آزمانک: کانگڑو
آزمانکار: الطاف بلوچ
نازاتون مرچی پدءَ ھما چارراہءَ گوْزگءَ اَت کہ دہ سال پیسر ھمے جاہءَ آئی کُلّءِ چراگ مُرتگ اَت۔ آئیءَ دمے سارت کنگءَ کھورءِ ساھگءَ داشت کہ اے جاگہءَ ھما روچاں کہ آئیءِ زند ءُ بانداتءِ روژنائیءِ بیگواھی چمّء وت دیستگ اَت، بلے بے وس ءُ  لاچار اَت  ءُ  آئی دست ہچءَ نہ رس اِت۔
کوہءِ ٹُلّءِ سرءَ بالاچءَ کانگڑویے گون بال دئیگءَ اِنت، بلے آ وس کنت کانگڑو بال نہ کنت۔ برے گوں ڈنگرےءَ مانگیشیت برے گوں سنگےءَ اڑیت۔ نازاتون کھُورءِ ساھگءَ نِشتگ  ءُ  ڈلونکءِ سرءَ دانءِ ڈلگءَ اِنت  ءُ  پس ءُ  دلوتانی رمگ اوں ھمے کش ءُ  کِرّءِ زیدءَ چرگءَ اَنت۔
بیگہءِ وھد اِنت کؤش وش وشءَ کشّگءَ اِنت۔ نازاتونءَ زھیروکے دپءَ اِنت ۔ دیم پہ دیمءِ ھلکءَ شھرءَ چہ مھمان اَتکگ اِتاں ءُ  آ اوں گِسانی دپءَ اوشتوک ءُ  نازاتونءِ زھیروکاں وشنود اِتاں۔بلے نازاتونءَ ھچ سُدّے پِر نہ اَت کہ کش ءُ  کِرّءَ چے بووگءَ اِنت۔آ گوں وتی ڈلونک ءُ  زھیروکءَ جتائیں دنیائےءَ مُشکُول اَت بلے آئی سُدّ ءُ  ھیال گوں بالاچءَ اَت۔برے برے چمّے چِست کُت اَنت داں بالاچ انگتءَ کوہءِ ٹُلّءِ سرا گوں کانگڑوءَ مانگیش اِتگ ءُ  وتی وابانی بال دئیگءِ جھدءَ اِنت۔آ برے سستگیں بندیکءَ یکے دومی سراں جوڑ دنت ءُ  برے کانگڑوءِ پرُشتگیں داراں بدل کنت،برے کانگڑوءِ دُمبءَ بستگیں دراجیں پُچُّکاں کسان ءُ  مزن کنت برے اے لٹّکءَ چہ کانگڑوءَ سِندایت ءُ دُور کنت۔ وھد عصر کزا اِنت گْواتءَ شیِکّگے مان ،بلے۔۔۔کانگڑو بال نہ کنت۔پُرّیں ھپتگے بیت کہ بالاچ ھر بیگہ گوں کانگڑوءَ گلائیش اِنت بلے آئیءِ کانگڑو بال نہ کنت۔
نازاتون اوں دلءَ بژنیِگ اِنت کہ آئیءِ یکّیں بچّ اینکس جھد کنت بلےآ کانگڑوءِ بال دئیگءَ سوبین نہ بیت۔آئیءِ دلءَ اے کانگڑویے نہ اِنت بلکنءَ بالاچءِ زندءِ واب اَنت کہ آ بُرز رَوگ لوٹ ایت،مزنیں مردمے بووگ لوٹ ایت بلے آئی دیمءَ باریں چہ پیمیں اڑاند اَنت کہ آئیءَ را بال کنگ نئیل اَنت۔پرے ھبرا نازاتون اوں برے برے شپانی نیمءَ کہ وابءَ جھہ سِر اِت آئیءَ بالاچءِ پیشانی چُکّ اِت ءُ  پرائی مزنیں چُرتےءَ کپیت۔ھدا بزانت کہ نازاتونءِ دلءَ چے پیداک اَت بلے آئی کہ شپاں بُست کُت تہ وتی بشانگءِ تھا نشت ءُ  بالاچءِ سرئِے لتارت ءُ  لھم لھم ءَ گرئیت ئِے۔ ھدا بزانت آئیءَ را وتی ھدا مرزی ئیں جود یات اَتک یا کہ بالاچءِ ایوکی ءُ  بزّگی ءُ  بے سوبی۔۔۔!
روچ جھل کپان اَت،ساھگ دْراج کش اِتاں ءُ  گوْاتءِ زیمر اوں کم تَرّان اَت ،نازاتون ءِ زھیروکانی الھان ءُ  ڈلونکءِ توار بند بوت۔آئیءَ چم شانک دات اَنت داں بالاچءِ کانگڑو انچو بُرز اِنت کہ آئیءِ گُمانءَ نہ بوتگ۔نازاتون گلءَ بال اَت کہ آئی نِزّءَ بالاچ وتی منزلءَ سر اِنت۔۔۔بلے ھر نیمگءَ چمّاں شانک دنت داں بالاچ گندگ نہ بیت۔نازاتونءَگنوکی آں زُرت  ءُ  سردرا جیگ بند پچ ءُ  دیم پہ ھما کوہءُ شیپانی نیمگءَ رھادگ بوت کہ آؤدا بالاچءِ کانگڑوءِ بندیک گوں زامُری دْرچکےءَ اَڑ اِتگ اَت ءُ  بال اَت۔۔۔بلے ھر نیمگءَ پول ایت داں بالاچ گِندگ نہ بیت۔آئیءِ کُوکار ءُ  پُووانکاں تیوگیں جھان سرا زرتگ اَت۔اے جنگلءِ جناور ءُ  دلوت آگُرّ اِتگ اِتاں بلے بالاچ۔۔۔بالاچ ھچ نیمگءَ گندگ نہ بوت۔
نااُمّیتیءِ دہ سال آئیءَ چرے جاگہ ءُ  جھگیراں دُور دگہ جاہ ءُ  ھندےءَ گْوازینت،کسءَ نہ زانت کہ بالا چ اگول یےءَ بُرتگ یا چُک بر ءُ  دگہ جناورےءَ وارتگ ۔بلے آئیءِ پد ءُ رند ھچ نیمگءَ گندگ نہ بوت اَنت۔
مرچی دہ سالاں پد نازاتون ھمے کھورءِ ساھگءَ دمے سارت کنگءَ نشتگ ءُ وتی ھما زھیروکانی سھتاں گیِر آرگءَ اِنت ۔۔۔بلے اے بری موتکانی زیمر چاریں نیمگاں الھان اَنت۔ھر ندارگ پُرسیِگ اِنت ءُ  ھر نیمگءَ نازاتونءِ دلءِ توار موتکےءِ دروشمءَ گْواتءِ شیکّگاں گوں تالان بُوَگءَ اَنت۔ آئیءِ کاروان سھتےءَ پد دیمءَ جُنزان بوت۔
یکبرے پدا بیگہءِ وھداِنت  ءُ  نازاتون ءِ کاروان ناکو مِیرزاؔءِ میتگءِ نزیکءَ سَر اِنت۔مرچیگیں بیگہءَ پدا نازاتونءِدلءِ درھیِکگ گیش بوت اَنت۔آئیءَ دیست کہ ھمے دگّءِ سرءَ کہ آ روگءَ اِنت ،ھیکّانی رمگےءِ پد اَنت ءُ  آزمانءِ دیمءَ چمّاں شانک دنت داں میِرزاءِ بچّءِ کانگڑو سکّ بُرز بال اِنت۔
٭٭٭