چاردھمی بھر………………رفیق چاکر
( من ھم لانچءَدبئیءَ رواں )
یکرندے پدا نیلیں زِرءُ زِرءِ تُرسناکیں چول مئے ھمراہ بوتگ اِتاں ءُ مئے آپی جہاز آپءَ تَل کنانءُ دیم پہ منزلءَ جُنزان اَت.مارا اے سرپدی نیست اَت کہ مئے گُڈی منزل کُجا بیتءُ مئے سپر کُجا کُٹیت.اے رنداں گوں آپی جہازءَ سپر کنگ چہ یکدارءِ سپرءَ شر تِرءُ گِہتر اَت کہ آپی جہاز کمے مزن اَتءُ ما نیلیں زِر ایوکہ چہ لانچءِ دریگاں دیستگ اَت.آپ چہ جہازءَ چہ سک جَہل گِندگ بوتگ اَت. متلب کہ ما سک باز تُرسءُ بیمءِ آماچ نہ اِتاں.گوں جہازءِ راہ گِرگءَ کمے وھدءَ چہ رند سنگتانی وت ماں وتءَ گپءُ دیوان برجاہ بوتءُ آوکیں منزلءِ بابتءَ ھرکسءَ وتی ھیال درشان کُرتگ اِتاں.بازءَ گُشتگ اَت کہ اے آپی جہاز مارا کراچیءِ پورٹءَ بارتءُ پاکستانءِ واکدارانی دستءَ دنتءُ گیشتر سنگتاں گُشتگ اَت کہ ما ایرانءِ شہر چابہارءَ برگءُ سرکنگ باں.لہتیں سنگتءَ اے ھم گُشتگ اَت کہ مارا گوادرءَ برگءُ سر کنگ بیت مئے ھم گیشتر سنگتانی واھگ ھم ھمیش اَت کہ مارا گوادرءِ تیابءَ ائیر کنگ بہ بیت کہ چہ مسقطءَ گوادر سک نزیک اِنتءُ گوادر مئے وتی لوگ اِنت ما پہ آسودگی وتی لوگاں سر بوت کناں.ایرانءَ چہ سیادی داروکیں سنگتاں ھمے گُشتگ اَت کہ ایرانءِ کُجام ھندءُ دمگاں کہ مارا برگءُ سر کنگ بیت پہ ما جوان اِنت.سندھ پنجابءُدگہ دمگاں چہ سیادی داروکیں سنگتاں کراچیءَ ائیر کپگءِ واھگ وتی دلءَ داشتگ اَت. بلے گُش اَنت کہ ھمک واھگ سرجم نہ بنتءُ ھمک کار پہ دلکش نہ بنت.
تاں شریں ساھتےءَ ھمے بُنگپءِ سرا بے سرءُ بُنیں گپءُ رپ بوتگ اَتءُ مئے آپی جہاز چہ تیابءَ چہ دور نیلیں زِرءَ گوانز کنان اَتءُ تیاب کم کمءَگار بوان اَت.شپءَ بسءِ تہاءُ چہ زمزیلانی بڈءُ سرءُ بے وابیءَ تیوگیں کیزی کم کمءَ واب کپان اِتاں.کسےءِ گردن شِلِنگ اَتءُ کسےءَ وتی ھمراہءِ کوپگاں وتی سر ائیر کُرتگ اَتءُ واب کپتگ اَت.گیشتر کیزیانی دیمءَ چہ دلجمی گِندگ بوتگ اَت.
جہاز لُڈان اَتءُ دیم پہ زِرءَ اوژناگ کنان اَت.ھما نِدارگءُ ھما یات بلے اے رندی ما کمے پہ گیگ اِتاںءُ سپر وش گوزان اَت کہ ما یک بلاہیں آپی جہازےءَ سپر کنان اِتاں بلے ما تیوگءَ تکانسرءُ دلوارگ اِتاں. پرچا کہ ما وتی منزلءِ راہءُ نیم گوراں گِرگءُ بند کنگ بوتگ اِتاںءُ پُشت پداں باریں کُجام دورءُ نوبت مئے لوگءُ مردمانی سرا اتکگ اَت.من گیشتر اے گپءَدلءَ آرگءَ اِتاں کہ اے روچءَ کہ من چہ لوگءَ دراتکگ اِتاں لوگءَ آرت،شکرءُ ایدگہ وردنی چیزاں ھوار ھچ نیست اَتءُ ماتءِ نالُکانی بہا کنگءُ پِتءِ واماں منءَ گیشتر پریشان کُرتگ اَت کہ گوں ھمے اُمیتءَ کہ من رواں دبئیءَ کار کناںءُ منی پُشت پد یک شریں زندے گوازینیت بلے منی کُل اُمیت ھما وھداں گوں ھاکاں اوار بوتگ اِتاں کہ.ما گِرگءُ بند کنگ بوتگ اِتاں.نوں اُمیتانی دروازگءُ دَریگ بند بوتگ اِتاں.من ھمک پیمءَ وتی دلءَ سھڑینگءِ جُہد کُرت بلے سوب مند نہ بوتگ اِتاں.من جیڑ اِتگ اَت کہ لوگءَ رواں چے کناں وانگ من یل داتگ اگاں واناں وانگءِ ھرچءُ درچاں کئے دنت.مزدوری کناں بان بَنداں راجکاری کناںءُ اگاں دگہ کار نہ بیت میتگءِ پسءُ بُزاں چاریناں.وت وتارا تسلہ داتگ اَتءُ پدا ھمدا منی اُمیتانی بادگیر کروھتگءُ کپتگ اَت.من گوں ھمے وسواسءُ جیڑگاں سرءُ پیٹال اِتاں کہ مئے کُل سنگت چہ وتی جاگہاں پاد اتکگءُ چہ دریگاں ڈنی نیمگءَ چارگءُ گپ کنگءَ اِتاں.من ھم پاداَتکاں چہ وتی نیمگءِ دریگءَ چم شانک داتاں تانکہ مئے آپی جہاز چہ دو بلاھیں کوھانی نیامءَ روگءَ اِنتءُچہ ایرانءَ سیادی داروکیں سنگت ھمے گُشگءَ اِتاں کہ اے کوھانی نیامءَ یک ھنچیں جاگہے ھست کہ اودا دریاءِ آپ چکَّریتءُ پدا زمینءَ ائیر رِچیت.ھمے چَکَروکیں آپ یکدارءُ آپی جہازاں چَپّی کنت.ما دُرست تُرسءُ بیمءِ آماچ اِتاں کہ باریں مئے آسر چے بیت.نیل بومیں زِرءَ آپ سبزءُ سیاہ اَتءُ چپ چاگردءَ بُرزءُ تُرسناکیں کوہ مِکّ اِتاں.کوہ ھنچو بُرزءُ تُرسناک اِتاں کہ ما گُشت اے ھنوں مئے آپی جہازءِ سرا کَپ اَنت یا کہ ھمے چَکّروکیں آپ مئے جہازءَ وتی تہا بارتءُ ما پہ بُنکی گارءُ بیگواہ باں.اے یک ھنچیں تُرسءُ بیمے اَت کہ اولی رنداں ما تیوگءَبے تِرپءُ توار اِتاں.ھرکس چہ ھیدءَ شُلُنچوک اَت.یکےءَ گُشتگ اَت کہ جہاز باید تُرندءَ تُرند بروتءُ یکےءَ گُشتگ اَت کہ باید میزان میزانءَ گیشینان بہ کنتءُ چہ اے کوھانی نیامءَ بُروت.دیر نہ گوست کہ مئے جہاز مدان مدانءَ چہ کوھانی نیامءَ گوزان بوتءُ کمے دور شُت.
مئے ایمان اھتگ اَتءُمئے دم پہ شائستگی در آھتگ اَت.ما پُشتی نیمگءَ کہ پدا چار اِتگ اَت پدا تُرس جانءَ کپتگ اَت.دیمی نیمگءَ ھم کسان کسانیں کوہ مِکّ اِتاں بلے آ کوھانی تہا بیم مان نیست اَت.چہ کوھانی گوزگءَ چہ رند یک یک یکدارءُ دگہ آپی جہاز گِندگ بوتگ اِتاں.ما پیشیمءِ نماز ھمدا جہازءِ تہا ونتگ اَتءُ نانءِ چُنڈے ھم پہ تُرس دپءَ کُرتگ اَت.اے جہازءِ تہا ھم لبنانی نان ھم مارا دیگ بوتگ اَتءُ من دلءَ گُشتگ اَت کہ اے مئے گُڈی لِبنانی نان بنت پہ ورگءَکہ ما چہ زندانءَ دراتکگاںءُ دیم.پہ وتی منزلءَ جُنزاناں.
ایرانءَ چہ سیادی داروکیں کیزیاں گیشتر مارا تُرسءُ بیمءِ آچ کُرتگ اَت کہ اگاں مئے جہاز ایرانءِ سیمسراں گِرگ بہ بیت گُڈا گجر مارا پدا جنجالءُ دل سیاہ کناں. دگہ دوءُ سے ماہ مارا ایرانءِ سرکار گپتءُ بند کنت.نوں یک دمانےءِ گِرگءُ بند کنگ مئے واستہ سک گران اَت.ما دمان پہ ساھت چہ وتی جہازءِ چپءُ چاگردءِ دریگاں چار اِتگ اَت کہ باریں کُجام نیمگءَ چہ مارا ایرانءِ آپی سُپاھیگ گِر اَنتءُ وتی ھمراہیءَ براَنت.ماسرپد بوگءَ نہ اِتاں کہ مئے منزل کُجام نیمگءَ اِنت بلے گیشتر گُمان ھمے بوتگ اَت کہ مارا ایرانءِ یک دمگےءَ برگءُ دور دیگ بیت.دیگرءِ وھداں مئے آپی جہاز لہتیں کوھانی نیامءَ اتکءُ سر بوت کہ اودا یک کسانیں میلانک جاہ بِزاں جی ٹیءِ ھست اَت ھمودا اوشتات.اے جیٹی لہتیں کوھانی نیامءَ اَتءُ ھمے چپءُ چاگرداں بازیں لوگے ھست اَتءُ مردمءُ گاڈیانی روگءُ آیگ اَت. کوھانی دیمءَ چہ سڑک بَرگءُ لوگاں سر کنگ بوتگ اَت.گوں جی ٹیءِ گِندگءَ من گوادرءِ یاتاں کپتاں کہ اے جی ٹی چو گوادرءِ کُہنیں جی ٹیءِ رنگءَ اَت.مردمانی گَردگ،جی ٹیءِ کشءَ اوشتاگیں سُاھیگ کہ پہ ما ودار کنگءَ اِتاں گوں ایشانی گِندگءَ مارا سرپدی رست کہ ما انگت مسقطءِ سرکارءِ کیزی آںءُ اے سرڈگار ھم مسقطءِ سرڈگار بیت کہ ادا انگت ھمائی حکومتی اِنت.مئے جہاز اتکءُ گوں جی ٹیءَ برابر بوتءُ اوشتات.دمانےءَ چہ رند ما یک یکءَائیر کنگءُ جی ٹیءِ سرا لین کنگءُ نِندارینگ بوتاں.گوں نِندارینگءَ مارا دو دو مردمانی ٹولی جوڈ کنگ بوتءُ یکجاہ نِندارینگ بوتاں.لیاقت پدا منی ھمراہ بوتءُ ما یکجاہ کنگءُ نِندارینگ بوتاں.مئے آدگہ سنگت ھم مئے کِرا نِشتگءُ ما گپ کنگءَ اِتاں.ما چہ چِلّءَ ھنچو لیگار اِتاں کہ ھرکسءَ چو مُرتگیں ڈونڈءَ بوکُرتگ اَت.مئے سر ءُ شلوارءِ نیپگ چہ بوڈءُ رِشکءَ پُر اِتاں.گوں روچءِ سرا نِندگءَ سرءَ گیشتر کِچگ داتگ اَتءُ بوڈ یک یکءَ درآیگءُ مئے گورجیگءَ گام جنان اِتاں.ھمک سنگت بونژاں بانژ اَتءُ ریشءُ بروت تاب گِپتگ اِتاں.
اے جاگہءَ کہ ما آرگءُ نِندارینگ بوتگ اِتاں اے یک کسانیں جزیرہءِ وڈیں کسانیں ھُشکی اَت کہ سے نیمگءَ اے کسانیں ھُشکی بُرز بُرزیں کوھاں چپ چاگرد کُرتگ اَتءُ یک نیمگےءَ دریا گِندگ بوتگ اَت.ھمے کوھانی دیمءَ لوگءُ جاگہ دوکانءُ سڑک اَت روگءُ آھگ اَتءُ ھمے گُمان بوتگ اَت کہ ادا گیشیں بندءُ گِرِپّت نیست اَت کہ کسانیں یکدارانی تہا آوکیں مردم ایرانی بلوچ اِتاں کہ آیاں چہ ایرانءَ پسءُ بُز آورتگ اَتءُ ھمدا بہا کُرتگ اَت.ما ھمدا جی ٹیءِ کشءَ کہ نِشتگ اِتاں ھمدا ایرانءَ چہ اتکگیں بیپاری اتکگ اِتاں کہ آیاں پَسءُ بُز پہ بہا کنگءَآورتگ اَت.ایرانءِبلوچاں چہ ابید فارسی،عرب،کُردءُ دگہ زبانءِ مردم گِندگ بوتاں.ھمک بلوچ کہ مئے گورءَ چہ گوستگ اَت ما جُستءُ پد کُرتگ اَت.چہ جُستءُ پدءَ چہ زانگ بوت کہ اے مسقطءِ ھندءُ دمگ اِنت کہ ادا چہ کمے کِلو میٹر روبرکتی نیمگءَ تُرکیءِ بارڈر اِنتءُ روچ درھتی نیمگءَ ایرانءِ سیمسر بِندات بیت.مارا اے ھم گُشگ بوت کہ ادا ھمک دمگءِ مردم کاینت.پَسءُبُزءُ نیوگءَ چہ ابید وردنی سامان ھم آرگءُ بہا کنگ بیت.یکدار تاں جی ٹیءَ دلوتءُ وردنی سامان آں کار اَنتءُ سر کناںءُ پیسرا چہ نِندوکیں بیپاری بہاءُ بُرید کناں.
ما تاں مگربءَ ھمدا نِندارینگ بوتاںءُ مارا ھمے گُشگ بوتگ اَت کہ تیوگیں مردماں دو دوءَ ھمے ایرانءَ چہ آوکیں یکداراں سوار کنگءُ ایرانءَ راہ دیگ بیت بلے تاں مگربءَ کمو یکدار اھتگءُ مُچ بوتگ اِتاں کہ توگیں مردمانی دیم دیگءِ وڈءُ پیم نیست اَت.مگرب تہارءَ مارا یک پَچیں گاڈیءَ سوار کنگءُ چہ جی ٹیءَ کمے دور برگ بوت کہ اودا یک کسانیں بُنجلے ھست اَت کہ دو کوٹیءُ یک بلاھیں ھالءِ وڈیں کوٹیءِ ھست کہ ایشی دروازگ ھنچو جوڈ کنگ بوتگ اَت کہ ما زانت کہ ادا کیزی مردم آرگءُ بند کنگ بنت.گوں اے بندی جاہءِ گِندگءَمئے دل یکرندے پدا جہلگءَ کپتگ اَت کہ مارا پدا ادا تاں دیرءَ دارگءُ کیز کنگ مہ بیت.بلے ادا ھمے لہتیں کوٹیءَ ابید دگہ آسراتی گِندگ نہ بوت.مارا ھمک سھتءُ دمان اے گُشگ بوتگ اَت کہ مارا باندا یل کنگءُ راہ دیگ بیت.ما تیوگیں مردم یک یکءَ ھمے پچیں گاڈیءَ سوار کنگءُ آرگ بوتگ اِتاں. دیر نہ بوت کہ تیوگیں کیزی آرگءُ ھمے ھالءُ دگہ دو کوٹیانی تہا بند کنگ بوتاں.گوں اے کوٹیءُ ادا سُپاھیگانی گِندگءَ من ھمے مار اِتگ اَت کہ مسقط سرکار ھم وتی ملکءَ نِندوکءُ کار کنوکیں لہتیں سُپاھیگانی چماں سُرمگ مان کنتءُ لہتینءِ چماں ریک مان کنت.ادا نہ کہ پہ سُپاھیگاں شریں نِندگ جاہءُ وردنءُ وراک ھست اَتءُ ناکہ شریں بُنجلے ھست اَت کہ سرکارءِ واستہ کار کنوکیں سُپاھیگ پہ گیگءُ گؤر بہ بنتءُ سُہار ءُ جلالیءَکار کنوکیں سُاھیگ پہ ورگءُ چرگءَ چہ ابید آیانی واستہ وڈ وڈیں آسراتی بوتگ اَت.
شپءَ کہ مئے واستہ نان آرگ بوت اَنت گُڈا لہتیں سُہتگیں نانءُ نارُشت آرگ بوت کہ ما تاں دیرءَ پہ تالُکءُ رزاناں ودار کُرت بلے ما گُڈا سراں لہتیں دپار نان ھُشکِچءَ وارتءُ نِشتاں.سک دیرءَ پد یک سُپاھیگےءَ کہ مارا یک تالُکےءِ تہا نان دات گُڈا بشیر آرا پہ تژن گُشتگ اَت کہ ما لانک بستگ کہ ما ھمیشانی ملکءَ رواں روزگار کناںءُ لاپ سیریءِ کناں بلے اے بزگ وت لنگڑ اَنت مارا کُجا دینت.گوں اے گپءِ اُشکنگءَ آئی جواب داتگ اَت کہ مئے کِرا ورگ ھست بلے دَرپ نیست گُڈا بشیر پدا آرا گُشتگ اَت کہ آ مردمانی کِرا نان اگاں بہ بیت دَرپ ھم بیت.
ما پہ دلرنجیءُ دل سیاھی ساپیں زمینءِ سرا وتی بُکچہ بند ائیر کُرتگءُ وپتگ اِتاں تاں کہ سُہبءَ بامءَ داتگ اَت ما نماز ونتگ اَتءُ ودار کنگءَ اِتاں کہ باریں کدی ما برگءُ راہ دیگ باں.