سرجمیں مردماں
باسک انت یک جان ءِ دراه مردماں
چه یک دُرّ ودی بوتگ انت ماں جهان
چو باسکے ءَ دردیگ بکنت روزگار
دگه باسک ءِ تاهیر وت بیت گار
دگرانی که سک ءَ چو تو بے گـَم ئے
نکرزیت ترا که گوئش انت آدم ئے !
سعدی شیرازی / کریم بلوچ – تهل
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی