(2013 ءَ استاد اے آر داد ءِ سرا من کاگدے نبشتہ کُرتگ ات۔ استاد ءَ منی کاگد ءِ پسہ داتگ اَت۔ دل ءَ گشت مروچی ہما کاگد ءَ شنگ کن)
اِے آر داد۔ شال
یلیں چندن ساچ
درھبات ئے
تو ساہیل ءِ گوستگیں تاک ءَ چندیں جُست کرتگ ءُ لوٹ اتگ من ایشانی پسہ ءَ نبشتگ بکناں۔ یار چندن من ہم گاریں مردمے آں۔ چوشیں زانتکارے نیاں کہ منی پسواں چہ
تو دلجم بہ بئے۔
ہر ہما کس کہ وانیت آ سرپد بیت کہ بلوچی ءَ چی ہست، ءُ درآمدانی کِرا چی، بَلے چو کہ بلوچی مئے زبان اِنت ما ہمے زبان ءِ مِنت ءَ زانگ بئیں، پمیشکا مئے دل ءَ ہم بلوچی چہ کس ءَ کم نہ اِنت۔ بَلے لازم نہ اِنت کہ ما وتی حرابیں چیز ءَ ہم دگرانی شریں چیزاں چہ شرتر بگوشیں۔ صبا دشتیاری چو کہ وانندگیں سرے بیتگ پمیشکا آئی ءِ نِز ءَ بلوچی ءَ اینچو دیمروی نہ کرتگ۔ اَنچو کہ ناگمان ءَ گشتگ کہ بلوچی ءَ دنیگہ شریں آزمانک نبشتگ نہ بوتگ۔ بَلے غنی پرواز اے گپ ءِ منگ ءَ تیار نہ اِنت۔ آئی ءِ حیال ءَ بلوچی ءَ شریں آزمانک نبیسگ بوتگ۔ نی مارا ہمے زانگ لوٹیت کہ شریں آزمانک چی ءَ گوشنت۔ ءُ صبا ءِ دیمروی کنگ ءُ عابد آسکانی ءِ دیمروی کنگ ءِ جُست ہم چارگ لوٹیت کہ اے لبزانکی دیمروی چی ءَ گوشنت بَلے یک گپے کہ من سرپد باں کہ ہما کس ایندگہ زبان ءُ لبزانکاں وانیت آ زانت کہ بقول ئِے صبا گوانزگی تپلے، اسل ءَ ما وتی نبیسگ ءُ وانگ ءِ کاراں گوں سنگین نہ ایں۔ ما انچو گون کپتگیں، دگہ گوں ما بیت نہ کُتگ، ہمے نبیسگ ءِ کار دست ءَ زرتگ۔ اے رنگ ءَ وَ شریں چیز ءِ نبیسگ واب ءُ گمانے ءَ چہ گیشتر نہ بیت۔ پمیشکا آ کہ چندیں گیش کتاب گندنت یا ہمے گندنت کہ شاعر باز بوتگ اَنت آ ہمے سرپد بنت کہ بلوچی ءَ باز دیمروی کرتگ۔ بَلے سرپد ءُ وانوکیں مردمے زانت کہ لبزانکی دیمروی چی ءَ گوشنت۔
دومی تئی اے جُست کہ مئے شرگدار ایوک وتی مردمانی توسیپ ءَ کن اَنت یا سنگت بنت ءُ دومی ءِ ساڑا ءَ کن اَنت۔ اے وڑیں جاور ایوک ءَ مئے نہ اَنت بلکیں مزنیں زباناں ہم مروچاں انچیں گپ جن اَنت کہ شرگداری نی ایوک توسیپ بوتگ۔ بَلے چندن! چو ہم بیت کہ یک سنگتے یا منی دوستیں مردمے اگاں شریں شاعری بکنت آ توسیپ کرزیت، ایشی ءَ پہ ترسگ نہ لوٹیت پرچا کہ باندا عطا شاد ءِ بچ وتی پت ءِ شاعری ءِ توسیپ ءَ بکنت آ میاریگ نہ بیت۔ پرچا کہ آئی ءِ پت مزنیں شاعرے، کسے ہم آئی ءِ توسیپ ءَ کرت کنت آئی ءِ چک بیت کہ آئی ءِ دژمنے۔ بَلے شرگداری ایوک توسیپ ءِ نام نہ اِنت نئیکہ ایراد ءُ کچہ چینی شرگداری اِنت۔ شرگداری ساچشت ءِ ارزشت ءَ گیشین ایت کہ چونیں بستارے ایشی ءِ۔ ءُ چتور اے ایندگہ ساچشتاں چہ جتا ءُ گستا انت۔ اے کہ ایوک توسیپ ءِ کار کن اَنت اسل ءَ اے ہما چیز ءِ تھیوری ءَ نزان اَنت ءُ گپ جن اَنت چو کہ اگاں من مہ زاناں شعر چی ءَ گوشنت۔ من چتور شعر ءِ سرا گپ جناں، نہ بگندئے گپ بجناں بلے منی گپ راستیں نہ بنت۔ اے گپ ءَ دلگران مہ بئے کہ نگد ایوک توسیپ بوتگ۔ اگاں وت ساچشت ءِ تہہ ءَ بودشت نیست، توسیپ یا ایراد آئی ءَ نہ زندگ کت کنت نہ ہلاس کرت کنت۔ اے وڑ ءَ بیتگ ءُ بیت ہم۔ تو دیستگ کہ آزمانک ءِ سرا گیشتر ہما نبیسیت کہ آزمانک ءَ نہ زانت گڑا چو کنگ ءَ چہ یا وَ آئی ءِ گپ توسیپی بنت یا ایرادی۔ بَلے اے دوئیں کار ادارکی بنت دائمی نہ بنت، نہ توسیپ ءَ کسے مزن بیت ءُ نہ ایراد ءَ چہ کسے کسان بیت۔
منی نِز ءَ لبزانک آزات بیت آ نہ پارٹی ءِ کمک کار ءُ پلہ مرز بیت نہ دگہ نیگراہ ءُ سیاسی ٹولی ءِ پُشت پناہ بیت۔ لبزانک افلاطون ءَ بگر داں مارکسی لبزانک دوستاں ہرکس ءَ لبزانک ءَ پہ راہبندے جوڑ کتگ بلے ہما لبزانک ہست ءُ زندگ بوتگ کہ آئی ءِ نبیسگ ءِ وہد ءَ کلمکار آزات بیتگ، آئی ءِ کِرا نبیسگ تبلیگ ءُ پروپیگنڈہ نہ بیتگ بلکیں تجرباتی درشانی بیتگ۔ مئے گورا ہم ہر سیاسی ءُ بے سیاسی مردماں ہمے جہد کرتگ کہ لبزانک ءِ کار ہمیش اِنت کہ آہانی برنامہ ءُ مراگش ءَ دیما بہ بارت۔ بلے ہما لبزانک زِرے، ادارکے اودا چندیں موسم کاینت بلے دائم نہ ماننت، لبزانک ءِ کار ہمیش اِنت کہ آ لبزانک بہ بیت کسے ءِ پارٹی ءِ راہبند (آئین) مہ بیت۔
تئی گڈسری جست کہ کس ءَ وتی جتائیں درشاندابے نیست۔ یکے وانئے کہ 10 دراہ یکیں رنگ ءَ اَنت۔ ہو ایشی ءِ سما ہروانندگیں مردمے ءَ بیت۔ اسل ءَ ما یک درشان دابے ءِ نامدار بوئگ ءَ رند ہمائی ءِ پُشت ءَ کپیں وتی مارشت ءُ جزبگاں یلہ کنیں۔ اے یک رنگی پمیشکا بیت کہ ما دراہ زند ءَ لس مردم ءِ پیم ءَ چاریں پمیشکا درشانداب یک بنت۔ اگاں کسے زند ءُ وتی وژن ءُ دیدانک ءَ گوں چاریت آئی ءِ درشانداب یکتا ءُ بے مثال بیت ہما مردم ءِ بیت کہ اشاں وتی رنگ ءَ چارگ ءُ مارگ ءَ انت۔ اگاں من عطا شاد یا منیر مومن ءِ پیم ءَ وتی دوستدار ءَ بچاراں گڑا منی درشانداب یکتا نہ بیت۔ ایشی ءِ معنا ایش انت کہ ما گندگ ءُ چارگ ءِ ہم پدگیری ءَ کنیں ہما کہ پیش ءَ چارگ ءُ گندگ بوتگ۔ اگاں ما نوک سر ءَ چہ وتی حساب ءَ زند ءَ بہ چاریں مئے درشانداب ایندگراں چہ جتا ءُ گستا بیت۔ ءُ مئے چہر ءُ شبین، امیج ہم نوک بنت۔ اگاں تو دریا ءِ دپ ءَ اوشتاتگ ءُ عطا شاد ءِ پیم ءَ موجاں بچارئے گڑا نوکیں چیز تو آؤرت نہ کن ئے۔
چندن! دل باز گوشیت کہ من گیش گپ کتیں بَلے ساہیل ءِ شونکار ءَ اشتاپ اِنت پمیشکا ہمے چندیں گپاں گوں وتی اے کسہ ءَ ہلاس کناں اگاں دگہ وہدے موہ رست شریں نیادے کنیں۔۔۔
شمئے دوزواہ
اے آر داد۔ شال
یونیورسٹی آف بلوچستان