دست بستن ءُ عُذرے ، دامنے تہی نہ کناں من نی شاعری نہ کناں
چو زِیاں پہ ارزانی طاعتاں وتی نہ کناں من نی شاعری نہ کناں
رَسترانی بازار ءَ میش ءُ میہڑی ءَ چے ؟ کئے منا بکنت سرپد
اے جہان پُر حوف اِنت روحءَ رافضی نہ کناں ، من نی شاعری نہ کناں
چوش گُشتگ اِش مارا اُوست پہ بنی آدم آنہے نَبا دارئے
مکر ءِ بادشاہی اِنت سنگتی ردی نہ کناں ،من نی شاعری نہ کناں
ٹُولی یے زہیرانی من کپودراں یَلدا آزماں نی حالی اِنت
کُنٹگاں گُلائیشاں ، پُلّاں عاشقی نہ کناں، من نی شاعری نہ کناں
بے سمائیں امروزءَ میر مئے وفایانی قدر نا شُناسی اِنت
اے مسافریں دہرے ، گیش زندگی نہ کناں ، من نی شاعری نہ کناں
میرساگر