آزمانکّار: منیر مومن
 “امانت”
 دوشی من بے وهدءَ گِسءَ واتر بوتگ اِت آں. پمشکہ وهدے آۂیءَ منا چہ وابءَ پاد کت تہ من پہ هزار جنجال وتی متّاچ چراۂیءِ گوناپءَ گیشینت اَنت ءُ جُست کُت”زاناں بےوهد اِنت…….؟”
 ” تو منی سررَند ءُ آدینکاں پرچا چیر د ۂے …….؟” آۂی ءَ پسّہ دات ءُ گوں لنکُکاں سرءَ رَندانءَ ڈنّءَ دراتک.
چَندے ساهت اَنچو واب ءُآگاهیءِ نیامءَ گْوستءُ چِدءُ رند من هم پاداتک ءَ ڈنّءَ شُت آں. ما دوۂیں کہ دیم پہ دیم نِشتیں، آۂیءَ پُرس اِت”مرچاں مردم ترا روک روکءَ پرچا چار انت……؟”
 من گُشت کہ “مردم منی تہا تۂی گاریں سررند ءُ آدینکانی شوهازیگ اَنت پمشکہ” آۂیءَ گوں وتی مِیداں لۂیب کنانءَ درّاۂینت”اگاں تو منی لنکُکاں چیر بدی ۂے کڈا چوں بیت.”
 ءُ من پدا لوگءَ پُترِتاں………..
گوں گلاب غالب بلوچ ءِ منہ واری ءَ