.

W 1994 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za wkład w rozwój chemii karbokationów.

Drugim obszarem zainteresowań naukowych było zastosowanie metanolu jako alternatywnego źródła energii.

Postulował wykorzystanie syntezy metanolu z metanu, a także z wodoru i dwutlenku węgla, a następnie zastosowanie go m.in w ogniwach paliwowych oraz w produkcji węglowodorów.


Bank znów będzie czynny do godz. 18.

Do naszej redakcji zadzwonił zbulwersowany Czytelnik.

- Niedawno zamknięta została jedna z placówek banku PKO BP przy ul. Mielczarskiego - powiedział mężczyzna (imię i nazwisko do wiadomości redakcji).

- Co prawda przeniesiono ją w inne miejsce, jednak skrócono godziny otwarcia banku.

Ozorkowianin uważa, że było to złe posunięcie.

- Teraz bank czynny jest tylko do godz. 17 - mówi.

- O tej porze wiele osób dopiero wychodzi z pracy i nie ma możliwości załatwienia jakiejkolwiek sprawy.

Elżbieta Jóźwiakowska z PKO BP informuje, że godziny pracy przeniesionej placówki zostały zmienione po analizie natężenia ruchu dokonanej w poprzedniej siedzibie.

- W nowej zwiększono obsadę personalną, by spełnić oczekiwania mieszkańców - dodaje Jóźwiakowska.

- Jednak sygnały od obecnych klientów spowodowały, że już od czerwca placówka znów będzie czynna do godz. 18.


Po raz kolejny wyniki okazały się być całkowitym przeciwieństwem przewidywań graczy.

Przede wszystkim osoby wykonujące kare czuły się istotnie gorzej od grupy kontrolnej, jednak co ciekawe – osoby będące świadkami wykazywały istotnie wyższy nastrój od sprawców i prawie taki sam jak grupa kontrolna. W obu przypadkach – sprawców i świadków – osoby błędnie przewidziały jakie konsekwencje będzie miało wymierzenie kary na ich nastrój.

Nie zmienia to faktu, że przekonanie o dobroczynnym wpływie zemsty było na tyle silne, że sprawcy, uważali, iż czuliby się gorzej gdyby nie mogli wykonać kary, a świadkowie i osoby z grupy kontrolnej zakładały, że czułyby się lepiej gdyby mogły osobiście ukarać „wolnego jeźdźca”.

okazało się, że świadkowie myślą tak samo dużo o „wolnym jeźdźcu” jak sprawcy, natomiast wykonawcy kary myślą o obiekcie kary istotnie więcej niż grupa kontrolna.

Dlaczego nie potrafimy przewidzieć negatywnych konsekwencji zemsty?

Akt ukarania drugiej osoby prowadzi do wydłużonego rozmyślania o niej, rozmyślanie natomiast przedłuża wpływ negatywnych emocji na nasz nastrój, a negatywny nastrój ponownie zmusza nas do myślenia o osobie na której się zemściliśmy.

Tak powstałe błędne koło, nie pozwala ludziom skutecznie przewidywać własnych zachowań, jednak tylko w wypadku gdy są autorami kary.

W przypadku gdy obserwują jak ktoś za nich załatwia „brudne” sprawy, sekwencja ta nie funkcjonuje.

Jednym z wyjaśnień paradoksu zemsty mogą być badania oparte na neuroobrazowaniu mózgu.

Dzięki nim wiemy, że obszary mózgu odpowiedzialne za odczuwanie przyjemności, uaktywniają się w momencie wymierzania kary.

Późniejsze badania ujawniły jednak ważny wniosek – przewidywane i odczuwane emocje różnią się od siebie znacząco.

Innymi słowy mszcząc się odczuwamy krótkotrwałą przyjemność, która w perspektywie czasu, prawdopodobnie pozostawi po sobie nieprzyjemny smak goryczy.


Jest nim tlen.

Okazuje się, że cząsteczki tlenu atmosferycznego oświetlone wiązką laserową o długości fali równej 226nm zachowują się w szczególny sposób.

Po pierwsze, cząsteczki O2 po zaabsorbowaniu jednocześnie dwóch fotonów o tej długości fali dysocjują, czyli rozpadają się na dwa pojedyncze atomy.

W dalszej kolejności te atomy po absorpcji kolejnych dwóch fotonów przechodzą w stan wzbudzony – ich elektrony przesuwają się na wyższe poziomy energetyczne.

W krótkim czasie (impuls pierwotny trwa raptem 100 pikosekund czyli 100 bilionowych części sekundy) w oświetlanym obszarze jest więcej atomów wzbudzonych niż niewzbudzonych.

Stan taki nazywa się inwersją obsadzeń i jest warunkiem koniecznym do wystąpienia emisji laserowej.

Towarzyszy temu emisja fotonu światła podczerwonego, spójnego z fotonem który wywołał przejście energetyczne.

Ostatnie przejście z poziomu pośredniego na najniższy odbywa się w sposób niepromienisty (nie jest emitowany foton)

Gdy impuls oświetlający się zakończy, w krótkim czasie atomy zaczynają przechodzić z powrotem w stan podstawowy (tzw. emisja spontaniczna) .

Istotne przy tym jest, że elektrony „wracają” na swoje podstawowe powłoki trochę „inną drogą” niż je opuściły.

W efekcie w procesie tym atom emituje jeden foton o długości fali 845nm (podczerwień).

W obszarze gdzie występuje inwersja obsadzeń, wystarczy jeden taki foton, aby wywołać łańcuchowa reakcję emisji fotonów o tej samej długości fali (tzw. emisja wymuszona ), a co najważniejsze będących w tej samej fazie, i skierowanych w tym samym kierunku co foton który tą reakcję zapoczątkował.

To właśnie emisja laserowa

No dobrze, ale co zrobić, żeby ta emisja nastąpiła akurat w kierunku lasera który ją wywołał?

Ten problem rozwiązano nadając odpowiedni kształt obszarowi, w którym skupiana jest wiązka lasera ultrafioletowego.

Obszar ten ma kształt cylindra o osi ustawionej wzdłuż promienia lasera.

Taki kształt powoduje, że najwięcej fotonów emitowanych jest właśnie w kierunku tej osi, bo w tym kierunku zachodzi najwięcej „łańcuchowych” emisji.

Część fotonów jest oczywiście emitowana w kierunku „od” lasera źródłowego i jest nieużyteczna.

Część (około 6%) ucieka na boki.

Część natomiast wraca z powrotem, po drodze rozpraszając się na obecnych w powietrzu cząsteczkach.


W dzień matki program trzeci polskiego radia zapowiedział - przygotowany specjalnie na tę okazję (sic!) - reportaż o zagrożeniach czyhających na młodzież w dzisiejszych czasach.

Redaktor jednym tchem wymienił " alkohol, narkotyki i internet ".

Reportaż jakoś mi umknął, została w głowie zapowiedź, która wraca przy okazji rządowych planów rozdawania laptopów gimnazjalistom.

Rządowe plany też nie są szczególnie nowe, przypomniały mi się w związku z Rybczyńskim (wkrótce), a wczoraj nawet trafił się w Wyborczej artykuł na ten temat, w którym dziennikarz zaczyna od odkrywczego pytania, dlaczego Intelowi zależy na sprzedaży większej liczby komputerów, a pani z Intela opowiada ciekawe anegdoty o podobnych programach w innych krajach (mimo pierwszego pytania warto przeczytać).

Na dodatek w ostatniej swojej wypowiedzi wypowiada kluczową kwestię " a co potem?"

Pomijając chwilowo kwestię tego, co znajdzie się w rozdawanych komputerach, zastanawiam się, w jaki sposób te laptopy będą łączyć się z internetem.

Rozumiem, że zasypywanie cyfrowych podziałów wymaga dofinansowania Intela/ AMD i Microsoftu (który bez mrugnięcia może wyposażyć każdą ilość komputerów dla uczniów w oprogramowanie za symboliczną opłatą), ale czyżby również ostatecznie państwo miałoby sfinansować infrastrukturę 3G dla firm telekomunikacyjnych?

Czy może poza miastami gimnazjaliści mieliby zadowolić się dostępem przez GPRS/EDGE?

To może równie dobrze od razu rozdać im Playstation?

W ramach programu pojawiają się hasła o " doprowadzaniu szerokopasmowego internetu ", czy to zapowiedź światłowodów traktowanych na równi z kanalizacją?

Nawet jeżeli zapomnieć o polskich realiach i uznać, że do każdej gminnej szkoły dociągnięty zostanie światłowód, co z ostatnią milą?

Czy szkoła ma stać się podstawą dla gminnej sieci WiFi?

Czy za darmo będą mogli z niej korzystać jedynie gimnazjaliści w swoich laptopach?

Można sięgnąć do utopijnych wizji wszechobecnych sieci bezprzewodowych Benklera , który liczy na to, że domyślnym ustawieniem ruterów pozostaną sieci otwarte, bez żadnych wepów i wapów, dzięki czemu każdy zawsze i wszędzie będzie mógł skorzystać z zasięgu.

Benkler starannie omija problem gapowicza - w przypadku rządowego programu ominięcie problemu można wymusić rozdając oprócz laptopów bezprzewodowe rutery, w których żadnych zabezpieczeń nie można włączyć (o matko!).

A może pójść jeszcze dalej i zaplanować rzeczywiście nowatorskie oprogramowanie i odpowiednie urządzenia w laptopach, które odtwarzałyby windowsowego buga, słynne " Free Public WiFi ".

Szkoła byłaby źródłem pierwszego sygnału, który rozprzestrzeniałby się dzięki laptopom działającym w trybie ad hoc (czy też " komputer-komputer ").


2008-09-14: Jak poprawić stosunki z Białorusią?

W piątek, w atmosferze przypominającej raczej staropolską biesiadę aniżeli dyplomatyczne spotkanie, odbyły się rozmowy pomiędzy szefami dyplomacji Polski i Białorusi.

Powolne ocieplenie na linii Unia Europejska – Białoruś stało się punktem wyjściowym dla dyplomatycznego spotkania szefów dyplomacji z Polski i Białorusi.

W dworku Chruszczowa w Białowieży minister Radosław Sikorski spotkał się z szefem białoruskiego MSZ – Siarhiejem Martynauem.

Głównym tematem spotkania były trudne stosunki UE – Białoruś oraz możliwości zbliżenia Białorusi zarówno do Polski, jak i do Europy.

Szef polskiej dyplomacji wiele uwagi poświęcił zniesieniu wiz zarówno dla wysokich państwowych urzędników, jak i dla zwykłych obywateli Polski i Białorusi.

– Przypomnę, że Polsce wcale nie zależało na wprowadzaniu wiz dla Białorusi.

Byliśmy do tego przymuszeni wejściem do grupy Schengen – powiedział Sikorski.

Dodał również, że Polska będzie się zastanawiać w jaki sposób obniżać cenę wiz i liberalizować zasady ich przyznawania, usprawniać prace konsulatów, a także jak szybko i pod jakimi warunkami możliwe będzie zniesienie zakazu wjazdu na teren państw UE dla urzędników i przedstawicieli władz Białorusi.

– Polska chce podpisać z Białorusią umowę o małym ruchu granicznym, a nawet wnioskuje do Komisji Europejskiej, aby pas graniczny objęty umową – nie tylko z Białorusią, ale z Ukrainą i Rosją – zwiększyć z 30 do 50 km – mówił szef polskiego MSZ.

Jak dodał, istnieje również szansa, że już w przyszłym roku popłyniemy kanałem augustowskim w jego części należącej do Białorusi.


Kto by z boku na mnie patrzył, niechybnie wziąłby mnie za wariata, gdyż ciągle sam ze sobą na głos rozmawiałem, bo też radość tak przepełniła moją duszę, żem się musiał wygadać i chociaż tym sposobem ulżyć niejako wezbranym uczuciom.

— Czółna, szalupy, ani bata nie ma, jakże więc sobie bez nich poradzę?

— Zbuduj tratwę, a obejdziesz się bez łodzi.

— Pragnąłbym to zrobić, tylko że nie ma potrzebnego materiału na podorędziu.

— Są drzwi, ławy, stoły i mnóstwo innych drewnianych sprzętów, czegóż się więc namyślasz?

Natychmiast zabrałem się do roboty.

Zbiłem dwie długie ławy poprzeczną łatą, potem dołożyłem parę rei, leżących w składzie, przyczepiłem do tego kilka innych desek, lecz wkrótce poznałem całą niestosowność tej roboty.

Tratwa była gotowa, ale nie tylko nie mogłem jej spuścić na morze, ale nawet z miejsca poruszyć.

— Oj, ty cielęca głowo, straciłeś nadaremnie całą godzinę czasu, rozbierzże to na powrót, wszak widzisz, że trzeba zbijać tratwę na morzu.

Szczęściem morze było spokojne.

Strąciłem więc najprzód dwie belki, związane poprzecznymi łatami, a potem inne kawałki drzewa.

Spuściwszy je po drabinie sznurowej, poprzybijałem wielkimi gwoździami żerdzie, poukładałem na nich deski i po dwóch godzinach pracy zrobiłem nareszcie dosyć mocną tratwę, którą przywiązałem do szczątku steru, aby mi jej woda nie zabrała.

Tratwa mogła unieść mnie i kilka cetnarów ciężaru, trzeba tylko było wybrać najpożyteczniejsze rzeczy.

Zabrałem więc naprzód topór, dwie siekiery, duży nóż, młot, piłę, skrzynkę gwoździ i świder.

Następnie dwie strzelby z kajuty kapitana, kordelas, dwa pałasze, pistolety, baryłkę prochu, mogącą zawierać około pięćdziesięciu funtów, worek kul, trzy sery holenderskie, worek sucharów, kawał wędzonki, słoninę, nieco ryżu, kociołek i dwa rondelki.

Więcej brać nie można, boby tratwa nie zdołała unieść ciężaru.

Pies, zaszczekawszy radośnie, wskoczył za mną na płytę.

Poleciwszy się Bogu, odbiłem od okrętu, wiosłując długą żerdzią, a ponieważ właśnie przypływ morski pędził fale ku brzegowi, w krótkim czasie dostałem się do lądu.

Wprawdzie było jeszcze do zachodu słońca parę godzin, lecz nie odważyłem się płynąć drugi raz.


W załeżności od gatunku zmienia się również kolor bananowej skórki, od zielono-żółtego, przez żółty, żółto-czerwony aż do ciemnoczerwonego.

Skórka platanów jest zielona i dużo grubsza, a miąższ mączysty i biały.

Miąższ małych bananów ma przybiera kolor kości słoniowej, a ich skórka jest delikatna i żółta.

Smak platanów i bananów jest słodki, intensywny i perfumowany, platany jednak zawierają mniejszą ilość cukru od surowych bananów.

Niektórzy uważają, że drzewo to, które rośnie we wszystkich kolumbijskich ogrodach, na patiach domów, u brzegów ulic i w każdym wolnym i niezabudowanym miejscu w mieście „nie nadaje się do niczego”, inni twierdzą, że ta cudowna roślina potrafi zabliźniać rany.

W każdym razie, banany i platany są podstawowym pokarmem i składnikiem kolumbijskiej kuchni.

Ich roczne spożycie w Kolumbii wynosi 160 kg na osobę.

W ostatnich latach, zainteresowanie konsumentów krajów uprzemysłowionych nieskazitelnym wyglądem tzw. „banana kosmetycznego” powoduje iż poszukuje się bananów o konkretnych i ściśle określonych wymiarach i skórce bez najmniejszej plamki.

Taka produkcja realizowana za pomocą wysoce zmodernizowyanch systemów zwraca się ku użyciu ogromnych ilości chemikaliów.

Jej rezultatem jest również wyrzucanie do śmieci wielkich ilości bananów, które nie spełniają międzynarodowych norm.

Tym, co najlepiej opisuje aktualną sytuację na kolumbijskich plantacjach bananowych, jest cisza.

Zarówno zwierzęta, ptaki i małpki, które zamieszkiwały te regiony uciekają od bananowców.

I słusznie!

W dalszej części, zaprezentuję Wam kilka głównych typów kolumbijskiego banana:

Bocadillo (kanapeczka): zawiera sporą ilość cukru.

Mierzy około 15 cm.

Po obraniu, ukazuje się złoto-żółty miąższ.

Skórka tego gatunku bananów jest bardzo cienka i delikatna, należy więc uważać, aby obierając owoc, nie uszkodzić go.

Plátano verde (zielony platan): to typ bananów dużo większych od tych żółtych, o grubej, zielonej skórze.

Jego rozmiary wahają się od 30 – 50 cm.

Platany spożywa się na surowo, kiedy są już dojrzałe i zmieniają kolor skórki na żółty.

Można je również ugotować.

Morado (fioletowy platan): jego charakterystyczną cechą jest delikatna kombinacja smakowa: lekko kwaskowa z nutką słodyczy.

Hartón (wielki): tak określa się duże platany przeznaczone do gotowania.

Osiągają spore rozmiary i nie są tak słodkie jak pozostałe gatunki pochodzące z tej samej rodziny.


Plastikowy układ kierowniczy (bellcrank) sprawował sie w naszym Rustlerze całkiem dobrze, do czasu aż wymieniliśmy obejmy zwrotnic na aluminiowe.

Od tej pory układ kierowniczy był najczęściej uszkadzanym elementem.

Po skasowaniu trzeciego, zdecydowaliśmy się na zakup wersji aluminiowej, którą oferuje firma Integy.

Otrzymany zestaw składał sie z elementów widocznych na zdjęciu.

Elementy układu, które w oryginalnym Rustlerze są plastikowe, w produkcie Integy wykonano z aluminium anodowanego na niebiesko oraz z grafitu.

Dodatkowo w zestawie znajdują sie łożyska kulkowe oraz plastikowe panewki.

Do użytkownika należy decyzja, czy użyje łożysk, czy panewek.

Niestety producent nie dostarcza żadnej instrukcji.

Ponieważ konstrukcja układu różni sie nieco od oryginalnej, dołączenie przynajmniej schematu montażu byłoby na miejscu, zwłaszcza biorąc pod uwagę bardzo wysoką cenę produktu Integy.

Dużo poważniejszy problem zauważyliśmy przy próbie zmontowania układu.

Okazało się, że w otwory w aluminium nie sposób wkręcić ani śrub dostarczonych w zestawie, ani oryginalnych śrub Rustlera.

Otwory były za wąskie i prawie pozbawione gwintu.

Być może był to wynik anodowania, być może wadliwy egzemplarz, tak czy inaczej produkt w takiej postaci nie nadawał sie do użytku.

Udaliśmy się po pomoc do Adama z RC Smoków, który jest specjalistą od obróbki metalu.

Adam precyzyjnie nagwintował wszystkie pięć otworów i dopiero to pozwoliło na wkręcanie śrub.

Kolejnym problemem była końcówka drążka kierowniczego ocierająca o grafitową poprzeczkę.

Musieliśmy zeszlifować końcówkę, aby umożliwić swobodną pracę układu.

Po powyższych przeróbkach całą konstrukcje udało sie już zamontować w modelu.

Całość działa płynnie i bez zacięć, aczkolwiek nawet na łożyskach nie działa tak lekko, jak można by się spodziewać.


Zniewolony okolicznościami, Ahmet przedsiębierze energiczne postanowienie.

Dzień dobry przyjacielu Selimie, dzień dobry; niech Allah strzeże ciebie i domu twego!

To powiedziawszy Keraban uścisnął dłonie swego przyjaciela.

– Dzień dobry, synowcze Ahmecie!

i gorąco uścisnął Ahmeta.

– Dzień dobry, dobra Amazyo;

i przyszłą synowicę pocałował w oba policzki, a wszystko to odbyło się tak prędko że nikt nie zdążył słowa wymówić, poczem dodał:

– No, a teraz do widzenia i w drogę.

Nie przedstawił nikomu flegmatycznego Holendra, i ten wydawał się jakąś niemą figurą w dramacie rodzinnym.

Gdy Keraban ściskał tak i całował wszystkich dokoła, pewni byli że przyjechał aby przyśpieszyć małżeństwo, to też łatwo pojąć ich osłupienie gdy zawołał: W drogę!

Ahmet pierwszy oprzytomniał i zapytał:

– Co mówisz, stryju?

– Mówię: w drogę i do widzenia, mój synowcze.

– Jakto?… chce stryj odjechać?

– Tak, w tej chwili.

Ogólne nastąpiło osłupienie, a Van Mitten rzekł do ucha Brunona.

– Doprawdy bardzo to zgodne z usposobieniem mego przyjaciela Kerabana.

– Aż nadto zgodne,

odrzekł Brunon.

Amazya spoglądała na Ahmeta, Ahmet na Selima, a Nedia wlepiła wytrzeszczone oczy w tego bajecznego stryja, który umiał odjeżdżać nie przyjechawszy.

– No!

chodźmy Van Mitten,

rzekł Keraban zwracając się ku drzwiom.

– Czy nie zechce mi pan powiedziéć,

rzekł Ahmet zwracając się do Van Mittena.

– A cóż ja mogę panu powiedziéć?

odrzekł Holender idący już za przyjacielem.

Keraban zatrzymał się na samem wychodnem, i rzekł zwracając się do bankiera.

– Ale, ale, byłbym zapomniał; proszę cię, przyjacielu, Selimie, zmień mi kilka tysięcy piastrów na monetę rossyjską.

– Kilka tysięcy piastrów?

powtórzył bankier nie rozumiejąc.

– Tak, Selimie, bo potrzebuję tych pieniędzy na podróż przez kraj rossyjski.

– Stryju kochany, powiedzże nam nareszcie co to wszystko znaczy?

zapytali razem Ahmet i Amazya.

– Jakie ażyo opłaca się obecnie?

zapytał Keraban nie odpowiadając.

– Trzy i pół od sta odrzekł Selim, który w tej chwili przypominał sobie że jest bankierem.


Piłkarze Turu Ozorków juz wznowili treningi.

W przerwie zimowej nas zespół wzmocnili (jak narazie) dwaj piłkarze piątoligowego LKS Rosanów - Dawid Boratyński oraz Jarek Pietrzak, a także piłkarze Orła Parzęczew - Krzysztof Szabela, Tomasz Jagielski (Kręty), Marcin Gawęda i Maciek Gawęda.

W sobote 18 lutego o godz. 14.00 nasi piłkarze rozegrają pierwszy mecz kontrolny z A klasowym zespołem " Polonia " Andrzejów.


Każdy użytkownik polszczyzny zdaje sobie sprawę z wieloznaczności takich słów jak pióro („wyrostek na ciele ptaka” lub „narzędzie do pisania”), bal („zabawa” lub „kawałek drewna”), zasada („reguła” lub „substancja chemiczna”), prowadzić („wykonywać jakieś działania” lub „zmierzać w jakimś kierunku”).

Niewielu jednak uświadamia sobie, że większość wyrazów, którymi posługujemy się na co dzień, ma więcej niż jedno znaczenie.

W terminologii semantycznej wieloznaczność określa się jako polisemię lub homonimię.

Za homonimy uważa się dwa wyrazy, które mają taką samą formę, ale różne znaczenie, a często też inną etymologię i odmienny paradygmat.

Podobieństwo formalne między nimi jest więc niejako sprawą przypadku.

Wspomniany już wyraz bal w znaczeniu „zabawa” pochodzi z języka francuskiego, a wyraz bal w znaczeniu „kawałek drewna” to staropolskie słowo.

Polisemię można zdeﬁniować jako wiele spokrewnionych ze sobą znaczeń jednego wyrazu.

Im dłużej słowo istnieje w danym języku, tym większe jest prawdopodobieństwo, że wyodrębni się z niego nowe znaczenie, np. słowo rączka może oznaczać „małą rękę” lub „uchwyt”.

W wypadku polisemii istnieje relacja między poszczególnymi znaczeniami.

Odnosząc się do przykładu rączki, można powiedzieć, że wyodrębnienie się nowego znaczenia nastąpiło na zasadzie podobieństwa funkcji – część ciała, podobnie jak część walizki, służy do chwytania.

Trzeba jednak pamiętać, że zarówno polisemia, jak i homonimia są terminami językoznawczymi.

Różnica między nimi jest w dużej mierze umowna i nie dotyczy płaszczyzny treści.

Dobrze ilustruje to angielski przymiotnik gay, który może oznaczać zarówno „wesoły, pogodny”, jak i „homoseksualny”.

Jak pisze Saeed (2009: 65) to ostatnie znaczenie wyodrębniło się z pierwszego całkiem niedawno, co przemawiałoby za uznaniem tego wyrazu za polisemiczny.

Jednak dla większości użytkowników angielskiego, zwłaszcza młodszych, oba znaczenia są tak odmienne, że skłonni są uznać wyraz gay za przykład homonimii.


STUDENT 2

Co, to w małych miejscowościach nie można się nauczyć angielskiego?

STUDENT 1

Powiem ci tak, że nie wysuwam tego wniosku, ale stwierdzam tyle, że ci z naszej grupy po prostu znają słabiej.

A to czy już że nauczyciele byli słabi, czy oni sami mało pilni...

STUDENT 2 tonem lizusa

...bo ci nauczyciele nie mieli takiego wspaniałego przygotowania w zakresie pedagogiki, jak my tutaj z panią doktor...

STUDENT 1

Richtig!

STUDENT 3

OK, a teraz pokażcie mi... znaczy jeśli macie ze sobą... zeszyt z tym angielskim.

STUDENT 1

Ja mam.

STUDENT 3

No wonder.

STUDENT 1

Że co?

STUDENT 2

It`s a wonderful, wonderful life... zaraz se posłuchamy.

STUDENT 3

Pokaż, pokaż.

Student 1 podaje mu zeszyt, Student 3 czyta

Aha...

czyta

A to?

Much ado about nothing.

STUDENT 2 zagląda mu przez ramię

Jak?

Pokaż!

STUDENT 3

Wszystko rozumiem, tylko to „ado”.

I w ogóle jak to wymawiać? „ejdu”?

STUDENT 2 nuci i kiwa się

Hey dude, wanna come with me for soccer practice... soc-soc-soc-soccer practice...

STUDENT 1

Ja właśnie też nie wiem, wtedy spisałem z tablicy, potem sprawdzałem w domu, ale w moim słowniku tego nie ma.

Może w angielsko-angielskim?

STUDENT 2

No i widzicie, to jest university English, tak?

Więc warto chodzić, poznacie słowa, które zna tylko queen...

STUDENT 1

Masz na myśli tego magistra od angielskiego?

STUDENT 2 zdziwiony

Nie, a sugerujesz...?

STUDENT 1 gwałtownie

Ja?

STUDENT 2

W każdym razie z nim nie powinno być problemu z zaliczeniem.

STUDENT 3 z afektacją

Daj boże!

STUDENT 1

God save the queen!

STUDENT 2

Queen!

Queen też mam.

Mama, just killed the man...

do przedziału wchodzi Konduktor 1

KONDUKTOR 1

Dzień dobry państwu, proszę bileciki do kontroli.

wszyscy po kolei pokazują, Studenci także legitymacje.

Konduktor ogląda i kasuje.

KOBIETA 2

Przepraszam, pan wie, że nie było prądu przez jakieś dziesięć minut?

KONDUKTOR 1

Teraz?

KOBIETA 2

Nie, pół godziny temu...

KONDUKTOR 1

Proszę pani, prąd był, bo pociąg jechał, światła nie było...

KOBIETA 2

Czyli pan wie.

KONDUKTOR 1 wzdycha

Wszyscy o to pytają.

Już tego nie będzie.

STUDENT 2 żartem

Prądu?

KONDUKTOR 1

Awarii.

Dziękuję, do widzenia.

Wychodzi

STUDENT 2

No to „już tego nie będzie”.

STUDENT 1

Tego nie, bo pewnie wysiądzie w Kielcach, ale jacyś inni wsiądą i jeszcze będą.

STUDENT 2

Nie, no muszą być, kto to widział, żeby tylko raz kontrol była.

STUDENT 1

Kontrola.

STUDENT 2

Co kontrola...

STUDENT 1

Nie „kontrol”, tylko „kontrola”.

To jest rusycyzm.

STUDENT 3

On już się tak skrakowił!

W Kraku wszyscy mówią „kontrol”.

STUDENT 2

Wiadomo, przecież to Europejskie Miasto Kultury, nie ?

Trzej Studenci śmieją się

STUDENT 3

Tak, sakralnej.


ISIS milczy.

CUT drapie się w głowę.

CUT:

Ponoć ma być koniec świata..

Wytrzymasz?

ISIS śmieje się ciepło, kiwa głową w prawo i lewo w geście niedorzeczności.

ISIS:

Wytrzymam.

A ty?

CUT:

Nie wiem.

Chyba tak.

Deadline.

Dead – line mnie mobilizuje.

ISIS:

Noo…

CUT:

Niewiadoma..

ISIS:

Nadzieja?

Może coś zjemy?

Jestem głodna..

CUT:

Może się napijemy?

ISIS:

Zjemy..i herbata..herbatka?

CUT:

Całe wieki nie piłem herbatki..

ISIS:

Zaparzę ci.

CUT:

Jakiś rytuał?

Celebracja?

Chcesz ceremoniału?

Parzona?

ISIS:

Nie.

CUT:

A co?

ISIS:

Po prostu herbatka.

CUT:

Nie ma: po prostu.

ISIS:

Byłoby dobrze?

CUT:

Na początku tak.

ISIS:

A później?

CUT:

Zasnęlibyśmy…

ISIS:

Cały czas spać?

CUT:

Popatrz..(wskazuje na widownię), przecież można cały czas spać.

ISIS:

Oni nie śpią.

Oni cały czas czuwają.

CUT:

Tak myślisz?

Myślisz, że to przypadek?

ISIS:

Zapłaciłeś kiedyś za coś przypadkowo?

CUT:

Nie wiem..raczej nie..

Chociaż..

To nie wykluczone.

Na pewno tak.

ISIS:

To co?

CUT:

Nie wiem..nic nie da się zrobić.

ISIS:

Oj, oj, oj (dobrodusznie).

Gładzi CUT’A po głowie.

ISIS:

To co, idziemy?

CUT:

Mogę wymyślić całkiem ciekawą wycieczkę..

Ale, wiesz co, podaj mi współrzędne..

to znaczy..

Wiesz, daj mi dwie liczby dwucyfrowe, pierwsze jakie ci przyjdą na myśl.

ISIS:

Pięćdziesiąt i zero pięć, dziewiętnaście i pięćdziesiąt pięć…

CUT:

Tam się poznaliśmy…

Dziwne, pamiętam..(do siebie).

A może coś dalej jednak?

ISIS:

Pięćdziesiąt i zero trzy..

CUT:

Razem osiem…

ISIS:

Nie przerywaj..

Ta twoja numerologia…

Pięćdziesiąt i zero trzy.., dwadzieścia dwa…

[można tu podać współrzędne miejscowości w której, w danym przypadku, sztuka jest grana]

CUT:

Przecież..to tutaj.

ISIS:

Tak

CUT:

To chodźmy.

ISIS:

Powędrujmy w pola, nocujmy po wioskach.

CUT:

Mandragory sieją woń..

ISIS:

Nie myśl o złym losie miły.

Nie mów, że przyszłość przyniesie to, co przynosiła zawsze.

CUT odwraca się w lewą stronę sceny.

CUT (woła):

Sancho, za mną..

Nikt nie nadchodzi..

ISIS:

Przeklęty chłopak, znowu zasnął.

Wychodzą na prawo.


Dwa lata temu na łamach Życia Warszawy Tomasz Piątek mówił : Z „Chatki Puchatka” nauczyłem się, że można być patologicznie łakomym idiotą, a mimo to dobrym poetą, można być piskliwym tchórzem, a mimo to dobrym przyjacielem, można być wrzeszczącym mitomanem, a mimo to superzabawowym kolesiem idealnym na imprezę, można być zaaferowanym ważniakiem i jakoś z tym żyć, można być jęczącym malkontentem nie do wytrzymania i żyć z tym śpiewająco.

Gdybym czytał Disneyowskie książeczki o Puchatku, wiedziałbym tylko, że: Królik to gnój i intrygant, Tygrys to gnój i cham, Puchatek i Prosiaczek to typowa para homoseksualistów, z których jeden ma nadwagę, a drugi ciągle się boi, że dostanie w ryj.


Prawica rządzi... Wikipedią?

O akcji bojkotu Wikipedii przez środowiska lewicowe po raz pierwszy usłyszałem kilka miesięcy temu i zmilczałem, przekonany że mam do czynienia z jakimś pojedyńczym wariatem.

Jednak temat ponownie zaczęł krążyć, a do Krytyki Politycznej nadszedł przedwczoraj tekst z informacją że "celem akcji Ajriego było doprowadzenie do tego by Wikipedia straciła swą reputację poprzez swoje światopoglądowe skrzywienie.

Akcja Ajriego przynosi efekty.

Encyklopedia "Wikipedia" jest coraz bardziej jednostronna."

Gdyby nie wiedział, że głupota, to bym pomyślał, że sabotaż.

Bojkot Wikipedii jest działaniem tak kretyńskim i tak szkodliwym na wielu poziomach, że z trudem wyobrażam sobie jak można na taki pomysł wpaść, szczególnie zaś jak na takie pomysł wpaść mogli ludzie o poglądach lewicowych.

Zacznijmy jednak od początku.

Organizatorzy akcji twierdzą, że polską Wikipedię cechuje prawicowy bias, czyli brakuje jej obiektywności neutralności, a poglądy i opinie jednej strony politycznej sfery są w niej nadreprezentowane.

Twierdzą też, że władze Stowarzyszenia Wikimedia opanowało środowisko konserwatywne, które czynnie eliminuje z Wikipedii teksty prezentujące inne stanowisko.

To bzdura z kilku powodów.

Po pierwsze władze stowarzyszenia mają na teksty zerowy wpływ, decyzje na temat kasowania i redagowania artykułów podejmuje społeczność.

Stowarzyszenie ma zadania reprezentacyjne i administracyjne.

Przyjrzyjmy się zresztą tym złowrogim członkom zarządu.

Jednym, co którego poglądów możemy mieć jakąś pewność, jest Piotr Cywiński (nick Wulfstan), który jest także prezesem warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej.

Podejrzany typ, prawda?

Niestety, cała seria napisanych przez niego tekstów dotyczących obozów koncentracyjnych to wzór historycznej rzetelności i obiektywności.

Żadnego zaprzeczania szoah - aż przykro, że się teza nie potwierdza.

No dobrze, Wikipedia nie jest ręcznie sterowana przez grupkę faszystów, ale może rzeczywiście poglądy prawicowe są w niej nadreprezentowane?

Nie mam pojęcia jak to sprawdzić, ale przyjmijmy roboczo, że jest to prawda.

W takiej sytuacji jednak bojkot jest najgłupszym możliwym rozwiązaniem z trzech powodów.


2010-05-20: Sytuacja powodziowa w Polsce 20 maja 2010

Po podniesieniu się poziomu wód w górnych odcinkach Odry, Wisły i ich dopływów, fala powodziowa przenosi się w rejony środkowej Polski, szczególnie na Wiśle.

Dodatkowo 20 maja mogą wystąpić silne burze w centralnej części Polski, a jedynie woj. podlaskie i część warmińsko-mazurskiego będą wolne od burz.

We Wrocławiu przygotowywana jest ewakuacja mieszkańców kilku osiedli.

Na dzień następny przygotowana jest kolejna specjalna strona: Sytuacja powodziowa w Polsce 21 maja 2010.

Sytuacja powodziowa w zlewni Odry

Bytom

Nadal w Bytomiu podmytych jest kilka dróg.

Mimo, iż miasto nie borykało się z wylewem żadnej większej rzeki to nieczynna jest Al. Jana Nowaka-Jeziorańskiego na drodze krajowej nr 88 (na wysokości CH Plejada) oraz ul. Celna (na wysokości byłych zakładów pracy) i ul. Szyb Zachodni.

Opole

W Turawie pojawiły się błędne informacje na temat niekontrolowanego zrzutu wody z turawskiego zbiornika - podawał je na swojej stronie internetowej wójt wsi.

Przecieka wał w Groszowicach - woda zalała ulicę Augustyna, zaczęła wdzierać się do niektórych piwnic, ale jeszcze nie zalała samych domów.

Mimo wczorajszych zapewnień władz miasta stan wody w Odrze nadal się podnosi i osiągnął w południe 799 centymetrów (hydrolodzy zapowiadali falę wysoką na maksymalnie 740 centymetrów).

Sztab powodziowy zapewnia jednak, że wały są w stanie przyjąć nawet falę 10-metrową.

Oława

Po godzinie 18, poziom wody w Odrze wynosił 745 cm i był o 20 cm niższy niż w 1997, jednak sytuacja może ulec pogorszeniu.

Wrocław

Fala powodziowa na Odrze dotarła rano do Wrocławia i może przepływać aż do niedzieli 23 maja.

O godzinie 6. rano w Trestnie, gdzie wpływa do Wrocławia, rzeka przekroczyła stan alarmowy o 25 cm i jej poziom wynosił 475 cm, o godzinie 14 przekroczyła stan alarmowy o 43 cm, a jej poziom wynosił 493 cm.

Początkowo prognozowano, że kulminacyjna fala powodziowa dotrze do Wrocławia ok. godziny 13-14 w piątek 21 maja, jednak według danych IMGW opublikowanych ok. godziny 16:00, fala ta zacznie przepływać przez Wrocław w nocy z 21 (piątek) na 22 maja (sobota) ok. godziny 4:00.

Szacuje się, że fala ociągnie wysokość 680 cm przy prędkości przepływu ok. 1900 – 2000 m³/s.

Oznacza to, że woda powinna utrzymać się pomiędzy wałami przechodząc przez miasto.

Podejmowane działania mające skutkować spłaszczeniem fali: zrzut wody na polder Lipki-Oława, zalanie polderu Blizanowice-Trestno, zalanie polderu Oławy.

Osiedla Nowy Dom, Opatowice, Blizanowice, Trestno i Mokry Dwór zostaną odcięte przez wodę od reszty miasta.

Z jednej strony zalana zostanie ul. Opatowicka, a z drugiej polder Blizanowice – Trestno.

Mieszkańcom tych osiedli miasto proponuje ewakuację, zapewniając transport.

W godzinach południowych zalane zostały Niskie Łąki, znajdujące się między Odrą a Oławą.

Dodatkowo, jeśli nastąpi niekontrolowany przelew na kanale Odra-Widawa, zagrożone podtopieniem będą osiedla: Zgorzelisko, Zakrzów, a także okolice Swojczyc i Kowala.

Mieszkańcy Kowala rozpoczęli już przygotowania, przenosząc dobytek z suteren, piwnic i parterów domów i kamienic do wyżej położonych pomieszczeń.

Mimo, że woda ma szansę utrzymać się wewnątrz wałów, przesiąkaniem wałów podczas przepływania spłaszczonej fali zagrożone są osiedla: Opatowice i Zgorzelisko.

Na wały zakładane są szandory, które spiętrzą wodę, a słabsze odcinki uszczelniane są folią.

Przygotowano także przenośne zapory przeciwpowodziowe do zabezpieczenia części Kozanowa oraz gumowe zapory wypełnione wodą, którymi ma być chroniona wyspa Na Piasku.

Trwają prace zabezpieczające wały na Osobowicach oraz u ujścia Widawy do Odry.

Urząd miasta zdementował krążącą po mieście plotkę, że mają nastąpić długie przerwy w dostawie wody pitnej, w wyniku zalania terenów wodonośnych.

Mieszkańcy Wrocławia pod wpływem tej informacji kupowali zapasy butelkowanej wody mineralnej, aż do wyczerpania zapasów w niektórych sklepach.

Sytuacja w mieście się ustabilizowała.

Otwarto kolejne drogi, które zostały podmyte przez wodę.

Zamknięte są jeszcze ulice: Zielona, Basenowa/Wierzbowa oraz Kokota.

W akcji przeciwpowodziowej na terenie miasta zużyto ok. 6000 worków z piaskiem, czyli ok. 200 ton piasku.

Sytuacja powodziowa w zlewni Wisły

Przed południem wystąpiły deszcze u ujścia Wieprzu do Wisły.

Bieruń i Tychy

Pod wodą znajdują się domy w Bieruniu.

Wczoraj wieczorem przeciekały cały czas także wały na zbiorniku paprocańskim w Tychach.

Mielec

Zanotowano obniżenie poziomu w Wisłoce wody o 60 cm, gdzie o godzinie 10.00 dnia dzisiejszego wynosił 750 cm.

Większy spływ wody jest ograniczony stanem wody na Wiśle.

Na Wiśle zanotowano spadek poziomu wody o 90 cm w Karsach i w Szczucinie o 46 cm.

O 9:00 w Szczucinie notowano poziom 936 cm.

W jest zamknięta droga wojewódzka Jaślany-Szczucin w m. Gawłuszowice oraz Mielec – Szczucin od Otałęży.

W godzinach popołudniowych na drogę wojewódzką nr 983 w Woli Mieleckiej w rejonie mostu na Wisłoce zaczęła przedostawać się woda na odcinku około 50 m.

Miejsce zostało oznakowane i zabezpieczone.

Nieprzejezdne były drogi powiatowe: Gliny Małe – Borowa – w międzywalu Brnia Starego na dł. ok. 500 m, Czermin – Ziempniów – rozlewisko w okolicy przerwanego wału, Wampierzów – Zabrnie, Wola Mielecka – Przecław – w miejscowości Książnice, Padew Narodowa – Kębłów – krótki odcinek ok. 150 m. w m. Padew Narodowa oraz odcinek na ul. Grunwaldzkiej dł. ok. 50 m.

Do tej pory ewakuowano 563 osób tj. Ziempniów 63 gospodarstwa (250 os.), Zabrnie 95 gospodarstw (300 os.), Książnice 90 gospodarstw (12 os.)

Gmina Padew Narodowa – przygotowano do ewakuacji przysiółek Wiry w m. Domacyny, 80 osób, zagrożenie z Babulówki.

Gmina Czermin – Ziempniów zatopionych ponad 63 gospodarstw (5 domów w budowie); gmina Wadowice Górne – m. Zabrnie zatopionych około 300 osób, napływ wody powoduje podtopienia kolejnych, trwa ewakuacja ludności, ciągle odbywa się uszczelnianie prawego wału rzeki Breń, który co raz bardziej przesiąka i zagraża miejscowościom Kosówka, Wadowice Dolne i Wampierzów.

Gmina Gawłuszowice – wzrasta zasięg podtopień oraz prowadzi się akcję uszczelniania wałów na rzece Stary Breń i Wiśle w m. Ostrówek i w m. Gawłuszowice – lewa strona Wisłoki, a także prawa Wisłoki i Wisły w m. Kliszów, Gawłuszowice i Wola Zdakowska.

Gmina Borowa – prowadzone są działania uszczelniające wały na rzece Stary Breń i Wiśle, zapotrzebowanie na worki przeciw powodziowe i ludzi do pracy przy wałach.

Gmina Przecław – w miejscowości Biały Bór nastąpiło gwałtowne wezbranie Kanału Trześniowskiego, na prośbę Burmistrza dostarczono worki przeciwpowodziowe z Powiatowego Magazynu Przeciwpowodziowego.

Miejscowe podtopienia w pozostałych gminach w wyniku napływu wód gruntowych.

Gmina Mielec – utrzymuje się woda w Książnicach, powoli stan wody opada, ewakuowana ludność przemieszcza się do swoich gospodarstw.

Podtopionych jest jednak dalej 90 gospodarstw.

Połaniec

Wisła przerwała wał w Rybitwach pod Połańcem, woda kieruje się na stronę województwa świętokrzyskiego.

Woda zalewa miejscowość Ruszcza.

Bardzo poważnie zalana jest droga krajowa nr 79, która łączy Sandomierz z Krakowem.

Wg danych Powiatowego Centrum Zarządzania Kryzysowego w Starostwie Powiatowym w Staszowie ewakuowano z terenu gmin: Łubnice, Osiek i Połaniec ponad 3465 osób (stan w czwartek 20.05 br. o godz. 15.10).

Warszawa

W Warszawie zaczął podnosić się poziom wody w Wiśle, zagrażając zalaniem niektórych terenów przy rzece.


Codziennie każdy człowiek dokonuje wyborów.

Każdy z tych wyborów wpływa na jego życie.

Choćby nie wiem jak świadomość ta była nieznośna, każdy wybór, każdego człowieka ma znaczenie dla losów świata.

Innymi słowy nie jest obojętne jakiego wyboru każde z was dokona, nie jest obojętne dla losów świata czy zdecydujecie się mówić wtedy, gdy wszyscy milczą, czy zdecydujecie się działać, wtedy gdy wszyscy opuścili ręce lub pochowali się po kątach.

Ma znaczenie dla losów świata czy mówicie i piszecie prawdę i czy robicie to z poczuciem odpowiedzialności.

Wasz wybór ma znaczenie dla losów świata.

Decyzje i wybory każdego człowieka decydują o tym w jakim kierunku porusza się świat, każda osoba ma znaczenie.

Każdy z nas decyduje, czy przymnaża światu dobra czy zła, prawdy czy fałszu.

Każdy decyduje o zacności w świecie.

Ma znaczenie to czy wykonujemy swoje obowiązki tak jakby zależały od tego losy świata oraz to czy przyjmujemy odpowiedzialność za swoje czyny.

Każdy człowiek jest istotny, nie ma nieznaczących ludzi, decyzji i wyborów.

Każdy człowiek codziennie dokonuje wyborów, które mają znaczenie dla losów świata.

Natychmiast widać to w mediach, bo w dzisiejszym świecie wszyscy natychmiast o wszystkim wiedzą, bo większość działań jest publiczna, bo przy pomocy mediów można manipulować, ale też i ratować, można zabić ale też uleczyć.

Potężne i szybkie narzędzie.

Projekt MAM umożliwia poznanie w praktyce tego potężnego narzędzia i daje możliwość doświadczenia jak wybory zarówno nasze jak i innych ludzi wpływają na losy świata i na ludzkie życie.

Projekt MAM pokazuje też jak używać komunikacji medialnej ze świadomością potęgi tego narzędzia i z poczuciem odpowiedzialności za możliwe efekty.

Popularyzacja twórczej partycypacji młodzieży w mediach: bezstronnego, uczciwego odpowiedzialnego dziennikarstwa oraz krytycznego i świadomego ich odbioru; Przyczynianie się do podnoszenia umiejętności społecznych młodzieży poprzez promowanie pracy zespołowej, komunikację interpersonalną i autoprezentację; Podnoszenie standardów dziennikarstwa poprzez edukację i przykład jaki może dać współpraca doświadczonych dziennikarzy i twórczej młodzieży; Inicjowanie i wspieranie idei rzetelnego, profesjonalnego, apolitycznego dziennikarstwa wśród młodzieży; Rozwijanie dziennikarskich zainteresowań młodzieży poprzez wspieranie jej edukacji oraz zachęcanie do współtworzenia nowych mediów; Propagowanie wykorzystywania nowoczesnych technologii oraz stosowania nowatorskich rozwiązań w edukacji medialnej.


Szaniec Kresowy

Szaniec Kresowy – oficjalny organ prasowy Okręgu XIV Lwowskiego Narodowych Sił Zbrojnych, wychodził od 12 marca 1943 r.

Pismo było odbijane na ręcznym powielaczu rotacyjnym i liczyło 9-12 stron formatu A4.

Nakład wynosił ok. 300-500 egzemplarzy.

Zamieszczano w nim informacje wojskowe pochodzące z nasłuchu radiowego, wiadomości lokalne, artykuły ideologiczne oraz komentarze polityczne.

Od nr. 2 z 21 marca 1943 r. w winiecie pisma pojawiło się motto: Nie trzeba ani godzi się desperować o Rzeczypospolitej, ale czynić co mężom przystoi.

Prawdopodobnie wyszły tylko 4 numery pisma.

Próbowano je następnie powielać w Brzeżanach, aby dotrzeć z nim do struktur NSZ na Tarnopolszczyźnie, ale zdołano tam wydać zaledwie jeden numer.

Miejscowi działacze Grupy "Szańca" utrzymywali, że było to pismo wydawane przez ich struktury, co sugerowali w jednym z artykułów w lokalnym piśmie "Propaganda Czynu".