7) wartość działki legalizacyjnej (e) - umowną wartość wyrażoną w jednostkach miary masy stosowaną do badań, kontroli i klasyfikacji wagi; 8) urządzenie wskazujące sumowanie - zespół wagi wskazujący liczbę odważonych porcji lub sumę wartości mas wszystkich, kolejno odważonych porcji, połączonych następnie w jedną całość; 9) urządzenie wskazujące częściowe sumowanie - urządzenie wskazujące liczbę odważonych porcji lub sumę wartości mas określonej liczby kolejno odważonych porcji, połączonych następnie w całość; 10) dodatkowe urządzenie wskazujące sumowanie - urządzenie wskazujące z wartością działki większą od wartości działki sumowania, podające liczbę odważonych porcji lub sumę wartości mas kolejno odważonych porcji w dłuższym okresie czasu; 11) minimalna masa sumowania (m min ) - najmniejszą wartość masy towaru masowego, jaka może być zsumowana z błędem nieprzekraczającym błędów granicznych dopuszczalnych, przy automatycznym odważaniu porcji o wartościach mas zawartych w zakresie ważenia wagi; 12) urządzenie zerujące - urządzenie do nastawiania wskazania zerowego, gdy nośnia ładunku jest nieobciążona; 13) cykl automatycznego odważania - następujące po sobie operacje: a) dostarczenia pojedynczej porcji na nośnię ładunku, b) zważenia pojedynczej porcji, c) przeniesienia pojedynczej porcji i połączenie jej w jedną całość z porcjami wcześniej odważonymi; 14) błędy graniczne dopuszczalne wagi - określone wartości skrajne błędu; 15) klasa dokładności wag - klasę wag spełniających określone wymagania metrologiczne i których błędy są zawarte w wyznaczonych granicach. Rozdział 2 Wymagania metrologiczne w zakresie konstrukcji i wykonania wag § 2. Waga może być skonstruowana jako: 1) waga, w której odważone porcje towaru mają stałą, zaprogramowaną wartość masy, a wynik ważenia towaru masowego wyznaczany jest jako iloczyn masy porcji i liczby odważeń; 2) waga, w której zaprogramowane porcje towaru ważone są oddzielnie, a wynik ważenia towaru masowego wyznaczany jest jako suma mas odważonych porcji. § 3. 1. W skład wagi wchodzą w szczególności: 1) automatyczny podajnik lub zawór, doprowadzający towar masowy do zespołu wagowego; 2) zespół wagowy z nośnią ładunku, służący do odważania nastawionych porcji towaru; 3) urządzenie wskazujące sumowanie; 4) zespół sterujący pracą wagi w cyklu automatycznego odważania. 2. Nośnia ładunku może być skonstruowana jako zbiornik ładunkowy. 3. Waga może być wyposażona w szczególności w:


Mariusz Grabowski Mariusz Grabowski (ur. 2 maja 1966 w Tarnowie) – polski polityk, poseł na Sejm I, III i IV kadencji. Życiorys Ukończył w 1991 studia na Wydziale Prawniczym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 90. działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym. W latach 1991–1993 i 1997–2005 zasiadał w Sejmie I, III i IV kadencji. Był wybierany kolejno z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (1991), Akcji Wyborczej Solidarność (1997) i Ligi Polskich Rodzin (2001) w okręgu tarnowskim. W III i IV kadencji występował z klubów parlamentarnych AWS i LPR, przystępując do koła poselskiego Porozumienie Polskie. W 2005 bez powodzenia kandydował do Senatu. Pracuje jako asystent w Katedrze Prawa Cywilnego na KUL.


W tym samym czasie w głębokiej kopalni Juan zauważył dziwny błysk. Była to jakże poszukiwana przez niego żyła srebra. Kiedy tylko dobiegł na plac, aby opowiedzieć swej ukochanej o tym, co mu się przydarzyło, po raz drugi z drzewa spadać zaczęły w ogromnych ilościach białe kwiaty. Od tego momentu meksykańscy zakochani uważają, że ukrycie się w cieniu drzewa miłości przynosi im szczęście. Pewnego dnia jednak Oralia zmęczyła się taką sytuacją i podwójną miłością. Zaczęła porównywać obydwóch mężczyzn, z których każdy reprezentował dla niej odmienny świat i postanowiła wybrać jednego z nich. Usiadła sobie sama pod drzewem i zapłakała, nie wiedząc, co robić. Wówczas drzewo również zaczęło płakać, a jego łzy w kontakcie z rękoma Oralii zamieniły się w naręcza białych kwiatów. Dziewczyna odzyskała spokój i podjęła decyzję, iż mężczyzną jej życia będzie definitywnie ubogi górnik Juan. Następnego dnia Francuz przybył do domu Oralii z niespodziewaną wiadomością. Musiał wrócić do swojego kraju. Oralia, bardzo spokojna, zrozumiała natchmiast, że podjęła słuszną decyzję. W tym samym czasie w głębokiej kopalni Juan zauważył dziwny błysk. Była to jakże poszukiwana przez niego żyła srebra. Kiedy tylko dobiegł na plac, aby opowiedzieć swej ukochanej o tym, co mu się przydarzyło, po raz drugi z drzewa spadać zaczęły w ogromnych ilościach białe kwiaty. Od tego momentu meksykańscy zakochani uważają, że ukrycie się w cieniu drzewa miłości przynosi im szczęście. Tu – w Kolumbii również udało mi się znaleźć drzewo miłości, to samo które poznałam po raz pierwszy na Kubie kilka lat temu. Kolumbijskie drzewo miłości rośnie w wysokich Andach, które oddzielają Bogotę od regionu Valle del Cauca. Tam właśnie, wysoko w zielonych górach, co jakiś czas wyłania się czerwona plama. To jest właśnie tutejsze drzewo miłości – moje ulubione drzewo, które nie jest ani bardzo duże, ani wyjątkowo wysokie, ale które bardzo lubię, które jest wyjątkowe i zawsze zwraca moją uwagę, kiedy prowadzę samochód do Cali, pokonując Andy, po których jeździć nauczyłam się dopiero tutaj w Kolumbii. Mam do tego drzewa jakąś dziwną słabość, gdyż stanowi ono nieodłączny element tego kochanego, latynoamerykańskiego pejzażu, dodadając zielonemu tropikowi odrobiny pasji... Tej samej pasji, którą dane mi było odnaleźć w tym dalekim kraju.


Najliczniejsze i najbardziej różnorodne zbiory zawierają narodowe korpusy angielskie – brytyjskie (British National Corpus, Bank of English i in.) i amerykańskie (Corpus of Contemporary American English, American National Corpus, Google Books: American English i in.). Zbiory innych języków rozwijają się dynamicznie. Są to m.in. chiński korpus mandaryńskiego, korpusy języka niderlandzkiego i duńskiego, estoński korpus języka prawa, korpusy odmian języka francuskiego, zbiory tekstów niektórych języków celtyckich (język irlandzki oraz język mański), włoski korpus CORIS/CODIS, teksty norweskie Oslo Corpus of Tagged Norwegian Texts, korpus brazylijskiej odmiany języka portugalskiego, „bank językowy” tekstów szwedzkich, korpusy europejskiej i południowo-amerykańskich odmian języka hiszpańskiego, korpus języka tagalog, korpus literatury malajskiej i korpusy innych języków południowo-wschodniej Azji. Od kilku lat szczególnie dynamicznie rozwijają się korpusy narodowe innych języków słowiańskich. Od roku 1994, kiedy rozpoczęły się prace nad Czeskim Korpusem Narodowym, powstały wielkie referencyjne korpusy większości języków słowiańskich, z których chorwacki, czeski, polski, rosyjski, słowacki i słoweński dostępne są w Internecie z wyszukiwarkami morfologicznymi (trzeba podkreślić, że morfologia słowiańska stanowi dla technologii większe wyzwanie niż romańska czy germańska). Narodowy Korpus Języka Poskiego współorganizował konferencję założycielską Komisji Korpusowej Międzynarodowego Komitetu Slawistów (por. Slavicorp 2012). Najbardziej naturalnym użyciem korpusów językowych było zawsze zastosowanie autentycznych materiałów językowych w pracach słownikowych. Pierwszy słownik języka polskiego oparty na korpusach w nowoczesnym rozumieniu tego pojęcia to listy frekwencyjne różnych odmian polszczyzny z lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku (Kurcz i in. 1974a, b, 1976, 1977, Lewicki i in. 1975). Dane te posłużyły także do opracowania nowego polskiego słownika frekwencyjnego (Kurcz i in. 1990). Budowa narzędzi korpusowych jest równoległym do zbierania danych zestawem działań językoznawstwa korpusowego, niezbędnym do efektywnego używania korpusów. Języki ﬂeksyjne, takie jak język polski, stanowią spore wyzwanie dla automatycznej analizy morfologicznej i składniowej. W języku polskim częsta jest wieloznaczność form gramatycznych, zarówno między częściami mowy, jak również w kręgu kategorii gramatycznych, takich jak liczba i przypadek. Szczególnie istotne dla automatycznego rozpoznawania form wyrazowych są więc propozycje autorów analizatorów morfologicznych języka polskiego, programów ujednoznaczniających oraz testów do ich weryﬁkacji i oceny.


Redakcjom, które przejdą rekrutację Fundacja oferuje 6 bezpłatnych dwudniowych warsztatów (w sumie 66 godzin zegarowych zajęć). W miesiącu odbędzie się 1 warsztat (terminy do uzgodnienia - poza okresem ferii, egzaminów, wakacji i wszelkich przerw w nauce). Na zakończenie projektu szkoły i redakcje otrzymują certyfikat ukończenia szkoły MAM. Warsztaty obejmują zajęcia z komunikacji, pracy w grupie (redakcyjnej), wyszukiwania i analizy informacji oraz źródeł informacji, autoprezentacji, praktycznego pisania gatunków (m.in. news, reportaż, komentarz, wywiad), pracy z aparatem foto i komórką, z i przed kamerą, etyki dziennikarskiej i kwestii prawnych związanych z korzystaniem z Internetu, pracy z narzędziem – Qmam System. Co trzeba zrobić, aby wziąć udział w rekrutacji do Szkoły MAM? Zadania są trzy i dla Was - wszystkie proste. 1. Przygotujcie tematyczny numer Qmama poświęcony jednemu z poniższych tematów: wolontariat i e-wolontariat w Waszej szkole, środowisku; młodzi o mediach – co Was w nich interesuje, co denerwuje; moje podwórko, środowisko – co warto zmienić; samorząd uczniowski – czy warto się angażować; Internet, nowe technologie a młodzież; tradycja i my – przywołajmy wspomnienia naszych dziadków i rodziców; moje miasto w Unii Europejskiej – jak się zmienia; Wykorzystajcie możliwości Qmama – zamieście teksty, filmy, zdjęcia! Preferowane będą materiały, które wychodzą poza szkolny schemat i dotykają Waszych środowisk lokalnych, rodzin, tego co Was otacza. Czekamy na ciekawe newsy i reportaże, ludzkie historie. UWAGA : Qmam musi mieć co najmniej 8 stron. 2. Gdy numer Qmama będzie opublikowany (warunek konieczny), wypełnijcie ankietę zgłoszeniową, którą znajdziecie poniżej i prześlijcie na adres: z dopiskiem: Szkoła MAM - rekrutacja 3. Do ankiety dołączcie scenariusz kolejnego numeru Qmama – jak na redakcyjnym kolegium – zgłoście 5 najlepszych tematów i napiszcie, krótko w 3 zdaniach – dlaczego warto się nim zająć i co trzeba zrobić (np. z kim porozmawiać, dokąd pójść, co zobaczyć, gdzie szukać info), aby dobry temat zamienił się w dobry materiał dziennikarski. UWAGA : Nieprzekraczalny termin opublikowania Qmama, wysłania ankiety wraz ze scenariuszem Qmama na adres to 28 IX 2010, godz 23.59.


kod powrotu ostanio wykonywanego polecenia PID procesu bieżącej powłoki Zmienne środowiskowe (ang.environment variables) Definują środowisko użytkownika, dostępne dla wszystkich procesów potomnych. Można je podzielić na: globalne - widoczne w każdym podshellu lokalne - widoczne tylko dla tego shella w którym został ustawione Aby bardziej uzmysłowić sobie różnicę między nimi zrób mały eksperyment: otwórz xterma (widoczny podshell) i wpisz: x= " napis " echo $x xterm x= " napis " #zdefiniowałeś właśnie zmienną x, która ma wartość " napis " echo $x #wyświetli wartość zmiennej x xterm #wywołanie podshella wpisz więc jeszcze raz: echo $x #nie pokaże nic, bo zmienne lokalne nie są widoczne w podshellach Możesz teraz zainicjować zmienną globalną: export x= " napis " Teraz zmienna x będzie widoczna w podshellach, jak widać wyżej służy do tego polecenie export, nadaje ono wskazanym zmiennym atrybut zmiennych globalnych. Jeśli napiszesz samo export, opcjonalnie export -p uzyskasz listę aktualnie eksportowanych zmiennych. Na tej liście przed nazwą każdej zmiennej znajduje się zapis: To wewnętrzne polecenie BASH-a, służące do definiowania zmiennych i nadawania im atrybutów, -x to atrybut eksportu czyli jest to, to samo co polecenie export. Ale tu uwaga! Polecenie declare występuje tylko w BASH-u, nie ma go w innych powłokach, natomiast export występuje w ksh, ash i innych, które korzystają z plików startowych /etc/profile. Dlatego też zaleca się stosowanie polecenia export. export -n zmienna Spowoduje usunięcie atrybutu eksportu dla danej zmiennej. Niektóre przykłady zmiennych środowiskowych: $HOME #ścieżka do twojego katalogu domowego $USER #twój login $HOSTNAME #nazwa twojego hosta $OSTYPE #rodzaj systemu operacyjnego itp. dostępne zmienne srodowiskowe można wyświetlić za pomoca polecenia: printenv | more Zmienne tablicowe BASH pozwala na stosowanie zmiennych tablicowych jednowymiarowych. Czym jest tablica? To zmienna która przechowuje listę jakichś wartości (rozdzielonych spacjami), w BASH'u nie ma maksymalnego rozmiaru tablic. Kolejne wartości zmiennej tablicowej indeksowane są przy pomocy liczb całkowitych, zaczynając od 0. zmienna=(wartość1 wartość2 wartość3 wartośćn) Przykład: #!/bin/bash tablica=(element1 element2 element3) echo ${tablica[0]} echo ${tablica[1]} echo ${tablica[2]}


Ls k,i - oznacza liczbę studentów studiów stacjonarnych (z wyłączeniem osób po ostatnim roku studiów bez egzaminu dyplomowego) w k -tej grupie kierunków w i -tej uczelni, wynikającą z danych nadesłanych przez i -tą uczelnię, kd - oznacza wskaźnik kosztochłonności stacjonarnych studiów doktoranckich w d -tej grupie dziedzin nauki ustalonych w rozporządzeniu w sprawie wskaźników kosztochłonności, y - oznacza liczbę grup dziedzin nauki ustalonych w rozporządzeniu w sprawie wskaźników kosztochłonności, Ld d,i - oznacza liczbę uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich (z wyłączeniem osób pozostających z i -tą uczelnią w stosunku pracy) w d -tej grupie dziedzin nauki w i -tej uczelni, wynikającą z danych nadesłanych przez i -tą uczelnię, z tym że w odniesieniu do uczelni wojskowych dotyczy to tylko osób cywilnych, Lsc i - oznacza liczbę cudzoziemców - uczestników rocznych kursów przygotowawczych do podjęcia nauki w języku polskim w jednostkach wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, którym przysługują uprawnienia osób odbywających studia wyższe, wynikającą z danych Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej, n - oznacza liczbę uczelni w danej grupie uczelni. 5. Składnik kadrowy i -tej uczelni, o którym mowa w ust. 3, określa się w następujący sposób: - oznacza liczbę zatrudnionych (w etatach) w i -tej uczelni na stanowiskach: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego i profesora wizytującego, zwanych dalej " stanowiskami profesorów ", wynikającą z danych nadesłanych przez - oznacza liczbę zatrudnionych (w etatach) w i -tej uczelni na stanowiskach: docenta, adiunkta, starszego wykładowcy, starszego kustosza dyplomowanego, starszego dokumentalisty dyplomowanego, kustosza dyplomowanego, dokumentalisty dyplomowanego, adiunkta bibliotecznego, adiunkta dokumentacji i informacji naukowej, a także posiadających stopień doktora zatrudnionych na stanowiskach: asystenta, wykładowcy, lektora, instruktora, asystenta bibliotecznego, asystenta dokumentacji i informacji naukowej, zwanych dalej " stanowiskami adiunktów ", wynikającą z danych nadesłanych przez i - oznacza liczbę zatrudnionych (w etatach) w i -tej uczelni na stanowiskach: asystenta, wykładowcy, lektora, instruktora, asystenta bibliotecznego, asystenta dokumentacji i informacji naukowej (z wyłączeniem zatrudnionych na tych stanowiskach posiadających stopień doktora), wynikającą z danych nadesłanych przez i - oznacza liczbę profesorów z zagranicy (cudzoziemców) prowadzących zajęcia przez okres co najmniej semestru lub 60 godzin w i -tej uczelni (z wyłączeniem pozostających z i -tą uczelnią w stosunku pracy), wynikającą z danych nadesłanych przez i -tą uczelnię,


Przygotowania do bitwy zaczynają się na długo przed ostatnią środą sierpnia. Przede wszystkim w regionie Extremadura dojrzewają przeznaczone na bitwę pomidory. Używa się specjalnej ich odmiany, która choć o obniżonych walorach smakowych jest tańsza niż pomidory sprzedawane w hurtowniach. W przeddzień bitwy fronty kamienic na głównym rynku Buñol oraz budynki z sąsiednich ulic są zabezpieczane trwałymi plandekami przed zabrudzeniami elewacji i balkonów. W tym czasie ciężarowe samochody z przyczepami wypełnionymi pomidorami czekają gotowe do nadchodzącej bitwy. Rozpoczęcie Tomatiny następuje ok. godziny 10. Aby mogło to nastąpić najpierw jeden ze śmiałków z tłumu musi wspiąć się na nasmarowany mydłem słup, na szczycie którego znajduje się hiszpańska szynka. W trakcie kolejnych prób, rozbawiony tłum śpiewa, tańczy i domaga się polewania siebie wodą przez strażaków oraz mieszkańców zgromadzonych na wyższych kondygnacjach budynków. Kiedy któremuś z ochotników uda się wspiąć po szynkę, armatni wystrzał daje znać do rozpoczęcia bitwy. Z ciężarówek pomidory są wyrzucane przez wcześniej wybranych chętnych wprost na uczestników bawiących się między uliczkami centrum. Bitwa polega na wzajemnym obrzucaniu się pomidorami, "każdy każdego", organizatorzy zalecają uprzednie zmiażdżenie ich w dłoniach by uniknąć ewentualnych obrażeń. Wskazany jest luźny ubiór, który najprawdopodobniej nie będzie nadawał się do ponownego użytku oraz pełne i wiązane buty, które mocno trzymać będą się na nogach. W celach bezpieczeństwa zakazane jest wnoszenie przedmiotów mogących stwarzać zagrożenie, przed wszystkim szklanych opakowań. Zasadą jest także zakaz wzajemnego zrywania i rzucania koszulkami, jednak nie jest on przestrzegany i trzeba mieć na uwadze, że z bitwy wracać będziemy bez górnej części garderoby, dotyczy to zarówno kobiet jak i mężczyzn. Bitwa trwa godzinę i kończy się w podobny sposób jak zaczyna, to jest od armatniego wystrzału, który następuje po godzinie od pierwszego. Po zakończeniu Tomatiny zaczyna się proces sprzątania. Uczestnicy korzystają z przygotowanych w tym celu publicznych pryszniców, często również z pomocy miejscowej ludności, która chętnie służy przyjezdnym wodą z ogrodowego węża. Ulicami zajmują się służby miejskie wspomagane przez strażaków, którzy spłukują hektolitry przecieru pomidorowego pozostałego po bitwie. Corocznie udział w Tomatinie bierze ok. 30.000 osób.


Subiektywny przegląd kaw z mlekiem i rogalików. Rogalik spłaszczony przez toster, cukier z wierzchu lekko przypalony, w stylu crema catalana. Ciepły, podany ze sztućcami. Pocięty w paski. Rogalik pocięty w paski, na zimno. Podany ze sztućcami. Zjadany w centrum przed wyjazdem autobusu na plażę. Rogalik zwykły i wymiętoszony, do ręki w serwetce, kawa w szczycie długiej przerwy podana w plastikowym kubku. Ale za to cały zestaw za marne 1 euro. Stołówka uniwersytecka przerabia kawę i rogaliki w tempie kawiarni na dużym dworcu. Kawa z mlekiem ciepłym lub zimnym, cortado (mało mleka), cortado z mlekiem skondensowanym (ale naprawdę skondensowanym, cortado podaje się w małych szklaneczkach, na dnie gruba warstwa mleka, trzeba energicznie wymieszać), kawa (czyli solo, czyli espresso)... Wszystko po pięćdziesiąt centów. Inna uniwersytecka stołówka, 100 metrów dalej, ale ze stolikami na dworze. Ceny zupełnie inne - kawa z mlekiem i rogalik za 1,45 euro, różne ceny na różne rodzaje kaw. Ale siedzenie na słońcu, w grudniu - bezcenne. I jeszcze środek niedzieli - Alek Tarkowski zwrócił uwagę na przejmowanie przez banki przestrzeni publicznej w Warszawie. W niedzielę, około godziny 14 zachciało nam się wyjść na kawę, a dzielnica jest dopiero w budowie (ma łączyć wybudowany w szczerym polu uniwersytet oraz miasto). Na rondzie przy głównym wjeździe na teren uniwersytetu są dwa banki. Na ulicy, która będzie prowadzić do miasta, są jeszcze dwa, mimo że nie da się nią na razie jeździć. Ale kawę (bez rogalika) udało nam się znaleźć w jednym z dziewięciu barów, które znajdują się promieniu 500 metrów od mieszkania (większość była zamknięta, bo niedziela/sjesta, jeden nam się nie podobał itp.). Wszystkie budynki (z których znaczna część nie jest zamieszkana) mają przeznaczone miejsce na usługi/sklepy, więc można się spodziewać, że za rok będzie już można wybierać spośród 20 barów, rogalików na ciepło i na zimno, rogalików pociętych w paseczki...


Potok (funkcja powłoki) Potok de facto pozwala na to, aby wyjście jednego programu było wejściem dla innego. Jego operatorem jest pionowa kreska (Shift+""). Definiuje się je za pomocą znaku | . Jest to intuicyjnie oczywiste. | przekierowanie wyniku jednego programu do innego; > przekierowanie wyniku jednego programu do pliku wyzerowanego; >> przekierowanie wyniku jednego programu do pliku z dopisaniem; oraz podanie do programu argumentu z pliku. Operacja potoku odbiera wynik polecenia znajdującego się przed operatorem potoku i wysyła je jako dane wejściowe do polecenia umieszczonego za operatorem potoku. Rodzaje potoków Pod pojęciem rodzaje potoków rozumiem ogół procesów dzielący się na: potoki nienazwane, potoki nazwane. Różnica pomiędzy potokiem nienazwanym a nazwanym polega na tym, że potok nazwany ma dowiązanie w systemie plików i może być identyfikowany przez nazwę. Potok nienazwany nie posiada dowiązania i istnieje tak długo, jak długo jest otwarty. Po zamknięciu wszystkich deskryptorów związanych z potokiem nienazwanym potok przestaje istnieć. Potoki nienazwane Potoki nienazwane nazywane także łączem komunikacyjnym. Są używane w kontekście powiązanych ze sobą procesów. Komunikacja ta polega na tym, że jeden proces zapisuje dane podobnie jak do pliku, a drugi odczytuje tak jakby czytał z pliku. Różnica pomiędzy tradycyjnym odczytem i zapisem jest taka, że jeżeli łącze jest pełne to proces zapisujący zostaje na czas zwolnienia łącza uśpiony i analogicznie jeżeli łącze jest puste to proces czytający zostaje uśpiony. Informacja zapisana do potoku jest odczytywana w kolejności zapisu, po odczytaniu informacje są kasowane i nie jest możliwe ponowne ich odczytanie. Potok możemy utworzyć na różnym poziomie i przy wykorzystaniu różnych mechanizmów. Potok może być utworzony bezpośrednio z wiersza poleceń. Potok najłatwiej jest utworzyć z poziomu programu. Należy użyć następujących funkcji pipe, popen bądź pclose. Potoki nazwane Potoki nazwane nazywamy także kolejkami FIFO. Są plikami specjalnego rodzaju, które istnieją pod podaną nazwą w systemie plików. Kolejki FIFO zachowują się podobnie jak potoki nienazwane utworzone za pomocą funkcji pipe. Jeden z procesów otwiera plik FIFO do zapisu, zaś drugi do odczytu, po czym dane mogą przepływać przez kolejkę jak przez zwykły potok nienazwany. Przykłady użycia Przykład 1 Przejdźmy do katalogu /usr/bin, cd /usr/bin ponieważ znajduje się tam bardzo duża liczba plików.


- Panie poruczniku - mówił do mnie - nie myśl pan, bym tylko był rozbójnikiem wojennym; masz we mnie wielkiego sprawcę sprawiedliwości. W całej Polszcze przy mnie jednym jest jurysdykcja między dziedzicem a chłopem. Jako dziedzic lub ekonom ukrzywdzi chłopa, a ten do mnie się uda ze skargą, zaraz posyłam, żeby mu sprawiedliwość zrobiono, z groźbą, że inaczej tydzień nie minie, a tok z dymem pójdzie. Z początku ze dwa razy, dla przykładu, com przyrzekł, tom dotrzymał; ale chwała Bogu nie masz teraz potrzeby tego ponawiać, bo w całej okolicy nikt już chłopa nad inwentarz nie zażywa. Cóż powiecie, panowie bracia! Trzy doby bawiłem u Pawlika na gościnie, nie z musu, ale z własnej ochoty; bo jeszcze tej samej nocy przybyli hultaje z Cudnowa odesłani, z listem do mnie od szanownego łowczego, w którym tysiączne robił deprekacje, że z jego powodu tyle przykrości doświadczyłem, i prosił, bym na bonifikatę mojej szkody przyjął od niego dwadzieścia koni z rynsztunkiem, które mi odeszle do Budy. A lubo jam go potem zapewnił, że Pawlik wrócił mi, co był zabrał, poczciwy łowczy swojej ofiary nie cofnął i odesłał mi dwudziestu jeźdźców, którychem Jeneralności przedstawił swojego czasu. Mimo siebie puszczając wszelkie bezprawia, jakich nieraz Pawlik się dopuścił, tyle go znalazłem gościnnym i dobrze względem ojczyzny myślącym, że pomyślałem sobie, Deus me custodiat: Czego mi wchodzić w cudze postępki? Wszak Duch Święty powiedział: Nie sądź, byś nie był sądzonym. I tak przez trzy dni ugościwszy odprowadził mnie Pawlik do Szyjeckiej Budy, gdzie powoli zbierałem mój oddział i nowo zaciążnych uczyłem obrotów, a on ciągle o wszystkim mnie donosił, że ani patrolów, ani placówek nie potrzebowałem wysyłać. Nie na tym koniec. Razu jednego, wziąwszy mię na stronę, mówi: - Panie poruczniku, między swoimi więcej trzydziestu ludzi wyrozumiałem, że myślą tak jak ja: wszyscy chcemy do pana przystać i ojczyźnie służyć. - Od Pana Boga wasza myśl natchniona; nic świętszego!


Długa była droga przeciętnego członka społeczności plemiennej do miejsca kultu czy świątyni. Wynosiła ona w dzisiejszych miarach wiele kilometrów uciążliwej drogi, oderwania od normalnych zajęć. Na to nie każdy i nie na co dzień mógł sobie pozwolić. A z bogami mimo takich czy innych świąt trzeba było mieć codzienny niemal kontakt, trzeba było ciągle się z nimi stykać. Trzeba było składać ofiary, aby ich ubłagać lub im podziękować, trzeba było zasięgnąć wróżby. Wreszcie bogowie to nie tylko figury tkwiące w świątyniach. Ci bogowie tkwili niemal wszędzie. Byli w lasach i na polach, w jeziorach i rzekach, w źródłach, które czasami miały moc leczniczą. Jeśli nie było w pobliżu kapłanów, miejsce ich zajmowali starcy z rodu lub po prostu ojcowie rodzin. Oni składali ofiary i sprawowali wróżby. Wróżby odgrywały w życiu Słowian dużą rolę. Nie tylko bowiem sprawy osobiste jednostek, ale także sprawy państwowe, jak wyprawa wojenna lub pokój, zależały od wyniku wróżb. Dawało to kapłanom jako wróżbitom znaczną władzę do ręki. Najwięcej uwagi badaczy pociągały wróżby z zachowania się koni. Wiadomo mianowicie, że w Szczecinie przy świątyni Trzygłowa hodowano wyłącznie do wróżb konia czarnego, w Arkonie przy świątyni Świętowita — białego . Wyraźnie poświadczony jest też koń wróżący w Radogoszczu. Były one otoczone szczególną czcią i opieką, miały nawet osobnych kapłanów do obsługi (w Arkonie mógł czasem ten kapłan konia dosiadać). Na tych koniach jeździł niekiedy bóg (Świętowit na nocne walki), ale najważniejszą ich funkcją było wróżenie. Kapłan wbijał najpierw w ziemię kilka włóczni parami, oczywiście w specjalny sposób, raczej niejasno opisany przez kronikarzy, a następnie przeprowadzał przez nie konia. Wróżba uchodziła za pomyślną, jeżeli koń przekroczył wszystkie te przeszkody prawą nogą (tak w Arkonie), albo jeżeli żadnej nie potrącił (tak znów w Radogoszczu i Szczecinie). W Radogoszczu wróżba była ważna dopiero wtedy, gdy się udała po raz drugi, a w Arkonie i Szczecinie musiała się udać trzy razy z rzędu. Za te natchnione wysiłki konia pobierała świątynia dziesięcinę z łupów wojennych; za wróżenie prywatne musiała oczywiście zapłacić z własnej kieszeni osoba zapytująca o radę. Trudno przypuścić, aby kapłani zostawili konia bez tresury i polegali tylko na bożym natchnieniu, wypuszczając z ręki tak ważny instrument polityczny. To była, zdaje się, najwyższa klasa wróżb, zwłaszcza zaś wyprawy morskie od nich zależały. Oprócz tego wróżono z napotkanego zwierzęcia (coś jak my z kota), liczono, czy do pary wypadły kreski robione bezmyślnie na popiele rzucano jakieś drewienka z jednej strony białe, z drugiej czarne (w Arkonie i Szczecinie), jakaś kombinacja zakopywania i rzucania losów wraz z wróżbą z konia była uprawiana w Radogoszczu. Za prognostyk służyło ubywanie, większe lub mniejsze, wina w pucharze trzymanym przez posąg Świętowita w Arkonie, takim samym też prognostykiem urodzaju był kołacz składany mu w ofierze na święcie żniw. Jezioro Głomaczów złowróżbnie czasem zmieniało barwę, a z jeziora w Radogoszczu wychodził przed nadchodzącym nieszczęściem ogromny dzik. W innych stronach Słowiańszczyzny nie miały, zdaje się, wróżby tak wielkiego znaczenia, jakkolwiek było ich sporo, sądząc po częstych wzmiankach w źródłach. Wymienia się przeróżne wróżby na Rusi , w Czechach i w Polsce. Synod wrocławski w XIV w. potępia wróżenie z ręki, wosku i ołowiu, ognia i wody. O wiek późniejsze kazanie potępia wróżenie ze snu, z rzucanych losów, z głosów i lotu ptaków, z obserwacji dni, z przyjścia i odejścia ludzi, z ubywania soli.


Szczepionka pre-pandemiczna przeciw grypie Szczepionka prepandemiczna przeciw grypie – szczepionka nowej generacji przeciwko grypie ptasiej. Jest przeznaczona do podawania osobom dorosłym (18–60 lat) w celu ochrony przed grypą ptasią, którą wywołuje szczep wirusa grypy A oznaczony H5N1. Zawiera fragmenty inaktywowanego (zabitego) wirusa A(H5N1) oraz system adiuwantowy. Wirus ptasiej grypy H5N1 jest uważany przez WHO za odmianę wirusa, która może stać się przyczyną kolejnej pandemii, w przypadku, gdyby doszło do jego mutacji i przekształcenia w szczep zaraźliwy dla człowieka. W związku z tym szczepionka jest przeznaczona do ewentualnych szczepień masowych. Charakteryzuje się zdolnością wywoływania odporności krzyżowej oraz ochrony przed nowymi odmianami wirusa H5N1. Została dopuszczona do obrotu 26 września 2008 na terenie wszystkich krajów UE decyzją Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) po zapoznaniu się z materiałami i wynikami badań przedstawionymi przez producenta, jednocześnie zobowiązując go do monitorowania działań niepożądanych tak długo, jak szczepionka będzie znajdowała się w obrocie. Na rynku farmaceutycznym występuje pod nazwą Prepandrix® i Pandemrix®. Producentem jest firma GSK Biologicals. Zastosowanie Szczepionkę prepandemiczną wykorzystuje się w dwóch celach: ochrony osób szczególnie narażonych na wirus ptasiej grypy, np. pracowników ferm drobiarskich profilaktycznej pre-immunizacji ludzi (masowej lub tylko wybranych grup, np. pracowników służby zdrowia), co może mieć ewentualnie pozytywne znaczenie, gdy wybuchnie pandemia Droga podania Szczepionkę podaje się w postaci wstrzyknięcia w mięsień górnego ramienia, w dwóch dawkach, w odstępie 3 tygodni. Jest dostępna wyłącznie na receptę. Nie ma jeszcze danych dotyczących dawkowania szczepionki prepandemicznej u dzieci i osób powyżej 60. roku życia. Szczepionki prepandemicznej nie wolno pod żadnym pozorem podawać donaczyniowo lub śródskórnie. Odpowiedź immunologiczna może nie wystąpić u wszystkich zaszczepionych osób, zaś u pacjentów z endogenną (bez uchwytnej przyczyny zewnętrznej, wewnątrzpochodną) lub jatrogenną (wywołaną postępowaniem medycznym, np. ubocznymi działaniami leków, zaniedbaniem, błędem lekarskim) immunosupresją może być osłabiona, np. w przypadku leczenia immunosupresyjnego.


Czy media społeczne to nowość? Na blogach toczą się czasem bardzo inteligentne spory. Świat dzieli się na tych, dla których poprzednie zdanie jest truizmem i tych, którzy podchodzą do niego sceptycznie. Prowadzi on do wspomnienia o dwu wpisach, które dziś przeczytałem. Najpierw Scott Berkun na swoim blogu, we wpisie „ Calling Bullshit on Social Media ”, wskazał na różne „ściemy” związane z propagowaniem mediów i serwisów społecznościowych. Na część zarzutów odpowiedział na O’Reilly Radar Joshua-Michele Ross . Berkun, co warto zauważyć, nie jest wrogiem mediów społecznych, nie idzie w ślady Andrew Keena i nie krzyczy (chwytliwie, ale mało rozsądnie), że Internet niszczy kulturę. Korzysta z serwisów, takich jak Facebook czy Twitter , i dobrze mu z tym. Swoje zarzuty formułuje więc będąc członkiem społeczności. Czyni je to bardziej wiarygodnymi. Mimo to uważam, że w większości kwestii się myli i częściowo wykazał to już Ross. Wspólnym mianownikiem dla uwag Berkuna jest to, że termin „social media” i pokrewne traktuje jako modne hasła , które w największym stopniu promują ludzie, którzy z tych narzędzi korzystają i na nich zarabiają (podaje analogię: PR-owcy, którzy mówią, że PR jest świetny dla firm). W istocie, jego zdaniem, nie kryje się za tą propagandą atrakcyjna treść. Media społeczne są, owszem, fajne, ale nie są, wbrew temu, co nam się wmawia niczym odkrywczym . Sieci społeczne istnieją „od zawsze”, podobnie jak komunikacja poza oficjalnym obiegiem. Wciąż jest miejsce dla starych mediów. Nowe narzędzia nie naprawią świata. Salwa celna, problem w tym, że cel chyba źle wybrany. Berkun obrał sobie za niego bezwarunkowych entuzjastów Internetu (w szczególności Web 2.0), którzy uważają go za swego rodzaju panaceum na społeczno-kulturalne problemy tego świata. Takich osób nie ma jednak zbyt wielu. Prawdę mówiąc, to raczej wrogowie Sieci skłonni są przypisywać ludziom z drugiej strony barykady ślepą miłość do Internetu. Wystarczy poczytać naszego bloga, by zobaczyć, że zachęcamy do świadomego, nie nieograniczonego korzystania z Sieci. Taki świadomy internauta inaczej spojrzy na kilka centralnych dla rozumowania Berkuna terminów i tym samym rozbroi jego argumenty. Jak słusznie zauważa Ross, nie jest to termin wartościujący. Nie należy utożsamiać go z „naprawą” albo „udoskonaleniem”. (Z kolei z moich słów nie należy wyciągać wniosku, że te terminy się wykluczają). Rozwój Web 2.0 oznacza zmiany, np. w sposobach komunikacji. „ Komunikacja ”. Wynalezienie książki, a później radio i telewizji zmieniło świat. Jeden nadawca mógł w bardzo efektywny sposób dotrzeć do wielu odbiorców. Określone idee mogły się dzięki temu znacznie szybciej rozpowszechniać. Teraz pojawiła się komunikacja „wielu-do-wielu”. Centralne ośrodki dystrybycji (np. telewizja) nie są konieczne, by informacja błyskawicznie się rozprzestrzeniała. Akurat teraz świadomość tego faktu dociera do milionów osób, które śledzą wydarzenia w Iranie, a ich podstawowymi źródłami są Twitter czy YouTube (nawet jeśli trafiają do nich za pośrednictwem „poważnych” mediów). Zmieniająca się komunikacja to zmieniająca się społeczność. „ Sieci społeczne ”. Owszem, są tak stare, albo i starsze, niż nasz gatunek. Tyle, że historycznie tworzone były zwykle na podstawie bliskości genetycznej (ród), fizycznej (naród) i/lub zawodowej (cech). Nawet w tym ostatnim przypadku przedstawiciele tej samej grupy musieli mieszkać blisko siebie. Dziś można być jedynym zbieraczem kapsli w promieniu 200 kilometrów i mimo to mieć setkę znajomych, z którymi łatwo dyskutować o swoim hobby. Więcej, mamy narzędzia, by tworzyć sieci społeczne ad hoc, jeśli tylko zaistnieje taka potrzeba. Dystans fizyczny i czas nie są żadnymi przeszkodami. Znowu, doskonałym przykładem jest Iran. Na Facebooku, Twitterze i innych serwisach łącza się i wymieniają informacjami protestujący i ich zwolennicy od USA po Australię. Więcej, tych sieci nikt nie musi odgórnie tworzyć, inaczej się nimi zarządza, czasem się w ogóle nie zarządza. „Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!” – wzywali marksiści. Ale jak się mieli łączyć? Bez pomocy swoich delegatów nijak. Jak mieli dyskutować robotnik w Warszawie i robotnik w Chicago? I, choć to temat na osobny wpis, warto zauważać, że różne rzeczy, niekoniecznie dobre, mogą się zdarzyć, gdy dwie osoby rozmawiają ze sobą za pośrednictwem „delegatów”, czy innych pośredników. Jaki to wszystko ma związek z edukacją ? Oczywisty i znów wracamy do jednego z lejtmotywów tego bloga. System kształcenia, w którym jeden mówi, a kilkudziesięciu słucha i zapamiętuje musi odejść do lamusa, bo po prostu nie tak funkcjonuje współczesny świat. Nie mówię, że że już odszedł, bo niewiele na to wskazuje (niestety), ale w coraz mniejszym stopniu przystaje do rzeczywistości, potrzeb i stylu pracy ucznia.


Gramatyka kombinatoryczna Gramatyka kombinatoryczna – gramatyka formalna bez ograniczeń na postać reguł. W hierarchii Chomsky'ego jest to gramatyka typu 0. Inne nazwy tego rodzaju gramatyki to: gramatyka rekurencyjnie przeliczalna, gramatyka struktur fazowych, gramatyka bez ograniczeń.


Minister Sportu i Turystyki Mirosław Drzewiecki: Od razu odpowiadam na pierwsze pytanie. Żadnych wyjątków nie będzie. Procedury będą obowiązywały wszystkie podmioty jednakowo, bez względu na to, czy to będzie polska, czy zagraniczna firma. Nie będzie podziału na Azję, Wschód, Zachód, obojętne. Te same procedury będą dla wszystkich. To po pierwsze. Jeżeli chodzi o rachunek, to najkrócej powiem, że prosty rachunek jest następujący. Jeżeli tylko ten odcinek metra o długości 6,5 km, o którym mówimy, mający dochodzić do stadionu narodowego, udałoby się wybudować na przykład o 3 mld taniej, to w prostym rachunku jest to 3 mld więcej w budżecie państwa. I tu nie ma co dyskutować. Natomiast jeżeli chodzi o skutki, to są normalne gry. Dzisiaj gospodarka jest globalna, w związku z tym te wszystkie koszty, które ponoszą firmy tutaj prowadzące działalność, i tak są ponoszone w kraju. W związku z tym nawet gdyby w ramach kontraktów przywożono część pracowników ze sobą i tę usługę sprzedawano, to i tak to jest w określony sposób opodatkowane. Tak że tu nie ma żadnych wyjątków, nikt nie musi się czuć zagrożony, nikt nie będzie miał lepszych warunków niż pozostali uczestnicy tej gry. Dziękuję. Wicemarszałek Krzysztof Putra: Dziękuję bardzo panu ministrowi. Bardzo proszę o zadanie pytań pana posła Wojciecha Olejniczaka i pana posła Zbigniewa Matuszczaka, klub Lewica. Bardzo proszę. Poseł Zbigniew Matuszczak: Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jak panu wiadomo, od ponad dwóch tygodni trwają protesty polskich sadowników. Protestują oni przeciwko niskim cenom skupu jabłek. Przetwórcy za 1 kg proponują im cenę 14 gr z dowozem do skupu. Kwota ta jest oczywiście śmieszna i, jak wszyscy wiemy, nie pokrywa kosztów samej robocizny. A przecież należy do tego kupić jeszcze paliwo, nawozy, środki ochrony roślin, a ludzie ci muszą przeżyć cały rok do następnych zbiorów. Dla większości z nich owoce to główne źródło utrzymania. Owoce ciągle leżą w sadach i gniją. Dwukrotnie z panem posłem Wojciechem Olejniczakiem spotykaliśmy się z protestującymi sadownikami. Zdesperowani i zrozpaczeni ludzie blokują wjazdy i wyjazdy z zakładów, często zasłaniając je własnym ciałem. W jednej i drugiej miejscowości, w Opolu Lubelskim i Zagłobie, utworzyli jabłkowe miasteczka, tak samo jak ponad roku temu białe miasteczka zorganizowały pielęgniarki.


Podręcznik ujmowany jest jako (makro)gatunek tekstu charakterystyczny dla dyskursu edukacyjnego: instrukcyjnego i regulacyjnego. Pierwszy z wymienionych typów obejmuje treści (pojęcia, umiejętności etc.) nauczania, drugi, nadrzędny, odpowiada za reprodukcję norm i wartości przyjętych w danym społeczeństwie lub raczej tej jego części, która decyduje o kształcie dyskursu regulacyjnego (por. Bernstein 1990, Christie 2005, Bielecka-Prus 2010). Globalna organizacja strukturalna podręcznika w pierwszym rzędzie zależna jest od dyskursu instrukcyjnego, siłą rzeczy bardziej zmiennego niż dyskurs regulacyjny, nie znaczy to jednak, że drugi z wymienionych nie odgrywa tu żadnej roli. Przeciwnie – odpowiednio szeroka perspektywa diachroniczna pozwala do pewnego stopnia ukazać również i tutaj podobne zależności. Ponadto dla strukturalnego aspektu specyfiki podręcznika do nauki języka obcego szczególnie istotny jest jego metajęzykowy charakter, tj. fakt że przedmiotem nauczania jest właśnie język (por. m.in. Dendrinos 1992, Nocoń 2009). Pojęcie gatunku, centralne w zakreślonym obszarze analizy, zaczerpnięte jest z polskiej genologii lingwistycznej, tj. ujmowane jako: „twór abstrakcyjny […] rozpatrywany w trzech perspektywach: dynamicznej (gatunek jako zjawisko komunikacyjne, szerzej kulturowe), statycznej (gatunek jako typ tekstu, model pozwalający łączyć teksty o podobnych właściwościach) i konkretyzującej (gatunek jako zbiór wypowiedzi lub wypowiedź będąca najlepszym egzemplarzem, reprezentantem zbioru)” (Wojtak 2004: 16). Podstawowy cel analityczny zaś to określenie zmian w strukturalnym komponencie wzorca gatunkowego, tj. „zbioru reguł dookreślających najważniejsze poziomy organizacji gatunkowego schematu, relacje między tymi poziomami i sposoby funkcjonowania owych poziomów”. (Wojtak 2004: 16). Jako najistotniejsze dla owego modelu kompozycyjnego Jolanta Nocoń wskazuje podział na segmenty i relacje między segmentami, tj. zjawiska z zakresu układów poziomych i pionowych (architektoniki) tekstu wraz z sygnałami delimitacyjnymi. (por. Nocoń 2009: 60-100). Dla specyfiki podręcznika istotne jest również doprecyzowanie dwu pokrewnych terminów: metatekstu oraz paratekstu – dwu najważniejszych zjawisk metadyskursywnych (por. Hyland 2005) na poziomie tekstu, jako że ich konceptualizacja de facto zależna jest od przyjętej typologii.


Europejski oddział SPARC (Scholarly Publishing and Academic Resources Coalition) we wsparciu szeregu dużych organizacji wspierających badania naukowe od dwóch tygodni zbierają podpisy pod petycją wzywającą Unię Europejską do zapewnienia publicznego dostępu do wyników badań finansowanych publicznie . Autorzy raportu stwierdzili, że odpowiednia dystrybucja i dostęp do wyników badań jest podstawą funkcjonowania tzw. European Research Area, będącego odpowiednikiem europejskiego wspólnego rynku - w sferze badań naukowych. Sygnatariusze petycji wzywają UE do zastosowania się do zaleceń raportu, a w szczególności do zapewnienia otwartego dostępu do wyników badań finansowanych z grantów europejskich. Zachęcam Was wszystkich serdecznie do podpisania się pod petycją. W języku angielskim istnieje wielce przydatny zwrot “no-brainer”, określający działanie tak oczywiste, że nie wymagające pracy mózgu. O ile w pewnych sferach otwarty model dystrybucji może budzić wątpliwości, to publiczny dostęp do wyników badań, które sami jako podatnicy sfinansowaliśmy, można wspierać bez zastanowienia. Choć oczywiście tych, którzy wolą podejmować decyzje w oparciu o solidną wiedzę odsyłam do wspomnianego powyżej raportu oraz rekomendacji European Research Advisory Board i European Research Council dotyczących otwartego dostępu (OA).


2005-04-05: Rozpoczną się procesy w sprawie prześladowań ludności w Darfurze Organizacja Narodów Zjednoczonych przedstawiła Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu zapieczętowaną listę 51 osób podejrzanych o prześladowania ludności w Darfurze w zachodnim Sudanie. Rezolucję o skierowaniu sprawy do trybunału uchwaliła w ubiegłym tygodniu Rada Bezpieczeństwa ONZ, a była to pierwsza tego typu decyzja rady. Prezydent Sudanu Omar al-Baszir już zapowiedział, że jego kraj nie będzie współpracował z trybunałem w Hadze. Dziesiątki tysięcy ludzi, zachęcane przez media, wzięły udział w manifestacji w Chartumie, skierowanej przeciwko ONZ. Lista przekazana przez Kofiego Annana w Nowym Jorku głównemu oskarżycielowi MTK dotyczy osób oskarżanych o mordy, tortury i gwałty dokonywane na ludności Darfuru, a widnieją na niej nazwiska członków sudańskiego rządu i dowódców armii oraz rebeliantów. Luis Moreno Ocampo z haskiego trybunału zapowiedział walkę z bezkarnością i okrucieństwem w Sudanie. Prezydent al-Baszir przysiągł jednak publicznie, że nie wyda żadnego obywatela sudańskiego zagranicznemu trybunałowi. Zdaniem przedstawicieli Rady Bezpieczeństwa ONZ, władze Sudanu odpowiedzialne są za pogwałcenie praw człowieka na skalę określaną jako zbrodnia przeciwko ludzkości. Sudański rząd uważa postawę rady za niesprawiedliwą i nieobiektywną, ale mieszkańcy Darfuru powitali wieści z ONZ z zadowoleniem. Według szacunków ONZ od rozpoczęcia trwającego już dwa lata konfliktu etnicznego w Darfurze zginęło co najmniej 180 tysięcy ludzi, a ponad 2 miliony musiało opuścić swoje domy. Odpowiedzialność za część tych wydarzeń ponosi arabskie ugrupowanie militarne Dżandżawid. Rząd Sudanu nie przyznaje się do wspierania tej grupy. Obrońcy praw człowieka oskarżają natomiast sudańskie władze o utrudnianie pomocy humanitarnej dla ofiar konfliktu. Źródło UN sets Darfur trials in motion, http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/4411497.stm BBC News, 5 kwietnia 2005


Maja jeszcze nigdy nie była u dentysty. Tato Wojtek postanowił pójść z córką, żeby przekonała się, że chodzenie do dentysty to nic strasznego. Zarejestrował ją do przychodni, której też jest pacjentem. - Musimy sprawdzić, czy wszystkie ząbki masz zdrowe – tłumaczył córce, kiedy wyszli już z domu. - Tak bardzo się cieszę, że pójdę dedentysty! – Maja aż podskakiwała z radości. - Wszystkie dziewczyny z mojej grupy już były, a Hania ma nawet jedną plombę! Czerwoną. Chciałabym też dostać plombę. Poproszę panią dedentystkę, żeby założyła mi niebieską. - Nie mówi się dedentysta, tylko dentysta – tłumaczył tato. - Przecież sam mówiłeś: Idziemy dedentysty? – zdziwiła się Maja. - Do dentysty – powiedział z naciskiem tato Wojtek, - idziemy do dentysty. A nawet do pani dentystki Marii. - Niech będzie dentysta - zgodziła się Maja. – Opowiesz jeszcze raz, jak będzie w gabinecie? - Najpierw pani dentystka zaprosi cię na fotel, a potem ustawi jego wysokość… - Żeby obejrzeć dokładnie wszystkie zęby – dokończyła za tatę Maja. – Fotel ma rozkładane oparcie, będę mogła wygodnie się położyć. - Naprawdę uważnie słuchałaś! – roześmiał się tato. - A potem obejrzy zęby w takim specjalnym lustereczku. Zamknę oczy, żeby mocne światło lampy mnie nie raziło. Pani dentystka mnie pochwali, bo ja nigdy nie zapominam o umyciu zębów! - Jestem pewien, że tak będzie – tato Wojtek zatrzymał się. - Dotarliśmy na miejsce. Maja przywitała się grzecznie z panią dentystką i usiadła na fotelu. Pani Maria ustawiła jego wysokość, a potem poprosiła o otwarcie buzi. Maja mocno zacisnęła oczy i otworzyła szeroko buzię. Pani dentystka wzięła do ręki niewielkie okrągłe lusterko. Dzięki niemu mogła obejrzeć zęby z każdej strony. - Gratuluję ci, Maju! – powiedziała po chwili. – Twoje zęby są całkowicie zdrowe, od razu widać, że o nie dbasz. - A nie mówiłam! – Maja uśmiechnęła się do taty i zeskoczyła z fotela. - Może sprawdzę przy okazji pańskie zęby? – zaproponowała pani Maria i zaprosiła tatę Wojtka na fotel. - Teraz? Od razu? – wystraszył się tato. - To bardzo przyjemne, zobaczysz – namawiała go Maja. - Maju, będziesz moją asystentką, zgoda? Proszę otworzyć usta – pani dentystka zwróciła się do taty. - Musisz otworzyć mocniej – Maja poklepała go po policzku, - nawet ja nie widzę twoich zębów. Tato Wojtek westchnął żałośnie i otworzył usta. - Córeczka dba o zęby, ale u pana widzę jeden ubytek – powiedziała pani Maria. – Zaraz się za niego zabierzemy. - Dzisiaj? – panikował tato Wojtek. – Przecież nie byłem zapisany! - Na szczęście, ubytek nie jest duży – pani dentystka sięgnęła po przyrząd, który przypominał trochę długopis przyczepiony do długiej gumowej rurki. - Co to za urządzenie? – zainteresowała się Maja. - To urządzenie do borowania. Zanim założę plombę, muszę wyczyścić zęba z próchnicy. Nie przestrasz się, bo ta maszyna jest trochę głośna. Maja wpatrywała się, zafascynowana, jak pani Maria sprawnie wyczyściła zęba. - Twój tato jest bardzo dzielny. W ogóle nie narzeka na borowanie – powiedziała pani dentystka, zmieniając wiertło. – Panie Wojtku, ostatni raz czyszczę, a potem włożę plombę. Tato Wojtek posłusznie otworzył usta, ale pani Maria wierciła już znacznie krócej. - Już koniec? – zmartwiła się Maja. – Nie będzie już wiertarkowania?


2010-07-17: Darfur: w bitwie zginęło 300 rebeliantów i 75 sudańskich żołnierzy 300 rebeliantów i 75 sudańskich żołnierzy zginęło w gwałtownych walkach w Darfurze w ostatnim tygodniu - poinformowała w sobotę armia sudańska. Jest to bilans dwóch, bądź trzech bitew stoczonych przez sudańskich żołnierzy z rebeliantami Ruchu Sprawiedliwości i Równości (JEM). W czasie walk armia zniszczyła dziesiątki pojazdów, którymi poruszali się rebelianci, zajęła tez ich cysternę. Jeśli bilans ofiar się potwierdzi to będzie to jedna z najbardziej krwawych bitew XXI wieku. Do poprzednich tak gwałtownych walk na Czarnym Lądzie doszło przy okazji walk o Adre w Czadzie w 2005 i szturmu stolicy Czadu - Ndżameny w 2008, kiedy ginęło blisko 300 rebeliantów. Krwawsze były tylko walki z udziałem wojsk USA w Iraku - II bitwa o Faludżę z listopada 2004. W Darfurze stacjonują siły UNAMID, które są złożone głównie z żołnierzy i policjantów z krajów afrykańskich, ale w ich skład wchodzą też wojskowi z Europy, jednak nie ma informacji by brały one udział w starciach. Łącznie UNAMID liczy obecnie około 26 tysięcy żołnierzy i policjantów. Rozmieszczanie tych jednostek w Darfurze rozpoczęło się ponad dwa lata temu. Oprócz walk między rebeliantami i wojskiem, w Sudanie dochodzi do częstych ataków bojowników na siły UNAMID, a także do walk między tamtejszymi plemionami. Rebelianci z JEM podpisali w 23 lutego 2010 układ w Katarze z rządem sudańskim o natychmiastowym wstrzymaniu ognia w Darfurze, jednak fala przemocy wzmogła się po zerwanych rozmowach z początku maja. Część ugrupowań rebelianckich z Darfuru, m. in. Sudańska Armia Wyzwoleńcza (SLA) oraz rozłamowa frakcja JEM („JEM-Demokracja”) odmówiły przystąpienia do porozumienia. Ogłosiły bowiem, że JEM zdradził interesy prowincji. W wyniku załamania się rozmów w maju 2010 zginęło w walkach niemal 600 osób. Był to najkrwawszy miesiąc w Darfurze od dwóch lat. 440 osób zginęło w potyczkach między siłami rządowymi i rebeliantami, natomiast 126 osób w walkach plemiennych. W kwietniu 2010 w Sudanie odbyły się wybory powszechne, które wygrał z wynikiem ponad 68% głosów poparcia, wygrał urzędujący prezydent Omar al-Baszir, a jego partia Kongres Narodowy zdobyła prawie 73% głosów w wyborach parlamentarnych. Obserwatorzy z UE uznali, że wybory nie spełniły standardów międzynarodowych, lecz były znaczącym krokiem w kierunku demokracji. Prezydent Sudanu Omar al-Baszir 12 lipca dostał po raz drugi międzynarodowy nakaz aresztowania od Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK). Pierwszy taki nakaz miał miejsce w marcu 2009. Al-Baszir jest oskarżony o współodpowiedzialność za zbrodnie ludobójstwa podczas toczącego się na południu kraju konfliktu zbrojnego, podejrzewany o inspirowanie masakr w zachodniosudańskiej prowincji Darfur. Sudan, największe państwo na kontynencie afrykańskim, przez dekady zmagał się z wojną domową północnej części kraju z południem. Podłoże konfliktu stanowiły różnice etniczne i religijne, jako że północ kraju zamieszkana jest przez ludność muzułmańską, a południe przez ludność chrześcijańską i animistyczną. Dopiero w styczniu 2005 obie strony doszły do kompromisu i podpisały całościowe porozumienie pokojowe. Na jego mocy Sudan Południowy zyskał szeroką autonomię z własnym parlamentem i prezydentem, który z urzędu objął także stanowisko wiceprezydenta Sudanu. W kraju miały zostać przeprowadzone wolne wybory, a w styczniu 2011 referendum niepodległościowe w Sudanie Południowym na temat przyszłego statusu prowincji. Postanowienia te znalazły odzwierciedlenie w przyjętej w 2005 nowej konstytucji kraju Konflikt w Darfurze trwa od 2003 roku. Konflikt ten wywołał obecnie największy kryzys humanitarny na świecie. Liczba ofiar najnowszego konfliktu jest szacowana na ponad 200 tys. zabitych, łączny bilans zabitych w trwającym ponad 50 lat konfrontacji sięga ponad 2 milionów ofiar, zaś ponad 4,5 mln ludzi zostało zmuszonych do emigracji.


Zgadzam się – jak rzadko Czasami – rzadko – bywa tak, że ktoś inny napisze dokładnie to, co się myśli. Bywa wówczas, że pozostaje zazdrościć, że to on właśnie napisał – a nie ja. Ale sądzę, że to dobra zazdrość. Z przyjemnością tedy rekomenduję bywalcom tej witryny tekst Marka Piwowskiego z dzisiejszej "Gazety Wyborczej". Nosi on tytuł "Trzy powody, dla których nie należy płacić abonamentu TV". Zaczyna się tak: Telewizję publiczną łączy z nami, telewidzami, kontrakt – my płacimy abonament, a telewizja ma nam dostarczyć produkt do oglądania. Ten produkt powinien być pełnowartościowy. Otóż nie jest. Telewizja dostarcza nam produkt o zaniżonej wartości po zawyżonej cenie. Może tak robić, bo jej kontrakt z nami jest asymetryczny – my abonament płacić musimy, a telewizja niczego nie musi. Może nadawać, co chce. Jest praktycznie bezkarna i poza kontrolą. A ponieważ jest tylko narzędziem – jak skalpel, którym można odebrać albo uratować życie – wszystko zależy od tego, w czyje trafi ręce. Otóż telewizja dostała się w niewłaściwe ręce i przede wszystkim przestała być publiczną…


W pracy przedstawiono ewolucję splątania w układzie dwóch atomów trójpoziomowych pod wpływem interferencji kwantowej i oddziaływania z próżnią. Wykazano, że jeżeli atomy nie oddziałują ze sobą, są znacznie oddalone, to prędkość rozplątywania maleje wraz ze wzrostem stopnia interferencji kwantowej pomiędzy przejściami ze stanów wzbudzonych w atomach. W przypadku zjawiska maksymalnej interferencji stany ewoluują do nietrywialnego stanu asymptotycznego. Kiedy natomiast zbliżymy atomy do siebie, pojawią się nowe oddziaływania związane ze sprzężeniem momentów dipolowych przejść obu atomów. W konﬁguracji atomów, w której nie występują sprzężenia krzyżowe przejść atomowych, otrzymujemy analityczną postać stanu asymptotycznego. Okazuje się, że pewne klasy stanów ewoluują do nietrywialnego stanu splątanego. Jedną z tych klas jest rodzina Horodeckiego stanów o splątaniu związanym. Ewoluują one do stanów o splątaniu swobodnym. Dokładniejsza analiza ewolucji pokazuje, że mamy w tym wypadku do czynienia z tak zwanym zjawiskiem nagłych narodzin splątania, kiedy to w początkowej fazie ewolucji splątanie swobodne nie wystepuje, a po pewnym czasie nagle się pojawia. Zjawisko to zachodzi także dla stanów Wernera oraz stanu, kiedy oba atomy są w wzbudzone na tych samych poziomach. Zmiana konﬁguracji, tak aby pojawiło się sprzężenie krzyżowe poziomów, niszczy ten efekt. Splątanie zaczyna się pojawiać natychmiastowo. Sprzężenie to jednak powoduje, że rozplątywanie się stanów przebiega wolniej, a jego maksimum w czasie ewolucji osiąga większe wartości. Uogólnione stany Bella dzielą się na dwie grupy ze względu na zachowanie się podczas rozplątywania. Jedna grupa rozplątuje się gwałtownie, podczas gdy druga potrzebuje dużo dłuższych czasów. Ponieważ wszystkie te stany są lokalnie równoważne, nasuwa się wniosek, że operacje lokalne wykonane na stanach początkowych mogą wpłynąć na odporność ich splątania na szum ośrodka. Sprzężenie krzyżowe przejść nie ma jednak większego wpływu na proces ich rozplątywania.


Składniki: 2 litry miodu 5 kg miękkiej kukurydzy w ziarnach 20 litrów wody liście paproci Przygotowanie: Zmielić kukurydzę. Do masy dodać trochę miodu i wody, aby stała sią ona lekko wilgotna. Masę umieścić w glinianym naczyniu i pozostawić przez około 2 tygodnie do sfermentowania. Po upływie tego czasu, zmielić masę po raz kolejny i dodać do niej wody i miodu aż stanie się jednolita. Uformować z masy kulki i zrobić w nich dołki w formie krzyża. Dno i ściany glinianego naczynia wyłożyć liśćmi paproci i wypełnić garnek wodą, tak, aby nie poruszyć liści. Kulki kukurydziane gotować na małym ogniu przez 12 godzin, dodając do nich wody, jeśli to konieczne. Następnie przetrzeć je przez sitko, dodając przegotowanej wody i miodu. Przykryć naczynie, a płyn pozostawić do sfermentowania przez kolejnych 10 dni, dokładając codziennie trochę miodu i mieszając do jego rozpuszczenia.


FILLER dzień dobry, xxx, słucham FILLER dzień dobry, nie wiem, czy czy to właściwie, ale chciałem się dowiedzieć, bo nie mogę się nigdzie dowiedzieć, czy czy pan będzie mi w stanie udzielić informacji, chodzi mi o to FILLER o bilety FILLER o jazdę FILLER w tych, w autobusach, tramwajach, kiedy się kończy siedemdziesiąt lat FILLER osoby, które ukończyły siedemdziesiąty rok życia, mają prawo do przejazdu bezpłatnych ale teraz, czyli czy to się liczy, kiedy jest miesiąc czy rok już to jest, liczy się konkretna data urodzin urodzin, czyli miesiąc, tak? ___ dzień i miesiąc aha... kiedy się kończy siedemdziesiąt, dopiero można z tego korzystać, tak? tak aha, dziękuję proszę bardzo


Aleksandra Zieleniewska pełniła także wiele innych funkcji, między innymi w latach 2002-2006 była członkiem Rady Nadzorczej BROKER FM S.A., kontynuowała także działalność operacyjną w KFKS. Obecnie Aleksandra Zieleniewska kontynuuje swoją działalność w ramach Fundacji Nowe Media. Jako Przewodnicząca Rady tej Fundacji wspiera aktywnie projekt Młodzieżowej Akcji Multimedialnej propagującej i rozwijającej samodzielne i oparte na świadomym wyborze kreowanie mediów przez młodych ludzi. Ponadto jest Przewodniczącą Rady Fundacji Centrum Stosunków Międzynarodowych, dalej też działa w KFKS. Robert Kozak Członek Rady Jest człowiekiem o wielu doświadczeniach i dużej wszechstronności. Karierę zawodową zaczynał jako naukowiec na Wydziale Chemii UW, ale porzucił pracę naukową bo chciał pracować z ludźmi. Większość życia zawodowego spędził w mediach jako dziennikarz i menadżer. Był współwłaścicielem i członkiem zarządu Agencji Informacyjnej SIS. Jako reporter relacjonował obrady Okrągłego Stołu dla zachodnich mediów. 15 lat spędził w BBC, gdzie zaczynał jako korespondent, a potem stworzył i prowadził oddział BBC w Polsce. Uczestniczył w powstaniu Radia TOK FM. Wychował całe pokolenie dziennikarzy, z których wielu dzisiaj pełni funkcje menadżerskie w mediach. Pracował w TVP, gdzie kierował największym w Polsce program informacyjnym jakim są "Wiadomości". Kierował też "Teleexpressem" i był przewodniczącym komisji ds. standardów dziennikarskich w TVP. Od kilku lat jest wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi na kierunku Dziennikarstwo. Prowadzi też szkolenia dla dziennikarzy i menadżerów zarządzających mediami. Zajmuje się coachingiem i doradza wysokiej kadrze menadżerskiej z zakresu skutecznego przywództwa, komunikacji, zarządzania zmianą i tworzenia strategii. Pełnił funkcję Executive Director w jednej ze światowych firm headhunterskich tzw. Wielkiej Piątki, gdzie rozwijał praktykę FMCG i poszukiwał członków zarządów dla międzynarodowych firm działających na rynku Europy Środkowej i Wschodniej. Jest Prezesem Zarządu oraz Partnerem w Brian Tracy International, odpowiada za strategię i rozwój firmy oraz programy z zakresu leadership i coachingu.


Festiwal machinimy - teraz w Europie W dniach 12-14 października w angielskim Leicester odbędzie się festiwal machinimy - po raz pierwszy w Europie. Machinima to nowa, prężnie rozwijająca się dziedzina animacji komputerowej, w której jako narzędzia produkcyjnego używa się gier komputerowych. Obecnie najwięcej filmów tego typu (zarówno profesjonalnych, jak i amatorskich) powstaje w USA. Zapewne jedną z przyczyn jest fakt, że promująca ten typ animacji organizacja Academy of Machinima Arts and Sciences była bardzo amerykocentryczna. Tym bardziej cieszy, że festiwal machinimy zawita na nasz kontynent. Może jego echa dotrą też do naszego kraju i staną się bodźcem dla rozwoju (choć chyba trzeba napisać: narodzin) polskiej sceny? W programie znajdą się nie tylko konkurs i pokazy, ale też spotkania edukacyjne.


Zenon Smolarek Zenon Smolarek (ur. 1938), polski oficer policji, były komendant główny policji. W 1963 rozpoczął służbę w Milicji Obywatelskiej. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz w Szkole Oficerskiej MO w Szczytnie. W trakcie służby w MO zajmował stanowiska: starszego referenta i kierownika inspektoratu ruchu drogowego MO w Pile oraz zastępcy komendanta miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim, a następnie, przez 19 lat, zastępcy naczelnika i naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Poznaniu. 7 czerwca 1990 mianowany komendantem wojewódzkim policji w Poznaniu. Od 25 lutego 1992 do 8 lutego 1995 pełnił funkcję komendanta głównego policji. Inicjator budowy Pomnika Pomordowanych Policjantów II RP Województwa Poznańskiego.


Kochanie siebie może na pierwszy rzut oka kojarzyć się z egoizmem, narcyzmem, egocentryzmem. Wszystko zależy jednak od tego, jak będziemy rozumieli tzw. miłość własną. Z punktu widzenia Ewangelii właściwie rozumiana miłość siebie to akceptowanie własnej osoby, troska o swoje zdrowie. Kochać siebie znaczy też nie szkodzić sobie i nie stać w miejscu, ale dążyć do rozwoju cielesno-duchowego. Krótko mówiąc kochać siebie to odłożyć wszelkie nałogi i używki… alkohol, narkotyki, papierosy i wiele innych nałogów, które niszczą ludzkie życie. Kochać siebie to też dbać o to, aby nie zarywać nocy niekonieczną praca albo zabawami, umiejętnie wykorzystywać czas na odpoczynek i zabawę oraz pracę… Prawdziwa miłość siebie to także odpowiedzialne myślenie o swojej przyszłości – zarówno z punktu widzenia jednostki, jak też i członka większych społeczności, jakimi są rodzina i państwo. W tym, jak spełniamy swoje życiowe role łatwo dostrzec, czy mamy właściwy obraz siebie, czy też kierujemy się fałszywą miłością własną… John Kennedy w dniu obejmowania funkcji Stanów Zjednoczonych powiedział słowa, które znamy chyba wszyscy tu zgromadzeni… Nie pytaj co Ameryka może zrobić dla ciebie, ale co ty możesz uczynić dla Ameryki. Transponując te słowa na naszą dzisiejszą ewangelijną rzeczywistość Bóg zdaje się zadawać każdemu z nas podobne pytanie… Nie pytaj co Bóg, drugi człowiek może uczynić dla ciebie ale… co ty możesz uczynić dla Boga i drugiego człowieka… Przeżywamy dzisiaj rozpoczynjący się Tydzień Misyjny. Patronką misji jest: św. Teresa z Lisieux chociaż nigdy nie była na misjach… Niech Jej postawa i słowa będą dla nas dzisiaj wzorem. Św. Teresa gorąco modliła się za misje i misjonarzy. Z jednym z nich nawet utrzymywała kontakt korespondencyjny zapewniając go o wsparciu modlitewnym. Mała Tereska bo tak nazwano św. Teresę z Lisieux powiedziała: "Zrozumiałam, że Kościół posiada Serce i że to Serce płonie miłością, że jedynie Miłość pobudza członki Kościoła do działania i gdyby przypadkiem zabrakło Miłości, Apostołowie przestaliby głosić Ewangelię, Męczennicy nie chcieliby przelewać krwi swojej... Zrozumiałam, że miłość zamyka w sobie wszystkie powołania, że miłość jest wszystkim, obejmuje wszystkie czasy i wszystkie miejsca... jednym słowem - jest Wieczna!


Wielkości, jakiej uczy nas dzisiaj Jezus, nie osiąga się przez zabieganie o własne sprawy, lecz przez troskę o innych: chcesz być pierwszym, stań się sługą wszystkich! Istnieje tylko jedna władza i jedno pierwsze miejsce: ofiarna i bezinteresowna służba braciom. W pierwszej chwili wydaje się to dziwne, lecz sprawdza się w życiu. Bł. Matka Teresa z Kalkuty nie dokonała żadnego odkrycia w nauce, nie stworzyła dzieła sztuki, nie odniosła sukcesu fonograficznego ani sportowego. Zamiast tego poświęciła swe życie najuboższym, ostatnim z ostatnich. Czy ktoś powie, że jej posługiwanie ubogim, kontakt z nędzą, chorobami, brudem itd. uwłaczało jej godności i uczyniło mniejszą niż była wcześniej? Nie. Każdy powie, że przez zniżenie się do tych ostatnich, aby im pomagać, stała się jeszcze większą. Wszyscy ją podziwiali – niezależnie od przekonań religijnych czy politycznych. Otrzymała nawet pokojową nagrodę Nobla. Fakt poświęcenia się dla innych, uczynił ją prawdziwie wielką – cieszyła się ogólnoludzkim uznaniem i szacunkiem. A im bardziej poświęcała się dla drugich, tym większą stawała się w oczach świata. Rozpoczynamy dzisiaj w Kościele Tydzień Misyjny. Modląc się za misjonarzy i misjonarki popatrzmy jeszcze na postać św. Wincentego a Paulo pioniera Misji założyciela zgromadzenia księży misjonarzy i patrona dzieł miłosierdzia. Św. Wincenty żył w siedemnastowiecznej Francji i najprawdopodobniej za namową ojca wybrał stan duchowny, aby podnieść status społeczny rodziny. Później jako ksiądz zabiegał o posadę biskupa. Nie było to złe pragnienie, ale wtedy nie św. Wincenty nie rozumiał jeszcze tego o czym mówi dzisiaj Jezus w Ewangelii: że przełożeństwo jest służbą. Dlatego na drodze jego życia stanął Pan w przebraniu ubogich i bezdomnych. Ks. Wincenty porzucił swe ziemskie aspiracje, aby służyć ubogim, za co wdzięczna potomność nadała mu przydomek ojca ubogich. Jego poświęcenie się dla ostatnich z ostatnich było tak powszechnie doceniane, że Rewolucja Francuska, która nie uznawała żadnych świętości, bezcześciła nawet groby, uszanowała jego ciało. Gdyby został biskupem, dziś prawdopodobnie nikt by go nie wspominał. Prawdziwej wielkości nie da nam pozycja w świecie, zaszczyty, lecz to, co zrobimy dla innych. A jest tak dlatego, że sam Bóg postępuje w ten sposób: w swym Synu poświęcił się dla nas całkowicie – oddał za nas życie. Bóg wyznacza taki wzorzec i tylko stosując się do niego, można osiągnąć prawdziwą wielkość. Dlatego na innym miejscu Pan Jezus mówi, że to co wielkie w oczach świata, obrzydliwością jest u Boga (Łk 16, 15b).


Trzeba było tak Billowi dokładać ? Zemsta nadeszła szybko, choć nie niespodziewanie. Pierwsza rocznica wydania Visty w ręce konsumentów już niedługo, a ja w ramach prezentu postanowiłem sprawić sobie egzemplarz. Już po trzech dniach mam działający system. Wydawałoby się, że po instalacji kilku dystrybucji Linuksa na różnych komputerach, instalacja Windowsa nie będzie sprawiała większych problemów. Spodziewałem się, że nie będzie się Viście podobało, że dysk zarażony jest Linuksem, więc dostała własny. Instalowałem w ciemno, bo program do sprawdzenia, czy komputer spełnia wymagania Visty, działa tylko pod Windows. Po uruchomieniu płyty instalacyjnej, po chwili pojawia się kolorowy ekran i kursor. I nic się nie dzieje. Na ekranie żadnych informacji, najmniejszego choćby " czekaj " (które później za to występuje obficie). Można się domyślać, co się dzieje. Vista formatuje dysk z Linuksem? Vista próbuje połączyć się z Redmond i przesłać tam moje dane osobowe? Vista sprawdza numery seryjne wszystkich podzespołów? Wciąż nic się nie dzieje, akurat dotarł " Lód " Dukaja , może zdążę przeczytać, zanim wreszcie system zacznie się instalować? Nareszcie - można wybrać dysk dla instalacji. Wybieram, ale " System Windows nie może znaleźć woluminu systemowego spełniającego kryteria instalacji ". Pomaga to, czego się spodziewałem - fizyczne odłączenie dysku linuksowego. Instalator idzie dalej, dochodzi do " kończenia instalacji ", które trwa nieznośnie długo, tak, już wiem, że ważne jest, jak się kończy, byle dziś, resetuje się i się nie włącza. Okazuje się, że reset nie był jednak w planach. Instalacji nie można naprawić ani przywrócić, zaczynam od nowa . " Lód " leży i kusi, może zdążę. Licencja przewiduje, że pomoc techniczna przysługuje mi od producenta i montera sprzętu. Hmm. To chyba ja. Mam szczęście, trafiłem na kogoś, do kogo dodzwonię się za pierwszym razem i nie będę musiał słuchać przez pół godziny Stinga w czasie łączenia z właściwym działem. Rada pierwsza - rekompilacja jądra. Nie? To może wyjść i wejść? Wychodzę i wchodzę od nowa. Nie pomaga. Nie pomaga z przyłączonym ponownie dyskiem, nie pomaga z wyjętą kartą wifi, nie pomaga z przyłączonym kablem sieciowym (żeby aktualizacje mogły się zaktualizować), nie pomaga z odłączonym w BIOSie ethernetem (tak niby sugeruje strona producenta płyty głównej). Przychodzi czas rozwiązań desperackich, mija już około 8 godzin od rozpoczęcia zabawy, " Lód " się już czyta się, na jakimś forum przeczytało się, że należy zamienić miejscami kości pamięci RAM.


2005-08-01: W Australii nie pograją w San Andreas Australijska organizacja Office of Film and Literature Classification, która zajmuje się klasyfikowaniem książek, filmów oraz gier wydała zakaz rozprowadzania gry Grand Theft Auto: San Andreas na terenie całego kraju. Kupowanie, sprzedawanie, wypożyczanie oraz reklamowanie gry będzie karalne. OFLC wcześniej przyznało San Andreas kategorię wiekową od 15 lat. Przyczyną zmiany są sceny seksualne zawarte w grze, które pierwotnie są zablokowane, ale dają się odblokować za pomocą modyfikacji napisanej przez Patricka Wildenborga. Des Clark, prezes OFLC, powiedział, że Sklepy które sprzedają bądź wypożyczają gry komputerowe powinny szybko zdjąć ze sklepowych półek tę grę. Rodzice powinni zwrócić uwagę na dostęp do gry dzieciom, gdyż mogą trafić na modyfikację "Hot Coffee" - dodał. Na liście gier zakazanych w Australii obok niedawno wpisanego GTA znajdują się między innymi Doom, Duke Nukem 3D i Phantasmagoria. Polska A jak wygląda reakcja na aferę w Polsce? Reporterzy Wikinews postanowili zapytać o zdanie przedstawiciela Cenegi Poland - dystrybutora gry w Polsce. Wojciech Gatys uspokaja fanów znad Wisły: Sprawa Hot Coffee nie wpłynie na polską premierę. Dodał także, że mało prawdopodobne jest włączenie patcha blokującego modyfikację do pudełkowej wersji gry (premiera w sierpniu). Wszak Grand Theft Auto: San Andreas od początku było w Polsce grą przeznaczoną dla dorosłych (od 18 roku życia). Według opinii fanów, które można znaleźć na forach dyskusyjnych, przeważają zdania o tym, iż gra ze względu na zbyt wysoką brutalność i kontrowersyjną tematykę (kradzieże, prostytucja, hazard) i tak nie powinna być przeznaczona dla dzieci. Archiwum Grand Theft Auto: San Andreas tylko dla dorosłych - 21 lipca 2005


2006-01-21: Nowa stabilizacyjna propozycja PiS-u Jarosław Kaczyński kieruje do wszystkich partii z wyjątkiem SLD propozycję stworzenia Bloku Naprawy Państwa. Koalicja taka miałaby powstać na bazie wcześniejszej propozycji zawarcia Paktu Stabilizacyjnego. Od kilku dni Prawo i Sprawiedliwość prowadzi konsultacje z Ligą Polskich Rodzin, Samoobroną i Polskim Stronnictwem Ludowym na temat przyjęcia ostatecznego kształtu paktu stabilizacyjnego, który ma zostać podpisany w przyszłym tygodniu. Porozumienie ma polegać na poparciu dla rządu Marcinkiewicza przez głosowanie za uchwaleniem ważniejszych ustaw przez najbliższe pół roku z promesą zawarcia koalicji po tym okresie. Jak napisała dziś Gazeta Wyborcza, jedna z tych ustaw ma być dotyczyć sposobu powoływania urzędników państwowych. Dotychczasowy system konkursów, według dziennika, ma zostać zastąpiony systemem mianowania. Rada Polityczna PiS przyjęła dziś uchwałę, w której podkreślono, że zdecydowanie lepszym dla Polskim rozwiązaniem niż wcześniejsze wybory, będzie powstanie Bloku Naprawy Państwa stabilizującego zaplecze rządu w Sejmie". Jak podkreślił Jarosław Kaczyński, formacja ta powstałaby po wypełnieniu założeń wspomnianego wyżej paktu stabilizacyjnego. Na poniedziałek szef PiS zapowiedział "poważną" rozmowę z przywódcami Platformy Obywatelskiej. Nie chciał jednak zdradzić szczegółów planowanego spotkania. Sam nie weźmie w nim udziału. Na pytanie o to spotkanie wiceszef PO, Jan Rokita, odpowiedział, że nie zamierza uczestniczyć w chocholim tańcu Kaczyńskiego'', ale uniknął jednoznacznej odpowiedzi na to, czy weźmie w nim udział.


" Różni specjaliści z dziedziny medycyny wieszczą, że pozostało mi do przeżycia od dwóch dni do dwóch miesięcy. Wszystko to czcze spekulacje, na które reaguję uśmiechem. Spoglądam w przyszłość bez zacietrzewionego optymizmu, ale i bez strachu. Wiem, że jedyne, co mogę w tej chwili zrobić, to przesłać Wam dowody swej miłości i zachęcić do tego, abyście utrzymywali świat w ruchu. Wybaczcie mi, proszę, moją lekkomyślność. Nie jestem w stanie traktować śmierci serio. Wydaje mi się niedorzeczna."


W związku z projektem Mature@EU odkrywam nowe rejony wiedzy – projekt skierowany jest bowiem do pracodawców, dla których osoby w sile wieku powinny stanowić ogromny potencjał rozwoju przedsiębiorstwa. Dla nich też jest portal Mature@EU, w którym znajdują się materiały kursowe – teksty, przykłady, linki i ćwiczenia, gotowe do wykorzystania, z tej tematyki. My zajmujemy się co prawda stroną “ucyfrowienia” ale trudno nie włączyć się w inne działania, skoro projekt wpisuje się w tak wiele inicjatyw dla pracowników 50+ w Polsce i jest naprawdę ciekawy. Jedną z nich jest seminarium “Zarządzanie wiekiem w teorii i praktyce” organizowane przez Akademię Rozwoju Filantropii. Celem spotkania jest przedstawienie korzyści z zatrudniania osób 50+, a także przekazanie kompleksowej i niezbędnej wiedzy z zakresu wybranych strategii i rozwiązań. Seminarium organizowane jest w ramach projektu “Zysk z dojrzałości” i odbędzie się 10 lutego w Krakowie (Hotel Chopin, sala konferencyjna Joanna, ul. Więcej informacji na stronie www.zysk50plus.pl Będzie o pozytywnych rozwiązaniach sprzyjających zatrudnianiu osób starszych, zarządzaniu różnorodnością w firmie, w tym wiekiem oraz planowanych zmianach regulacji prawnych w ramach programu rządowego „Solidarność pokoleń”.


Copyright Alliance, amerykańska organizacja skupiająca takie podmioty, jak MPAA i RIAA (przedstawiciele przemysłów kultury w USA), czyli tzw. “big content” rozesłała list do osób ubiegających się o kandydowanie w wyborach prezydenckich w USA w 2008 r. List połączony z kwestionariuszem, jak informuje “ArsTechnica” sonduje stanowisko polityków w sprawie copyrightu. CA apeluje o zaostrzenie i większą skuteczność walki z piractwem, dla dobra nie tylko liczącego 11 mln osób przemysłu żyjącego z praw autorskich, ale także dla dobra całego społeczeństwa amerykańskiego. Ryan Paul z “ArsTechnica” przytomnie zauważa, że zgodnie z amerykańską wykładnią konstytucji instytucja copyrightu ma być wynikiem równowagi między koniecznością ochrony praw twórcy a koniecznością zapewnienia warunków sprzyjających rozwojowi kreatywności. Równowaga ta, zdaniem Paula w ostatnich latach przesunęła się w kierunku copyrightu: Digital Milennium Copyright Act mocno ograniczył instytucję dozwolonego użytku w domenie cyfrowej, a Sonny Bono Act wydłużył czas ochrony dzieła. W sumie, jak zauważa Paul, powoli wszyscy stają się potencjalnymi przestępcami, bo już tak zaostrzyła się interpretacja praw autorskich. Teraz “big content” chcą jeszcze mocniej zaangażować w ochronę swoich interesów państwo.


1. Na początek – pomimo ewidentnych uproszczeń i tęsknoty za jednozdaniowymi hasłami (rozumiem, taka estetyka) – podoba mi się inicjatywa „Metra”. Dziennik – co trzeba podkreślić – dopuszcza w dyskusji różne głosy (na ich stronie możecie znaleźć dzisiejszy numer, w którym znajduje się m.in. rozmowa z Alkiem), nie tylko tradycyjnie rozumianych środowisk twórczych. Cieszy mnie też, że całą akcją zainteresowało się Ministerstwo Kultury (i DN) – czas pokaże, na ile to zainteresowanie realne, ale miło, że na Chłodnej pojawili się pracownicy ministerstwa, a minister Zdrojewski mówi „Metru” o konieczności zmiany prawa autorskiego, podkreślając równocześnie, że zmiany nie powinny polegać na zaostrzaniu prawa karnego. 2. Podobało mi się również, że uczestnicy spotkania w trakcie jego trwania zaczęli się przychylać do tezy, że nie chodzi o wsadzanie internautów do więzienia, a także wątek, do którego bardzo fajnie zapalił się Jurek Owsiak – że w szkołach i mediach powinno się więcej rozmawiać o prawie autorskim. Teraz to, co podobało mi się mniej – choć na swój sposób było ciekawe: 3. Nie podobała mi się wiara w magiczną moc prawa – Kazik opowiadał anegdotę o tym, że jako nastolatek próbował zwinąć winyl w londyńskim sklepie. Został złapany, przestraszył się i nigdy więcej niczego nie ukradł. Wniosek: straszmy młodych ludzi surowymi karami, to przestaną. Nie wierzę w to, nie ma też możliwości, by przy skali zjawiska straszyć sankcjami karnymi kogoś więcej, niż grupkę pechowców. Bliższa jest mi perspektywa Lawrence’a Lessiga, prezentowana choćby w jego najnowszej książce. Skoro nie da się egzekwować prawnych zakazów piractwa (10 lat batalii z piratami w USA pokazuje to aż zbyt dobrze), a efekt jest odwrotny od zamierzeń, bo kolejne pokolenie wzrasta w poczuciu, że łamanie prawa jest ok, to zdepenalizujmy ściąganie i pomyślmy nad rekompensatami dla twórców. Dodatkowy podatek, stała opłata – cokolwiek, co ma szansę działać, a nie po raz kolejny ośmieszy ustawodawców.


Składniki: ½ kg białego sera 1 szklanka mąki 1 jajko 1 żółtko 1 łyżka cukru 1 łyżeczka proszku do pieczenia Mleko lub woda do zmiękczenia masy Olej do smażenia Przygotowanie: Zmielić ser. Dodać do niego mąkę, jajko, żółtko i cukier i dokładnie wymieszać. Powoli dodawać mleko lub wodę, aby zmiękczyć masę. Na głębokiej patelni podgrzać olej, aby pączki mogły swobodnie opadać na jej dno i wypływać na powierzchnię. Temperatura oleju jest bardzo ważna. Następnie uformować z ciasta małe kulki i wrzucić jedną do oleju. Jeśli pozostaje długo na spodzie, oznacza to, że olej jest za zimny. Jeśli natychmiast wypływa na powierzchnię – za gorący. Smażyć pączki w średniej temperaturze, aby powoli rosły. Wyjąć je z oleju i osuszyć.


Mam taką listę ważkich tematów do poruszenia, ale właśnie przeczytałem wiadomość o czymś tak nieistotnym (w porównaniu z, powiedzmy, intronizacją Chrystusa Króla) i tak mało interesującym (w przeciwieństwie do, dajmy na to, rozważań na temat dalszych losów zawodowej kariery Atrakcyjnego Kazimierza), że muszę się z Państwem tym podzielić. Otóż Chiny i Południowa Korea zamierzają wprowadzić u siebie obowiązek instalowania w telefonach standardowej wtyczki USB jako podłączenia ładowarki i portów komunikacyjnych . Innymi słowy - koniec z pytaniami " Kto ma ładowarkę do Motoroli?" (nikt nie ma), koniec ze sprawdzaniem czy moja wtyczka od Samsunga sprzed czterech lat pasuje do Samsunga kupionego wczoraj (nie pasuje), koniec ze stertą kabli w biurku do podłączania wszystkich przeszłych i przyszłych Sony Ericssonów, Nokii i Sagemów.


Na licznych blogach (ja akurat zacząłem wycieczkę od Vagli ) atak na kampanię noadblock, czy też zalążek kampanii, bo nie wiadomo kto i dlaczego, a wyzywanie od pasożytów jest bardziej jednak skuteczne, jak się ma odwagę pod tym podpisać. Tchórzliwy autor strony twierdzi, że bez reklam nie byłoby internetu, chociaż o ile wiem, internetu nie byłoby bez bomby atomowej, a to zaraz nie znaczy, że mam sobie kupić pół kilo plutonu. Sam adblocka używam i nie będę się tłumaczył, że flash wprawia mojego zdychającego laptopa w śmiertelne drgawki, bo reklamy blokuję z premedytacją, jako świadomy ekonomista, konsument i zbieracz makulatury. I mam zupełnie inne zdanie niż Paweł Wimmer . Wcale nie uważam, że patrząc na reklamy gwarantuję, że używanie sieci pozostanie bezpłatne. Jestem bowiem przekonany, że przeglądanie komercyjnej sieci bezpłatne nie pozostanie i należy cieszyć się pionierskim okresem, gdy jeszcze można się naklikać bez szkody dla portfela. I to, że są różne sieci, też wcale nie jest dla mnie dziwne. Alek Tarkowski być może właśnie w tej chwili liczy internety (zainspirowany choćby przenikliwością Georga Busha) i może to potwierdzić. Porównywanie reklamy internetowej z telewizją (chyba że z PVR i przesunięciem oglądania na inną godzinę, żeby reklamy przewinąć) i gazetą nie ma sensu. Ale mimo wszystko skojarzyło mi się to z wpisem Tima Kisnera, nieumiejącego wykonywać rzutów osobistych rozgrywającego [tu złośliwy adblock wycina nazwę sponsora, która w przyszłym tygodniu może się zresztą zmienić] Śląska Wrocław i piszącego nieciekawie, ale będącego prostym białym Amerykaninem w Polsce, co już jest znacznie ciekawsze, który oglądał w Polsce finał Superbowl i najbardziej cierpiał z powodu braku reklam. Otóż zdarza mi się też czasem zrobić wycieczkę przez reklamy (adblocka można przecież wyłączać) i w przeciwieństwie do Tima najczęściej nie mam ochoty na powtórkę. I myślę, że internet jeszcze nie dorósł do swojego modelu dobrej reklamy. A wiele serwisów zbierających na przepustowość mogłoby zaoszczędzić optymalizując treść i wygląd zamiast na siłę pokrywać koszty dodawaniem wodotrysków. I co do portalu, który eksploatuję najbardziej: po pierwsze wyklikuję ich na odpowiednio wysokie miejsce w klasyfikacji stron według liczby odsłon, a to już konkretna wartość rynkowa. I regularnie kupuję produkt, z którym ten portal jest związany. Przez chwilę pooglądałem portal z reklamami i okazało się, że reklamuje on głównie sam siebie.


Na Mazowszu jest przynajmniej kilka obiektów, które stanową bezsporny relikt dawnych ośrodków kultowych owych małoplemiennych sanktuariów. Nie ma tu jak na Śląsku czy w kraju Wiślan wzniesień. Przez równinę mazowiecką snuje się Wisła, wielka rzeka, jedna z tych, nad których doliną rozsiadły się plemiona słowiańskie. Wisła ma przecież wysokie brzegi wyraźnie urwiście wznoszące się nad okolicą. Jeśli umieścimy w tym miejscu ośrodek kultowy, to będzie się wydawało, że leży on na wzniesieniu, przynajmniej z jednej strony. Równie trudna i mozolna będzie droga prowadząca do niego. Już we wczesnej fazie wczesnego średniowiecza spotykamy tu ślady osadnictwa ludzkiego, nawet grody, zapewne małoplemienne lub nawet mniejszych grup ludności, tam gdzie stanowi ona większe skupiska, a z reguły u ludów rolniczych decyduje o tym lepsza gleba. Macierzą Ziemi Mazowieckiej jest Płock, tu więc należało szukać ośrodka kultowego. Na Wzgórzu Tumskim, tam gdzie później był gród książęcy, zachowały się wyraziste ślady dawnego ośrodka kultu. Tym razem święty krąg stanowiły jamy wykopane w ziemi, w których płonęły znicze wyznaczające miejsca święte, zakazane przeciętnemu śmiertelnikowi. Tu, wewnątrz kręgu, przy jednej z jam znajdowały się fragmenty rozbitego ołtarza ofiarnego. Obok niego licznie występowały ślady rozbitych naczyń, prawdopodobnie po składanych darach. Żużel żelazny wskazywałby na to, że być może czczono tu boskiego Swaroga, a jego kapłani dokonywali symbolicznego chyba wytopu lub przerobu żelaza. Przypadkowo zachował się symbol falliczny wykonany z rogu, służący być może do zabiegów związanych z płodnością. W jednej z jam znaleziono czaszkę konia. Zapewne zabrano je jako swoisty łup. Znaleziona czaszka to raczej symbol, czaszka innego konia, która zatknięta zapewne na słupie zdobiła ośrodek płocki. Cofając się nurtem Wisły natrafiamy na drugi ważny we wczesnym średniowieczu ośrodek, a mianowicie Wyszogród. Miasto to po swym upadku w XVII—XVIII wieku już się nie podźwignęło. Do dzisiaj jest małe. Tutaj w toku badań odsłonięto kolejny ośrodek kultu pogańskiego prawdopodobnie powstały około VIII wieku n.e. Na niewielkim kolistym wzniesieniu, nieco tylko naruszonym przez nie zrealizowane marzenia Prusaków, którzy chcieli zamienić go w fort chroniący ich posiadanie na tej świeżo w końcu XVIII wieku zdobytej ziemi, zachowały się relikty miejsca kultu. Podstawę jego stanowi krąg wykonany z dużych głazów narzutowych wyznaczających, podobnie jak płockie znicze, owo święte, zaklęte koło, miejsce boskiej obecności.


Należę do nielicznych wybrańców, którym wolno bezkarnie przechodzić z jednej w drugą dziedzinę. Dzięki memu „obłąkaniu” stanąłem na rubieży dwóch światów. Może właśnie dlatego wydaję się innym, anormalnym, szalonym. Może właśnie dlatego wyzwolony jestem z przesądów mózgu i ciemnego ich „intelektu”. Twory ich są mi obce i nie zobowiązują do niczego; pojęcie czasu dla mnie nie istnieje. A jednak coś pozostało jeszcze z przywar tej strony: nie mogę zdobyć się na zatratę poczucia przestrzeni, która wciąż jeszcze przemawia do mnie głosem mocnym, rozkazującym, potrąca lekceważąco bryłowatością przedmiotów, męczy tęskniącą nudą długich bez końca gościńców. Dlatego nie jestem czystym duchem tylko „obłąkanym człowiekiem”, co wzbudza u normalnych litość, pogardę lub strach. Lecz się nie skarżę. Lepiej mi z tym niż im ze zdrowymi mózgami. Przede mną rozwierają się krainy odległe, zamglone, ponure głębie nieznanych światów, przepaście czarowne. Nawiedzają mnie korowody zmarłych, orszaki stworów dziwnych, kapryśne jaźnie żywiołów. Wyłaniają się jedne, odchodzą drugie — lotne, piękne, groźne... Któraś z fal trwania wyrzuciła na próg mego domu postać nową — dotąd nie wiem, „rzeczywistą” czy z tamtego brzegu. Przychodzi wieczorem, nie wiadomo jak i skąd, staje obok mnie i wpatruje się we mnie godzinami bez słowa. Wygląda trochę antycznie. Twarz rzymska, ogolona, bez śladu zarostu — twarz śniada, niemal szara. Wiek nieokreślony: czasem wygląda na lat pięćdziesiąt, czasem na sto lub więcej; maska mieni się przedziwnie. Jednak czuję, że musi to być człowiek bardzo stary. W ręce prawej trzyma kosę, w lewej klepsydrę, którą od czasu do czasu podnosi pod światło, badając położenie piasku. Zrazu milczał uporczywie i na pytania nie dawał odpowiedzi. Dopiero po dziesiątej z rzędu wizycie dał się wciągnąć w pogawędkę. Szła z początku opornie i ciężko, bo gość znać małomówny i nie ma wprawy. — Odłóż kosę — zachęciłem go na powitanie. — Tyle lat dźwigasz ją niepotrzebnie; dziś już nie sprawia należytego wrażenia — stała się martwym wspomnieniem antycznym. Twarz gościa skrzywiła się w złośliwy grymas; z ust wyszedł po raz pierwszy głos drewniany, bez dźwięku: — Tak sądzisz? Ja myślę inaczej. Jestem Tempus.


Geofity cebulkowe Geofity cebulkowe – jedna z form życiowych roślin wieloletnich– bylin. Nazwa geofit pochodzi od greckich słów: ge (γε) = ziemia, phyton = roślina. Geofity cebulkowe to rośliny, których pączki odnawiające znajdują się w podziemnych cebulkach, w nich też gromadzą się zapasy pokarmowe, niezbędne do przetrwania niesprzyjającego wegetacji roślin okresu zimowego lub suszy. Geofity cebulkowe występują głównie w klimacie umiarkowanym. Na zimę u roślin tych obumiera cały nadziemny pęd, a zimę przetrwa tylko znajdująca się pod ziemią cebulka. Na wiosnę, korzystając ze zgromadzonych w niej zapasów pokarmowych odradza się nowy pęd nadziemny. Do geofitów cebulkowych należą m.in. takie gatunki, jak: lilia bulwkowata (Lilium bulbiferum), mieczyk dachówkowaty (Gladiolus imbricatus). Wiele gatunków geofitów cebulkowych, jak np. złoć żółta (Gagea lutea), to rośliny zakwitające wczesną wiosną w lasach i zaroślach nadrzecznych, jeszcze przed rozwinięciem liści przez drzewa. Wykorzystując światło, którego potem zabraknie, gdy drzewa pokryją się liśćmi, rozwijają swoje kwiaty i liście, by wytworzyć nasiona i zgromadzić materiały zapasowe w podziemnych cebulkach, zanim zostaną zacienione. Śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis) zakwita masowo na łąkach i polanach śródleśnych, a szafran spiski (Crocus scepusiensis), również będący geofitem cebulkowym, na tatrzańskich halach, zanim rozwinie się ich roślinność przesłaniająca im dostęp do światła. Ziemia nie zasłonięta roślinnością nagrzewa się od wiosennego słońca, a ściółka chroni cebulki przed wiosennymi przymrozkami. Rośliny te często zakwitają nawet w śniegu. Wiele geofitów cebulkowych uprawiane jest w ogrodach w licznych odmianach, jako rośliny ozdobne, tzw. rośliny cebulkowe, np. tulipan, lilia, mieczyk i wiele innych. Do geofitów cebulkowych należą też warzywa cebulowe, np. czosnek, por, cebula.


Tworzą się w okresach przelotów, konstruując przeróżne figury na niebie. Niekiedy jest to najpopularniejszy klucz, innym razem znane laikom tylko z popularnego powiedzenia szyk " gęsiego ". Naukowcy od lat badają fenomen tego zjawiska. Najbardziej skrajne opinie mówiły o przypadku, a drugie o zamontowanym systemie nawigacji GPS. Jak jest naprawdę z ptasimi formacjami? Dlaczego i kiedy wędrują? Podstawowym powodem jest oczywiście zmiana pór roku. Szczególnie jest to zauważane w krajach w klimacie umiarkowanym, na półkuli północnej. Można wtedy odróżnić porę ciepłą (okres od początku marca do połowy października) i porę mroźną (listopad-luty). Warunkuje to dostęp do pożywienia, dlatego ptaki są zmuszone przenosić się zimą w tereny ciepłe, na półkulę południową. Dla przykładu weźmy jeden popularnych polskich gatunków – obecną niemal w każdym regionie kaczkę krzyżówkę. Jest to gatunek wędrowny, jednak kilkanaście procent osobników z naszego kraju pozostaje u nas nawet w okresie zimowym. Ulubionymi zimowiskami są dla nich regiony południowo-zachodniej i północnej Polski przy niezamarzających rzekach. Pozostałe osobniki odlatują znad Wisły między wrześniem, a grudniem. Powracają do nas od lutego do kwietnia. Są także gatunki, którym wystarczy przemieszczenie się o kilkaset kilometrów np. z północy Polski na południe, gdzie różnica temperatur może wynieść kilka stopni C., dla nich jednak to wystarczy. Tak jest z myszołowem, który wędrując np. z Norwegii znajdzie cieplejsze rejony już w Polsce powiększając tym samym populację tego gatunku w naszym kraju. Wtedy powstaje walka o pokarm i myszołowy muszą szukać pożywienia nawet na północnych częściach Afryki. Co ciekawe są w stanie pokonać podczas przelotu ponad dziesięć tysięcy kilometrów. Gatunek ten nie układa się w formacje, lecąc w parach. Dlaczego więc ptaki poświęcają tyle czasu na odloty i później mają chęć powrócić na letnisko? Odpowiedź jest prosta – pokarm. Na północnej części globu sezon letni oznacza wielką stołówkę, od owadów do gryzoni – wszystkie gatunki stają się liczniejsze, co daje pole do popisu dla wygłodniałych ptaków, przebywających w okresie lęgowym, bądź już dokarmiających młode. Można napisać " co gatunek to obyczaj " – każdy z nich charakteryzuje się innym okresem odlotu oraz innym sposobem zimowania.