بکن تو چکپروش اِے زوال ءَ ، کہ مانپْروشان اِنت ، ساه ءُ جان ءَ ، دل ءَ بہ منّین
بْریچ هاکاں ، هوار بکن اِے ، ملار ءُ کیپانی ، کدّهان ءَ ، دل ءَ بہ منّین
اگاں کہ تاکچنڈ ءِ موسم اِنت اِے ، چہ سبزیں تاک ءَ ، زبهر دْرچک اَنت ، گْریشگ ءِ مئے
چیا چہ هزّام ءَ ، بودناکیں ، امّیت نیار ئے وتی گُمان ءَ ، دل ءَ بہ منّین
نہ دِیت رهبندے ، اِے وڑیں من ، ابید جهد ءَ ، ببارت کومے ، پہ آپسرے ءَ
ترا رَس ایت اِنت چتور منزل ، پہ بْرات ءِ کٌوش ءَ ، ءُ جند ءِ زْیان ءَ ، دل ءَ بہ منّین
اِے سیرکگ ءُ ، بے نِوانیں ڈاک ءَ ، لِوار ءَ گپتگ ، ترا کہ ماں نیم روچ ءِ ٹاک ءَ
مَـجَل ! بکن تْرند سُستیں گاماں ، رَس ئے تو ، گُلباگیں زندمان ءَ ، دل ءَ بہ منّین
چوش اَگل ءَ بیگْواه کنت تَمردی ، کہ بارت چمّانی ، پَهک رُژن ءَ ، لَدی ءَ گَرد ایت
آ ، اَمب گُڈّ ایت ، ءُ جور کنت پَلّ ، هزار هیپ اِنت ، اِے ” زانت ءُ زان ءَ ” ، دل ءَ بہ منّین
مروچی آسمان ، کہ رُپتگ ساپ اِنت ، نہ گْواه ایت استینّ ءِ پُٹّویے هم ، چاریں کُنڈاں
بَلے نہ اِنت چوش کہ ، مَیا اَنت جمبر ، رگام تْرمپانی ، ایر دیان ءَ ، دل ءَ بہ منّین
چتور بہ منّاں ، کہ پُلّ گُد ءُ پُلّ کندیں دوست ءِ ، دَرورے است ماں جهان ءَ
آ ، ساحر لجّیگ کنت شِیرکنیں چاردهی ماه ءِ ماهکان ءَ ، دل ءَ بہ منّین