نہادی
 زند، بچکندگے کہ گناہءِ پشومانیءَ دنت ءُ ارسیگ کنت
 ما پہ بچکندگءَ چوں ارمانیاں
 عاقبتءَ پہ ارسانی نیادءَ
 ماں بچکندگءِ نیادیءَ زیرگءَ دل نہ رنجاں
 کہ ماپوہ نباں، اے وتی کس مزانتیں سکینانی ارزانیاں
 عاقبت یاکہ بچکندگے یاکہ ارسے
 ماں مرکءِ ”تہار دیمی ئیں“ آسراں
 بلے
 ما پہ چمّ مچیءُ گوش کرّی
 پہ اے واہگءِ منزلءَ
 سرجناں
 نیادیءَ درکپاں
دل، اے بے مہریءَ دوربیت کہ نہ بیت
 چمّ، اے بے مہریءَ کوربیت کہ نہ بیت
 تنکہ بچکندگءَ پہ زریت نیادیءَ درکپیت
 دل، رچیت دوربیت
 چمّ ،زریت کوربیت
 تو منی زندئے
 بچکندئے
 اے جہان نیادی یے
 اے حدابند
 کہ ماں وتی بستگیں بندءُ گٹّاں
 پہ وتی ناپہیءُ چہ پرامگءِ دیریگیں بیرگیریں گروناکیءَ
 وت نہ گیشنت، وت تلوسنت
 گندکہ تنکدءَ
 پہ منی مہرءُ تئی نہرءِ چکّاسگءَ
 اے جہانءَ گناہءِ پشومانیءَ سرکننت
 عاقبتءَ بہائیگ
 ارسیگ زردءَ کننت
 عطا شاد
گوں تاج بلوچ ءِ منہ واری ءَ