(مرچی لیاری فیسٹیول ءَ منا واجہ غلام حسین غلام ءِ اِزم ءِ سرا وتی تاثرات گُشگی اِت اَنت ،بلئے لَڈّگ ءِِ سہت ءَ سواس بند سِدگ ءِ قصّہ بیت بزاں آ پیپر دَز نہ کپت کہ منا وانگی اَت ۔۔۔موبائیل ءَ کَپّی چنڈی یے اَست اَت ، ہما وَنت ۔۔۔۔۔
گِس ءَ سر بیتّاں ساچان ءَ چہ اسکول بیگ ءَ ہمے کاگد کَشت اَنت من ءَ گُشت ئِِے اَبّا تئیگ اَنت ناں ؟)
واللہ اعلم بالصواب
(اِش اَت بزاں۔۔۔۔)
غلام حسین غلام ءِ ازم ءُ چندے گپ۔
غزل ءِ رَہسراں پاد ایر کنگءَ پیشتر ازم کار ءِ واستہ اے زانگ المّی اِنت کہ اے رَھسر سکّیں دَرماندگ ءُ پامالیں رہسرے۔۔۔چدا کہ سفر کنگی اِنت گڑا گْوستگیں ہزاراں کاروانانی پَد چارگی ءُ وتی یک جتائیں کشکے شوہازگی اِنت
حسرت ءَ زمانگے پیش گُشتگ اَت
رنگینی ِ سُخن میں بھی ہے سادگی کی شرط
مُشکل ہے اِس فریضہ ء آساں کی احتیاط
شعر ءِ بابت ءَ منی دلءَ حسرت ءِ ہمے دوئیں مصرعانی معنا بَس اَنت
غلام حسین غلام گُشیت
زنوک ءَ دلبری دستءِ دلءَ کنئے وانئے
اے عشق ءِ مکتبے ہنچو ادا کنئے وانئے
جوابءَ جادو ءِ ساحر تمام حیران اَنت
عصاءَ مار ءُ مارءَ عصا کن ئے وانئے
عجب کہیب کنئے بیست ءُ یکّمی قرنءَ
عبایے پُوشتگ انگت حیا کنئے وانئے
نمازءَ پاکیں مسیت ءَ وا مَلّی مَلّانئے
شراب ءِ شیشگ ءَ ساقی کُجا کنئے وانئے
بگند چیر اِنت مزن واہگانی توپّانے
منی اے کل ءِ نوانءَ نَبا کنئے ، وانئے
غزل ءِ تَب ءَ گوں ہمگامی ءَ جنزگ ءُ لبزاں معناہانی رُقعّہاں دستءَ دیگ لئیبے نہ اِنت۔۔۔ادا ازم کارءِوتی اَندر ءَ باز شفّاف ءُ پُرشور بیگ المّی اِنت۔۔۔۔
خلاصہ نی ایش اِنت کہ من کیاں کہ غلام حسین غلام ءِ ازمی بالاد ءِ دیما اُوشتاتگان ءُ روچ ءَ را چراگی شہمے ءِ تُمکے پیشدارگایاں
پدا ایشی ءِ سرا ظلم ایش کہ منا بہ زورِ مُحبّت اے حکم دَیگ بہ بیت کہ من غُلام حسین غُلام ءِ شاعری ءِ سرا وتی چندے دانک مجلسءِ دیم ءَ ایر بکناں ءُ من بہ حالتِ مجبوری مرچی اے چندیں سطرانی گنہگار نامینگ بَیگایاں۔۔۔۔۔
غلام حسین غلام ءِ ازم ءِ حوالہ ءَ گَپ جنگ کُجا ءُ من کُجا۔۔۔ ادا من اے گپّ ءَ ہنچو پہ، رسمی، ہوائی یا پہ فارمیلیٹی نہ جَنگایاں کہ منی گپّ تحریر سازی ءٍ ردءَ چارگ بہ بنت
بلکہ منی اے گپّ حقیقتے ءِ قالب ءَ گوشدارگ بہ بیت ۔۔۔۔۔
غلام حسین غلام ءِ ازم ءِ بابت ءَ باید اِنت اچ من شرتر ءُ بہتریں مردمے ءَ گپّ بہ جتیں ، من چون ءُ چے پئیم ؟ من کہ یک سطحی مردے آں۔۔منی گوں شعر ءُ شاعری ءِ درمیان ءَ اگاں تعّلقے یا وسیلہ یے اَست گُڑا آ تھنا مارشت ئیگ اِنت۔۔۔منی اگاں لبزے ءَ گوں سیادی یے اَست گڑا آ تھنا شدّت ئیگ اِنت۔۔منی کِرّا ایشانی تُورگ ءِ دگہ حاصیں پیمانہ ءُ ازباب نیست کہ من ہما پیمانہ ءُ اَزباباں بزیران ءُ ازمءِ کیل ءُ کالاں بہ گِیشّیناں ۔ ابید احساس ءَ ابید لبزانی شّدت ءُ تہ ءُ اَندری کربءَ….
جَمبراں گْرند اِت بگْوار اِت ھور ءُ تْرونگل یکّشءَ
بُنگران اِنت مئے امیت ءُ واہگءِ بَل یکشّءَ
زرگرے نیستیں چُشیں کہ گْریوگ ءِ مُزّءَ بدنت
چہ منی چَمّاں رِچان اَنت لعل ء تَلمَل یَکشّءَ….
اِدا یَکشّ ءِ رِد ءِ بزانت پہ یک طرفہ ءِ معناءَ بزاں پہ one side کارمرزگ نہ بیتگ بلکہ اِدا اے یَکشّ ءِ ردیف ءِ گال بِزانت دَر( نیمگ ء مسلسل) ءَ پَچ بیان اِنت ..پہ دَم پہ ساہت ، پہ یَکّوئی ءَ…
غلام حسین غلام وتی ازمی طبیعت ءِ حوالہ ءَ سکّیں المیہ تبیں ‘ گوشہ نشینیں شاعرے بیتگ۔۔۔۔۔
منی دلءَ کُجام ہم شاعرے ءِ سسّا ساچی ءِ بابت ءَ گپ جنگا پیشتر ما اے بچاریں کہ آئی ءَ چے گُشتگ ءُ چے پئیم گُشتگ پدا ترکیبانی قصّہ ، تشبیہاتانی سرا باوست ءُ وزن ءُ شعر ءِ موسیقیت ءِ سرا بحث، چہرانی رنگ سازی ءُ لفظی عکس کَشّی ءِ سرا تْران ءُ پدا ردیف بندی ءُ قافیہ سازی۔۔۔۔
مِسک ءُ چندن تو وتا دون کُتگ چون کُتگ
چہرگ ءَ رنگے دگہ گون کُتگ چون کُتگ
دوشی کہ عیدءِ شپ اَت یعنی ملاقات ءِ شپ اَت
تئی دل ءَ باریں چے نیمون کُتگ چون کُتگ
مرحبا عشق تئی واک ءُ وس ءُ کارپداں
تو جہانانی جہاں پون کُتگ چون کُتگ
غلام حسین غلام ردیف بندی ‘ قافیہ سازی ءُ لبز شناسی ءِ یک ہنچیں ماہرے بیتگ کہ وتی توامیں شاعری ءِ اَثاث ہمے ردیف بندی’ قافیہ سازیءِ بنیادءِ سرا ایرئِِے کُتگ اَنت ءُ پدا چمدا چہ وتی یک جتائیں درشاندابے ہَم ٹہینتگ ئِِے ۔۔
پَدا غُلام حسین غلام ءِ یک خُوبی یے اے ہَم بیتّگ کہ آ اے ازمی تماشاءَ واقف ءُ تماشائیاں سہی ءُ سرپد بیتگ۔۔۔دید ءُ ندید ءِ اسرارانی محرم ءُ عروض زانتی ءِ یک ماہر اُستادے ہم بیتگ۔۔مشاعرہاں غزل ءِ وانگءَ پیشتر دریاب ءُ ارکان ئِِے گیشّینتگ ءُ گُشتگ اَنت ئِِے۔۔عجب اندازے ءَ گوں غزل گُشتگ ئِِے ءُ غضب کیفیت ءَ گوں مجلسے گوں وت پیتکگ۔۔۔۔۔
غلام حسین غلام ءِ طبیعت ءَ یکسانیت من بھ ندیستگ ۔یک شدّتے ، شورے ، حرکتے مدام ہمراہ بیتگ ئِِے
غلام حسین غلام ءِ غزلانی مکمّل جَلال کہ ترا گِندگی اِنت گُڑا آئیءِ اظہارءَ بگند کہ آ وتی صنفی قالبءِ تَب ءُ تاباں چون جلواناک اِنت، بیان ءَ بگند کہ کُجام محکمی ءَ گوں وتی اظہار ءِ رَہسراں مَلّیت، زیبائی ءَ بگند کہ وتی بیان ءِ کجام حدّ ءُ سیمسراں سر اِنت۔۔۔
(گو کہ زیبائیءَ حدّ ءُ سیمسرے نیست)۔۔
غزلءِ مکمّلیں جاہ ءُ جلال ترا ہمدا دَز کپیت ءُ غزل ءِ جلوانکی ءُ جَلالت ءِ سگّ ءُ تاب َآرگ ہمک شاعرءِ کار نہ اِنت ، غزل ءِ اے جَلالت ءِ تاب ءَ یک جلیل القدر شاعرے سَگّت کنت ءُ غلام حسین غلام بِلاشُبہ یک جلیل القدر شاعرے گْوستگ۔۔۔۔۔۔۔
میرساگر