رو دپتر ءِ تاکاں شہ
مرچاں دل پاداں گوں اڑیت
پرّیں سال اِنت من گوں وت ہمراہ نیاں
ساہگ اُوں دائی کنت رؤت
پُرّیں سال اِنت واب عجیبیں گنداں من
تو گوں من ہچ ہمرَہ نئے
من انچیں ڈاکے جُنزاناں آسر نیست
درچکے اوں گندگ نئے کہ امباز بباں
سنگے اوں نیست دز بہ گراں
نی من جنزگ دم بُرتہ
مں مرچی باز تِنگ اِتہ
پہل بکن کہ زندگی ءَ سک باز لازم اِنت
کہ ہوش آزگیں غماں چو ٹپّ واد درور اِنت
مں بلکیں رد نہ کپتگاں کہ ساہ ءِ ساز برجم اِنت
پہل بکن کہ زندگی ءَ سک باز لازم اِنت
منی وا وابانی پیتی ءَ بس
دو جنڈیں عکس اَنت کہ کندگا اَنت
یَہ پرشتگیں چوڑیءِ دو ٹُکّر
یَہ کاگدے اَست کہ نبشتہ
“تو سرگرئے ہر دیں دُور مَلک ءَ
دوا ءُ دارُوّاں رد مکن بِھ
وراک ءُ ورد ءَ اوں کد مکن بِھ
حسد مکن بِھ
مں زاناں تئی رُو ءَ آس باز اِنت
مَہ مِڑ گوں کسّ ءَ”
اے کاگد ءِ بہرے ءَ نبشتہ
“منی وا ارساں توار بُرتہ
مں چے بہ لِیکّاں”………………
من باز کوشست کُت بواناں بلے نہ بیت ہچ
تئی ارساں حرفاں شناس بُرتہ
سیاہی یے کاگد ءَ لگُشتہ
میرساگر