زبان و هبر داتن انسانی اجتماع و چاگردءِ مهم ئیں امتیازان اِنت که انسانءَ شه دگه ساهدارن جتا کنت.
الله تعالی په بنی آدمءِ بازیں زبان و لبزے داته که په اے لبزاں هبر بکن‌انت و وتی هیال وفکرانءَ درشان بکن‌انت.
بلوچی لبز هں شه همے بازیں لبزاں یک لبزے اِنت و بلوچ قوم شه دنیاءِ قوم و راجاں یک راجے اِنت. الله تعالی، دیم شه رسول الله ءِ دیم دیگءَ بازیں نبی یے په قوماں دیم داتگ، چوکه گوشیت: و إن من قوم إلا خلا فیها نذیر
هر قومے که گوستگ ضرور آیانی میانجینءَ یک بیم‌دیوکے (پیغمبرے) بوتگ و دگه جاهے پرمائینیت: و ما أرسلنا من رسول إلا بلسان قومه. ما دیم ندات هچ پیغمبرے، مگه گوں آیی راجءِ زبانءَ.
چَه اے آیتان سرپد بئیں که په هر قومے ءَ یک پیغمبرے آته. همے وڑا رسول‌الله (ص) وتی صحابیانءَ سوگه کرته که دگه قومانی زبانءَ هیل بکن‌اِت. چوش که حضرت زید بن ثابت(رض)ءَ گوشیت: ته توانے سریانیءَ هیل بکنے؟ که حضرت زید (رض) په همےسوگهءِ واسته سریانی زبان هیل کرت و یات گپت.
شه اے آیت و حدیثاں زانگ بیت که لبزانی هیل کرتن و هبر داتن، خاص وتی لبزءَ هبرداتن، اسلامءِ تهءَ، په آیی نیمگءَ دلگوش بوته.
مئے دینی عالماں و مولوی صاحباںءَ لوٹیت که کمّے په اے زبانءِ نیمگءَ دلگوش بکن‌اَنت و بلوچی زبانءَ نه په قومی تعصب و قوم گریءَ ، بلکه په دینءِ دیما برتن و وتی مردمانی دینءِ رکینگءَ کارمرز و استعمال بکن‌اَنت.
په چے که ما یک انچیں چاگرد و جامعهءِ تهءَ، زندءَ گوازینیں که مئے دین و لبز گوں وت، گرین وارتگنت و مشمئے مردم، هما ڈولءَ که وتی دینءِ لحاظءَ شه دگراں جتا هست اَنت، وتی لبزءِ خاطرءَ اوں، گوں آواں نزیک نه اَنت.
بائد همے دوئیں دروشم و نشان ساتتگ بئے اَنت و اگه هر یکے شه اے دو نشاناں زیان و گار بیت دومی، آیی پدا روت. اگه امه لوٹیں مئے مردمانی دین برکّیت، آیانی زبانءِ رکینگءِ غم ءَ بئےایں. پرچا که اگه مردمانی زبان شت و مئے مردماں گوں دگراں نزیک تر بوتنت، بزانیں که ایدگه اصلی‌ئیں فرق، یعنی دین هں زیان و گار بیت. گڑا آ روچءِ اپسوز، پائدگے نداریت.
شه همے مروچی، گوں وت قول بکن‌ایں که ما په وتی مردمانی دینءِ رکینگءَ، وتی زبانءِ نیمگءَ دلگوش بکنیں و بلوچیءَ په وتی نمیسگ، وانگ و وعظان، کارمرز بکن‌ایں.