“پیر ذالءِ شاھدی” (رجانک….. بوھیر کُلانچی)
پیر ذالے پہ شاھدیءَ آمیدگسءَ پیش کنگ بیت.ھمے پیرذال چہ میتگءِکُوھن تریں جنیادمان اتءُآھیءِسر نَوَدءُنہُہ دیگءَ گرستگ ات.وکیل بلُّکءِ دیما اوشتاتءُچرائیءَ جُست ئے کُت: بَلیّ تو منءَ زان ئے؟
بَلُکءَ گُشت ھؤ:تو شیرُک ئے منی دیما تو کسانیں چُکےّ بیتگ ئے ترا شلوار پادا نہ بیتگ.
راستی ایشنت کہ تو منءَکسانی َءَ تینّ ماں دلءَ داتگ.
تو دروگبندے ئے.مردماں میڈین ئے.گوں جنءَدگائےءُکھبگاں گون ئے.
تو یکبرے مردماں زیرےءُ سرءِ بانءَ کنئے ءُ سیرگانیءِ ورگءَ رند پُشت اِش جنئے ءُپدا
ُباپُشتءَآھَانی ڈوبارگا دم نہ بَرے. تو بَد دئےے پمیشا
ترا دکاندارءِ دہ ھزار کلدار انگت پِر انت.
تو شراب ورئے ءُ
جُوّا(کُمار)جَن ئے.
تئی دلءَ چہ تو دانا تریں مردم نیست بلے چہ تئی کڈولّگءَپُگلءِسرگءِمازہ گیشتر انت.
ھو ھو من ترا شَرّیءَزاناں
وکیلءِ دپ ھَٹ بیتءُآ جُستءُپُرسی نہ بیت.آھیءَ دست دوھمی وکیلءِنیمگا ٹال کُتءُگُشت ئے: بَلّی تو آ مردءَ زان ئے؟
بلّکءَ درّائینت: زاناں من کوراں کہ چاشُکءَ پجّاہ نیاراں؟
من ایشیءَچہَ ھما وھدءَ زاناں کہ اے کّبیّ بیتگءُمیتگءَ تَرّ اِتگ ءُ گیتءَ سَند اِتگ اے ھرکسی سرگواتءَگوستگ آھیءَ وتی پونز بستگ.
اے میتگءِنابودتریں مردم ھمیش انتءُھرکسءَڈوباریت.نشائی ے.گوں الکاپیں مردماں نندءُپادا کُت نکنت.شھرءِ جان بَڈءُبے سوب تریں وکیل ھمیش انت.
ایشیءَچار یار داشتگ کہ چریشاں یکےّتئ ذال انت پرندوشی کہ تو آ کھبگءِ گورا شُتگ اتئے گڈا اے تئی لوگءَ تئی زالءِ بگلءَ وپتگ ات.
ھمے آشکیانی سوبءَ دو مردمءِ دستءّ لٹّ ئے اوں وارتگ.
ھؤ من ایشیءَ شرّیءَزاناں.
قاضیءَھر دو وکیل توار جت انتءُھلوت کنانءَ گشت ئے:
گندے چہ شما یکےّ ءَاگں چہ بَلُکءَمنی بارہءَ جست کُت من شمارا درنجاں.