” تئی اشتاپ چتو بـاز دیـم ءَ اِنت “
 ترا ناں گپ ءِ اوپارے ناں سوج ءِ،
 پدا کسـتّانی گـُکّاں ھم نہ بوج ءِ،
 ھبر پتو چو سیاہ مارانی ڈنگ اَنت،
 بہ پہریز چہ اِشاں یارانی ڈنگ اَنت،
 دل ءَ سِنـگے پتا چکـاس واباں،
 چگّل دے دیدگاں جَنگ ءِ کتاباں،
 ھبر بیت مرد بجّ اَنت یار دروہ اَنت،
 کـدی میتگ کـدی بازار دروہ اَنت،
 بلے اے راہ ءِ چکاساں کہ کاینت،
 بَـدّءِ شِنگیـتگیں باساں کہ کاینت،
 چہ اے چیزاں چی مارا کس نہ پروشیت،
وتـی زَھـرگ اگـاں کـینگ مـہ دُوشّیت،
 پـدا گیـج اِت تپـاکیانی یـاتاں،
 پـدا پیـچ اِت مزن پونزیں کـلاتاں،
 شُـما بـچّ اِت بلوچـانی بلوچ اِت،
 “وتی لُنجیں شپانی ماہ ءُ روچ اِت”
 بہ کنز اِت پہ وتی بیلاں بہ جُنز اِت،
 مہ بات ءِ چو کہ پندولاں بہ جُنز اِت،
 کـنات ءِ اِش کـلوہ ءَ درد وار ءِ،
 کہ تو یک راجے ءِ برمش ءُ توار ءِ،
 دل ءَ را درد پِـر ءُ تـو کـرار ءِ،
 چیا وت کوشی ءِ اسپّ ءَ سوار ءِ،
 وتی رنگ ءَ وتی جَنگ ءَ بزان اِت،
 چہ زاہ ءِ زانـگ ءَ ننگ ءَ بزان اِت،
 بہ رُمب اِت چو کہ ھون ءِ ھار رُمب اَنت،
 کہ کـوہ اِیں سیـنگاں جلہار رُمب اَنت،
 سبر،واھگ،ودار ءُ راہ بچار اِت،
 ءُ آجو لیـکہ اِیں ھمراہ بچار اِت،
 بہ شوہاز اِت وتی ریش ءَ اے جان ءِ،
 کہ مرچـاں تو رگـّاں چہ بے زبان ءِ،
 تئـی اشـتاپ چـتو بـاز دیم اِنت،
 تو چوں؟ چیرے کہ درُستاں راز دیم اِنت،
 نی تئی وانگ مہ بیت اِیں چُلّے ءِ پُر،
 بہ چَـنڈ نی آستـونکاں کموکے سُر،
 تئی زانـگ زانـت کہ تئـی یار چُنت اَنت،
 تئی پہمگ سِیل کنت سیاہ مار چُنت اَنت….
 ~ آھــوگ گُـل ~