کسہ :_ ° من ءُ چرس °
نبشتہ کار :_ ابرار سمین
من ھر وھداں چہ سنگتاں چرس ءِ بابت ءَ اِشکتگ چہ ھمے سنگتاں یک یک ءَ چرس ءِ توسیپ کتگ منی ھم دل ءَ گْوشتگ کہ من اوں چرس ءَ یک دمے بِہ جن آں۔ بلے چیزے سنگتاں انچیں ھبر کُتگ کہ من وتی دل ءَ گْوشتگ ھدا ءِ شُکر اِنت من چرس نہ کش آں. اے وَ باز ھرابیں چیزے پد ءَ چرس ءِ نام اوں سک بد اِنت ھرکس پد ءَ گپ گپ ءِ سر ءَ مردم ءَ چرسی گْوش ایت۔ گُم کن چرس ءَ من نہ کش آں.
ھیر کسہ چو اے وڑ ءَ اِنت من یک بیگاے چہ لوگ ءَ در بوت آں ءُ وتی سنگتے ءِ اوتاک ءَ شُت آں۔
منی سنگت گوانکو (مباہل) ءَ گوں یکے ءَ سک تْرند تْرند ھبر ءَ اَت.
” برو تو ھرچی کن ئے بِہ کن ترا جواب اِنت
کَے من…؟ ھو من زُرتگ آں تو بِہ کن ھرچی کت کن ئے بِہ کن “
گوں ھمے گپ ءَ آئی گْوانکو (مباہل) ءَ چہ گوش ءَ دُور کُت پد ءَ گوں وت ءَ رَٹگ ءَ لگِت.
آں سابر چے بوت تو چیا مرچی یک سد ءُ پنچ ءِ سر ءَ ئے گوں کَے ءَ ھبر ءَ ئے…؟
تئی تاراں کَے سُرینتگ…؟
من جُستانی یک رکباری یے چہ آئی سر ءَ گْوازینت…
کَے بیت ھمے منی شومیں ارباب اِنت.
یار تو من ءَ اے بِہ گْوش کہ تو ءُ تئی ارباب بیست ءُ چار ساھت چو کانٹُکی اِت گڑا تو اے کلام ھور ءَ چیا یل نہ کن ئے…؟
بس یارررررر…!
من اے واستا اے لَنگڈ ءَ یل دات نہ کن آں کہ منی باز کُھنیں ھسابے گوں شُوم ءَ ھست.
یاررر بِہ بکش ئے من ترا ھچ آپ ءِ جُست نہ کُت تو بِہ نند من پہ تو آپ کار آں.
من آپ نہ ور آں تو مہ رو بِہ نند.
سابر یار مرچی موسم سک دلکش اِنت تو چش کن وتی اے سِیلیں گُداں بِہ کَش من تو پہ تْر ءُ تابے ءَ ڈّن ءَ رو ایں۔
ھو من رو آں گداں مٹ کن آں کا آں۔
منی سنگت سابر گوں زمبادے ءِ ڈلیور اِنت ھما کہ سابر وتی ارباب ءِ زمباد زُرتگ مدام گوں وتی ارباب ءَ کانٹُکی اِنت برے پہ کلدار ءَ برے پہ گاڑی ءِ سُل ءُ ٹیر ءُ ساماناں.
مرچی گڑا ھُدا بِہ زاں کہ اے پہ کجام چیز ءَ لگتگ اَنت. ھیر سابر بیت باریں من آئی جُست کن آں. من اوتاک ءَ نشت اَت آں کہ منی گوشاں گرانیں توارے کپت گْوش ئے گَڑمب گَڑمب چیزے ءِ توار اِنت. من چہ اوتاک ءَ ڈّن ءَ در آتک آں تاں گْرندے نَھرگ اِنت چہ کِبلائی نیمگ ءَ سیاہ سیائیں جمبراں آزمان پوشِت اَت_ دیر دیر ءَ یک یک ترمپ زمین ءَ ریکانی تَہ شُول گِران اِت اَنت_
کترہ ءِ پد ھور ءَ ایر دات ءُ زمین ءِ سر ءَ ھور ءَ نمبگیں چادرے تالان کُت. ھور ءَ کساس دہ پانزدہ ملٹ جوان گْوارت ءُ بند بوت_ چاریں نیمگ ءَ ھاموشی ءِ رُست۔ اناگہ اوتاک ءِ تَہ ھاموشی پُرشت ءُ سابر آتک.
یار مرچاں موسم وَ سک ملار اِنت.
ھو سابر جان مرچاں موسم وَ دگہ زبانے ءَ ھبر ءَ اِنت. اگاں اے موسم ءَ چرس ءِ بوتیں گڑا ما اوں دگہ موڑے ءُ دگہ چمے ءَ اے موسم ءَ را چارت.
من انچو یک گپ ءِ توسینت من نہ زاں کہ سابر منی ھبر ءَ پہ دل زورگ ءَ اِنت.
ھووووووووو_____ وللہ
ھیر ھُدا ھیر کنت تو بیا ڈّن ءَ من رواں وتی پرپٹ ءَ کار آں۔
سابر تو وتی پرپٹ ءَ بِل من ءَ پرپٹے گوں اِنت.
ھو بِہ رو ایں گڑا ما چہ اوتاک ءَ در بوت ایں یک ءُ دمک گْوست من تیز تیز روان اَت آں.
آ دیمے دکان ءَ پرپٹ ءَ بِہ دار من چیزے زوراں.
ھو وش اِنت من پرپٹ دکانے دیم ءَ داشت سابر ایر کپت ءُ راوں بوت۔
سابر…!
ھاں چے…؟
بیا اے کلداراں بِہ زیر گوں ھرچی کہ زور ئے من چہ کیسگ ءَ دو سَے سدی کش اِت۔
اناں من ءَ گوں تو اشاں بِل…
سابر… سابر… تو یارررر
بلے سابر نا اوشتات ءّ نئے کہ منی دست ءِ کلدار آئی زُرت اَنت۔ چہ دکان ءَ لھتیں چِپس ءُ دگہ بازیں چیزے زُرت۔
ما چہ میتگ ءَ دور یک ریکے ءِ سر ءَ نِشت ایں ھور ءَ اے ریک تر کتگ اَت اے ریکے پُشت ءُ دیم ءَ کسان کسانیں ریکانی بوٹِنگ اَت اَنت ءُ اے ریکانی کش ءُ گْور ءَ گّز اَت اَنت۔ ھور ءَ اے ریک ءُ ریکانی میان ءِ گّزان ءَ شُشتگ ءُ پلگار کُتگ اَت اَنت. یک سارتیں گْواتے وار وار کشگ ءَ اَت اے گْوات ءَ یک اجبیں وشبوئے زرتگ اَت ءُ روان اَت باریں کَئی را داتگیں سوگاتے… باریں کئی کلوہ یے… باریں کئی مھپرانی وش بو… گْوات زرتگ اَت ءُ پہ گَلے روان اَت. ترمپ ترمپ ھور بندات بوت۔
سابر ءِ گوانکو (مباہل) ءَ کسے پون کُت آئی وتی گوانکو (مباہل) زُرت ءُ پاد آتک ءُ سابر چہ وتی کیسگ ءَ یک کپسٹن سگریٹ ءِ ڈبہ یے در کُت ءُ چپیں نیمگ ءِ کیسگ ءَ بلائیں چرسے در کُت منی نیمگ ءَ شَھارت ءُ گْوشت تو دو سگریٹ بار کن من ارباب ءَ نازین آں کایاں پد ءَ آئی یک بلائیں کندگے جَت ءُ چہ ریک ءَ ایر کَپت. من اجب ھیران بوت آں یار انوں من چرس ءَ چوں جوڑ کن آں.
من چرس کدی بار نہ جتگ بلے من وتی سنگتاں دیستگ کہ آھاں چرس چے وڑ ءَ بار جتگ۔ گڑا من سگریٹ ءِ درائیں تماک کش اِت آں ءُ دست ءِ دل ءَ ایر کت آں چرس ءِ یک گردیں بھرے باکس ءِ ڈیل ءِ سر ءَ جَت ءُ یک ڈیل ءِ روک کُت ءُ چرس جوان گرم کُت پد ءَ من چرس گوں تماکاں ھوار کُت ءُ دُرشگ ءَ لگت آں۔ من تماک ءُ چرس اے دیم آ دیم لتارت آں ءُ پد ءَ سگریٹاں ءَ بار کُت آں۔ دیر ءَ سابر آتک من آئی جُست کُت سابر تئی ارباب چے گْوشیت…؟
یاررر من اے ارباب ءَ چوں کن آں من ءَ کلدار زلورت اِنت اے شوم نیمون ءَ کنت برے گْوشیت تومن کپتگ برے گْوشیت تومن بُرز شُتگ.
گڑا تو آئی ءَ بِہ گْوش کہ من و چہ تو وام نہ لوٹگ آں منی جندے کلدار اَنت۔
یارر من اے کلام ھور ءَ باز براں گْوشتگ بلے انوں منی کلدار من ءَ الم رس اَنت من ءَ وتی ارباب ءِ بلائیں چیزے دست ءَ کپتگ پمشکہ آ چو اِشکر لگت کنگ ءَ اِنت۔
ھو باریں چی یے تئی دست ءَ کپتگ…؟
چرس
چے چرس…؟
ھو کساس یک ءُ دو کیلو چرس اَنت اے کہ تو بار داتگ اَنت اے چہ ھمائی چرسان اَنت.
ھو ھاں____! تو گڑا بلائیں مردے ئے۔
من وتی سگریٹ روک کُت ءُ دوت دیاں بوت آں سابر اوں وتی سگریٹ روک کت ءُ چِکاں بوت من وتی سگریٹ چو نا دیستگ ءَ چِک بِہ چِک دات ءُ سگریٹ نیم کُت.
سابر گْوشت ” زالم تو چہ تماکاں زیات چرس بار داتگ من ھچ کدی اینچو چرس بار نہ جتگ تو مارا جوان کّر ءُ کُور کن ئے ” من وتی سگریٹ ھلاس کُت ترمپ ترمپ ھور رچگ ءَ اَت۔ سابر ءِ گوانکو (مباہل) ءَ پد ءَ ارباب ءَ پون کُت آئی پون چِست کُت ھبر ءَ لگ اِت من وتی جاہ ءَ نشتگ اَت آں۔
منی گوانکو (مباہل) ھم توار کُت من گوانکو (مباہل) ءِ جاہ ءَ سگریٹ ءِ ڈبُک چِست کُت۔
ھلو… ھلو… توار پیداک اِنت نا ھلو…
سابر یک بلائیں کندگے جَت ءُ گْوشت جانی چوں چوں نہ کہ ترا چرس ءَ آپو کُتگ…؟
ھاھاھاھاھاھا
نا… من… وَ… سابر… بلے تو ھیر… تو بِل کہ من ترا…
ھاھاھاھاھا
من گوں گْوانکو (مباہل) ءَ باریں گوں کَے ءَ رٹ اِت ءُ گْوانکو وتی کیسگ ءَ دور دات۔ سابر یاررر آ گاڑی ءَ گِند ئے آ گاڑی منی برات ءِ گاڑی اِنت اگاں من ءَ بِہ گِند ایت کہ من چرس کِش اِتگ من ءَ کُش ایت پاد ءَ رو ایں۔
اناں یار اے تئی برات ءِ گاڑی نہ اِنت تو بِہ نند۔
نا یار سابر کسمیں تو ھبر ءَ سرپد نہ بَہ ئے۔
ما چہ ریک ءَ ایر کپت ایں۔
کَے گْوشیت کہ منی پاد زمین ءَ ایر اَنت من سابر ءَ گْوشت پرپٹ ءَ تو بِہ زور نوں منی سر سرے نہ اِنت۔ سابر پرپٹ ءَ زُرت ءُ ما رواں بوت ایں منی گُمان ءَ پرپٹ پُشت ءَ روگ ءَ اِنت منی سر گیش چکرگ ءَ اَت ما میتگ ءِ پشتی نیمگ ءِ فٹبال گراؤنڈ ءَ پرپٹ داشت من چہ پرپٹ ءَ ایر بوت آں ءُ پرپٹ ءِ کّرا نِشت آں۔
پاد ءَ… پاد ءَ… تو چیا اد ءَ نشت ئے…؟
سابر یار آھاں بِہ چار مارا کندگ ءَ اَنت.
اناں یار تو پاد ءَ رو ایں آ سنگتانی کش ءَ نند ایں۔ من چہ وتی جاہ ءَ پاد آتک آں من ءُ سابر سنگتانی کش ءَ نِشت ایں۔
سلام ءُ دروت ءَ رند درائیں ھاموشی ءَ نِشت اَنت من داں دیر ھاموش نِشت آں من چاراں منی سنگت برے برے من ءَ چو دگہ وڑ چار اَنت گڑا منی دل ءَ وار نہ دات من یک سنگتے ءَ جُست کُت کہ ھلیل تو من ءَ بِہ گْوش باریں من زانگ بَہ آں نا کہ من چرس کَش اِتگ…؟
گوں اے ھبر درائیں سنگتاں کندگ ءُ ٹھکگ بندات کت۔ داں دیر درائیں سنگتاں من ءَ دل ءِ تب ءَ کند اِت۔ یار اے من چے کُت من ءَ چُش کنگی نہ اَت۔ ما داں دیر گوں سنگتاں نِشت ایں پد ءَ من سابر ءَ گوں برواناں اشارہ کُت کہ بِہ رو آں ما پاد آتک ایں۔
یار انوں و مگرب بیت من ءَ لوگ ءَ روگی اِنت اگاں من چُش تُک نُک بَہ آں گس ءَ بِہ رو آں من ءَ منی برات پھکہ کُش ایت۔ من ءَ چہ مگرب ءَ پیسر وڑے کنگی اِنت من انچُش اشکتگ کہ اگاں کَسے باز نشہ بِہ بیت گڑا آئی ءَ تْرپشیں چیزے وارین اَنت آئی نشہ پُرش ایت۔ من سابر ءَ گْوشت کہ آ دکان ءَ بوشت من چیزے گِر آں من چہ دکان ءَ یک لیمبو ءِ شربت ءِ زُرت ءُ دو سَے دراجیں گُٹ وارت اے لیمبوھاں منی لُنٹ…گُٹ… زبان درائیں روت سوچان ءُ بُران کت اَنت من پد ءَ شیشگ ءِ ڈکن بند کُت ءُ ما لوگانی نزیک ءَ سر بوت ایں من کمیں برابر بوت آں بلے انگت ءَ منی سرگ گران گران اَت۔
سابر وتی لوگ ءَ ایر کپت من پرپٹ ژُرت ءُ دیم پہ لوگ ءَ رواں بوت لوگ ءَ من پرپٹ یک کنڈے ایر کُت ءُ وتی لوگ ءِ نیمگ ءَ رواں بوت آں منی لوگ بانُک لوگ ءِ تَہ نِشتگ اَت.
شازُل آپ بیار…
شازُل آپ آؤرت من اے گلاس ءِ آپ یک کّش ءَ ھما دیم کُت آں.
شازُل منی سر درد ءَ اِنت من کمیں وپس آں۔
چے تئی سر درد کنت…؟
ھدا ھیر بِہ کن من گنداں تو چو دگہ وڑ ئے
باز درد ءَ اِنت تو چُش کن تو بِہ وپس من تیلاں کاراں تئی سر ءَ مالش کن آں گڑا کمیں درد کم بیت…!
شازُل پاد آتک ءُ چہ لوگ ءَ در آتک__!
یاررررررر…
اِش اِنت چرس…
لھنت بیت ترا چرس…
من شازُل ءَ ھچ اینچو پریشانی ءَ نہ دیستگ ءُ من آئی ءَ ھچ چش پریشان نہ کُتگ۔
لھنت بات ترا چرس..
من وتی سر بالشت ءَ ایر کُت بُرز ءَ لوگ ءِ پنکھا ءَ من وتی چم سک کُت آں گْوش ئے منی سر گوں ھمے پنکھا ءَ بستگ منی سر ھم ھمے پنکھا ءِ وڑ ءَ چرک ورگ ءَ اِنت من پہ دل لاپ ءَ وپت آں کہ من پنکھا ءَ مہ گِنداں. دل لاپ ءَ واب ءَ گْوش ئے من ھرچ جال ءَ روان آں من ءَ انچو گمان بوت من زمین ءِ چیر ءَ روگ ءَ آں۔
ھُدا بِہ زاں من چوں واب کپتگ آں۔ من واب ءَ گندگ ءَ آں من ءَ شازُل توار کنگ ءَ اِنت۔
من یک ءُ دو توار ءَ پد چہ وتی جاہ ءَ پاد آتک آں۔ من ڈّن ءَ در آتک آں من گوں دروازگ ءَ وتی دست سک دات اَنت۔
شازُل…شازُل من یک دو توار جَت.
شازُل چہ ایدگہ لوگ ءِ تَہ ءَ تچان ءَ آتک
ھاں… پیداک آں
تو پاد آتک ئے باریں ھالاں بِہ دۓ تئی سر ءِ درد چون اِنت…؟
من وش آں شازُل تو چون ئے…؟
ھاھاھاھاھا
شازُل یک کندگے جت…
من چون آں من و وش آں تو نہ کہ واب ءِ دیستگ…؟
بیا نان بِہ ور من اوں سک شُدیک آں.
شازُل تو نان نہ وارتگ…؟
من کدی بے تو نان وارتگ…؟
من دست دیم شوداں تو نان ءَ گرم کن من کایاں.
دیم شُودگ ءَ چم گوں گھڑیال ءَ کپت من چاراں شپ نیم بوتگ دوازدہ ءُ نیم بج اِنت…
یاررررر من مرچی شَر نہ کُت گوں شازُل۔ من ءَ چو کنگی نہ اَت من کدی چرس نہ کش آں چرس اگاں ایش اِنت گڑا من ءَ توبہ اِنت۔ منی سنگت اینچو توسیپ کن اَنت چرس ءَ من وت ھیران آں اے چرس ءِ جوانی چے اِنت من مرچی کَش اِتگ منی ھال اِش اِنت۔ چرس من کش اِتگ بلے منی کشگ ءِ سزا شازُل ءَ رسگ ءَ اِنت من مرچی شَر نہ کُت۔
شازُل پرزونگ ءِ سر ءَ نِشتگ اَت ما ھواری ءَ نان وارت ءُ پد ءَ دل ءَ گْوشت کہ شازُل ءَ درائیں گپاں بِہ گْوش۔ من شازُل ءِ دست وتی دستاں گِپت ءُ شازُل ءِ زان سر ءَ وتی سر ایر کت۔
تو مرچی چیا چُش ئے…؟ شازُل من ترا یک ھبرے گْوش آں ترا مئے مھرے سوگِند اِنت کہ تو چہ من زار نہ بَہ ئے
شازُل من ترا چہ ھما وھداں دوست دارگ آں کہ من تو شاھدربرجاہ ءَ ھوار وانگ ءَ اَت ایں چہ ھما وھداں بِہ گِر داں روچے مرچی من گوں تو کدی دروگ نہ بستگ نوں ھم دروگ نہ بنداں بلے تو زار مہ گِر۔
چے… من زار گِراں…؟ من چہ تو ھچ بر زار نباں۔
تو گپ کن چے گْوشگ لوٹ ئے۔۔۔؟
شازل من مرچی گوں سنگتے ءَ تْر ءُ تابے ءَ در آتک آں من مرچی چرس کش اِتگ۔ گوں اے گپ ءَ گْوش ئے من مُرت آں۔ شازُل ءِ دست منی دستاں شَل بوت اَنت۔
چے چرس …؟ تو بلے جان چیا چرس کش ئے من ءَ ھچ باور نہ بیت۔ کہ تو چرس بِہ کش ئے
شازُل ءِ ھبر من ءَ چو تیر ءَ لگت اَنت۔ من وتی ارس داشت نہ کت اَنت۔
تو گریوگ ءَ ئے…؟
شازُل گْوشت ھرچی بوتگ و بوتگ آ ھبر ءَ بے ھال کن بلے تو منی سر ءِ کسم ءَ بِہ زیر کہ دوبر تو نہ چرس کش ئے ءُ نا گوں چشیں نشھیں سنگتاں نزیکی کن ئے
من گنداں تہ شازُل ءِ چم اوں ارسیگ اَنت۔
شازُل من ءَ تئی سر ءِ سوگند اِنت نا من چرس کش آں ءُ نئے کہ گوں وتی چرسی سنگتاں ھمراہ باں۔ شازُل من ءَ بِہ بکش من سک شرمندگ آں مرچی منی سبب ءَ تو درائیں شپ پہ گُژن گوازینتگ… منی سبب ءَ چینچو وھد ءَ پد چہ تئی چماں ارس کپتگ من سک شرمندگ آں من دوبر چُشیں ردی ھچبر نہ کن آں۔
شازُل من پہ تو وتی مرچیگیں ھبراں کن آں کہ من چے پیمیں گنوکی کُتگ_
پد ءَ من وتی مرچیگیں گنوکیانی ھبراں گوں شازُل کُت اَنت
شازُل منی ھبراں گوشدارگ اَت ءُ سک کندگ ءَ اَت ھر بر ءَ وتی دست گوں دستاں جَت ءُ تْرند تْرند ءَ کندگ ءَ اَت۔ من شازُل ءَ کندگ ءَ دیست من وتی دل ءَ سک شرمندگ بوت آں کہ چُشیں دوستدار ءُ زندگی ءِ ھمسپر کہ ھُدا ءَ من ءَ داتگ اگاں چہ منی کرتگیں کاراں بِہ گریت ءُ پُرشیت من ءَ ھُدا ھچبر نہ بکشائیت۔
من داں کہ زندگاں چرس ءَ ھچبر دست نہ جن آں..