(گیدی کِسّو,, سے برات،،شوھازکار طارق پیشُکانی)
ھست اَت ملکے، ملک ءَ ھست اَت بادشاھے، بادشاہ ءَ سے مردیں چُکّ ھست اَت، بادشاہ ءَ وتی مَرگ ءِ وھد ءَ وتی مال ءُ دولت سئیں
 چُکّانی سر ءَ بھر کت اَنت، بادشاہ ءَ سئیں چکّاناں پنت ءُ نسیّت کت کہ منی مَرگ پد اگاں شما ھمے مال ءُ دولتانی یا دگہ جیڑھے ءِ سر ءَ مِڑ اِت ئے یا اڑ اِت ئے گڑا پلان ملک ءَ من ءَ یک بادشاہ ایں سنگتے ھست ھما شمئے فیصلہ ءَ کنت انت، بادشاہ ءَ وتی مستریں چکّ ! یک ءُ دو رند ءَ ھما بادشاہ ءِ دیوان بُرتگ اَت گوں، ھیر! بادشاہ مُرت ءُ لھتیں مُدتّ ءَ پد بادشاہ ءِ ھمے سئیں بچکّ پت ءِ مال ءُ دولتانی سر ءَ مِڑ اِت اَنت-
بادشاہ ءِ مستریں چکّ ءَ گوْشت کہ شمارا یات بیت کہ مئے پت ءَ چی گوشتگ! وھدے ما مڑ اِتیں گڑا مارا پلان بادشاہ ئے گور ءَ روگ لوٹ ایت ءُ ھما مئے فیصلہ ءَ کنت، ءُ پد ءَ من یک ءُ دو رندا پت ءِ ھمرائی ءَ ھما بادشاہ ءِ دربار ءَ شتگ آں، ھیر! سئیں برات سر ءُ دُمب بوت اَنت دیم پہ بادشاہ ءِ دربار ءَ، راہ رواجی سئیں یک ڈگارے ءِ تہ ءَ چہ سر گوْست اَنت کہ آ ڈگار یک ھُشترے ءَ مردے ءِ ڈگار چَر اتگ ات ءُ ھُشترے پد ایر ات اَنت، ھشتر ءَ مرد ءِ نازاکیں ڈگار زُرّت ءُ سُرّت ئِے وارتگ اَنت، ھیر! اے سئیں دیم ءَ روان بوت اَنت ءُ یک مردے ءَ گوں دوچار کپت اَنت، مرد ءَ جست کت کہ شما ھشترے دیستگ؟ یک براتے ءَ گوْشت تئی ھشتر پیرین ئے بوتگ؟مرد ءَ گوْشت ھو!، دومی برات ءَ گوْشت تئی ھشتر لنگے بوتگ؟ مرد ءَ گوْشت ھو!، سیمی برات ءَ گوْشت کہ تئی ھشتر چمّے ءَ کُور بوتگ؟ مرد ءَ گوْشت ھو!،، مرد ءَ پد ءَ جست کت کہ شما منی ھمے ھشتر بزاں دیستگ؟ ایشاں گوْشت انّاں ما نہ دیستگ، مرد ءَ جاھلی کت کہ چوں شما دیستگ ءُ منی ھشتر ءِ بابت ءَ دراھیں نشانیاں زان اِت؟ایشاں گوْشت ھو! ما تئی ھشتر ءِ پد ڈگارے ءِ تہ ءَ دیستگاں بلے ما تئی ھشتر نہ دیشتگ،
 بزاں نہ کن ئے ھمے جاگہ بادشاہ ءِ میتگ ات- ءُ ھشتر ءِ واھند ءَ گوْشت کہ من شمارا بادشاہ ئے گور ءَ بریں، ایشاں گوْشت کہ پرواہ نیست مئے جند ھم ھمانگور روگ ءَ بیتگ، سئیں برات ءُ ھشتر ءِ واھند بادشاہ ءِ دربار ءَ آزر بوتگ اَنت، آھاں دیست داں کچاری انت- بگر ءُ بدار انت-
 بادشاہ ءَ اے سئیناں گوْشت کہ شما شپ ءَ بہ جلّ ات ءُ سھب ءَ من شمے فیصلہ ءَ کنیں، ھشتر ءِ واھند چونکہ ھمے میتگ ءِ مردم اَت، آ وتی لوگ ءَ شُت ءُ اے سئیناں بادشاہ ئے مھمان جاہ ءَ جلّ اِت اَنت ، بادشاہ ءِ جند شپ ءَ ھمے سئینانی کوٹی ءَ ڈنّ اوشتات ءُ ایشانی گپاں ّ گوْش دارگ ءَ اَت- مستریں برات گوشگ ءَ ات,, آ بادشاہ کہ مئے پت ءِ سنگت بوتگ وَ مرتگ اے وَ بادشاہ چکّ انت- بلے شما گپّے زان اِت کہ بادشاہ ئے جند ءِ چکّ نہ انت بلکیں کُٹکے، دوھیں براتاں جست کت کہ تو چون زان ئے اے بادشاہ ءِ چکّ نہ انت ءُ کُوٹکے ؟،، برات ءَ گوْشت کہ من یک ءُ دو رند ءَ پت ءِ ھمرائی ءَ وھدے کہ بادشاہ ءِ دیوان آتکگیں ءُ بادشاہ ءِ مہمان بوتگ ئے، گڑا بادشاہ ءَ مئے ھمرائی ءَ نان وارتگ ءُ مئے کرّ ءَ وپتگ ءُ پد ءَ وت ئِے گوشتگ کہ من ءَ چکّ نہ بیت،
 بلے ایشی ءَ مارا وتی مولدانی دست ءَ داتگ ءُ مئے کرّ ءَ ھم نہ یتکگ، ھیر!
 سھب بیت ءُ پد ءَ بادشاہ ءِ دربار لگّ ات گڑا بادشاہ ءَ ھُشتر ءِ واھند ءَ را گوْشت وتی گپّاں بہ جَن، ھُشتر ءِ واھند ءَ گوْشت کہ بادشاہ سلامت! ایشاں منی ھشتر دُزّ اتگ ءُ بُرتگ چیاکہ اے زان اَنت کہ منی ھشتر پیر بوتگ، لنگ بوتگ ءُ چمّے ءَ کُور بوتگ، بلے ایشاں گوْشت بادشاہ سلامت ما اے مرد ءِ ھشتر نہ دیستگ،، بادشاہ ءَ گوْشت گڑا شما چون زانتگ کہ ھشتر پیر بوتگ؟ براتے ءَ گوْشت واجہ! من ڈگار ءِ کاہ دیستگ آں کہ ڈگار ءَ ڈڈّیں ءُ نرمیں کاہ پِر بیتگ بلے ھشتر ءَ چونکہ ڈڈیں کاہ یلہ داتگ اَنت ءُ نرمیں کاہ وارتگ اَنت گڑا من زانیں کہ ھُشتر پیر بوتگ،،
 بادشاہ ءَ جست کت شما چون زانتگ کہ ھُشتر لنگے بوتگ؟ دومی برات ءَ گوْشت من زانیں کہ ھما ھشتر لنگ بہ بیت گڑا آ وتی پُشتی پاد ءَ دیم ءِ پاد ءِ نزیک ءَ کاریت ءُ کدم جنان بیت، من ھُشتر ءِ پد نیستگ آں،،
 بادشاہ ءَ گوْشت شر انت- شما چون زانتگ کہ ھشتر چمّے ءَ کور بوتگ؟ سیمی برات ءَ پسّو دات بادشاہ سلامت! ھشتر ءَ ڈگار ءِ یک لمُبے ءِ بزاں یک نیمگے ءِ کاہ وران کتگ اَنت ءُ دومی نیمگ ءِ یلہ دیان کتگ انت- گڑا من سرپد بوتگ آں کہ ھشتر کورے بوتگ،،
 بادشاہ ءَ ھشتر ءِ واھند ءَ گوْشت اے سئیں راست گشگ ءَ انت- ءُ چو بوت کنت، تو برو دگہ نیمگے ءَ وتی ھشتر ءَ شوھاز بہ کن، پد ءَ بادشاہ ءَ دیوان ئے ھلاس بوھگ ءِ جار ئِے جت ءُ مردم شُت اَنت ءُ ھمے سئیں برات ئِے جست کت اَنت کہ دوشی من شمئے کوٹی یے ڈنّ ءَ چہ شمئے گوشدارونک بوتگ آں کہ شما گوشتگ من بادشاہ ئے اسلی چکّ نیاں بزاں من کُوٹکے آں، مستریں برات ءَ گوْشت بادشاہ سلامت من ءَ پھل بکن بلے من ھر وھدے کہ وتی پت ءِ ھمرائی ءَ تئی پت ءِ چارگ ءَ آتکگ ایں گڑا تئی پت ءَ مئے باز ھزمت کتگ ءُ مئے ھورے ءَ نان وارتگ ءُ مئے کرّ ءَ وپتگ بلے چوں کہ تو مارا یلہ دات ءُ وت مئے نزیک ءَ نہ یتک ئے ءُ پد ءَ تئی پت ءَ ھبر ھبر ءَ گوشتگ کہ من ءَ چکّ نہ بیت پمیشکا من زانتگ کہ ترا تئی پت ءِ ھون مان نیست اَنت،،
 بادشاہ ءَ گوْشت شما کمُک ودار بہ کن اِت من انّوں کایاں بادشاہ شُت وتی مات ئِے چہ گُٹّ گپت ءَ جست ئِے کت, امّاں من وتی پت ءِ چکّ نیاں بزاں من کُوٹکے ءَ آن؟ مات ءَ گوْشت ناں منی چکّ تو وتی پت ءِ چکّ ئے؟ بادشاہ ءَ گوْشت بچار! منی مات راست ءُ تچکیں ھبر ءَ بہ گش،، مات لگّ اِت گریوگ ءَ ءُ گوْشت ئِے ھو! منی چکّ تئی پت ءَ چکّ نہ بوتگ ءُ من چارتگ کہ مئے مال ءُ دولت تئی پت ءَ چہ رند گار ءُ بیگواہ بنت پمیشکا من اے ردی کتگ،،
 بادشاہ شت ھما چاریں براتانی گور ءَ ءُ گوْشت ئِے من شمئے فیصلہ ءَ کت نہ کن آں بلکیں من شمے کار دار اوں وھدے کہ من ءَ کارے کپ ایت گڑا من وت شمے گور ءَ کایاں-