دائی سیجی ءِ گدار
” بالزاک ءُ پری دروشمیں درزی ئیں جنک ”
رجانکار : ھسا بجار
ویل ءِ دومی بهر
” همے سُرءُ پُرانی تہ ءَ من ءَ تامری ندارگے گیر اتک ” لیو ءَ گشت ” تو زان ئے مردم ءَ وهدیے زر ءَ پُریں دُزتگیں شنتایے بہ ریست “-
تو پہ همیشی ءَ گل ئے ؟ ” من جست کُت
اناں من ءَ رهر آیگ ءَ انت “-
” من ءَ ہوں – چہ ہر هما مردماں کہ من ءَ چہ اے کتاباں دُور اش کُتگ “-
من گوں وتی همے گپ ءِ کنگ ءَ بیم آماچ بوت ہوں – انچو گُمان بوت گُش ئے کسے مئے کش ءُ گوراں ٹپتگ – برے برے مردم ءَ وتی دپ ءَ چہ وسرا دراتکگیں دانکے هم سالاں زندانی کُت کنت –
” بِراں نو رویں ” لیو ءَ گوں شنتا ءِ بند کنگ ءَ گُشت –
” بہ جل “-
” هاں چے بوت ؟”
” نزاناں بلے منی دل جنگ ءَ انت کہ چارچم الم مئے سرا شک بیت –
وهدیے وتی شنتا ءَ مہ گندیت – اگاں آ مئے نام ءَ بہ گیپت تہ بزاں کہ ما برباد بوتیں – یک گپے ترا گُشاں پدا مئے مات ءُ پت هم دگہ وڑین انت -“
” من وَ ترا ساری ءَ گُشتگ ات کہ اشی ءِ مات پرے گپ ءَ بهہ وش نہ بیت – اگاں ناں تہ دُراہیں جہان پُر بیت کہ اشی ءِ چُک ءِ گور ءَ شُلکیں کتاب بوتگ انت – ءُ پدا چہ ” کپنس آزمان ” ءَ آئی ءِ در آیگ ءِ کُلیں راه ءُ در بند بنت -“
سہتے ءِ بے تواری ءَ پد من پدا شنتا ءِ دپ پچ کُت –
” اگاں ما چہ اے کتاباں کمو کتاب بزوریں تہ آئی ءَ هچ سما هم نہ بیت -“
” بلے من اے درستاں وانگ لوٹ آں -” لیو ءَ گُشت –
آئی ءَ شنتا پدا بند کُت – چو ملایے ءَ وتی دست شنتا ءِ بڈا جت ءُ گندو دیگ ءِ وڑا گُشت ئےِ من گوں اے کتاباں پری دروشم ءِ زند ءَ مٹ کن آں ، نو آ یک انچائیں کوهی جنکے نہ بیت – “
همے وڑا ما وتی پاداں داراں دومی کوٹی ءَ شُتیں – من ءَ دزبتی گون ات دیما روان ات آں ءُ لیو گوں شنتا ءَ منی پُشت ءَ پیداک ات – انچو زانگ بوت کہ شنتا سک گران انت – من چہ لیو ءِ پادانی گوں شنتا ءَ ڈُکّر ورگ ءَ زانت ءُ دومی چارچم ءُ آئی ءِ مات ءِ اداروکی جوڑ کتگیں دار ءِ پلنگانی میان ءَ گوزگ ءِ وهد ءَ مانگشگ ءَ زانت –
اے ادروکی پلنگ گونڈینے ات بلے لوگ ئےِ تنک ءُ ترپش کتگ ات – مئے چم هما وهد ءَ سر ءِ توک ءَ شُت انت کہ ما هما دریگ کہ پہ درایگ ءَ چماں کُتگ ات – آ چارچم ءَ میهہ جتگ ءُ شر مُہر بند کتگ ات –
تہ ءَ پُترگ ءِ وهد ءَ گوں شنتا ءِ گندگ ءَ ما دگہ هچیگی نہ بوتیں ءُ اے دریگ هم پکہ نہ کتگ ات – کہ مئے اراده چہ همدا درایگ ئیگ ات – ما ہر چُند کُت دریگ هچ وڑا پچ نہ بوت – پدا هم پہ ما اے هینچکیں بلاہیں گپے نہ ات – هما راه ءَ پُترتگیں پدا چہ همود ءَ در کپیں – ما پدا هما مزنیں کوٹی ءَ اتکیں کہ دروازگ ءِ بُرز ءِ داراں شملگ کنیں ءُ دست ءَ راه دی ئیں کبل ءَ چہ ڈنی نیمگ ءَ پچ کنیں –
یبر ءَ لیو ءَ الوتی گُشت – ” اش انت تگہ ” –
من پچلرزت ءُ گشادی ءَ دزبتی کُشت – چہ دروازگ ءَ ڈن ءِ پادبرمشانی اش کنگ ءَ گوں ما سیاه چپت بیتیں –
روان انت ….