شیرےءَ چکّے نصیحت کرت کہ اے فرزند من زندگانیءِ امیت وہست ئے مرگ و زندِ من *** من مِران آخر کہ بلکہ پشت کپ ئے تو رندِ من از بلا اندیش و گوش کن تو زمن این پندِ من
*** ہست چہ حیواناں بلاہے نامے انسان اِنت گوشیت اے جہامءَ وارت و نوشیت کلّیں ساہ داراں کشیت *** تو اگہ ڈکّ لکّت ئے پہریز و جندءَ در ببر چوستانی پہ سہو و سادگی دوکہ مور *** کس چِشی مکران نہ بچّیت زندگانیءَ تا سر پشت نگچیت ہچ ودارے ماں زمینءَ ریم و جر *** گچّلیں کوہاں لُڑینیت کنت زمینءَ چیر وسر لنجمین دریائی گون انت اے جہانءِ خشک و تر *** گٹ چہ دریایءَ نہ بیت انچو کہ مرغءَ بال کنت ہر چیز پہ دیمءِ ذلیل انت دژمنان بدحال کنت *** نوں پہ شوھازءَ دراہت اے شیرزادگ ترس و لرز من بگنداں باریں چون انت قد و بالادی چہ طرز *** گردگءَ دیسے خرے لگّت بہ فکرءَ ماں دلءَ بلکہ �آآفت ہمیش انت نامے انسان انت بلا *** دا ت سلام و جستے کت انسان توئے اَے نامور؟ گپت علیک و گوشتے اَے شیر! اے من اول بیچارہ خر *** گوشتے سردار وحشیانی تو چِشی عبرت بِگر کس مَہرّیں وت پہازے ہستے ہر چیزءِ خبر *** مئے سرازورانت و مارا نیست اشی دیما زبر جُلّ کنت و بارلڈیت بارت اِں ماں ملکے دگر *** شیر چِدا بوتیں روانگ پر گہ دشت و درے گرد و گولایت برستیں زید و سبزیں کاچرے *** گردگایت دیستے گوکے گوشتے آ آفت ایش انت بیم و بیہاری پہ جنگءَ بُرّ و گاڑے انچوش انت *** دات سلام و عرض ے کت کہ گر توئے انسان بکش من سلامی ءُن تئی دیما مارا ناحقءَ مکش *** دات جواب گوکءَ اے شیر مارا اِے گوک گُشنت مئے سرا زورانت و گاہے وش و گاہے ناوش انت *** دار بندانت گردنءَ مئے پروتءَ ملک کِش انت چیلکے بندانت بہ گُٹِّں و ہوشگ و جوہاں مُشنت *** سیر بنت وہدے چہ کارءَ نوں پدا مارا کُشنت دور دنت پوستاں گوں ہڈءَ گوشت و پیگاں نوش کنت *** ہنچشیں اے ظالمے کہ گوں ماہر و ہد چوش کنت طاقتی زورانت جہانءَ کئے پہ زور خاموشِ کنت *** زرتے بیمے نوں چِدا چے قصہِ گوک و خرءَ راہے گپت و شت چِدا پہ پٹ و لوٹءِ خاطرءَ *** گشت پہ شوھازءِ کہ دیستئے ناگہاں یک اُشترے گوشتے نوں انسان ہمیش انت، چے درہیناں مسترے *** دات سلام و جستے کت انسان توئے اے سکّہ دار؟ آتکگوں تئی گندگاں تو یک دمے مارا بچار *** پسّہ گردینت اُشترءَ انسان نہ اوں من اُشتر اوں من اِشانی مِلک و مال اوں منزلانی باربراوں *** گاہگاہے بارءُں لڈّنت گاہے پشت ءُن بنت سوار لٹ دیان انت ءُں چہ پشتءَ گاہے پونزُن دنت مہار *** آفتے انچیں کہ کسّءَ نیست اِشی دیمءَ وسے ہم چِشی مکاریاں چو پشت نکپتءَ ہچ کسے *** پٹّ و لوٹءَ ات کہ دیستے مردمے کنت کُنٹے تَل گندگا داتے سلام و چہ وتا بوتیں فشل *** دیست و حیران بوت کہ چے کنت چم و دیدءَ اے نزور ظالمیں کنٹاں برّیت نئے پہ واک و نئے پہ زور *** جستے کت انسان توئے اے پر دلیریں حیلہ گر؟ گوشتے ہاں! انسان من ءُن اے وحشیانی زور ور *** تو منی مہمان ئے مرچی یک دمے دیما پتّر بیا بگوز لوگءَ کہ ہست ہر چیز کہ تو لوٹئے بور *** کرتتے رِپکے عجبییں نیستت حیوانءَ خبر بستتے ’’زندہ گِر‘‘ے کہ ظاہرا چو لوگ ودر *** تا شکار کنت رستر و درنگانِ جانور شیر بگوستیں لوگ سر پت کپتیں بدامِ زندہگر *** نونِ گوشت ایش انت کمال مئے باوراِت ہستنت اگر سیرّ و زورجن تا کہ مرگءِ ساہتءَ بے ورد ور *** قصہ و نقدیں بیانے فہم دارئے گوش بگر فہمگ و فہمینگءَ حقانیءَ گوشت اَنت مختصر
مولانا عبدالحق حقانیؒ
راستین راه