۔۔ پاگ پڑکّا پُچّی ہُشکیں مَلّگ ہیچی۔
رجانک . . : محبوب بندہ
(ایم اے تایخءُادبیات)
ریفرینس وانگی : سلسلئہ بصیرت
اے رجانکءِ تہہ سیدءِ سیاھگ کارمرز بوتگ بلے من اشی تہہ پارسیءُاردو آب ھم کارمرز کُرتگ انت
ہمے تُرکستانءِ ھَندءُدمکءَ یک میتگءِ بوتگ بنام بازار قدیم تُرکان کہ اے میتگ سک باز عہدیگیں بازار انت چُوں گُوشگ بیت کہ اے بازار آ دورءِ پیامبرءخدا واجہ سُلیمان علیہ السلامءَ(کہ دروستیں پراہ دمکیں زومینءِ گوں کُچّگانیءُکُوہانیءُزیدءُزیمرانیءُ مَستِر بوتگ) آبات کُرتگ
عثمانی تُرکان ئےِدومیگیں وشیں نوبتاں کہ سردار عثمان خانءِ ولی عہدءُ دانائیں ءُورنائیں شہزادگ اوورخان وھدے کہ وتی کماش عثمان خانءِ جاہءَ گِرایتءُتاجءَ وتی سرا کنتءُبروتاں تاب دنتءُبُرزے کنتءُمُلکءِحاکم بیت۔ وتی کماشیں پِتءِدروستیں دُورءُنزیکیں مردماں رئیساںءُامیراں توار کنت وتی بُرزیں قلاتءِ دیوان جاہ ئےِ ماڑیءَ یک شَرّیں نِندءُگِندے کنت مُلکءِ جاوراں گیگءُنگیگ ایں حالءُاحوالاں گری ایت
لاتے رئیس نوکیں خانءَ سھیگ کن انت کہ دہءُ دوازدہ سال بوھگ انت ہمے تُرکانی عہدیگیں ٹَپُّرانی بازارءٙیک دیارے ہست اودا لاتے انچیں مردم ھم َ ہست انت کہ وتی دستاں آپءَ نکن انت ہمے وڑا گراں مٙھوَل انت کہ مٙورگ نَما انت سک وتا لاچارے کُرتگ نہ اشاں کاریگ انت نہ باریگ انت اشانی منءُمُراد بس وَرگ انت اشاں ہمودا ورانت ءُ ہمودا دور ساھت گُو کن انت چہ کستِر چہ بِگِر مستِر ، دروست ہمےوڑا ،نہ گِھہ گِھتر انت نہ قصرقند اشاں کاہل گوشنت
خانءَ درائینت شریں مئی ملک سیرءُآباد انت ہر نیمگے بھارگاہ انت مُلکءِ مھلوکءُ مورءمدگ ھم سیر لاپ انتءُ پہ اشاں دو وھدءِ نانءُنارُشت پیم کن ایت ءُ دیمے بدےءِ بلے اے پگرءَ ھم بجنے شما وھدے پہ اشاں سُبارگءُشامءَ سُبرہءَ چیروگیج ایت لاتے دگا مردم کہ گوں اے ٹَکّءَکہ ہیچ وڑیں جاہیاریءِ نیست مُفتیں نانءِزُوکُت کنگءِ ھاترا گوں اشاں ھوار مہ بنت
امیراں وتی دپ یکے کُرت دراھینتءِ خان چُش ہجبر نبیت اگاھم ببیت ما وڑیں کنے روچءِ دوصد پانزدہ سیر برنج، دو صد سیر آرت تَر بوتگ ءُ یک ٹوئیں لُوھیگءِ کدی گوں کُوسِچءُمیھَلءُبَٹّاگءُبَٹاٹا پِر بوتگ ءُ کدی پہ اشاں گُوشت ھم پِر بوتگ
چُنتءِ وھد گوز ایت ہمےامیراں چارانت کہ پیسرا اشاں پہ ہمے نانءُنارُشتاں سیر لاپ وارتءَ بوتگ بلے نُوں گُوشے تبءِ پہ لبءِ نرسیت برنج ءُ وادآپ ھم روچ پہ روچ گیش بُوان انت اے ٹَپُّر ،کلامان ئےِ بھر انت گوشے ہفت قلندرءِ سُبارگءَ ور انت یا اشانی لاپءِ تہہ ٹوئیں خداءٙ مزنیں سگِندگءِ مان کُرتگ
امیراں روانت ، شاہءاوورخانءَ حالاں سر کن انت کہ واجہ شما راست گُشتگ چنتءِ مدتءِ ما گندیں کہ اشانی ورگ گیش بوان انت اشانی تہہ لاتے ٹگءُٹوریں ٹَپُّر ھوارکپتگ
خان وتی اے امیرءٙ اجازہ دنت کہ بُرو ات ٹگءُٹوراں چنیں مردماں جُتا بکن ایت
امیراں وت ماں وت یک شَورے ٹھینتءُ وتی لیکہان ایت درانگاز ایت انت کہ ہما بُندری ٹَپّرانت آیاں چہ وتی جاہءَہیچ پاد نیاینت ءُ نہ چہ وتی میتگءَ در کپ انت بیا کہ ما اے بازارءَ گوں آساں مانداریں ء ُ ٹگیں ٹَپُّراں چہ اشاں کشّان کنیں ءُ آیاں کہ پہ چہ کارءِ زورا گوں اشاں ھوار بوتگ انت آیاں آسءَ گند انت یک پہ یک تچان بنت چہ میتگءَ در کپ انتءُ ما دگبارا اشاں دستگیر کنے
وھدے کہ ٹپّرانی ھلکءُدیارء گوں آساں ماندارگ بیت، ٹگءُٹوراں درو دیم پہ سروَت تچان بنت یک پہ یک میتگءَ یلو دینت ءُ در کپنت ءُ دستگیر بنت
بلےہما کہ اصلیں ٹپّر بنت آس شٙمالاَ کش ایت اشاں وت ماں وت نِند انت ءُ گوشنت مروچی گندگءَ روچ چُنت گرم انت گندے دوستاں
مروچی اللہ جانءَ زومین گرم کرتءَ
مروچی گوشے منی دل تُس ایت ءُ بُود نئیت
مروچی زومین گوشے رود ترّیتگ
مروچی زومین گوشے چہ مئی نوابیں خانءٙ بیڑ گرگ انت
مروچی محشر انت گوں اے گرمءٙ
مروچی زومین تِنیگءُ درپش ایت پہ ناباوراں