منی داگستان:::::::::: رسول حمزہ توف
رجانکار::جمیل مھراب
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ابو طالب ءِ لوگ ءِ دزی ءِ کسہ
۔۔
من اے زانت نہ کناں کہ چون بیتگ ءُ کے ءَ کتگ ءُ کئی دست ھوار بیتگ ،بلے اے روچ ءَ ابو طالب ءِ لوگ ءَ کس نہ بیت۔
کسہ چش انت کہ آئی ءِ لوگ ءَ دزی بیتگ۔
دزاں آئی ءِ جنک ءِ سور ءِ گڑیال ءُ سور ءِ مندریک ءُ لھتے گوشی (بالی) ءُ دگہ گران نہادیں چیز برت انت۔ایشاں چہ ابید کوٹ ءُ کبا ،سواس ءُ گد ءِ ھمراھی ءَ لھتے نگدی زر ھم برنت گوں۔ ابو طالب ءِ لوگ بانک ءِ چمانی دیم ءَ سیاھی ءَ مان شانت ءُ آئی ءِ جنک ءَ وتا پلنگ ءِ سر ءَ دور دات ءُ گریوگ ءَ دنیا سر ءَ زورت۔
بلے ابو طالب کش ءِ کوٹی ءَ شت ءُ سرنا جنگ ءَ لگ ات۔
سرنا ءِ توار ءِ اِش کنگ ءَ گوں آئی ءِ لوگ بانک تچانی ءَ آئی ءِ کر ءَ اتک۔
“ترا گش ئے ھچ ءِ سما نیست اے سرنا ءِ جنگ ءِ وھد انت ؟”
زوت کن برو پولیس ءَ بیار ءُ وکیلے ھم بچار”
“بلے بھت ءَ بچار مئے چوں ھمراہ انت ،منی لچہ ھما وڑ ءَ ایر انت اے منی نکان انت دزاں یک لچھے ھم دست نہ جتگ گڑا پرچا بہ گریواں ؟
“تئ لچہ کے ءَ پکار انت آ پدءَ “لاک” زبان ءَ انت ؟
درائیں چیز تئی پھم ءَ نیا انت آ کہ شائر انت آیانی تہ ءَ باز انچیں مردم ھم بیت کہ آیانی کار بس دزی ءَ دیم ءَ روت۔ آ دگرانی لچھانی دُزگ ءَ چہ بید دگہ ھچ نہ کن انت۔
ھدا ءِ شکر انت منی لچہ پش کپتگ انت من ایشانی سر ءَ درائیں سال ھید ریچی کتگ اگاں یکے ھم دزی بوتیں مزنیں تاوانے بیتگ ات پدا دزاں منی سرنا ھم نہ برتگ گڑا پرچا من شادمانی مہ کناں ءُ سرنا مہ جناں ؟