ارمان کوھن اَنت پیری ءِ
ابرار سمین
ارمان کوھن اَنت پیری ءِ
سگریٹ ءِ دوتانی تہ ءَ وابانی گرنچ ءَ آس دئے
چو برپ گْواریں جمبرے
کم، کم ءَ رِتک ءُ آپ بوت
چماں کماتگ تْرانگے
کاگد دلانی برھنگ اَنت
ارمان کوھن اَنت پیری ءِ
نشتگ پہ وشیں نوبتاں
ارماناں درنجیت اِنت دل ءَ
بانداتے ءَ دوچان ءَ کنت
دست ءِ لکیراں کِشک نیست
زند ءِ زھیراں کِشک نیست
ارمان کوھن اَنت پیری ءِ
مُرگاں کدو یل داتگ اَنت
درچکاں ھتم نادینتگ اَنت
چول ماں زِر ءَ بیگانگ اَنت
مرچاں درآمد ماھکان
مورک ءَ مجینیت کلکشان
ارمان کوھن اَنت پیری ءِ
ھانی ءِ کاسد پہ شئے ءَ
مھناز ءِ پریات بے کساس
مھر ءَ ھزار ارمان گون
مھر ءَ ھزار شپ گار کتگ
امر ءِ چِراگاں چو مہ چار
مھر آدم ءِ آزاتی ءِ گڈی سپر
مھر وشدلیں زند ءِ بھارگاہ ءَ رسیت سرجم نہ بیت
ارمان کوھن انت پیری ءِ
اے دل کجام سنج ءَ وتی مھمان کنت؟
پاھو مدئے دروازگاں
“تسبیح” رچنت ءُ گار بنت
نوں گوں پکیراں چوں رواں؟
زند ءِ سپر ۔۔۔۔۔
چو تئی وڑا۔۔۔
گستائی ءَ اوشتاتگ ءُ چاریت من ءَ
من کاگدی بوجیگے ءَ سوار ءُ پیداکاں وتی لوگ ءَ پد ءَ