(( بلوچی بتل ءُ پُشت ءِ کِسّہ ))
 آپ ءِ ٹپّ ھشک بیت
 روگن ءِ ٹپّ پْراہ رؤت
 اے پُرحکمتیں بتل ءِ پُشت ءِ احوال چوش انت کہ یک مردے ءِ سئے مردین چُک اتنت -پت نادراہ بوت بلے چُکّاں جوانی ءَ آئی ءِ دلگوش داری نہ کت -یک روچے پت ءَ وتی مستریں چُک اھوت ءَ لوٹائینت ءُ گُشت -“منی زہگ! من زاناں کہ چے رندی من نہ رکّاں، تو منی مستریں چُک ئے،تئی ذمہ واری چہ ایدگراں گیشتر انت -وھدے من مُرتاں تہ منی جون ءَ جاہ ءُ درپ کنگا رند بیا ءُ فلاں جاگہ ءَ زمین ءَ کوچ ءُ ھما درستیں دولت ءَ دربکن کہ من ھمدا کَلّ کُتگ -چیاکہ ایشانی اولی حقدار توئے “دومی روچ ءَ توکی چُک ئی لوٹائینت ءُ ھم ھمے پیم گشت ئی -سیمی روچ ءَ کستریں زہگ ئی لوٹائینت ءُ ھم ھمے رنگ ءَ نصیحت ئی کت – چرے ھبراں رند ھرسئیں چُکّاں پت ءِ دلگوش داری کت،ھرکس ءَ وتی دل ءَ گشت کہ آئی ءِ مال منیگ انت -دیر نہ گْوست کہ پت بیران بوت -چکّاں آئی ءَ را پہ عزت جاہ ءُ دَرپ کت – مستریں چُکّ ءَ شپ ءَ ھما جاگہ ءِ زمین جونڈت بلے ھچ ئی نہ دیست -نیم شپ ءِ درگت ءَ میانی چُک اتک کہ زمین ءَ کونڈاں -دیت ئی جہ چہ ساری ءَ کوتکگ تہ شکّ ئی بوت کہ براتاں ھزانہ درکتگ ءُ بُرتگ -سئیں برات وت ماں وتا پہ نیستیں مال ءُ دولت ءِ سرا اڑت انت –
 گڈسرا آھاں ھمے فیصلہ کہ فلاں منسپ ءِ گْور ءَ رویں تامئے اڑ ءَ بگیشین ایت -ھرسئیں ہمراہ کؤرے ءَ جہلاداتنت -مستریں برات ءَ راہ ءَ اُشترے ءِ پددیت ءُ درّائینت “اے اُشترکہ کؤر ءَ جہلادانت چریشی ءِ پداں زاھرانت کہ ایشی ءَ بارلڈّتگ -“آدگہ دوئیں براتاں گوں آئی ءَ تپاک کت، دومی برات ءَ گشت کہ “راستیں تنگ ءَ روگن لڈّاتگ ئی -“آدگراں گشت “ھو” سیمی برات ءَ گشت “چپی تنگ ءَ بینک ئی لڈّاتگ -“آدگراں منّ ات -ھمے پیم ءَ اُشتر ءِ باروا دگہ ھبراِش کت -یکے ءَ گشت کہ “اُشتر ءَ جنین آدمے جمّازانت -” آدگر ءَ گشت کہ جنین آدم ءِ لاپ پُرانت” -،سیمی ءَ گشت کہ” اُشتر ءِ چپّی چمّ کورانت” پدا یکے ءَ گشت کہ”اُشتر ءِ دپ ءِ راستیں نیمگ ءِ دنتان کپتگ انت”- دومی ءَ گشت کہ” اُشتر ءِ بار ءِ چپّیں نیمگا دْرتکگ”- ہمنچوک ءَ یک مردے چہ پُشت ءَ تچانی ءَ اتک ءُ چرآھاں اُشتر ءِ باروا جُست ئی کت -سئیں براتاں اُشتر ءِ درہیں سپت گشت انت -مرد ءَ گشت -“ھو! ھمیش انت اُشتر! بلے کج انت ؟” براتاں گشت “ماتنیگا اُشتر ءِ درہ راست انت -شما المّا اُشتر گوں منی زالبول ءُ بار ءَ دزتگ ءُ جاہے ٹپینتگ، من شمارا یلّہ ندیاں ءُ گوں شما کایاں،تاھمے منسپ(منصف) منی حق ءَ چہ شما بگیپت “
 ھر چاریں مرد ھما منسپ ءِ کِرّ ءَ رسینت ءُ وتی کِسّواِش آؤرت -منسپ ءَ چہ سئیں براتاں جُست کت:
 “وھدے شما اُشتر ندیستگ ات گُڑا شما چونی ءَ آئی ءِ درہیں سپت گشتنت “
 براتاں ھوری ءَ درّائینت “اُشتر ءِ بارانی بارو ءَ ما پمیشا زانتگ چیاکہ اُشتر چہ کشک ءَ درنیتکگ -بے باریں اُشتر اِنگوآنگو المّا تاب کنت، روگن ءُ بینگ ءِ بابت ءَ ما پمیشا گشت کہ راستی نیمگا روگن ءُ چپّی نیمگا بینگ ءِ ترمپ رچان بوتگنت -جنین آدم ءِ جمّازی ءُ آئی ءِ لاپ پُری ماچے ھبر ءَ زانتگ کہ اُشتر گیشتر ماں ساھیگاں داران بوتگ -پرچیکہ روچ ءِ سرا جنین ءِ دل ءَ نہ سگتگ -اُشتر ءِ یک دیمے ءِ دنتانی کپگ ما
 پمیشکا زانتگ کہ ھرجاگہے کہ اُشتر ءَ کاہ چرتگ،اے نیمگا کاہ شُرّتگ انت ئی -آئی ءِ راستی چمّ ءِ کوری چرے ھبر ءَ زانگ بوتگ کہ ھمے نیمگ ءِ سبزیں کاہ ئی یلّہ داتگ ءُ چپّیں
 نیمگ ءِ ھشکیں کاہ ئی چَرتگ انت -“
 منسپ ءَ جُست کت”اے وا راست انت،بلے شما روگن ءُ بینگ ءِ نیام ءَ چونی ءَ پرک کت؟”
 ھما براتاں پسّوں دات “آ اے پیم ءَ کہ روگن ءِ نشان پراہ رؤت بینگ ءِ نشان یکیں جاہ ءَ اوشتیت ءُ آپ ءِ نشان ھشک بیت -“
 گوں اے ھبراں اشکنگ ءَ منسپ ءَ چارمی مرد ءَ گشت کہ”توبرو ! وتی اُشتر ءَ شوھاز ءَ کن چیاکہ تئی اُشتر اے مرداں نہ دزتگ “چریشی ءَ پد گوں ھمے براتاں دلگوش ئی دات ءُ گشت ئی -“براتاں چد ءُ ساری کہ من شمے شرح ءَ بجناں،من شمے دیما کِسّہ یے کاراں -کِسّہ چوش انت کہ یک جنک ءُ یک بچّکے چہ کسانی ءَ دوست ءُ ھم گنگل اتنت،ایشاں گوں یک دومیگا سور ءُ سانگ ءِ قول کتگ ات،بلے وھدے جنک رُست ءُ مزن بوت تہ آئی ءِ مردماں آئی ءَ را دگہ جاہے سانگ دات، بلے جنک ءَ گوں وتی اولی دوست ءُ ھم گلگل ءَ لبز ءُ قول کت کہ آ سُور ءِ اولی شپ ءَ المّا آئی ءِ کِرّ ءَ رؤت -وھدے سُور ءِ شپ ءَ سالونک ءُ بانور یکجاہ بوتنت تہ بانور ءَ گوں وتی لوگ واجہ ءَ گشت کہ “بیا! من چوشیں قولے گوں وتی کسانی ءِ دوست ءَ کتگ، نوں توچے گُش ئے؟”
 سالونک ءَ پسّو دات کہ وھدے تو منا راستیں ھبر گشتگ ءُ منی سرا بھیسہ کتگ تہ من ترا اجازت دیاں کہ برووتی قول ءَ بموک -تامئے زند ءِ دیمی سالاں مئے نیام ءَ بدگمانی مبیت -” نہ کنئے کہ ھمے شپ ءَ لہتیں دُزّ ہم را ءِ سرا اوشتاتگ اتنت، کہ وھدے بانور ڈنّ ءَ درکئیت تہ آئی ءِ سہر ءُ سہتاں
 بہ برنت، وھدے بانور چہ لوگ ءَ دراتک کہ وتی دوست ءِ نیمگا برؤت تہ دُزّاں گٹ کت،بانور ءَ وتی راستیں ھبر آہانی دیما کت، دُزّاں وت ماں وتا شورکت کہ “بلّ ئی،ھنوں رؤت،
 واتری ءِ راہ ئی ھمیش انت-“بانور وھدے وتی دوست ءِ کِرّ ءَ شُت ءُ ہمے کِسّہ ئی آئی ءِ دیما کت انت تہ آئی درّائینت “وھدے تئی مرد ءَ اے وڑیں کارے کتگ گڑا! من چتور بے شرمی بکناں، تو برو پہ وتی مرد ءَ، تاروچ محشر ءَ مات ءُ گُہارئے -وھدے بانور پدا پہ دُزّاں رس ات ءُ وتی دوست ءِ کِسّہ ئی گوں آھاں جت تہ آسک پشومان بوتنت ءُ گشت اش “وھدے تو وتی قول ءِ موکگ ءِ واستا اے پیم کتگ ءُ آمرد ءَ چوشیں مزنیں قربانی یے داتگ تہ ما کجام شرم ءَ تئی سُہر ءُ سہتاں بہ بریں -تو مات ءُ گُہارئے ءُ چرے روچ ءَ پد مارا دُزّی بس انت “منست ءَ اے کِسّہ ءِ آرگ ءَ پر چہ سئیں براتاں جُست کت: “چرے سئیں مردماں کیا شاباش انت -مرد ءَ پہ وتی زال ءِ اجازت دئیگا -یا دوست ءَ پہ جنک ءِ واتر کنگا – یا دُزّاں چہ دُزّاں چہ دُزّی ءَ توبہ کنگا! “
 سئینانی پسّو ھمیش ات کہ” مرد ءَ شاباش انت-“
 گڑا منسپ ءَ درّائینت “شمے پت ءَ مال ءُ دولت نہ بوتگ، شما پہ ردی یک دومیگ ءِ سرا شک کتگ چیاکہ ھرکسی دل ءَ کہ واھگ ءُ ارادگے بیت آبس ھمے واھگ ءُ اِرادہ ءِ باروا پکر کنت ءُ دگہ ھچ چیز ءَ شاریت -نوں شما برؤاِت گوں یک دومیگا پدا برات بہ بت ءُ کسی سرا شک مکن اِت -“
 چرے بتل ءَ مارا نصیحت رسیت کہ عقل ءُ راستی چہ زور ءُ زبردستی ءَ گیش انت ءُ مردم حرمبیت، وتی سرمباں مچاریت، بلکیں اُشتر بہ بیت ءُ دُور بچاریت –
گوں واجہ عبدالکریم ءِ منہ واری ءَ