………….. آزمانک
 کپوت..
 انچوش گوْش انت کہ بھت مہ کپ اِیت زاناں کپوت ءِ بھت اے روچی کپتگ ات کہ چمانگو چَپیر چَپیر جناں بوت ءُ دیم پہ شکاری دلوش ءِ دامءَ بیا مان بہ اڑ.
 چوناھا شکاری دل وش ءِ ھچ مراد نہ اَت کہ کپوتءَ بہ گپت. شکاری ءَ دام پہ سیسوانی واست ءَ چیر کتگ ات بلے کپوت کہ اتک دام ءِ سر ءَ کپت شکاری نہ الاج بوت کہ کپوت ءَ بہ گیپت. پرچا کہ سیسو اوں اتکگ ات انت بلے کپوت شُمّ ءُ کزا بوت سیسوگی شور دات انت. شکاری ءِ شیتاں اے دمان ءَ سَک ھراب بوت.
 شکاری ءَ دل ءَ گوشت کہ اے وَ نارشتے نہ بیت بلے منی شکار ئِے برائینت نوں کپوت ءَ چوں یلہ کن آں. ھلار ئِے نہ کن اں انچوش زندگ ءَ بر آن ئِے گوں چکانی دل وش بیت.
 کپوت بَزگ زاناں چہ کم بھتی ءَ اے دام ءِ چمگاں کپت. “بھتے کہ نہ کنت یاری چہ کے ءَ گلک داری”
 شکاری ءَ کپوت زرت دیم پہ لوگ ءَ شت.
 چکاں کہ پت دیست کپوتے گون ئِے. چک چہ گل ءَ بال بوت اَنت کہ ابا ءَ مرچی کپوتے گون. چُکاں کوکار کت کہ “بیا ات ابا ءَ مرچی کپوتے گون. بیا ابا ءَ کپوتے گوں” اے نہ انت کہ شکاری ءَ مرگ چید ءُ پیسر نہ گپتگ یا لوگ ءَ نہ برتگ. بلے شکاری ءَ ھر مرگ گپتگ ھلار ئِے کتگ زندگ ءَ کدی مرگ ئِے نہ برتگ لوگ ءَ.
 پت لوگ ءِ توک ءَ سر نہ بوت
 چکاں کپوت چامپ اِت یک چکے ءَ بندیکے کپوت ءِ پاد ءَ مان اڑینت “چونیں شروکیں کپوتے”
 یک چکے ءَ ڈب ءِ دپ پچ کتگ کہ ڈب ءِ کن ایں بلے چک انچو گوں کپوت ءَ بزاں گال ءَ بال بوت انت کہ یات نہ کن ئے.
 بزگیں کپوت چہ وت ءَ انچو ھیران بوت کہ من وَ وشیں زیدے ءَ یلہ ات آں. من ءَ اے وڑیں گُمانے کدی نہ بوتگ ات کہ من چوش شکاری دلوش ءِ دام ءِ چمگاں اڑاں شکاری من ءَ بارت چکانی باھوٹ کنت بس چے کن ئے نوں دست ءَ کپت آں…
 کپوت چرت ءَ کپت کہ مرچی من انچو اے دام ءِ چمگاں اڑتاں من ءَ گت ءُ گُمان نیست ات.
 من اے جنگل ءَ انچو گل ءُ شاداں بوتگ آں کہ یات نہ کن ئے. برے اے درچک ءَ برے پرا درچک ءَ انچوش گش ئے جگل ءِ بادشاہ من وت بوتگ آں.
 منی زند وشیانی موجاں ھوار ات سردیں گوات چینک درست اے جنگل پر ات.
 ھمے پکر ءَ کپوت انچو تکانسر کتگ ات کہ گش ئے دمتوس ات. چو گیمرتگیں پل ءَ سر ءِے لونجان ات.
 پد ءَ اچانگ ءَ چینکوانی یات ءَ کپت
 من ءَ سوچ باریں منی چینکوانی چے ھال انت ءُ چے ھال بیت. منی چینکو من گْوش آں شدیگ انت باریں چون انت.
 ھمے سھت ءَ چمانی ارس ئِے شتور گپت انت. چکاں دیست کہ کپوت ءِ چم ارس انت . گڑا گونڈواں گشت کپوت شدیگ انت. اما کپوت تنیگ انت.
 چکاں گپت. یک چُکے ءَ سنٹ آپانی تہ ءَ کت بلے کپوت کج ءَ آپ ورگی انت.
 “اما کپوت آپ نہ وارت” چکے ءَ درائیت
 “من چوں بہ کن آں شمئے جاھسری ءَ تئی پت ءَ گوں اے کپوت ءَ شمئے روزگار برت”
 ھیر کپوت ءِ زبان ءَ چک سرپد نہ بوت اَنت نہ کہ چکاں اے پکر کت کہ بَزگیں کپوت ءَ چینکو ھست ءُ چینکو بَزگ انت. چکانی اوں میار نہ اَت کہ چک دنیا ءِ بد ءُ نیکے نہ زان اَنت چک چک انت چے زانت.
 شکاری دلوش ءَ سدّی پر نہ ات پرچا کہ شکاری دلوش ءِ چک گوں کپوت ءَ شوک ات انت.
 یک روچے بزاں چکاں ڈب ءِ دپ شر بند نہ کتگ ات شپے وھدے ات کپوت ءَ گون بلاھیں جھدے ءَ چہ ڈب ءَ وت ءَ آجو کت کپوت دیم پہ جنگل ءَ پیر گپت. گوش ئے دنزے ءَ سر ءَ بُر ات برو کہ نہ دار ئے.
 کپوت ءَ دل ءَ گْوشت نوں شما من ءَ گر ات.
 انچو بال ئِے کت کہ من سَک دور بہ رو آں بہ نند آں کہ بازار نزیک مہ بیت ءُ پد ءَ من ءَ اے چک مہ گند انت مہ گر اَنت. بلے شَپ ات کپوت ءَ وتی منّ ءَ جھد کت کہ دیر بہ رو آں. وتی من ءَ سَک دیر یک برزیں کھرے سر ءَ نشت. شپ ئِے ھمے کھرے سر ءَ سھب کت بانگواہ بوت کمک دمپی سرینت. دل ئِے وش ات چہ جیل ءَ آزاد بوتگ نوں دل ءِ گوشت کمک کوکو بہ کن آں.
 کمک بال ئِےِ رمبینت اَنت یک کوکوے جت ئِے کمک گردن ئِے برز کت کہ دومی کوکو ءَ بہ کن آں نہ بوت کہ دومی کوکو ءَ بہ کنت چم ئِے پہ بازارے ءَ کپت انت. اسل ءَ بازار دور نہ ات کپوت شپ ءَ دراتکگ ات چہ ڈب ءَ آ وھد ءَ تھاری اَت. اے سھت ءَ بامءَ شر داتگ ات درستیں درچک دار میتگ ءُ گیاباں زاھر ات انت.
 کپوت ءِ چم مردماں کپت انت کپوت ءَ کمک وت ءَ را چیر دات کہ چو مہ بیت کہ پد ءَ من ءَ یکے بہ گند ایت ءُ من پد ءَ یک زالمے دست ءَ بیا آں من ءَ پد ءَ ھما چکانی دست ءَ بہ دنت ءُ من پد ءَ آزاب بہ بہ آں کپوت ءَ ازابی دیستگ ات ھما بیم کپوت ءِ دل ءَ پترتگ ات.
 بلے پد ءَ کپوت چارگ ءَ ات کہ اے بازار ءَ دنز آڑھور انت کوکار جاک واک اِتت مردمانی الھان انت اشاں بازار سر ءَ زرتگ پد ءَبچار مردم وت من وت مان اڑاِتگ انت. یکے تچگ ءَ اِنت دومی سر ءَ ئِے کپتگ. پد ءَ گپت اِش. سَک جنگ ءِ لَگ ات انت. ھون ھون ریچ بوت زبان ئِے دپ ءَ چہ دراتک مرد ءَ ساہ دات. یک اجیبیں ندارگے زاھر اَت گْوش ئے آزمانی بیرانی توار اَت. کپوت انچوش زکُّرتگ اَت کہ یات نہ دے.
 کپوت چہ اے نزارگ ءَ سک تکانسر ات کہ یات نہ دے.
 “یا اللہ اے چے کزایے؟ چد ءُ ساری من وَ انسانی جند نہ دیستگ بلے من نہ زانتگ کہ انساں اے وڑ ءَ انت” کمک شکر ئِے گپت کہ اللہ شر اِنت کہ تو من ءَ انسانے نہ کت. پد ءَ ھمے سھت ءَ چُنکوانی یات ءَ کپت
 ھمے پکراں گار ات. یک دمانے ءَ آزمان ءَ گرندگے بندات کت. چہ آزمان ءَ یک شل سریں تیرے کپوت ءِ ونگ ءَ لگ اِت. بَزگ ھمود ءَ شنگ شنگ بوت.
 باریں نوں چُنکوانی چے ھال بیت بزگیں کپوت ءِ.
 بزگ بے مراد بوت
 گپوردرملکی