رپیک نواب ءِ دستونکے ءِ سر ءَ شرگداری
ندکار:::جمیل مھراب
رپیک نواب شائری ءِ ازم ءِ لوازماتاں ھمک دستونک ءُ لچہ ءِ تہ ءَ کارمرز کنت
آئی ءِ شائری انچو پُر زیمر انت کہ وانوک وتارا چہ زیمر ءُ چاڑ ءَ جتا کت نہ کنت دومی آئی ءِ کر ءَ ھمک شئر نوکیں چھر ءُ شبیناں کماھگ بیت۔
رپیک ءِ شئر مدام جیڑگانی درے بوجنت ءُ وانوکاں پہ باوست ءَ لاچار کنت
اے ھم نہ انت کہ رپیک مدام ساڑائیگ بیت بلکیں بازیں وانوک اَئی ءِ چیدگیں شئراں گرانی ءِ ھم زنگ ءَ جن انت ءُ باز آئی ءِ نوکیں دور ءِ پیشردانی سراں ھم ایراد گرانت ۔
بلے پہ لبزانک ءَ ، شرگداری ءُ زانشتی باوست شریں مستاگے باید انت دائم کنگ بہ بیت
۔۔۔۔۔۔۔۔
کشک دُزاں برتگ انت منزل کساباں کشتگ انت
نودیں مستاگاں تئی چمانی ساھگ ششتگ انت
۔
یک راہ ءُ منزلے بیتگ بلے دز ءُ کاتلانی رم ءِ تہ ءَ کپگ ءَ چہ منزل گار انت،
نودیں مستاگاں تئی، ما اگاں اد ءَ کامھے بہ جن اِیں گڑا شئر وتارا گیشین ایت،
نودانی مستاگ ، یک امیت ءُ شریں بانداتے ءِ چھر ءَ زیرگ بیت کنت
ساھگ آسودگی ءِ منزلے ءِ چھر ءَ اد ءَ زیرگ بیت۔
ھمے وش ءُ آسودگی نزیک(چمانی)بیتگ ھم ھلاس کنگ بیت۔
اگاں ما جھل ءِ بند ءَ سرجم ءَ یک رچ ءَ مانا بکن اِیں گڑا نودیں مستاگ ،یک وشی ءُ چاڑے بیت کنت، بلے پہ تْرندی ءُ ھرابی ءَ کارمرز ءَ رد بیت۔
۔
“رفیق نواب، باز جاہ ءَ وش گوش ایت باز جاہ ءَ، گیشی کنت.. ادا نود مستاگ چمانی سیاھگ ادا وش گوشتگ ئے.. بلے منزل کساب منی جند پوہ نہ بوت بوت کنت کہ شائرءِ ساچشت توانا انت منی مجگ ءَ پترگ ءَ نہ انت”
(گپور درملکی ،،ارجل لبزانکی دیوان)
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
روچ پیریں درچکے ات آدینک ءِ توک ءَ رستگ ات
منگلی شرنگیں اھدانی سرون ءَ درتکگ انت
۔
اد ءَ شائر ءِ گالاں اگاں چھر پٹگ بہ بیت گڑا وانوک ءَ بِر کنت۔
اد ءَ اولی کڈی علامتی دروشم ءَ زیرگ بیتگ
نواب اکبر پیری ءَ یک رژن ءُ امیتے بیتگ ءُ آ ھر کس ءَ وتی تہ ءَ مارتگ۔
آئی ءِ شھیدی ءَ رند آئی ءِ جھد ءَ وتا ھمک جاہ ءَ سینگاراتگ
۔۔۔۔۔۔
“اے بند تو کہ اے وڑ ءَ مانا کتگ منی ھیال ءَ چوشیں مانا دئیگ ءَ نہ انت،،،
درتکگ انت، پیشرد یک نہ انت
ششتگ انت گپتگ انت،انت پیشرد”
(گپور درملکی ،،کلکشان لبزانکی مجلس)
۔۔۔۔۔۔
تالھے بورے نہ بوت نیکہ شکاری تازی یے
رند ءُ لاشارانی کسہ آس ءُ جس پر بیتگ انت
۔
نہ کہ مارا مادنیں راہ بروکے بیتگ نہ کہ مارا پہ شریں منزلے درچنگ بیتگ
بلکیں ھمے کسہ گوں مے پشدر ءَ گوں بندوک انت پہ مارا ایشانی تہ ءَ بید ءِ وتی جنگ ءُ چوپ ءَ تباھی ءَ دگہ ھچ سھرا نہ بیت
۔
“اد ءَ شائر ءَ باید کسہ میاورتیں ، پرچا کہ آس ءُ جس وت رندانی کسہ ءِ نیمگ ءَ اشارگ کنگ ءَ انت”
(ریاز رزا،،ارجل لبزانکی دیوان)
۔۔۔۔۔۔
ھاجتیں گوربام گواشیں پر سلاھیں چیدگاں
زگرگیں ھون لاگریں جاناں بھار میچینتگ انت
۔
ھاجتیں گوربام ،یک جوڑیشتے ھما کار ءِ کنگ کہ شپ ءَ یا رازداری ءَ بہ بیت
ھما رازداریں جنگ کہ وتی راہ ءَ وت راست کنت سلاہ بنداں پہ نشانے بیت
گندگ ءَ ما نزور ایں بلے مے تہ ءِ بلوچی زھرگ ءُ نہ ترسی ءَ ھون ریتکگ ءُ امیت ءُ رژنے سھرا کتگ
۔۔۔۔۔۔
دوزھے بلّے منی مندریک ءِ گوھر کیمتی
گم مکن تئی ائید ءِ گد من چہ بھشت ءَ گپتگ انت
۔
مرچی کہ من اے راہ ءَ درتکگ انت چہ مَرگے ءَ کمتر نہ انت
بلے منی اے جھد ءَ وتارا گمیگ مہ کن کہ ایشی ءِ برورد ءَ من پہ شمارا بھشت دروشمیں وشی ءُ آسودگی کاراں
۔
“اد ءَ منی ھساب ءَ شائر چو گشگ ءَ نہ انت
اے بند رپیک نواب ءَ باز جوان نبشتہ کتگ
من اے بند ءَ چو مانا کناں
،،من بِلّے گناه گارے آں .بلے من تی دامن پُولنگی ءَ نیشتگ،،”
(اسا بجار،،کلکشان لبزانکی مجلس)
۔۔۔
پازل ءَ دریا کتابے کت من ءَ وانینت نواب
آسے ءِ شر رستہ ءَ کاشیں کلم پچگپتگ انت
۔
شائری علم ے چو دریاھے ءَ کہ پازل ءَ کتابے ءَ ماں نز آرتگ ءُ من ءَ داتگ،
بلے منی ھمے وانگ ءُ زانگ چہ من وشنیاتکاں پلتگ۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔