وتی مکّھیں مات ءِ نام ءَ۔ مجیب ولی ءِ لچّہ ندر انت پہ باسک ءِ وانوکاں
 (وتی مکّھیں مات ءِ نام ءَ)
 مجیب ولی
مادر منی
 او مکّھیں مادر منی
 او دیدگیں مادر منی
 تئی رُژن ءِ منّت اِنت کہ زندگ آں
 تئی سواب ءِ کلّیگ ءَ داں روچ ء مرچی وتی تُنّ ءَ پْروش آں
 تئی گْرانبھائیں مِھر منی منزل ءِ منی گامگیج
 منی رھبر
نزان آں چے بگْوش آں
 نزان آں مھر ءِ تئی کُجام کسّہ ءَ بیار آں
 ھمے تئی مھر اَنت من ءَ زند ءِ متلب ءَ ڈسّ اَنت
 من زان آں پر من تو چنچو روچ گْوازینتگ
 پہ واری
 پہ گاری
 چمچاری
 ءُ
 سرگاری
 ھمے کہ سُھب ءَ روچ ءَ ٹِک داتگ
 ھمے کہ من وتی چم پچ کُت اَنت واب ءَ
 من چار آں چاہ ءُ نگن، ھر دو دست بند اَنت تئی
 اے زندگی ءِ منی گُڈّی تُنّ ءِ ارمان اَت
 کہ زند ءِ من تئی ھمُک واھگ ءَ بہ بہ آں سرجم
 منی اے زند تئی مُھبتانی وامدار اِنت
 مُردار اِنت
 منی اے زند تئی لیلوانی آوازے
 منی اے زند تئی پاسے ءِ نہ بیت تنگہ
 کُج ءَ من ءُ کُج ءَ تئی مھرانی گنجیں امروز
 کہ سارتیں انچو گْوش ئے جنّت ءِ یک سرگْواتے
 منی او مات
 منی رھبر ءُ منی رھشون
 من زان آں جیڑ ئے دنیگا تو پہ من ءَ پاساں
 گْوز اِیت تئی سھت ءُ دماں گوں ھمے وسواساں
 کہ باریں بچ منی زند ءَ چون گْوازین اِیت
 کہ باریں بیت کدی مرادانی منزل ءَ سر بیت
 دنیگا جیڑ ئے پہ من
 ءُ مناں
 کہ ھچ سما نیست
 کہ تو چون ئے
 کُجام درد تئی پاد ءِ کُنٹگاں شِلّیں
 کن اَنت آزگ ءُ ٹپّیگ گْوستگیں درداں
 نزان آں من کہ منی زندگی کُج ءَ گار اِنت
 اگاں بہ گیشّ آں وتی زند ءِ جاوراں تھلیں
 گُڑا پد ءَ من تئی چارگ ءَ دُبر کا آں
 گُڑا پد ءَ من تئی چارگ ءَ دُبر کا آں