من زالبولیں نبشتہ کارے آں #
من زالبولیں نبشتہ کارے آں ،هؤ من وتی ماتی زبانءِ زالبولیں نبشتہ
کارے آں کہ پرے هالا آں، گندگءَ وا منی ند آجو اِنت بلئے منی لنکک سرپداں کہ من کجا چہ بستگ آں،
اے گپ راستے کہ من نبشتہ کناں بلئے دلءِ تبءَ اِناں…………….
کہ منی پت منی برات منی کٹمءِ ازتءِ کیسگ ٹنگ بیت
ءُ آهانی گیرت روب مزن شانی چو ریجوکی چار آنہ ءُ هشت آنہانی وڑا رچان بنت ءُ هاکاں گوں هوار بنت، پدا منی سانگءِ لوٹگءَ اوں کس نئیت کہ اے جنک شریں جنکے نہ اِنت، اشیءِ گمان چو شترانکوئے وڑا شتریت،
منی چاگرد منءَ امریتا پریتمءِ وڑا نبشتہ کنگءَ مکن کنت ءُ داریت،
من عصمت چغتائیءِ وڑا وتی ندءِ لہلہکءَ کش اِت نکناں،
منی دست گوں ریزاں بستگاں کہ من هندوستانءِ تلسی داس بالاچءِ وڑا وتی هیالاں مریچاں،
من پروین شاکرئے رنگءَ لبزاں بہ کتاراں منی برات منءَ گوں وتی سیادیءَ سند اَنت،
من اگن نبشتہ کناں پمن گیشاں چہ گیش سئے بن گپ ءُ سرهالاں، گریبی ءُ گژنگیءِ بن گپ، دودءُ ربیدگءِ بُن گپ، یا کہ لهتیں جنگولیں بامرد بنازیناں ، چدو آ دیم منی دیما دیوالءِ چین سُرپ مان ریتکگ ءُ بستگ،
هبر دار اگں من سیکسءِ سرا یک لبزے نبشتہ کت، هبردار اگن من دگہ شترتگیں لبزے نبشتہ کت، چیاکہ آ دگہ بن گپ ءُ سرهال مردیناں ٹیکہ زرتگ آں،
من یک زالبول ءُ جنکے آں من حدءِ توکءَ بباں،
برے برے من جیڑاں منءَ منی برات پرچہ چو گشیت کہ زیتون همیش انت تو وا نبشتہ کنگائے مئے ازتءِ هیالا بدار،
پدا من کہ ایوک باں منی باتنء نبشتہ کارِ گریت کہ زالبولءِ ند زاناں دلوتے کہ اشکیل کنگ بوتگ ، یا منی براتانی ازت زاناں نوک زرتگیں گرانڈے ءُ گٹورے
کہ کمپانءَ چہ ڈن روت گار بیت،
اے وا سئے بن گپ بوتاں من چو جوهان مشیں گوکءِ وڑا وتی ندءَ همے سئیں بن گپ ءُ سرهلانی گولائیءَ بہ چکریناں،
آ کہ ندکارے آ کہ ندءَ دستءَ کنت تیوگیں دگنیا آئیءِ میتگ ءُ بازار اِنت، ندکارءِ ند چو بالی مرغءَ انت کہ آ توری روچ دراتکءَ نندیت شر کہ روچ ایرهتءَ ، زربارا نندیت شر یا گوریچانءَ ،ءُ چدو آدیم اوں یک گپے است آ گپ ایش اِنت کہ ندکار ایوکءَ ندکار گشگ بیت آ نہ بچکیں ندکار گشگ بیت ناں جنکے،
مئے مردم کدی سرپد بنت کہ آ نبشتہ کار ءِ وجود مارگ بیت گندگ نہ بیت، نبشتہ کار مردمءِ توکءِ مردم اِنت آئیءِ جند نہ اِنت، مئے مردم پرچہ سرپد نہ بنت کہ اردوئے شرابی دستونکانی نامدار تریں نبشتہ کار ریاض خیرآبادیءَ داں مرتگ شتگ شراب ءِ جند بوهـ نہ چتگ،بلئے آئیءِ دستونکاں بچار آئیءِ دستونکانی همک جتک گشءِ شراباں گوں پِر جتگ گندئے انچو گوانڈو ٹونساں گوں چاه ءَ پِرجناں ورنت،
اے وا زلمے ءُ بلاهیں زلمے منی گناه همیش انت کہ من جنک ءُ زالبولے آں،
اگن منی جند شما بستگ بلئے منی هیال وا آجو اِنت،
اے بازار اے میتگ ءِ چیریں درد ءُ مونج چو سیکارچءُ گرزا بنت منی ٹیلگاں چہ بُنءَ کش اَنت ءُ نہال کناں، اگن من اشاں نبشتہ مکناں،
بزاں منی میار همیش انت کہ من جنکے آں، من مردےءِ جن بہ باں هروهدا وتارا چو نواب باهیانءِ دهکان ، دهکان سوالیءِ مادیانءَ بہ سینگاراں پل ءُ شوشنگ بکناں داں منی لوگ واجہ شپءِ نسپءَ گوں شرابءِ مرانٹیں بوهءَ بئیت ءُ چو چناه ءُ کاجاهءِ پیما منءَ دانگ دانگءَ وتی زردیں دنتانانی چیرا دور بدنت ءُ ژیرت ژیرتءَ بوارت،
من پرچہ گنجاتونءِ کسہ ءَ نبشتہ مکناں کہ کجام غم آرا کهبگی پرماهیت ءُ آ دراهیں روچ بازارا یک پادا گولیت، آ کجام درد انت کہ آئیءِ پاداں آٹیگ بکشیت،
من پرچہ زلیہءِ غم ءَ نبشتہ مکناں کہ آئیءِ اُمبر پنجاه سال انت آئیءِ نازاکیں جوانی رمیزانی دپءَ پرے گپءَ دور دئیگ بوتگ کہ ترا پہ سانگ آروکیں بچکاں نزوریں رگ مان بوتگ ، آئیءِ هدامرزی ایں جوانیءِ پُرسءَ من پرچہ وتی ندءَ مگریواهیناں، من وا زالبولے آں زالبولے کہ زالبولءِ غمءَ مزانت گڈا کئے غنی پرواز ـــــ ناگمان ءُ حنیف شریفے بزاناں، من گشاں مردین نبشتہ کار وتی سرا گوں سنگاں بجنت زالبولی چیریں راز ءُ اسراراں سرپد بوت نکنت؟
من پرچہ سنجیءِ هلاهوشاں نبشتہ مکناں کہ هرشپ آ چو بے کدیم ءُ کاهیں بُزءِ پیما پلینگیت بلئے آئیءِ مرد وتارا بچک بازے کنت گوں گوانڈواں سرءُ چیر اِنت،
من پرچہ بزگیں آمنہءِ غمءَ بے غم بباں کہ گندگءَ آ تیوگیں جنینے آئیءَ سانگ ءُ سور کتگ بلئے جنینی اعضاها چہ زبہر اِنت، ءُ آرا داں زندگیں چُک بوت نکنت، ءُ چدومستریں گپ ایش اِنت کہ آئیءِ گیرتمندیں مرد چوں وتی گزرانءَ کنت،
من پرچہ داشتہیں تاجیءَ چہ شموشکار بباں کہ زنڈیں واجہ کارےءِ لوگءَ داشتہی کنت ءُ همے کہ شپءَ آ کاراں هلاس کنت ءُ لوگءَ رواگی بیت واجہ ءِ مزن گردنیں چُک آئیءَ گرنت ءُ آئیءِ آنجگءَ سد ٹکر کن انت آ پہ وتی چورهیں چکاں مجبور انت سهبءَ پدا کارا کئیت،
من پرچہ شست سالی پیریں سمینءِ اے کرداں نبشتہ مکناں کہ گوانڈو ساپیں بچکاں زرءُ کلدار دنتءُ لوٹاهینی ءُ هری ءُ اسپی کنت کہ آئیءِ دلا آئیءِ پیریں مرد جلب هری ڈونڈءِ بوهءَ کنت،
من بی بی زرنازءِ دوتل ءُ دو پوستی آں چون نبشتہ مکناں کہ وتارا مزنیں شرزات بی بی ءُ بانکے کنت قرآنءِ وانگءَ سیر نہ کنت کمپانءَ چہ ڈن وتارا انچو موجر کنت ءُ برکہ ءَ مانپوشیت گش ءِ پیگمبرےءِ جنین انت بلئے هپتگ ءُ چارشمبئے شپءَ وتی لوگءِ دیمءِ باگءِ تہا وش شکریں مچانی بُنءَ داں فجرئے بانگ وتی مزن پشتیں دهکان لہدادءِ بگلءَ اِنت کہ منی مرد بیمار جانے آئیءِ چراگءِ وٹ کسان انت گیشیں روژنائی نہ دنت،
بلئے اگن من چشیں کسہاں نبشتہ بکناں منی وانوک منءَ شریں چمے نچاراں چیاکہ وانوکانی معنا ءُ منی براتانی معنا یک اِنت کل یکیں چاگردءَ ساه کش اَنت، ایوکءَ اشانی جیڑگانی کشک دگر انت،
من کہ زالبولی چشیں کسہ نبشتہ بکناں پدا وانوک منی باروا انچو جست کناں پورا منءَ اشانی وام پر،
زیتون کجا نشتگ، کئی گهار انت، کجام کٹم ءَ گوں سیادی داریت، سورے کتگ نہ کتگ، اسپیتے سبزے سیاهے، برزینے پٹاکینے، لاگریں زنڈ اِنت،
چدو پد کہ هرکس منءَ پدا جستے کنت هبرے کنت یا من جستے کناں، گڈا منی گپ اے وڑا بنت، آں برات، هؤ برات، اے وڑیں برات،
اے برات ءِ لبز منی دپءِ پلو بیت گندئے پیشی جنیناں پلو پونزا کتگ،
بلئے من وتی باتنءَ زاناں کہ منی دپءِ لبز اوں بندیگ کنگ بوتگ آں،
اے براتءِ لبز منی ازت داریءِ سرٹیفیکٹ بیت، بزاں من دل شترتگیں جنکے نہ آں، اے نوں چاگردے ؟
منی برات برے برے لوگءَ اے سؤتءَ دپءَ کنت شیزاریت کہ ” ما گیرتءِ شیر متکگ،
دل گشیت بدلا تو اوں اے بتلا دپءَ کن ءُ شیزار کہ” بگائے دست گہارا رسیت”
“هلاس”
گُلام بلوچ // تُربت