مئے شاعری کُجا سر اِنت؟
 اِسحا ق خاموش
اے دُنیا ءِ رنگ ءُ بُوھانی تہا زِند ھمینچو دْروشمانی تہا بَہر اِنت کہ ھِسابی نہ اِنت۔بلئے اے کُلّیں رنگ ءُ دْروشمانی تہا بنی آدم کجام ناں کُجام وڑے ءَ دْروشم ءَ وت ءَ سہرا کنت۔وتی ھیالانی درانگازی ءَ کنت، وتی بُودِشتاں دیما کاریت۔
 شاعری بنیادم ءِ تہی مارشِتانی درانگازی ءِ یک انچیں درشاندابے کہ ایشی ءِ راجدپتر(تاریخ) چہ بنیادم ءِ جند ءِ راجدپتر ءِ اُمر ءَ کستر نہ اِنت۔ما اے گپّ ءَ شرّی ءَ زانیں ءُ سر پدیں کہ بنیادم ءِ زِند اٗوشتاتگیں آپے نہ اِنت ، ھمک دؤر ءُ زمانگ ءَ بنیادم ءَ وتی زِند ءِ رنگ ءُ داب ماں چاگردءَ پدّر کُتگ انت۔ھمک عَہد ءَ بنیادم ءِ واھشتانی پوشاک وتی رنگ ءَ مٹّ کنت۔ھمک عَہدءَ بنیادم ءِ لٗوٹ تلب دگر بنت، ھمک عَہد ءَ بنیادم وتی تاھیر ءِ ھنکین ءُ جاھاں نٗوک کنت۔بنیادمی زِند ءِ اے بدلٗوکیں ندارگانی سرا عَہد ءِ نبشتہ کار ءَ وتی نگاہ ہر وھد ءَ ایر کُتگ ۔
 شاعری ھما درشان ءِ نام اِنت کہ بنیادمی جَوزگاں باپرینت بِکنت۔اگاں مئے گپّ تاں ھمدا آسر بہ بیت کہ شاعری بنیادمی جَوزگانی باپرینگ ءِ نام اِنت تہ کِسّہ اِدا ھلاس نہ بیت ۔چیا کہ لبزانک ءِ جند ءَ آسر نیستءُ پدا شاعری یک انچیں شاھگانیں چیزے کہ تو ھچبر ایشی ءِ شہار ءَ لُکّ ءُ کسان کُت نہ کن ئے۔ شاعری ھمک دؤر ءَ گوں بنیادم ءَ ھمگرنچ بُوتگ بلئے ھمک وھد ءَ آئی ءَ وتی رنگ ءُ داب بدل کنان کُتگ…. پدا مستریں گپّ ایش اِنت کہ ہر وھدی کہ شاعری ءَ وتی رنگ ءُ پوشاک مٹّ کنان کُتگ انت تہ آئی ءِ باروا جُست نٗوک بوھان بُوتگ انت۔ہر دؤر ءَ شاعری چہ یک آساپے ءَ گْوستگ۔ھستیں عَہد ءِ شاعر وَ ھمے جُست ءُ باوستانی میان ءَ کپان ءُ پاد آھان ءُ دیما جُنزان اَنت۔بلئے اے یک اَبرمی چیزے۔
 ھستیں وھد ءَ اگاں کسے بُگُشیت کہ مئے شاعری بلوچی شاعری اٗوشت ءِ آماچ اِنت یا چہ وتی کِشک ءَ در اِنت …. منی ھیال ءَ اے گپّ ءَ ھما مردُم جن انت کہ آھانی نام گوں مرچیگیں شاعر ءُ نبشتہ کارانی لڑ ءِ تہا ھَوار اِنت بلئے آھانی پِگر ءُ ھیال ۱۹۵۰ ءُ ۱۹۶۰ءِ زمانگ ءِ دَمکاں گَردان اِنتءُ مرچیگیں لبزانک ءِ ندارگاں چہ بے سما ءُ گِستا اَنت(لہتین ءِ نام ءَ چہ ابید)
 من اے گپّ ءِ مول ءُ مُراد ھچبر اے نہ اِنت کہ گْوستگیں زمانگ ءَ جْوانیں شاعری نہ بُوتگ۔عَہدی شاعری ءِ برکت اِنت کہ مئے نوکیں عَہد ءِ شاعری ساہ کشّیت ءُ دمے بالا بارت۔عَہدی شاعری اگاں وتی وھد ءُ زمانگ ءِ لوٹ ءُ گزرانی ھساب ءَ چارگ بہ بیت تہ ہر ھساب ءَ سرجم ءُ برجم اِنت۔اگاں چاگردی جیڑھانی کِسّہ بیت، راجی کیلو ءُ کدر بہ بنت ، جنگ ءُ جیڑھانی نہ وشّیں درشان بہ بنت یا مہری دِل آرامیں کِسّہ۔
 ما اِدا پہ درور بالاچؔ ءِ شعر ءَ چاریں کہ اگاں تو سکینی دْروشم ءَ بچار ئے یا چہر ءُ شُبین ءُ ماناھانی جُہلانکی ءَ تہ مردُم سرا گُشئے سِھرے تالان بیت۔
 ؂
 آ مرد کہ ھٗوناں گِرنت
 انگار چہ چہ زالاں کننت
 بیزار چہ چُکّان کننت
 بچّاں گوں شاگیں گْوانزگاں
 میتاپ ءُ شاھی کِیلگاں
 لانک بستگ ءُ چاڑکہاں
 روچے دُبر ڈاہ کننت
 گْوپشیں شپاں آہ کننت
 پہ دُژمناں نیش دْرشنت
 بِیڑ چہ کلاتان برنت
 بٗوراِش سپیدیں چبّواَنت
 چہ سدی بٗوراں گِہ اَنت
 آریپ اِش گیڑیں اِسپَر اَنت
 بچّ اِش گچینی گٗونڈل اَنت
 زامات شِلّیں ھنجر اَنت
 بٗوپ ءِ بَدل سبزیں سِک اَنت
 سرجاہ اِش زنڈیں نِیلگاں
 بُرزیں ھسارانی سر اَنت
 آپ اِش ز،ھانی چمّگ اَنت
 اَمبار اِش ناراھی گَر اَنت
 آپ وار اِش پِیشی کُنڈھاں
 کوہ اَنت بلوچانی کلات
 چہ بان ءُ بادگِیراں گِہ اَنت
 یا ما مھناز ؔ ءِ شعر ءَ سئیل کنیں
 ؂
 من ھما انجیران پتن تاکیں
 بُرز پما کوھانی سرا رُستوں
 گیشتر پما کوھانی سرا رُستوں
 من ھما باگ ءِ بُرز تریں دْرچکوں
 سر منی ھچ گْوات ءَ نہ چنڈینتگ
 بشّامی ھَؤران بُنڈ نہ مِیسینتگ
 پدا کمّے نزّیک تر کائیں ءُ بلوچی شاعری ءِ شھلچّہ کار فاضُلّ ؔ ءَ وانیں کہ گُشیت
 ؂
 شپ کہ چار پاس اِنت غم چہار قسمے گوں من اَنت
 قسمے چہ یاکُوبی ھیالاتاں زیات تِر اَنت
 قسمے چہ نٗوک سنجیں کڑی سِنداں تیز تِر اَنت
 قسمے چہ اَلماسی پَلک تْراشاں نیش تِر اَنت
 قسمے چہ گْراں باریں گُراباں سنگین تِر اَنت
 بلئے مرچیگیں نبشتہ کار تیز گامیں مالومات ءِ دُنیا ءِ تہا زِند گْوازینگ ءَ اِنت….مرچی آئی ءِ جیڑہ آئی ءِ ذات ءُ جند ءِ جیڑہ نہ اِنت مرچی یک جہانی پِگرے ءَ جہہ جتگ۔
 مرچی شاعر گُشیت
 ؂
 کئے ماں ویران ءَ چراگے بالیت
 دِل گنوکے کہ شپ ءَ ڈوباریت
 ماہ ءِ سر بیت کہ بیت روچ ءِ تہ
 زِند ہرجاہ کہ بہ بیت تہنا بیت
 ؂چاکری زٗورءَ کئے اِنت کہ بیگار نہ بیت
 مہر بلئے وھد ءِ حاکم اِنت لاچار نہ بیت
 عاشقی چاڑ ءَ چہ چما دیما آیگ اِنت
 ھَؤ خیال چاڑ ءِ مِنّت اِنت اِنکار نہ بیت
 (کریم دشتی)
 دِگہ جاھے کریم گُشیت
 چمّ کہ بُرزاداں کیا گِنداں کُجاں دیما رواں
 من گِسر باں سر سر کپیت زاناں جنکّانی گْورا
 جنّت الفردوس ءِ واستہ من پہ شیتان ءَ رواں
 وت گْوزیت مارا بہ گْوازین ایت چیر ءُ اندر ءَ
 ھمے رنگ ءَ ما مُبارک قاضیؔ ءِ شعر ءِ زید ءَ سئیل کنیں
 ؂
 آزمان دست ءِ دِل ءَ اِنت چو زِر ءِ آدینک ءَ
 جمبری ساچ نہ بنت ، ماہ گْوزنت سال گْوزنت
 سنٹ شپ رولہیں تالہ تئی اِستال گْوزنت
 ساوڑی نود نہ شنز اَنت جپیں تلّانی سرا
 تْرمپُکے اَرس نہ گْواھیت دِل ءِ ولّانی سرا
 (مُبار ک قاضی)
 ؂ سئیلی اِستُونے ءَ من ءَ گُشتگ
 آزمان ءِ لد ءَ بُشٗود ءُ بِدئے
 (مُنیر مومن)
 من شاد ءَ زَپت کناں، فاضُلّ ءَ دپ ءَ ریچاں
 گوں شپ چراگاں وتی زِند ءِ کِسّہ ءَ کاراں
 کسانی ءَ من پکیرے ءَ داتگ چنکے آپ
 ھما مناں کہ وتی تُنّ ءِ ساھگ ءَ واباں
 (منظور بسمل)
 اے راستی چو روچ ءَ پدّر اِنت کہ ما کہ مرچیگیں چاگردءَ وتی زِند ءِ دستاں کشّان ایں اِدا ھمک دمان ءُ ساھت بے بھیسہی ءِ جمبر مانشان انت ، ھمکر روچ مارِشت ءِ زَدگیں رٗوچ سر کشّیت ءُ پدا ھمک بیگاہ دِلپْروشیانی سرجاھے سر ءِ چیر ءَ کنت ءُ واب کپیت۔ہر نیمگ ءَ کشّاں چِیلّی ءِ ندارگ اَنت …. کسے گُشیت شِیر منیگ اِنت ءُ کسے گُشیت روگِن منیگ اِنت۔کَور، کوہ، جنگل ءُ گیابان، آپ ءُ گْوات…..دْرست ھمے کشّاں چِیلّی ءِ گپچل ءَ اَنت۔چُشیں چاگرد ءَ اگاں منی ءُ تئی شاعری ءِ تہا جہلی بُرزی کئیت ھبکّہ ئی گپّے نہ اِنت۔ما اے اگاں وژوابی ءَ بہ بئیں کہ کلاسیک ءَ پنداں بُرّان ءَ ھستیں وھد ءَ شاعری ءَ وتی جاہ ءُ شَرپ گِپتگ تہ چوش ھم نہ اِنت…. ھؤ البت اے گپّ منّگی اِنت مئے نوکیں شاعریءَ وت ءَ تاں نوکیں عَہد ءِ دروازگ ءَ سر کُتگ ءُ نوکیں جہانے ءِ تہا ایرکپگ ءِ بُودِشت ءَ داریت بلئے اے کُلّ چیزاں ابیدمن گُشاںھستیں وھد ءَ دْرستاں چہ گیش یک جْوانیں شاعری یے ءِ ناں ایوک ءَ شاعری ءِ سرجمیں لبزانکی چاگردےءِ ٹَہگ ھَژدری اِنت کہ وھد ءُ جاوراںھمے چاگرد گوں وت ءَ پیتکگ اَنتءُ چُشیں چاگرد تنی وھدی ڈُکّال اِنت۔
 مرچی اگاں ما کہ وتی شاعری ءِ باروا پہ دمانے نندیں جیڑیں تہ لہتے چیزانی بُوھگ باز المّی اِنت۔
 ۱۔ شرّیں ءُ سنجیدگیں وانوک
 ۲۔شعری مجلس ءُ دِیوان
 ۳۔ لبزانکی ادارہ ءُ گَلانی دِلگوش داری
 ۴۔ شرگداری دِیوان
 ءُ یک پُر ارزشیں گپّے ایش انت کہ نوکیں عَہد ءِ شاعری ءَ تنی وھد ءَ پہ وت ءَ جْوانیں شرگِدار ودی نہ کُتگ …. یا بُوت کنت کہ انگت اے شاعری ءَ آئی ءِ دِلگوش وتی نیمگ ءَ ترّینت کُت نہ کُتگ کہ پہ جْوانیں لبزانکے ءِ دیمرئی ءَ جْوانیں شرگدارباز الّمی اِنت۔