بعضیانَم ایسیدی که وَقتی أشانه سُوال وَوُرسی جوری تره ایته فرار به جلو زنید که أمَرَه یادِ او بنده خُودایه گیلک در او دونیا میئن تأوده که بمو بیرون اتاق سوال و‌جواب، دره محکم دَوَسته و با عصبانیت بگفته: مره گه چره تو نماز نخاندی
 
«