آزمانک
نادْرواہ
نبشتہ: الطاف بلوچ
درد گیش وَدّان اِتاںء ُ بے تاہیری اوں بے کِساس گیش بووان اَت بلے من نہ زانت کہ کجام جاگہ دردءَ اِنت۔سرا داں پاداں گُشئے آس یے روک اَت بلئے سر زاہرءَ تپی نہ اِتاں۔چمّاں چست کناں لوگ ءِ کُنٹاں چاراں داں ہر یک کُنٹے سِستگء ُ منی سرا کپگی اِنت۔لوگ ءِ جند چو پیِنگو ئے پیما چکرگا اِنت ،دل بد بوتء ُ ہوکارگے جت داں دوشیگیں وارتگیں ہما پیم زندگ ءَ زندگ دراَتکاں۔پہ وارء ُ جِزائی یے چم شُشت اَنتء ُ دریگ ءِ دپ ءَ تچک بوتاں داں چم ڈُکّ اِتاں۔۔۔ دو روژناء ُ زیبائیں چمّ اَنت کہ من ءَ سَکّ اَنت۔۔۔واب ءِ تہا من ءَ بیِم اَتکء ُ من پچ لرزاِتاں داں ھیدءَ مِیچّل اِتاں۔۔۔دل ءَ بازیں وسواسے ءَ سر چِست کُت۔۔۔چون اِنت من ءَ۔۔؟ کجام ناجوڑی اِنت کہ نامے پر نیستء ُ من ءَ گْور جتگے۔۔برے برے دل گُشی وت کُشی بکن۔۔کسے نیست کہ دل ءِ گپّاں گوں آئی بجناں۔۔بلکن دل سُبک بہ بیت۔۔ چُشیں زندگی ئے چے نپء ُ پائدگ کہ مدام گوں وہمء ُ وسواساں بہ گْوزایت۔۔۔ھیر۔! باریں داکترےءِ گْورا رویں بلکن ءَ شرّیں درمانء ُ علاجے بہ کنت۔۔۔ہمے جیڑان ءَ من ہسپتال ءَ سر بوتوں۔۔من ریسپشن ءَ زَرّ دات اَنت ،وتی رسید دز گِپتء ُ نَزّیک ءِ کُرسی ءِ سرا نِشتوںء ُ وتی باریِگ ءِ ودار کُت۔یکے وَ موسُم گرم اَت،دومی رمضان ءِ ماہ ء ُ سیمی ہسپتال سک رَش اَتء ُ گیشترناجوڑ زالبولء ُ زھگ اِت اَنتء ُ ہر نیمگ ءَ زھگاں کوکارء ُ سلوات ۔من ہمے کُرسی ءِ کہ سرا نِشتگ اَتوں داں دیم پہ دیم ءَ نفسیاتی ناجوڑیانی داکترءِ کُوٹی ءِ دپ ءِ کُرسیانی سرا یک کسانیں جنکے نِشتگ اَتء ُ چمّ یے من ءَ سَکّ داتگ اَنت۔۔۔کُجام یک جاگہےءَ چمّ کہ یکےءَ اولی براں بہ کپ اَنت تہ مزنیں جیڑہ یے نہ اِنتء ُ کس اِشی ءَ ناں بد بارتء ُ ناں کہ پریشی جیڑ ایتء ُ پریشانی کنت۔بلئے اے جنک ءِ چارگ منی نِز ّءَ دگہ ڈئولیں چارگ اِت اَنتء ُ گُشیگاں آ دل ءَ جزم اَت کہ آ وتی چمّاں دُور نہ کنت ۔من پہ کَزدَن وتی دِلگوش چرائی دُور کنگ ءِ جُہد کُتء ُ برے وتی موبائل چار اِتء ُ برے داکترءِ کوٹی ءِ دپ ءِ چوکیدار کہ زالبولاں سکّ بے وار کُتگ اَت کہ آہانی زَھگ سک جاکء ُ سلوات ءَ اِتاں۔ہمے رَشّ ءِ تہا زالبولانی یک ٹولی یے اَتکء ُ منی کُرسی ءِ نزّیک ءَ اوشتاتء ُ گیشتریں زالبولاں ناجوڑیں زھگ اوں بڑّا اَت۔من چرے کُرسی ءِ سرا پاد اَتکوںء ُ ہمے زالبولان ءَ گُشت کہ ماسی شُما بہ نند اِت کہ شما گیشتر تابان اِتء ُ من دومی لین ءِ کُرسیانی سرا یک جاگہے ھالیگ اَت ہمودا نِشتوں کہ آئودا گیشتریں نندوک مردین اِتاں۔یک وہدے من وتی چَکّ تَرّینتء ُ ہما جنک ءِ نیمگا چار اِت داں انگت آئی ءِ چم من ءَ سَکّ اَنت۔من ءَ انچو سما بووگ ءَ اَت کہ جنک ءِ چمّ وَ من ءَ سَکّ اَنت بلئے ھیالے بال اِنتء ُمزنیں جیڑگء ُ چُرتےءَ کپتگ۔جنک ءَ وتی گُشان ءِ اوں سُدّ نیست اَتء ُ انچو ھُشکء ُ ھیران اَتء ُ من ءَ چارگ ءَ اَت۔من اوں کشوکانی آئی ءَ را چم سکّ دات اَنت۔آئی ءِ گُشان کپتگ اَتء ُ سردر اَت۔آئی ءِ بالادءِ ڈولداری ،خُمارء ُ زیبائیں چمّانی جلوہ ناکی ءَ من ءَ انچو وتی نیمگا چِکّ اِت کہ یکیں ساہت ءَ من آئی ءِ چمّانی زِرءَ ایر بُڈّ اِتوں۔من وتی چمّانی ہوس ّءِ ایکسرا مشین ءَ گوں آئی ءِ بالادءِ ہر زیدءَ سئیل کنگ ءَ اَتوں۔منی نِزّءَ کَشء ُ کِرّاں کس نیست اَت۔ناں کہ زالبولء ُ زھگانی کوُکارء ُ سلوات منی گوشاں کپت اَنت ء ُ ناں کہ روّاکنوکیں مردُمانی سُر پُراں منی ھیالانی اوتاگ سِست اَنت۔دُرساں پیسر من آئی ءِ چم چُکّ اِتاں،پدا آئی ءِ شیرکنیں لُنٹانی تام چَشتء ُ مادوئیناں یکے دومی ءَ را اَنچو بگل ءَ کُت،پْرِتک ء ُ دل ءَ داشت کہ تیوگیں دنیا بیتکین مارا سسِتے نہ کُت۔اے انچیں دُنیائے اَت گُشئے مُلّا ءِ کلام ءِ بہشت اِنت،ہما تاہیرء ُ لِذّت ،ہما شراب ءِ مستیء ُ خُمار کہ پْرُشگ نہ زانتء ُ ہر رگء ُ بنداں چو ھون ءَ گردش ءَ اِنت ۔۔۔من آئی ءِ بالادءِ سارتیں وشبوئیء ُ گرمیں موسم ءِ باپیں امبازانی دُنیاءَ آئی ءِ کعبہ ئیں بالادءِ بوسگا ںزورگا اَتوں۔۔۔کہ آئی ءَ وتی دست منی کوپگ ءِ سرا ایر کُتء ُ گُشت کہ۔۔۔” لالا تو پُورہ منی ھدا مُرزی ئیں برات لعل بخش ءِ چہرگ ءَ جن ئے۔،،من گُڈ اِتاں داں آ منی کش ءِ کُرسی ءِ سرا اتکگء ُ چمے ارساں پُر اَنتء ُ آئی ءِ ہمراہ آئی ءِ پیریں مات اَت کہ آاوں ارسیگ اَت۔
(تاکبند “ساچ”ءِ منّتءَ کہ اے آزمانک آئیءِ “گچین آزمانک” نمبرءَ چھاپ بوتگ۔)
٭٭٭