چلتن ءِ کوہے ٹُل ءَ نشتگ دیم کوئٹہ ءِ بازارے نیمگا کتگ ات
آدگے سنگت دیما روگا اتاں بلے من دم بُرت نشتوں کہ کمو ساہا بالا کنی
گوات تُرندکشگا ات، سرد نہ ات بلے انچوں گمان بوت کہ سرد انت، کوہانی تہا ھو برزیءَ چونا ہم گوات سرد بنت، پدا بُرزیں کوہے سر کپگا پَشک ھِیدا شُلنچان ات، سردی گیش مارگ بوگا ات۔
من چم دیمے کوہانی نیمگا شانک داتاں۔
شالے سرا دنز ءُ دوتے چادرے مان پوشتگ ات، گشے بشانگے جتا۔
دور دشتے نیمگا ہشتانی کارجاہاں سیاہیں دوت چست اتاں گواتا گون اتاں شالے نیمگا برگا اتے،
کوئٹہ کراچی والا روڈے آ دیم ءَ لُڑے چست ات، تران ات وتی منزلا روگا ات، روڈے سرا تچوکیں گاڈی سُبک سُبکا چوں مورے پیما سُران اتاں،
دلا اتک کہ اے گاڈی کجا رونت، یک شلہ رو آ برجا انت بلے کُٹگے ناما نہ زانت!!
پدا دلا اتک کہ ھَمک انسانے یک منزلے است، اے ُدرس ہمیں منزلے در گیجگا تکانسر انت، تچگا انت۔ داں کہ انسان است انت ایں تچگ برجا انت نہ کوٹیت،
چوناہا بیگاہ کہ بیت کوہانی ساھگ شال ءَ ساھگ کن انت۔ روچ وتی وقتا چہ پیسرا برکت بیت۔
سما نہ بوت کہ کدی روچ برکت ءَ روچ ایر شُت، کوہانی ساھگ دراج بوان اتاں نوں تہاری مانشانان ات، سردی گیش بوان ات
سنگت چہ من دور شتگ اتاں، ساہتکوں دَرا بوتاں پدا کوہانی جُمپانی پُشتا گار بوتاں،
من وتی دستے سنگ جہلا چگل دات، چما کار کُت سنگ سِٹان لیٹا وران روگا ات،
پدا توارے گار بوت،
منزلا سر بوت زنے!!
نوں چِلتنے بُرزا تہنا من اتوں، سارتے گوات ات ھو ھاموشی ات۔ بیمناکیں ھاموشی۔
تہاری گیش بوان ات، شال ءَ کہ دھنز ءُ مُجے بَشاناہا مان پوشتگ ات، نوں چوں بانورے بشانگے پیما ترپِناک بوان ات، لیٹ روک بوان اتاں
شال ءِ تِرپناکی گیش بوان ات،
بُرزا استال ھم یک یکا دَرا بوان اتاں بلے شالے بشانگ ءَ جَتگے استال دگے پیمیں درپشگا اتاں گیشتر جلوا ناک اتاں۔
کوئٹہ کراچی ءِ دگ ءِ لولُک نو دو رنگ روک اتاں، آ کہ گوریچانی نیمگا پیداک اتاں زرد اتاں ھو آ کہ زرباری نیمگا رَوگا اتاں سُہر اتاں سُرگا اتاں گشے لُلکا انت ،
قدیر؟
منی دیمے ندارگ، گواتے سارتی، بیمناکیں ھاموشی دُرس ہمیں توارا پروشت انت، من چک ترینت دور پُشتا ھیبتان اوشتاتگ ات ٹارچ جنگا ات منا توارا ات۔
ھاں!! من توار جواب کُت۔
کُجا اے بیا دیما سنگت تئی ودارا مہتل انت، چے کنگا اے شوم کپے کرودا!
دل گشگا نہ ات کہ اے ندارگا یلہ کن، بلے منی ہمراہ منی ھاترا مہتل اتاں، روگی ات پدا منزل ھم گپڈگے راہ ات، من گڈی بَراں شال چارت، لولُک چارتاں کہ میزان میزان سُران اتاں، من دیم تہاری ءِ نیمگا دات قدیری پشتا روان کُت۔
شپ نوں سرد بوان ات،
من کوٹ ءُ چادر اچ نہ زُرت گوں کہ شالے بازار گرم ات، منی گُمانا نہ ات کہ بُرز چوں سرد بیت! بلے سک سرد بوان ات، گشے بُرزے اصل مالک سردی انت گرمی آ وا بس وتارا زور مہمان کُتگ انچو کہ روچ بُڑیت اصل واہند وتی جاگہ ءَ گیپت،چونا کوہانی وتی تبے وتی مزاج ایں، وتی بادشاہی ایں۔
ما کہ ایندگہ سنگتانی نزیک رستاں، بازینے تچک ات، بازینے سگریٹ کشگا ات، ٹارچانی ھو موبائیلانی لیٹاں جاگہ روژنا کتگ ات،
کسانے جاگہ اے ات بلے کاہ رُستگ ات، من ھو اتک مزنے سنگ ءِ سرا نشتوں۔
دلا اتک کہ بوٹ ءَ کش پاداں ہمیں نرمیں کاہانی سرا ایر کن بلےکمو سرد ببنت،
گرانے بوٹ اں پاد جتگ انت، تراول کمو آرام ببنت۔
قدیر اے دگہ سنگتانا ھال دیگا ات کہ شوم کوہے لمبا نشتاں، من اگاں میارتیں کپتگ ات،
من دلا گشت شوم وا توہیں کہ چُشے شوکے ندارگ پروشت، کپتگ اتوں بلے کپتینوں، ترا چے بلے دپا اچ نہ گوشت،
قدیر منا سک دوست ات، شریں بَچکے دل سپا بلے دپا کدی کدی دپا انچیں ھبر کشیت کہ وش ءُ نہ وش دوہیں مارشت یکیں وقت اں ودی بنت مردمے اچ گُشتے ھم نہ کنت۔
گڈا نوں چوں کنے؟ دیمے روئے یا کیمپ ءَ ہمدا جنے؟ ھیبتان مئے کمانڈر جُست کُت
دیما روگی انت منزل انگت دور انت، تہار انت درس یکے دوہمی ءِ پشتا ببیت، بچا گار مہ بیت پدا اینگو مار زوم ءُ دگہ ھپتار ھم است۔ مئے کمانڈر درساں سرپد کنگے ھاترا ھال دیگا ات۔
کمانڈر کوہ گردیں مردے، دُرسیں چیزانی تب ءُ وڈاں زانت
دگراں نہ زانی اے شُومے قدیر پدا گار مہ بیت، ھیبتان منا چارت بچکندانا گشت۔
من دلا گشگا اتوں کہ نوں وا تہاری انت، تہاری وا یک پیم انت، من چیا نوں گار ببی۔
شاباش جُنزے نوں، کمانڈرے ہمیں گپ آ
ما درساں سامان ءُ ازباب بڑا کُت انت، جنزان کُت،
جُنزان پہ گرانے منزلا۔
دیما تہاری ات، ٹارچانی لیٹ روک اتاں ھو ما روان اتاں،
ہمیں کموکیں روژنائی کہ تہاری ءَ پروشگے کوشستا ات ، سنگ ات ڈوک اتاں جاگہ جاگہیں کاہ رُستگ ات، پُل رستگ ات بلے تہاری تمرد تر ات کاہ پُل ءُ سنگانی رنگ درس سیاہ اتاں۔
کس گپا نہ ات، بس پاد برمش ھو پادانی چیرا اوکیں سنگانی پروشگے توار یا کدی کدی واکی ٹاکیانی گُش گُش بیمناکیں ھاموشی ءَ پروشگا کوشتا ات ،
واکی ٹاکیانی سرا ایندگہ کیمپانی سنگت مئے ھالے گرگے ھاترا جُستا اتاں۔
مئے کمانڈر، جواب دیان ات، ما درس آئی پُشتا لین گوں ازباب آں روان اتاں۔
بس روان اتاں، سوچ فکر ءُ مارشت درس کُشتگ اتاں۔
اے لیویزے کار سکیں گرانے کارے، نہ چُشے دگے رشوت ھو زرے مانے نہ کہ تنخواہیں بس کاراں کُشت،
پدا اگاں جہلاوانے ہنداں تئی ڈیوٹی گڑا بزاں میر ءُ متعبر ھو سردارنی بَڑی۔
“کسہا بدار ناکو، تو گشگا اتے درپشوکیں منزل، کمانڈر ، واکی ٹاکی ءُ نوں تو اتکے لے ویزے سرا؟ اے چونے گپے؟؟”
بشیر کہ کسہ ءَ گوں ھدوناکی گوشدارگا ات دورے کُت تہا،
اڑے بے سبر تو کمو سبر کن، من زنے کدی گُشت کہ سرمچارانی کسہ انت، من وا انگت اچ نہ گوشت تو وتی دلا وت کسہ ہما دیما بُرتا۔
ھُدا ءَ بچار منا کوشیارنے، منی دپا در اتک
“چلو گڑا برو تئی کسہ، چاراں باریں چے بیت۔”
اچ مہ گوش گوشدار گڑا۔۔ من دستے اشارہ ءَ ھاموش کت
اسلا مئے ڈیوٹی سر وزیر اسلم رائیسانی ءِ علاقہ ءِ ڈیوٹی ات، ما چلتنے ھزار گنجی ءِ پارک ءَ بُرز وتی کیمپ ءَ روگا اتاں کہ آھائی ہندی میتگ کانک سیکور کنگی ات،
اے راہا کہ ما روگا اتاں کانک ءِ نیمگا چہ روگ نہ بیت بلے انچیں جاگہ ایں کہ اودا اگاں یکیں بگیپت بزاں کانک شُت، مارا اودا یک ءُ دو کیمپ است، ہماھانی واستہ ما چوں زلیل اتاں۔
گڈا لیویزا کمانڈر چہ کجا اتک؟؟ بشیر پدا دور کُت،
کمان دار ءَ انگلش ءَ چے گشاں؟؟ کمانڈر گشاں نا!! من بشیر ھال دات۔
“شر چلو برو تئی کسہ من زانی تو تُرسا کسہ بدل کُت تئی اسل کسہ دگرے ات ہما سیاہیں مرد کہ ھوٹلا پترت ترا روک روکا چارتے ترا رنگا یلہ دات من زانت کہ کسہ نوں تئی دستا چہ شُت”۔ بشیرا انگت باور بوگا نہ ات کہ ایں کسہ لیویزے سرا انت،
ما روان اتاں شپ تہار ات، ماہارا بیست ات، ماہے در آھگا انگت سک باز ٹائم است ات، بلے وشے بوہے گواتارا گون ات کہ دلاں تاہر دیگا ات، مئے وطن چینکس زیبا انت، بلے شوماں دگرانی دستا دات، مئے نہ انت۔ منی گُمانا اتک،
کمانڈرا زنے دم بُرتگ ات، سنگے سرا نشت بَچکے ھکل کُتاں کہ ازبابا ھیر کنے، ساعتکوں ہمدا دما بالا کناں پدا دیما روہنے،
ہمیں ہش کنگا ما درساں وتی وتی بڑے سامان زمین ءَ چگل داتاں، سامانی کپگے ہمراہی ءَ کشے کرودے بُن ءَ چہ پاد برمشے بوت، ھو تتک،
مارا دُرسانا ھستی ءَ یلہ دات،
کمانڈر بلوچ مردے ات زانتے کہ بچک تُرسگا انت،دستے وتاسا تیرے آسے دات، مئے تیر ءِ آس دیگا دور تیرانی توار بندات بوت۔
باریں آھانا ھم تُرست یا ایں ھم کوڈ ءِ ات، بلے ھر چیز ات مئے جانے تُرس کم تر بوت کہ مئے ابید ھم اے کوہانی تہا مردم است،
کمانڈر ءَ ھکل کُت کہ مرچی شپا ہمدا دارگی انت، دیما روگ نہ بیت کہ مئے ٹارچانی گیس کُٹتگا انت، دیما باریں مارا چُشے جاگہ ریست کہ نا،
اے جاگہ ءَ کہ ما داشتگ ات، پچے جاگہیں ات، کاہ چوں گالیجا ءِ پما گشے چیر گیتگ اتاں، انچوں نرم ءُ نازرک کہ گشے کسے انگت دست نہ جتگ انت۔
من جلدی جلدی وتی پادے بوٹ کشت انت، کہ بوٹاں پادجتگ تراول کتگ اتاں ھو نوں تراول ھو تریکتگ ھو سک سُچگا اتاں،
پاد کہ من ہمیں کاہانی سرا ایر کُت گشے سارتی منی سرے مگون ءَ سر بوت انچیں تاہیرے دلا چست بوت کہ مارشت بیان کنگ نہ بنت،
من کمو تچک دات،
انچوں دم بُرتگ ات کہ تچک دیگے ہمراہی ءَ واب کپتو،
لگتے منی مگونا لگت من جنسرِتوں، گنوکے وڈا پاد اتکو، داں کمانڈرے جند ات سرا اوشتاتگ،
من بگا بگا پاد اتکوں، دُرس منا روک روک چارگا اتاں،
بچا تو چوں نوابے واب کپتگے زنے وتی پتے سور ءَ اتکگے؟ ورگ شر کنگے ھاترا دار کہ کاریت؟؟ کمانڈر ءَ منا ھکل کُت۔
دلا گشگا اتوں کلام ترا گوں تئی نوکری ءَ بجنت، دریگتے من گوں سرمچاراں کوہا بشتینو، اے پیمیں سر ڈگارے ایں واہند چوں شوانگانی وڈا اے کوہ ءُ آ کوہ ھزاب کتگ وتارا،
پدا مُز اتاں بیست ھزار کہ درا سیٹھے لاپا انت۔
چینکس وقت انت ماتا منا گشتگ کہ تو شالا اے پہ من گُد شودگی مشینے راہ دے، ہمینکس زر نہ بچیت کہ من ماتے ہمیں مشینا گپت بکنی۔
دوہمی کمو کہ چما بند کنے اے افسرانی لگت مہ پوکا انت۔
بہار پادا برو گوں ! کمانڈر ءَ بہار ھکل کُت کہ چوں منی پیما شلنگ ات یک نیمگے تچک ات۔ من ءُ بہار پاد اتکاں کہ بروا نزیک ءَ کمو دار بچن انت، من دلا کُپگا اتوں کہ اے روژنایئں جہانا لیویزے کرا گیس ءِ سلنڈرے زر نیست کہ چُشے جاگہیں مردُمے سر بکیپت مردم کنور کُت بکنت،  ما نوں کجا اے تہاریں شپا ڈنگرانی تہا بِتراں دار بے پٹاں،  مار ھو دگہ لوُلکے مئے جندا وارت، کلاما جت ہمیں بیستے ھزارانی لالچا مئے چُک چورہ مہ بنت۔ بلے کماندار ءَ آڈر کتگ ات مکن کنگے گنجائش پش نہ کپت۔  پاد اتکاں دیم پہ کورآسی ءِ نیمگا گوں مر مرانکیں ٹارچاں۔  “بہار تو چے گشے اے نوکری ءَ بس نہ انت نوں؟” من بہار جُست کُت کہ چہ من گیشتر گواتا پُر تر ات۔ چِتگٰیں دستے دارے دور مان بُریتاں دستے سراکُتاں نشت، “منا ھُدا ءَ گپت کہ من اے لے ویزے نوکری کُت، ہما بھرتی ءِ روچا من واب کپتینو، انگت مردماں وتارا کُشت وزیر سنُٹ انت کہ ما لیویزے نوکری دیاں ،لیویزے نوکری ءِ ھال ایش انت،”  بہار گُشے ہمیں جُستے ودار ات کہ دلے لہڑاں بےریچیت،  اے ٹولی ءِ تہا ما سہ مکرانے بچک اتاں، من بہار ھو قدیر، سہ خصدارے ھو مئے کمانڈر منگوچرے لانگو ٹکے پیر مردے ات، چونا میجر ات بلے سردارے گپے نہ زُرتگ نوں چوں مئے وڈا کوہاں زلیل انت،  بلے سکیں نہ تُریسیں، کوہ گردیں ھو تمردیں بلوچ مردے سک کم گپ کنت پورہ گپ پہ بہا انت، اچ دگے عیبے مان نیست بس یکیں کہ وابے تہا ھم وتی مشونکے دپا انت، مشونکیں مہ رسی بِزاں کش ءُ کِرے مردمانا ھُدا ءَ نہ واہت۔ ہمیں تُرسا ہر کس کہ ایشی ہمراہ انت پوڈئی پوڈئی مشونکے کیسگا۔ بہار من دستا گپت پاد کُت، دل چت لاپا دات،  اے کوہے تہے وشیں بو، سارتے گوات، بُرزے روژنائیں استال، بیمناکیں ھاموشی کہ دلا دگے وشییں بکشاہگا اتاں نوں اچ تاہیر دیگا نہ ات،  دم بُرتگ مرگے کنڈگا سَراتاں، سبارگا چُنڈے وارتگ نوں شپے کساس دھ بچ انت اچ نیست، شریں کہ کمو چنا من وتی کیسگا چیر داتگ ات، راہا وران اتوں، چوں اِں دگرانی وڈا گشنا پلا نہ اتوں،  بلکہ آھانا ھو چوں منی وڈا چنا گوں بوتا، منی دلا اتک۔  منی میدہ شر شر نہ انت، ڈاکٹرا منا سوج داتگ کہ لاپا ھالیگ بوگا مہیل،  دار مُچ ات، ما نیم کلاکے تہا دو سر دار چت، آورت کنور جاہ آں چگل دات زوت آس روک بوت،  مئے آھگا چہ پیسرا ایندگہ سنگتاں گوشت شُشتگ اتاں، چماٹر ٹوکیتگ ھو ساڑی کتگ اتاں، بس مئے دارانی ودار ات۔ جیلل کہ کڑائی ءِ گرادگا سک زبر ات چُلے دیما نشتگ ات،  دارانی آھگا پد آس روک بوت، دیر نہ گوست گوشیتے بریجگے بوں گشن آ گیش کنان ات،  من ایدنگہ مردما کمو گستا نرمے کاہانی سرا وتی جاگہ شرکتگ ات، سلیپنگ بیگ کہ من ڈبل روڈا زرتگ ات چیر گیتگ ات سرے وپتگ استالا ھساب کنگا اتوں،  استالے سست، لِٹیکے روک ات گوریچنا چہ زربارہ شُت گار بوت۔ نوں روچ در اتکا، ماہ در آھگے گمان بوان ات، کمو زرد تریتگ ات،  کَشے درچک ءُ کاہ کہ کہ دلا تاہیر دیوکیں بوُہا چاریں نیمگا تالان کنگا اتا نوں ماہکانے روژنائی ءَ زاہر بوان اتاں،  کوہے سر کپگ، بَڑا بستگیں وزن، دم برگ، بے وسی، مایوسی، گشن دُرس یک نیمگیں یک نیمگیں ڈولداریں آزامان، استالانی ندارگ، لہم لہما کشوکیں بوُ ھو بُسا بیڑاتگیں گوات، بیمناکیں ھاموشی کہ نوں مجلانی توارے ءِ سازے ھوار ات من نیامجین ءَ من گار اتوں۔۔ کاہ پُل ھو درچکانی بوُ نوں مسالہانی ءُ سگریٹانی بو ءَ چیر ترینتگ ات، گُشن گیش بوان ات۔۔۔ من پراہ ءُ شاھگانیں آزمانے چیرا چلتنے کوہے ٹُل ءَ رستگیں کاہانی سرا تچک اتوں۔
گُر گُر ءِ توارے بوت، یک برے منا گمان ات کہ منی لاپ انت، بلے لاپ نہ ات بُرزا دور آزمانے لاپ ءَجہازے پُشتا جمبرانی دراجے لِٹکے چِیل کشان جندے گار ات توارے نوں پیداک ات روان ات۔
ماہا وتی سر چست کتگ ات، گُشے تچگا ات بلے اصلا ماہ اوشتاتگ ات آئی کش ءُ کرانی جمبر تچگا اتاں ،
ماہ روژنا ات بلے جمبرانی کوکراں گوں چیربوئی کنگا ات۔
دیر نہ گوست، توارے گوشاں کپت کہ بیاہت ورگ لگگا انت,
پاد چست نہ بوگا اتاں، چوں سُرپا گران اتاں بلے گشن انچش ات کہ مَرگے کنڈگا بوتینو ھم کمو پاد اتکو، کپے نان وارت پدا مُرتوں۔
گرانے پاداں گوں وارے جزائی وتا پرزونگے کشا سر کُت،
ورگ ورگا پد دست ھم نہ ششت اتک وتی سلیپنگ بیگ ءِ تہا پترتوں۔
پدا نہ سما نہ بوت کدی وابا ڈگارا گیتک۔
من دیست منی مات منی دیما نشتگ،
دیما انا کمو آدیم ترا، کونڈے جتگ اتا، کونڈے سرا گُدے ایر کتگ سرے جہل انت گُد دوچگا ات، انچوں بزگ ات کہ منا وابے تہا ھم گریوگ اتک،
مئے لوگ انگت کرگینے، گرم سرد، ھور ھَرگ دُرسانی دیمپا انت مئے سرے ساھگ کتگ بلے نوں آ ھم چوں ماتے وڈا پیر انت، ڈھرگا انت۔
پت ءَ باریں چُنت سال انت کہ اے دنیا اے یلہ کتگ مئے دُرسانی ڈُبہ اے ماتے نزوریں کوپگاں داتگ،
ما سہ برات دو گہوار، دوہیں برات بے روزگار، یکیں شومے نشہ ءِ ھرجان انت دوہمی کار نہ کنت۔
نشتگ کہ مات وتی دبئی والا ناکو ءَ بُگوشی کہ دبئی ءِ ویزے ءِ بکشیت دبئیءَ راہ بدنت،
کدی کدی موڈے بیت، روت آدیما مزنے واجہکارے لوگ بندگا انت مستری کشمیری شریں مردے مزوری کنت گوں، بلے زیات لوگا نشتگ اچ نہ کنت۔
منا باریں چوں لیویزے نوکری رست، لوگے ھرچ ءُ سیٹھے وام پہ گِر ءُ چِل ھو سہ ٹیمے ورگے زر در کاہنت۔
یک گہوارے سور داتگ وتی لوگا انت، کستریں گہور انگت لوگا نشتگ انگت کس نہ یتکگ،
ناما وانگا انت بلے وانیت چے کنت؟ ادے نوکری دُرس سفارش انت،
ماتارا کُہنیں کُلگے گون انت تربتے ڈاکٹراں وس کتگ علاج نہ بیت، جَکگے گیپت گُشے ساہے کبز کنت بلے پدا بود کنت پدا مئے ہمراہ انت، مئے ساھگ انت،
مارا کہ پریشانی ءَ گندیت کندیت گشی پریشان مبے اے کُلگ منی ہمراہ انت، منا بُرت نہ کنت۔
بلے نوں پیر انت عاجز انت،
عمر ءَ مزن نہ انت کہ چوں ببیت بلے زنے مئے غماں پیر کتگ، بزگی آں پیر کتگ!!
زر نہ بچیت کہ کراچی یا دگہ جاگہیں بَرگ ببیت علاج ببیت، تربتے ڈاکٹرانی علاج کُٹتگ انت۔
اے ھالا کہ دل مات ءَ گندیت دل ترکیت بلے دست اچ ءَ نہ رسیت، پدا گُمان بیت کہ برزا ھُداہے است رحیم ءُ رحمان انت، الم وشے روچ کاہنت، مات علاج بیت، برات برسرِ روزگار بنت۔ لوگ پکا بیت، گہار آروس بیت،
بلے کدی ؟؟
ہمیں جیڑگا اتوں کہ نشہ والا برات لوگا پترت، منا چارتے ماتے چارت دستا تاسے گلاسے اتے زبرتے منی نیمگا من سر جہل کُت مزنے توارے بوت کشا کُہنیں پیتی ایں ایر ات ہمائی لگت من ھبش کُت کہ گرینی۔
دگے مزنے توارے بوت۔
من چہ وتی سلیپنگ بیگ ءَ در شتوں اں من واب گندگا اتوں کجا مات کجا برات کس نیست ات
سہمی مزنے توار گشے مئے سرا کپت، گوش کَر بوتاں
مئے کیمپ اڈونگ ھڈانگ ات، ھر کس پہ وتی جانے رکینگے ھاترا راہے تچگا ات،
بلے کمانڈر ءَ وتی تُپنگ دستا ات اوشتاتگ ات،
ما کس زانگا نہ اتاں کہ چے بوگا انت!
ہما دمانا یکیں ءَ تیگویں میگزینے تیر جت، تیر جنوک مئے مردمانی تہا چے یکیں ات، بلے ما نہ زانت کہ کے انت۔
کمانڈر ءَ کوکار کُت کہ فائیرنگ مکنے بس وتی وتی مورچہاں بگریت،
ہر کس کہ ہر جاگہ سرپیتگ چیر انت ہمودا بے جلے در میاہت
کمو ھاموشی ءَ پد کوہے بُرزا توارے بوت کہ، “ہتھیار پھینک دو نہںیں مارینگے”
منا ایشی اردو ءَ گمان بوت کہ اے ہر کسے مرد بلوچے، دگے قومے نہ انت۔
ما وا پییسرا چے بے ھتیار اتاں، تچگے نیاما مئے ھتیار ہمودا پش پش کپتاں۔
چونا مارا زنے کجا آڈر است کہ ما “ہتھیار” ءَ کار مرز بکنا،
انچوں کہ مارا تُرندیں ٹارچے لیٹا گپت کمانڈر ءَ مارا ہکل کُت کہ بَچکا تپنگا جہلا ایر کنے۔
دگے وا نوں راہ پش نہ کپتگ ات، جنوک برزا کوہا سرا انت ما جہلا پدا مارا معلوم ہم نہ انت کہ آ چینکس انت کجا انت، بلے اے سما ات کہ مئے ہنفتیں مردم جنگی مردم نہ انت بس بیست ھزارے لالچا چوں زلیل کُتگ انت۔
دیر نہ گوست دو مرد دبوکا، مئے دیما اوشتاتگ ات،
ترندیں لیٹاں مئے چم انچوں کور کتگ اتاں کہ ما دگے اچ میم نہ کُت
یکیں ءَ ھکل کُت درس درائے،
ما دُرس یک پہ یک وتی اونڈاں ءَ چہ در اتکا، مارا لین اش کُت،
جُستے کُت شمے کمانڈر کے انت،
میجر ءَ گشت من!
گشی تو دیماترا بیا۔
وتی سنگتے حکم دات کہ دُرسانی دستاں بند،
یکیں اتک مئے کرا، بُر ءُ ڈول ءَ ورنا ءِ ات، منا جُستے کُت شما دُرس بلوچے من سر سرینت گشت ھوا۔
دگے جُستے کُت شمارا سلاھ کجام ھو چینکس گوں،
من جواب دات کہ مئے چار کلاشنکوف، بیست میگزین ، دو دور گند ءُ دو پستول گون ھو یک واکی ٹاکی سیٹ ءِ کہ میجر ءَ را گوں انت۔
میجرے ہکل کُت کہ واکی ٹاکی ءَ بند کن۔ میجر ءَ اچ نہ گوشت واکی ٹاکی بند کُٹ کہ گِش گِش کنگا ات۔
گُشی درسں سلاہ ءُ وتی ازباباں بیاریت مئے دیما ایر کنے۔
یکیں اتک مارا درسے سپاہیانا لینے کُت مئے دُرسانی دستے پُشتا بست انت، ، گُشی دیما آ دیما کنے۔
مئے کمانڈر کس ءَ دست نہ جت، یکیں آئی گوما بلوچی ءَ گپا ات، ما کمو گستا اتاں مہ اش نہ کت چے گپا اتاں بس کمانڈرے سر جہل ات جواب دیگا ات۔
ہیں ورنا کہ مئے دستے پُشتا بست انت پدا آ دیم بوت برائیوئی گالوارا وتی مسترا چیزے گُشتے،
ما نہ سمجیت بلے گمان بوت کہ گشگا ات کہ دُرس بلوچ انت۔
خضدری عطا الل کہ وتارا مزنے نہ تُرسے مردے کتگ اتے گَار گَار گریوگا ات کہ مارا مجنے مئے کسانے چُک مئے ودارا لوگا نشتگ انت۔
کس ءَ اچ نہ گوشت ما بس ہمیں مردمانی حکما پیلو کنگا اتاں کہ ہر چیز گشگا اتاں۔
دبوکا والا مردا وتی ہمراہ حکم کُت کتاں کہ ایشانی دُرسے سلاھ ءُ ازباباں چست کنے، برے مئے کیمپ ءَ۔
مئے درسے سلاھ ایشاہ وتی بُڑا جت انت، دیم پہ کوہانی نیمگا رھادگ بوت انت کہ اتکگ انت،
مئے کرا نوں تہنا کمو گوشت، شکر آرت ءَ لہتیں ڈَبُک شیر بچتگ ات، سلاھ گوں کمانڈرے ہمراہی درس ہمیں مردُما گوں وت بُرتاں گوں۔
روگا پیسرا یکیں ءَ مارا ہکل کُت “کس دیما اے دیم مکنت”
ما شُمے کمانڈر ءَ کمو دور براں گوں، پدا یلہ ایں دیاں۔
ما درساں چم بند کتاں دیم کوہانی نیمگا کتگ ات دلا ھرچ دعُا اے کہ یات ات لبجگا اتاں ، چشے زیارت ءُ پیرے نیست ات کہ ہمیں نیم کلاکا ما وتا آئی وامدار نہ کُت۔
ما داں دیراں ہمیں پیم تُرک ءُ نُک اوشتاتگ اتاں۔
پدا ما کہ دیم ترینت کس نیست ات، نہ دپوکا والہ مردم نہ مئے کمانڈر ھو نہ مئے سلاھ۔
مئے وردن ہما پیم ایر اتاں ایشاں دست نہ جتاں البتہ یک بوتلے آپ وتی گوما بُرتگ اتے گوں، بلکہ کمانڈر ءَ بُرتگ گوں؟ منی دلا اتک
ما دُرس وتی کمانڈرے ھاترا پریشان اتاں کہ ایشاں بُرت گوں۔
یکے گشگا ات اے درس کوہے بلوچاں، یکیں گشگا ات کہ ڈھنگ انت کہ ایشانی کیمپ ہمیں کوہانی تہا انت، ہمک زبان دگے گپے جنگا ات۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اے ھبرا سالے گوست دو سال گوست، کمانڈرے ھال نیست ات، مئے تفتیش بوت، ما مہتل کنگ بوتاں پدا وتی وتی نوکریانی سرا ہمیں پیم زلیل اتاں۔
بلے مئے کمانڈرے اچ ھال نیست ات کہ بارے چوں بوت، ہما روچاں پدا آھائی ھال نیست ات، لیویزے ٹیم ، ایف سی ھو دگے فورس پٹگے شُتاں بلے کس ءَ اچ نیارت،
ایں مردماں باریں کُشت ہمودا چلتنے چِلیں قبرانی کشا کل کُت، بارے ایشاں یلہ کُت راہے نہ زانت رُنگ رہاں گار بوت تُن ھو گشن ءَ کُشت پدا کُنٹ ہپتاراں وارت، کس نہ زانت۔
ماہ ءُ سال گوزان بوتاں، ایں واقعہ ءِ ٹپ وش بوان بوتاں۔
بی ایریا ختم بوت لیویزے سپاہی پولیسے تہا راہ دیگ بوتاں، منا پِتے گیش بوت من ھوالدار بوتوں منی پوسٹنگ کڈکوچہ ءِ کوئٹہ کراچی میان استمانی دگے سرا چینے ءَ جتگ اتے۔
یک روچے مئے چیک پوسٹ ءَ ڈاکے اتک، ڈاکے تہا لہتیں عکس اتاں کہ ہما مردمانی اتاں کہ حکومتے لوٹگا ات، سرکارا ایشانی سرے سراں زر بستگ ات کہ ہر کس ایشانی ھالاں بیاریت یا گِرگا کمک بکنت آھانا ہمیں زر رسنت۔
من عکساں چارگا اتوں ۔۔۔
اناگت یک عکسے منی دستا چہ لترت، منی گویاکی گار بوت، عکس انگت بُنا کپتگ ات
عکس مئے میجرے گت کہ سرے بیست لکھ کلدار ایر ات۔