ناتپاکی ءَ بیا کنیں انگار
جی منی بام ءِ روشنیں اِستار
مادنیں راہ ءَ بیا من ءَ پیشدار
سرجناناں من گاڈل ءُ چیلّاں
شپ تھار ماھیں رَاہ کتگ من گار
وژدلیں روچاں رَو نہ کت بازیں
وشیّاں دنیا ءَ نہ کنت اوپار
شُت اد ءَ ھر یَکّے پہ یک راھے
یَکّے وار بیت ءُ آ دگہ ھزگار
چو من ءَ یکے جٹّ ءُ نادان اِنت
چو ترا یکے عاقل ءُ ھُشیار
روچ ءُ شپ یکے چو ھر ءَ چیر اِنت
کشّگ اِنت آ چو اُشتر ءَ بیگار
وارت ءُ وپس اِیت چو دلوت ءَ یکے
سیرلاپ ھچ وھد ءَ نہ بیت سیرکار
من نہ دیست شات ءُ وژدلیں مردُم
گول اِتنت شہر ءُ کوچگ ءُ زِربار
من کجام کِشک ءَ ایر کناں پاد ءَ
وپتگ اَنت راھانی سر ءَ سیہ مار
ھُشک ءُ تُنّیگ اَنت مئے کشار ھَجگیں
سوتکگ اَنت تبد ءَ رُستگیں تیجار
وھدیگیں مھر ءُ آ تپاکی شُت 
پوش اِتگ بُغض ءُ کینگ ءَ بازار
وت بکن ھر کارے کن ئے پر وت
کس اِد ءَ تئی واست ءَ نہ جنت تلوار
دل پَما روچان ءِ زر اِیت بیلاں
یک بہ بنت سیرین ءُ گریب ءُ وار
اے مہ بیت ھوت ءُ آ مہ بیت رِندے
نَے بہ بیت بَرّ ءُ سُنڈل ءُ لوھار
کے پَساں گْواش ءَ بارت ءُ چارین اِیت 
من بہ باں میر ءُ تو بہ بئے سردار
مہتری پر زات ءُ نسب نہ اِنت دوست
نَے کہ پہ علم ءُ مَنصب ءُ کلدار
ربّ ءِ درگاہ ءَ بھتر اِنت آ کس
بھتر اَنت آئی ءِ عادت ءُ کردار
توشگے زیر ءُ دیم ءِ پگر ءَ کن
مَنصب پر تئی واست ءَ نہ بیت پادار
گْریشگے بےآپیں ترا دیم اِنت
لوٹ اِیت اولاکے دلجم ءُ شیوار
کُور ءُ شُدمَرک ءُ ریش بَجیں اولاک
پَٹّ ءُ میدان ءَ چون کنت ھنزار
مِیٛل کنت دریا ءِ تہ ءَ اُژناگ
نَے کہ آ بوجیگ، دِرتگ ئِے آچار
تو سر ءِ فکر ءَ کن کُلاہ ءَ بِل
نے کُلاہ کم اِنت نے کہ سر بسیار
ما سَھی نئیں کہ سر کجام حال اِنت
سر کتگ ٹاپ ءُ پچ کتگ گیّوار
مئے مَرض گْران ءُ جند مئے نادان
رحم بکن پر ما “قادر ءِ غفار”
سِرتگ ءُ آرام اِنت جہاں دْرستیں
بس مدام ھار اِنت مئے دل ءِ پاھار
مئے ھمے نادانی، گناہ اِنت مئے
سر مبات یاربّ ھچ کسی بےسار
وھدے کہ بْواھیت کِردگار شاھیں
وش بیت سبزیں کاھے ءَ بیمار
ناتپاکی ءَ چو کتگ مارا
ناتپاکی ءَ بیا کنیں انگار
آپ بدئے مھر ءِ مُرتگیں باگ ءَ
بلکن ءَ یک روچے بہ بیت گلزار
چون کناں تو کہ نہ اِش کنئے انگت
نوں چِد ءُ آ دیم ءَ نہ روت کوکّار
بس محمّد نہ گْریوگ اِنت تھنا 
گْریوگ ءَ دْرستیں چورَو اَنت ھیلدار
ــــــــ مُلّا محمد روانبُد
پیشّین، بلوچستان