(درامد) (5) @
نبشتہ کار ابدالواھد وداریگ
اے یک وت ساچیں کِسّہ یے ایشی ءِ تہ ءَ ھچ راستی نیست اِنت ۔ اے کارست ھم وت ساچ اتگین اَنت ۔
من اِنگو ھبر ءَ اتان ءُ آنگو آئی ءِ و ش سَنچہ ءُ وش رنگیں گوناپ ءَ اِیرت اِیرت ءَ چارگ ءَ اتاں ۔ دل ھم لوٹگ ءَ اَت کہ چَہ آئی ءِ گوناپ ءَ چمّاں دِیر مہ کناں بلے اے گپ پدّرا اَت کہ دل ءِ لوٹ پہ ھلو ھالو سرجم نہ بنت ۔ آئی ءَ وتی نازرکیں لُنٹانی سر ءَ یک انچیں بِچکندے آورت کہ من چَہ وتی سَسّا ءُ سما ءَ بے وت بوتان ءُ من نہ زانت چے وھدی آئی ءِ دست ءَ چَہ سَدِیگ زرت ءُ چَہ بَس ءَ درکپت ءُ کِلوے ناسپتی ءُ کلوے نارنگی زرت ءُ واتر کت ءُ آئی ءَ دات اَنت ءُ پد ءَ وتی جاہ ءَ آئی ءِ کَش ءَ نشتاں ۔ اے نیبَگانی زیرگ ءِ کار دمان ءِ دمان بوت ۔۔۔۔ من تئی منّتواراں ۔ آئی ءَ گوں وتی شیرکنیں توار ءَ منی منّت گپت ۔ من آئی ءِ پَسّو نہ دات ءُ پہ بے تواری بَس ءِ مساپران ءُ ڈنّ ءِ ندارگ ءَ چارگ ءَ لگّ اتاں ۔ گندگ ءَ پتوکی چُشیں مزنیں شھرے نہ اَت بلے اے شھر ھم پنجاپ ءِ اے دگہ شھرانی وڑ ءَ چَہ مردم ءَ سَر چَکار اَت ۔ پرچَہ کہ ھمے بَس ءِ اوشتگ جاہ ءَ کہ مئے بَس اوشتاتگ اَت سَک رَشّ اَت ءُ مھلُوک سَک باز اَت ۔ ءُ ھمے جاگہ چو گندگ ءَ پتوکی ءِ بازار اَت ۔ الّم ءَ پتوکی ءِ کِرّ ءُ گْوری روستا ءُ میتگ ءِ مردم ھم ھمد ءَ وتی زلورت ءِ راشن ءُ اے دگہ چیزّانی زیرگ ءَ آتکگ اِت اَنت ۔ ءُ دگّ ءِ اے دیم ءُ آدیم ءَ جنین ءُ مردین پیرین ءُ ورنا چُکّ ءُ چوریگاں مُچّی ءُ میڑی کتگ اَت ۔ لھتے پہ وتی روزیگ ءِ شوھاز ءَ ءُ لھتے مساپر اِت اَنت ءُ لھتے پہ ناھودگ ءَ لَوَنڈ ءُ رول اِت اَنت کہ پہ بیکاری ءُ ناھوگ ءَ ترّگ ءَ اِت اَنت ۔۔۔۔۔۔
منی دلگوش پتوکی ءِ بازار ءِ ھمے مردمان اَت کہ آئی ءِ شیرکنیں توار ءَ منی دلگوش وتی نیمگ ءَ ترّینت ۔ بیا ایشاں تو بُوَر ۔ ناسپتی یے ءُ نارنگی یے آئی ءِ دست ءَ اِت اَنت ءُ دست ئِے منی دیم ءَ شھار اِتگ اَت ۔ ناں من نہ وراں تئی منّتواراں ۔ من سُنٹ بُرزاد کت ءُ پہ مڑا یے گْوشت ۔ آئی ءَ پد ءَ درّاینت ۔ مڑا مکن بہ زیر ئے ۔۔۔ اے تئی کریھ نہ یَنت ۔ من آئی ءِ نیمگ ءَ چار اِت ءُ گْوشت ۔ مھربانی من درامدیں مردمانی چیزّاں نہ وراں ۔ من ھمائی ءِ وتی کتگیں ھبر ھمائی ءِ سر ءَ کارمرز کت اَنت کہ من پستک داتگ اَت اَنت ھمے ھبر ئِے کتگ اَت اَنت ۔ آئی ءَ مردم کُشیں بچکندے جَت ءُ گوشت ئِے ۔ ایشانی توک ءَ سْرم مان نیست اِنت اے ھمے انّی تَو وت زرتگ ءُ آورتگ اَنت بہ زیر ءُ بُور ئے ۔ من دل ءَ سَک وش بوتاں کہ مھگونگ کم کمّ ءَ منی نزّیک تر بیان اِنت ۔ من ھاموش اتاں کہ آئی ءَ پد ءَ درّاینت ۔ تو بلکیں لوٹ ئے چَہ من ءَ بیر ءَ بگر ئے ؟ 
من ھیال کت کہ نی من گیشیں کنگ ءَ یاں ۔ من چہ آئی ءِ دست ءَ ناسپتی ءُ نارنگی زرت اَنت ءُ گْوشت منّتواراں بانُک ۔۔۔۔
ھمے وھدی بَس دیم ءَ روگ ءَ پہ جنز اِت ۔ کمّو دیر ءَ کہ بَس ءَ وتی سرجمیں گام گپت گڑا آئی ءَ پد ءَ بے تواری پُرْوشت ءُ گوں وتی شِیرکنیں توار ءَ درّاینت ئِے ۔ تو انگت گوں من ءَ زھر ئے ؟ من پہ ھیرانی آئی ءِ نیمگ ءَ چار اِت ءُ گْوشت ۔ ناں ۔۔۔۔۔ تو زاناں منی چے ئے کہ من گوں تو زھر بہ باں ؟ ۔۔۔۔
چوناھا من دل ءَ وش اتاں کہ آ منی نزّیک تِر بیان اِنت بلے دل ءِ تہ ءَ دگہ ھم بازیں شَکّ ءُ وسواس ودی بَیَگ ءَ اِت اَنت ۔ پہ دروَر اے یک ورنا ءُ شرّنگیں جِنِکے اَت ءُ اِنچوکیں دْراجیں سپر ءَ تھنا پرچَہ کنگ ءَ اَت ؟بلکیں اے ویل گَردین ءُ چَوَکّیں جِنِکے اَت ؟ ۔ چوش مہ بیت اے جاھے من ءَ تاوان بہ دنت ؟ من ءَ زرّ ھم الکاپ ءَ گون اَت اگاں لاھور ءَ ایشی ءَ گروھے بہ بیت ءُ من ءَ بہ پُلی اِیت ؟ ۔۔۔۔۔
من ھمے ھیالان اتاں کہ آئی ءِ وشّیں توار منی گوشاں کپت ۔ گْوشگ ءَ اَت ۔ کُجا گار بوت ئے ؟ ۔۔۔
من آئی ءِ ماھیں گوناپ ءَ چارگ ءَ لگّ اتاں ۔ آ سکیں شَرّنگی اَت چوش کہ من سَسّا کنگ ءَ اتاں چَہ آئی ءِ گوناپ ءَ زاھر نہ بَیَگ ءَ اَت ۔ آئی ءَ دیست کہ من آئی ءَ چم سَکّ داتگ اَنت گوناپ ئِے ترّینت ءُ ڈنّ ءِ سیاھی ءَ چارگ ءَ لگّ اِت کہ نی چَہ بَس ءَ ڈنّ تھاری وتارا مان شانَگ ءَ اَت ۔ من ھم ھمے پیسلو کت کہ داں لاھور ءَ گوں ایشی ءَ وھد ءَ ٹیلانک دیاں بلے پہ شِیوّاری ۔۔۔۔۔۔
آ وتی ھیالان اَت ءُ من ھاموشی پُرْوشت ءُ درّاینت ۔ چے پِکِر کنگ ءَ ئے ؟ ۔۔۔۔
موں ۔۔۔۔ ھِچ ۔۔۔۔۔ آئی ءَ گوناپ منی نیمگ ءَ ترّینت ءُ گْوشت ئِے ۔ ھر کَسی زرد ءِ تہ ءَ دنیا یے آباد اِنت ناں ؟ وھدیکہ تھنا بیت گوں ھمائی ءَ دلگوش بیت ۔ من ھَیران ءُ اَبَکّہ بوتاں کہ اے چے گپّے ایشی ءَ جَت من آئی ءِ گپ ءِ پَسّو ءَ گْوشت ۔ ھَو تو راست گْوشئے پر چَہ کہ منی زرد ءِ دنیا ءَ یک نَپَرے گیش بوت ۔ آئی ءَ بچکندگے جت ءُ گْوشت ئِے ۔ باز وش رو ءُ وش تبیں ورنائی ءِ اَنچُش زانَگ بیت کہ نی تو زَھر ایر بُرتگ اَنت ءُ چَہ من ءَ دل سَپا بوتگ ئے ۔ من وتی چَم آئی ءِ دیدگاں بُکینت انت ۔ 
وھدے آئی ءَ دیست کہ من آئی ءَ سَک چارگ ءَ یاں چَہ لَجّ ءَ وتی سر ئِے جَھل کت ۔ ھمے وھدی بَس ءِ رانندہ ءَ مئے پُشت ءَ چراگے روشن کت کہ آئی ءِ رژنائی سبز اَت ۔ شپ ءَ وت ءَ را مان شانتگ اَت ۔ نی منی دل ھم ڈَڈّ اَت کہ ھمسپرے من ءَ ھست ۔ اگاں کہ من چرائی ءَ شَکِِّیگ اتاں ۔ ھرچے بہ بیت کہ نی گوں آئی ءِ ھمراھی ءَ یک کَیپے مارگ ءَ اتاں ۔ ءُ چُشیں سپر داں من ءَ یات اِنت کہ من پیسر ءَ بِھ نہ کتگ اَت کہ چوش وشّ ءُ دل ءِ تَوش ءَ بہ بیت ۔ بَس وتی وشّیں رواج ءَ روگ ءَ اَت ءُ ما چَہ لاھور ءَ نزّیک تِر بیان اتیں ءُ شپ ءَ ھم وتی ملگور ءِ سیاھی چاریں نیمگاں شَرّ شَرّ ءَ شِنگینتگ اَت ۔ ما دویں بے توار اتیں بلے بَس ءِ تہ ءَ نشتگیں مساپر وت ماں وت ءَ گپ ءَ اِت اَنت ءُ لھتے چُک گْریوگ ءَ اِت اَنت ءُ آھانی مات آیاں سَھڑینگ ءِ جُھد ءَ اِت اَنت ۔ اناگہ ءَ آئی ءِ توار پد ءَ منی گوشاں کپت کہ گْوشگ ءَ اَت ۔ چوش وَ سپر دیم ءَ نہ جُنزّ اِیت منی ھیال ءَ پہ گپ کنگ ءَ مارا دویناں تاوان نہ رس اِیت ۔ گپے بجن ھبرے بہ کن ؟ ۔۔۔۔۔ چیزّے وتی بابت ءَ بہ گْوش ؟ ۔ من نیم تھاروکی ءَ آئی ءِ ماھیں دیم ءَ چارگ ءَ لگ اتان ءُ بچکندگے جَت ءُ گْوشت ۔ اے وَ شرّیں گپّے گڑا پیسر ءَ من ترا چَہ جُست کناں کہ تئی نام کئیں گُلپری ؟ 🚌🚍
(روان اِنت)