آزمانک: دریگ ءَ کِشتگیں سپر
آزمانکار: چندن ساچ
من بندیں دکانانی دیم ءَ گوزان ءُ دیم پہ گوریچان ءَ رؤگ ءَ یاں۔ یک یک مردمے گندگ بیت بَلے دَبوکہ اَنت۔ من کمیں دیم ءَ رواں۔ تاں دکانے ءِ دپ ءَ دو جنین نِشتگ۔ اے دوئیناں من پجّہ کاراں کہ یک وھدے ءَ مئے ھمساھِگ بوتگ اَنت ءُ نوں دیر انت اِش کہ شَھر ءَ شتگ ءُ جاھمنند اَنت۔ یکے جنوزانے ءُ دومی ھمے جنوزان ءِ مات ءِ گوھار اِنت۔ منی گندگ ءَ گوں دوئیں پاد کاینت ءُ من ءَ مانتر اَنت ءُ گوش اَنت۔
“مروچی ما ترا رؤگ ءَ نئیل ایں”
من آیاں چم سُھرے دیان ءُ گوشاں من ءَ شما داشت نہ کن اِت۔ من اِد ءَ کسے ءِ شوھاز ءَ اتکگاں۔ آ منی ھمسپر نہ بوتگیں ھمسپرے۔
منی توار انچش بیمناک انت کہ آ دوئیں یکیں دمان ءَ پُشت ءَ کنز اَنت ءُ دستاں سر ءَ کن اَنت۔ من اِش چاراں۔ جنوزان سک گریت ءُ من دمک ءَ اندیم باں۔
کمیں دیمءَ رواں تاں لھتیں کُچک من ءَ گبِر کنت۔ من انچو دیوالے ءَ در کپاں۔ دیوال ءِ تہ ءَ منگیرے ءُ منگیر ءِ چیر ءَ جنین اَنت کہ نشتگ انت ءُ ھر یکے ءَ جوگِن جوگِنے دیمءَ انت۔ من دیم پہ منگیر ءَ رواں۔ منگیر ءِ چیر ءَ نشتگیں دراھیں جنیناں من پجہ کاراں۔ بلے چہ ایشاں یکے ھم زندگ نہ انت۔ دراہ مُرتگ اَنت۔ یکے کیت ءُ من ءَ پُرسیت کہ تو اِنگو چونکائی اتکگ ئے؟
من گوشان ئِے، کُچکاں منی راہ بستگ ءُ من دیوال سِرّ اِتگ ءُ اِنگو اتکگاں۔
من انچو سما کناں تاں دستے منی کوپگ ءِ سرا ایر انت۔ چَکّ ءَ کہ تَرّیناں اوہ اے ھما مردم انت اوشتاتگ کہ آئی ءِ شوھاز ءَ من وتی اے سپر ءِ بنگیج کرتگ۔ آ من ءَ گوشیت زوت بیا کہ منی اپس ءِ بانزل پیر بنت۔ من ءُ آ دست ماں دست بین ءُ چَہ دروازگے ءَ در کائیں۔ ھو تاں اپسے اوشتاتگ ءُ بانزل ئِے پچ اَنت۔  ما دوئیں اپس ءَ سوار بیں۔ آ من ءَ جُست کنت۔ تْیاب یا کوہ؟
من پسہ دئیاں۔ دوئیں۔
آ اپس ءِ واگاں جَپّیت۔ اپس روت ءُ کوہے ءِ سرا نندیت۔ من ءُ آ ایر کپیں۔ آ من ءَ گوشیت کہ چماں بند۔ من وتی چماں بنداں۔ من ءَ سما بیت کہ منی پاد نمبگے ءَ کپت اَنت۔ من چماں پچ کناں۔ تْیاب اِنت۔ انچو یک بلاھیں ماھی یے کیت ءُ مئے دیمءَ اوشتیت۔ من ءُ آ ماھی ءِ بڈ ءِ سرا نندیں۔ ماھی مارا زوریت ءُ دیم پہ زِر ءَ روت۔ من آئی ءَ گوشاں کہ کجا؟
آ گوشیت ھمود ءَ کہ گلابانی پل بچکند اَنت۔
من آئی ءِ چپیں دست ءَ گران ءُ سُھر ءِ منگلیاں کِجّان ءُ جست ئِے گراں۔ تئی گونڈو کج اِنت؟
آ من ءَ چاریت ءُ گوشیت۔ زاناں تئی شد پیر بوتگ؟
من انچو آئی ءِ راستیں کوپگ ءَ بوہ چناں۔ پدا ما دوئیں وتی چماں بندیں۔
کمو دیراں پد آ پدا من ءَ جُست کنت۔
اگاں شد پیر بہ بیت۔ تئی ھیال ءَ شد ءَ را پیسر ءَ چم دروھنت یا پاد؟
من ئِے گوشاں شد ءَ ناں چم دروھنت ناں کہ پاد۔ شد ءَ اگاں چیزے دروھیت گڑا آ شد ءِ مارگ اِنت۔ آ من ءَ امبازیت ءُ سکّ ءَ سکّ کِجّیت۔ من آئی ءِ سُھر برمشیں انارکاں دست جناں۔ آ انچش منی دستاں داریت ءُ گوشیت شُد ءَ پیری ءِ دست ءَ مدئے کہ ھلاس بئے۔ پدا ما دوئیں وتی پیشانیاں ڈُکّینیں۔ من وتی چماں پچ کنان ءُ گوشاں۔ شُد زھگے۔ زھگ ءَ یل دئے کہ بِلّے لیب کنت۔ آ ھم وتی چماں پچ کنت ءُ گوشیت۔ تو گوش ئے کہ شد زھگے۔ گڑا یل ئِے کن، بِلّے لیب لیب ءَ وت ءَ ملما کنت۔ بے ملما بئیگ ءَ سپر ھر کس ءَ بیزار کنت۔