لیمبوءِ شربت
حاصل نور دشتی
ماکہ کسان بوتگیں میتگانی تہءَ چیزبہاکنوکیں پَٹان اتکگ اَنت، ءُ آہاں مدام اسپیتیں ہُپّوک گون بوتگ۔ہمک گْونڈوءَ زرتگءُ ہمے چرپیں ہُپّوک گوات داتگ اَنت۔
چوکہ آ انچیں دورے بوتگ ،مردمانی تہءَ زانتءُ سرپدی نہ بوتگ۔پَٹاناں ہمے سرکاری ہُپّوک زرتگءُ بلوچستانءِ ہلکءُ میتگاں بہاکتگ اَنت۔
نوں دنیاءِ تہءَ بازبدلی اتکگ، مردمانی تہءَ زانتءُ سرپدی ہم بازاتکگ۔ءُ آاسپیتیں ہُپّوکانی جاہءَ مرچاں رنگ رنگءِ ہُپّوک گوں نیوگی تاماں دراتکگ اَنت۔
یک روچے منءُ کماشے مارکیٹءَ شُتیں کہ پہ وت ورگی سامان بہ زُوریں۔ما سامان زرتگءُ کاؤنٹرءِ دیما وتی باریگءِ ودارءَ اتیں ۔
داں کماشءَ اینگو آنگو چاراتءُ یک ڈبّی یے چست کت۔
من دلءَ گشت ناکو مارا سیہ روکنت کاؤنٹرءِ سرءِ نشتگیں جنکءِ دیما، من گشادی جست کت:ناکو تو اے زرتگ زان ئے چی یے؟
ناکوءَ دستاں پُشتءَ بندانءَ درّائینت:بچا زاناں تو منا پہوالے سرپدبئے، من بیست سال مشکتءِ پوجءَ گوازینتگ۔
ما مدام گرماگءَ ہمے ڈَبُّکی لیمبوآپ کتگءُ وارتگ۔
من گشت، بلے بیاکہ اے لیمبوءِ شربتے نہ اِنت، اے ہما شُومّیں پَٹانی ہُپّوک انت۔
ناکوءَ دِہ دِہءَ ڈبی ءَ را ایرکتءُ گشت شرکلامءَ جتگ، مرچاں ہُپوکاں ہم لیمبو پِر۔
رنداچاراں ناکو مارکیٹءَ ڈنّ اوشتاتگءُ منی ودارءَ اِنت۔