میر نواب میر
اِنّاں  مکن  دیوانگ  آں
ھجبر مجن دیوانگ آں
دَرنجے تو چینچو پاھُوا
بستگ کپن دیوانگ آں
کُشتگ وتئ بَرات ھکّیگیں
چُنڈءِ  نَگن  دیوانگ  آں
کۓ مَلپداں بے ھال بیت
کۓ کنت رَھن دیوانگ آں
تو  چو  مریدؔا  زَنزرۓ
من پہ وتن دیوانگ آں
اَبّو مباتاں ھِش کتگ
مردانی جَن دیوانگ آں
ھمائیں تو کہ گشتگ گَنوک
ھمائیں مَن کہ دیوانگ آں
گوشدار منی ھِیسکارَگ آں
بیا گُلبدن دیوانگ آں
نامءَ پہ تئ ھیرات کتگ
منّانی مَن دیوانگ آں
اے شائر ھُدائی مردم اَنت
بِل ، ھِچ مکن دیوانگ آں
مندؔءَ گُلیں بانور  کنے
اَودءَ دپن دیوانگ آں
مچّانی بَر تئ پونگَس اَنت
ھاکءُ سَکن دیوانگ آں
بُودیگؔ منی چمّانی روک
تَرادانیؔ ڈَن دیوانگ آں
کِشتءُ کشار مۓ پِیرُوکیؔ
بَندانیؔ شَن دیوانگ آں
من منّتگ دیریں ترا
تو ھم بِہ من دیوانگ آں
دروگءِ بِہ بنداں پرچیءَ
باور بِکن دیوانگ آں
“میر نوابؔ میر”