لچہ
 شبین بیت
 من ھمک برمش ء. بندر ء’ پولاں
 گمان بیت کہ توۓ
 ساھگانی دمکاں چہ
 وفاۓ معرمیں بچکندگاں گوں لڈانے
 ھزار امیت چو پل سرپان بیت پمن
 ھزار چراگ بلیت دیدگانی پیژگاہ ء’
 ترا کہ گوانک جناں کل
 ندارگانی ثمر
 منی وڈا چو منی ساھگ ء’ درامد بنت
 ابکہ باں من ھیالانی دنز رخصت بیت
 اے گرانیں راستی ء. دروشم دچار بیت گونمن
جتا ء؛ دور ء. تو دوریں دیاراں وش واب ء.
 ترا نگنداں وتی نزیک ء’ تو نایاب ء.
 برے ھبینگیں چمانی دیم ء’ زاھر بۓ
 نہ مارا گوستگیں سالانی
 سستگیں روچاں
 دمان ء. پیم نہ باں چوں ترا
 بہ امبازاں
 چے پیم بچاراں کجام پترہ بنادیناں
 تمامیں ارساں بہ ریچاں تہی چادر ء. لمب ء’
 ترا سماہیں من چنچو عذاب ء؛ تہنا آں؟
 ترا سماہیں وتی اندر ء’ من بیگواہ آں؟
 نیاۓ پرچہ کجام موسمانی بندیگ ء.
 کجام کؤر تہی راھسراں کپیت باریں؟
 وداراں کرن دپ ء’ دات بے انان مبو
 اے بیوفاھیں جہان ء. وڈا تو جان مبو
 عاشق رحیم