منی رو دپتر ءَ نام نیست
18 ستمبر 2020
چندن ساچ
(منیر مومن)
مردم گوں وت ءَ ہر وڑیں گپ جت کنت۔ ہر رنگ ءَ جیڑ ات ہم کنت۔ برے برے تہنا کہ گَشت ءَ در کایاں، گڑا ہر رنگ ءَ جیڑاں۔ ہمے جیڑگانی تہا شعرے شعرے ہم کیت۔ بگندئے اے شعر ءِ معنا آ مہ بیت کہ چد ءُ پیسر منی کِرّا بوتگ۔ پرچا کہ آ وہد ءَ منی موسم دگہ بوتگ انت ءُ اے ساعت ءَ کہ من تہنایاں منی موسم دگرے۔۔۔۔ چونا ءَ مزنیں شعر وتی معنا ءَ موسم ءِ ہمراہی ءَ یا وہد ءِ ہمراہی ءَ بدل کنت۔۔۔۔ منیر مومن چہ ہما شاعران انت کہ آئی ءِ شعر وہد ءُ موسم ءِ ہمراہی ءَ وتی معنایاں بدل کن انت۔
کوش انت۔ من تہنایاں۔ ناشناسیں مردمانی تہا سر سر جناناں۔ من ءَ ہچ جاہ ءَ رؤگی نہ انت۔ بلے رؤگی انت ہم۔۔۔ بتی روک اتنت۔ اگاں اے بتی روک مہ بوتیناں وشتر ات۔
من ءَ قدرتی ندارگ ہما وہد ءَ دوست بنت کہ انسان ءِ زور ہوار کتگیں رنگ اش مان مہ بیت۔۔۔۔ من یک روچے گُرانی ءِ کہیر ءِ چارگ ءَ کہ شتاں، گڑا کہیر ءِ جہل ءَ کسانیں دیوالے بستگ ات۔ ہمے دیوال ءَ کہ منی چم کپت انت من ءَ سک بد اتک۔۔۔۔۔ قدرتی ندارگاں بِل ات کہ قدرتی ندارگانی رنگ ءَ جننت۔ اگاں شمارا دل نہ مَرینیت گڑا اے کہیر پَلّے ءَ بکتیں۔۔۔۔۔۔۔ گیشی کنگ ہچ جاہ ءَ وش نہ انت۔۔۔
من ءَ ہما شعر دوست بیت کہ وانگ ءِ وہد ءَ گمان مہ بیت کہ اے شعر ءِ تہا اے اے لبز پہ زور آرگ بوتگ انت۔ لبزانی زور آرگ ءَ شاعر شوقیں ڈائیلاگ جت کنت بلے شوقیں ڈائیلاگ وَ شعر ءِ جاہ ءَ گپت نہ کنت ناں۔۔۔۔ منیر مومن زور شاعری نہ کنت۔ پمیشکا زیبائیں شعر گشیت۔
من شعر ءَ چو نگدکارانی وڑا نہ چاراں۔ پرچا کہ نگد ءِ حساب ءَ اگاں شعر ءَ بچاراں گڑا من شعر ءِ لذت ءَ چہ زبہر باں۔۔۔ شعر ءِ لذت ءَ کہ زبہر بہ باں گڑا شعر ءِ معنا چو ہما جنین آدم ءَ بیت کہ مردینے ءَ زر داتگ ءُ پہ وتی آس ءِ توسگ ءَ ہوٹلے ءَ آؤرتگ۔۔۔۔۔ چوشی ءَ وشی نیست۔۔۔
من منیر مومن ءِ شعراں وہد ءُ موسم ءِ حساب ءَ واناں۔ لذت ءَ گران اش۔۔۔ شرّیں شعر ہما انت کہ تو آئی ءِ وانگ ءَ پد پدا ہما مردم مہ بئے کہ شعر ءِ وانگ ءَ چہ پیسر بوتگ ئے۔۔۔۔
مروچی من ءَ منیر ءِ اے شعر یات اتک انت ءُ من پدا ہمے شعرانی دنیا ءَ ایر کپتان ءُ لبجان بوتاں ءُ پدا سر باریں کجا کپت۔۔۔۔۔
عشق راہے کہ دلاں تراول کنت
ہرچی دیستہ اے مہیم ءَ بس انت
چنچو کارست انت کہ من ءَ ہمے شعر ءِ وانگ ءَ پد یات کایاں۔ اپریل ءِ ماہ نوں ہلاسی ءِ جار ءَ جنئگ ءَ انت۔۔۔۔ شیر گرم ءِ وہد انت۔۔۔ شریش ءِ بزیں ساہگ ءَ کسے ءَ سیاہیں دوچی ئیں پَشکے گورا اِنت ءُ آدینکے ءِ دیما نشتگ ءُ وتی چماں چارگ ءَ انت۔۔۔ انچو اسپیتیں کروسے کیت بانگے دنت ءُ آ پچ لرزیت۔۔۔ آئی ءِ پچ لرزگ ءَ گوں من ہم پچ لرزاں۔۔۔ کج انت۔۔۔ تاکریچ ءِ موسم اتکگ۔۔۔ شریش ءَ وتی زردیں تاک دَور داتگ انت۔۔۔۔ کروس ءِ پُٹ ہم رتکگ انت۔۔۔ من کہ شریش ءِ چیر ءَ سر باں۔۔۔ گنداں سرومہ دانے کپتگ۔۔۔۔ بلے سرومہ دان ءَ سرومگ مان نیست۔۔۔۔
عشق راہے کہ دلاں تراول کنت
ہرچی دیستہ اے مہیم ءَ بس انت
من کالجے ءِ دپ ءَ اوشتاتگاں۔ کسے کیت۔ آئی ءِ دیم بستگ۔ اسپیتیں بوٹ ئِے پاد ءَ انت۔۔ اسمارٹیں کاڑے۔۔۔ سبزیں پیشانی ءِ ہید نوکی در اتکگ انت۔ آ من ءَ دو کتاب دست ءَ دنت ءُ گشیت۔۔۔ وش انت ہو۔۔۔ منی ہمراہ اوشتاتگ انت۔۔۔ آ روڈ ءَ پار کنت۔۔۔ من اوشتاں۔۔ آ چک جنت۔۔۔ منی بے تاہیری گیش بیت۔۔۔
پدا آ گاڑیانی ہِیرّ ءُ ہارانی تہا گار بیت۔۔۔ من ہم راہ کپاں۔۔۔ پدا مزنیں مدتے ءَ پد ما کہ دوچار کپیں مارا وہد ءَ درآمد کتگ۔ من ءُ دگہ درآمدیں مردکایے نشتگیں۔۔۔ آ مرد سک بکواس کنگ ءَ انت۔ من زاناں کہ بکواس ءَ انت بلے من آئی ءِ گپاں انچو گوش دارگ ءَ یاں کہ آئی ءَ گمان ہم نہ بیت کہ بکواس کنگ ءَ انت۔۔۔۔ اناگہ ءَ پُشت ءَ چک جناں۔۔۔ داں ہما سبز پیشانی انت کہ نشتگ۔۔۔ آ من ءَ گندیت اجکہ بیت۔۔۔ اے ادا چوں اتکگ۔۔۔۔ من انچو پاد کایاں۔۔۔۔ وتی بیگ ءَ بڈ ءَ کناں۔۔۔ بیگ ءِ تہا ناولے مان انت۔۔۔۔ دگہ ہچ ئِے مان نیست۔۔۔۔ من پروگرام ءِ جاہ ءَ چہ درکایاں۔۔۔ روان ءُ روڈ ءِ سرا اوشتاں۔۔۔ من ءَ انچو گمان بیت کہ من یک انچیں مردمے آں، آئی ءَ وتی لوگ گوں واباں بن داتگ ءُ وت ایوک ءُ تہنا یک انچیں راہے ءَ اوشتاتگ کہ اودا سد سال بیت کسے نہ گوستگ۔۔۔۔ ابیتکی منی بالاد ءَ انچو ایر کپان انت کہ منی جند ءَ ہم سما بوہگ ءَ انت کہ من سک زرد تَرّاناں۔۔۔۔
انچو لین رؤنت۔۔۔۔ کسہانی زمانگ ءَ ہم گوں وت برنت گوں۔۔۔۔ ءُ من پدا اے شعر ءَ وش گٹی ءَ گشاں بان ءُ تہاریں دمکے ءَ پُتراں۔۔۔
اے درد ءِ آس کئے ءَ روک کتگ دل ءِ جان ءَ
داں تو نیائے زمستان نہ بیت زمستان ءَ
تئی مہر ءِ کیف سُرینیت جنگل ءِ درچکاں
کہ انچو مکتبی واناں قرآن لُڈان ءَ