(آزمانک,, درد،، گنی ابدال،، )
 ٹُک ٹُک ٹُک ……
 عشا ءِ وھد ات شوانگ رحمت میتگ ءِ مستریں ڈاکٹر، ڈاکٹر رشید ءِ کمپان ءِ دروازگ ءَ چو گنوکانی وڑا جنگ ءَ ات “ھاں چے ھبرئے؟،، سک دیراں رند ڈاکٹر ءِ کارداد بدل ءَ دروازگ پچ کت ءُ چہ رحمت ءِ جست کت “من …ڈاکٹر ءَ لوٹاں ……منی ……منی چکّ دردے ءَ گپتگ ءُ لاپ لیٹ ورگ ءَ انت،، رحمت ءَ گشاد گشادی ءَ گوں دل گیریں گالوارے ءَ پسو دات “شریں صبر کن ھال ئِے دیاں،، بدل ءَ گشت ءُ دروازگ تکہ دات رحمت بن در ءَ اِدی مردمے نہ ات آ کوھی مردمے اَت-
 چارسال پیش آ گوں وتی یکیں چکّ میران ءَ ھمے میتگ ءَ اتک ءُ جاہ منند بیت پرچا کہ کوہ ءُ کوچگاں وسیلہ نیست ات نہ اود ءَ اسکول ھست ات ءُ ناں ڈاکٹر ءُ درمان جاہ آئی ءِ شر یات ات نہ ھم بے ڈاکٹری ءُ بے ھسپتالی ءَ آئی ءِ لوگی سدگنج گوں کپتوئی درداں چتور تلوست ءُ مرگ ءِ امباز بیت چک زاناں ھدا ءَ کشگی نہ ات نہ مرت داں دوسال ءَ ھمے چکّ آئی ءِ نزیک سیادیں جنینے ءَ کہ ھمے وھداں چک مات بیتگ ات وتی چک ءِ ھمراہی ءَ میچینت گوں شھرستان ءِ آیگ رحمت ءَ پہ میران ءَ مزنیں واھگے بستگ ات کہ آئی ءَ اسکول ءَ داخل بکنت کہ بوانیت ءُ شر ءُ لائک بہ بیت اگاں ھدا ءَ واھت گڑا ڈاکٹرے بیت ءُ غریب ءُ نیزگارانی درمان ءُ دارگ ءَ بے زر ءُ بے لب ءَ کنت-
 ڈاکٹر ءِ کارداد بدل ءَ روگ زانت بلے آیگ نزانت رحمت سک نگیگ ات آئی ءِ ھیال ءَ یک سھتے یک روچے ءَ گیش ات آئی ءِ گنوک ءُ کائی پدا دروازگ ءِ جنگ بندات کت اے رندی ڈاکٹر رشید ءِ جند دراتک ءُ زھر ءَ زھر گوں رحمت ءَ گشت ئِے چے ھبرے کہ شما درستیں بازار سرا زرتگ ءُ مھلوک ءَ آرام ءَ نیل ئے-
 “واجہ منی چُکّ دردے ءَ گپتگ ءُ ھچ وڑا تاھیر نہ گپیت تو مھربانی بکن بریں بچارئے ءُ سچین ءُ درمان یے بکن ئے کہ منی چک ھمے یکیں دانگ انت ءُ منی پیری ءِ عصا انت چو مبیت کہ بے بلایے ……،،چد ءُ گیش رحمت ءَ ھچ گشت نہ کت ءُ گوں دلوارگی چمے ڈاکٹر رشید ءَ چارگ ءَ لگ ات-
 “رحمت منا مہمان گوْر من وَ اتک نہ کناں بلے ترا سوجے دیاں تو برو ڈاکٹر پیر بخش ءَ بر،، ڈاکٹر رشید ءَ رحمت ءِ کوھنگیں سواس ءُ درتگیں پشک ءَ چاران ءَ گشت-چد ءُ پیسر کہ رحمت چیزے بگشیت ڈاکٹر ءَ دروازگ بندکت ءُ تہی نیمگا کڑی جت-
 رحمت نادلکشوکائی پدا دیم پہ ڈاکٹر پیر بخش ءِ لوگ ءَ رھادگ بیت- چہ ڈاکٹر رشید ءِ گورا آیگ پیسر آ ڈاکٹر پیر بخش ءِ لوگ ءَ شتگ ات بلے آ یکے ءَ ڈلسر ءَ برتگ ات-
 ڈاکٹر رشید چہ پیر بخش ءَ مستریں ڈاکٹرے ات پرچاکہ آئی ءَ کوئٹہ ءَ ونتگ ات ءُ ڈاکٹرے پیر بخش ءَ ھمدا ونتگ ات کمپوڈری ءِ کورس ئِے کتگ ات- بلے پیر بخش چہ رشید ءَ تب ءُ مئیل ءَ شر تر ات- ءُ مردم گیری ءُ مردم دوستی ءَ وتی مٹ وت ات- شپ ءِ نیما اگن کسے ءَ چہ واب ءَ پاد بکتیں آئی ءِ دپ ءَ “ناں،، مان نیست ات بلے اے شپی آ ادا نہ ات-
 ڈاکٹر رشید کہ پنچ سد ءُ ھزار کمتر کسی ھمراہ نہ بیت ءُ نہ رؤت گوں اے گپ ءَ رحمت ھم سرپد ات بلے چک ءِ دوستی ءَ آئی ءِ چم تھار کتگ اتنت پمشکا آ اُودا شُت بلے ڈاکٹر رشید ءِ گپاں چہ پدر ات کہ آ گوں رحمت ءَ آیگ نہ لوٹیت کہ رحمت آئی ءَ ھچ دات نہ کنت رحمت ھمے گپاں ھیال کنان ءَ ڈاکٹر پیر بخش ءِ لوگ ءَ سر بوت بلے آ انگت چہ ڈلسر ءَ واتر نہ بیتگ ات…..!
 دل ءِ گاری ءَ رحمت دیم پہ وتی کُڈک ءَ رھادگ بیت آئی ءِ کڈک چہ میتگ باز گستا ات آئی ءَ وتی گام ترْند کتنت کہ زیت برؤت ءُ چک ءِ ھال ءَ بگیپت,, جاھے گام ءُ جاھے دِرک داں وتی کُڈک ءَ رس ات-
 تھا پترت تہ دیستے کہ میران گیشتر تلوسگ ءَ انت آئی ءَ اُوپار کت نہ کت گشئے آئی ءِ چماں سیاھی آورت آ پدا گوں ھمے پاداں تچان ءَ شت ءُ ڈاکٹر رشید ءِ کمپان ءِ دروازگ ءَ جنگ ءَ لگ ات اے رندی گوں دوئیں دستاں دروازگ ءَ جنگ ءَ لگ ات-
 دیر نہ گوْست ڈاکٹر ءُ آئی ءِ کارداد بدل ھر دوتچان ءَ اتکاں- دروازگ ءِ پچ کنگا گوں ڈاکٹر رشید ءَ دیست کہ پد رحمت انت اوشتاتگ آ سک زھر گیپت- بلے رحمت ءَ آئی ءِ گپانی پسو نہ دات ءُ درائینت ئِے…. “واجہ من گوں تو دست بنداں پہ وتی ھدا ءِ دوستی ءِ وتی دُرّیں رسول ءِ دوستی ءَ بریں کہ منی چک ءِ ھال گنتر بیان انت آئی ءِ ھالت ءَ من چارات نہ کناں، ڈاکٹر پیر بخش یکے ءَ ڈلسر ءَ برتگ ءُ دنیگا نیاتکگ، دیرمکن واجہ بلکیں منی چک….،،
 “دنیا ءَ دگہ کس ءَ زاناں چک نیست چک بس ترا ھست من وَ گشت کہ من اتک نہ کناں زاناں تو سرپد نہ بئے تو پدا برو بچار بلکیں ڈاکٹر پیر بخش اتکگ،، ڈاکٹر رشید ءَ گشت ءُ رحمت ءِ نیمگا زھر ءَ چارگ ءَ لگ ات ءُ پد دروازگ بندکنگ ءِ سھت ءَ درائینت ئِے “بچار رحمت منی شیطان ءَ ھراب مکن من ترا گشت نیایاں گوں، نیایاں گوں سرپد بیت ئے،، گوں ھمے گپ ءَ ڈاکٹر ءَ زھر ءَ زھر دروازگ بند کت بزگیں رحمت ءَ درک زرتنت پدا دیم پہ ڈاکٹر پیر بخش ءِ لوگ ءَ شت-بلے آ انگت نیاتکگ ات-نوں رحمت پدا دیم پہ وتی کڈک ءَ شت- وھدیکہ کڈک ءَ سربیت ءُ کڈک ءِ تھا پترت گڑا ھمودا تست ءُ کپت پرچاکہ آئی ءِ پیری ءِ عصا پُرشتگ ات- میران ھدا ءَ وتی مال کتگ ات- زندیں سھتے ءَ رند کہ رحمت ءَ بودکت گڑا پاداتک کہ رواں پہ چُکّ ءِ گور ءُ کفن ءِ واستا میتگ ءِ مردماں ھال دیاں بلے آئی ءَ پاداتک نہ کت آئی ءِ چماں سیاھی آؤرت پرچاکہ پرآئی ءَ ھچ پَشت نہ کپتگ ات آئی ءِ دل ءَ گشئے زاناں یک دردے چست بیت-
 اے یک ھنچیں دردے ات کہ ایشی ءِ پشت ءَ یک بلاھیں پگر ءُ مارشتے چیرات یک ھیالے ءَ چو گروک ءَ آئی، سرا جت چد ءُ رند آ کجا شت چی یے کت آئی ءَ ھچ سُدّ ءُ سما نیست ات- بلے اے دگہ سھب ءَ میتگ ءَ دو ھال شنگ ات یکے ایش ات کہ شوانگ رحمت گوں وتی پچ میران ءَ گار ءُ بیگواہ انت-
 دومی ھال ایش ات کہ شپ ءَ ڈاکٹر رشید یکے ءَ تپر جتگ ءُ کُشتگ-