دستونک عبیدعارف
من لوٹ اِتگ سپر کناں، شَہاراں پاداں گامےءَ ، بیاہاں چارگءَ تئی، دلءَ منی نہ مَنّ اِتگ
گَلاہگءَ پہ وس کُتگ، بُہ توس آسیں کینگاں، شموش گّپاں پیسری،ْ دلءَ منی نہ مَنّ اِتگ
اے جلواہانی میتگ ءَ، ہزار دابءُ دْرشُم اَنت، جتا جتائیں اَنت مردم اَنت، ہمے وڑا گُماں بیت
بَلے تئی ہمک ہَوَس، تئی ترَّوتابءُ سِٹُ ءُ دُور،بدل نہ ٖ بوتگ اَنت کدی، دلءَ منی نہ مَنّ
اے چِلگءُ بدیں ہتم، گوز اَنتءُ پِر کپان بنت، بہارگام جناں کنت، دیارءَ میزراں کنت
کپوتیں واہگانی تب، بہ کشّیت شاہءُ لمب اجب، پہ سئیلءُ سواد امبری، دلءَ منی نہ مَن اِتگ
مریدءِ اہدءِ نوبتاں، دُچار اِنت ہانی یے گَماں۔ پَچ اِنت پُرسی پترے ،جلب گوں انگریں دلے
منی سکیں بے تماہ کُجام مراد حاصل اِنت ، نہ پَٹّیں دَورءَ چاکری، دلءَ منی نہ مَنّ اِتگ
بدیں گوں روچاں سر جنان، ناں ڈسّ ناں چیدگءُ نشان، ابیتکیں لوگی بانڈم اِنت، نزاناں کد کْروُتکگ اَنت
عبید اے گاریں منزلءَ، من گُشت کہ سر گِسر بِہ باں ہلاس بہ بیت مساپری، دلءَ منی نہ مَنّ اِتگ