امّاں او امّاں
نبشتہ کار: کندیل بلوچ
منءَ ھما وھد سک گیر کاینت وھدے من گرئیت، تو منءَ چَہ گوازگ ءَ کش ات، ھنجا کرت ءُ منءَ میچینت. ءُ پدا تہ منءَ گوازگ ءَ کرت ءُ لو لی دات ـ داں پاسے ءَ پد من واہ ءُ زاری کرت ، بزاں کہ اے وھد ءَ سک شپ سرد انت پرچا کہ زمِستانی شپ انت مردم آچانی ( آسانی) سرءَ بد انت ـ گڑا تہ منءَ چہ گوازگ ءَ کش ات ،منی ریلی ءُ لینگلڑ تر ات انت ـ تہ منی لینگلڑ کش اتنت دگہ گورءَ دات ءُ وتی نپاد منی گوازگ ءِ تہ ءَ تالان کرت ـ
تو ھما کڈک ءِ تہ ءِ چیرگیج ءِ سرءَوتی بالشت بزان کہ سر جاہ ایر کرت ءُ وپت ئے ـ ھمے واری ءُ بزگی ات ، دگہ نپاد نیست ات کہ تہ دگرے بُزرت ایں ءُ بوپتین ئےـ
ءُ پدا من گریت تہ گوازگ چنڈینت گوں وتی پُر مِھریں لولی ءُ نازینکاں کہ
منی بچ زوت رودیت ءُ مزن بیت
پہ وتی راج ءَ کوہ مزارے بیت
نازیناں وتی بچ ءَ را
من نازینان وتی پل ءَ را
منی بچیگ وانیت نر مزارے بیت
وتی مات ءُ پت ءِ پیری ئے ھساے بیت
ھو اما ں منءَ سجا یات انت کہ تو چے چے گشتگ ـ
اماں منءَ اے ھم یات انت، وھدے منءَ سئے سال ات کہ تہ منءَ یل دات، بلے اما تو منءَ پرچہ یلہ دات؟
تو منءَ دوست نہ داشت زاناں؟ بلکن ھمیگیا تو منءَ یل کرت کہ من کَسان اتاں؟
اماں تو منءَ سک گیر کائے، کجام وھد ءَ ترا یات کناں گڑا اے کوہ ءِ چمگ ہورک بنت چہ بازیں گریوگ ءَ ـ
جی منی اما ں تو ھرچ وابے دیستگ تئی واب ءَ الم سرجم کنگ ءِ جُھد ءَ کناں ـ تو اے ھم گشت کہ منی بچیگ مزن بیت ءُ شریں انسانے جوڑ بیت پدا وھدے اپسر ے بیت ءُ آئی ءِ اولی ماہ ءِ پگار ءَ ھیرات بکن ات ـ
ھو منی دل ءِ پل تئی اے واب ءَ ھم پورا کناں اگا اللا ءَ وتی امانت نہ بُرت ـ
دریگتین تو وتی چماں اے واب سرجم بوگ ءَ بہ دیست ایناں! اماں منءَ پھِل بکن کہ من تئی پیری ءِ ھسا نہ بوتاں پرچا کہ تہ منءَ چہ وتی ورنائی ءَ یل کرتءُشت ئےـ
اماں او اماں! تئی بچیگ مرچی گپے کنت شری ءَ گوشے بدار، تئی لاڈوکیں بچ تئی پیری ءِ ھسا بوتے نہ کرت بلے تئی اما ںءِ پیری ءِ ھسا الم ءَبیت ـ