(آزمانک – شیطانیں جِنّ- – شے رگام )
 میر کریم داد ءِ بچ چاکر ،کسانی ءَ وتی کستریں برات میر کٹّوور ءِ کستریں جنک ،بی بی زرگل ءِ نام گپت کت ءُ برات ءَ را کَڈّن کت کہ منی بچ ءُ تئی جنک کہ مزن بنت آھانی عاروس بہ بیت- اے دؤران ءَ چاکر ءِ مات ءُ پت بیران بوتنت- چاکر وھدیکہ آرست ءُ بارست بوت یک روچے وتی ناکو ءِ گورا شت ءُ گوشت ئِے کہ من ءَ منی پت ءَ وتی زند ءَ تئی زامات کتگ- نوں من مزناں ،من سُور ءُ عاروس لوٹاں- ناکو ءَ چارت کہ منی برات زھگ وار ءُ در پہ دریں مردے
– ناں لوگ ناں جاگہ ،ناں مال ،ناں زرّ- ایشی ءَ را من چون زامات بہ کناں- چاکر ءِ ترو ءُ ناکو آں یکے دومی ءَ را چارت ءُ پسّو دات کہ ھو ،آ وھدی تئی پت ءَ چوشیں ھبرے کتگ ات بلے نوں بازیں ماہ ءُ سالے گوستگ- ما وتی جنک ءَ ترا دات نہ کناں چیاکہ ما گوں دِگرے ءَ قول ءُ قرار کتگ- چاکر ءَ درّائینت کہ ناکو ھمے وڑیں قول ءُ قرارے تو گوں وتی برات ءُ منی پت ،میر کریم داد ءَ ھم کتگ ات- باید انت کہ تو وتی لبز ءَ مہ ورئے- ءُ بد عہدی پہ بلوچ ءَ عیبے- من تئی برات زھگاں- تو منی مسترئے- منی پت ءِ بدل ئے- من اگں واراں بلے واری ءُ سیری دوئیں دائمی نہ انت گوں اے ھبر ءَ ترو ءُ ناکو دوئیں برانز گپتنت ءُ گوشتش کہ ما وتی ماھیں جنک ءَ تئی وڑیں لیگاریں مردمے ءَ دات نہ کنیں- اسپ ھر ءِ بنجاہ ءَ جلوہ نہ دنت- مروچی تو اے گپ جتگ دگہ روچے اے گپ ءَ نہ کنئے ءُ اے نیمگ ءَ دیم ھم مہ کنئے کہ پہ تو شر نہ بیت- چاکر گوں پدردیں دلے واتر بوت- شپاں بے واب ءُ روچاں بے آرام ،مدام دل ءَ جیڑت- اناگت ءَ چاکر نادراہ بوت- بیماری ءِ ھال ئِے پرشت- پہ بِڈِلگی یک روچے ناکو ئے چارگ ءَ آتک- برات زھگ ءَ گوشت کہ ناکو من بلکیں چہ اے کّل ءَ مہ چٹّاں ،تو منی مسترئے ،پہ من یک کارے بہ کن آئی ءَ وتی ناکو ءَ حال دات ءُ گوشت کہ منی پت ءَ وتی مرگ ءِ وھداں یک ہمبے زرّ ءُ سہر من ءَ داتگ ات کہ من وتی اے تحت ءِ چیر ءَ کل کتگ انت- من ایشان ءَ ہَلّ ءُ چَلّ نہ کتگ کہ سکّی ءُ سُوری ءِ وھد ءَ منی کار ءَ کاہنت- بلے نوں چمنّ ءُ رند تو مہربانی بہ کن ایشاں غریب ءُ بزگانی سر ءَ بہر بہ کن تاکہ آ پہ من دعا ءُ خیرے بہ کننت- میر کٹّوور اشتاپی پاد آتک ءُ لوگ ءَ شت ءُ وتی بانک ءَ را ھمے ھال ئِے دات- جنین ءَ جت انت پنچ وتی سرا ءُ گوشت کہ ما مانیں ردے وارت کہ میر چاکر زامات نہ کت- آئی ءَ ھرابی چے ات- وتی کس ات- زرّ ءُ مال ئِے ھم استت- چہ درآمد ءَ انگت وتیگ کہ کُشیت روچ ءِ سرا دؤر نہ دنت- جنین ءَ مرد ءَ را میاری کت ءُ مرد ءَ جنین ءَ را- لھتیں روچ ءَ رند ھال رست کہ چاکر چہ نادراھی ءَ دراہ بوتگ- ناکو ءُ تُرو دوئیں آئی ءِ چارگ ءُ وش آتک ءَ شتنت- دیست اش کہ ھو چاکر جان سلامت انت- ترو ءُ ناکو ءَ آئی ءَ را جان سلامتی ءِ مبارکی دات ءُ گوشت کہ نوں چوکہ تو دراہ بوتگ ئے- ترا نوکیں زندے رسِتگ ،باید انت کہ تو نوکیں شروعاتے ھم بہ کنئے- ناکو ءَ گشت ،تو باید انت عاروسے بہ کنئے- چاکر ءَ جواب گردینت کہ من ءَ کئے زوریت- تئی جنک کہ منی نام گپت ات ،تو من ءَ نہ دات- تو وتی قول پروشت ،نوں منی دل چٹ پرشتگ- من پہ لُنڈی شرّاں- ناکو ءَ گوشت ھدا مہ کنت- ترو ءَ گوشت ،چوشیں گپ وَ مہ جن کہ منی دل نہ سگّیت- ناکو ءَ پہ لپرزگی گوشت کہ من ءَ اصل ءَ اے شومیں جنین ءَ رد دات- تو منی وتی ئے- منی راستیں باسک ئے- من اگن چوشیں ھبرے کتگ ھم تو باید انت کہ دل ءَ میارئے ءُ من ءَ پہل بہ کنئے- آئی ءَ گوشت کہ من فیصلہ کتگ کہ من گوں وتی ھدا مرزی ئیں برات میر داد کریم ءَ کتگیں قول ءَنہ پروشاں- تو دل ایمن ببو- تو منی زامات ئے ءُ من تئی سور ءِ تیاری ھم شرو کتگ- دیر نہ بوت کہ سور بوت- سور ءِ سیمی روچ ءَ ناکو آتک ءُ چاکر ءَ را گوشت ئے کہ تئی سور ءُ سر بر ءِ ھرچ ءُ درچ من درست وام کتگ انت کہ من ءَ پِر انت- تو مہربانی بہ کن چمے ہمب ءِ سہر زرّاں کہ تئی تحت ءِ چیر ءَ کلّ انت من ءَ کمے در کن ءُ بدئے کہ من وتی واماں بہ دیاں- زرامات ءَ درّائینت کہ چوناھا انگت منی دل ءَ ھمیش انت کہ اے زرّ ءُ سہرراں من کارمداراں ءُ روچے ناں روچے ایشاں ھیرات بہ کناں بلے چوکہ تو سک گٹّ ئے ،ہمب قربان انت-پٹّ ئِے ءُ ھرچی کہ ترا پکار انت ،بزور- کٹّوور ءَ ھما دمان ءَ ھما جاگہ دررُپت- دیست ئے ھو ،ہمب یے کلّ ئے گوں دوئیں دستاں پہ ادی ادا یے زُرت-ھاک ئے چنڈت انت ءُ پچ ئے کت- دیست ئے کہ یمب ءَ بید ء چہ سنگ ءُ ڈل ءَ دگہ ھچ چیز مان نیست- ناکو ءَ زانت کہ من بلائیں ردے وارتگ ءُ اے مرد ءَ منی جنک پہ مپت برت- ترو ،ناکو ءُ چاکر ءِ لوگ بانک ،زرگل ءَ گپت ءُ چاکر ءَ را وش کابو ءَ لٹّ دات ءُ چہ لوگ ءَ درکت- چاکر سرگردان ءَ مسیت ءَ شت- مسیت ءِ ملّا ءُ دپ چٹّیں طالباں چارت کہ اے دگہ ناں وارے ءُ ماوت پنڈوکیں ،آھاں بد آتک ،گوشتش کہ تو بے نمازیں ڈگری یے ئے ،جت اش ءُ چہ مسیت ءَ در اش کت- چاکر ءِ سر بادشاہ ءِ شھر ءَ کپت-اودا سپاہیاں گپت ،جت ءُ جست کت کہ تو کئے ئے ،چہ کجا کائے- تئی کار ءُ شوھاز چی انت ؟لٹّانی سوک ءَ چاکر ءَ سرّ ابرّا ئیں ھبر کت- سپاھیاں گوشت کہ اے الّم ءَ دژمنانی جاسوس ءُ چارُویے- گپت ءُ بادشاہ ءِ دربار ءَ برت اش- چاکر ءَ سرجمیں ھال بادشاہ ءَ را یک پہ یک ءَ داتنت- بادشاہ ءَ کندت ءُ حکم کت کہ ایشی ءَ را دہ ھزار اشرفی ،یک اِسپتیں شاھی اسپ یے ،یک نوکرے ءُ دگہ بازیں مال ءُ ازبابے دیگ بہ بیت-بلے بدنیتیں وزیر ءَ چاکر ءَ را گوشت کہ مروچی منی دست گٹّ انت تو یک ءُ دو روچ ءَ رند بیا ءُ وتی اے داد ءُ بخششاں بہ بر- چاکر واتر بوت- گل ءَ بال ات- دیم پہ وتی جن ءُ لوگ ءَ گپ ئے دل وَ داشت نہ کتنت ،ھنچو کہ رست ،جن ءَ را گوشت ئے شمے لٹّانی ءُ گیشیں بد دعا آنی عوض ءَ ھدا ءَ من ءَ واھت-جن ءَ گوش رپتنت- چاکر ھال دات کہ من چہ بادشاہ ءِ دربار ءَ پیداکاں- بادشاہ ءَ من ءَ دہ ھزار اشرفی ،مال ءۃ زرّ ءُ نوکر ءُ چاکر ءُ شریں اسپے پہ سواری ءَ داتگ- اے یک ءُ دو روچ ءَ رند من ءَ رسنت- جنین ءَ اے ھبر کہ اُشکت پولانس یے دات ءُ گریت ئِے زرگل ءِ پت ،مات ءُ ھلک ءِ مردم مُچّ بوتنت- ھال ءُ اھوال بوت- جنیں ءَ فریاد کت کہ منی سر ءِ گاری- ساری ءَ اگں لنگڑ ءُ گژنگ ات بلے سرابرات-نوں پہک ءَ گنوک انت ءُ سرّ ابرّائیں تران کنت گوشیت کہ بادشاہ ءَ آئی ءَ را زرّ ءُ مال بخشاتگ- نوں بیا ات پرے شوم روچ ءَ توجیلے بہ سازت- ھرکس ءَ گواھی دات کہ چاکر گنوک انت- المّ ءَ جنّے ءَ گپتگ-آھاں شپی شپ ملا یے آورت- ملا ءَ مرد ءِ دست ءُ پاد مہر بستنت- آزرات کشّ ات- ونت ءُ مرد ءَ را ھزراناں ماں بند کت- ملا ءَ گوشت کہ چاکر ءَ شیطانیں جِنّ یے گون انت ،اے پہ ہلو ھالو دورنئیت- ملا ءَ حکم کت کہ پہ شرک ءُ پالی یک سیاھیں ءُ یک سھریں کروسے کشگ بہ بیت- یکّے سر پورئی ءَ پچگ ءُ یکّے گرادگ نہ بیت ءُ شپ ءَ ملا ءَ را دیگ بہ بیت-ملا ءَ جن ءَ را حضرت سلیمان ءِ او آ دگہ درستیں نیک ءُ پاکانی گوندو دات ءُ بیہار دات کہ چہ چاکر ءِ پاد ءِ چنکی لنکک ءَ درا- اے گنز ھاریں ملا وَ دو شپ ءُ دو روچ ءَ مرد ءَ را وش کابو ءَ جت ،ھنچو جت کہ چاکر پکُیّاں پیم نہ بوت- جان ءِ پوست ئے تل تل بوت- اے دؤران ءَ بادشاہ ءَ وتی وزیر ءَ را جست کت کہ ناکو ءُ ترو ءِ جتگیں ھما مرد ءِ ھَال بدئے- وزیر ءَ گوشت کہ چما روچ ءَ دیم اِنگو مرد گار انت ءُ واتر ئے نہ کتگ ءُ تئی بخشاتگیں مال ءُ زر تنی وھدی منی گورا ایر انت- بادشاہ ءَ حکم کت کہ مرد ءِ لوگ ءَ درگیج ات ءُ مرد ھرچ ھالتے ءَ انت ھما ھالت ءَ منی دیما پیش ئے کن ات- سپاھی جست ءُ پرس کناں ءَ مرد ءِ لوگ ءَ سر بوتنت- دیست اش کہ چاکر ءِ دست ءُ پاد بستگ انت ،ملا ئے سرا اوشتاتگ وانیت ،دنتاناں نجینیت ،پرّ انت ءُ مرد ءَ گوں ترّیں ھزراناں ماں بندگ ءَ انت- سپاھیاں مرد ،مرد ءِ ترو ءُ ناکو ءُ ملا ءَ را گپت ءُ بادشاہ ءِ دربار ءَ پیش کتنت-بادشاہ ءَ چاکر ءِ دست ءُ پادانی پچ کنگ ءِ حکم دات ءُ چہ مرد ءَ ھال گپت- چاکر ءَ گوشت کہ بادشاہ سلامت ،آپ روچ ءَ کہ من تئی دربار ءَ حاضر اتاں ءُ ھرچ ھالے کہ من ترا داتگ ات ،آ روچ ءخ رند ھرچی کہ منی سر ءَ گوستگ اے ھال چہ ساری ءِ ھالاں دو چند وش تر ءُ عبرت ناک تر انت- چاکر ءَ بادشاہ ءَ سرجمیں ھَال داتنت- چہ جن ءِ گریوگ ءُ پٹوّ رہاں بگر تاں ملا ءِ جنّ کشیں ھزراناں درا- شاھی دیوان ءِ وزیر ءُ گزیراں کندت ،سر چنڈینت ءُ عبرت گپت- بادشاہ ءَ حکم دات کہ چاکر ءَ را چہ ساری ءِ بخشاتگیں زرّ ءُ مالاں دو چند دیگ بہ بیت- بادشاہ ءَ دگہ کیا یے لوٹت کہ اے ملا ءَ بچاریت کہ ھمے ملا سر ءَ برابر انت کہ ناں- دومی ملا ءِ آزرات کش ات،ونت ءُ اے نیمگ ءُ آ نیمگ ءَ دم کت- ءُ بادشاہ ءَ را گوشت کہ ملا ءَ کہ چاکر بستگ ءُ جتگ ،سر ءَ برابر نہ انت- ھمے جنّے کہ چاکر ءَ گپتگ ھمیشی ءَ نوں چاکر یلہ داتگ ءُ ملا ئت گپتگ-بادشاہ ءِ آؤرتگیں ملا ءَ ساری ءِ ملا ءِ دست پاد بست ِانت- ملا ءَ ونت ءُ پر بوت ،آئی ءَ را جت ءُ جنّ چہ آئی پاد ءِ چنکی لنکک ءَ درکتگ ءِ توجیل شرو کت- چاکر ءَ وتی زرّ ءُ مال زرتنت نوکر ءُ چاکرانی رم ءَ اسپ ءِ زین ءَ پہ مڑاھے نِشت ءُ دیم ئِے پہ وتی ھلک ءَ دات-ناکو ترو ءُ جن ھمے رمب ءِ رند کپان ءُ پروشان ءَ او وتی سر ءُ دلاں جنان ءُ شُشنت
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
 گوں طارق پشوکانی ءِ منہ واری ءَ