شعر۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔حضرت مست توکلی
سمو یک لالے نیستی مَٹ ماں ھُلکہاں
گریہہ ئے جوڑینتگ ، گُشے کہ کاریگراں
چوٹ گوں تھنشاں کَشتگاں ول گوں پرگپاں
بیگہے درینے جَھکی ماں آپ بندیں جڑاں
کئیث ماں آزمان ءَ ھر گور ءَ ڈیھیں ماھکان
گار ناں سمو گار اَنت ئے دستانی نشاں
سمو گوں مالاں ، رسترانی ءِ کوہ سراں
مال چارینے ، آپ کاریت ، دیریں دِھاں
پاژ شپادی ءَ ٹل ایت ماں مالانی پُژاں
مئے امل ماھے جوان اِنت گوں میش ءُ بزاں
عرض اِنت گوں شُما بدروی بیھوشیں جڑاں
ساہ کن اِت سیماں، گوار اِت سموئی بودُناں
کندگیں سمو گوں وتی جیڑی ھمسراں
حقنا موت ،،،، من پرے ارمانی نیاں
چھلمو ءَ بیار اِت کہ دل ءِ بنداں ایر کناں
سَملے کوھیں بانڑوا سُھر ءُ لال کناں
اَتکگاں من کہ بانڑواں اھوالے گراں
سِنگ نہ گالایاں ، ھکلے سنگاں ءَ دیاں
سِنگ نہ گالایاں نیستناں سنگاں رازداں
سِنگ نہ گالایاں باج ءِ ژا دُریں بانکاں
غم تئی سمو سوچ اَنت چو بچانی غماں
ننداں من کوہ ءَ داراں ششماھی روچگاں
وارتگیں شیشاں ، داتگیں دیمی توشگاں
مالک ءِ ذکر ءَ من شپ ءُ روشی ءَ کناں
زارھاں جوانیں کہ گناھاں معاف کناں
سمو من دیتہ دوشی گوں وہاو ءِ شادھاں
سیری سالونکی کھر کنت بے دوچیں گُداں
بریخ کنت چماں گوں ھزار لونیں سُرمگاں
ویس چیرینتوں بولک ءِ مھمان بیتگاں
سمبھتگاں من کہ دل ءِ بیراں گیپتگاں
اِشتہ من تڈا گوں گنوک شیری ھلمہاں
بولک ءَ دوست ءِ لنگڑی ءَ سر گیپتگاں
شہ بلوچانی کُھن جاہ ءِ کِسہواں
ہے نویتہ کہ دوست ءِ کارداراں گیپتگاں
اے گنوکاں گُشتناں مئیگاں ءَ نہ گیڑ
بیا نواں پوہ بئے ، تہ گنوکانی اَٹکلاں
درکپی سمو شہ وتی سیری حیموآں
لال تاکانی ، بو ءِ پہ رَنداں رِتکگاں
پادا او دیوانگ ،،،،، ترا درمانے کناں
گندکی اولی کُل منی دوست ءَ بیتگاں
سوھوئی چاڑاں ھلکہہ چاریں دیتگاں
استیں زالےِ، آں ھچ ھور ءَ پیلو نیاں
نیں گنوک کائی ، من سرا قُربان کناں
سرمنی قربان ، دیمے گوں دُریں دیدگاں
عھد ناں زالے ، دست ماں گیوار ءُ پُٹاں
من تئیگاں و تئی گڑا ھچ کسی نیاں
عھداں پھریزاں ،،، چو قرآنانی آیتاں
حضرتی ریشاں چو قرآن زیارت کناں
کوہ ءِ بانبور ءُ پیڑ تو گیپتہ ملپداں
رند سمینانی سراں، چو سمو دروشماں
چو چراگ مور اَنت، اژ سمینانی موسماں
جی آ پُڑیانی نیم شپی وشیں ترھکگاں
آپ کڑی آ نی بانزراں ، شنز کناں
نود زری گوار اَنت ءُ گنوک ءَ وش کن اَنت
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من چہ کتابے ءَ یاد کُتگ۔ اگاں کسے ءَ اے شعر ءِ گیشتریں بند دز کپتگاں تہ بہ گُشے۔۔ او ردی ھم ڈسگ بہ بنت۔۔۔۔ دانکہ من وتی کاپی تھا نبشتہ بہ کنانے۔