Poseł Jerzy Kozdroń: Proszę? Wicemarszałek Jarosław Kalinowski: Do konkluzji. Bardzo proszę, nie ja ustaliłem te zasady. Poseł Jerzy Kozdroń: Dobrze. Wobec tego mam nadzieję, że pozostali dyskutanci uzupełnią to, co miałem do powiedzenia. Chciałbym tylko o jednym powiedzieć, że o ile w ustawie przewiduje się określone terminy, w których należy składać żądanie zapłacenia kaucji, że przy pierwszej czynności, i gdy sąd określi tę kaucję, to w terminie miesiąca należy ją zapłacić. Natomiast chciałbym zwrócić uwagę na to, że należałoby tę sprawę terminowo uregulować. Jeżeli następuje ogłoszenie w oparciu o postanowienie sądu, który stwierdza wszczęcie postępowania grupowego, zaczynają się zgłaszać osoby i przystępować do tego postępowania grupowego, to wykaz tych osób ma reprezentant grupy. Nie ma terminu, w którym reprezentant grupy powinien to przedłożyć sądowi. Jeżeli w ciągu 2 miesięcy osoby uprawnione zgłoszą się, to on może te dokumenty zbierać bez końca. Mamy postępowanie niejako w zawieszeniu, czyli w tym zakresie wykaz tych osób, który należałoby przekazać, należy przekazać sądowi też w jakimś terminie, a tego terminu tutaj nie ma. Wydawałoby się, że należałoby to w tym zakresie zdyscyplinować i uregulować. Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Jarosław Kalinowski: Dziękuję bardzo, panie pośle. Pani poseł Barbara Bartuś, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Barbara Bartuś: Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość dotyczące rządowego projektu ustawy o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, zawartego w druku nr 1829, złożonego do Sejmu niespełna miesiąc temu. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Instytucja… (Poseł Ryszard Kalisz: Tylko panowie.) Zostali tylko panowie. Instytucja pozwu zbiorowego funkcjonuje już w Stanach Zjednoczonych i w wielu krajach Europy. Umożliwia ona całym grupom poszkodowanych wspólne występowanie do sądów ze swoimi roszczeniami. Nadmienić należy, że wprowadzenie w Polsce instytucji pozwu zbiorowego planowano już w 2007 r. Ministerstwo Sprawiedliwości, jeszcze pod rządami pana ministra Zbigniewa Ziobry, rozpoczęło przygotowania do wprowadzenia do polskiego porządku prawnego pozwu zbiorowego mającego na celu skuteczną ochronę praw zarówno poszkodowanych konsumentów, jak i przedsiębiorców. Prace legislacyjne nad jego wprowadzeniem miały być elementem większego legislacyjnego przedsięwzięcia, które zakładało opracowanie nowego Kodeksu cywilnego.


W Niemczech stworzono bazę danych o nazwie 0xdb , będącą katalogiem filmów zbudowanym w dużej mierze w oparciu o dane wyssane z serwisów p2p: Projekt jest ciekawy, bo sonduje granice dozwolonego użytku (w tym wypadku przede wszystkim prawa do cytowania) - dowodząc, że można w jego ramach zrobić całkiem dużo. Przypomina mi się projekt, o którym opowiadał kiedyś John Wilbanks z Science Commons: data miningu legalnie dostępnych streszczeń artykułów naukowych (których pełne wersje są zastrzeżone) w celu wysysania z nich przydatnych informacji / wiedzy. Jeszcze jedna, konkretna rzecz, którą robią twórcy 0xdb, jest warta uwagi - otóż wykorzystują oni podpisy do filmów jako dane pozwalające przeszukiwać pełnotekstowo treść produkcji. To klasyczny przykład na “użycie nieprzewidziane przez twórców” - jakich w internecie pełno. Tu mam wątpliwość, czy korzystanie z takich nieautoryzowanych list dialogowych jest legalne (a przynajmniej w jakim zakresie?). Jedno jest pewne - taka wyszukiwarka rzuca nowe światło na kwestię podpisów: nagle okazuje się, że piraccy tłumacze przy okazji wykonują cenną pracę archiwizacyjną.


PZL.13 PZL.13 (PZL-13) – projekt polskiego sześciomiejscowego samolotu pasażerskiego zaprojektowanego w 1931 roku przez inż. Stanisława Praussa w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie Historia W drugiej połowie 1930 roku na zamówienie Ministerstwa Komunikacji inż. Stanisław Prauss rozpoczął prace projektowe nad sześciomiejscowym samolotem pasażerskim. Według projektu miał to być sześciomiejscowy metalowy dolnopłat pasażerski z silnikiem Pratt-Whitney Wasp o mocy 420 KM. Projekt ten oznaczono jako PZL-13. Jednak już na wiosnę 1931 roku Ministerstwo Komunikacji zrezygnowało z tego zamówienia i nie podjęto dalszych prac nad tym projektem. I samolot PZL-13 pozostał w fazie projektu. Prace projektowe zostały natomiast wykorzystane przy projektowaniu samolotu PZL.23 „Karaś”. Użycie w lotnictwie Samolot PZL.13 nie został zbudowany.


Unteregg Unteregg – gmina w Niemczech, w Bawarii, w rejencji Szwabia, w powiecie Unterallgäu, w Szwabii, we wspólnocie administracyjnej Dirlewang, około 10 km na południe od Mindelheim. Polityka Wójtem gminy jest Marlene Preisinger, rada gminy składa się z 12 osób. Związani z Unteregg Johann Nepomuk Holzhey Oświata W gminie znajdują się dwa przedszkola.


1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania, aby zapobiec wjazdowi lub przejazdowi przez swoje terytoria osób: (i) wymienionych w załączniku I, odpowiedzialnych za utrudnianie dążeń do politycznego rozstrzygnięcia konfliktu naddniestrzańskiego w Republice Mołdowy; (ii) wymienionych w załączniku II, odpowiedzialnych za zainicjowanie i prowadzenie w regionie Naddniestrza w Republice Mołdowy kampanii zastraszania wobec mołdawskich szkół stosujących alfabet łaciński oraz zamykania tych szkół. 2. Ust. 1 nie będzie zobowiązywał państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium. 3. Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane następującymi obowiązkami z zakresu prawa międzynarodowego: (i) jest siedzibą międzynarodowej organizacji międzyrządowej; (ii) jest państwem goszczącym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub odbywającą się pod jej auspicjami; (iii) zastosowanie ma umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety; lub (iv) zastosowanie ma Traktat pojednawczy (Traktat laterański) z 1929 r. zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami. 4. Uznaje się, że przepisy ust. 3 mają zastosowanie także w przypadku, gdy państwo członkowskie jest siedzibą Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE). 5. Rada jest odpowiednio powiadamiana o wszystkich przypadkach przyznania przez dane państwo członkowskie wyłączenia na mocy ust. 3 lub 4. 6. Państwa członkowskie mogą przyznać wyłączenia ze środków nałożonych na mocy ust. 1, w przypadku gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym – w tym również popieranym przez Unię Europejską lub organizowanym w państwie członkowskim przewodniczącym OBWE – podczas którego prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio propagujący demokrację, prawa człowieka i praworządność w Republice Mołdowy. 7. Państwo członkowskie, które zamierza przyznać wyłączenia, o których mowa w ust. 6, powiadamia o tym na piśmie Radę. Uznaje się, że wyłączenie zostało przyznane, o ile żaden członek Rady w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym odstępstwie nie wniósł pisemnego sprzeciwu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw, Rada - stanowiąc większością kwalifikowaną - może postanowić o przyznaniu proponowanego wyłączenia. 8. W przypadku gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom wymienionym w załączniku I i II, zezwolenie jest ograniczone do celów, w których zostało udzielone, oraz do osób, których dotyczy.


Gmina Bov Gmina Bov (duń. Bov Kommune) - istniejąca w latach 1970-2006 gmina w Danii w okręgu południowej Jutlandii (Sønderjyllands Amt). Siedzibą władz gminy było miasto Bov, Padborg. Gmina Bov została utworzona 1 kwietnia 1970 na mocy reformy podziału administracyjnego Danii. Po kolejnej reformie administracyjnej w roku 2007 weszła w skład nowej gminy Aabenraa. Dane liczbowe Liczba ludności: (♀ 4 958 + ♂ 5 034) = 9 992 wiek 0-6: 7,2 % wiek 7-16: 13,1 % wiek 17-66: 65,3 % wiek 67+: 14,4 % zagęszczenie ludności: 68,0 osób/km² bezrobocie: 4,8 % osób w wieku 17-66 lat cudzoziemcy z UE, Skandynawii i USA: 808 na 10.000 osób cudzoziemcy z krajów Trzeciego Świata: 229 na 10.000 osób liczba szkół podstawowych: 5 (liczba klas: 64)


Religia naszych przodków wywodzi się z indoeuropejskich religii politeistycznych. Jak sama nazwa wskazuje wierzono w wielu równorzędnych bogów lub też w jednego głównego oraz resztę jako Jego uosobienia (czyli henoteizm). Niektórzy dla danego plemienia stali w wyższej randze ze względu na rodzaj wykonywanej pracy. Dla np. rolników znaczenie miała gleba, dla rybaków woda itp. Wynika także stąd fakt, iż nasi przodkowie boską siłę upatrywali w przyrodzie. Dlatego też religia naszych przodków była tzw. religią naturalną opartą na prawach przyrody. Słowianie to nie tyko Polacy. Słowian w świecie jest blisko pół miliarda, co stanowi ponad 5% populacji na ziemi. W ciągu ostatniego tysiąclecia Słowianie przestali być jednym narodem i podzielili się na szereg mniejszych. Na początku było ich trzy: na zachodzie, wschodzie i południu. Dlatego też dzisiaj dzieli się Słowian właśnie na te trzy grupy. Do narodów Słowian zachodnich należą: Polacy, Czesi, Słowacy, Łużyczanie (jest to najmniejszy naród słowiański zamieszkujący Łużyce w Niemczech). Do Słowian wschodnich należą: Rosjanie, Ukraińcy, Białorusini, Łemkowie. Do Słowian południowych należą: Słoweńcy, Chorwaci, Bośniacy, Serbowie, Czarnogórcy, Macedończycy, Bułgarzy. W roku 1168 Duńczycy zniszczyli ostatnią na świecie czynną świątynię Słowian, która mieściła się w Arkonie (dzisiejsze Niemcy). Jednak całkowita chrystianizacja naszych przodków rozpoczęła się po wybudowaniu kościołów i przez to wprowadzeniu tzw. sieci parafialnej. Ostatnie prasłowiańskie rytuały odbywały się w Polsce aż do końca średniowiecza, kiedy to stały się karalne. Rodzimowiercze praktyki były jeszcze bardzo długo praktykowane (np. ofiarę składano jeszcze w XIX wieku) i w zasadzie dzięki wąskiej grupie ludzi przetrwały one do dzisiaj. Nasi przodkowie dzielili swych bogów na 3 główne grupy: władzy zwierzchniej, walki zbrojnej oraz pomyślności gospodarczej. W związku z masową chrystianizacją na początku drugiego tysiąclecia naszej ery wiele zabytków dawnej kultury Słowian zostało barbarzyńsko zniszczone. Dzisiaj źródeł rodzimej wiary naszych przodków jest niewiele - najstarsze pochodzą z VI wieku. Jednak dociekliwi badacze i historycy na podstawie tych materiałów oraz podań i wierzeń ludowych są w stanie odtworzyć zarys religii przodków. Jedno jest pewne i namacalne: starożytni Słowianie pozostawili po sobie kilka kamiennych posągów m.in. wyłowiony z dna rzeki (w 1848 r.) czterotwarzowy Świętowit ze Zbrucza. Mało kto wie, iż najświętszym symbolem dla Słowian była swastyka. Jest to bardzo stary symbol pomyślności, Słońca, ognia i światła. Nasi przodkowie rysowali ją nad wejściem do swych domostw, by ta uchroniła rodzinę przed nieszczęściami i zapewniła dostatek. Była tym, czym dzisiaj krzyż dla Chrześcijan.


W andyjskich regionach Kolumbii i Ekwadoru serwowany jest od końca XIX w. przepyszny deser, najprawdopodobniej przywieziony z Anglii, a mianowicie przygotowywane z tropikalnych owoców i mrożone w miedzianych misach lodowe sorbety. W dawnych czasach konieczny do przygotowania tego przysmaku lód pozyskiwany był na szczytach okolicznych, ośnieżonych wulkanów. Znoszono go z pięciotysięczników, zabezpieczając kawałki lodu przed roztopieniem solą. Tradycyjne lody w Andach przygotowuje w się w miedzianej misie. Błyszczące naczynie ustawiana się w dużym, drewnianym pojemniku wyściełanym „fique”, czyli grubą nicią uzyskiwaną z porastającej Andy agawy, i wypełnionym po brzegi przemysłowym lodem posypanym grubą solą. W ten sposób otoczone lodem ścianki misy otrzymują całe zimno. Lody przyrządza się wyłącznie z naturalnych owoców z dodatkiem mleka i cukru. Owoce są specjalnie selekcjonowane i mielone na gęsty sok. Następnie płyn ten wlewa się do misy z powoli miesza drewnianą łyżką, dotykając zimnych ścianek. Mieszkanka mrozi się w kontakcie z misą. Zmrożone kawałki odrywa się tą samą łyżką od ścianek i miesza z pozostałą – jeszcze płynną częścią. I tak powoli, powstaje przepyszny południowoamerykański sorbet. Owocowy sorbet ubija się przez około 25 minut aż do otrzymania kremowej konsystencji i momentu zmrożenia. Najpopularniejsze smaki lodów z miedzianej misy to guanabana, jeżyna, lulo, maracuja, kokos i limonka. Lodziarnie w Kolumbii z naprawdę doskonałymi lodami spotkać można na każdym kroku, jednak spektakl andyjskich lodów przygotowywanych w miedzianej misie na oczach kupujących nie ma sobie równych. Porównać go tylko można do równie atrakcyjnego cholao z nad Pacyfiku w Kolumbii. To uliczny show, którego rezultatem jest jeden z najlepszych, kolumbijskich deserów, którego koniecznie należy spróbować. Najlepiej zrobić to w południowych regionach andyjskich Kolumbii, np. Nariño. Dla tych, którzy nie mogą się tam udać, opcją może być malowniczy ryneczek na północy Bogoty – Usaquén, gdzie w każdą niedzielę spotkać można stoisko z misą. Ja wybieram się tam w najbliższy weekend.


Praca de Jong spotkała się z umiarkowaną krytyką [por. Huntley 1975: 359; Gasparov 2003: 218, przyp. 7], została częściowo zapomniana (nie cytuje jej się np. w: [Hewson, Bubenik 1997: 83-101, 283-303]). Powodem takiego stanu rzeczy jest – jak się zdaje – złożoność modelu holenderskiej slawistki, znaczna hermetyczność jej opisu, niedostateczne doprecyzowanie pojęć. Mimo tych wad system Tine Amse-de Jong stanowi ciekawą propozycję interpretacji faktów językowych, spójną wizję kategorii werbalnych języka staro-cerkiewno-słowiańskiego. Jako idealizacja rzeczywistego stanu kategorii aspektu języka scs. zaawansowany aparat pojęciowy jej teorii stanie się dla nas punktem odniesienia do badań nad znaczeniem rodzajowym czasowników w Kazaniach świętokrzyskich i w I części Psałterza floriańskiego. Zakładamy, że system morfologiczny języka staro-cerkiewno-słowiańskiego stanowi przybliżenie stanu prasłowiańskiego z końca IX i z początku X wieku (por. poniżej § 2). Wśród czasowników prasłowiańskich (staro-cerkiewno-słowiańskich), opierając się na monografii de Jong, wyróżnimy słowa: [i] dokonane (DK), [ii] niedokonane (NDK), [iii] ambiwalentne pod względem aspektu, dwuaspektowe (AMB) i [iv] iterativa. Poszczególne klasy czasowników różniły się nie tylko formalnie czy semantycznie – odmienny dla każdej z tych czterech grup był również zestaw postaci koniugacyjnych (imiesłowów i czasów gramatycznych; tab. 1.12). Powyższy schemat został wykorzystany w rozdz. III przy określaniu znaczenia rodzajowego poszczególnych słów w języku prasłowiańskim (§ III.3).


Czas wakacji był dobrym momentem do wprowadzenia uaktualnień oraz opracowania nowych funkcjonalności Uczelnianej Platformy e-Learningowej . Jedną z nich było dostosowanie Platformy Moodle dla osób słabowidzących (o innych wkrótce). Dostosowując platformę do potrzeb osób słabowidzących przyjęliśmy następujące założenia: Wprowadzone zmiany w kodzie Moodla nie mogą utrudniać/uniemożliwiać jego uaktualnień. Generowane strony muszą być zgodne ze standardem XHTML 1.0 Rozwiązanie problemu nieczytelnych ikon Moodla. Zastosowanie odpowiednich kontrastowych kolorów oraz umożliwienie skalowalności czcionek. Zrezygnowanie z grafik nieinformacyjnych oraz ograniczenie do minimum grafik informacyjnych. Ze względu na konieczność dokonywania częstych uaktualnień platformy Moodle nie zdecydowaliśmy się na istotne zmiany w kodzie Moodla. W dostosowaniu platformy dla osób słabowidzących wykorzystaliśmy możliwość jaką daje opracowanie nowego szablonu graficznego. Dokonaliśmy także modyfikacji w konfiguracji Moodla. Domyślnie na platformie Moodle nie jest możliwa zmiana szablonu graficznego przez użytkownika przed dokonaniem jego autoryzacji na platformie. Użytkownik może zmienić szablon dopiero po zalogowaniu, po wcześniejszym nadaniu odpowiednich uprawnień przez administratora. Takie rozwiązanie powoduje iż wymagane byłoby stworzenie odrębnych formularzy do logowania przeznaczonych dla osób słabowidzących. Ponad to użytkownik musiałby zmienić swój szablon graficzny na platformie podczas obowiązywania standardowego szablonu graficznego, co może powodować dużą trudność dla osoby słabowidzącej. Z w/w względów dokonaliśmy modyfikacji w konfiguracji Moodla, która umożliwia zmianę szablonu graficznego platformy przed autoryzacją na platformie. Zmiana szablonu dokonana przez użytkownika obowiązuje podczas trwania bieżącej sesji przeglądarki internetowej. Komunikacja użytkownika z platformą Moodle odbywa się w dużym stopniu za pomocą ikon. Rozróżnianie standardowych ikon platformy Moodle dla osób słabowidzących jest bardzo trudne. Pierwszą myślą która nam się nasunęła było zamienienie standardowych bitmapowych ikon platformy na nowo opracowane ikony wektorowe o odpowiednim kontraście i odpowiednio niskim poziomie złożoności, tak aby były w dowolny sposób skalowalne i bez problemu rozróżnialne dla osób słabowidzących. Nie udało się nam jednak tego zrealizować ze względu na nasze pierwsze założenie (uaktualnienia moodla). Ikony na platformie moodle zdefiniowane są w obrębie samej aplikacji oraz modułów Moodla. Przedefiniowanie ikon na wektorowe wymagałoby istotnych zmian w kodzie Moodla, które musiały by być uwzględniane podczas każdej aktualizacji platformy. W chwili obecnej przyjęliśmy inne rozwiązanie – ograniczyliśmy do minimum ikony wykorzystywane w systemie. Zbędne usunęliśmy, tak aby nie wprowadzały nieczytelnej informacji a bezwzględnie wymagane zamieniliśmy na nowe jednokolorowe ikony o wysokim kontraście i bardzo symbolicznym wyglądzie, oraz na skróty literowe. Opisy wszystkich wykorzystywanych na platformie ikon i skrótów umieściliśmy w stopce strony.


Oligopson Oligopson jest to taka sytuacja na rynku, w której nie ma dużej konkurencji po stronie popytu na dane dobro lub usługę. Wynika to z faktu, że istnieje niewielu kupujących chcących je nabyć. Przeciwną sytuacją jest oligopol - na rynku istnieje tylko kilku sprzedawców i wielu kupujących.


Czasem pełni rolę dekoracyjną, ozdabia, ale może też wprawiać w zdumienie, oburzać, zadawać ból tym, którzy widzą w nim coś więcej niż tylko przedmiot, którym można się posłużyć w dowolny sposób. Mowa jest o krzyżu. Na krzyż patrzą ludzie młodzi i starzy, kalecy, ślepcy, trędowaci, ale także biznesmeni, lekarze, politycy i szefowie wielkich korporacji. Każdy z nich i każdy z nas patrzy na krzyż, ale każdy może dostrzegać w nim coś innego. Jedni będą widzieć w krzyżu szubienicę, narzędzie do zadawania tortur i uśmiercania ludzi. Będą widzieć w nim po prostu dwie belki skrzyżowane razem, które nic nie oznaczają. Drudzy w krzyżu widzą to, co Izraelici widzieli w wężu wywyższonym na pustyni. A widzieli oni nie tylko pewien symbol, ale nadzieję i miłość. Patrząc na węża wyznawali, że są grzesznikami szemrzącymi przeciwko Bogu, że potrzebują Bożego miłosierdzia. Te osoby, które patrzą na krzyż tak, jak patrzyli na węża Izraelici, chcą doświadczyć zwycięstwa i mocy krzyża. Dostrzegają oni w krzyżu znak nadziei, drogę do zbawienia. Dostrzegają Chrystusa, który z wysokości krzyża modlił się za swoich oprawców. Jezus właśnie po to zstąpił na ziemię, żył pośród nas i poniósł śmierć na krzyżu, aby okazać nam swoją miłość i dać nam zabawienie. Wyrazem takiego przekonania są krzyżyki stawiane na czole przez rodziców swoim dzieciom czy też znak krzyża świętego czyniony przed posiłkami. Ten znak ma nam uzmysłowić, że nasze myślenie ma być przeniknięte wiarą w moc krzyża oraz, że pragniemy iść tą drogą, którą zaplanował dla nas Bóg. Krzyż powinien być wyrazem radości. Dzisiejsze święto jest tego przejawem, gdyż zostało ustanowione z powodu radości z odnalezienia relikwii Świętego Krzyża. Dziś trwoży fakt, w jaki sposób my odnosimy się do tego znaku. Czynimy znak krzyża świętego szybko, byle jak, nie zastanawiając się nad jego znaczeniem, często wstydząc się go. Ile razy osoba, która odważy się przeżegnać na ulicy, styka się ze wzrokiem zdziwienia czy nawet pogardy. Zamiast krzyża wolimy nosić przy sobie amulety czy talizmany.


Drzewem spinającym grafu spójnego G nazywamy podgraf G będący drzewem i zawierającym wszystkie wierzchołki grafu G. Las spinający grafu niespójnego G zawiera po jednym drzewie spinającym dla każdej składowej grafu G. G - n wierzchołków, wybieramy krawędzie e 1 , e 2 ,..., e n − 1 w taki sposób, żeby dla każdego i=1,2,...,n-1 e i było krawędzią o najmniejszej wadze, nie tworzącą cyklu z krawędziami Niech G będzie spójnym (bez pętli) grafem z wagami mającymi n wierzchołków. Algorytm zachłanny opisany powyżej wyznacza drzewo spinające T grafu G o najmniejszej wadze całkowitej. Otrzymany graf T ma n wierzchołków, n-1 krawędzi i nie zawiera cykli, więc jest drzewem ( twierdzenie o drzewach ). Przypuśćmy, że S jest drzewem spinającym grafu G, że w(S)<w(T). Niech będzie pierwszą wybraną krawędzią, która nie należy do S. Dodając e k do S otrzymamy podgraf grafu G mając dokładnie jeden cykl C przechodzącym przez twierdzenie o drzewach ). Cykl C zawiera krawędź , lecz nienależącą do T. Tworzymy podgraf S' grafu G zastępując e przez e w S. S ma n-1 krawędzi i jest grafem spójnym, a więc jest drzewem spinającym grafu G. Mamy (z konstrukcji e 1 , n − 1 ), a więc . Drzewo S ma więcej krawędzi wspólnych z T niż z S. Powtarzając powyższą procedurę skończenie wiele razy otrzymamy w końcu drzewo T i nierówność wbrew założeniu w(S) < w(T). Sprzeczność. Analogicznie wyznaczamy drzewo spinające o największej wadze całkowitej.


Artykuł 1 Odstępstwo dotyczące przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego w zakładach wytwarzających biogaz 1. Na mocy art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 i w drodze odstępstwa od załącznika VI rozdział II pkt A, C i D tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, w dalszym ciągu mogą udzielać użytkownikom zakładów i instalacji, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. pojedynczych zezwoleń na zastosowanie tychże przepisów dotyczących standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz, jeśli przepisy krajowe: a) zapewniają ogólną redukcję drobnoustrojów chorobotwórczych; b) są stosowane tylko w tych zakładach i instalacjach, które stosowały owe reguły w dniu 1 listopada 2002 r.; oraz c) odpowiadają wymogom załącznika VI rozdział II pkt B rozporządzenia (WE) nr 1774/2002. 2. Zakłady wytwarzające biogaz muszą być wyposażone w: a) urządzenia do monitorowania temperatury w czasie; b) urządzenia rejestrujące do ciągłego zapisywania wyników pomiarów; c) odpowiedni system zabezpieczający przed niedostatecznym ogrzewaniem; oraz d) odpowiednie urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji pojazdów i pojemników opuszczających zakłady wytwarzające biogaz. 3. Każdy zakład wytwarzający biogaz musi dysponować własnym laboratorium lub korzystać z usług laboratorium z zewnątrz. Laboratorium musi być zatwierdzone przez właściwy organ i wyposażone w sposób umożliwiający przeprowadzanie odpowiednich analiz. Artykuł 2 Środki kontroli Właściwy organ podejmuje konieczne środki mające na celu kontrolę przestrzegania warunków wymienionych w art. 1 przez użytkowników zakładów lub instalacji. Artykuł 3 Cofanie zezwoleń i usuwanie materiału, który nie spełnia warunków niniejszego rozporządzenia 1. Wydane przez właściwy organ poszczególne zezwolenia dotyczące standardów przetwarzania materiału kategorii 3 lub materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz są natychmiast cofane użytkownikom zakładów lub instalacji w przypadku, gdy warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu nie są już przestrzegane. 2. Właściwy organ cofa wszystkie zezwolenia wydane zgodnie z art. 1 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. Właściwy organ nie udziela ostatecznego zezwolenia na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, dopóki na podstawie inspekcji nie zostanie ustalone, że zakłady i instalacje wymienione w art. 1 spełniają wszystkie wymogi tego rozporządzenia.


Aleksander Rymkiewicz Aleksander Rymkiewicz (ur. 13 kwietnia 1913 w Wilnie - zm. 26 września 1983 w Iławie) - polski poeta. Ukończył prawo na uniwersytecie w Wilnie. W latach 1933-1934 związany z grupą literacką Żagary. Zadebiutował w 1933 roku w wileńskim dzienniku Słowo. We wczesnej twórczości poety dominują motywy wizyjno-fantastyczne i estetyzujące (poemat "Tropiciel" 1936). Po wojnie w poezji Rymkiewicza pojawia się tematyka społeczno-patriotyczna ("Z narodem" 1947), refleksje nad związkami człowieka z naturą ("Promień dla artysty" 1965) oraz rodzinnym krajobrazem ("Polskie drzewa" 1972). Rymkiewicz jest też autorem wielu utworów dla dzieci ("Przygody Gucia Pingwina" 1950, "Wybór poezji" 1974).


Promieniowanie Promień lasera skierowany z obserwatorium do Księżyca, w celu zmierzenia odległości Promieniowanie – strumień cząstek lub fal wysyłanych przez ciało. Wytwarzanie promieniowania jest nazywane emisją. Pierwotnie pojęcie promieniowanie używano do promieni słonecznych. Potem do tych rodzajów wysyłanych cząsteczek i fal (bez wnikania w ich naturę), którego wąski strumień (promień patrz światło) rozchodząc się w przestrzeni może być traktowany jak linia w geometrii (nie rozdziela się). Rodzaje promieniowania: promieniowanie fal elektromagnetycznych (według rosnącej energii) * promieniowanie radiowe, * promieniowanie mikrofalowe – mikrofale, * promieniowanie tła (promieniowanie reliktowe), * promieniowanie cieplne (termiczne) – promieniowanie elektromagnetyczne wysyłane przez każde ciało o temperaturze większej od zera bezwzględnego, * promieniowanie podczerwone podczerwień, * promieniowanie świetlne – światło, * promieniowanie słoneczne, * promieniowanie laserowe * promieniowanie ultrafioletowe (nadfioletowe, nadfiolet) ultrafiolet, * promieniowanie rentgenowskie (promienie Roentgena, promienie X), * promieniowanie synchrotronowe - wytwarzane przez naładowane cząstki poruszające się po okręgach w polu magnetycznym w synchrotronach lub w polu gwiazd neutronowych * promieniowanie gamma – promieniowanie elektromagnetyczne wysyłane np. przez jądra atomów, promieniowanie korpuskularne (strumień cząstek) * promieniowanie beta - strumień elektronów lub pozytonów powstających z rozpadów beta. * promieniowanie alfa – strumień jąder atomów helu. mieszane (definicja nie ogranicza tylko jednego falowego czy korpuskularnego typu) * promieniowanie naturalne - promieniowanie radionuklidów zawartych w środowisku naturalnym, * promieniowanie kosmiczne, * promieniowanie jonizujące * promieniowanie niejonizujące * promieniowanie jąder – promieniowanie wysyłane przez wzbudzone jądra atomowe, * promieniowanie jądrowe – strumień cząstek lub promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane podczas przemian jąder atomowych, * promieniowanie plazmy – promieniowanie wytwarzane przez plazmę, * promieniowanie hamowania – promieniowanie elektromagnetyczne powstające podczas hamowania ciała (cząstki) obdarzonej ładunkiem elektrycznym,


W latach 60 profesor Albert Bandura z Uniwersytetu Stanfordzkiego przeprowadził badanie, który dzisiaj znane jest jako „eksperyment lalki Bobo” (ang. Bobo doll experiment). Bandura był twórcą i propagatorem społecznej teorii uczenia się (ang. social learning theory). Uważał, że nowych zachowań uczymy się nie tylko za pomocą otrzymywanych nagród i kar, ale także dzięki obserwacji otaczającego nas środowiska. Jego klasyczny eksperyment z lat 60 nie tylko potwierdził założenia psychologa, ale także pozwolił lepiej zrozumieć mechanizm uczenia się agresji przez dzieci. W badaniu, które przeprowadził, udział wzięło 36 chłopców i dziewczynek w wieku od 3 do 5 lat. Każde z nich zostało losowo przydzielone do jednej z trzech grup. W pierwszej dzieci obserwowały dorosłą osobę, która zachowywała się agresywnie, w drugiej ta sama osoba powstrzymywała się od niewłaściwego zachowania, a trzecia posłużyła jako grupa kontrolna (brak modela). Okazało się, że dzieci oglądające agresywne zachowanie modela, istotnie częściej naśladowały go w zabawie z lalką Bobo (agresja fizyczna i słowna) niż dzieci z pozostałych grup. Dodatkowo agresywne reakcje dzieci kopiujących dorosłego, były mocniej rozhamowane – zwiększona ilość zachowań naśladowanych i znanych. Jeżeli chodzi o różnice płciowe, to chłopcy naśladowali fizyczną agresję częściej niż dziewczynki. W przypadku agresji werbalnej nie zaobserwowano już takich różnic. Eksperyment Bandury wykazał także, że zachowanie dorosłego mężczyzny miało większy wpływ na zwiększenie agresji u chłopców niż dziewczynek. Dziewczynki natomiast częściej naśladowały dorosłe kobiety w przypadku agresji werbalnej. Update: Jeden z naszych czytelników – Pan W – zwrócił uwagę na pewne niedociągnięcia metodologiczne opisywanego badania. Spieszę więc z wyjaśnieniami. Główny zarzut stawiany eksperymentowi Bandury dotyczy lalki “Bobo”. Krytycy uważają, że przez jej wygląd i zastosowanie, nie udało się rozdzielić agresji wynikającej z zabawy z agresją realną. Tym samym sugerują, że zaaranżowanej sytuacji brakowało realizmu. Niemniej trzeba przyznać, że model wpłynął na dzieci, które zachowywały się w określony i niewłaściwy sposób.


Cóż śnił Cis, któż zgadnie. Tylko noszący Myśl Przedwieczną, Jedynie Istniejący, Starszy od Drzewa, Stwórca Twórcy rzec to może. Spoglądał na latorośl swoich myśli, na płód swojej woli, owoc pierwszego zasianego ziarenka, na ogromne Drzewo Świata, Dziecko swe Cisowe i uśmiechał się. Odwieczny wsłuchał się bowiem w pierwszą symfonię świata, w deszcze, pulsowanie soków i chrapanie Cisu i napełniło go to na nowo pokojem. A gdy oswoił myśl swoją z delikatnym światłem kaganków świata, wtedy zamyślił ich opad. Srebro spłynęło z igiełek wiecznie zielonych w ciemność u korzeni Kolumny Świata. Ze spadłych owocni zaczęły wyrastać wyniosłe drzewa. Tak urodził się srebrny ogród bukowy. Nie było jeszcze liści na gałązkach, w wydartej Pustce przestrzeni rozrosła się puszcza bukowa, lecz ni runa zielonego, ni ziemi, ni istot żywych nie było. Ciemność jedna znów zapadła nad nowo stworzonym światem, gdyż pierwsze lampy świata, srebrne szyszki cisowe, zrodziły z siebie ciemne i bezrozumne kolumny buków. To była ciemność druga, a utajone w tej ciemności wtórej czekały swojej chwili kolumny srebra.


Bon komunalny Bon komunalny - jest instrumentem dyskontowym i jego oprocentowanie może być oparte o stawkę rynku lokat międzybankowych lub rentowność bonów skarbowych. Bony komunalne po raz pierwszy na polskim rynku zostały wyemitowane przez gminę Radom. Emisja bonów komunalnych może mieć także charakter emisji zamkniętej, czyli organizowanej w grupie gmin lub jednostek samorządu terytorialnego. Organizowana jest wówczas w taki sam sposób jak emisja zamknięta w grupie kapitałowej. Może być ona jeszcze tańsza, ponieważ gminy na ogół między sobą dobrze znają i oprocentowanie bonów może być ustawiane w taki sposób, by koszty ich emisji były minimalne. Bony komunalny są z reguły zyskowniejsze niż bony skarbowe.


Mój serbski kolega Pavle został obywatelem węgierskim w ostatni piątek i oficjalnie nazywa się Pál. Cieszymy się, przede wszystkim dlatego, że będzie miał paszport Schengen i łatwiej będzie mu podróżować. Mniej cieszą się pewnie ci, dzięki którym było to możliwe a mianowicie autorzy ustawy o obywatelstwie, która bardzo uprościła proces uzyskiwania obywatelstwa węgierskiego tak by mogli je otrzymywać Węgrzy mieszkający w krajach sąsiednich. Pavle uciekł z Serbii przed wojnami Miloszewicza i serdecznie nienawidzi wszelkich nacjonalizmów, w tym i węgierskiego. Jak to się stało? Ano tak: w ustawie prawo do obywatelstwa węgierskiego daje się wszystkim, których przodkowie mieli kiedyś obywatelstwo węgierskie (jakoś trzeba było prawnie określić kto jest Węgrem). Pavle pochodzi z Wojwodiny, jego dziadkowie obywatelstwo to przez jakiś czas mieli, więc się kwalifikuje. O tej nieco zaskakującej konsekwencji ustawy dowiedział się on od swojego kolegi Serba, któremu z kolei powiedzieli o niej pracownicy MSW, gdzie kolega uczy angielskiego. Ciekawostką jest, że gdy żona Pavle zadzwoniła do ich lokalnego samorządu posłano ją do wszystkich diabłów bo "co sobie wyobraża" natomiast w innym samorządzie (według ustawy papiery o obywatelstwo można składać w dowolnym samorządzie) przyjęto ich dużo przyjaźniej i udzielono pomocy w składaniu wniosku idącej dalej niż wymaga tego zawodowa uprzejmość, a przecież i tu i tu ta sama ustawa obowiązuje. Oczekiwanie na decyzję było krótkie, Pavle musiał tylko zademonstrować w międzyczasie znajomość języka węgierskiego. Sama ceremonia nadania obywatelstwa pozbawiona była patosu. Przy składaniu przysięgi można było jak kto chciał dodać "tak mi dopomóż Bóg" a prowadząca ceremonię urzędniczka w przemówieniu powiedziała, że może Węgry obecnie nie są krajem naszych marzeń ale co zrobić. Wspomniany kolega Pavle też, wraz ze swą rodziną, jest już obywatelem węgierskim. Ciekaw jestem ile jest takich wypadków, czy to zjawisko jednostkowe czy też jest tu jakiś trend.


12-letni Rafał z Ozorkowa został dotkliwie okaleczony przez psa. Owczarek podhalański rozerwał mu nos i odgryzł kawałek nozdrza. Dawny wygląd może przywrócić chłopcu tylko operacja plastyczna. Do zdarzenia doszło przed jednym z barów piwnych w miejscowości Cedrowice. Następnego dnia rano Rafał miał wyjechać wraz z rodzicami na wakacje nad jeziorami. - Bar znajduje się po sąsiedzku z naszym domem - mówi ojciec Rafała. - Prowadzą go moi rodzice. Wieczorem Rafał postanowił odwiedzić babcię. Przy wejściu do lokalu spotkał wuja z owczarkiem podhalańskim na smyczy. Pies był bez kagańca. Nie wiem z jakiego powodu bestia rzuciła się na syna. Pamiętam tylko, że dziecko wpadło do domu z przeraźliwym płaczem. Z nosa lała mu się krew. Na szczęście lekarzom w porę udało się przeprowadzić operację. Świadkowie podają różne wersje zdarzenia. Według babci chłopca, pies zaatakował Rafała, kiedy jego właściciel na czas opróżniania kufla z piwem przekazał chłopcu smycz do potrzymania. Właściciel Korala (tak wabi się bestia) twierdzi natomiast, że Rafał drażnił się z czworonogiem i dlatego wywołał u niego agresję. To bardzo spokojny pies - mówi właściciel. - Zawsze wiernie chodził przy nodze i słuchał poleceń. W związku z tym zdarzało się, że wychodziłem z nim na spacer bez kagańca. Nigdy wcześniej nie zrobił nikomu nic złego. Pogryziony chłopiec jest w szoku. Zamiast wakacyjnego szaleństwa nad wodą, leży obolały w domu. Ma dużą ranę na nosie i odgryziony kawałek nozdrza. Lekarze mówią, że konieczny będzie przeszczep z okolic pachwiny. Rodzice Rafała martwią się, że chłopca może czekać seria bolesnych zastrzyków. Do tej pory nie udało się bowiem ustalić, czy pies był szczepiony przeciw wściekliźnie. Wprawdzie jego właściciel twierdzi, że tak, ale nie ma na to dokumentu. Obecnie Koral jest pod obserwacją lekarzy weterynarii.


KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) ( 1 ), w szczególności jego art. 113 ust. 1 lit. a) i art. 121 lit. h) w związku z jego art. 4, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 ( 2 ) określa właściwości fizyczne i chemiczne oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz metody oceny tych właściwości. Metody i wartości dopuszczalne stosowane w odniesieniu do właściwości różnych rodzajów oliwy należy uaktualnić na podstawie opinii ekspertów z dziedziny chemii oraz zgodnie z wynikami prac prowadzonych w ramach Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek. (2) W szczególności, ponieważ w opinii ekspertów z dziedziny chemii zawartość estrów etylowych kwasów tłuszczowych (FAEE) i estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) jest użytecznym wskaźnikiem jakości w przypadku oliwy z oliwek ekstra z pierwszego tłoczenia, należy zatem uwzględnić wartości dopuszczalne dla tych estrów oraz metodę określania ich zawartości. (3) Aby zapewnić czas na dostosowanie się do nowych norm oraz na wprowadzenie środków niezbędnych do ich stosowania, oraz w celu uniknięcia zakłóceń w transakcjach handlowych, zmiany do niniejszego rozporządzenia należy stosować od dnia 1 kwietnia 2011 r. Z tych samych powodów należy ustanowić przepisy dotyczące oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek legalnie wyprodukowanych i oznakowanych w Unii lub legalnie do niej wwiezionych i dopuszczonych do swobodnego obrotu przed tą datą, aby mogły być wprowadzane do obrotu do momentu wyczerpania zapasów. (4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2568/91. (5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany: 1) W art. 2 ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu: „— metoda przedstawiona w załączniku XX dla oznaczania zawartości wosków, estrów metylowych kwasów tłuszczowych i estrów etylowych kwasów tłuszczowych metodą kapilarnej chromatografii gazowej”


Strony internetowe akceptujące edycje dokonywane przez każdego, tak jak ta wiki, są często atakowane przez spamerów, którzy używają automatycznych narzędzi, aby dodawać linki prowadzące do ich stron. Chociaż te linki mogą być usunięte, jest to uciążliwe. Czasami, zwłaszcza przy dodawaniu nowych linków do strony albo przy rejestracji, wiki może pokazać obrazek z kolorowym lub zniekształconym tekstem i poprosić Cię o przepisanie zamieszczonego na nim wyrazu. Może pojawić się też prośba o wpisanie wyniku prostego działania matematycznego. Ponieważ są to zadania trudne do zautomatyzowania, takie zabezpieczenia nie uniemożliwia większości ludziom dokonywania edycji, jednocześnie skutecznie powstrzymując większość spamerów i inne automatyczne ataki. Niestety, może być to niewygodne dla użytkowników z wadą wzroku lub używających przeglądarek tekstowych lub głosowych. Obecnie nie mamy alternatywnego rozwiązania audio. Skontaktuj się z administratorami strony by uzyskać pomoc, jeśli nie możesz z tego powodu dokonywać uprawnionych edycji.


Ruszyliśmy w pochód. Żyd Wieczny Tułacz wkrótce złączył się z nami i tak dalej ciągnął opowiadanie swoich przygód. DALSZY CIĄG HISTORII ŻYDA WIECZNEGO TUŁACZA Nauki mądrego Cheromona były daleko dłuższe od wyciągu, jaki wam uczyniłem. Ogólnym ich wnioskiem było, że pewien prorok, imieniem Bitys, dowiódł w swoich dziełach istnienia Boga i aniołów, i że drugi prorok, nazwany Thot, osłonił te pojęcia ciemną metafizyką, która zdawała się tym wznioślejszą. W teologii tej Bóg. którego nazywano Ojcem, czczony był jodynie przez milczenie; wszelako gdy chciano wyrazić, że sam sobie wystarcza, mówiono, że jest swoim własnym ojcem i własnym synem. Czczono go także pod postacią syna i wtedy nazywano "rozumem bożym" lub Thotem, co znaczy po egipsku - przekonanie. Na koniec, ponieważ spostrzegano w naturze ducha i materię, poczytywano ducha za emanację Boga i przedstawiano go pływającego po ile, jak to wam już gdzie indziej powiedziałem. Twórca tej metafizyki zwany był "trzykroć wielkim". Plato, który przepędził osiemnaście lat w Egipcie, wprowadził do Grecji naukę o Słowie, za co uzyskał od Greków przydomek boskiego. Cheremon utrzymywał, że wszystko to nie istniało zupełnie w duchu dawnej religii egipskiej, że ta zmieniła się, gdyż w ogóle zmiana leży w naturze każdej religii. Zdanie jogo pod tym względem wkrótce potwierdziły wypadki zaszłe w synagodze aleksandryjskiej. Nie byłem jedynym Żydem, który badał teologię egipską; inni także zasmakowali w niej, zwłaszcza zaś oczarował ich duch enigmatyczny, który panował w całej egipskiej literaturze, a który pochodził zapewne z pisma hieroglificznego i z zasady nieprzywiązywania się do symbolu, ale do myśli w nim ukrytej. Nasi rabinowie aleksandryjscy pragnęli także mieć zagadki do rozwiązywania i wyobrazili sobie, że pisma Mojżesza, jakkolwiek przedstawiają opowiadania faktów i rzeczywistą historię, są wszelako pisane z tak boską sztuką, że obok myśli dziejowej skrywają jeszcze myśl inną, tajemniczą i alegoryczną. Niektórzy z naszych uczonych wyjaśnili tę myśl ukrytą z przenikliwością, która im zaszczyt w owym czasie przyniosła, jednakże ze wszystkich rabinów najwięcej odznaczył się Filon. Długie badania nad Platonem wprawiły go w rzucanie pozornego światła na ciemności metafizyki, stąd też nazywano go Platonem synagogi.


- Gdyby droga była prosta, to by było nudno - powiedział Tomasz. - Ale na pewno bezpieczniej! - skwitował odważnie jego znajomy, po czym wsadził nos w kubek z ciepłą kawą. - Może masz rację - odrzekł bez przekonania Tomasz i szybko dorzucił - Bezpieczeństwo - bezpieczeństwem, a życie - życiem! - To żeś teraz wymyślił - odpowiedział współrozmówca. - Ale spójrz! - Tomasz nie poddawał się. - Wyobraź sobie... - Wyobrażam - przerwał niegrzecznie znajomy. - Wyobraź sobie, że twoje życie to jedna prosta. Bez zakrętów, bez wzniesień i dolin. Przyjemna trasa, bo równa. Ale tylko do czasu. Dość szybko zaczniesz zauważać brak urozmaiceń. Tomasz rozpoczął swoją wypowiedź, a znudzony kompan odstawił kubek na brzeg stołu i zaczął drapać się po brodzie. Po chwili zapytał zaciekawiony: - No czyli, że co. Że jak trasa równa, to nie jest ciekawa? Ja się staram prowadzić takie życie, jakie prowadzę. Bez ekscesów i zbytnich uniesień. Bez emocji. Za to trzeźwo patrzę i ciągle analizuję. Co by zmienić, co poprawić, co by tu nowego odkryć. Ha! - Moment - przerwał wyraźnie ożywiony Tomasz. - Zaczynasz mieszać się w swoich wywodach. Najpierw mówisz, że prowadzisz życie bez ekscesów, a po chwili dodajesz, że ciągle szukasz, co by tu nowego odkryć. Czyli jednak szukasz tych emocji? - O tym nie pomyślałem - znajomy odpowiedział lekko zmieszany. - Chodziło mi bardziej o życie bez uczuć. Tak jest wygodniej. To tak, jakbyś nie musiał jeździć po tych twoich zakrętach. Wyrzucasz kierownicę i wio, przez świat! - nawiązał chętnie do użytej przenośni. - Ale właśnie dzięki zakrętom nie jest się biernym - Tomasz próbował przekonać kolegę. - Cały czas musisz czuwać, żeby nie wypaść z trasy. A nawet, bo może się tak stać, jeśli wypadniesz, zaraz kontrujesz i jedziesz dalej. Mało tego, za zakrętem może się okazać, że przed tobą roztacza się nowy, piękny krajobraz i widoki, o których nigdy wcześniej nie śniłeś! Niekiedy warto zjechać z tej twojej autostrady w boczną drogę i zacząć dostrzegać piękno, na które wcześniej było się ślepym! Nie ma co tracić czasu na życie bez wypełnienia, bez smaku i kolorów! Znajomy szybkim ruchem ręki podniósł kubek i wypił resztkę kawy, oczyścił językiem zęby z fusów i podsumował, kiwnąwszy głową, mówiąc: - Czyli, że jak? To uczucia nadają naszym marnym żywotom sensu? - No. - skwitował krótko Tomasz. Odsunął krzesło, na którym siedział, wstał, wziął swój znoszony płaszcz i rzekł na pożegnanie: - Tym się różnimy od zwierząt. Umiemy kochać.


Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Wojciecha Saługę, Platforma Obywatelska. Nie ma. Proszę o zabranie głosu pana posła Krzysztofa Gadowskiego, Platforma Obywatelska. (Głos z sali: Nie ma.) (Poseł Anna Paluch: Co za rejterada?) Proszę o zabranie głosu pana posła Edwarda Wojtasa, Polskie Stronnictwo Ludowe. (Głos z sali: Nie ma.) Proszę o zabranie głosu pana posła Artura Ostrowskiego, Lewica i Demokraci. Jeśli posłowie zgłoszą się później, oczywiście udzielę głosu. (Oklaski) Poseł Artur Ostrowski: Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Moje pytania będą dotyczyć województwa łódzkiego. Od roku 2005 Piotrków Trybunalski czeka na decyzję w sprawie dofinansowania ze środków Funduszu Spójności modernizacji oczyszczalni ścieków. Przekładane są kolejne terminy, wydanie decyzji, rosną koszty tego przedsięwzięcia. Zaczynaliśmy od 120 mln, obecnie koszt wynosi już ponad 222 mln zł. I nie mówię o kosztach społecznych niezrealizowania tej bardzo ważnej inwestycji. Pytanie do pani minister: Kiedy zostanie podjęta decyzja o dofinansowaniu tego kluczowego dla województwa łódzkiego projektu? Następne pytanie: Jak długo gmina może czekać na podpisanie umowy finansowej z urzędem wojewódzkim? Jest taki projekt dotyczący e-urzędu w Piotrkowie Trybunalskim, który czeka już ponad 9 miesięcy – i nadal nic. Po wydaniu przez urząd marszałkowski decyzji o wyborze projektu projekt wpadł w taką urzędniczą czarną dziurę. Pytanie ostatnie: Czy pani minister potwierdza, że zmiana lokalizacji trasy S8 z bełchatowsko-piotrkowskiej na tzw. łódzką spowoduje utratę środków unijnych na budowę drogi z Wrocławia do Warszawy? Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Krzysztof Putra: Dziękuję bardzo panu posłowi. Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Tadeusza Arkita, Platforma Obywatelska. Poseł Tadeusz Arkit: Panie Marszałku! Szanowna Pani Minister! Wysoki Sejmie! Zanim zadam pani minister pytanie, pozwolę sobie zapytać niektórych poprzedników, ile razy udawalości państwo świętych Mikołajów, obiecując wszystkim, że dostaną pieniądze na każdy projekt, szczególnie zaś w okresie przed wyborami. Mam prawo zadawać takie pytania, gdyż do tej pory byłem burmistrzem małej gminy Libiąż i miałem przyjemność skutecznie realizować wiele inwestycji ze środków unijnych, począwszy od lokalnych w mojej gminie, a skończywszy na potężnej, jednej z największych w Małopolsce, dotacji unijnej z Funduszu Spójności na kanalizację, realizowanej aktualnie w tych gminach dla Międzygminnego Związku Chrzanowa, Lubiąża i Trzebini, któremu szefowałem.


Platforma e-learningowa OLAT posiada bardzo rozbudowany system zarządzania użytkownikami oraz zasobami kursów. W systemie możliwe jest zarządzanie grupami użytkowników, także poza strukturą kursu. OLAT umożliwia tworzenie różnych typów grup (grupy projektu, grupy edukacyjne). Grupę z przypisanymi osobami możemy zapisać na kurs. Ciekawym rozwiązaniem jest możliwość delegowania określonych osób do zarządzania grupą lub użytkownikami (rola zarządcy grupy i zarządcy użytkowników). W systemie dostępne są także standardowe role typu: anonimowy użytkownik, autor, współautor, administrator systemu. W systemie OLAT możemy tworzyć repozytorium materiałów kursowych. Dostęp do repozytorium jest dowolnie modyfikowalny za pomocą odpowiednich uprawnień. Osoba tworząca kurs ma wiec możliwość tworzenia kursu w oparciu o nowe, tworzone przez siebie zasoby, jak i w oparciu o zasoby już istniejące, znajdujące się w repozytorium. Takie rozwiązanie znacznie przyspiesza tworzenie kursu i umożliwia wykorzystywanie tych samych materiałów do tworzenia różnych kursów, także przez różne osoby. Dodatkowo każdy użytkownik posiada prywatny i publiczny folder do których może uploadować pliki. Platforma OLAT udostępnia wiele typów zasobów i narzędzi komunikacyjnych. Możemy tu wymienić między innymi: kalendarz z systemem powiadamiania, forum dyskusyjne, formularz kontaktowy, notes, wykaz osiągnięć, testy, ankiety, wiki, słowniki, pakiet SCORM, strona HTML, zadanie, czy folder plików. Podstawowym narzędziem komunikacji uczestników kursu i prowadzących kurs jest forum dyskusyjne. Każda z grup posiada swoje własne forum dyskusyjne. Forum może być także wykorzystane jako element kursu. Prowadzący może wtedy dowolnie określić dostęp do danego forum dla określonych uczestników kursu. Podsumowując, platforma OLAT jest bardzo ciekawą alternatywą dla innych platform e-Learningowych. Do jej największych plusów możemy zaliczyć rozbudowany system zarządzania użytkownikami i grupami oraz możliwość tworzenia repozytorium materiałów kursowych z dowolnie konfigurowanym dostępem. Należy jeszcze wspomnieć iż OLAT w pełni obsługuje język polski.


W rzeczy samej, disneyowska interpretacja prozy Milne'a poraża intelektualną płycizną. Samo w sobie nie jest to niebezpieczne. Mozarta też można zagrać lepiej bądź gorzej. Niebezpieczne staje się dopiero wtedy, gdy taka interpretacja staje się jedyną dostępną. Po 7 latach Kubuś pojawi się na scenie ponownie: w lukrowanym, zglajszachtowanym, disneyowskim musicalu . Najtańsze bilety kosztują 80 złotych. Odbędą się tylko 3 spekatkle. Będzie to wielkie wydarzenie finansowe i marketingowe. Nie jest trudno robić wielkie wydarzenia mając monopol i nakładając knebel na twórczość niezależną. Tym razem jednak sukces może się okazać dla Disneya gorzki, bo wielbiciele teatru zorganizowali się w inicjatywę Indeks 73, która zamierza praktyki koncernu obnażyć i napiętnować. Od ulicznych manifestacji, przez piętnowanie cenzury twórczej w mediach, aż po pomoc prawną i lobbing polityczny wzywający do naprawy systemu praw autorskich. W Indeks 73 udział biorą m. in legendarny krytyk Roman Pawłowski i Helsińska Fundacja Praw Człowieka. W obronie Puchatka wytoczono ciężke działa. Mimo likwidacji Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk w 1989 roku, w Polsce nadal dochodzi do ograniczania swobód obywatelskich w zakresie wolności wyrażania poglądów i twórczości artystycznej. Zmieniła się forma: miejsce oficjalnej cenzury prewencyjnej zajęła nieoficjalna cenzura represyjna, posługująca się naciskiem ekonomicznym, prawnym lub administracyjnym do tłumienia, zatrzymywania lub eliminowania tych dzieł sztuki i wypowiedzi, które nie są zgodne z ideologią polityczną, normami obyczajowymi, doktrynami religijnymi bądź polityką korporacyjną - piszą twórcy Indeksu 73. Nazwa Indeks 73 pochodzi od numeru artykułu polskiej Konstytucji : Każdemu zapewnia się wolność twórczości artystycznej, badań naukowych oraz ogłaszania ich wyników, wolność nauczania, a także wolność korzystania z dóbr kultury . To nie tylko nasze prawo obywatelskie. Wolność korzystania z dóbr kultury jest także prawem człowieka, zapisanym w Powszechnej Deklaracji : Każdy człowiek ma prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym swojej społeczności, do korzystania ze zdobyczy kultury, do uczestniczenia w postępie nauki i do korzystania z jej dobrodziejstw . Ostatnio prawnicy pani Aleksandry Iwanowskiej, posiadającej prawa do poezji księdza Twardowskiego, powiadomili młodzieżowy zespół muzyczny Ychtis o... zakazie śpiewania wierszy. Sprawa wywołała ostrą reakcję Arcybiskupa Życińskiego, przyjaciela poety, który w swoim czasie odmówił przyjęcia roli wykonawcy jego testamentu. - Nikt nie ma prawa zawłaszczać poezji ks. Twardowskiego, żądanie pieniędzy za wykonywanie jego utworów jest głęboko niemoralne i ubliża jego pamięci - powiedział KAI abp Józef Życiński . - Próba zawłaszczenia poezji ks. Jana jest przedsięwzięciem nieetycznym . Zdaniem Życińskiego niekomercyjne wykorzystanie utworów poety powinno być bezpłatne. Słuszna uwaga. Ale przecież problem nie dotyczy tylko poezji Twardowskiego. Czy biskup podpisałby się pod zdaniem, że w ogóle zawłaszczanie dóbr kultury jest nieetyczne? Czy zechciałby poprzeć inicjatywę wpisania Kubusia Puchatka na listę światowego dziedzictwa kultury [nie mogę znaleźć linka do tej inicjatywy, bardzo proszę o podesłanie jeśli ktoś zna], by uchronić go w ten sposób przed pazernością koncernów? Nie wiem. Podstawową zasadą prawa autorskiego jest monopol na wykorzystanie dzieła przysługujący aktualnym posiadaczom praw. Prawo dopuszcza jedynie wyjątki od tego monopolu. Ich repertuar jest dość bogaty, ale najwyraźniej nadal zakres tego monopolu jest zbyt szeroki, skoro działa w tak szkodliwy sposób na rozwój kultury. Można rozwiązać problem poprzez rozszerzenie zakresu wyjątków. Uznanie, że wykorzystanie niekomercyjne jest bezpłatne i nie wymaga zgody posiadaczy, byłoby bardzo skutecznym narzędziem obrony kultury przed próbami cenzury. Być może jednak warto jednak pójść krok dalej, i zastanowić się, czy słuszna jest zasada monopolu jako taka. Twórcy Indeksu 73 piszą: Polskie teatry powinny mieć prawo to korzystania z licencji na wystawianie utworów Milne'a na ogólnie przyjętych zasadach. Wielka literatura powinna być obecna na scenach w sposób stały i różnorodny. Leży to w interesie artystów i publiczności . Wykorzystanie komercyjne oczywiście byłoby płatne, bo nie chodzi tu o uniknięcie przez teatry opłat, tylko o wolność. Kto jest przeciw?


Niech G będzie rysunkiem płaskim grafu spójnego, grafu prostego z parametrami n, m, f (n-liczba wierzchołków, m-liczba krawędzi, f-liczba ścian). Wtedy n-m+f = 2 (wzór Eulera). Przez indukcje po liczbie krawędzi (m). I - m = 0, n = 1, f = 1 - wtedy graf prosty o jednym wierzchołku => 1-0+1 = 2 Założenie indukcyjne: T(m-1) m>0 Teza indukcyjna: T(m) 1. G jest drzewem m = n-1, f = 1 => n - (n - 1) + 1 = n - n + 1 + 1 = 2 2. G nie jest drzewem G zawiera cykl. Niech e będzie dowolną krawędzią tego cyklu. G-e jest grafem planarnym i spójnym. G ma m-1 krawędzi, n wierzchołków oraz f-1 ścian. Na mocy założenia indukcyjnego n - (m - 1) + f - 1 = 2, a stąd n - m + f = 2. Dla każdego wielościanu n - m + f = 2 Wniosek 2 Niech G będzie rysunkiem płaskim grafu mającego n wierzchołków, m krawędzi, f ścian i k składowych, wtedy n - m + f = k + 1 = 2 i = 1, 2, ..., k n - m + f + (k-1) = 2k n - m + f = 2k - k + 1 = k + 1 Jeżeli G jest spójnym, planarnym grafem prostym mającym n wierzchołków ( ) i m krawędzi to: Każda ściana jest ograniczona przynajmniej 3 krawędziami. Każda krawędz ograniczająca ścianę jest wspólna dla dwóch ścian. Jeżeli ponad to G nie zawiera trójkątów, to Dowód G bez trójkątów. Każda ściana jest ograniczona przynajmniej 4 krawędziami. K 5 n = 5, 10 > 3*5 - 6 10 > 9 czyli m > 3n - 6 z wniosku 3 graf nie jest planarny Wniosek 6 Graf K 3,3 jest nieplanarny K 3,3 jest grafem bez trójkątów, bo dwudzielny n = 6, m = 9 9 > 2 - 6- 4 9 > 8 m > 2n - 4 z wniosku 4 graf K 3,3 nie jest planarny Każdy planarny graf prosty zawiera wierzchołek stopnia nie większego niż 5. Dowód Dla n < 3 tak jest. Przyjmijmy . Załóżmy, że graf G jest spójny (w przeciwnym razie rozpatrujemy dowolną składową). Gdyby stopień każdego z wierzchołka był większy od 5 to zachodziła by nierówność czyli . Z wniosku 3 m < 3n - 6 wynika sprzeczność.


Jakże trudno niekiedy o wenę twórczą! Taką, dzięki której i słowa w potoku żywej mowy o kunszcie retora świadczą, i wyrazy przelewane na papier czytelnik później z łatwością i łapczywością niejaką wzrokiem połyka. Czasami chciałoby się sięgnąć słonecznych promieni i ślizgiem Ikarowym pod niebiosa pofrunąć, ale zasłona chmur nieprzeniknionych stanowczo ideę tę wielką porzucić każe. A spragnione i młode umysły ambitnych uczniów domagają się, niczym pisklęta pokarmu w gnieździe, wciąż to nowych i coraz doskonalszych dzieł, dzięki którym otworzą się szerzej na wiedzę i wyposażone w odpowiednie narzędzia swój warsztat pracy otworzą. Gdzież zatem szukać inspiracji, gdzież ambrozji życiodajnej i nektaru, co boskiego ducha w ciało i rozum tchnie? Jakimi podążać ścieżkami, by nie zawieść się srodze, by na wyżyny wzlecieć i nauczycielem godnym szacunku się móc nazywać? Takie rozważania, siedząc pod rozłożystym dębem, snułem i chyba dość głośno a nieświadomie mówić w półświadomości musiałem, gdyż przysiadł się obok mnie nieznany mi i wcześniej niewidziany stary wędrowiec i rzekł: ‒ Mądrze myślisz, ale twe pytania pozostaną bez odpowiedzi, gdy ty sam ich szukać ponad wszystkie siły nie będziesz. Kiedyś i ja chciałem poznać całą prawdę o świecie. Chciałem zdobyć to, czego jeszcze nikt przede mną nie miał. Zebrałem wtedy niewielki swój dobytek, spakowałem do tego oto tobołka i ruszyłem przed siebie... Starzec urwał zdanie. Sprawiał wrażenie zmęczonego, a gdy ręką wskazywał na płócienny worek leżący u jego stóp, wyraźnie widziałem drżenie palców i dłoni. Po jego twarzy przebiegł wyraz bólu, a nad dolnymi powiekami pojawiły się malutkie, słone jeziorka. Co było przyczyną tego wzruszenia, wtedy jeszcze nie wiedziałem. Nie śmiałem jednak pytać. Podciągnąłem tylko nogi bliżej siebie, łydki otrzepałem z czarnej ziemi, strzepnąłem mrówkę pewnie kroczącą nie tam, gdzie nie powinna i ponownie spojrzałem na starca. Zakręcił właśnie metalową, powgniataną menażkę i ocierał usta ledwo widoczne spoza siwej brody. Po chwili westchnął i niskim, pełnym żalu głosem powiedział: ‒ Teraz jestem stary, sam widzisz. Dalej wędruję, choć odpowiedzi poszukiwać już nie muszę. Znalazłem ją przed latami. Wiesz, to dziwne, co człowieka musi spotkać, przez co musi przejść, aby zrozumiał pewne siły rządzące światem. Starzec wyraźnie odetchnął. Pomyślałem, że dawno z nikim nie rozmawiał, więc nie śmiałem mu przerywać, tylko przytakiwałem. Moje gesty musiały spotkać się z jego aprobatą, gdyż wyciągnął wskazujący palec prawej dłoni i, poruszając nim jakby nawijał na niego najdelikatniejszą nić, delikatnie się uśmiechnął. ‒ Gdy wyruszałem, byłem starszy od Ciebie, młody człowieku. I świat wyglądał inaczej, i ludzie byli inni. A ten dąb, pod którym teraz siedzimy… O, tych gałęzi tam, zobacz, tych na górze, nie było. Tak… Jakieś dwadzieścia lat temu… Dwadzieścia dwa, trzy… Tak, dwadzieścia trzy lata temu! – wyliczał starzec, marszcząc przy tym krzaczaste brwi. ‒ Dwadzieścia trzy lata temu usiadłem pod tym samym drzewem, tak, jak ty dzisiaj. I tak samo myślałem o wielkich ideach, mających zbawić ten świat. Chciałem być kimś w piramidzie społecznych zależności, stać na szczycie, mieć pod sobą tłum wiernych ludzi z ufnością czekających rozkazów, słuchających moich nauk, będących ucieleśnieniem ambitnych planów i założeń. Chciałem mieć w swoich rękach żywy, gotowy do uformowania materiał na kontynuatorów mojej osoby, a może, kto to wie, nie tylko kontynuatorów – ba, uczniów mnie przerastających!


Natomiast aby edukacja zawodowa była rzeczywiście skuteczna i nowoczesna, potrzeba, jak niektórzy tu z państwa sceptycznie mówili, bardzo dużo czasu, to jest proces długofalowy. Powiem tak, podzielam w pełni opinię, że kształcenie ogólne we wszystkich szkołach kończących się maturą powinno być jednakowe, jeśli chodzi o standardy, i w sensie przedmiotów rozszerzonych, i uczenia rozumowania, właśnie pewnej elastyczności myślenia, itd. To jest nam szalenie potrzebne, jeśli chodzi o takie kompetencje na rynku pracy, bo ważne jest nie tylko kształcenie zawodowe, ale możliwość podjęcia studiów, itd. I przygotowany przez nas projekt zmian, ta korekta podstawy programowej kształcenia ogólnego już to uwzględnia, że we wszystkich szkołach kończących się maturą tak właśnie ma być, o czym pan poseł był uprzejmy mówić, że warto, żeby tak było. Kiedy na samym początku swojej pracy mówiłam, że przygotuję projekt podstawy programowej kształcenia ogólnego od przedszkola do matury i że daję sobie na to pół roku i że to będzie zrobione, to wszyscy mówili, że to jest niemożliwe, że to się nie da. Zresztą również mam wcześniejsze doświadczenie z pracy w różnych zespołach piszących podstawy programowe i wiem, że to było trudne, ale zawzięłam się i zrobiłam ten projekt w pół roku. On jest. I to samo powiedziałam na początku, że jeśli chodzi o kształcenie zawodowe, moja wiedza i doświadczenie – które, myślę, jednak mam z organizacji i takiej dobrej promocji kształcenia zawodowego, które miałam w mieście Gdańsku – mi mówią, że niestety w pół roku to się nie da. Powiedziałam sobie tak: daję sobie dwa lata, żeby powstał dobry projekt zmian, właśnie całościowy projekt pewnej wizji organizacyjno-programowej. Proszę państwa, kiedy pytają państwo o harmonogram, to właśnie to chciałam powtórzyć, że tak jak sobie dałam pół roku na podstawę programową kształcenia ogólnego, tak dałam sobie dwa lata na zamknięcie projektu kształcenia zawodowego. Mam nadzieję, że pewne konkrety – właśnie w efekcie prac zespołów eksperckich – będą już być może gotowe nawet przed końcem 2009 r. Na pewno nastąpi to w 2010 r., żebyśmy mieli jeszcze czas. Znowu jest tak, jak z podstawą programową kształcenia ogólnego. Jest zakończony projekt i mamy rok na przygotowanie dyrektorów szkół, nauczycieli na zaznajomienie się z tym wszystkim, na wdrażanie nowych rozwiązań. W szczególności będą również szkolenia związane z doradztwem zawodowym w gimnazjach. To chcemy zrobić w ciągu najbliższego roku. Jak zakończymy po dwóch latach pracy projekt dotyczący kształcenia zawodowego, znowu potrzeba będzie trochę czasu. Mam nadzieję, że może uda się to zrobić szybciej, ale i potrzeba będzie trochę czasu, właśnie na zaznajomienie z tym szkół, na wdrożenie pewnych zmian.


Dr Wiesław Nowicki długo stał w obronie polskiej przyrody i walczył z różnymi samorządami w Polsce. Przez wiele lat blokował on budowę mostu północnego w Warszawie. Jednak, kiedy uległ - postanowił skutecznie doradzić jak usuwać drzewa zgodnie z naturą i ustalił miejsca wystawienia budek lęgowych dla ptaków itd. Dostał za to wynagrodzenie i co? " Przepiękny artykuł " w naszej naczelnej, narodowej GAZECIE. Został skrytykowany za pobór wynagrodzenia, zwany przez redaktorów jako " haracz ". Każdy pracuje i stara się jak może, jeśli dostał za to pieniądze to chwała mu za to co robił. Gorzej jakby dostał pieniądze, a nic nie zrobił. Inni siedzą za biurkiem, zbijają przysłowiowe bąki i biorą wynagrodzenie. On przynajmniej spróbował walczyć z systemem. Lepsze otrzymywanie pieniędzy za " doradzanie " jak to napisała wypiórcza, niż za kłamstwa i oszczerstwa jakie są wypisywane na łamach w/w gazety. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkim optymizmu.


Lota bardzo źle spała tej nocy. Rozstrzygnęło się to, czego się obawiała, i to w sposób tak zgoła niespodziewany, że nie mogła tego przewidzieć. Napełniło ją to przerażeniem. Zazwyczaj spokojna w poczuciu swej niewinności i umiejąca sobie radzić, popadła w gorączkowe wzburzenie, a gwałtowne uczucia wstrząsały jej sercem. Nie wiedziała, czy żar objęć Wertera jeszcze odczuwa, czy oburza się jego zuchwalstwem, czy może cierpi, porównując swój obecny stan duchowy z poprzednią swobodą pewnej siebie niewinności i beztroskiego zaufania w swe siły? Nie wiedziała, jak ma się zachować wobec męża, rozmyślała, czy ma mu opowiedzieć to całe zajście, które opisać mogła, a jednak nie śmiała! Tak długo nie poruszali tego tematu, czyż więc miała pierwsza przerwać milczenie i w tej właśnie, zgoła niesposobnej chwili, uczynić mężowi tak niespodziane odkrycie? Była pewna, że sama wiadomość o bytności Wertera będzie dlań nader niemiła, cóż mówić o niespodziewanej katastrofie? Czyż była nadzieja, by mąż patrzył na całą rzecz z właściwego punktu i osądził ją bez uprzedzenia? A z drugiej, czyż pragnęła naprawdę, by wszystko wyczytał w jej duszy? Nie mogła zdobyć się przy tym na zatajenie przed mężem pewnych uczuć, gdyż nie uczyniła tego dotąd nigdy i była wobec niego zawsze krystalicznie czysta, otwarta i pełna zaufania. Wszystko to trawiło ją niezmiernie i wprowadzało w zakłopotanie. A myśli jej wracały ciągle do Wertera, który był dla niej stracony, z którego stratą pogodzić się nie mogła, a którego niestety pozostawić musiała własnemu losowi. Czuła, że Werterowi, gdy ją utraci, nie pozostanie już nic na świecie. O, jakże ciążył jej teraz ów zastój w stosunkach przyjacielskiej ufności, jaki od pewnego czasu panował pomiędzy nią a mężem. Nie odczuwała go zrazu, ale teraz przekonała się, że węzła tego rozciąć nie można w krytycznym momencie, od którego zależało wszystko. Tak się dzieje zawsze, jeśli ludzie rozumni zaczynają milczeć z powodu pewnej tajonej różnicy poglądów, gdy jedno i drugie rozważa z osobna swą słuszność i brak słuszności strony drugiej, a stosunki pomotają się w sposób nie do rozplatania. Gdyby trwali dotąd w dawnej zażyłości, lub nawiązali te nici przed jakimś czasem tak żywe, że serca nie miałyby co taić, a wówczas może mogłaby była uratować przyjaciela.


Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 9 września 2004 r. stwierdził m.in., że jedną z podstawowych przesłanek wypełnienia ustawowo określonej misji przez media publiczne są właściwe zasady ich funkcjonowania. Tymczasem spółki publicznej radiofonii i telewizji otrzymują coraz mniejsze środki finansowe, co zdecydowanie pogarsza sytuację finansowo-ekonomiczną nadawców publicznych, a szczególnie 18 spółek radiofonii publicznej. W spółkach tych następują obecnie drastyczne cięcia budżetowe, ze zwolnieniami pracowników włącznie. Załamanie poziomu inkasowanych wpływów abonamentowych nastąpiło w 2008 r. po zapowiedziach rządu ustawowego zwolnienia od opłat abonamentowych dużej grupy społecznej oraz całkowitego zniesienia opłat abonamentowych. Czy w związku z tym rząd koalicyjny PO–PSL czuje się odpowiedzialny (Dzwonek) za pogrążenie finansowe spółek publicznej radiofonii i telewizji? Czy rząd w obecnej sytuacji widzi możliwość naprawienia swoich nieodpowiedzialnych działań, które doprowadziły do zapaści finansowej mediów publicznych? Dziękuję bardzo. (Oklaski) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję bardzo panu posłowi. Pani posłanka Gabriela Masłowska, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Gabriela Masłowska: Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Mam pytanie dotyczące zdarzenia, które miało miejsce przy okazji festiwalu w Sopocie w sierpniu br. Otóż kabaret, Grupa Rafała Kmity – Teleturniej Zawsze Dziewica, Kabareton Sopot Top Trendy 2009 był transmitowany przez Polsat. Sama nazwa, a także treść tego programu uraża uczucia religijne Polaków i jest skutkiem tego, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie reaguje w dostatecznym stopniu na wszelkie przejawy i formy agresji kierowanej pod adresem nadawcy, którym jest Radio Maryja, i samego założyciela ojca dyrektora Tadeusza Rydzyka. W związku z tym (Dzwonek) mam pytanie: Czy wobec zaistniałej sytuacji Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może zainteresować się tym programem i podjąć kroki prawne, jeśli chodzi o ten kabaret, by wyegzekwować odpowiedzialność za obrażanie moich i wielu tysięcy katolików uczuć religijnych? (Oklaski) (Poseł Leszek Deptuła: Kabaret to kabaret.) Wicemarszałek Stefan Niesiołowski: Dziękuję, pani poseł. Pan poseł Jarosław Rusiecki, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Jarosław Rusiecki: Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ma rację pan poseł Sellin, mówiąc o tym, że wiele wystąpień tutaj przypomina kreacje teatralne. Myślę, że kreacja, którą przedstawił pan poseł Wenderlich, jest może dobra, ale jednowymiarowa. Ciągłe zestawianie np. audycji religijnych z programami młodzieżowymi jest tutaj zupełnie nieprawdziwe, bo te programy religijne również są dla młodzieży. Jeśli chodzi o zapowiedź pana posła Fedorowicza, że jego wystąpienie będzie ogniste, to niestety słabo odegrał tę rolę. Wykonanie jej było dość... (Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Bardzo panu dziękuję za krytykę.)


Wybrane do badań trzy szczepy bakterii: B. polymyxa B20, B. cereus B5esz oraz M. luteus B1pż, reprezentują różne gatunki o zróżnicowanych wymaganiach pokarmowych i warunkach wzrostu. Jako przedstawiciele chemoorganotrofów rosną one na podłożach mineralnych z dodatkiem związków organicznych. Większość syntetyzowanych przez nie zewnątrzkomórkowych enzymów hydrolitycznych ma charakter indukowany i często podlega inhibicji na zasadzie represji katabolicznej łatwo przyswajalnymi źródłami węgla i azotu. W przypadku bakterii z rodzaju Bacillus nie mamy jednak do czynienia z typowym zjawiskiem represji katabolicznej. U bakterii tych nie wykryto cyklazy adenylowej, odpowiedzialnej za powstawanie cAMP, grającego podstawową rolę w represji katabolicznej [Stülke i Hillen, 2000]. W miejsce tego, używać można określenia „represja źródłem węgla”. Synteza enzymów keratynolitycznych indukowana jest zazwyczaj obecnością keratyny w podłożu. Nie jest to jednak regułą, gdyż znane są przypadki wydajnej syntezy keratynaz w podłożach zawierających: mleko, skrobię, kazeinę, pepton czy ekstrakt drożdżowy [Takami i wsp, 1992a; Rozs i wsp, 2001; Evans i wsp., 2004]. Często też dodatki kompleksowe, jak ekstrakt drożdżowy, lub inne łatwo przyswajalne źródło węgla stosowane są jednocześnie z induktorem keratynowym [Gessesse i wsp., 2003; El-Refai i wsp., 2005]. Prezentowana część badań miała na celu wykazanie indukcyjnego lub konstytutywnego charakteru biosyntezy keratynaz i proteaz przez badane szczepy bakterii. Suplementami podłoża mineralnego z keratyną piór były składniki kompleksowe w postaci ekstraktu drożdżowego, hydrolizatu kazeinowego (peptonu) oraz glukozy uzupełnionej jonami amonowymi. Zbadano również zdolność szczepów bakterii do wzrostu w środowisku nie zawierającym łatwo przyswajalnych związków, gdzie jedynym źródłem węgla i azotu była keratyna.


4. SWOBODNY PRZEPŁYW KAPITAŁU Traktat o Unii Europejskiej; Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską. 1. Nie naruszając zobowiązań wynikających z Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Polska może utrzymać w mocy przez okres pięciu lat od dnia przystąpienia zasady odnoszące się do nabywania "drugich domów" przewidziane w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245 z późn. zm.), ze zmianami. Obywatele Państw Członkowskich i obywatele państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy legalnie zamieszkiwali w Polsce nieprzerwanie przez cztery lata, w odniesieniu do nabywania "drugich domów" nie podlegają postanowieniom poprzedniego akapitu ani jakimkolwiek procedurom innym niż te, którym podlegają obywatele Polski. 2. Nie naruszając zobowiązań wynikających z Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Polska może utrzymać w mocy przez okres dwunastu lat od dnia przystąpienia zasady przewidziane w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r., Nr 54, poz. 245 z późn. zm.) ze zmianami, w odniesieniu do nabywania nieruchomości rolnych i leśnych. W żadnym przypadku, obywatele Państw Członkowskich lub osoby prawne utworzone zgodnie z przepisami innego Państwa Członkowskiego nie mogą być traktowane w sposób mniej korzystny, w zakresie nabywania nieruchomości rolnych i leśnych, niż w dniu podpisania Traktatu o Przystąpieniu. Obywatele innego Państwa Członkowskiego lub państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy chcą prowadzić działalność jako rolnicy indywidualni i którzy legalnie zamieszkiwali oraz dzierżawili grunty w Polsce jako osoby fizyczne lub prawne nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata, nie podlegają od dnia przystąpienia postanowieniom poprzedniego akapitu ani procedurom innym niż te, którym podlegają obywatele polscy w zakresie nabywania nieruchomości rolnych i leśnych. W województwach: Warmińsko-Mazurskim, Pomorskim, Kujawsko-Pomorskim, Zachodniopomorskim, Lubuskim, Dolnośląskim, Opolskim i Wielkopolskim okres zamieszkiwania i dzierżawy wymieniony w poprzednim zdaniu jest przedłużony do lat siedmiu. Okres dzierżawy poprzedzający nabycie gruntu jest liczony indywidualnie dla każdego obywatela Państwa Członkowskiego, który dzierżawił grunty w Polsce od daty pewnej pierwotnej umowy dzierżawy. Rolnicy indywidualni, którzy dzierżawili grunty nie jako osoby fizyczne ale jako osoby prawne mogą przenosić prawa przysługujące osobie prawnej na podstawie umowy dzierżawy na siebie jako osoby fizyczne.


Smardy Dolne Smardy Dolne – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kluczborskim, w gminie Kluczbork. W latach 1945-54 siedziba gminy Smardy Dolne. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego. W południowo-zachodniej części miejscowości znajduje się zespół pałacowo - parkowy o powierzchni 5 ha. W obecnym kształcie pałac w Smardach powstał w II połowie XIX wieku na podstawie projektu Carla Gotharda Langhansa, projektanta Bramy Brandenburskiej w Berlinie. Obecnie pałac stanowi własność prywatną.


I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Miasto Boże ma swoje bramy, które pozwalają do niego wejść tylko tym, którzy są tego godni. Piotr otrzymuje klucze do tych bram, do niego będzie więc należało otwieranie i zamykanie dostępu do królestwa niebieskiego, za pośrednictwem Kościoła. Tak często dziś się słyszy od ludzi podających się za wierzących, że nie potrzebują Kościoła i nie będą słuchać Kościoła, bo nikt nie będzie im narzucał w co i jak mają wierzyć. Istny relatywizm w wierze! Moja wiara zależy od mojego punktu widzenia. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje wyraźnie, że wiara która nie jest zbudowana na wierze Piotra jakąś wiarą jest, ale nie tą, której „bramy piekielne" nie przemogą. Wiara w Boga to nie jakaś prywatna sprawa, bo tu nie chodzi o jakieś dodatki poprawiające samopoczucie człowieka, ale o jego teraźniejszość i przyszłość, o życie wieczne. Jezus zaprowadził uczniów do ziemi pogan, pod świątynię bożka Pana, który był bogiem rozpusty. Dla nas dzisiaj, w XXI wieku trudniej jest uznać Jezusa za naszego Zbawiciela i Pana, za Boga ponieważ myślenie i przekonania pogańskie często przedstawiane są jako postępowe i nowoczesne, przynoszące wolność ludzkości, a myślenie ewangeliczne to przeszłość i zacofanie. Katolicy są zakrzyczani i często spanikowani agresywnością mediów, wolą milczeć i biernie patrzeć zamknięci wewnątrz świątyń, wśród swoich. Podobnie jak Piotr, gdy znajdziemy się w rozkrzyczanym tłumie sądzącym Jezusa jesteśmy spanikowani, gdy ktoś zapyta: „Ty też jesteś Jego uczniem? Ty też tak myślisz? Czy trudno jest wierzyć w takim świecie? Tak! Jest trudno. Nie należy tego ukrywać. Jest to trudne, ale z pomocą łaski jest to możliwe, tak jak Jezus wyjaśnił Piotrowi: "Ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie".


Piłem wczoraj herbatę z fusami i proszę - fusy ułożyły się znacząco, pozwalając na przeprowadzenie dokładnej analizy globalnej sytuacji gospodarczej. Zainteresowanych metodami badawczymi odsyłam do źródeł . Niestety, nie udało mi się ustalić kolejności chronologicznej tych wszystkich tragicznych zdarzeń, do tego trzeba byłoby zrobić mocną zalewaną kawę. Jeszcze nie jestem gotów na takie poświęcenie dla ludzkości. Przedstawiam więc zdarzenia w kolejności przypadkowej. Wielki pożar zniszczy chiński bank centralny, gdzie spłoną żywcem miliardy dolarów w dolarach i obligacjach. Pociągnie to za sobą wielki krach na tamtejszej giełdzie i odwołanie Expo w Szanghaju (Wrocław będzie starał się naprędce zorganizować wystawę w Hali Stulecia, ale BIE zdecyduje, że lepszym miejscem jest boisko do krykieta w Saint John's ). Prawdopodobną przyczyną pożaru będzie chęć zniszczenia dowodów na doping chińskich sportowców podczas igrzysk w Pekinie. Krach na chińskiej giełdzie pociągnie za sobą krach w USA, wyginą najpierw najsłabsze firmy internetowe i telekomunikacyjne, róbcie kopie zapasowe danych z Facebooka! Rosnące ceny energii (ropa po 206,50 $ za baryłkę, było to wyraźnie widoczne w ułożeniu kawałka łodyżki na połówce liścia) doprowadzą do szybkiego wzrostu cen przechowywania danych, co uderzy bezpośrednio w Google, Yahoo i inne duże firmy, których nie dobił jeszcze krach na giełdzie. Fundacja państwa Gatesów przeznaczy ogromne środki na ratowanie internetu, ale niewiele to pomoże - konieczne będzie wprowadzenie opłat. Koniec z trzymaniem całej poczty na serwerach, koniec z Wikipedią, iTunes, Second Life, Last.fm i inne pożeracze przepustowości tylko dla prawdziwych bogaczy, kampanie reklamowe we flashu również nie dla każdego. Internet schudnie, w większości wróci do formatu tekstowego z początku lat dziewięćdziesiątych, a za wszystkie wodotryski trzeba będzie słono płacić. Handel internetowy wróci do źródeł - na łóżka polowe i do szczęk, najwięcej będzie można zaoszczędzić na elektryczności. Coraz większy koszt alternatywny czasu wolnego i coraz droższe przechowywanie danych, przepustowość i nawet włączanie własnego komputera na cały dzień spowodują, że dramatycznie zmaleje liczba ochotników w projektach wolnego oprogramowania i wolnej kultury. Creative Commons zejdzie do podziemia, gdzie dzięki energii pozyskiwanej z kiszonej kapusty będzie wciąż promować wolne (i niewolne) licencje, w tym nową licencję Attribution-ShareAlike-LowWatt.


Framlingham Framlingham – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w hrabstwie Suffolk. W 2001 roku miasto to zamieszkiwało 2839 osób.


Przygotowywanie uczniów do wykorzystania wiedzy matematycznej do rozwiązywania problemów z zakresu różnych dziedzin kształcenia szkolnego oraz życia codziennego; budowanie modeli matematycznych dla konkretnych sytuacji. Przyswajanie przez uczniów języka matematyki; dostrzeganie oraz formułowanie, rozwiązywanie i dyskutowanie problemów. Kształtowanie umiejętności myślenia i jasnego formułowania wypowiedzi. Rozwijanie umiejętności uczniów w zakresie rozumienia tekstów sformułowanych w języku matematyki. Rozwijanie umiejętności opisywania w języku matematyki prostych sytuacji. Ułatwianie dostrzegania problemów i badania ich w konkretnych przypadkach, przez prowadzenie prostych rozumowań matematycznych. Treści nauczania Liczby wymierne i działania na nich, przykłady wykorzystania kalkulatora; porównywanie liczb wymiernych; procenty i ich zastosowania praktyczne; potęga o wykładniku całkowitym; własności potęgowania; pierwiastki i ich podstawowe własności. Przybliżenia dziesiętne liczb rzeczywistych; przykłady liczb niewymiernych. Zapisywanie wyrażeń algebraicznych oraz obliczanie ich wartości liczbowych; wzory skróconego mnożenia. Przykłady funkcji (również nieliczbowych i nieliniowych); odczytywanie własności funkcji z wykresu. Równanie liniowe z jedną niewiadomą, nierówność liniowa z jedną niewiadomą; układ równań liniowych z dwiema niewiadomymi i jego interpretacja geometryczna. Zbieranie, porządkowanie i przedstawianie danych (tam gdzie to możliwe - z użyciem technologii informacyjnej). Proste doświadczenia losowe. Wielokąty, koło i okrąg; symetralna odcinka i dwusieczna kąta; kąt środkowy i kąt wpisany, cechy przystawania trójkątów, okrąg wpisany w trójkąt, okrąg opisany na trójkącie. Przykłady przekształceń geometrycznych. Obwód i pole wielokąta; pole koła i długość okręgu. Twierdzenia o związkach miarowych w figurach; twierdzenie Pitagorasa i jego zastosowania; figury podobne. Prostopadłość i równoległość w przestrzeni; graniastosłupy proste, ostrosłupy i bryły obrotowe (walec, stożek, kula); obliczanie pól powierzchni i objętości wielościanów oraz brył obrotowych. Przeprowadzanie nieskomplikowanych rozumowań matematycznych. Posługiwanie się własnościami liczb i działań oraz własnościami figur przy rozwiązywaniu zadań. Posługiwanie się kalkulatorem przy rozwiązywaniu typowych zadań. Dostrzeganie, wykorzystywanie i interpretowanie zależności funkcyjnych; interpretowanie związków wyrażonych za pomocą wzorów, wykresów, schematów, diagramów, tabel. Prezentowanie z użyciem języka matematyki wyników badania prostych zagadnień.


2006-05-31: CBOS: 49% Polaków źle ocenia działalność prezydenta Z najnowszego sondażu CBOS wynika, że działalność prezydenta Lecha Kaczyńskiego źle ocenia 49% badanych (bez zmian w porównaniu z kwietniem); dobrze - 32% (wzrost o 1 pkt proc.). Wśród 49% ankietowanych, którzy źle ocenili pracę głowy państwa, 23% ocenia ją zdecydowanie źle, a 26% raczej źle. 29% badanych ocenia raczej dobrze działalność prezydenta, a 3% - zdecydowanie dobrze. 19% nie ma zdania w tej sprawie. Według CBOS, na opinię o pracy prezydenta znaczący wpływ ma wykształcenie ankietowanych - im lepiej są wykształceni, tym gorzej oceniają działalność głowy państwa. Według CBOS, działalność Lecha Kaczyńskiego znacznie lepiej oceniają mieszkańcy wsi - wśród których pozytywne oceny nieznacznie przeważają nad negatywnymi, niż mieszkańcy miast, w większości mający złe zdanie na ten temat. Oceny urzędu prezydenta są ściśle związane z preferencjami partyjnymi badanych - wskazuje CBOS - elektoraty PiS i Samoobrony w zdecydowanej większości wystawiają mu dobre oceny; większość respondentów deklarujących głosowanie w ewentualnych wyborach na PO i SLD - wyraża opinie negatywne. Według CBOS, oceny pracy Sejmu są nadal bardzo złe, choć poprawiły się w porównaniu z kwietniem. W maju 16% ankietowanych przez CBOS wystawiło dobre oceny pracy Sejmu (w kwietniu - 12%). 69% źle ocenia działalność Sejmu (w kwietniu 76%). 15% nie ma zdania. CBOS podaje, że także oceny działalności Senatu poprawiły się w niewielkim stopniu. 19,7% pytanych uważa, że Senat pracuje dobrze (w kwietniu - 16%). 52,8% (tyle samo co w kwietniu) źle oceniło działalność Senatu. 27,5% nie ma zdania. CBOS przeprowadził badanie w dniach 12-15 maja, na liczącej 991 osób reprezentatywnej, losowej próbie dorosłych Polaków.


Cyniczny student otworzył portal z mapą nalotów, o którym czytałem kiedyś, ale dopiero absurdalny tekst z częstochowskiej wyborczej zwrócił nań moją uwagę. Strona ma promować używanie legalnego oprogramowania. Trochę jak mapa fotoradarów lub znaki z czarnym punktem , które w tym kontekście powinny się oczywiście znajdować w większych skupiskach politechnicznych akademików. O ile mapa fotoradarów ma sens: tam gdzie fotoradar kierowca zwalnia i być może jest bezpieczniej, podobnie działają czarne punkty. Ale mapa nalotów jako promocja legalnego oprogramowania? Chyba w formie budzenia paranoi? Bo jeśli na ulicy Sienkiewicza, róg Ukrytej zgłoszono nalot, to co zrobi pirat? Przejdzie z odtwarzaczem naładowanym nielegalnymi empetrójkami na drugą stronę ulicy? Przebojem jest jednak to zgłoszenie . Potwierdzone, bo notka z serwisu policji. Ale policja nie podała ulicy, więc zmyślny zgłaszający zaznaczył siedzibę komendy wojewódzkiej. Najciemniej jest pod latarnią?


Niutao Niutao - wyspa koralowa należąca do archipelagu Tuvalu, o powierzchni ok. 2,53 km². Liczba mieszkańców: 663 (2002). Po zachodniej stronie jedna wioska - Tuapa (poczta, szkoła kościół) oraz szpital. Wewnątrz wyspy niewielka laguna z trzema wyspami.


W Ewangelii czytanej w dzisiejszą uroczystość św. Łukasz pisze o wypełnieniu się zbawienia za pośrednictwem Dziewicy Maryi. Ona, w której łonie Wszechmocny stał się małym dzieckiem, po zwiastowaniu anioła natychmiast udaje się pośpiesznie do swej krewnej Elżbiety, aby zanieść jej Zbawiciela świata. I rzeczywiście, „gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę” (Łk 1, 41); rozpoznała Matkę Boga w Tej, „która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana” (Łk 1, 45). Obydwie kobiety, które oczekiwały spełnienia się Bożych obietnic, zaznają teraz radości z przyjścia królestwa Bożego, radości zbawienia. Świętujemy dzisiaj tryumf Maryi Wniebowziętej. To świętowanie jest nie tylko kontemplacją niedościgłego ideału. Jest także szkołą życia i postępowania. To, co dokonało się w Maryi, jest zapowiedzią tego, co może dokonać się w nas. Maryja, jak naucza Sobór Watykański II, jest „obrazem Kościoła”, jest naszym wzorem i modelem. Toteż w obrazie niewiasty z Apokalipsy św. Jana (I czyt.) chrześcijanie słusznie upatrują zarówno Niewiastę – Dziewicę Maryję, jak i Niewiastę – Kościół. Cóż takiego widzimy w Maryi Wniebowziętej, co może być także naszym udziałem? Tryumf nad śmiercią – Maryja Wniebowzięta mocą Chrystusa zmartwychwstałego zapowiada podobny tryumf i chwałę dla sprawiedliwych (II czyt.). Tryumf nad grzechem i szatanem – Maryja tryumfuje nad śmiercią, bo wcześniej zatryumfowała nad grzechem, depcząc głowę węża, a teraz zachęca do ciągłego przeciwstawiania się złu. Tryumf wiary – „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła” (Ewangelia). Uwierzyła słowu Pana, uwierzyła Jego wezwaniu. Wniebowzięcie jest ukoronowaniem wiary Maryi. Ono może być także umocnieniem naszej wiary. Tryumf człowieka – w Maryi tryumfuje nasza ludzka natura. Spoglądając na Maryję Wniebowziętą, możemy zawołać: Takie jest nasze przeznaczenie, taka jest nasza chwała i zwycięstwo! Tryumf Boga – Wniebowzięcie Maryi jest ostatnim rozdziałem dziejów Bożej łaski i wielką chwałą Boga. Dlatego Kościół z radością spogląda dzisiaj w niebo, pozdrawiając Maryję, swój wzór i swoją przyszłość.


Obelisk przy ulicy Lindleya Zabytkowy obelisk znajduje się u zbiegu ulic Lindleya i Nowogrodzkiej. Wystawiony w roku 1799, pierwotnie upamiętniał likwidację cmentarza przy szpitalu Dzieciątka Jezus, który wtedy miał siedzibę w rejonie dzisiejszego Placu Powstańców Warszawy. Po przeniesieniu szpitala w roku 1901 pod adres Lindleya 4 (wtedy jeszcze był to fragment ulicy Żelaznej) umieszczony został na obecnym miejscu. Opis Wykonany z piaskowca pomnik o wysokości około dwóch metrów posadowiony jest na trójstopniowej podstawie i składa się z prostopadłościennego cokołu i czworościennego smukłego obelisku. Na przedniej płycie cokołu zachowany pierwotny napis z roku 1799: "Boże bądź miłościw zmarłym w szpitalu r. 1757 a tu do 30.000 pogrzebionym AD 1799". Na tylnej ścianie w płycinie znajduje się wyrysowany plan dawnego cmentarza na rzucie prostokątnego trapezu, wraz z długościami każdego z boków podanymi w łokciach-odpowiednio 53, 75, 83 i 69 łokci. Na bocznych płaszczyznach cokołu znajdują się dwie inskrypcje z roku 1901: "Przeniesiony z dawnego szpitala 1901" oraz na drugim "Szczątki zmarłych pochowane na cmentarzu św. Wincentego 1901". Obecnie piaskowiec z którego wykonany jest obelisk nosi ślady silnej erozji.


Zadanie 24 Powierzchnia Polski wynosi 3,13·10^5 km^2 , a powierzchnia Ziemi 5,1·10^8 km^2 . Ile razy powierzchnia Ziemi jest większa od powierzchni Polski? Zadanie 25 Odegłość Księżyca od Ziemi wynosi 3,8·10^5 , a odleglość Ziemi od Marsa wynosi 7,83·10^7 . Oblicz jak długo trwałaby podróż na Księżyc, a jak dlugo na Marsa statkiem kosmicznym poruszającym się z prędkością 2·10 Zadanie 26. Wyraź w metrach,a nastepnie zapisz wynik w postaci notacji wykladniczej: 1 km = 2 km = Zadanie 27. W miejsce n wpisz taką liczbę, aby zapisane równości były prawdziwe: 300000 km =3·10^n m 300000 km = 3·10^n cm 700000000 m= 7·10^n dm 700000000 m= 7·10^n cm 12000 dm = 1,2·10^n cm 12000 dm = 1,2·10^n mm Odległość Ziemia -Słońce wynosi w zaokrągleniu 1,5·10^8 km. Statek kosmiczny lecący z predkościa 20 km/s dotarłby na Słońce po około 2083 godzinach, czyli po 87 dobach. Dla porównania podróż z Gdańska do Krakowa trwałaby niecałe 30 sekund. Odległości między planetami w naszym Układzie Słonecznym są niewielkie w porównaniu z wystepującymi we Wszechświecie. Najbliższa znana gwiazda, oprócz naszego Słońca, Proxima Centauri jest położona w odległości 4,07·10 Do wyrażania odległości w astronomii możemy stosować jednostkę nazywaną rokiem świetlnym . Rok świetlny(ang. light year)to odleglość jaką przebywa swiatło w ciagu jednego roku. 1 l.y.=9,4605·10^15 m/s. Stosuje się również sekundę świetlną. Wynosi ona 3·10^5 km/s. Odległość Ziemia - Księżyc wynosi 1,3 sekundy świetlnych. na przebycie odleglości Slońce - Ziemia swiatlo potrzebuje 8 minut i 20 sekund. Średnica Ukladu Słonczenego wynosi 11 godzin świetlnych. Średnica Drogi Mlecznej to 100000 lat świetlnych. Zadanie 28. Oblicz ile wynosi w latach świetlnych odległość Słońce - Proxima Centauri. Zadanie 29. Odleglośc Pluton - Słońce jest równa 5 h i 29 minut. Ile to kilometrów? Zadanie 30. Odległość Uran - Słońce jest równa 2,87·10^9 . Oblicz, ile minut potrzebuje promień świetlny na przebycie drogi od Słońca do tej planety. Rok świetlny jest jednostką odległości, a nie czasu. Sprawdź sam siebie I wersja - zadania otwarte Zadanie 1. Wykonaj potęgowanie: Zadanie 3. Podane iloczyny zapisz w postaci potegi o podstawie 4. 16·64·4= 4·16·8·4·2= Zadanie 4. Oblicz. Zadanie 5. Masa Ziemi wyrażona w kg, wynosi 6·10^24 , a masa Słońca 2·10^30 (dane podano w zaokrągleniu). Oblicz ile razy Słońce jest cięższe od Ziemi.


Mit powstania świata według Słowian głosi iż na początku nic nie istniało poza Świętowidem, który pływał łodzią po całkowicie zalanej wodą ziemi. Kiedyś podzielił się na dwie części i dał początek dwóm bogom: Swarożycowi i Welesowi. Weles mieszkał w głębinach bezkresnego morza, zaś Swarożyc pływał łodzią po jego powierzchni. Obaj pragnęli samodzielnie stworzyć Ziemię, wiedzieli jednak, że jest to tylko wtedy możliwe, gdy będą ze sobą współpracować. Pewnego dnia Weles zanurzył się wydobywając na powierzchnię garstkę piasku, z której Swarożyc stworzył kolebkę Ziemi. " Była to mała wysepka, na której obaj ledwie się mieścili. Weles nie miał zamiaru się nią z nikim dzielić i postanowił zepchnąć Swarożyca do wody. Wtedy mógłby stać się samodzielnym władcą Ziemi. Jednak jego plan się nie powiódł. Gdy Perun spał, Weles chciał zepchnąć go do wody, ale w którą stronę by go nie popchnął, ziemia rozrastała się, aż urosła do niewyobrażalnych rozmiarów. Doszło do walki między braćmi, w której zwyciężył Perun. Weles został zesłany do otchłani, która oddana została mu we władanie. Perun nie mógł go zniszczyć, wiedząc, że bez niego nie może nic stworzyć. Inna wersja mitu mówi o zemście Peruna i przykuciu Welesa do najgłębszych skał - odtąd huk wiatru ma oznaczać rozpaczliwe próby Welesa wyzwolenia się z okowów. Zrażony do ziemi Perun zamieszkał w niebiosach. Nieco inną wersję tego mitu podaje Gieysztor; za punkt wyjścia uznaje niebo i morze, Boga, który pływa łodzią i diabła, który wyłonił się z piany morskiej i przysiadł do Boga - nie pojawia się więc akt podziału jedynego boga na dwie części, które są uosobieniem jego dobrej i złej natury. Motyw stworzenia wysepki i próby stoczenia śpiącego Boga do wody jest bardzo podobny do przytoczonej wyżej wersji. Trudno mówić o mitologii w klasycznym rozumieniu tego terminu. Nie zachował się żaden zbiór słowiańskich mitów. Prawdopodobnie zresztą nigdy nie istniał on w jednolitej formie – możemy co najwyżej mówić o pewnej ilości różnorodnych mitów-opowieści pomagających zrozumieć świat i jego nadprzyrodzoną warstwę, powtarzanych w formie ustnej i często podobnych do siebie jedynie w niektórych aspektach. Niektórzy badacze posuwają się we wnioskach sporo dalej, stwierdzając wręcz, że Słowianie w ogóle nie posiadali mitów ani mitologii Rosyjski badacz Władimir Toporow w oparciu o analizę rodzimych bajek zasugerował możliwość istnienia mitu o jaju kosmicznym, w którym świat powstał z rozbicia jaj zdobytych w efekcie pojedynku bohatera z wężowatymi stworami Innym kluczowym elementem każdego systemu wierzeń jest mit lub raczej zespół mitów i przekonań na temat konstrukcji wszechświata i połączenia między światem ziemskim oraz zaświatami. Często w pracach naukowych podaje się Drzewo Kosmiczne z niebem (Rajem/Wyrajem) ulokowanym w jego koronie i krainą umarłych (Nawie) w korzeniach. Niejasne jest to, jak Słowianie postrzegali zaświaty. Materiał etnograficzny wskazuje jednak na wiarę w jakąś formę zaświatów określanych jako Raj, Wyraj lub Nawie. W nauce dominują dwie interpretacje. Według pierwszej początkowo słowiańska religia znała tylko jeden typ zaświatów określany wszystkimi tymi nazwami. Druga interpretacja zakłada, że podział ten był pierwotnym elementem religii Słowian Raj/Wyraj to przede wszystkim kraina do której odlatują ptaki na zimę, rodzaj wielkiego, zamkniętego ogrodu ze strzeżoną bramą. Niekiedy mogli trafić tam także ludzie porwani przez tęczę, którzy następnie stawali się demonami pogody, płanetnikami. Ciężko określić ile w tych wierzeniach reliktów przedchrześcijańskich, a ile lokalnej adaptacji biblijnego Raju. Drugą z części zaświatów była podziemna kraina Nawie, zapewne podlegająca Welesowi. Tam trafiali ludzie po śmierci. Droga do zaświatów trwała 40 dni i przez ten czas możliwy był kontakt ze zmarłym. Przejście między światem doczesnym i Nawie otwierało się także kilka razy w roku, umożliwiając np. rozmowy z duchami. Niektórzy badacze przydają Welesowi dodatkowo funkcję sędziego, który miał ważyć dobre i złe uczynki i decydować o wpuszczaniu do krainy przodków . Aleksander Gieysztor przytacza przykład z folkloru staroruskiego, wskazując, że miejsce do którego udawali się zmarli określano jako nevedomaja strana.


Toronto Dominion Centre Toronto Dominion Centre - kompleks handlowo-kulturalny w kanadyjskim mieście Toronto, w Financial District. Składa się z 3 czarnych budynków, zaprojektowanych przez architekta Ludwiga Mies van der Rohe. Budynki tworzą odgrodzony od ulic dziedziniec, na którym Joe Fafard ustawił 6 odpoczywających krów z brązu. Pomiędzy budynkami stoi także wielkie krzesło. W południe odbywają się koncerty jazzowe. W kompleksie znajduje się jedna z najważniejszych galerii sztuki Inuitów – Toronto Dominion Gallery of Inuit Art.


Na gruncie języka polskiego powstaje wiele prac nad leksyką uczuć, które w centrum zainteresowania stawiają metaforyczno-metonimiczny charakter języka. Skupiają się one głównie na poszukiwaniu domen źródłowych dla wyrażeń metaforycznych w polszczyźnie, odkrywaniu regularnych motywacji i różnych aspektów uczuć oraz ich modelowego ukształtowania. W ramach tego nurtu najpełniejszego opisu leksyki uczuć w języku polskim dokonała Iwona Nowakowska-Kempna (1995, 2000). Materiałem badawczym, który obrała, są polskie związki frazeologiczne (1995), zestawione w kolejnej pracy (2000) z materiałem zaczerpniętym z języka bułgarskiego. Badaczka wyznacza ogólne tendencje konceptualizacji uczuć w języku polskim, wymieniając kolejne wymiary ich obrazowania oraz modele kognitywne związane z odpowiednimi wymiarami. Pierwszym wymiarem jest wymiar przestrzeni (Nowakowska-Kempna 1995: 135-142), w ramach którego funkcjonują kognitywne modele ruchu na zewnątrz, czyli ruchu odśrodkowego wewnątrz ciała człowieka, traktowanego jako pojemnik na uczucia oraz ruch ku wnętrzu. Ruch odśrodkowy ma naturalne przedłużenie w ruchu na zewnątrz ciała podmiotu i przechodzi w ruch ku górze i ku dołowi, które są wyraźnie aksjologizowane w kulturze polskiej i całej tzw. kulturze śródziemnomorskiej. Drugim podstawowym wymiarem jest czas, charakteryzowany metaforycznie za pomocą określeń przestrzeni. Pozwala on wprowadzić rozróżnienie na uczucia-afekty i postawy emocjonalne. Afekty łączą się z krótkimi odcinkami czasu, są krótkotrwałymi zdarzeniami, związanymi z poznaniem emocjonalnym. Badaczka wyróżnia jeszcze wymiary związane z działaniem zmysłów: wymiar wzroku, czasu, słuchu oraz dotyku, a także węchu. Podsumowując, autorka stwierdza, że rozumienie uczuć wymaga zwykle następujących operacji: projekcji struktury ciała. Nadajemy wtedy uczuciom cechy przedmiotów, substancji sypkich i płynnych, istot żywych, ludzi, zwierząt drapieżnych, przeciwników, z którymi się walczy itp.; projekcji orientacji w czasie i przestrzeni, typu przód-tył, wszerz, na zewnątrz, dookoła; tła, czyli przywołania gestaltu doświadczeniowego, matrycy domen jako całości; rozumienia w terminach kategorii przez rodzinne podobieństwo i efekty prototypowe; profilowania informacji ze względu na zdarzenie, obiekt uczucia, podmiot itp.; uwypuklania lub ukrywania informacji przy wyborze domeny kognitywnej czy gestaltu doświadczeniowego (Nowakowska-Kempna 1995: 160).


Błogosławię moją biegłość żeglarską, dzięki której w wycieczkach naszych na łodzi możemy być sami. Tydzień temu Laura powiedziała mi w czasie największego upału, że chce jechać na morze. Ona kocha się w skwarze słonecznym, jak Hekate. Lekki powiew odepchnął nas wkrótce dość daleko od brzegu i ucichł nagle. Łaciński nasz żagiel opuścił się wzdłuż masztu. Blaski słońca, odbijając się o wygładzoną na kształt lustra toń, powiększały jeszcze znój dnia, choć godzina była popołudniowa. Laura rzuciła się na indyjskie maty wyściełające dno statku i wsparłszy głowę na poduszkach, pozostała bez ruchu, zanurzona w czerwonawym świetle promieni przecedzonych przez baldachim łodzi. Opanowało mnie dziwne lenistwo, a jednocześnie na widok tej kobiety, której greckie kształty rysowały się pod lekką odzieżą, przejmował mnie dreszcz zachwytu. I w niej była jakaś ociężałość; oczy miała zamglone, usta wpółotwarte, w całej postaci niemoc i bezwładność. Gdym ogarnął ją wzrokiem, przymykała powieki, jakby mi chciała powiedzieć: "Otom jest słaba..". I wkrótce zdałem statek na wolę morza. Późno bardzo wróciliśmy do willi, i ten nasz powrót pozostanie mi długo w pamięci. Po zachodzie słońca, w czasie którego niebo i morze stopiły się w jeden blask bez granic i rozdziału, nastała noc tak cudna, że drugiej podobnej nie widziałem nigdy na Rivierze. Z toni podniósł się ogromny czerwony księżyc i nasycił ciemności łagodnym światłem, a zarazem rzucił na morze lśniący, szeroki gościniec, po którym płynęliśmy do brzegu. Morze wzdymało się lekko zwykłym nocnym ruchem, podobnym do głębokich westchnień. Z małego portu dochodziły nas głosy ligurskich rybaków, śpiewających chórem pieśni. Powiew wstał znowu, ale szedł od lądu niosąc zapach pomarańczowego kwiatu. Jakkolwiek nie umiem zatopić się całkowicie w żadnym wrażeniu, byłem jednak pod czarem owej niezmiernej słodyczy unoszącej się nad lądem i nad morzem, osiadającej jak rosa na przedmiotach i na duszach. Chwilami patrzyłem na tę piękną jak Helena kobietę, która bieliła się przede mną w świetle księżyca, i miałem po prostu złudzenie, że żyjemy w greckich czasach, że płyniem gdzieś do świętych gajów oliwnych, w których spełniają się tajemnice eleuzyjskie. Uniesienia nasze wydawały mi się nie tylko porywem zmysłów, ale jakimś kultem, jakimś mistycznym związkiem z tą nocą, z tą wiosną, z całą naturą.


Co do zasady, wniosek o uznanie za zmarłego można zgłosić już na rok przed końcem terminu, po upływie którego zaginiony mógłby zostać uznany za zmarłego. W typowym przypadku, gdy upływ czasu ma wynosić 10 lat, wniosek można zgłosić poczynając od upływu 9. roku. Gdyby jednak uznanie za zmarłego mogło nastąpić już po upływie roku lub jeszcze krótszego okresu od zdarzenia, które uzasadnia prawdopodobieństwo śmierci zaginionego, wniosek o uznanie za zmarłego zgłosić można dopiero po upływie tego terminu. Zawartość wniosku Wniosek o uznanie za zmarłego powinien określać imię, nazwisko oraz wiek osoby zaginionej, imiona jej rodziców, nazwisko rodowe matki, ostatnie znane miejsce zamieszkania i pobytu zaginionego, a także inne dane potrzebne dla wniosku o wszczęcie postępowania. Wniosek także powinien zawierać opis okoliczności, w których osoba zaginęła. Ów opis powinien uprawdopodobniać, iż osoba zmarła w tych okolicznościach. Przebieg postępowania Po zbadaniu czy wniosek spełnia warunki formalne, sąd prowadzący sprawę uznania za zmarłego, zarządzi ogłoszenie o wszczęciu postępowania w takiej sprawie, jeżeli uzna, iż rzeczywiście treść wniosku zawiera przesłanki do uznania osoby zaginionej za zmarłą. Ogłoszenie zawiera w szczególności wezwanie skierowane do osoby zaginionej, aby w oznaczonym terminie (nie krótszym niż 3 miesiące i nie dłuższym niż 6 miesięcy) zgłosiła się do sądu, gdyż w przeciwnym razie może zostać uznana za zmarłą. Ogłoszenie zawiera także wezwanie do wszelkich osób, które mogą udzielić wiadomości o osobie zaginione, aby przekazały je sądowi w tym samym terminie (między 3 a 6 miesięcy). Ogłoszenie takie ma charakter obligatoryjny, bez niego sądowi nie wolno przeprowadzić postępowania. Ogłoszenie powinno być zamieszczone w dzienniku lub czasopiśmie kolportowanym na terenie całego kraju. Ten sposób należy do obligatoryjnych. Z kolei sąd powinien ogłosić wszczęcie postępowania także w ostatnim miejscu zamieszkania osoby zaginionej. Sposób, w jaki sąd to uczyni, zależy już od jego wyboru. Może to być ogłoszenie w prasie lokalnej lub urzędowej, umieszczenie na tablicy ogłoszeń w sądzie, wywieszenie w budynku, w którym mieszkała osoba zaginiona, w miejscu, w którym pracowała, itp.


Zakon św. Jerzego z Karyntii Zakon św. Jerzego z Karyntii – zakon założony wspólnie przez cesarza Fryderyka III i papieża Pawła II w 1469 roku. Jego zadaniem była obrona cesarstwa i dobroczynność. Swoją główną siedzibę miał w zamku Millstatt niedaleko Villach w Austrii. Otrzymał regułę zakonu krzyżackiego. Jego członkowie składali śluby czystości i posłuszeństwa oraz mieszkali wspólnie, ale nie obowiązywał ich ślub ubóstwa, co pozwalało im zachować majątek osobisty. Członkowie zakonu brali aktywny udział w odparciu najazdu tureckiego w 1529 roku i w ochronie wschodniej granicy cesarstwa. Zakon rozwiązano w 1598 roku, a jego posiadłości przekazano jezuitom.