ڈاکٹر حینف شریف ءِ کتاب چِگرد پُل انت
نبشتہ کار: عصا بجّار
ڈاکٹر حنیف شریف ءِ چیزے جتا جتایں کسهانی یک کتابے کہ ” چگرد پُل انت ” ءِ نام ءَ زانگ بی کہ آی ءَ وتی منّاں گدارے لیکتگ اول ایش کہ اے چیزے اش کتگیں گپ ءُ چیزے آی ءِ وتی کیز ءُ بندانی داستان انت .
منی سر پِر نبی کہ اشی ءَ گدار چون گُشگ بوهگایں ، هیر گدارے گدارے نہ انت اے پدی گپے بلے بیا کمے اے کتاب ءِ اولی کسہ ءِ یا آزمانک ءِ نیمگ ءَ رویں کہ سرنام انت ” مرگ ٹگے ” اے آزمانک ءِ کار ست “آ ” بہ کول ءِ نبشتہ کار یک سرکگیں وڈے ءَ هور ءَ گپتگ ءُ روان انت انچو زانگ بی کہ اے نبشتہ کار چرے زید ءُ کهچران نا آژناگ انت . بس چیزے اِش کُتگیں نام چو کہ” سِیرکگیں ڈاک ” ” مِلکّ ” بلے آی ءِ جند ءَ نہ هور ءُ بارانان چشیں زمینے ءَ سپر کُتگ ءُ نہ کہ دیستگ .
سِیرکَگیں ڈاک ءِ هاک مِلکّے نہ اِنت گَچّے کہ ننگارے نہ روت ماں ءُ هور ءُ باراناں مین نہ بیت شترناک بیت .
نبشتہ کار ءِ کاراست روگایں ڈاکے ءَ بلے شترگ ءِ بدل ءَ ” آ ” مین بیت آی ءِ ” آ ” لِچ ءُ مین ءَ کپیت .
اِدا چہ زانگ بی کہ نبشتہ کار انچو پہ دیم زبّران انت 
همے کاراست دیما روت همے سِیرکَگیں ڈاک ءَ انچو مین بی کہ گام جت نہ کنت بہ کول ءِ نبشتہ کار آی ءَ شُت نہ کت انچو گشے پاند کُتگ اَت پدا دیمترا بیان کنت کہ آ گنتر شُت نہ بیت گُشے اشکیل کتگ ات .
ادا چہ زانگ بی کہ نبشتہ کار پاند ءُ اشکیل ءِ پرک ءَ نزانت .
آی ءَ بس همے دویں دانک پاند ءُ اشکیل اشکتگ اَنت آ چو نہ زانت کہ پاند کُتگیں دلوت دان دور جناں مکنت آ تینز شُت نہ کنت چہ پاند کُتگیں دلوت ءَ اشکیل کتگیں کمے دیر ترکدم جت کنت پرچہ کہ اشکیل یک دستے ءُ پادے ءَ گون کنگ بی ءُ پاند هردوک دستان گوں کنگ بی .
دیمترا کارست هیال کنت کہ دیما بستے کیت پدا کیلگے پدا کوچگ .
اے هم انچو اشکتگ انت اشانی نام بس اگان ما بچاریں کہ کاراست دان سپر ءَ اِنت وت کوچگی زیدے پدا دیما کوچگے کیت اگان کوچگ ءِ مانا میتگ زورگ بوتگ نزانان بست ، کیلگ کوچگ انچو بیان کنگ بوتگ انت گُشے دگہ هلک ءُ دمگ انت 
دُرستان وشتریں گپ اِش انت کہ اینچُک آپ ءِ گنج ءَ کارست چوٹانی دوردیهگ ءِ بدل ءَ کلیگ ءِ آپان بہ ریچیت بلے اِنّان آ چوٹان دور دانت بلے کلیگ ءِ آپان نہ ریچیت .
نزانان چونیں اسرارے ؟ 
اگان نبشتہ کار ءَ سرکگیں ڈاک بلوچستان کتگ ءُ کارست ” آ ” هما کمنٹمنٹیں جهدکار ے هم رَد اِنت پرچہ کہ آ جهدکار شر زانت کہ چَوٹ ءِ بِستار چی انت پہ پندا آ شر زانت کہ کجام جاه ءَ منا چے پکار بیت .
اے وا گنوکی ے ات کہ اینچو آپ ءِ گنج ءَ کلیگ ءِ آپان مہ ریچ اے پہ وتن دیوانگی ے نہ اِنت یک بے سُدی ے ءُ تاوانباری ے –
واجہ گنی پرواز ءِ مچ ءِ سر ءِ مرد ءُ ڈاکٹر حنیف شریف ءِ ڈاکے ءِ تها هور ءَ گپتگیں مرد ءِ تها هچ پَرک نیست .آ هار ءِ ساهار ءَ مچ ءَ درنگ انت ءُ اے هور ءُ گرند ءُ گروکانی تها گوں ڈاکے ءَ گیڑ اِنت ، بلے هر دُک چو کہ یک ساپ ءُ سارت ءُ ایمنیں مردُمے دست سر ءِ چیر ءَ انت ، کسہ کاراں اَنت .هلانکہ چُنا ءََ بنی آدمے کہ مَرگ آماچ بی تہ وتا ابید دگہ هچ نگندی آی ءِ وسے کہ روت آ وتا است کنگ ءَ پہ دست ءُ پادے جنت .بلے ادا ابرم ءِ چپ ءَ کار بوهگایں .اشی ءِ مُراد اِش اِنت کہ نبشتہ کار کسہ ءَ نہ مرینتگ آ کارست ءِ تب ءَ روگ ءِ بدل ءَ وتی کار ءَ پہ زور کارست ءَ لڈگایں .ءُ مستریں جوگاڑ ادا لگی کہ وهدے نبشتہ کار هیال کنت کہ منی کارست و جهد کارے نی کلیگ ءِ پجی ءَ یکبرا تُپنگے هم بڈے دنت اگاں اِیرت بچارے کسہ داں نیم ءَ روت وانوک ءِ گُمان تُشے هم اے نیمگ ءَ نہ روت کہ اے مرد یک جهد کارے ، بس یک مُساپِرے کہ سیمسر ءَ آ دست بوهگی انتے .
منی وڑیں پهوالے اجب ابکہ اِنت پرچہ کہ من گیبریئل گارسیا مارکیز ءُ چیخوف نہ وتتگاں کہ بزاناں کہ اے کسہ کجام تکنیک ءَ آرگ بوهگ ءَ اِنت .البت واب انچیں چیزے کہ زمان ءُ مکان ءُ چیزانی همراهی ءَ کارست هما دمان ءَ زوتان مٹ بنت .بلے وهدے کسہ کہ بندات بی تہ لس بیانیہ تکنیک ءِ تها انت کسہ ءِ کارست یک ڈاکے ءَ هور ءَ گپتگ ءُ نبشتہ کار آی ءَ بیان کنگ ءَ انت .پدا تو گندے کہ جَوڑگ ءِ تها مَٹ بی (خودکلامی ) ءَ روت پدا هیالان گار بیت سرا کجا کشیت آیا همے بے رپتی ءِ نام (علامت نگاری ) چیدگی درُشم همیشی ءَ گُش انت ، بگندے ؟ 
بلے من گُشان انان .اشی ءَ گُش انت سراه برّاهی ، ءُ کمو دیما روگ ءَ پد نبشتہ کار هیال کنت کہ منی کارست ماں ڈاکے ءَ هور ءِ سرا بوتگ من کجا روگایاں .
دُرائیں هور ءَ اے وڈّ ءَ چوٹّے گون اِتان وهدے هور کُٹیت نی چوٹان دور دنت ءُ وهدے بڈ ءِ ترانگ ءِ کہ کپیت تہ دگہ لاکیگے هم گیش کنت گوں کارچے ءَ ، . اَنچو زانگ بی کہ نبشتہ کار ءَ بس رپّٹگی اِنت .من اجب هیرانان کتاب ءِ سرا نام گدار ئیگ انت نبشتہ راهبند ءِ تهی جیڑه آزمانک ئیگ اَنت پرچہ کہ آزمانک ءِ کینوز باز کسان بیت ءُ گدار پراه ءُ شاهیگان بی گدار ءِ تها هرچیز پہ تهمبل کار گرگ بی چو آزمانک ءِ وڑا نہ ، 
گدار ءِ تها چیز چو جلدی مَٹ نہ بنت ءُ نہ درگیب ءَ وسرا چیز کپان بنت .اسل ءَ ِ اے کسہ ” مَرگ ٹگّے ” وت آزمانکے ءُ نِبِشتہ کار وت هم یک آزمانکارے . بلے ردی منیگ انت کہ من اشی ءَ گدارے ءِ یک درے پهمگایان پمشکہ رد ورگایاں اشی ءِ وانگ ءَ ،
چوکہ نبشتۂ کار آزمانک ءِ ازم ءَ واکوب اِنت باز هُژاری ءَ پلاٹ ءَ مٹ کنت گوں یک کارست مُبارکی ءِ گون گبیجگ ءَ جن ءُ جاتوان سرا کشیت .
البت بیهگ چو لوٹتگ ات کہ کارِست چہ ڈاک ءِ چُٹگ ءَ پد کورءِ سرا سربوتیں دمے ساسارتیں نو اگان مبارکی اتکگ ات یا چارکی ، باکے نیست ات ،
بنی آدم کہ راهت بی الم جیڑیت بلے مرگ ءِ ساهت ءَ نپ ءِ کٹگ .؟
پدا دگہ یک جوگاڑے ادا لگی کہ گپ مشکت ءِ پوج ءِ بوهگایں اربی ءُ انگریزی ءِ بدل ءَ کارست یکبرا اُردو کنگ ءَ لگیت –
اے کتاب ءِ دُمی کِسّہ ” پُلی مین ءَ کپتگ ات ” چہ اولی آزمانک ءَ کمے زَگر تِراِنت پہ گدارے ءِ درے ءِ هساب ءَ ، ایشی ءِ سَوّب اِش اِنت کہ اے نبشتہ کار ءِ وتی سرگوستے من پُشتہ پمشکہ گُشگ ءَ اِتان کہ آ هرچی گُشگ بوتگ اِتان کُل اِش کُتگیں گپ اِتان ، ءُ کِسّہ ءِ جند ہئیتی (تکنیکی ) دروُشم ءَ هم پہ گدار ءَ نزور اَت ، چہ اے کسہ ءَ ، 
ایشی ءِ تها مردم ءَ گُمان بی کہ تو یک گدارے ءِ درے وانگائے ، چاگرد ءُ هما دمان کہ همے سُر ءُ پُر بوهگایان باز جوانیں رنگے ءَ گیشنگ ءُ پیشدارگ بوتگ اَنت کِسّہ ءِ جند همے ندارگانی درانگازی ءَ ءُ کارِست ءِ مارشتان باز جاندار کتگ ، 
پمشکہ وانگ ءُ گندگ ءِ پجی ءَ هما کہ تی سرا گوستگ (مطالعہ ، مُشاهده ، تجربہ ) کہ یک جاه بنت الم وانوک ءَ چیزوکے دست کپیت پہ نبشتہ کار ءِ وانگ ءَ ،
بلے نہ کہ اِش کُتگیں گپانی سرا لِکّگ ، اے وڑ کنگ کِسّہ ءَ اوادگ کنت انچو کہ ” مرگ ٹگے ” ءِ تها ما دیستگ ات ادا هم بے هچ نہ انت بلے پدا هم اے کِسّہ ءِ وانگ ءَ ترا باز لِزّت رسیت َ ، پرچہ کہ ادا نبشتہ کار ٹگی کنگ ءَ نہ اِنت ءُ نہ جُگاڑ جنگ ءَ اِنت کمو باز اول سرا تو گندے کارِست ” آ ” ءَ بگر دان ” کبّی ” ءَ کہ کاے الم ترا کمو باز جوگاڑ گندگ ءَ کئیت چوکہ چونیں وشیں بلوچی چاگردے وتی بسات ءَ پیشدارگ ءَ اِنت ادا نو “کبّی ” چی لوٹییت ،
بلے وهدے کہ همے ” آ ” ءَ را نبشتہ کار نامے دنت اُتمان اسل کِسّہ چمداں بندات بی داں اُتمان ءِ مرگ ءَ .
لٹ ءُ کُٹ ءُ پدا هنوشی ءِ میان ءَ زندگ بوهگ ءِ اُومان ءَ گُمان ءِ سرکشگ ابرمی کارے ، بلے الم نہ اِنت کہ اے کار گوں ساربانانی کسہان بوتیں امروز ءِ تها هزاران واقع گون بنی آدم ءِ زند ءَ هم گرنچ اَنت کہ چُشیں وهدان سر کش اَنت ءُ گیشتر ترا وتی نزیکیں مردم درد وار دُستدار لوگ ءِ مردم گیر کاینت یا تو بگو گندگ بنت بلے چوکہ نبشتہ کار ءِ گورا دگہ لوازمات نہ بوتگ آی ءَ همیشانہ ازباب ءِ وڑا کار گپتگ وتی کار ٹپہهینتگ .پرچہ کہ نبشتہ کار ءِ اولی تجربہ بوتگ وت ءَ بلوچے کنگ ءُ پیشدارگ ءِ بلے پدا هم باز حوانیں وڑے ءَ گوں ازمکاری ءَ کسہ ءِ همے ٹُکُّربیان کنگ بوتگ همے پَچ یا تو بُگش واقع شریں وڑے ءَ گوں کسہ ءَ پیوند کُتگ اَنت . 
” دلمراد شیخ ے ات ” وتی جاه ءَ بلے نبشتہ کار مُبارکی ءَ نہ مرینتگ . پرچہ کہ مُبارکی نبشتہ کار ءِ هما کارستان چہ یکے کہ آی ءِ جند ءَ وجود نیست انت اے نبشتہ کار ءَ چو هما بادشاهاں ءَ پہ وتی نفس ءِ وشنود کنگ ءَ داشتگیں مردمے ءِ وڑا گوں انت کہ آی ءَ وتا هچ وڑیں مارشت نیست بس بادشاه ءِ مرزی ءَ گوں ، هرکت ءَ کیت ءُ بادشاه هر کارے بلوٹیت گیپتے ءُ کجا ازتے بدنت کجا بے ازت بکنت ،
.چُنا ما مدام دیستگ کہ گدار نویسانی گورا وتی یک لیکهے بوتگ یا بُگش بیت .آ هما لیکہ ءِ بُنیاد ءَ وتی کارستان گچین کن اَنت کارانی هساب ءَ نام بندان وتی ایر کُتگیں لیکہ ءِ گِردا گون وتی کارستان کسہ ءَ دیما بَرانت .
بلے اے اولی گدار انت کہ منے وانگایان ءُ اجب هیرانان کہ کسہ ءُ لیکہ ءَ چہ جتا بازیں وسریں رپٹگ ءَ پُرّ اِنت
چی ءَ کہ اے گدار ءِ کسہ ءِ اسل پلاٹ دو واقعانی ِ سرا انت یکے هما مرد کہ نبشتہ کار ءَ ” آ ” ءِ نام داتگ ءُ دومی وتی کیز ءُ بندانی سرگوست انت تے .
بلے بنڈل بازیں مُبارکی ءِ چہ اے کسہ ءِ زمین ءُ مجگ ءَ گِستہ گیشں پُتاری آنی چے مانا ؟ .
بیت کنت پہ گیرئیل گارسیا مارکیز ءُ چیخوف ءِ شاگردان بے چارگیں مبارکی یک بلاهیں آشوبی چیدگی کارستے بلے من همے دیست کہ مبارکی چو واجہ گنی پرواز ءِ پس سیاهل ءَ بزگی اِنت ءُ سک بزگ انت .
من چہ وانوکان پهلی لوٹان کہ من پہ مُبارکی ایں کارست ءَ دگہ هچ وڑیں گُنجائش نہ دیست ، وسرا پہ نبشتہ کار ءِ بے سریں ءُ پُّتاری آں گوں انت ،دلمراد شیخ ے ات هچ سر پِر نبی کہ نبشتہ کار ءِ مول چی انت .پرچہ کہ هر چیز ءِ وتی لوٹ ءُ گُزر بنت .بیت کنت نبشتہ کار ءَ همے پہمتگ کہ گدار ءَ هرچی مان کنگ بُلوٹے مان کُت کنے .بلکل بلے انچو کہ آ بُنگپانی سیادی گوں تی کِسّہ ءِ مجگ ءُ زمین ءَ بہ بیت ءُ هرچیز پہ هد شر انت.
بلوچ گُش انت کہ مردم کبر ءَ پہ هَند جنت اگان گیش بہ جنے آپ ءَ کپیت ءُ چاتے بی اگاں بہ لُمبیت گُڈا ژیمب ءُ کورچاتے .
نبشتہ کار مُبارکی ءِ وانڈوهی ءِ درگت ءَ کہ بیان کنت تو اجب هیران بے کہ گُشگ چے بوهگایں یک نیمگے دڑامب ءَ مُبارکی ءِ پتی پیروکی هنکیں لیکیت ءُ دُمی نیمگ ءَ مُبارکی ءِ کسہ ءَ کاریت کہ آ دڑامب ءَ وانڈو اَت.وانڈو مردم وتی دلوتان پہ چَراگ ءِ هاتر ءَ چہ وتی هلک ءُ دراں دور ماں چَراگیں جاهان دارانت دوار کن انت گون چُک ءُ چیپلان همیشی ءَ گُش انت کہ پلانی ماں پلاں چَراگ ءَ وانڈو انت .یک نیمگے دڑامب ءَ مبارکی ءِ پت ءُ پیرُکی هنکین ءُ میتگ لیکیت ءُ پدا وانڈوے هم کنت مستریں جُگاڑ اِدا لگی کہ مُبارکی چدا لڈ اِیت وتی میتگ ءَ شُت کوچگ ءَ چمبی ءُ کرگیں ءُ کاپر ءَ وانڈو بوت ادا نبشتہ کار واکی مین ءَ کپتگ کہ نہ مُبارکی ءِ میتگ ءَ گیشینت کنگایں کہ اسل میتگے کُجام انت دڑامب انت یا اے کوچگ انت ءُ نہ وانڈوی ءِ جندا سرپد انت کہ وانڈوی چی ءَ گُش انت .
همے هرابی انت اِش کُتگیں گپانی .وتی منّاں جُهد کنگایں کہ مُبارکی ءَ یک چیزے بکنت ءُ پیش بداریت بلے منی نِزّ ءَ آ بے سوب انت پرچہ کہ کارستانی گچین کنگ ءَ نبشتہ کار ءَ رَد وارتگ ءُ مُبارکی ءَ وتی هد گپتگ. بزگیں مُبارکی داں چُنت ءَ برداشت بکن پمشکہ رهے نبشتہ کار راهے مبارکی گُڈیگ ءَ مبارکی باگی بیت . . لبزانکی دُنیا باز کڑوسکیں دُنیا ے اے یک زِرے کہ گَنداں لیپگ کنت اِدا جُگاڑ مردم ءَ گران ءَ کپنت ، 
من ادا مُبارکی ءَ یک انچیں کارستے گُمان کنگایان کہ نبشتہ کار هر وڑیں کارے بُلوٹیت گیپتے .
من وتی زندگی ءَ اولی بریں گندگایان کہ یک مردمے وتی جند ءِ لوگ ءَ وانڈو انت .
وانڈو هما مالدار کہ چہ وتی هلک ءَ گست ءَ دور مان کُهسار ءُ گیابیں کهچر ءُ چَراگان پہ وتی دلوتانی والینگ ءَ بداریت وانڈو گُشگ بی ،
گون مُبارکی ءَ نبشتہ کار انچو مانگیشتگ کہ وت نزانت آی ءَ کُج ءِ بہ کنت ءُ چی ے بہ کنت مُبارکی شوانگے گوالے جتے اشان ابید اُمرے دبی ءُ مشکت ءَ گوازینتگ .شپُکی کتگے ساربانی هم .
پدا ادا اے مردمانی آیگ اینچو هُنر سازگ کیمراه ءُ فلم .
اے یک نپسیاتی جیڑهے بوت کنت نبشتہ کار ءِ زهنی بیماری ے ءُ وتا وت لزت دیهگ ءِ وڑیں کارے.
اے کُلیں گپان پد ،
من اے گُشاں کہ اگان نبشتہ کار ءَ وتی آزمانکاری ءِ تب یک کر کُتیں پہ گیگ ءُ گْوم اے کارے بُکتیں گدار نویسی ءَ واکوب بوتیں بگندے یک جوانیں گدارے داتے بُکتیں .
دلمراد شیخ ے ات سے کسہ انت کہ هور ءُ تورے کتگ انت بلّے چہ یک رِدا آرگ بوتینان بلے پہ وانوکان کسہ بہ گیشینتیں کہ کجام چہ کُجا بندات بوت ءُ کجا آسر ، پدا دُمی چہ کُجا بندات بوت ،
من یک برے پدا گُشان کہ آزمانک کاری ءُ گدار نویسی ءَ زمین ءُ آسمان ءِ پرک انت همے پرک ءِ مان نیارگ ءُ نبشتہ کار ءِ سر ءِ وت بوهگ ءَ کسہ زوال کُتگ ،
دلمراد ادریس ، ادریس ءِ وانگ ءَ من نبشتہ کار ءِ آزمانک ” گواتانی دست ءَ کاگدے ” ءِ ترانگ ءَ کپتاں .
نبشتہ کار ءُ مُبارکی انچو مان اڑینتگ انت کہ مردم هیران بی ، اگاں همے گڑ ءُ مُنجی ءِ نام ازم انت گڈا منا سلام انت. آزمانکے ءِ تها تو کارستان انچو پہ دیم دوردیان کنے بلے گدار ءِ تها اشی ءِ هچ گُنجائش نیست .منی نزا یک ناشریں گونڈوے کہ بے پایده اِدا پادا هودا بہ نند ، ادا سِٹ کن هودا سِٹ کن اے چی ے ؟ 
( “شپ ساهگے ” کمو باز جُگاڑ ءَ ابید هم شر اِنت اے اولی کسہ ءِ دُمی بهر اِنت کہ اے کسہ ءِ اولی کارست اِنت ءُ دومی کارست اُتمان انت .
شپ ساهگے ءِ بندات گوں بہ کول ء نبشتہ کار کور ءِ کُهکار (کوکار ) ءَ بیت کہ اے سپت ما انچا ءَ پہ بنی آ دم ءَ اِش کُتگ چوکہ گوات ءِ توار یا هور ءِ توار یا گردند ءِ توار نزانان کجام نیمون ءَ نبشتہ کار ءَ کور کُهکار پرماتگ ،اگاں تُرندی ءِ هساب زُرتگے گُڈا گرند ے هم کهکار پرماتیں پرچہ کہ کور ءَ چہ زیات گرند ءِ توار مسترانت .بگندے کور ءِ ژیمب ءُ ژامب ءَ کُهکار گُشگ ءَ کور چہ کورے مٹ بی چیدگی دروشمے زیریت .نزانان .
هیر دیمترا کهیر ءِ بُن ءَ چہ پادیگ ءَ انچو بیان کنت ترا سما بی کہ یک بندیں جاهے چو کہ واڑ ،کمپان یا لوگے ءَ ،،( کور بلکن آی ءَ کهور ءِ بُن ءَ چہ دَر بکنت) ،، اے انگت اِیر برگ بی بلے هور ءِ سرا پشک ءِ پرنچگ ءُ تاپ ءَ دیهگ کم از کم منی پهم ءَ نیتک ، یا و اے هم چو هما گنوکی کار ءَ دوبر کنگ کہ.کلیگ ءِ آپانی ریچگ ءِ بدل ءَ پہ بار ءِ سُبک کنگ ءَ وتی چوٹانی دور دیهگ ءِوڑیں کارے .
ءُ پدا ردناک (نثر) ءِ تها شاعرانہ گالرد ءِ سازگ چوکہ پشک ءِ پیر کنگ ءُ پدا همے پیریں پشک ءِ هلاس کنگ ءَ درگ کار مرز کنگ انچو کہ کُهنی تو پیری گُشت گُڈا درگ هم مِرگ بُگشتیں 
مستریں جُگاڑ دْردانی تها آس ءِ روک کنگ کہ هور یک شل ءَ رچگایں ءُ آس جمبور انت دیمترا وهدے کارست ءِ بڈ ءِ ترانگ ءَ کپیت تہ کارچ ءُ تُپنگ گندگ بنت بلے لانکیگ گارانت گوں کلیگ ءَ هلانکہ کلیگ مرد ءَ چہ وتی ساه ءَ دوست تراِنت کلیگ ءُ لانکیگ پمشکہ گاراِت اَنت کہ نبشتہ کار ءَ دگہ پشکے سازتگ ات آ هم پیریں پشکے پمشکہ کلیگ ءُ لانکیگ بے هال کنگ بوتگ اتان .
وانوک هما وهدا سک هیران بی کہ نبشتہ کار ءَ پہ وتی مبارکی ءَ زهیر کنت ءُ کارست ” آ ” وسرا مبارکی ءِ نام ءَ بندیت .
وانوک هیران بی کہ اے چوں اے مرد هورءِ سرا ڈاک ءِ تها ” آ ” ات مبارکی مرد ءِ سنگت ات نو اپو مبارکی بوت بلے همے گنجیں کہ دیمترا نبشتہ کار پہ وانوکانی سرا رهم کنت ءُ مبارکی آں گیشینت ءُ پدا دگہ رهمے پہ وتی کارست ” آ ” ءَ هم کنت،
کہ نو مبارکی ات کلیگ ءِ هم کاریت دنت ءُ آپانی هم ریچیت بلے پیچگ ءُ چادر ءَ کنگ ءِ ءُ ڈوڈ بوهگ رکینگ ءِ بدل ءَ چو هینزک ءَ گواتے دنت ءُ مبارکی ءِ کوپگ ئے مانلگوشیت بگل ءِ دنت .
وانک الم هیران بی کہ اے جهدکارے یا پوڑاه ے پدا کتار ءَ بندگ ءِ بدل ءَ گورے دنت هلانکہ چوکہ تُپنگ ءِ نام انت باید کتار بگل جولے بوتیں گونچانے بلے هیر انچو جُگاڑے تها اے اینچُکیں جُگاڑے نہ انت مستریں جُگاڑ اے کسہ ءِ تها هور ءِ سرا بزبانی سواس ءِ جوڑکنگ انت بزبانی سواس کہ پیشانی ملیر کنگ پدا آپ ءَ کنگ پدا چوپگ ءُ جتک کنگ پدا هیرتیں سادانی ریسگ پد ، پدا سواسانی تنچگ یا نادگ پدا گوں آسک ءِ کانٹ ءَ بند کنگ (بندانی پِرکنگ) اے کُلیں کار.نہ راه رواجی کار انت ءُ نہ یک.شپے ءِ .من پدا همے گپ ءِ کنگ ءَ لاچاران کہ اِش کتگیں گپ مردم ءَ دروگ بند کُت کنان هان البت تو کہ شپاد بے پہ وتا تَکُلے گوپت ءُ جوگاڑ کُت کنے راه رواجی پدا همے سواساں پاد ءَ کنگ ءِ بدل ءَ بڈا کنت .نزانان اے گنوکی آنی نیموں چی انت .
یک دروگے ءِ بندگ ءَ ترا دگہ ده دروگ بندگ کپیت من یک چیزے اے کتاب اول سرا بگر دان شپ ساهگے ءَ بیا سک هیال کُتگ کہ نبشتہ کار لکگ لکگ ءَ کہ یک لبزے یا گالرِدے رَد نبشتہ کنت یا تو بگو بے هالی ءَ پدا اشی ءِ بدل ءَ کہ مَٹے بکنت اسلاهے بکنت همے وسریں اتگیں ءَ پدا راست کنگ ءُ پیشدارگ ءَ دگہ دو سے گالرِد زوال کنت بلے گپ ءَ واپس نہ زوری ،
انچو کہ اِدا ( آ سک لاگرتراِتگ ات ) نو همے یکیں دانک ءِ منّارینگ ءَ دگہ کسهے کاریت اشی ءِ مکسد اش انت کہ آ باز بران چہ کارست ءَ بے هال بی کہ منی کارست چی ے . پدا کہ ترانگ ءَ کپیت اڑی اے چی ے من نبشتہ کُت منی کارست جهدکارے الم لاگرینے بی پمشکہ نبشتہ کنت کہ (آزانان کدی زنڈ بوتگ ……) 
اے کُلیں جُگاڑان ابید هم اے کتاب ءِ دومی کسہ انت کہ مردم ءَ گُمان بی کہ گدارے ءِ درے اے در( چو پُلّی مین کپتگ ) ءِ وڑا منا دوست بوت نبشتہ کار ءَ پہ تهمبُل لکتگ ات چیزے همے گڑءُ مُنجی آن ابید هم وانگ کرز
ُ ” بلی شُتگ کور ءَ ” اے کسہ ءِ دُمی کارست اُتمان ءِ کسہ ءِ دُمی بهر اِنت انچو کہ من اول سرا گُشتگ ات کہ اے کسہ دو بهر ءَ اِنت یکے نبشتہ کار ءِ وتی کیز ءُ بندانی سر گوستیں اے بهر ءِ اولی کسہ ” پُلی مین ءَ کپتگ ات ” ءِ دُمی بهر انت .
چہ اے کسہ ءَ اولی کسہ کہ ساربانی ءُ کیز ءُ بندانی هواریں کسہ ے ات چہ ایشی ءَ وشتر ات اے کسہ کیز ءُ بندانی ءُ دلوتانی شَپُکی ءِ هواریں کسہ ے .
بلے اے کسہ ءِ تها کیز ءُ بنداں گیش دلوتانی شپُکی ءِ کسہ گیش کپتگ چہ گوستگیں ساربانی ءُ کیز ءُ بندانی کسہ ءَ .
پمشکہ اے کسہ چہ اُتمان ءِ اولی کسہ ءَ بے تام تِرات اِنت .
پرچہ کہ کیز ءُبندی ءِ هما کہ کرب یا تو بُگش درد انت آ گُل خان ءِ شَپُکی ءَ چیر ترینتگ ءُ باز جاگہ ءَ نبشتہ کار ءَ آ گونڈیں بچک کہ اسل ءَ اُتمان انت گوں گل خان ءَ انچو هوارینتگ کہ همے مرد برے اُتمان سما بی برے گُل خان .
آیا دو دو کسہ هوارینگ ءِ نام ازمکاری انت .
باز برا گُل خان ءِ گیشیں وزاهت مردم ءَ بور کن انت آ مارشت کہ یک کیز ءُ بندی چاگردے ءَ پہ وانوک ءَ ودی بوهگ لوٹتگ اتان ادا نبشتہ کار ءِ گیشیں اُستادی آں زوال کتگ انت . اے کسہ کہ اُتمان ءِ کیز ءُ بندانی کسہ انت اشی ءِ تها ترا بندی جاه ءِ چاگرد انچک وتی نیمگ ءَ نہ چیکیت ءُ اسر مند نہ کنت .
چو کہ انورسن رائے ءِ کتاب ” چیخ ” یا انگریز ادب ءِ تها یک کتابے کہ آی اُردو رجانک ” ماتم ایک عورت کا ” نبشتہ کار ءِ نام اے دمان ءَ گیر آیگ ءَ نہ انت یا نبشتہ کار ءِ جند ءِ وتی سرگوستی کسہ ” باران ورگے ” ءِ تها ترا دست کپیت ادا اے کسہ ءِ تها نیست ات .
اسل نبشتہ کار ءِ لوٹ اے بوتگ کہ یکے بلوچی چاگرد ءُ ءُ دُمی بلوچ ءِ جنجال ءُ کارگُزران هم پیشدارگ بہ بنت ءُ همیشاں من پہ چیدگی مول ءُ مراد زیراں وتی کسہ ءَ چیدگی دُروشم ءِ ایرآرگ ءَ پہ ازباب اش بکنان بلے منی دل ءَ نبشتہ کار اے کارءَ بے سوب بیتگ .
پرچہ کہ همے کسہ انچو شول کشتگان کہ وانوک ءَ بور کن انت ءُ کسہ اش بے تام کُتگ ءُ ترا هچ جاگہ اے گُمان نہ بی کہ واقع آنی تها دگہ چیرے سُروپُرے بیهگایں لس سادهیں کسہ انت یک ءُ دوجاگہ کمبریں کائیگر بگندے نبشتہ کار ءِ مول ءَ گون دپ بہ کپیت بلے گیشتر پوتاری انت .دگرا نزانان منی جند سک بور بوتگ پرچہ کہ نبشتہ کار چریشاں سک نہ آزناگ انت بس هما وڑا کہ گوشداشتگ انت هما داب ءَ کسہ ءِ تها ماندیاں کُتگ انت باز جاگہ وا ترا اسل کسہ آر ءِ جند گُمان بی ُهمای ءِ گالوار همای ءِ زُبان ءَ انچو لگی کہ نبشتہ کار ءَ ٹیپ ریکاڈر ءِ بٹن جتگ کماش گپ پرماتگ ءُ پدا هما گپانی جند نبشتہ کُتگ انت وتی اے کسہ ءَ ماندیان کُتگ انت چو سِندی پکیرانی دارج ءُ بدجلویں پشکاں پیوند کاری کُتگ
پہ ڈاکٹر ساهب ءِ نزیکیتریں وانوک یا مردمانی هاتر ءِ وش کنگ ءَ اگان من بُگشاں کہ ماں بلوچی لبزانک ءَ ” چگرد پُل اِنت ” یک گیچینی گدارے ءُ ڈاکٹر ساهب ءَ اے گدار ءِ تها استیں جاورانی سرا باز جوانیں چیدگی گدارے بلوچی لبزانک ءَ داتگ ءُ اِشی ءِ تها سے تهر ءِ مهلوک ءِ پیشدارگ ءِ سوب مندیں جهدے کُتگ .
یکے هما کہ جنگ ءَ انت دُمی هما کہ بیگواه ءُ پِہنیانیں زنداناں اِنت سیمی هما کہ اے هردُک کاران گوں کاراِش نیست .پرے گپ ءَ چیزے مردم الم وش بیت .
بلے هرچی کہ من ونتگ هرچی کہ من دربُرتگ همے وانگ ءُ دربرگ ءَ کہ دیدانکے پمن سر بوتگ یا منی بهر ءَ کپتگ همے دیدانک ءِ هساب ءَ اگان ڈاکٹر ساهب ءِ مول همے بوتگ کہ من گُشت انت گُڈا سک باز بے سوب بوتگ .گدار ءِ کلائمکس چو آزمانکُک یا آزامانک ءَ کہ (یک وهدے آزمانک ءِ توسپ ءِ تها المی بوتگ کہ آزمانک انچو لبز بی بی ءُ گُڈ سرا بہ گُڑینت هم ) . ڈاکٹر ساهب چو آزمانک ءِ کُهنیں لیکہ ءِ وڑا وتی گدار ءِ وانوکاں هما وهدا گُڑینیت کہ مُبارکی ءَ دو چُک هم دانت بیت کنت کہ من هیال نہ کُتگ کہ اے سیمی مُبارکی انت . پرچہ کہ گدار ءِ تها دو مُبارکی ءِ گپ کنگ بوتگ ات ءُ اے هردُک مُبارکی آنی وانگ ءَ مردم ءَ تُشے هم گُمان نبی کہ اُتمان مُبارکی ءِ چُک اِنت البت اگاں وانوک ایرتی ءَ بوانیت تہ الم ڈاکٹر ءِ جند گُمان کنگ بی ءُ شریف هم .
گدارهمینچک دیما روان کنت وتی کرداران پریچان کنت .دان گدار ءِ هلاسی ءَ کُل پدر بنت .نہ کہ گُڈ سرا یک برا تو چُشیں چیزے بہ گندے ءُ هیران بہ بے . ءُ نہ کہ چیدگی دروشم چو پدر کنگ بنت .کہ گُڈسرا نبشتہ کار مُبارکی ءَ دو چُک هم دنت ءُ نام ءِ پیرمرد هم کنت ءُ اے گپ ءَ گیشینیت کہ اے جمبر ءُ گروک ءُ گرندانی نام ءَ کہ مُبارکی بہ کول ء بشتہ کار پیر مرد کہ گرگ ءَ اِنت اے انچایں نہ انت اشانان دگہ ماناے است . ُ