(دَرامَد) (1)
نبشتہ کار ابدالواھد وداریگ
اے یک وت ساچیں کِسّہ یے ایشی ءِ تہ ءَ ھچ راستی نیست اِنت ۔ اے کارست ھم وت ساچ اتگین اَنت
مئے بَس ملتان روڈ ءَ گوں وتی زور ءَ تَچگ ءَ اَت ۔ ڈنّ ءَ سبزیں کشار ءُ دْرچک ءُ میتگ پُشت ءَ روان اِت اَنت ۔ مُساپراں چَہ لَھتے واب اَت ءُ لھتے وابینَگ ءُ لَھتے آگاہ ۔ بلے منی کَش ءَ نشتگیں مردک بے وڑ ءَ سِیگار ءِ پُشت ءَ سِیگار کَشّگ ءَ اَت ۔ من چَہ مردک ءِ بازیں سِیگار ءِ کَشّگ ءَ سَک دلسیاہ اتاں ۔ من ھیران کتگ اَت کہ چے بہ کناں ۔ ءُ من اِے مردکو دو سَے رند ءَ گْوشتگ اَت کہ وتی سِیگار ءِ دوتّاں منی نیمگ ءَ ھُپّ مہ کن ۔ بلے پورو گْوشئے زاناں منی توار ایشی ئے گْوشانی ٹُنگّاں نہ شُتگ اَت ۔من اَنچش مار اِت کہ اِے مردک من ءَ مان نیارگ اِنت ۔ ءُ اَنچش اَت ۔ بَس ءَ گوں ھور وھد ھم دیم ءَ جُنزّان اَت ءُ منی نَپَس ھم ڈکّان اَت ۔ من وتی دل ءَ جِیڑ اِت ءُ داں یک پیسلوے ءِ آسرالے ءَ رس اتاں کہ دیم ءَ ھرچ میتگے ءَ شھرے ءَ کہ بَس اوشتات من چَہ اِے بَس ءَ ایر کپاں کہ پَر من ءَ بھتریں ۔ چوناھیگا وَ من ءَ لاھور ءَ رَوگیگ اَت بلے چوکہ اِے شُومّیں چِرّکی ءَ ماں بَستگ اَت من پہ سلامتی ءَ لاھور ءَ نہ رس اِتگ اِتاں ۔ لاھور ءِ گندگ ءِ من ءَ ھچ ھُبّ ءُ واھگ نیست اَت بلے من ءَ منی سنگت وسیم ءَ وتی آروس ءِ داوَت بزاں لوٹکی داتگ اَت ۔ من آئی ءِ دیم ءَ اجیب اجیبین ءُ مزنیں اِلّام آورت بلے آئی ءَ یکے ھم گوش نہ داشت پمیشکا من آئی ءِ دیم ءَ وتی دْراھیں سلاہ دَور دات اَنت ءُ آئی ءِ آروس ءَ بھر زیرگ ءَ لاچار بوتاں ۔وھدیکہ وسیم ءَ من ءَ گْوانک جَت بزانکہ زنگ ئِے جَت ءُ گْوشت ئِے کہ دوازدہ دسمبر ءَ منی آروس ءِ روچ اِنت تو یکم ءَ درکپ ءُ بیا ۔ منیگ ءُ وسیم ءِ پجّاروکی تربت ءَ بوتگ اَت ۔آ یک وش تبیں ورناھی اَت ۔ من ءَ یات نہ اِنت کہ وسیم تربت ءَ پہ چے کاریگی آتکگ اَت ۔بلے من ءَ اے یات اِنت کہ من ءُ وسیم ءَ شاہ دوست ءِ مھمان جاہ ءَ ڈیکّ وارتگ اَت ۔دیمتر ءَ مئے دوستی ءِ دْرچک ردان بوت ۔مئے بازیں گند ءُ نند کراچی ءَ بوت اَنت ءُ بازیں گْوادر ءُ تربت ءَ ۔ ھمے وڑ ءَ مئے سنگتی دیم ءَ کنزان بوت ۔مئے گُڈی گند ءُ گِدار وھدیکہ کراچی ءَ بوت ۔ گڑا آئی ءَ وتی آروس ءِ جار جَت ءُ گْوشت ئِے ۔ ترا منی آروس ءَ الّم ءَ آیَگ لوٹ اِیت ۔ ءُ تو داں منی آروس ءَ گون مہ بئے کَول اِنت من آروس نہ کناں ۔ آئی ءَ من ءَ اَنچش لاچار کت چَہ من ءَ بلوچی کَول ئِے گِپت ۔ پمیشکا مرچی من ھما بلوچی کَول ءِ پد ءَ آئی ءِ آروس ءَ بَھر زیرگ ءَ لاھور ءَ روگ ءَ اِتاں ۔ من آئی ءَ اِے ھم گْوشتگ اَت کہ من شمئے آروسانی وڑ ءُ پیم ءُ رسم ءُ دوداں نہ زاناں اگاں یکے منی سر ءَ بہ کند اِیت گڑا من زانان ءُ تو ۔ بلے منی اے گپ آئی ءَ گوں بچکندے ءَ ڈال چار کتگ اَت ۔
ھمے وھدی منی کش ئے نشتگیں مردک ءَ وتی ھلاس بوتگیں بُنڈیں سِیگار ءَ گوں دگہ نوکیں سیگارے بُن دات ءُ دوتّ ءُ لاٹور منی نیمگ ءَ ھُپّ ئِے کت اَنت ءُ منی دل سْیاہ ترّ اِت ۔ پرچَہ کہ من تمباکی یے نہ اتاں ۔ چوشیں مردمانی کش ءَ ھما مردم نشت کنت کہ آیاں اوپار باز بہ بیت ۔ من ءَ اوپار نیست اَت پمیشکا من اے مردک پد ءَ ٹوھینت ءُ گْوشت ۔تو اگاں سِیگار مہ کَشّ ئے زاناں چے بیت ؟ آئی ءَ سِیگار وتی لنٹانی شَمَلگ ءَ ایر کت ءُ کَشّ ءِ گرگ ءَ پہ ساہ ئِے تہ ءَ چِکّ اِت گُبّ ئِے چَہ پیسر ءَ جُھل اِت اَنت گیشتر جُھل بوت اَنت ۔ زنڈیں ساہ ءِ چِکّگ ءَ رند سِیگار ئِے لنکُکانی شَمَلگ ءَ زرت ءُ دیم ئِے منی نیمگ ءَ کت ءُ دوتّ ئِے منی دیم ءَ ھُپّ ئِے کت اَنت ءُ گْوشت ئِے ۔ اوئے لُکمان دا پُتّر بنن دی کوشش نہ کر میری مَرزی میں جِنّی وی سرگٹ پیوں تینوں کی ؟۔ خاموش ھوکے بہ جا ۔ 
چوناھی ءَ من ترسوکیں مردمے نہ اتاں بلے باریں چُتورکائی من ءَ اِے وھدی آئی ءِ بیمّناکیں شکل ءَ چَہ ترسے دل ءَ نِشت ۔ منی ھیال ءَ اے مردک یک کسّابے اَت پرچَہ کہ آئی ءِ ڈِیلّ ءُ ڈَول ھمے وڑ ءَ اِت اَنت ۔ پمیشکا من گوش جَھل جَت اَنت ءُ بَس ءِ شیشگاں چَہ ڈنّ ءِ ندارگ ءَ چارگ ءَ لگّ اتاں 🚌🚍
(روان اِنت)