آزمانک
پرشتگیں بانزل
اسماء مراد
وہدے ہنکین ءِ ہما کوہ ءُ برزگانی نقش ءُ نگار ، سباہانی مسکیں سمین ، نیم سبز ءُ جمبری ایں آزمان، شپانی لہم لہم ءَ کشوکیں کوش دل ءَ ہزار ارمان ءُ امیتانی جہانے سینگار یت ، ہمودا ہما تہل ءُ کچلیں یاتاں کہ کپاں گڑا چاریں نیمگا ں دلپروشی ءِ جمبر مانشانت، ماتیں گلزمین ءِ بوہ ءُ بُس، کور ءُ چمگانی تچوکیں آپ، درچکانی وشیں ساہگ ءُ تاکانی زیبائی منا ہما یانی یاتاں پرین انت کہ من آیانی چارگ ءُ دیدار ءَ تلوسگ ءَ آں۔ انچو گمان بیت اے ندارگ ءُ یاتاں منی روح، تہارگانی میار کتگ۔ من انچیں بے وسیں مرغے یاں کہ بیمناکیں ڈبے ءَ بند کنئگ بوتگ۔۔۔۔ کہ آ وہدے وتی ہمراہاں آزمان ءِ دیما بال ءَ گندیت گڑا وتی بے وسی ءِ سرا بژن وارت۔
اے رنج ءُ غمانی پنجگ ءَ کہ منی اہد بستگ، اے وشی ءُ شادہانی زبہری نہ انت ،بلکیں منی اے غم ءِ سبب منی روح ءِ تہا نشتگیں ہما جذبگ انت کہ منا واب ءِ ساچگ ءِ ہیل ئِے داتگ۔ اے جذبگ منی ہمک جذبگ ءِ بنزھ اِنت کہ آئی ءَ منا چو زر ءَ جہل ءُ شاہگان کتگ۔ یک انچیں زرے کہ آ سیاہیں مُجاں گپتگ۔ اودا نئیکہ درے گندگ بیت ءُ نئیکہ وشیں ندارگے۔
اے منی دومی زند ات ، پرچا کہ انسان ہمک سال یک نوکیں زندے پہ وت شوہازیت اگاں آئی ءِ زند بدل مہ بیت گڑا آئی ءِ زند یک کتابے ءِ انچیں تاکے ءِ وڑا بیت کہ اودا زیبائی، وشی ، غم ، ندارگ ہچ گندگ نہ بیت، ایوکا یک گیمرتگیں روحے کہ نہ سرگ زانت ءُ نئیکہ جذبگانی مارگ۔
اے ہما سال ءِ گپ انت کہ موسم بہارگاہ ات ، باگانی تہا زیبائیں پلانی وشبو تالان ات ءُ سبز سبزیں حدا کاہاں گوں سمبہینتگیں زمین کہ انچو گمان بوہگ ءَ ات گشئے زمین وتی چیر ءُ اندریں رازاں آزمان ءِ دیما پاشک کنئگ ءَ انت۔ اے ندارگانی حاموشی انچیں حاموشی یے کہ مردم ءَ وابانی دگہ جہانے ءَ بارت ءُ سر کنت، ہما جہاں کہ اودا انسان ءِ روح ہم چو گاریں مُرغے ءَ بیت ءُ روت درچکے ءِ سرا نندیت وتی گوست ءَ یات کنت۔
ہما موسم کہ مردم وتی دل ءِ چماں گوں دنیا ءَ چارگ لوٹیت۔ ہما زید کہ مردم ءَ چاریں نیمگ ءِ رازانی کلوہ ءَ دنت ءُ یک انچیں مارشتے بخشیت کہ اے مارشت ءُ زید ہر دو آئی ءِ زند ءِ معنا ءَ بدل کن انت ءُ آئی ءَ دگہ جاہے سر کن انت کہ اودا پلانی گواڑگ پچ بنت، سبا ءِ نود لہم لہم ءَ شنز انت، مرغ ءُ شانتلانی مستاگ کہ دل ءَ ہمدلانی آہگ ءِ احوال ءَ دئینت۔ گوست ءِ یات چو درچکانی ساہگ ءِ وڑا گوز انت ءُ مردم ءَ انچیں چاگردے ءَ تیلانک دئینت کہ اودا مردم وتی چماں آدینکے کنت ءُ آیانی دیما اوشتیت۔