شمی ور باشد؛ ای‌ته کهنه قولک دارم کی می کوچی‌کانی شین ایسه، بنابوم یادگاری بمانه! اونه دورون جه پن‌زاری دره تا دو‌تومنی و پنش‌تومنی...صفران کی حذفا بسته مره خیالا شو انه بشکنم بلگی ایمرو ای‌ته "زانتیا" بیهینم. البت اگر خدا قوبیل بوکونه!