“نوشاتِر” …… گُشکند…. (بوھیر کُلانچی)
مردےءَ ھرے داشتگ ات مردکار سُھبءَ گوں ھرءَ ڈگارءَ شتگ ات ھر ئے ھمودءَ بستگ اتءُ کاہءُ آپ ئے کتگ اتءُ بیگہہءَ بارے کاہ ئے لَڈ اتگ اتءُ لوگءَ پہ پسءُ مادگان ئے آؤرتگ ات. بلے اے سکّیں پیل بازءُ بھیائیں ھرے ات. ھمے کہ مردءَ کاہ لَڈ اتگ اتءُ دیم ئے پہ لوگءَ داتگ ات ھر پاداں مُِلوّ کنانءُ ٹِمبانءَ شُتگ ات .مرد برے برے زھرءَ کپتگ اتءُ ھرئے لَٹ داتگ ءُ برے برے مھار ئے گپتگءُ کشان ئے کتگ اتءُ اے رنگءَ آ دیراں لوگءَ سر بیتگ ات. یکروچے مردکار گوں ھرَ کَشّءُ چِیلّ ات کہَ راہءِ نیمءَ گوں لھتیں ورناہءَ ڈیک ئے دات ورناھاں جُست کُت باریں ناکو تئی ھرءَ چی انت کہ نہ روت؟
مردءَ گُشت کہ اے بھیائیں ھرے پمیشا نہ روت.
گُونڈواں گُشت کہ واجہ اگں تو وش بئے ما ترا سوجے دئیں.مردءَ گُشت کہ اے سکّیں شَرّیں گَپّے اگں شما پہ من چُشیں کارے بہ کُتیں سک شرّ اَت.
ورناھاں گُشت کہ توچو بکن ایشیءَ کمیّں نوشاتر جانءَ بدئے گُڈا بچار ئے کہ چون رھوار بیت.
ایدگہ سھبءَ مرد مھلہ دکانءَ شُت کمّیں نوشاتر ئے زرتءُ ھر ئے بوتکءُ ڈکارءَ شُت ھر روچیگیں دابءَ بیگہہءَ کاہ ئے ھرءَ لَڈ اتنتءُ دیم ئے لوگءَ دات بلے ھر ھما دابءَ ٹمبان ات.مردءَ دلءَ گُشت مروچی من تئی دوا ساتگ انت من چاراں باریں تو چون کنئے.آھیءَ چہ کیسگءَ ڈِکّے نوشاتر کش اتءُ ھرءِ جانءَ دات گوں نوشاترانی مان کنگءَ ھر تچانءُ چاردست کنان بیت ءُ چہ مردءَ پیسر بیت.
مردءَ چار اِت داں ھر دارگی نہ انت مرد ھیران ات کہ ھرءَ چوں بہ رسین ایت ورناھےءَ کشءُ کائی کُوکار کُت کہ واجہ تُشے نوشاتر بہ زیر گُڈا تو ھرءَ رسینت کنئے. مرد کہ کَمّیں دیمترا شُت گڈا َآھیءَڈکّے نوشاترَ زُرتءُ وتی جان ءَکُت. گوں نوشاتراں مرد چہ ھرءَ پیسر اتءُ ھر پُشتءَ پشت کپتگ ات ھمے رنگءَ داں مرد لوگءَ سر بیت
مرد تُستگءُھیسکءُ ھمپان ات بلے ھرءَ لوگَ گوازینتگ اتءُ انگت چاردست کنانءَ دیمءَ روان ات
مردءِجنءَ دیت داں ھرءَ لوگ گوازینتگءُ انگت دیما روگا انت آ تچانءَ شُت کہ ھرءَ گراں. مردءَ دست کیسگءَ بُرتءُ ڈِکِےّ نوشاتر کش اتءُ جنءِ نیمگءَ شھاؤرتءُ گُشت ئے چو تو ھرءَ رسینت نہ کنئے ایشیَءَ زیرءُ……..