۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ شریف مومؔن
اے منی مھر ءِ زمین ءِ کسّہ اِنت
گُنگیں ارواھاں زُبانے بکش اِتگ
تْراولیں پندانی ھوشامیں دگاں
دْراھیں بازار ءِ چراگوں مُرتگ اَنت
زاپرانیں ھاک ءِ اُوست ءَ دلجماں
دیدگیں ساھاں، کپن دوتکہ وتی
زندہاتی دل تہ ءَ چہ مُرتگ اَنت
مانشیں چیدگ اِد ءَ پش کپتگ اَنت
انگریں مارشت ءِ گیابان ءَ منی
کُنٹگاں پُلّانی بالاد سُمب اِتگ
گریتگیں چّمانی کِشکاں پدّر اِنت
واھگ ءِ دریا بلاھاں تِنگ اِتگ
تلوسیت دل پہ گُلابیں نوبتے
کرگزیں اِستال دوشی کپتگ اَنت
کَے بزانت باریں کُجانگو اِمبری
چاکر ءِ مَکراں داں اَھدے یات کنت
پندلاں سازین ، سازیت اَھمکیں
جاڑو ءَ رھنیں پہ کْولے آس دنت
شئے مُرید ءِ دست ءِ دشتار ءَ پُلیت
اے منی مھر ءِ زمین ءِ کسّہ اِنت
ھر گْور ءَ ایمّان مُرتہ ھر کسی
ھر گْور ءَ انسان بے کدر اِنت اِد ءَ
زندگی دردانی پُشت ءَ چیّولیت
نوبت ءِ ھمساہگ ءَ مارا جتگ
بے ملامت جند ءِ ہنکین ءَ گُش ئے
مئے شریش ءِ شاہ ءُ لمبانی سرا
شانتُلے مرچاں نَئیت کوکو نہ کنت
کربلا اِیں اَھد ءِ چاگرد ءِ درا
آہ ءُ زاری رُستہ اَنچو ساہگاں
شپ درآمد، روچ مُرتہ چہ اَزل
رنگ ءُ دروشم مٹّ اِتہ بنیادم ءِ
کس منی لھڑیں دل ءِ ھال ءَ نہ گیپت۔