(درامد) (6)
نبشتہ کار ابدالواھد وداریگ
اے یک وت ساچیں کِسّہ یے ایشی ءِ تہ ءَ ھچ راستی نیست اِنت ۔ اے کارست ھم وت ساچ اِتگین اَنت
آ وش وش ءَ کندگ ءَ لگّ اِت ءُ دیم ءِ سِیٹّ ءِ سر ءَ وتی اِسپیتین ءُ نرم ءُ نازرکیں راستی دست ئِے ایر کت ءُ چَپّی دست ءَ گوں آئی ءَ سَمارگ ءَ لگّ اِت ءُ پہ نازے گْوشت ئِے ۔ منی نام گُلپری نہ اِنت من ءَ شَھزادی گْوش اَنت ۔ تو بہ گْوش تئی نام کئیں باریں ؟ ۔۔۔۔۔
من آئی ءِ گوناپ ءَ چارگ ءَ لگّ اتاں کہ اے گوناپ ءِ چارگ ءَ منی چمّانی تُنّ دَنِیگا نہ پُرْشتگ اَت ءُ گوں آئی ءَ درّاینت ۔منی نام منی مات ءُ پت ءَ باھَڑ ایر کتگ کہ اے نام من ءَ وت ءَ را سَک باز وش بوت اِنت ۔
با ھَ ڑ !!! اے چونیں نامے ؟ اے نام من پیسر ءَ ھجبر نہ اِش کتگ !؟ ۔ آئی ءَ پہ اَجَکّھی جُست کت ۔ ۔۔۔ با ھَ ڑ ناں ۔۔۔۔ من پہ آئی ءِ سرپد کنگ ءَ گْوشت ۔ با ھَڑ ۔۔ نی تو سَرکِچ وارت ؟ اے زگریں بلوچی نامے پمیشکا اے نام من ءَ وت ءَ سَک دوست بوت اِنت ۔ ایشی بزانت چُش اِنت کہ باھڑ بلوچی ءَ دست ءِ اے بَز گوشت ءَ گْوش اَنت ۔ من وتی راستی دست چَپی باسک ءِ سر ءَ ایر کت ءُ گْوشت ۔ ءُ ترا میار نیست کہ تو پنجاپ ءُ لاھور ءِ نندوکے ئے چمیشکا تو اے نام نہ اِش کتگ ۔ آئی ءَ منی نیمگ ءَ چاراِت ءُ پہ دابے چمّ ئِے پَلپَٹ اینت اَنت ءُ جُست ئِے کت ۔ تو زاناں کُجی مردمی ئے ؟ من درّاینت ۔ من بلوچی آں ءُ گُلباگیں بلوچستان ءَ نشتگاں ءُ دل ءَ لوٹ اِت کہ لاھور ءَ سَیل ءُ پَرگولے بہ دیاں ۔ نی ھمیش اِنت لاھور ءَ روگ ءَ یاں چاراں باریں اے شمئے لاھور چونیں شھرے ۔ ۔۔۔۔ 
من پہ لاھور ءِ چارگ ءَ ادوک نہ اتاں بلے ایشی ءِ دیم ءَ من گْوشت نہ کُت کہ من وسیم ءِ آروس ءَ روگ ءَ یاں ءُ ایشی ءِ دیم ءَ اے گپ ءِ کنگ ءَ پائدگ ھم نیست اَت ۔ آئی ءَ منی چمّانی تہ ءَ چار اِت ءُ نازرکیں لُنٹانی سر ءَ بچکندگے آورت ءُ گْوشت ئِے ۔ تو ھجبر پیسر ءَ لاھور ءَ شتگ ئے ؟ 
ناں ۔۔۔ من داں روچ ءِ مرچی لاھور نہ دیستگ ۔ اے منی اولی بر اِنت کہ لاھور ءَ روگ ءَ یاں نی باریں لاھوری گوں من ءَ چے کن اَنت ۔۔۔۔۔ 
آئی ءَ نرم نرم ءَ کٹاکوکیں کندگے جَت ھمے کساس ءَ کہ بس من اِش بہ کناں ءُ ھاموش بوت ءُ دیم ءَ چارگ ءَ لگّ اِت ۔ اے بے تواری ءِ تہ ءَ بَس ءِ گُرّ گُرّ ءُ برے برے چُکّانی گْریوگ ءِ توار ءُ آیانی ماتانی توار اوار بوتگ اَت اَنت ءُ برے برے مردینانی وت ماں وت ءَ گپانی برْمش ھم بوتگ اَت ۔ من دیم آئی ءِ نیمگ ءَ کت کہ آ باریں چے ھیالاں گار اَت جُست کت ۔۔۔۔
لاھور چِداں چَہ چینچُو دور اِنت ؟ آئی ءَ وتی دیم منی نیمگ ءَ کت ءُ بچکندے لنٹانی سر ءَ آورت ئِے ءُ گْوشت ئِے ۔ دیم ءَ چانگامانگا رائے ونڈ کاینت ءُ ایشاں رند لاھور کیت اِنت ۔ من وتی دست ءَ بستگیں ساھَت چار اِت اِے وھدی شپ ئے ھشت ادار ءُ بیست دمان بوتگ اَت ۔ آ منی نیمگ ءَ چارگ ءَ اَت ءُ منی پریشانی ئِے زانت ءُ گْوشت ئِے ۔ دگہ یک ساھتے ءَ رند ما لاھور ءَ رسیں تو پریشان مہ بئے ۔ ءُ شپ ءَ ھوٹل ھم بند نہ بنت اے داں سُھب ءَ پچ اَنت ۔ ( اے ھژدری اِنت شمارا بہ گْوشاں کہ اے کِسّہ سی ءُ پنچ سال پیش نبشتہ کتگینے کہ آ وھداں ھوٹل داں سُھب ءَ پچ بوتگ اَت اَنت ءُ پہ چاگرد ءَ انگت ءَ ھچ گْراں گْوری یے نہ یَتکگ اَت ) من اَجن مجن ءَ کپتاں کہ لاھور ءَ کہ رساں وسیم ءَ گْوانکے بہ جناں یا اگاں ناں شپ ءَ ھوٹل ءَ بداراں ۔ داں یک وھدے من گوں دل ءَ ھمے شَور ءُ سلاہ کت کہ اے شپ ءَ وسیم ءَ دلسیاہ نہ کناں ھوٹل ءَ جَلّان ءُ سُھب ءَ چَہ ھوٹل ءِ گْوانکو ءَ وسیم ءَ گْوانکے جناں ۔ آئی ءَ دیست کہ من پریشاناں گْوشت ئِے ۔ چی سَسّا کنگ ءَ ئے ؟ ھمے ناں کہ من ترا وتی لوگ ءَ برگ ئے سلاہ نہ جَت ؟ آئی ءَ وتی نازرکیں دست چِست کت ۔ من دیست آئی ءِ دست دْرھگ ءَ اَت ۔ آئی ءَ وتی چستیں دست منی دست ءِ سر ءَ ایر کت ءُ من آئی ءِ دستانی گرمی مار اِت ءُ چَہ آئی ءِ گرمی ءَ گْوشئے منی بالاد ءَ یک ھِژمے چست بوت باریں اے منی واھگ ءِ باھَند اِت اَنت کہ جِنِک ءِ باھنداں گوں ڈیکّر ءِ وارت ۔ من انگت ءَ وت ءَ چَہ باھنداں گِشّینگ ءِ جُھد ءَ اتاں کہ آئی ءَ درّاینت ۔ ترا من وتی لوگ ءَ الّم ءَ بُرتگ اَت بلے اے وھدی من سَک لاچاراں کہ ترا وتی لوگ ءَ بُرت نہ کناں ۔ آ ھاموش بوت ۔۔۔۔۔
منی دل ءَ گْوستگیں شَکّ ءَ پد ءَ تِج جَت کہ چو مہ بیت اے مھگونگ دلجَمی ءَ لَونڈ ءُ چَوَکّے ءُ لاھور ءَ من ءَ تاوانے بہ دنت ؟ من ھمے ھیالان اتاں کہ آئی ءِ توار پد ءَ منی گوشاں کپت کہ گْوشگ ءَ اَت ۔ مئے لوگ ءَ آروسے بَیَگ ءَ اِنت ءُ من زانانکہ مردم ھم بازینے آتکگ ۔ آئی ءَ وتی دست چَہ منی دست ءِ سر ءَ دور کت ءُ دیم ءَ رانندہ ءِ نیمگ ءَ چارگ ءَ لگّ اِت ءُ ملوریں توارے ءَ گوں گْوشت ئِے ۔ مرچیگیں شپ ءَ مئے لوگ ءَ جَشن اِنت ۔من آئی ءِ گوناپ ءَ چارگ ءَ اتاں کہ وشی ءُ گم دویں پدّرا اِت اَنت ۔ من درّاینت ۔ تو زاناں وشھال نئے کہ شمئے لوگ ءَ آروسے بَیَگ ءَ اِنت ؟ ۔۔۔۔ 
انّاں ۔۔۔۔ من چو نہ گْوشاں ۔ آئی ءَ دیم منی نیمگ ءَ ترّینت ءُ گْوشت ئِے ۔ اے گپاں بل تو وت ءَ را پریشان مہ کن ۔ آ پد ءَ ھاموش بوت ءُ من وتی ھیالاں شتاں ۔منی سنگت ءِ ھم آروس اَت ءُ من ھمائی ءِ آروس ءَ روگ ءَ اتاں ۔ من ایشانی رسم ءُ دوداں ھم نہ زاناں کہ چتور اَنت کہ ھجبر منی سر ءَ نہ کپتگ اَت ۔ اللہ وت ھَیر بہ کنت دیم ءَ باریں چے بیت ۔ راستی ھمیش اَت کہ منی دل ءِ لوٹ ءُ واھگ اَت کہ اے سپر ھجبر مہ کُٹّ اِیت ءُ مھگونگ ھمے پیم ءَ منی ھم سپر بہ بیت ۔بلے ھرچے کہ دل لوٹ اِیت چوش نہ بیت ۔ بَس گوں وتی رواج ءَ ھمے دْراجی ءَ روگ ءَ اَت ۔ من شھزادی ءِ نیمگ ءَ چار اِت آ کو چَنڈ گ ءَ اَت ءُ چم ئِے چُپت اِت اَنت ۔۔۔۔ 🚌🚍
(روان اِنت)