چے کناں…..
،، نو منی واباناں مانا کئے بہ کنت،،
نومنی چماناں کنٹگ شل جتگ
دل کسگ کرتگ گوں گوندوچیں گماں
ھازگ اِنت انچو منی ارواہ تہءَ
داتگیں داگاں بشارت شئے یے
چاکری اھد ے گشے زندگ کتگ
گوں ھیالاں دل وتی ساکم کتگ
پہ تسّلہ گم وتی ایرموش کتگ
وھدءَ انچیں سنگدلیں انسانےءَ
روچ رھمی دیدگاں نیکور جتگ
بے بنیں زندے پہ ٹکارگ گوز ایت
پاس پاس اینچو پہ شینزارگ گوز ایت
پاتنءَ شنزرتگیں اندوہ کدوم
زاھرءَ بچکندگاں زاھر کن انت
چے کناں
نہ کہ جل اِت نہ کہ جلیت ساھتی
نہ کہ پرمن اتک دوریں مردمے
واب بشاراتانی گرنچاں بستگ اَنت
بلوکی پونچءَ سرا انتیں منءَ
روچے برانزاں پیلوشاں چوں درچکےءَ
نوں گشے من چو سریچکءَ دائیمءَ
لیک پاداں گلھے یے دامنءَ
تبدءُ لوڑانی مجاں انگرتگاں
اے بری انچو گماں بتگ منءَ
جنگلءُ درچکاں منی راز پھمتگ
سیسوءُ کبگاں منی دام ماراِتگ
َزند زَدگ بوتگ چہ مرگاپءِ گمان
ڈُنڈے آں ویرانَگےءَ کپتگاں
کرمءُ کوگاں آرتےءَ چو گیتکگاں
کبرے ءِ بالادءَ بے بھر بوتگاں
کہ بئیت زھگے بوان ایت پاتیءَ
اے وڑیں چاگردءُ دھرءِ چے گلہ
درست بھا انت زرءُ مالءَ تا کہ ننّگ
مات ءِ ارسانی شگاپیں ڈوریءَ
گھارءِ لیلامیں سریگانی نھاد
برات ءِچماں بس ارسانی شَلّے
انچو بے وس پاد ءُ دستاں سستگیں
سانکلاں انچو ابد مان بستگاں
کہ زباں چہ گردنءَ ولگَج کتگ
گپوردرملکی