گوھرام ءِ دانائی ءُ چاکری کینگ
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
نبشتہ کار: شپچراگ بلوچ
رند ءُ لاشار ءِ ھشتمی جنگ ءَ لاشاری باز کمزور بنت ءُ پہ جنگ ءَ ساڑی نہ بنت۔ بلے چاکر کڈّن کنت کہ لازم جنگ بہ بیت۔ وھدیکہ رندانی لشکر در کپیت دیم پہ جنگ ءَ گوھرام گِندیت من نزوراں، رندانی لشکر باز اِنت ءُ پدا میران ءِ وڑیں جنگی کماندارے ھم رندانی لشکر ءِ کمان ءَ کنئگ اِنت، گوھرام ءِ نامئیں کماندار نود بندگ پیسرا کُشئگ بوتگ۔
گڑا گوھرام رندانی لشکر ءِ دیما یک نشانے سِنگ ءِ سرا کشّ ایت، چاکر نشان ءِ گندگ ءَ پد چہ لشکر ءِ کمانداراں پُرسیت کہ ایشی ءِ متلب چی اِنت؟
کماندار ، چاکر ءَ جواب دینت کہ ایشی ءِ معنا ھمیش اِنت کہ گوھرام گُشیت من باز نزوراں، جنگی نیاں، پمیشا دوبر پچ تر، رندانی کماندار میران چاکر ءَ گوشیت کہ پچ تر، بلے چاکر نہ منّ ایت۔ پدا رندانی لشکر دیما روٴت تہ گوھرام دگہ نشانے سنگے سرا کشّ ایت ءُ ایر کنت،
چاکر چہ کمانداراں پُرسیت کہ اے نشان ءِ متلب چی اِنت؟
آ جواب دینت کہ گوھرام گوشئگ اِنت کہ من بگا بوتگ اَنت، جنگی نیاں، پمیشا پچ تر، میران دوبر چاکر ءَ سوڑگ دنت کہ پچ تر، بلے چاکر نہ منّ ایت۔ دیما رونت تہ گوھرام سنگ ءِ سرا دگہ نشانے ایر کنت۔
چاکر چہ لشکریاں پُرسیت کہ ایشی ءِ متلب، گڑا لشکری گوشنت کہ ادا دست ءِ پنجگ ءِ نشان اِنت، او گَڈّی ءِ لَنکُک مِکّ اِنت۔ نوں گوھرام ءِ مقصد ھمیش اِنت کہ اینکہ گوشئگ ءَ پَد ، اگاں تو انگت واگَشت نہ کن ئے گڑا ترا مِنّت ھمے گَڈّی اِنت۔
گڑا چاکر گوشیت کہ نوں واگشت بہ کن ئے، بلے میران گوشیت “ھیراتیں نباشد” آ وھد ءَ کہ مرد ءَ تئی منّت گیپت، تو گوشت کہ پچ نہ ترّیں، نوں کہ گڈّی پیشدارگ اِنت تو گوشئے پچ ترّیں۔
ھمے جنگ انت کہ اے جنگ ءَ گوھرام ، چاکر ءَ انچیں سبقے دنت کہ چاکر پہ وت نئیت ءُ بلوچ ءِ وحدت پہ مدامی پُرشیت، تاں روچ ء مروچی بلوچ کمزور انت ءُ وت ماں وتی اڑاں در نئیت۔
اے جنگ ءَ میران ءَ ھوار رندانی شست ءُ چار نامئیں کماندار چاکر ءِ ھرجان بنت ءُ کوشئگ بنت۔ پمیشا گوھرام پہ گلے پیغام کنت کہ
تئی شست ءُ چار رند ءِ چوٹو کاڑینتگ
چہ تئی پیشیگیں کمانداراں
کہ تیر اش چہ ھولان ءَ نہ اوشتات انت
چہ کمیتانی آبریشمی بُکشاں
من کوشتگ تئی نامانی ملک میران
پروشتگ رندانی قائمیں دیوان
حاجی، شیھک، عومر ءُ گوھرام
گوں چہار ھمنامیں سمائیلاں
بیبگر وں اِشتگ کہ بجنت شعراں
زیمرے لانگوے بہ ترّین اِیت
تئی ھینزک ءَ ریھان حسن مندیت
جاڑو پہ دوگ ءِ پنڈگ ءَ شرّ انت
نیمگ ءَ جونبو بیاریت پہ میر
کہ میر وتی ھلک ءِ شر سریں کاڑیں