اسلم قادر
 ” زمین لھڑانت “
 زمین لھڑانت سُچ انت مردم
 اے موسم آس گواران انت
 کئے انت کہ کسمت ء نکشیں
 لکیراں مئے کروجان انت
 اے مردم بزگ انت انچش
 اے انسان بے وس انت انچش
 زبہر چہ بوتگاں باسکاں
 چہ پاداں اوں ھلاس بوتاں
 نہ جان ءَ مان ھاٹیگے
 وتی جند ءَ چہ بیزاراں
 زبان ءَ چہ گشئے گنگ انت
 تہا چہ کش انت پاہاراں
 کہ زند ءِ نکش ءُ پا گاراں
 کج انت استال ءُ ماہ گاراں
 زمین لھڑانت
اے کرد ءِ پژ در ے چونیں
 اے ستک ءِ سیمسرے چونیں
 کہ روچگ بے اسر بوت انت
 نمازاں نیست معنٰی یے
 چست بنت دست ھالیگ ءَ
 گشئے واتر بنت ھالیگ ءَ
 خدا انت نارزا بلکیں
 وتی جند ءِ سرا کہ وت
 ما مرچاں رحم یل داتگ
 اے تُن ءَ تنگ ات انت انسان
 اے گژن ءَ وارتگ انت انسان
 شدیک انت چک گریوبنتیں
 ملوراں مات آگہ انت
 حرام انت گوشت انسان ءِ
 اگاں وھدے ھلار بوتیں
 اے ماتاں چاک دات سینگ
 جگر تین ءِ سرا پتک انت
 وتی چکان ءَ وارینتاں
 زمین لھڑ انت
 اے اسلم کیامتے چونیں
 اے وھد ءُ نوبتے چونیں
 گشئے انچش گمان بیتیں
 زمین اے پیسرا ترکیت
 سچان بنت سرمگیں جنگل
 جشان بنت مست بنت دریا
 پرش انت کوہ بال بنت برز ءَ
 گشئے نوں عرش جہل ءَ کئیت
 پدا ھچی نمانیتیں
 اے درس بنی آدم ءِ کاراں
 حوا ءِ بچ ءِ کرداراں
 دست ءِ وت کشیت براتاں
 گواران ءَ جنوزام کنت
 وتی مات ءَ را رنجینیت
 پت ءِ اے کوپگاں پروشیت
 باگاں گوں گلاں سوچیت
 کدوھاں جنگلاں سوچیت
 گلاباں آس جنان انت کہ
 جوراں پل کنان انت کہ
 سفر بیت وڑا برجا
 اے منزل ھون شانان کنت
 زمین لھڑانت سُچ انت مردم
 اے موسم آس گواران انت
 کئے انت کہ کسمت ء نکشیں
 لکیراں مئے کروجان انت