من ءُ سیلانؔ شُتیں گْوادرءَ
 (چارُمی بہر)
 حاصل ءَ تَرماسے سْیہ چاہ مئے دیما داتگ ات۔گْوادر ءِ موسم سکّ گرم ات۔ھمدا کہ ما داشتگ اَت ۔ چاردیواری یے ءِ تہا سئے کُوٹی اِتنت۔ بلئے ما چاپڑہ ءِ دیما اَسیرے پچ کُتگ ات ءُ سرجاھانی سرا سْروش جتگ ءُ نشتگ اِتیں۔ حاصلؔ ءِ کستریں بْرات ظریفؔ گوں ما نشتگ ات ءُ مئے ھزمتءَ گوں وتی مہراں ساڑی ات۔
 گرم برجاہ ات بلئے برے برے چہ چاپڑہ ءِ دَمکءَ کسانیں گْوات یےءَ سر کشّ ات من گُشت ھمے سارتیں گْوات تاں سُہبءَ برجاہ دار یت بلئے دمانےءَ پد پدا گْوات کپت۔
 سیلانؔ گوں وتی وٹساپءَ مسیجنگءَ دِلگوش اَت۔
 من کہ چہ وتی موبائلءَ پُلّان عُمرؔءَ نمبرءَ جنگءَ اِتاں ، من کہ پُلّان ءِ نام گِپت…….. سیلان گُشئے گل بُوت ءُ گُشت ئے ’’ ھؤ پُلّانءَ لوٹائین بِلّے کئیت منءَ پُلّان ءِ شعر سکّ وشّ بنت ….. پُلّان ھمیش اِنت گِندئے گُشتگ ئے
 ؎
 تو اِنچو نشتگ ءُ نارئے، دگہ ٹیٹ ئے
 چیا تو اِنچو بیوارئے،دگہ ٹیٹ ئے
تئی یک لُنکہ ے چہ کیٹگ ے بیت
 گُشنت تو انگہ بیمارئے،دگہ ٹیٹ ئے
تو وارتگ پیپسی یے شش ماہ ءَ ساری
 تنیگہ تَرّئے باکارئے،دگہ ٹیٹ ئے
اگں بلغے تئی گُٹ ءَ اِنت زبرّے
 چیا گپّ گپ ّئَ شاکارئے،دگہ ٹیٹ ئے
دگہ کسی ترا کلدارے پِر نیست
 دو لکھ ءَ بنک ءِ وامدارئے، دگہ ٹیٹ ئے
تو لِکّ ئے بے حساب ءَ شعر پھلان
 مروچاں سک تو بے کارئے، دگہ ٹیٹ ئے
ھاھاھاھا۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ منچلا یے پُلّان واللہ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ لوٹائین ئےِ واللہ۔۔۔” سیلان گَل اَت کہ پُلّان پیداک اِنت۔سیلان ءَ پُلْان ئِ بازیں شعرے پہ دِل یات ات۔
پانزدہ منٹءَ رند پُلّان سر بُوت۔
 سیلانؔ ءِ چمّ چہ پُلاّن ءِ آھگءَ رُژنا ہ بُوتنت۔ ماہءَ سر کشّ اِتگ بلئے برئے دَرا ات ءُ برے اندیم بُوت۔
 ’’ پُلّان تو ماشاء اللہ جلدی اتک ئے ترا وَپُورا ہیلی کاپٹریے گون اَت نہ گُشئے اے بے لیٹیں سی ڈی سیونٹیءَ سواربُوتگ ئے‘‘۔
 ’’ ھاھاھا۔۔۔ کئے من؟۔۔۔۔من گندئے مردُمےءَ گُشت من پیداکاں ، من کپاں ، پرشاں یا بال کناں وتءَ ہر حالءَ رسیناں۔۔۔ یک رندئے بزاں منءَ سنگتاں ستائینگی ات نشتگ انت تُربتءَ ، منءَ فون اش کُت کہ ما ھمدا گوادرءَ جاگہے نشتگیں بیا۔۔۔۔من وتءَ گیشینت ، آئی ءِ برات فون کت بزاں بْرات اوں تُربتءَ اِنت۔۔۔گُشیت فلانی وَ ایش اِنت گوں سنگتاں بیٹھکءَ نشتگ۔۔۔ من جت سینکلءَ کِکے۔ شُتگ ئے پُلّان ۔۔۔ تھرماسے سیہ چاہ من سینکل ءِ کانٹءَ دْرتکگ ات ، نلینٹ ءِ ہوٹلءَ شامے کُت، بُروٖغازی کہ نہ روئے، بزاں دوسئے جاگہءَ من َٗ ایف والا دست دئینت من آہاں نہ گنداں ءُ توار َٗ ہم نہ اشکُنا
 ئَ دست دئینت۔۔۔ پدا ہیڈ فون من َٗ گوشان انت ، نورل ءِ گانا لگّ اتگ ’’ بیا پدا شتکیں تلارانی دلءَیو دِرّاں کنیں‘‘۔من کہ کؤرءَ ایرکپتاں من چاراں من کشّ ءُ کِرّ ا دنز بُوت سُہریں تیر منی کشّ ءُ کِرّاں کپفگ َٗ انت
 ۔۔۔جت انت من بریک ۔۔۔۔۔۔۔۔ سینکل تاں روچیءِ راہ کشاّن بُوت۔ جلدی جلدی ہیڈ فون چہ گوشاں در کُت انت دست بُرزا کُتنت۔پوہ ۔۔۔۔۔یکےءَ گولایے گون پیداک انت شش کسءَ تپنگ کاک کُتگ پیداک انت منی نیمگئَ۔’’تین جاگہ تُمہیں رُکنے کا کہا ، نہیں رُکے، مُلک کے بادشاہ ہو کیا؟‘‘۔’’ اِنّاں سر من نشکُتگ ءُ ننکہ دیستگ معاف بکن سر، پولیسءَ نوکراں، باندا چُھٹی اِنت پمشکا اشتاپ اشتاپ بُوتگاں‘‘۔ اچھا پولیس میں نوکر ہو ، کارڈ دکھاؤ‘‘ کارڈ پیشداشت جان رکھ ات‘‘۔ ٹھیک ہے لیکن آہستہ آہستہ چلو۔۔۔۔ داں گپّڑےءَ آہستہ آہستہ شُتاں۔۔۔ پیچ ییئَ کہ من ترّ اِتاں، پُلاّن بُرو کہ نہ روئے۔گھنٹہ ءُ نیم ءِ تہا من تُربتءَ بیٹھک ءِ دپءَ بریک جتنت۔ دْرست حیران اتاں۔؛۔۔۔۔ گُڑا ِدا من چون نیائیں‘‘۔۔۔۔
 ’’ شُگریں ترا شاں رگبار نہ کُتگ۔۔۔ دگہ مرچی ما ترا پُلّان عُمرؔ شہید ءِ نامءَ یات کُتگ ات۔۔۔۔۔‘‘۔ سیلانءَ وتی گپّ جت۔
 شپ دیما جُنزان ات ، تھرماس ءِ چاہ ہلاس بُوتگ ات ءُ حاصل ؔ اوں وابءََ گپِتگ ات۔ظفر وپت۔۔۔ من ستر کوشست کُت بلئے منءَ واب نہ یتک ، سیلان ؔ ہم اے کش ءُ آ کشءَ لیٹگءَ ات۔
 ’’ ترا گپّے بُگشاں۔۔۔۔۔‘‘
 ’’ ہاں بُگش‘‘
 ’’ مئے اے سفر نامہءَ الّمءَ بہ لِکّ ہاں‘‘
 ’’ من زاناں مستنصر حسین تارڈ یا رضاعلی عابدی آں کہ ’’جرنیلی سڑک‘‘ءَ نبشتہ بکناں، اے منی کارے نہ انت، گوں من نہ بیت، چندن ساچؔءَ بْوان کہ وتی گْوادر ءُ پسنی ءِ سفرنامہءَ نبشتہ کنگا اِنت‘‘۔
 شپ جُنزان اَت۔ گْوادر سکّ گرم ات۔ بلئے برے برے چہ برانڈہ ءِ دمکءَ سارتیں گْواتےءَ سرکشّ ات۔من وس کُت منءَ واب نہ یتک۔منی چمّانی دیما پدا گْوادر بازار ، جاوید کمپلکسءَ بگر تاں نیاآباد پِرّ ترّان ات، ندارگ پدا یک یکءَ چمّانی دیما آھان اتنت۔بجلی ءِ کمبہانی بُنءَ میٹر لونجان اتنت۔
 ’’ حاصل ھمیش اِنت شُمئے گْوادر،اے میٹر کہ چو جہل دْرتکگ انت اگاں یکّے زھرءَ بہ کپیت ءُ اے جہلءَ کپتگیں میٹراں گوں ہتھوڑیءَ بُہ چوپیت گُڑا پہ شُما ہچ پشت نہ کپیت وَ‘‘
 ’’ ھاھاھا۔۔۔ ہؤ گندئے‘‘۔ حاصلئَ کند ات ءُ درّائینت۔
 شپ ءِ یک پاسےءَ باریں چونیءَ واب کپتاں۔
 ارزبندءَ رند ما وتی بیگ ءُ سامان زُرت انت تھانہ وارڈءَ ندیم عُمرؔ ءِ دوارءَ سرگِپتیں،۔۔۔۔۔۔ ندیم دوشی باریں کُجام پاسےءَ چہ گومازیءَ گوں سنگتے ءِ گاڑیءَ سرگِپتگ ات ءُ اتکگ ات ۔۔۔ ما کہ سر بُوتیں ندیم انگتءَ واب ات۔ظفر اکبرؔ جت لگت یے۔۔۔’’ پادا۔۔۔۔۔۔ تو انگتءَ واب ئے۔۔۔ مئے آھگ ءِ حال اشکُتگ لِکّ اتگ ئے شُتگ ئے گومازیؔءَ‘‘
 ’’ انّاں یار ھمائیں ائیدءَ شُتگاں ۔۔۔ گومازی کُجا نندگ بیت مرچاں‘‘۔
 ندیم ءِ کوٹیءَ نشتگ اتیں اے آر وائی نیوز چینل ءِ رپورٹ یے دیمءَ گْوست۔ منءَ وتی بْرات گونگیں سنگت اللہ بخش دشتی یات اتک۔بلئے اللہ بخش ءِ موبائل نمبر من دیر انت کہ گار کُتگ ات۔ اللہ بخش چہ ۱۹۹۲ئَ منی سنگت اِنت۔ من کہ تُربتءَ اتاں ہما زمانگءَ من زانتگ ات ۔۔۔۔ اللہ بخش نبشتہ کنت ءُ وتی نبشتانکاں منءَ کاریت ءُ دنت من ہمے نبشتانکاں جتاجتائیں ھالتاکاں دیم دیاں۔۔۔ پدا چاپ بنت۔ ۔۔منءَ شاعریءَ گوں وتءَ ماں پتاتگ ات ۔۔۔ شاعری گوں من یلہ نہ بُوت ءُ صحافت منی وسے کارے نہ ات۔۔۔ مُدّتےءَ پد پی ٹی ویءَ اللہ بخش گْوادر ءِ باروا رپورٹنگءَ دیست۔۔۔۔ پدا آج ٹی ویءَ ۔۔۔۔ پدا کیپیٹل ٹی ویءَ ۔۔۔۔ پدا دیست کہ اللہ بخش اے آروائیءَ رپورٹنگ کنگءَ اِنت ءُ من دیست کہ اللہ بخش ءِ رپورٹنگ یک منّ اتگیں صحافی ءُ احوالکار ءِ رنگءَ اَنت۔۔من جیڑ ات اللہ بخش وھدءَ گْراست ءُ درآؤرت ءُ صحافی جوڑ کُت۔
 من ظفرؔ ءُ سیلانؔ حاصل ءِ گاڑیءَ سوار اتیں ءُ گْوادر ءِ جیٹی ءِ نیمگءََ رھادگ اتیں ۔۔۔ منءَ ظفر جُستءَ ات کہ پلین چی انت۔
 من گُشت جی ٹیءَ چاریں پدا منءَ لہتے لبزانکی سنگت گِندگی انت، اللہ بخش وَ الّمءَ گندگی انت، بجارصاحب گندگی انت، اسحاق بلوچ گندگی انت۔ گْوادر پریس کلبءَ چکّرے جنیں، سید ھاشمی اکیڈمیءَ رؤئیں۔۔۔۔مجیب مجاھد، یونس حسین، آصف شفیقؔ، رحمان مُرادؔ، سرفرازؔ۔۔۔۔۔ اے دْرست منءَ گندگی انت۔۔۔سید ھاشمی ءِ لوگجاہ چارگی انت۔۔۔۔ اے آردادؔ وَ ادا نہ انت‘‘۔
 ’’ پو ہ اے حسابءَ گُڑا مارا ماھےءَ گْوادرءَ نندگی انت‘‘۔۔ سیلانؔءَ گُشت۔
 ’’ وتی دِلءَ بچار سیلانؔ گْوادر وَ ما دیست، گْوادر ھما گْوادر اِنت۔۔ ھچ بدل نہ بُوتگ ، بلوچ ءِ زِند ھما ھؤرءِ سر ءُ نوک ءِ چیر۔۔۔وتی دوستگیں مردُماں وَ چار ایں ناں‘‘ من گُشت ۔
 ظفر اکبر ؔ کہ چہ دیرءَ بے توار اَت ۔ گُشت ئیِ
 ’’ شُما وت زان ات من رواں وتی دپترءَ چکّرے جناں کہ کے بیؔءَ منءَ گُشتگ لِسٹ یے اتکگ دیم ءِ ماہءَ بازینے ءِ تنخاہ بند بیت‘‘
 ’’ تو انّوں ایرآ چہ گاڑیءَ بُرو ۔۔۔۔ تئی کہ تنخاہ بند بیت گُڑا تو مئے کرّا نندگی نہ بئے۔۔۔ تئی سلام ءِ علیکءَ اوںفائدہ نیست گُڑا‘‘
 سیلانؔءَ وتی گپ جت ءُ ظفرءَ چشمہ کشّ ات ءُ بچکند ات۔
 ما گْوادر جیٹی ءِ سرا ترّگءَ اتیں ءُ سئیل کنان اتیں ۔۔ ظفر ءِ واھگ ات کہ ھمدا ماھیگ زُوریں رؤئیں کوہ ءِ سرا پکنک کنیں۔۔۔
 ہرکس گوں وتی کارءَ گُلائش ات۔ بازیں لانچے اوشتاتگ ات ءُ مید وتی لانچانی کاراں گوں دزگُلائیش اتنت بلئے ھما کوکار ءُ جگّا کہ گْوادر ءِ باروا ھالتاک ءُ ٹی وی ٹاک شوزانی تہا گندگ بیت ۔۔۔آ نیست ات۔ چاریں آتْراپاں ابیتکی یےءَ مانشانتگ ات۔
 ’’ یار گْوادر وَ پُورا رُپتگ ءُ بُرتگ۔۔۔ گْوادر اینچو دست ماں دستیءَ ابید انگت بدل نہ بیت‘‘
 ’’ ہؤ سیلان ؔ تو راست گُشئے۔۱۹۵۵ءَ مکران ضلع یے جوڑ کنگ بیت۔۔۔۱۹۵۸ءَ مشکت ۱۰ ملین ڈالر ءِ عوضءَ گْوادر ءُ آئی ءِ کش ءُ کِرّ ءِ دمگاں پاکستانءَ دنت۔پاکستان ہمے مہروانیءَ کنت کہ گْوادرءَ تحصیل یے ءِ درجگءَ دنت ءُ گْوادرئَ ضلع مکرانءَ گوں ھوار کنت۔یک جولائی ۱۹۷۰ئَ وھدے کہ ون یونٹ ءِ روچ آسر بنت تہ بلوچستانءَ ہم یک صوبہ یے درجگ رسیت۔۱۹۷۷ءَ مکرانءَ ڈویژن ییءِ درجگ دَیگ بیت۔یک جولائی ۱۹۷۷ءَ تُربت، پنجگور ءُ گْوادر بلوچستان ءِ سئے ضلع جوڑ کنگ بنت‘‘۔
 ’’ گْوادرءَ مزنیں پندے بُرّ اِتگ نُوں بائد اِنت دست ماں دست مہ بیت۔۔۔ بائد انت اد ءِ ہمک جہہ منند سیر ءُ آباد بہ بیت ءُ کُلّیں بلوچستانءَ سیر ءُ آباد بکنت‘‘۔ سیلانؔ زِرءَ چاران ات ءُ گُشان ات۔
 ’’سیلانؔ اے وھدی گْوادر ءِ آبادی کساس لکّءَ بُرز اِنت بلئے گْوادر ءِ جہہ منند انگت وتی زِند ءِ زلورتانی پیلو کنگءَ ایران ؔ، متحدہ عرب اماراتؔ ءُ مشکت ؔ ءِ نیمگءَ وتی نگاھاں شانک دنت۔اگاں ماھیگیری ءِ در بند بہ بیت تہ اد ءِ جہہ منند بزّگ بیت۔۔۔۔۔۔ چو کہ من میروؔ ءِ لُڑءَ گنداں بالگتر بورانی چراگ جاہ انت۔ہمے تیابءَ تو دیست کہ سنگ ایر اِتنت، گُشنت کہ ادا کِشکے جوڑ بیت تچکءَ کوہ ءِ سرا رؤت ، بلئے جُست ایش اِنت کہ ہمے مید وتی لانچانی جوڑ کنگءَ کُجا بُرؤنت۔۔۔‘‘
 ’’ ھؤگندئے‘‘
 ظفرؔ ءُ حاصل یڈّولا عکس کشّگ اِتنت۔۔۔۔ ءُ ما چہ دُورءَ پُورٹ ءِ ندارگءَ اتیں۔۔۔۔سیلانؔءَ وتی دزمالءَ گوں وتی چشمکءَ سپاء کنگءَ ات۔
 ’’ سیلان ھمے گُشگ بُوھگءَ اِنت کہ گْوادر باندات ءِ میان اُستمانی شہر ے ءِ ارزشتءَ جوڑ کنگ بیت ءُ اقتصادی لحاظءَ گْوادر ماں دُنیاءَ آژناگ بیت۔پاکستان وَ پاکستان گْودار ءِ بندنءَ چین ، اوگانستان، میانی ایشیاءِ مُلکاں ابید تاجکستان، قازقستانِ آزربائیجان، ازبکستان، ترکمانستان ءُ ایندگہ روسی ریاست اوں نپ زُرت کن انت ءُ اد ءِ مہلوک وشھال بیت‘‘
 ’’ مہ مِر اِت میشاں کہ مُلک بہارگاہ بیت‘‘۔۔ سیلان ؔءَ وتی موبائل دستءَ ات ءُ گُشان ات۔’’ انّوں کہ اد ءِ مُردُم پہ پِٹّ یے آپءَ تُن مرک انت باندا باریں گْوادر چون بیت‘‘۔
 ما چہ دُورءَ پی سی ہوٹلءَ ہم گندگءَ اتیں کہ گُشئے گْوادر ءِ پدی زِر ءُ دیمی زِر ءِ تماشہ چارگءَ اوشتارینگ بُوتگ ات۔
 ما کہ دیما کنزاِتیں ظفرؔ ءِ چمّ پہ راجس شاہ ءُ صابر سجّادؔءَ کپت انت۔ما اوشتاتیں صابرؔ منی کُہنیں سنگت ءُ بْرات یے۔ یارانی یاریں مرُدمے۔راجس شاہ ءُ صابرسجّاد گوں وتی سنگتاں گْوادر ءِ سئیلءَ اتکگ اِتاں۔
 دْروت ءُ دْراہ باتءَ رند کہ ما چہ گیٹءَ در کپتیں، بازیں دُکّانے رِد پہ رِد ات ءُ گیشتر لانچانی اوزار ءُ ساماناں بہا کنگی چیز اش مان ات۔
 ما کہ ہمے پیچءَ تاب کُت۔ دیم یک مردے گوں پولیس ءِ وردیءَ اوشتاتگ ات۔
 ’’ ظفر بدار عبداللہ عابداِنت‘‘
 حاصل ؔءَ گُشت۔
 ما کہ داشت عبداللہ عابدؔ گوں وتی شاعری تبءََ گوں مارا دست ءُ دْروت بُوت ءُ پہ زور کشاّن ئےِ کُت ءُ ساھگءَ بُرت ءُ چہ کش ءِ دُکّانءَ جوس ئےِ لوٹائینت ءُ وارینت۔عابدؔ چائینیز وفدے ءِ آھگ ءِ رِدءَ آھانی پروٹوکول ءِ واستہ وتی ڈیوٹیءَ اوشتاتگ ات۔بلئے من سما کُت کہ گوں مئے گندگءَ گُشئے عبداللہ عابدؔ چہ وتی ڈیوٹیءَ بیھال انت۔پولیس ءِ گاڑی یکڈولا گشتءَ ات ءُ عبداللہ عابد گوں ما ساھگءَ وشگپیّءَ ات۔
 اللہ بخش دشتی ءِ موبائل ءِ شوھازگ ءِ ھاترءَ مارا تاں روتاک ’’ انتخاب‘‘ ءِ گْوادر ءِ کارگسءَ سر کُت۔
 ظفرؔ، سیلانؔ ءُ حاصلؔ گاڑی ءِ تہا نشت انت ءُ من انتخاب ءِ کارگسءَ شتاں۔ دو کس گوں وتی دپتری کاراں گوں دزگلائیش اِتنت بلئے منءَ کہ دیست اش چہ وتی جاگہ پاد اتک انت ءُ گوں من دست ءُ دْروت بُوت ءُ وتی وتی کُرسی اش یلہ داتنت کہ بیا ءُ بہ نند بلئے منءَ اللہ بخش ءِ نمبر پکار ات ءُ من ہمے لوٹ کُت۔نمبر اش منءَ دات ءُ پدا وس اش کُت کہ گوں آہاں بہ ننداں ءُ چاہ ءُ آپے بکناں بلئے من وتی اشتاپی اُزر پیش کُت۔
 تاں دروازگءَ مرد گوں من اتک اَنت گوں ۔ دیما کہ چمّ کپت اَنت یک ماڑی یے ءِ دیما ظفرؔءَ گاڑی اوشتارینتگ ءُ سیلانؔ چہ گاڑیءَ ایر اتکگ ات ءُ ماڑی ءِ دیما لگّ اتگیں کُبلءَ روک روکءَ چارگ ات۔من ہم نزّیکءَ شُتاں ۔ ماڑی ءِ کشءَ گْوادر پریس کلب ات کہ آئی ءِ دروازگ پچ ات ءُ ماڑی ءِ دپ رُپتگ ءُ سپا ات۔
 کش ءِ بلدنگ ءِ دپءَ کہ سیلانؔ اوشتاتگ ات، من کہ نزّیکءَ شُتاں چاراں گُشئے کہ چہ مُدّتےءَ ایشی ءِ کُبل ءِ پچ کنگ ءِ تْرانگءَ کسے نہ کپتگ ءُ گُشئے چہ مُدّتےءَ اے ماڑی مردُماں بیھال کُتگ ات۔من زانت نہ کُت کہ باریں اے ماڑی ءِ کُبل گُڈّی رندءَ کدی پچ کنَگ بُوتگ۔۔۔۔۔۔۔
 من چمّ بُرزا شانک داتنت نبشتہ اَت۔
 ’’ سید ھاشمی اکیڈمی گْوادر‘‘۔
 (روان اِنت)