موتکے پہ منی آریپّین برات،منی واجهیں پت ءِ درور، مولانا حافظ محمد شریف دهقانی.
زبان گنگ انت منی هارین
منی سسّا مروچْ سنٹ انت
تهارانت دیدگاں هر دو.
نہ زان آن روچ گار بیتّگ
اگاں نہ من وتی دیدوکاں
کور بیتّ آن.
گم ءِ کوه ئے منی بالاد ءِ
چکّ ءَ کپت.
نہت باسک ئِے،
سرین ات آ ،منی مهرین
منی مهریں سْریں پرشتگ.
چتور جاه ءَ وتی پاد آے آن
نند آن من چتور دیوّان ءِ چہار کونڈ ءَ.
من هر دیم ءَ وتی دیدوک آن چهرین آن
نہ گندآن من وتی برات ءَ
گوں وشّ گپّی بہ ترّین ایت
درست دیوّان ءِ دلگوش ءَ وتی نیم ءَ.
ادا دیوّان برجاه انت
ملورانت،پهک بے موچ انت.
گوش ئے گنگ انت منی پیم ءَ
هداے ءَ تو،پہ وت دوست کت
ترا دوست بیت،
تو لوٹءَ اینت
بلے راج ئے ادا بے رهبر ءُ رهشون پشت کپتگ.
دگه “محمد شریف” ئے بیار
که شهر ءِ محمداں چورَو مہ بیت
تاں مهشر ءِ روچ ءَ.
“نصیر سرکوهی”ءِ پریات ءَ
گوش دار اُ منی پاکیں هداوند جان.
من کُربان آن پہ تئے وش کَولی آن پیشی.
(نصیر سرکوهی-محمدان)۹۹/۳/۹)