وانگ ءُ زانگ
وشنام بات اِت منی واجھاں بائید اِنت کہ ما وتی زبانءَ نبشتہ بہ کنیں وتی زبانءَ گپ بہ کنیں وتی گدءُ پُچ ءُ پوشاکانی سرءَ پھرءُ شان بہ کنیں ءُ وتی زبانءُ دودءُ ربیدگاں گاریءَ مئیل اِیں ما بلوچ راج زوراکاں سے بھرءَ بھر کتیں کہ ایرانءُ اوگانستانءُ پاکستان تہءَ اِیں مئے سجئیں ھستی ھمیشاں گون اَنت مئے شمئے گورءَ دگہ ھچی نیست مال ءُ مڈی ءُ
ھستی درست ھمایانی دستءَ اَنت اگاں مئے گورءَ چیزے ھست ءُ آ مئے شمئے زبان ءُ مئے ءُ شمئے نیکراھی( دین)اِنت بلے اے زورکانی واھگ اِنت کہ مئے زبانءَ گار ءُ بیگواہ بہ کن اََنت ءُ مارا وتی زبانءَ ماں مسیتاں گپءَ نئیل اَنت مارا ماں مزنیں وانگجاھاں وانگءَ نئیل اَنت ھنوں ایرانءِ تہءَ بلوچی ناماں ایرکنگءَ نئیل اَنت پاکستانءِ تہءَ ھم ھمے ھال اِنت بلوچانی سرءَ ھرچ کجا زُلم اِنت بلے انگت,ما بلوچ سھی ءُ سرپد نئیں ءُ ما گوشیں ما پاکستانی ءُ ایرانی اِنت .ما تنیگہ بلوچی زبانءِ آبانی سرءَ تپاک نہ اِنت. بلے من گوشاں کہ رھبند سیدھاشمیءَ گیشینتگ اگاں ما رھبندءَ سرپد نہ بیں رھبندءَ میار نیست ءُ دومی ماھتاکانی شونکار زبان دوست اَنت بلے زبان زانت نہ اَنت سر کہ بیت شون بیت بلے مٰئے ماھتاکانی شونکار بلوچی زبانءِ رھبندءَ سرپد نہ اَنت ءُ اگاں آ درست سیدءِ رھبندءَ نبشتہ,بہ کن اَنت ءُ سیدءِ رھبندءِ سرءَ برو اَنت زبان وتی راہءَ وت درگیج اِیت. بلے اِیب چہ باسکان اَنت کہ کمان تیراں ءِ نہ بارت ءُ بلوچی زبانءِ سیاھگی راہ ءُ رھبند ھمیش اِنت کہ سیدءَ تیار کُتگ ءُ اگاں کسی سرپد نہ بیت سیاھگءَ میار نیست.اے بلوچی رھبندءِ آب ھم اربی سیاھگُ ءِ آب اَنت بلے اربیءِ 12اِیں آباں ما گوشت نہ کنیں. بلوچی زبانءِ وتی یک تبے وتی یک دروشمے وتی یک مئیلے مئے سرءَ زور نہ اِنت ما دگہ زبانءِ گال ءُ گالوارانی آباں بزوریں اگاں ادگہ راجانی زبانءَ کسی نبشتہ کنت ھما زبانءِ آباں کارمرز بہ کنت وھدیکہ بلوچی نبشتہ کنت وتی بلوچیءِ رھبندءَ نبشتہ بہ کنت.
 بائید ما وتءَ شوھاز بہ کنیں تپاک بہ بیں ءُ وتی زبانءُ دودءُ ربیدگانی پھریزگءِ واستءَ توجیلے بہ کنیں.وتی درآمد دوستیءَ یلءَ بہ کنیں اگاں نہ اے سئیں ملک کہ ما آیانی گلامیں اے مئے زبانءُ دودءُ ربیدگاں گار کن اَنت ھنچوشکہ یکے چہ پیشنءَ درکیت کہ مندءَ رواں گوش اِیت پاکستانءَ رواں اگاں یکے چہ گودرءَ در کیت کہ من کنرک ءُ جھبارءَ رواں گوش اِیت من ایرانءَ رواں بائید اِنت کہ ما وتءَ وت ایرانی ءُ پاکستانی مہ گوش اِیں ما وتی زبان وتی جند وتی دودءُ ربیدگ ءُ ڈیھءِ آجوی ءِ واستءَ جھد بہ کنیں وتی پجار ءُ زندءَ وتی وڑءَ گوازینت بہ کنیں مارا ما مئے وتی سرزمینءِ سرءَ جست کن اَنت شما کجا رواِت ما ءُ شما وتی نوکیں دورءُ نوبت ءُ آوکیں وھدءِ وشیانی واستءَ جھد بہ کنیں ناکہ آئین ءُ گئینءِ آباں سرءَ,جنگ بہ کنیں بلکہ وتی جندءَ شوھاز بہ کنیں کہ ما پاکستانی اِنت ایرانی اِنت اوگانی اِنت یا بلوچیں. وھدیکہ ما وتءَ شوھاز کُت ءُ تپاک بوتیں مئے درستیں اڈ ءُ جنجال گیش ءُ گیوار بنت اے چیز چہ وانگ ءُ زانگ ءُ چہ جھدءُ بنت. بائید اِنت کہ ما ءُ شما وانگ ءُ زانگءِ واستءُ جھد بہ کنیں وتی بانداتءَ بہ شوھازیں.
اَلی جُما زامرانی