واھگانی کہنیں زال
ابودیدار
منی ترّیں بانوریءِھمبازانی واجہ مہترھیال، بلند بالادسربازجان تو یک لکءُبیستءُچارھزارپیگمبرانی باھوٹ ءِمنی شیدائیں دل ءِدولت،ومنی ھستءُ نیستءِ واجہ تی آزمانک ماتءِکرّاچ من الکاپءَ دربرت ءُ زاناں تو ھمے پہمتگ کہ پ ک بلوچی وانگ نزانت ءُ من گوں س کءَ آزمانکءِ دروشمءَ دلءِزنگاں تالاں کناں ترا شاباش ببیت کہ ترا چوں شات بوت کہ تو منءَبلوچی تاکءُ مہتاکاں رسوا کت من تی جنیں آں درامدے نیاں کہ تو منءَ چو رسوا بکنءِاے رنگءَ کہ توکنگائے پیش ئے بلوچاں چشیں بے آپیں کار نہ کتگ گوں وتی جندئے عزتءَتی کہنیں جنینءَھم وتی آزمانک نمدی ئے تہامنی بابتءَ مزنیں چستءُایرے کتگ بلئے من صبرئے دامن یل نہ داتگ
کہ ھپوگ ے دل ےِسچیت کہ من آئی ءِ نان کپ کتگ بلئے وھدے کہ من تی آزمانکاں گنداں شالا کہ من ھما مہناز باں واجہ ءِبچ تو وتی نمدیءِتہا نبشہ کتگ کہ اے سکینءُکاردرست ماتئیگ انت کہ من گوں پ ک ءَ سیرکتگ اے پ ک منءَ ھنچونادوست انت کہ وھدے من آئی ءِعکسءَ چاراں منی گُمانءَ شادوے سد مبارک ببیت ترا گوں اے گپاں کہ تی دپ اِش چوں کاریت تی ماتءَ پہ زور نیاورتگ ءُمنءَ تی بگلءَ نہ داتگ تو وت گومن سورکتگ تی وتی واھگ بوتگ منی کبرءِ ایرکنوک اگاں مردےءَوتی زال دوست نہ بیت گڈاں اے رنگءَ رسواےِ نہ کنت آئی ءِتلاکاں پہ عزت دنت منءَ سروزامی ءُ جنوزامی نہ کشیت دنیائے تہا جنوزامءُ بے کس باز انت منءَ بس درد ھمیش انت کہ ترا چے بوت ءُ ترا کےءَ چہ من دور کت کہ تو چشیں نمدی نبشتہ کنگءَئے زندءِ متاہءُ مال ھماشپ کجاشت انت کہ تو منءَ،س کءَیکیں چمءَچاراِت ءُماراکودکی شاگءَ چنڈینتءُگشت کہ
چنڈیں پ ک ،س ک ءَ
مہرءِشاگءَ الکاپ ءَ
آمہرءُدوستی آمردءُ جنی درست چہ تی ترانگءَ دراتکگ انت کہ توشاروئی دابءَ ئے
سد لانت منی ارواہءَکہ من تی سرا اوست کتگ راست گشتگ کہنیں بلوچاں کہ مردءِسرا
اوست مکن مرد نمبگیں کرود انت کہ اناگاھءَجمبیت بلئے اے رد من وارتگ کہ تی سرا
بروسہ کتگ اپسوز کہ تو چوں بے وپابوتءُشتءِتی اے نادوستیءِگپ چو جمبیاءَمنی واھگاں ٹنگ ٹنگ کنگءَ ینت اڈئےزالمیں کافردل من ھما س ک بوتگاں کہ تو منءَ گوں ھُوراں ھم سنگ کتگ تودنیا سرازرتگءُگشتگ کہ
من پرندوشی جنتیں زندءَ
جنتیں کاڈے راھسرادیستگ
تی کاڈمنی بُزرگیں سر بوتگ ءُتی راھسر منی کل دپ بوتگ کاڈ دگہ کس نہ بوتگ
من چہ مشکءَ آپ زرتگءُپیداک اتاں دیم پہ لوگءَ کہ تو ٹارچ منی چمّانی تہا جتءُ گشت کہ
کدھیں چم چومشتری استار
کاگدیں رک چوبرھنگیں بامسار
آخری دروشم گوں بزیں بیکاں
تلملیں دست چوواھگءِسیپار
اے وھدی کہ بتی چمّاں لگ ایت چم المّءَترپ انت تو منی چم مشتری گشت ءُ منی لنٹ
گوں مگربءِسُرکیاں اتنت تو بامسار لیک اتنت ءُ منی گرد چادرگواتءَچامپتگ ات ءُمن چوملنگءَ ملگور شنگینتگ اتاں ءُتو گشت کہ
کعبھیں جیگءُ مکہیں پندول
رُستگیں بالادجوسری سبز سول
دان سرا پادا اُپ سبحان اللہہ
کدرتءَتراشتگ دلبرءَچےڈول
تودان سراءُپادامنءَچاراتُٰ نازینت من ھما کدرتءِاڈکتگیں س ک آں بلئے مرچی تو منی نامءِ گرگءَکُنّت بئے ترا یاد انت کہ تو منءَ چارانءُ گشان اتءِکہ
زگزگیں مہناچو مُسلاہءَ
نندگءُنیادچومہرءِمُلاءَ
دادے،چوشاہءُشاہ تبیں پیرءَ
کردےِچو آرامءُتسلاءَ
منی چشیں آزاے پشت نہ کپتگ کہ نہ نازینتگ
گردنءَھارگوں کیمتی گوناپ
سُورتءُرنگءَچہ سداں الکاپ
گوں کپوتانی لڈگءُکراماں
کشت فلانیءَزیبلءُ پ ک
منی گردنءِ ھارتی سہرءِھما ھاراَت کہ توچہ دبئیءَپہ مرادے پہ من آورتگ ات
ءُتو دست ےِوت نکاہءِشپءَمنءَگورا دات آ وھدءَ منی ھیالءَ من چہ ھوراں ھم پتو دیمءَ تر اتاں آھم روچے ات تومنی سرا داں پاداں سپت کت مرچی ھم روچے کہ تو منی چارگءَھم ساڈی نئے آھم روچے ات کہ تومنءَبراتءِلوگءَبندکت کہ مہ رو بلئےمن تراکمار نہ کت ءْ شتاںءُنہ یتکاں تی گرمیں ھمبازاں توچو شہدادءَتلوس اِت
ءُ وتاسوتک بلئے من نہ یتکاں توکلوہ کت کہ بیا
نالکءُ باڈی کن
لےلڈی لاڈی کن
گومنءَلاڈی کن
لے لڈی لاڈی کن
بلئے من نہ یتکاں آخرءَ تو دست بندی کت کہ ھرکجا روئے من ترا نہ گشاں بلئے یک برے بیا
بہتءُ بیا بازی کن
گوں بت آں گوازی کن
ھروڈے ملءِ مل منی
بس منءَ رازی کن
انچودست بندیءَ رندمن اتکاں گوں تو وشاں بوتاں کہ مرچی منی ھال چہبارءِمنڈانی ھال انت
دریگت ےھماروچی من واتر مبوتیں آں من تی ھما نتدل دوستیں جنیں بوتگ آں کہ تی شاعری ءِھمک پاھارے کہ چست بوتگ گڈاں منی بالادےِ نازینتگ دنیاءَ ھم زانتگ کہ تو شعراں منی بالادءِسرا نبشتہ کنگائے بلئے مرچی منی ھال ایش انت اپسوز بے وپا اپسوز تو بگش نو چدءُ گیش من درورءُ مثال چہ کجا بیاراں کہ تی دل موم ببیت
اللہہ انت کہ تی دل موم ببیت کہ من برباداں اگاں تی دل موم نہ بوت اے ھم گوں ھمابازیناں منءَ بسوچءُ آس بدئے بلئے منءَ تلاک مدئے کہ من رسوا بباں چہ تو پد پہ من مرد منی کبر انت من داں کیامت ھمے دابءَ ننداں بلئے منی تلاکاں مدئے
کہ دنیامنیءُ تی سرا بکند یت کہ دوستیں مردءُ جنانی اے ھال بوت چونائیءَاے
رازءَ من سالے پیسر سرپد بوتگاں کہ من پکیر دلدارءَوتی دست پیش داشت یکبرے گڈاں کم بھتءَ منءَ ھما وھءَ گشت کہ سورءَ چہ سے سال پد تی ءُجودءِ جتائی بیت
بلئے من زھرکت ءُ پکیر دلدار زاہءُ بد کت کہ تو دروگ بندئے آخر کہ شوم ئے گپ راست بوت انت وداریگاں نو باریں تی بادشاھی چے کنت داں تناوھدے کہ تی اھوالے دست بکپیت بلئے سرباز جان ھرچی کنے حق بکن
سروزام کن ئے یا جنوزام کن ئے
دی ئے نام ءُ ننگ ے یا بد نام
سبزءُ نمیراں بات ئے
تی وتی جندئے واھگانی کہنیں زال
پ ک سرباز