دستونک
تئی هیالانی تہ ءَ هوش کجا چارگی اِنت،
من وَ ٹاهیناں وتا کودکیں دل دارگی اِنت.
ما جنکانی همے وش هبری هیل نروت،
چو نزانتگ کہ چہ جو ءَ گسءَ آپ آرگی اِنت.
ریزه ریزه کتگ امروز ءِ منءَ کوهیں گماں،
هیرتیں بالاد من ءَ سرجم ءَ نزّآرگی انت.
ساهتے کایاں بلے چک ءُ پداں ترس پہ لرز،
تو کس ءَ مان نیارئے منی دِلوارگی اِنت.
گم پہ دمبرتگیں دیدوکاں من ءَ شات نبیت،
دل منی زانت دل ءِ درد کجا مارگی انت.
کترهے هم دل ءِ ناجوڈی ءَ بے هال مبو،
مهر ءِ نادراه ترا روچ داں شپ نارگی اِنت.
تو وتی منّ ءَ وتا ونتگیں شیرے لیک ئے،
کازی دنیا ءِ نہ پَهمگ تئی بےچارگی اِنت.