سرگوست”اماراتءِ زندان” سیمی بہر ۔جمیل آبد
مارا مزنیں زندانءِ تہا برتے زندانءِ نام “مناسیر” انت. مئے سامان پدا پچگرگ بوتاں . یک کاگزےءِ سرا سجیں سامان نبشتہ اش کتاں .باریگ باریگءَ مارا کاگز اش داتاں کہ شُمئے اے سامان پہ امانت مئے گورا ایراں شُما وھدے در کائے ھمے کاگز ءَ واپس کن ات شُمارا شُمے سامان دیگ بنت
مارا یک یک ءَتوار ایش کُت مئے دستانی انگوٹہ چمانی اکس گرگ بوتاں .دیما روان اتیں . آکری ءَ گُدانی بدل کنگ ءِ جاگہ اتک. مارا زندانءِ پُچ دیگ بوتاں.مئے همراهیءَ دگہ هم زندانی لینءَ کتار ات . بُرزیں مصری پولیس والایے ھمے پردہ ءِ دپ ءَ اوشتاتگ ات. بزاں ھمدا گُد بدل کناں. من چارگ اتاں ھر یکے ھمے پردہ ءِ پشتہ رؤت برے بچار دستاں بُرز کنت برے جہل کنت .منی باریگ اتک من شُتاں .
منا ہمئے مصریءَ گُشت ایشاں جلدی گورا کن درا.
من پردهءِ پشتءَ شتاں من چاراں مردک انگت ھمدا اوشتاتگ .من دل ڈڈ کُت وتئ شلوار در کُت کہ زندانءِ شلوار ءَ پادا کناں منا گُشی پشک ءَ ھم کش رندا شلوار ءَ پادا کن .
من ھیران بوتاں اے اوشتگ من چئے پیم پشک ءُ شلوار ءَ یک جاگہ بِکشاں وتارا برهنگ بکناں. من گُشت سبر کن من شلوار ءَ پادا کناں پشک ءَ کشّاں.
گُشی نہ نہ ادے کانود انت مردم برهنگ بہ بیت .
من گُشت اے چونیں کانودے من چُش نکناں.بلوچءَ پہ برهنگی هئیبے من چو نکناں .من ھمئے گڈ ءُ منج ءِ تہا اتاں. منا ڈن ءَ چہ سنگتےءَ گُشت کش اِش گرک کنئے ادا وتئی بلوچیتءَ دلءَ بدار مہ دُرا انچو برهنگ بوتگیں.من لاچار بوتاں پشک ءُ شلوار ھردو کشّتاں انچو اوشتّاں من دل ءَ گُشت جمیل یکے تئی پت کُش بہ بیت بلے ادے زندانءَ سرے مہ کپات. من برهنگ بوتاں.
مصری پولیسءَ درائینت دستاں بُرز کن ، بنندو پادا، پشتءُ دیم ببو.
من بُرز ءُ جہل بوتاں، نشت و پاد اتکاں، پُشت ءُ دیم بوتاں . آکر ءَ من گُد گورا کُتاں من ھمئے مصریءَ را گُشت اے مُسلمانی مُلک ءِ نہ یے .
درائینت یے گیشیں ھبر مکن برو نند.
من شُتاں بچکانی کرا نشتاں مردم سرجم ءَ پارگ بوتاں.
زندانءِ چار دیوالیءِ توکءَ مارا لین اش کُت یک مزنیں کُچکے آورتے .مارا درست پادانی سرا نندگ پرماتے کُچک ءَ مارا لینءِ سرا بْوچان کُت گُڑا مارا پادے کت برتے تہا.مہ ھیران بوتیں یار اے عربانی نمازءَ بگند تو گُشے اے فرشتہ انت . ادا گوں انسانءَ چُونیں کار کن انت. ھیر مارا کوٹی یے تہا برتے مئے پدا ھون ایش کشتاں. مارا وزن ایش کُت مارا بُرتے کوٹی یےءَ مہ چاراں دو کوٹی آں مردم ءَ چہ پوراں مہ سمجیت نو مئے جاگہ ھمیش اِنت کوٹی بُرزاتاں من پہ وتا بُرزءِ تہت گیپت تہت ڈبل اتاں. من چارت ڈنے چم گندیت دل کمو وش بیت. شپ بوت مارا ورگ دیگ بوت ورگ وارت وپتاں .سُہب ءِ سرا مارا یک انڈیا والا مردین ءَ توار کُت گُشی یک یک ءَ ڈن ءَ بیا ات .من دلا گُشت بلکیں مارا در کناں من چہ دُرستاں ساری شُتاں چاراں ہجامےءَ کُرسی یے جتگ .
درائینت ئے کرسیءِ سرا نند.
من گُشت پرچہ؟
درائینت ئے تئی سرا سایاں
من گُشت من اتوار ءَ درکایاں .
کندگے جت ءُ گشتے اگاں ساهتے ءَ پد هم در بیائے بلئے ترا سر سایگ لوٹیت.
من چارت برهنگ وا بوتے، کُچک هم سرا دیگ بوت، سرا ھم بلئے سایگ بیت. منی سر کْوٹ کنگ بوت من دیم پہ بچکانی نیما شُتاں سنگتاں کہ دیست دوئیناں منی سرا کند ات . اڈے بزگیں جمیل تو کْوٹ بوتے. تھنا من نہ شُما هم انچو بے ندراں . یک یک ءَ بچکانی سر کْوٹ بوتاں مارا پدا توار اش کُت .بیا ات شُمارا زندانی مردماں پیشداراں .هرچی واجہءَ گشت مہ لٹک گپتگ ات . مہ زندانءَ نوکیں مردم اتیں مارا زندان ءِ کوهنیں مردمانی کرا بُرتے ……..
روان انت