آزمانک شاری، آزمانکار: ھسا بجار
” هان باریں هال کن چون بوت شمے گَشت ؟-“
” کسہ نبی یار ، مرچی ما شُتیں گنگُزار ءِ لوگ ءَ مارا شُومیں چارُک ءَ هال داتگ ات کہ گنگزار چہ کوه ءَ اتکگ ، ما شُتیں داں آ دگرے ات , آی ءِ کراچی والہ مهمانے ات ءُ منی کُهنیں سنگتے ات ، من کہ هردیں کراچی ءَ شُتگاں همیشی ءِ لوگ ءَ بوتگاں ، اے بزگ چست کُت ءُ بُرت اش گوں شریں کہ من دبوکہ اتان ءُ منا پجا نیاهورتے – 
گنگُزار ءِ لوگانی کُلیں سامان سُهر ءُ زر بازیں چیزے اشاں زُرتان همے توکا بنڈلے زرمنی هم دست ءَ کپت من چیروکای جتاں لانک ءَ ، شُومیں چارُک ءَ منا دیست بلے من دات چم سُهرے دیمے ترینت ءُ شُت کرنل ءِ کرا چالاکی ءَ لگ ات ءُ یک کرا لوگے است ات ، همای ءِ نیمگ ءَ اشارهے کُت –
وهدے ما دُومی لوگ ءَ پُترتیں اُپ کجام جنک یار ، چمے چست کن چمے بچار آپی مار ، ولّا ؟ -“
” چون باریں کسہاں بیار- ؟_ 
” گپ نبی ولا یک برے دل ءَ گُشت کہ اشی ءَ وتی دشتار بکن ءُ وتی گواجار ءَ بر بگرے ، بلے کوٹکیں چارُک ءَ وتی مات بند کُت گوں کرنل ءَ هلوتی گُشتے کہ اے گنگُزار ءِ گهار انت ءُ بی اس او والاهے – 
گوں همے گپ ءَ کرنل ءَ مارا گُشت کہ برینے وهدے ما راه کپتیں کرنل ءَ چارُک جُست کُت کہ اشی ءِ نام کے انت اشی ءَ سیر کُتگ نہ کتگ ، اشی ءِ دگہ دزگهار کیاں -؟ 
چارُکءَ گُشت نامے شاری انت کوئٹہ ءَ ڈاکٹری وانگایں سیرے نہ کتگ – 
پدا کرنل لبجاں بوت ءُ شاری شاری کناں داں ما گاڑی آنی گور ءَ اتکیں منا گشی 
” ابابگر ساهب یہ شاری کام کی چیز هے ” 
اشی ءَ وتی مات بند کُت ،” 
” گُشی سُنگُّر ءَ بُگش کہ اے جنک منا انشپی وتی کوٹی ءَ لوٹیت ، “
” نی تو بگو من چے بُکُتین ؟ ، 
جنک و دُرست شرنگ انت بلے کارجاهے اش وا دُرسانی سیاه انت ، 
بلے کلدارانی رنگ دگہ دگرانت سدی ءِ وتی رنگے ءُ هزاری ءِ وتی ءُ دهی ءِ وتی ، نی تو بگو من چے بُکتیں ؟ 
منا گُشی اگاں تو گوں وتی همرایاں انشپی اے لوگ ءَ دور کُت ءُ اے جنک پمن آ هورت ، ترا هرچی لوٹیت ترا رسیت ، 
یک برے منی دل ءَ اتک کہ نہ کنے ابابگر اے تی همسایگیں انت ءُ تی ازت انت اگاں تو وتی هبر ءَ بہ برے بلکیں تی دشتار هوں بوت کنت ، 
بلے پدا من هیال کُت کہ ابابگر اگاں تو کرنل ءِ گپ نہ زُرت گُڑا آ وت سُنگُر ءَ پرمایت ءُ آ گوں وتی دُومی ٹولی ءِ دست ءَ ترا کُشارینیت ءُ شاری ءِ هیرونی ایں برات ءَ وتی راه ءَ کاریت ، آ دست ء وت بارتے هما شُوم ءِ دست ءِ دنت ءُ آ دگہ وت گڑیں نکاهے کنتے پدا بارتے پوچی آنی بُنجل ءَ سرے کنت ، نی تو بگو من چے بُکینیں ؟ 
” چو مہ بیت کہ کرنل آیای ءَ وتی همراه بکنت ءُ ترا رد بہ دنت – ؟ ” 
” بلے منا شُمی ءَ جت ، یکے لب ءُ دُمی وتی باسکانی سرا بیسہ نہ کنگ .” 
” همِے مئے مستربں ردی انت ناں . مئے چم مدام دگراں سک انت ءُ دگراں مارا ایسُپ ءِ کَتّب ءَ رسینتگ – ” 
آ پراه ءُ رُژنایں لوگے ءِ تها نرمیں کالینی ے ءِ سرا ، سرجاهاں گوں سروش اش داتگ نشتگ اتاں ءُ هر دُکانی سر یکے دُمیگ ءَ نزیک اتاں ءُ شیشہ کشگ ءَ اتاں –
همے بان ءِ کش ءِ دُومی بان ءِ تها کُوکار ءُ وا ءُ زار ءُ نارگاں جهانے سرا زُرتگ ات ، کس کسی نہ ات ، کل همے کش ءُ گور ءِ میتگانی ، شوانگ ، پُریاتگر ، سیٹ ءُ لس مهلوک ات کہ جتا جتا ئیں میتگاں چہ آپریشنانی وهد ءَ چہ گپتگ ات ءُ آهورتک اتان ءُ لٹ ءُ کُٹ اش کنگ ءَ ات انت –
چار پنچ بان اتان ءُ یک بلاهیں کمپانے ءِ تها ات انت گوں یک شاهی کاپرے ءَ –
کمپان ءِ چپ ءُ چاگرد ءَ همے هلک ءُ دمگانی واجکار ءُ ملا ءُ نشهانی بیوپار کنوکیں مهلوک ات انت کہ سرکاری تُپنگ اش گوں ات انت ءُ گاٹااتان ، ٹولی ٹولی ءَ کمپان ءِ تها بازیں تُپنگی نشتگ ات ءُ تریاک ءِ آس روک ات –
ابابگر ءُ دلشاد اشانی مستر ءُ کماش اتان کہ بان ءِ تها نشتگ شیشہ کشگ ءَ اتان ءُ وت ماں وت گپ ءَ اتاں – 
‌” هان تو کدیگ ءَ چہ ملا بوتگے ؟ تو هما نہے کہ کہ وتی گهارزتک دست ءِ وت آهورت مارا دات تی دیما کجام ازابیں مرگے ءَ جنگ بوت – ؟” 
” بلے آی ءَ منی ساکی سوتک ءُ منی مال گراینتاں ءُ منا تاوان بار کُت ءُ منی بچک اش کُشت ، شُگریں اے روچ ءَ ما ءُ شما هودا نہ اتیں دگہ مئے هوں بٹ اشاں وارتگ اتاں شُومان ، گون وتی لٹکیں همراباں کہ دهکاں شمبو ءِ چُک ءُ میدوکیں کرُو ءِ بچ ءَ وتا مزنیں سرمچارے کتگ اتے مرگے بات – 
اڑے من آی ءِ ناکواں میر ابابگر منی کماش میر بائیان آی ءِ پیروکیں منی دل چوں نہ سُچیت کہ دهکان شمبو ءِ مات ءُ گهار مئے لوگانی چولوپگی بیتگاں اشیانی گورا مارا بژاتگ دان من نشنہ نہ بیتگان اشانی دستیگ نہ وارتگان یار ، کسمیں برے برے کہ منی جن ءَ زهر کتگ شُتگ وتی مات ءِ لوگ ءَ دو دو ماه ءَ نیتکگ ، من کہ نشہ بیتگان بیلُّک ءِ مات کہ من گُشتگ گُڑا دست ء وت آهورتگ منا داتگے سجیں شپ ءَ منا گوں بوتگ تو وا زانے کہ شیشہ ءِ نشہ چتوریں نشہے دو دو رند ءَ توستگ بلے داں من وتی کار نہ کتگ یل نداتگ . اے هما بوتگان دو سد کلدار ءَ مهتاج بوتگاں . بانگواه دو سد کلدار پندول ءَ داتگ . راه داتگ اشاں کاشوک کتگ ءُ وارتگان اے نی بیاهان مئے سرا باد‌شاهی بکن انت . منی ساکی ءَ مانبدارں ، منی سنگتان بجنایناں ماس ءِ کُس چیشیں گهار زتک ءِ تو اڑے لیٹر ءَ بجن بلپ سارت بوت – “
شپ 2 بج ات کوٹی چہ سگریٹ ءُ شیشہ ءِ دیتان دمتوس ات ، یک ءُ دو پٹانیں مزن ریش گوں دو سے مگسی بلوچ ءَ کمبلانی تها واب اتان –
همے دمان ءَ پون ءَ توار کُت – 
” هلو ” 
” هان شُما کُجاے ؟ ” 
” جی ما ٹکانہ ” 
” کجام ٹکانہ ءَ ” 
” جی مید کرُو ءِ کیبزہ کُتگیں لوگانیں ” 
” هاں شر ابو کُجیں ” 
آی ءَ پون ءِ مائیک ءِ سرا دس ایر کُت ءُ گوں میر ابابگر ءَ گُشت کہ 
” سُنگُر تی جُست ءَ انت “
میر ابابگر ءَ پون زُرت 
” جی هلو واجہ ” 
” چے هلو ! ابو تو ے ؟ 
” جی جی هو منا واجہ ” 
” مرگے جی جی آڈال ترا کرنل ساب ءَ چے گُشتگ ؟ “
” بلے بلے ما تیاری کُتگ بس درایگایں ” 
” گُڑا دیر مکن ات کہ اے شوم سک نشہ انت ، اشی ءَ مئے تام ءُ گیرت کش اتگ کہ ابو کُجیں ما وا اے کهر چُنڈ ءِ زُبان ءَ سرپد نہ بیں بس همینچک سرپد بوتان کہ بیوی بیوی کنگ ءَ ات ءُ تی نام ءَ گرگ ءَ ات –
من سوبان جُست کُت گشی کہ من ابو ءَ کارے بستگ اگاں انی همے دمان ءَ منی کارے نہ کُت ءُ نیتک شما بُروے ابو ءِ جن ءَ بیارے ” 
” کککککک بگو بس واجہ ما پیداکیں ” 
گون پون ءِ بند بیهگ ءَ آی ءَ مزن ریشیں پٹان ءُ مگسی ءُ ڈن ءَ ترایاک ءِ سرا نشتگیں بچک دُرست پاد کُتان ءُ دُرسان پوجی گُد گوراداتان دو گاڑی گوں 20 نپر ءَ زُرت درکپتاں