دیروز بشؤ بوم رستوران، بیدم دو تا نره توخاله جوان نیشته إید إیته میز سر، همدیگره قربان صدقه شید. گزگا رِک واگردسته دخترکه بگفته: عجقم دنی تو چی مانستانی؟ تو زنبورعسل إیسی. چون هم زن إیسی، هم بور إیسی، هم عسل. دخترکه قیافه یم طوری ببوسته بو انگار خره تی تاپ فدایید.
منم أنه بیدم، فکری می سر بزه. بشوم بخانه، خانمه بگفتم: بلامیسر، تو دنی چی مانستانی؟ خانم بگفت: خدا مره مرگ بده. چی مانستن؟
بگفتم: تو پنگوئن إیسی بلامیسر. چون هم پهنی، هم گویی، هم عنی
الانم از بیمارستان پورسینا شمره مطلب بنم. هتو بشوم مره آتل داوستید. خاک تی سر پی ام سی