دار ءِ اپس ءِ “نُنک”
مومن مزار
مرچاں منی موسم دگہ وڑ انت گُش ئے ابید چہ کسہ ءِ وانگ ءَ دگہ چیزے ءِ وانگ لذت ءُ کرار نہ دنت۔
ھمے لذت ءِ شوھاز ءَ من سرجن آں کہ کجا ءُ کجام وڑا دست کپیت۔
داں سر اوں گوں ڈاکٹر ناگمان ءِ آزمانکانی کتاب”دار ءِ اپس” ءَ کپت۔
اے کتاب اولی رند ءَ 2003ءچاپ بوتگ ءُ دومی رند ءَ نومبر2012 ء شہ “بلوچی ادبی مجلس” ءِ نیمگ ءَ چاپ ءُ شنگ بوتگ ءُ ایشی ءِ تہ ءَ کُلّی درست 20 آزمانک مان انت کہ نام اِیش اَنت۔
منزل،تلک،بَل ءِ بس،واھگ ءِ آس،جلیں نیم روچ ءِ مسافر،شکار،شانداریں ماڑی،منزل پہ منزل،اسرار،پیرک ءُ نماسگ،سُہر ءِ ھار،شہمات،ھورکیں بوتل،کچک،ماہ پرچا ڈولدار انت،نابود،چپسوک،نُنک،گوات ءُ دار ءِ اَپس۔
کتاب ءِ جند سرجمی ءَ 175تاکدیم اِنت۔
چونائی ءَ من اے کتاب دو سال ساری ءَ ونتگ اَت بلے مرچی ایشی ءِ زورگ ءَ گوں دل ءَ گُشت ایوک ءَآزمانک “نُنک” ءَ بوان آں کہ ایشی ءَ منی سرا انچیں سانے دَور داتگ، من بئے ایشی ءِ کسّہ ءَ بے ھال کُت نہ کناں۔
آزمانک”نُنک” درستی ءَ ھپت تاکدیم انت کہ کتاب ءِ تہ 154 ءَ بگر تاں 160 ءَ روت ءُ آسر بیت۔
ایشی ءِ کارست سئے اَنت یکے مرد انت،دومی جنین انت ءُ سیمی ایشانی نُنک اِنت ءُ کسّہ گوں ھمیشاں دیم ءَ رواں کنت۔
ھیر من “نُنک” ءَ واناں بوت آں بلے اے کسّہ ءِ نبشتہ کنگ ءَ ناگمان ءَ کمال کُتگ،ایشی ءِ تکنیک بیانیہ اِنت ءُ ھواریں رنگ ءَ اگاں چارگ بہ بیت تہ ایشی ءِ تہ برے دگہ ھم تکنیک گندگ ءَ کیت۔
من اےواستہ گُشت کہ ناگمان ءَ کمال کُتگ کہ ایشی ءِ زبان کارستانی مارشت ءَ چہ چکار اِنت۔ ھما ڈول ءُ رنگیں ایونٹے دیم ءَ کیت سرجمی ءَ ھما رنگ ءَ وانوک ءِ دیم ءَ گوں وتی زبان ءَ کیت۔
ھاسیں وڑے ءَ مات ءُ زہگ ءِ مہر ادا انچو پیش دارگ بوتگ کہ نُنک ءِ مرگ ءِ جتائی ءَ پد آئی ءِ مات ءِ ھوش انگت ءَ گوں وتی نُنک ءَ بیت ءُ اے کیفیت وانوک ءَ را جیڑگ ءَ پرمان کنت کہ وانوک ءِ ارس شیپ گر اَنت۔
ھمے وڑا کارست مردین ءِ جاور ءِ سرا وانوک ءَ را بزگ بیت کہ آئی ءِ جن پیشی وڑا کمار نہ کنت ئے ءُ گوں وتی نُنک ءَ دائم ءَ گلائش اِنت کہ آئی ءِ مرد ھمے گندیت تہ چوشیں ھور ءِ موسم وھدے بوتگ گڑا ساری ءَ من ءُ منی جن چوں وش بند ءُ گلائش بوتگاں، یکے دومی ءَ را مہر داتگ ءُ چُک اِتگ۔ بلے مرچاں باج نُنک ءَ بُرتگ کہ ھمے گودان ساری ءَ من دپ ءَ کرتگ اَنت ءُ نوں ایشانی عیش ءَ نُنک کنگ ءَ اِنت ۔
انوں نُنک ءِ وانگ ءَ پد ما ھمے گُشت کناں کہ ناگمان ءَ شوکیں کسہ یے دیم ءَ آورتگ چوناہا ھرچ مردم ءِ گور ءَ کسہ ھست بلے ھرچ مردم ساچشت کار نہ بیت ءُ وتی کسّہ ءَ را ساچشتی حساب ءَ دیم ءَ آورت نہ کنت۔
اے آزمانک ھم انچیں کسّہے کہ ما ایشی ءَ را واقعاتی گُشت کنیں۔ بلے ایشی ءَ را آزمانک ءِ کالب ءَ دیم ءَ آرگ ءَ ناگمان سوبمند بوتگ ءُ اے یک شریں سپتے پہ شریں نبشتہ کارے ءِ زانگ ءَ ۔
( اے چمشانک تاکبند” دْرد” ءِ 21 نمبرءَ چاپ بوتگ)