تئی دزگوہار تئی پادانی شودگ ءَ شر اَنت۔۔۔۔
 کراچی ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ کراچی اِنت
 (کراچی ءِ یاتانی دپتر)
 چندن ساچ
 او شپ اگاں کراچی ءَ روئے
 گڈا آ مردم ءَ بہ گوش
 تئی زنگ چندن ءَ دل ءِ تب ءَ جتہ
 زندگی ءِ سفر یک ہنچیں سفرے کہ اِے سفر ءَ ہزاراں مسافر مردم ءَ گوں دوچار کپیت۔۔۔۔ ہمیشانی تہا لہتیں ہنچیں مسافر بنت کہ آ زوت شموشگ نہ بنت۔ آیانی ترانگ، مولم، یات وڑے نہ وڑے ءَ الم کیت۔۔۔۔ اِے زند ءِ سفر ءَ گومن ہم باز ہنچیں مسافراں ڈیک وارتگ کہ آ ہچ وڑا شموشگ نہ بنت۔ منی کسانی کلانچ ءُ پسنی ءَ گوستگ ات۔ ورنائی ءِ 10 سال کراچی ءِ دمکانی تہا۔۔۔۔۔۔ یک روچے روس ءِ گدار نویس لیو ٹالسٹوئے ءِ سرگوست ءَ وانگ ءَ اتاں کہ جاہے نبشتہ ات کہ ’’ھٹ ڈے کہ ورنائی ءَ مردم ءَ عقل بوتین ءُ پیراں سری ءَ زور ءُ طاقت‘‘ منی دائمی ہمے حیال بوتگ
(ءُ انگت ہمے حیال اِنت) کہ بچہ ورنائی ءَ چشیں کار مہ کن کہ پیراں سری ءَ وتی کُتگیں کارانی سرا مردم پدا پشل بہ بیت ءُ کس ءَ وتی دیم ءَ پیش داشت مہ کنت۔ ہمے سبب بوتگ کہ من بازیں کار نہ کتگ۔۔۔ بَلے مہر ءُ دوستی کتگ۔۔۔۔ منی حیال ہمے بوتگ کہ ترا اگاں جنکے دوست بوت۔ گڈا آئی ءَ حال الم بدئے کہ تو من ءَ دوست بئے۔ یونیورسٹی ءَ عشق نہ کُت۔۔۔ بس یکے کمو دوست بوت۔ من آئی ءِ ستا کُت کہ حدا جنّت ءَ من ءَ لکھ حور بہ دنت، من حوراں نہ زوراں ہمیشی ءَ زوراں۔ بَلے پدا من آئی ءِ نزینک ءَ نہ شُتاں۔۔۔ چیا کہ چاگرد بدنام کنئگ ءَ چَک ءُ پد نہ بوتگ اَت۔ من ءَ وتی ءُ آئی بدنامی وش نہ بوت۔ من نہ لوٹ اِت کہ اِے راز ڈن ءَ در بئیت۔۔۔ بلے اپسوز کہ۔۔۔۔۔۔
 اِے راز یکے بلے راز دار یکے نہ اِنت
 من چے کناں کہ تئی دزگوہار یکے نہ اِنت
 گوں من چُش بوت کہ
 عشق دل میں رہے تو رسوا ہو
 لب پہ آئے تو راز ہو جائے
 اِے وہد ءَ لچہ کاری ءِ شوک اَت۔۔۔۔ باریں آمدی اَت یا زور آوردی من شعرے پر بست کہ
 گلابے پُل تو حورے ئے
 تئی دزگوہار تئی پادانی شودگ ءَ شر اَنت
 پدا چار اِت یار۔۔۔۔
 عاشقی صبر طلب اور تمنا بے تاب
 راہ کپتاں۔۔۔۔ پدا کتابانی دنیا اِنت۔ میلان کنڈیرا، لیو ٹالسٹوئے، دستوئیفسکی، مارکیز، ایشاں توار کُت۔ چندن وان وان۔۔۔ ہمے وہد ءَ پدا من ذلفقار علی ذلفی ءَ گوں لبزانکی ترانے نمدیانی رنگ ءَ بندات کُت۔ اِے نمدیانی تہا لہتیں جاہاں ہنچیں جُست دیما اتک کہ آیانی پسہ دئیگ ءِ واستا من یکیں شپ ءَ شش یا ھپت نبشتانک ونتگ ات۔ پدا کتاباں وتی وڑا کُت۔ ذلفی ءَ گوں منی گپ ءُ تران کنگ ءِ اسل مول ءُ مراد ہم ہمیش ات کہ من کمو کتاب بہ واناں۔ منی ہما وانگ ءِ بندیک ءِ سر کہ من گار کُتگ اَت آ پدا شوہازگی اَت۔ من شوہاز کُت۔ پدا وانگ ءِ نیمگ ءَ اتکاں۔ ذلفی ءَ من ءَ میاں استمانی سیاست ءُ سرد جنگ ءَ بگر، زبان زانتی، زبان ءِ راجدپتر، فلسفہ، لبزانک ءُ دگہ بازیں چیزانی وانگ ءَ لاچار کُت۔ ہمدا من امریکا ءِ نامداریں نبشتہ کار ناوم چومسکی ءِ سئے کتاب یکجاہ ءَ ونت۔ اِے پہ من سک وشیں سفرے اَت۔ (نمدیانی رِد انگت برجاہ اِنت)۔۔۔
 ھو۔۔۔۔ گپ کُجا چہ کُجا اتک۔۔۔۔ کراچی ءَ من ءَ بازیں چیزاں چہ آشنا کُت۔۔۔ اِدا من دیست کہ ٹارگٹ کلر پہ یک کلو مٹھائی ءِ واستا پستول کش اَنت کہ مٹھائی آں دئیے بہ دئے اگاں نہ دئیے گڈا مرگ ءَ قبول کن۔ یک رندے من ءُ منیر احمد کلانچی (گوادری سنگتے) اردو بازار ءَ شتیں آئی ءَ پہ سید اکیڈمی ءِ واستا کتاب زرت۔ پدا ما ہمدا دلپسند مٹھائی والا دکان ءَ داشت۔ منیر ڈن ءَ در اتک دگہ چیزے ءِ گرئگ ءَ، ءُ من شتاں مٹھائی گپت ءُ پدا اتکاں رکشا ءِ تہا نشتاں۔ ہنچو یک موٹر سائیکلے اتک ءُ رکشا ءِ نزینک ءَ اوشتات۔ دو مردم اتنت۔ یک مردے ءَ پستول منی دلبند ءِ سرا ائیر کت۔ من مرد ءَ چاراں مرد من ءَ چاریت۔۔۔ کمو دیراں پد مرد ءَ حکم کُت کہ ’’مٹھائی دے دو‘‘ من اِے وہد ءَ مٹھائی دَیگی نہ اتاں۔ (اسل ءَ اِے وہد ءَ بلوچ ءُ پناہ گیرانی نیام ءَ جنگ برجاہ اَت من ہمے گوشت چندن نوں تئی بام ءَ جورکاں دات۔۔۔ بلے اِے بیچارگیں ٹارگٹ کلر شُدیگ اَت۔ تنیگ نہ اَت۔ تنیگ بوتیں گڈا بگندئے منی حون ءِ الم وارتگ اتاں۔۔۔ بَلے شدیگ اَت پمیشکا مٹھائی ءِ لوٹ اتاں) موٹر سائیکل ءِ پشت ءَ نشتگیں مرد پاد اتک مٹھائی ئِے زرت اَنت ءُ شُت اَنت۔۔۔۔
 من ءَ لبزانک ءِ وانگ ءِ شوک چہ بندات ءَ ھست اَت۔ من ہما زمانگ ءَ کلانچ ءَ اتاں گڈا ہر شپ کندیل ءِ رژنائی ءَ نشتگ اَت شعر نبشتہ کُتگ اَت۔ ہما زمانگ ءَ بلوچی ءِ مزنیں شاعر من ونتگ اتاں۔ عطا شاد، مُلا فاضل، مبارک قاضی، منیر مومن ءِ کتاب من اولی کلاس ءِ زمانگ ءَ ونتاں۔ مستریں برات ءَ بلوچی وانگ ءُ شعر نبشتہ کنئگ سوج دات۔ اِدا کہ کراچی ءَ اتکاں بندات ءَ من تہنا اتاں۔ پدا امجد زدگ (گوادری سنگتے) دوچار کپت۔ گڈا بلوچی وانگ ءُ نبشتہ کنئگ پدا برجاہ داشت۔ امجد ءِ شعر وزن ءَ نہ اتنت۔ من کمو سر ءُ سوج کُت۔ بلے آ لچہ نبشتہ کنئگ ءَ سرپد اَت۔ من لچہ نبشتہ نہ کُتگ ات۔ امجد ءَ من سکین دات کہ لچہ نبشتہ بہ کن۔ گڈا من امجد ءِ گپ زرت۔ لچہ ءِ سرا سک باز محنت کُت۔ (بلے لچہ من ءَ انگہ نہ مرین ایت) ہمدا اناگہ منی پجاروکی گوں نور بلیدی نامیں سنگتے ءَ بوت۔ (ما دوئیں انگہ یکجاہیں) من ءُ نور یک روچے ملیر ءَ سید ریفرنس کتاب جاہ ءَ شتیں تاں صبا دشتیاری نشتگ اَت گوں بلوچی کورس ءِ فارماں سر ءُ پُٹ ات۔ نور ءَ گوشت کہ من بلوچی سرٹیفکیٹ کورس ءَ اٰیڈمیشن زوراں، من گوشت بہ زور۔ نور ءَ پدا من ءَ گوشت کہ چندن بے ترا وش نہ انت۔ تو ہم ایڈمیشن بُزور۔۔۔ من بلوچی وانگ ءُ نبشتہ کنگ زانتگ ات۔ دل ءَ نہ اَت کہ ایڈمیشن نہ زوراں۔۔۔ بلے نور سنگت ات۔۔۔ من ہم فارم جم کُت۔۔۔۔ پدا مئے کلاس لیاری ءَ جمعہ ہال ءِ نزینک ءَ فٹبال ءَ ہاوس ءَ بوت اَنت۔ نور ءَ دو سئے ہپتگ ءَ کلاس گپت۔ پدا باریں چے بوت کہ آئی ءَ کورس سرجم نہ کُت ءُ وانگ یلہ دات۔ من بَلے یلہ نہ دات۔ آ زمانگ ءَ گولیمار ءَ شست نمبر بس ءَ مارا لیمارکیٹ ءَ بُرتگ ات (نوں بند اِنت) سکیں نہ وشیں سفر۔۔۔ چم ئِے پُشت مہ کپات کراچی ءِ پبلک ٹرانسپورٹ ءَ ۔۔۔۔۔۔ ھیر۔۔۔ بلوچی ءِ کلاس ءَ مارا صبا دشتیاری وانینتگ ات۔ صبا بلاہیں استادے اَت بَلے صبا ءَ عطا شاد ءِ لچہ ساہ کندن ءَ (کہ مئے سرٹیفکیٹ کورس ءِ کتاب ءَ ہوار اَت) گوں انصاف نہ کُت۔ چیا کہ صبا دشتیاری ءَ عطا شاد دوست نہ بوتگ ات۔ من کلاس ءَ شور کُت کہ (سر) تو سید ہاشمی ءُ گل خان نصیر پہ دلجمی وانینت اَنت عطا شاد ءِ باری اتکگ لچہ ءِ سرا گپ نہ کنئے پرچا؟ بَلے صبا کُجا گپ گوش داتگ ات۔۔۔۔۔ من گوشت کہ بایدیں یک استادے وتی پسند ءُ نا پسند ءَ مہ چاریت۔ آ وتی پسند ءُ نا پسند ءَ لوگ ءَ ائیر بہ کنت ءُ کلاس ءَ وانینگ ءَ بئیت۔۔۔۔ ھیر من مروچی وت ءَ وش نصیبے سرپد باں کہ من صبا دشتیاری ءِ وڑیں انسانے ءِ گور ءَ بلوچی ونت۔ پدا بلوچی ءَ سرٹیفکٹ ہم گپت۔
 کراچی من باز رنگ ءَ دیستگ۔ اِدا من دیستگ کہ انسان ءِ زندگی ءَ ہچ ارزشت نیست۔ بس یک تیرے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ اِدا سیاست انسان ءِ خدمت نہ اِنت بلکیں اِدا سیاست ٹی وی چینلاں آہگ ءُ زاہ کاری اِنت۔ اِدا سیاست انسانانی بہر ءُ بانگ کنئگ ءِ نام انت۔ اِدا سیاست انساناں انسانیت ءِ درس نہ دنت۔۔۔۔ اِدا سیاست ءَ زبان ہم نیست۔ بس یکے دومی ءَ دل ءِ سیرا زاہ بدئے، بزاں تو سیاست کنئگ ءَ ئے۔۔۔ اِدا یکے دومی ءِ گُدانی کشئگ ءُ جاندر کنئگ ءِ نام سیاست اِنت۔۔۔۔۔
 (روان اِنت)