پیغمبر صلی‌الله‌علیه وسلمِ دل سکّ مزن ؤ پراه اَت. باز نرم‌‌دل ؤ مهروان اَت. بے‌اندازه وش‌رپتار اَت. گوں وتی صحابیاں مزاحی کت ؤ گوں آیاں گپ ؤ ٹال ؤ دیوانی کت. گوں وتی زهگاں مسکرایی کت ؤ آئی وتی کُٹّا نندینت اَنت.
آزاتیں مردم ؤ نوکر، مولد ؤ بےوسانی دعوتی قبول کت. شهرِ چپ و چاگردا په نادوراهانی چارگا شت. پهلّی لوٹوکانی عذری قبول کت. هچبر گندگ نبوتگ که وتی صحابیانی دیوانا مبارکیں پاداں دراج بکنت، مبادا یکے ناراحت بیت.
برے صحابیاں گوں وت مشاعره/ شعرجَنگی کرت ؤ جاهلیّتِ دورِ لهتے کار اِش یاد کرت، پیغمبر صلی‌الله‌علیه وسلمِ، ساکت اَت ؤ برے بچکندی جت.
سک مهروان ؤ دوستداروک اَت. وتی بانکیں دُتّگی گوشت: «منی دوئیں زهگاں (حضرت حسن ؤ‌ حسینا) توار کن». همے که آ یهتنت، رسول اکرم صلی‌الله‌علیه وسلم ئا آ بو چتنت ؤ بغلا کتنت.
یکبرے واجهِ نماسگے هما حالا که روحی پرواز کنگ اَت واجهِ دیما اِیرکنگ بوت. واجهِ اَرس رچگا لگت اَنت. حضرت سعدا گوشت: اَے پیغمبر اِے گریوگ چے واستا اِنت؟ پیغمبرا گوشت: اِے یک رحمت ؤ نرم‌دلی یے هرکسا که الله بلوٹیت آئیِ دلا جاهی دات ؤ بے شک الله وتی رحم کنوکیں بندگانی سرا رحم کنت.
وهدے که حضرت عباس بدرِ جنگِ اسیرانی در میانا آرگ بوت، پیغمبرا آئیِ پریاتِ توار اشکت، واب نکپت. انصار انچو که سهیگ بوتنت،‌آئی اِش ویل دات ؤ گوشتش چه آئیا فدیه/جان‌بها هں مگرنت. بلے پیغمبرا صلی‌الله‌علیه وسلم قبول نکرت.
واجه پیغمبرا صحابیانی حالاتِ هیال سک گوَر اَت. مردمانی دم برگ ؤ سست بیگِ دلگوشی هست اَت. پمشا دیر دیرا آئی پنت ؤ نصیحت کتنت تا که دم مبرنت. وهدے که نماز سرا زهگے گریت، نمازی مختصر کرت. گوشیت: من نمازا بنگیج کناں لوٹاں دراجی کناں، بلے وهدے که گونڈیں زهگے گریوگا اِشکناں، نمازا گونڈ گراں، همے ترسا که آئیِ ماتِ سرا گران گوزیت.
◀️ دیما روت…
سرچمگ: کتاب آیین زندگی، واجه مولانا سیدابوالحسن ندوی، پارسی ترجمه واجه مفتی محمدقاسم قاسمی