بُنتواریءُ بُندروشمی نبشتہ رھبند
ناگمان
(Hindí / Urdú: وہ کہاں ہیں؟، ہم کہاں ہیں؟)
چہ اَربی سْیاھگءَ جوڑ بیتگیں نبشتہ رَھبندانی تہا سید رھبند دْرستاں سرجم تریں بلے پَنجاہ سالءَ رند ھم اَنگہ بلوچیءِ وانٗوک ءُ نِبیسّوکاں نہ مَرّینی. اِشیءِ سببانی تہا یکے اشیں کہ سید رهبند کچ ءَ گیش بُندروشمی ئیں. اگاں کُمکگال گشگ ءِ وڑا نبیسّگ بباں بزاں بُنتواری رَھبندءَ بِباں گڑا سید رھبند گوں گُشتاری زبانءَ ھمدپ تر بی ءُ آسانتِربی چوکہ:
بُنتواری رهبند:
من گنوکاں کہ گوں دل ءَ جیڑاں
آ گنوکاں کہ گوں دل ءَ جیڑاں
ما گنوکیں کہ گوں دل ءَ جیڑیں
آ گنوکیں کہ گوں دل ءَ جیڑی
تو گنوکئے کہ گوں دل ءَ جیڑئے
شما گنوکئے کہ گوں دل ءَ جیڑئے
بُندروشمی رهبند:
من گنوک آں کہ گوں دل ءَ جیڑ آں
آ گنوک اَنت کہ گوں دل ءَ جیڑ اَنت
ما گنوک ایں کہ گوں دل ءَ جیڑ ایں
آ گنوک اِنت کہ گوں دل ءَ جیڑ اِیت
تو گنوک ئے کہ گوں دل ءَ جیڑ ئے
شما گنوک اِت کہ گوں دل ءَ جیڑ اِت
مئے چم بندروشمی رهبند ءَ ھیلداراں پمیشا ’’تو‘‘ءُ “شُما‘‘ دوئینانی کِرّا ’’جیڑئے‘‘ یا ’’من‘‘ءُ ’’آ‘‘ءِ دیما ’’جیڑاں‘‘ءِ گندگءَ ما گڑیں بلے بُنتواری رهبندءَ “تو جیڑئے” ءُ “شما جیڑئے” دوئیں یک وَڑ گُشگ باں۔ چُشیں
دَروَر مارا دگہ زباناں ھم دست کپی کہ یکیں کُمکگال یکےءَ گیش پَنامگالانی کرا کارمرز بی چوکہ:
ھِندی/ اُردو: ہم کہاں ہیں؟ وہ کہاں ہیں؟
ادا ’’ہم‘‘ءُ ’’وہ‘‘ دوئینانی واستا ’’ہیں‘‘ اتکہ۔
انگریزی:
ادا دْرستانی دیما ’’آر‘‘ اتکہ۔
مئے گُشتاری زبان هراب نئیں. اے نِبشتہ رھبندءِ کم گُشادی ئیں کہ گُشتاری زبانءِ دَستاں مَلّت نَہ کنت۔
نِبشتہ رَھبند بایدیں گُشتاری زبانءِ آدینک بِبی چیاکہ لَبز پیسرا جٗوڑ بیتہ، نبشتہ رَندا اَتکہ پمیشا جْوانیں نبشتہ رھبند ھمائیں کہ زبانءَ گُشگءِ وَڑا نبشتہ کنت. بلےچو ھم بیت نہ کنت کہ ھر لبز گُشگءِ وَڑا نِبیسّگ ببی چیاکہ چریشیءَ زبان بے کالب بی. پمیشا منی هیال ءَ اِے پَنچیں کُمکگال بنتواری رهبند ءَ نبشتہ بباں گُڑا بلوچیءِ وانگ ءُ نِبیسّگ وشتر بی:
اَنت = آں (آ واباں)
اِنت = یں (آ وابیں)
اِت = ئے (شما وابئے)
اِیت = ی (آ وَپسی)
تگ = تہ (آ وَپتہ)
آدگہ کُمکگال من دست نہ جتگاں کہ چاشک داوا کنت.