چـُـکانی دیوان چه «كـَليله و دمنه »
 تـَرینـــــــوک : کریم بلوچ _ تهل
زَانوگريں تـولـَگ
يك روچے تولگے كوه ءَ تـَـرّاں و گـَردان ات كه يك گـُـوَراگ ئی ديست كه باز بَژنيگ و ديم تهار نشتگ ات .
 پول ئی كـُت :
 – پرچا تو چو تُرُپش و ديم تهارۓ ؟
 گوراگ پَسو دات :
 – يك شِرّيں مارے مَرچاں اے كوه ءَ پيداگ بيتگ كه هر چَنت روچ يك رَندے كـَيت و يكے چه منی چيپلان ءَ وَرَگ انت . هَيراناں چون وتی دَين و بيڑ ءَ چه اے مار ءَ بگراں .
 تولگ گوئشت :
 – تو وا گوں مار ءَ مِڑ ات و جنگ كـُت نه كن ئے . اگں مار تئی گـَردِن ءَ به پيچيت ، ترا توسينيت و كـُشيت
 گوراگ گوئشت :
 – من هم هَنچين هوڈے نياں كه برواں و مار ءَ بگوئشاں : « مار تو هُشك بوشت و مه سُر كه من ترا كـُشاں » ، بلكين من لوٹـاں وَهدے كه مار واب انت ، بيڑ به بَراں و گوں سُنٹـاں چمانی ءَ كور بكناں !
 تولگ گوئشت :
 – اے كار ءَ سوب ءِ شانس كم انت ، اگں مار سار به كنت و آگـَه به بيت ، تئی دُژمنی گوں مار گيشتر بيت .
 گوراگ پول كـُت :
 – گـُڑان من چے به كناں ؟
 تولگ گوئشت :
 – پيكه كسے ءَ مار ءِ جنگ ءَ راه به دَياں كه زور ئی چه مار ءَ گيش به بيت . هما داب كه مردماں كـُچـَـك ءَ ، گرك ءِ گِرَگ ءَ راه دَيـَنت و وت ايمن نند انت .
 گوراگ جُست گپت :
 – تئی هيال ءَ كيا من مار ءِ جَنگ ءَ راه به دَياں ؟ تو زان ئے كه هچ سَهدارے ءَ گوں منا چُشيں سنگتی اے نيست كه اے دَزبندی ءَ من چه آئيا به كناں .
 تولگ گوئشت :
 – هـُجّے نه انت كه زَلور سَهدارے به بيت . چه سَهداراں گِهتر مَردُماں اے كار ءَ كت كن انت .
 گوراگ گوئشت :
 – زانان تئی هيال ءَ ، آهانی دل پَر من سُتكگ كه بيا ينت و مار ءَ منی دُژمنی ءِ هاترا به جَن انت و به كـُش انت ؟ مَردم چه كو زانگ انت كه مارے اے ڈِكّ ءِ سرا هست انت .
 تولگ گوئشت :
 – ما پيكه مردمان ءَ بيار اوں ، ما پيكه مار ءِ هـَند و جاه ءَ مردمان ءَ پيش بدار اوں !
 گوراگ پول كت :
 – چونكا ؟ ما آهانی زبان ءَ نزان اوں !
 تولگ پسو دات :
 – اِشتاپ ءَ نه بيت جوانيں كار . پيكه جوانی ءَ پگر بكنوں . منی هيال ءَ جوان انت كه تو همے نَزيكيں كـَـلـّـَگ ءَ برو ئے ، سُبـَـك و پربهاييں چيزے ءَ بزور ئے و هَنچو جَهل بال كن ئئ كه مردم ترا بگند انت و تئی چـَپـَـٹ و رَندا بكپ انت و بيا انت . تو هما چيز ءَ هما ڈِكّ ءِ بُرزگ ءَ ، هما مار ءِ كونڈ ءَ چَـگـَل دئے ؛ آدگه كاراں مردم وَت كن انت .
 گوراگ ، تولگ ءِ منتواری گِپت و هما دَمان ءَكـَـلـّـَگ ءِ نيمگ ءَ پـورّ ئی كت . چه كلّگ ءَ جنينی ابريشميں پَشكِے _ پيرامے _ زُرت و بال ئی كت . جنينان جاك و كوكار كت و مَرديناں دَر كپت انت و گوراگ ءِ رَندا كپت انت . گوراگ وتا ڈكّ ءِ سرا سر كت و جامگ ئی مار ءِ چـَكّ ءَ سَٹّ ات و دَؤر دات .
 مردماں رَست انت ، مار اش ديست . مار اش كشت و پَشك اش زُرت و شُت انت .
 چو گوراگ وتا چه پر زَهريں مار ءِ بيم ءَ چُـٹـينت و رَكينت