دِل گوں نیمگے گاراِنت تئی گمانی آتراپ ءَ
چون وتا بشوھازاں موسمانی آتراپ ءَ
سَال ءُ سِم بَدل بوتاں ،مَٹ اِتنت حیال ءُ دَر
اَنگت ءَ نیاں مُھکم حاجتانی آتراپ ءَ
چہ وتی کہ کَدّ ءَ ہم گیش بَاں گوں اَرماناں
آ کائیں بہ بیت سَرپد ساھگانی آتراپ ءَ
پہ ترا گُشے دُنیا چو بَہارے ءَ سَبزیں
بیا بِدے نُوں مانائے اِے دِلانی آتراپ ءَ
زِندگی ءِ ہرگام ءَ نوکیں لِزّتے گون اِنت
دَر کَن شرّی ءَ جِند ءَ چہ بَدانی آتراپ ءَ
یَات تئی گُشئے شئیراں زیمرے اڑیناں کَنت
رَنگ لَبز رودین اَنت کاگدانی آتراپ ءَ
تو ثناؔء پہ یَکّے ءَ دیریں گوں وَتا رھن ءِ
بِل یل ءَ کَن چَمّانی نیّتانی آتراپ ءَ
ثناءحمؔزہ