دیدانکے پہ گوانزگیں مانِش ءَ
گوانزگیں مانِش:
 گوانزگیں مانِش کہ من ونت دل ءَ گوشت دو دانک نبشتہ بہ کن برے برے دل انچوش نا الاج کنت کہ مردم گْوش ایت اے کارءَ مہ کن بلے پد ءَ ھما گپ دل نہ مرّین ایت.
 انچوش گْوش انت کہ مردم باید اِنت گوں دل ءَ مہ کپ ایت ءُ پاد مئیت بلے مرچی من دل انا کُت بلے منی لنکُکاں انا کت نہ کت..
 منی بُنگپ گوانزگیں مانِش اِنت من لھتے گپ پہ گوانزگیں مانِش ءَ ریسءُ پریس دیگءَ آں
 چوناھا گوانزگیں مانِش پہ ما نوک اِنت بلے گوانزگیں مانِش ءِ لچھکار نوک نہ انت آئی ءِ سیمی وانگی (کتاب) اِنت منی دست ءَ اِنت انچوش کہ شما زَدگ اُپاریں سَمین ءُ سستگیں اُوتاگ ونتگ اَنت منی ھیالءَ آجز نوکیں نامے نہ اِنت کہ ما گوں گوانزگیں مانِش ءَ اجکہ بہ بہ ایں انا آجز ءَ منی جند سَک دیر اِنت وانگ ءَ اِنت آجز ءِ ھر وانگی (کتاب) چہ دومی وانگی ءَ توانا دار تر اِنت ءُ شاہ جنان انت ءُ جوڑ کشان انت اے راستی ءَ گوانزگیں مانِش وت پدر کنت اگاں یکے ءَ اولی رند ءَ گوانزگیں مانِش ونتگ وت زانت کہ آجز کجام سیمسراں رس اِتگ ؟
 من شمارا پیسر ءَ گوشت کہ منی دل ءَ نہ منّ ایت ءُ من دل ءِ گپ زرت چوناھا من آ ھد ءَ سر نہ آں کہ من نگد بہ کن آں یا نگدکاری انا من کہ گوانزگیں مانش ونت دل ءَ پنت دات کہ تو دو گال پہ گوانزگیں مانش ءُ پہ مجید آجز ءَ ندر بہ کن..
 ناں کہ آجز منی گالانی چمدار اِنت ءُ ناں گوانزگیں مانش انا اے دوئینانی بستار چو البرز ءَ بُرز اِنت . ایشانی شان ءَ وانوک وت سما کن انت . وانوک کہ گوانزگیں مانش ءَ دیم ءَ کنت گڑا وت زانت کہ من ءَ کجام چیز ءَ کجام گپ ءَ مجبور کتگ کہ من دو گال نبشتہ بہ کن آں چوں ریس پریس داتگ
 چوناھا مجید آجز ءِ اے کتاب ءَ منی نِز ءَ شائری درستیں کنڈ ءُ بیٹ سرجم کتگ انت اگاں دستونک بہ بیت یا جَوک یا آزاد جَوک درست بے درور انت.
 دومی اے وانگی ءَ (کتاب) پنت سوج راجی جیڑہ بزاں ھما چیز کہ تئی چاگردی لوٹ انت پیلو کتگ انت ئِے . پہ منی وڑیں نودربراں سوج پنت نسیھت رھشونی بزگی اڑ ءُ جنجال درست اے وانگی(کتاب) ءَ مان اَنت انچوش کہ یکے پہ ھورتیں نگاھاں بہ وان ایتءُ بہ چار ایت..
 ھیر گپ باز بوت ما کمے وانگی ءَ دیمءَ کن ایں باریں من چے سرپد بوتگان ءُ چے ونتگ کمک گیش چہ وتی کوریں پھم ءَ لھتے گال پہ شما نبشتہ کن آں
 چوناھا گال گوں من درچنگ نہ بنت کہ منی نزّ ءَ درستیں گال چہ گال ءَ گچین انت بند چہ بند ءَ گچیں تر انت بلے جھد کن آں کہ لھتے بند گوں شما بھر بہ کن آں
 یک جاھے آجز گوش ایت کہ..
کُڈّکے یا کہ کلاتے، گس تئی
 چو نہ اِنت کہ دست ءِ وت سوچگ بہ بیت
 تو اے بنداں بچار کہ آجز ءَ چے گوشتگ اے گال ءَ تو پہ یک بتلے ءَ کارمرز کت کن ئے اے ھساب ءَ کہ تئی گس اگاں کڈے یا کلاتے بلے چوں نہ انت کہ تو دست وت مان ئِے بہ دار ئے
 اے بند یک بزانتے نہ دے انت شَیر ءِ شری ھمیش انت کہ ھر گال ھر بند سے چار بزانت کشّ ایت..
 اگان ھستیں جاوراں بہ چار ئے گڑا اے گپ ھما بے پھمیں مردماں گوشگ بوگ ءَ انت کہ مرچی گوں راج ءَ چے کنگ ءَ وت برات انت بلے وتی جند ءَ شھر میتگ بلوچستان ءَ آس دیگ ءَ انت گوں بدواہ ءَ کپتگ انت..
 پدا ھمے شیر ءِ بندے کہ:
 ما ءُ تو ھرکس زمین ءِ وام دار
 ھون باید ھر وڑ ءَ ریچگ بہ بیت…
اد ءَ جوان گوش ایت کہ زمین درستانی زمین اِنت انگت دیم ءَ چار ایں اے پنت انت باریں دگہ چے نبشتہ کتگ آجز ءَ
بانوریں بامانی جدیمگ ھون شُبیں
 ھر لوگے ءَ پُسگ کُشتگ یک ءُ دو
زوراکاں پہ ازگارانی سیتّ ءُ نپ
 جنگ سر ءَ دنیا ءِ مُشتگ یک ءُ دو
منی ھیال ءَ وانوک وت سرپد بیت کہ چے گوشگ ءَ انت آجز ءِ ھم پنت انت یک ھسابے سرپدی انت کہ بابا ھیال بہ دار اِت کہ لھتے لاپ چٹاں پہ وتی لاپ ءَ مارا شمارا بلوچ گْورجیگ پہ گورجیگ کنائیتگ انت..
سِستیں، چلینتیں وت ءَ وت بہ وارتیں
 جند رومست کتیں باکارتیں
اُشتر ءُ گیچنیں اولاک ءَ اگاں
 پر نہ ات بار، چے ءَ ٹِکار اِتیں
اد ءَ آجز گوش ایت کہ باید کہ اے نادراھیں شدیگی ءَ مردم وت ءَ وت بہ وارت بلے اے وتی وت ورگ ءُ باکارگ ءَ بلاھیں جستے کیت کہ آجز زاناں انچو شدیگ اِنت کہ وت ءَ وت وارت باکار ایت انا اے یک پاھارے کہ دل ءَ درآیگ انت دومی اشتر ءُ گیچنیں بند بلوچی جوانیں بتلے بلے ھمے بتل آجز ءَ پد ءَ نوک کتگ پہ ما. وانوکاں اے شائری نام انت کہ شائر باید کُھنیں چیزاں نوکیں چھر شبین بہ دنت ءُ اے جدیدیت ءِ نام انت
 آجز ءِ ھرچ بند ءَ یک کسھے گوں اگاں من ھربندانی کسہ ءَ نبشتہ بہ کناں منی ھیال ءَ من ءَ سالے پہ نبشتانک ءَ در کار بیت..
 اد ءَ گوشدار
 ھَمُپسان اَت سر ءَ مانشیں زندگی
 گس کروجان اتاں، کبر بندان اتاں
اے جاور ھروچ بوگ ءَ انت ما چم ءِ وت گندگ ءَ ایں آجز ءَ مارا ٹوھینتگ کہ بیا ات کہ چوش بوگ ءَ اِنت ، اے یک شائرے ءِ پرز انت کہ راج ءَ اے جاوراں سرپد بہ کنت.
 بلے پد ءَ آجز یک جاھے گْوش ایت کہ
بے تواری ءِ مگرازاں بُرّ اِت زُبان
 چہ ھما دلوتیں گوسپندان اتاں
یکے منی جند انت کہ لوٹ آں ھورت ھورت ءَ وانوکاں سرپد بہ کنا بلے ھما مگرازاں زبان چتگ نہ زاناں اے ترسے یا کجام ھوپیں بلے ھیر.
 چوناھا اے کتاب چھر شبین ءُ گال ءٌ سنچءَ سریچ انت کجام رنگ بہ بیت اے کتاب ءَ مان انت اگاں اھدی رنگ بہ بیت یا نوکیں درست گوانزگیں مانش مان نات مانش چکار اِنت پد ءَ آجز ءِ کتاب چہ کتاب ءَ مکتہ جاندار تر انت اے شائری جزبگ انت کہ باید ھرچ شائرے کہ دیم ءَ نبشتہ کنان کنت آ تیار تر بہ بیت اے آجز ءَ مارا کتگ ءُ پیشداشتگ کہ من بلّے کجام ھند ءَ نشتگاں بلے منی مارشت منی پاھار کم انت ءُ منی دل انت پہ وتی ھما کوھساراں ھما مات کوھان انت کہ من ءَ ودی کتگ ات ئِے ..
 یک لچھے ءِ لھتے بند انت کہ
مرگاپ ھونی چَمّگے
 آشوب آچیں کینگانی ھوٹگے
 شونزُک نہ بستگ نوبت ءِ
 تلکار ءُ ھشکیں کانیاں
 میر گٹّ جُمپانی سر ءَ
 نوروز ءَ بستگ چیدگے
اد ءَ کَنگ زاھر کنگ بوتگ کہ اے کار کہ بوگ ءَ انت اے درست پہ کسد کینگ بوگ ءَ اَنت بلے درستیں لچہ نبشتہ کنگ نہ بیت کہ نبشانک سک دراج بیت وانوک تکانسر بنت
 دگہ یک لچھے کہ باز دل کش اِنت
دوستیں مردمے دُشمنی یے مہ کنت
 زندگی ءَ وتی لوٹ مَٹینتگ اَنت
 من اوں مٹّاں باں وھد ءِ ھمراھی ءَ
 ھر سباہ ءَ چہ واب ءَ کہ چماں پچ کناں
 مات پریات کنت
 پیژ گاہ ءَ مہ گرد
 کسّے گند ایت ترا
 دوستیں مردمے دشمنی یے مہ. کنت
نو جاور انچوش انت کہ وتیگانی سر ءَ بروسہ کنگ نہ بیت اے لچہ ءَ درستیں درءُ راہ پیشداشتگ انت
کینگ رند ءُ لاشاری اڑ رودین ایت
 جنگ ءَ بُن جت لمب ءُ شاھڑ رودین ایت
اد یک پنتے کہ بچار وتی ھیال ءَ بدار کہ ھما رند ءُ لاشاری پسات مہ بیت ھما پساتاں وت ءَ نگاہ دار کہ انچیں گپچلے ءَ مہ کپ ئے جنگ کہ بندات بیت وت ماں وتی ھما رند ءُ لاشاری بسات بیت…
پہ اے گپ ءَ باید جنگے چست مہ بیت
 پسو نیستیں لھتیں جست ءَ چے پرواہ
 باز انچیں جست انت کہ بے پسہ انت باید کہ درگزر کنگ بہ بنت. بلے نبا کن ئے کہ جنگے پرے گپ ءَ چست بہ کن ئے اے سوج ءُ پنت اَنت ..
ناں رَہ شناس ھدایے ناں واجہ زرتَشت ئے
 کَرُتکگ سِتک ءِ مسیت، آس دان چپّی اِنت
مں ماں اڑاناں گڑ ءُ منجیں جیڑھاں آجز
 نہ گیشگ ءَ انت ھبر کہ زبان چَپّی اِنت..
من گوں ھمے گالاں وتی نبشتانک ءَ آسر کن آں
 پدا من گوشاں کہ آجز دریا ئےگوں من گواز کنگ نہ بیت کہ آجز یک دریایے آئی ءِ تہ ءَ ھرچ وڑیں چرند پرند ھست چہ دریا ءَ باید ما چیزے در بہ بر ایں
 اگاں آجز ءَ دربرگ لوٹ ئے گُڑا الم آجز ءَ بہ وان ات دربہ بر ات
*گپور درملکی*