دستونک
جزماں دل ءَ بلوریں بدن هِچّگی نہ بیت
مَرگ ءَ منی اُملّ ءِ سپر جنزگی نہ بیت
مان ئے اگاں گَمانی سپر دائمی بہ مان
دردے مہ بیت داں زرد ءِ تہ ءَ مارگی نہ بیت
زند ءِ همیشیں کسّہ مَنوں من اِتگ پہ سر
شاتی مہ بیت ملوری مہ بیت زندگی نہ بیت
ماهگُل تئی نگاهاں دلے چیر ءُ سر کتگ
یکّیں ترا بہ گِندیت دگہ وانگی نہ بیت
چوناهی ءَ بچارئے اگاں ربّ ءِ پاک تو
پمّاں تئی جهاناں دوئیں زندگی نہ بیت
مُرگانی بس توارے پْرشیت بال کنت گْوزیت
هالے کہ وشّیں لوگ ءَ مئے آیگی نہ بیت
دوری ازابیانی درے سرپدئے نہ تو!
آسپ مکن نہ کنتیں گُل ءَ گْریوگی نہ بیت
آسپ همید شےتگری