آدینک ءُُ نکاب
بورخیس/عاصم بٹ/ قاسم فراز
کانٹرف ءِ جنگ آسر بوت ءُُ ناروے ءِ سلا بنداں  شکست وارت۔گڈا آئرلنیڈ بادشا ہءَ وتی درباری شاعر ءَ گشت ”اگاں مزنیں کسہاں لبزانی جامگ گو ر ءَ دیگ مہ بیت گڈا آ زوت مرگ آماچ بنت“ کمے بے وانکی ءَ رند آئی ءَ پد ا درائینت ”من لوٹیں کہ تو منی مزن شانی ءُُ باجانی سوتاں بگوش من اینس ؔ بیں ءُُ تو منی ورجلؔ،نو بگش تو اے کار ءَ کت کنئے؟کہ منا ترا ہر دوکاں پہ مدام زندگ بکنت“
”جی ہو منی واجہ“شاعر ءَ درائینت ”من اولانؔ اوں من 12موسم پہ عروض ءِ دربرگ ءَ گوازینتگ۔منا 366دیومالائی داسپان یات کہ راستیں شاعری ءِ بن ہشت انت۔الستر ءُُ منستر ءِ گوں من پیوستگ انت۔رہبنداں منا شرف بکش اتگ۔من وتی زبان ءِ کوہن ءُُ سکیں مانگیشتگیں چہراں بے جان دردی ءَ کارمرد کت کناں۔من نبشتہ کنگ ءِ راز در جتگ۔ کہ ازم ءَ لس مہلوک ءِ چماں اندیم انت۔منا مہر ءَ، دلوت دُذانی کاراں،ترءُُ تابءُُ جنگاں لچہی دروشم دات کئیں۔من تیوگیں آئرلینڈ ءِ کماشانی مابعدالتبعاتی پشت ءُُ دیماں سرپدوں۔ منا شاہی جاتوگری،حساب، نیکراہی ءُُ درچک ءُُ دارانی زانت ءَ آژنا اوں۔من لس دیم پہ دیمی ءَ وتی دیم ءِ مردم شکست داتگ انت منا بدءِ سرا دزرس است کہ زوت بیماری ءِ سوب جوڈ بیت۔منا زحم ءِ دارگ کئیت۔ انچو کہ من تئی جنگ ءَ پیش داشتگ۔بس یک گپے منا نہ ئیت کہ تئی داداں چوں بگریں“۔
بادشاہ ءَ دراجیں گشتانک پدا آ اوں دگرانی کدی دوست نہ بوت۔گوں نرمے گالوارے ءَ گشت ئے”من اے درائیں گپاں سرپد اوں،منا حال رستگ انت کہ چندے روچ ساری انگلستان ءِ بلبل شمال ءِ سرزمین ءَ چہ واتر اتکگ انت تو وتی لچہ(قصیدہ) ءَ دربار ءَ شاعرانی مجلس ءَ بوان من ترا سالے ءِ وہد ءَ دئیں۔تو ہر لبز ءُُ ہرف ءَ سینگار ءُُ ایشی ءِ داد انچو منی شاہی رہبندانی حساب ءَ،تئی پگراں چہ سرریچیں ءُُ بے وابیں شپاں چہ کم نہ بیت۔“
سال گوست انت۔اے آشوبی ءُُ نادرائی ءِ عہدے ات۔شاعر ءَ لچہ ونت۔آئی ءَ مدان مدان،مزن دلی ءَ کاگز نہ چارات ءُُ ونت۔سر ءِ سرینگ ءَ بادشاہ ءَ وتی وشنودی درشانت ءُُ ہر کس ءَ ہمے درشان ءِ گیگان کت۔داں ہما مردماں کہ دروازگ ءِ دپ ءَ اوشتاتگ اتنت۔گڈی ءَ بادشاہ ءَ گشتانک دات:
”منا تئی جان دردی دوست بوت،اے دومی باج انت۔تو ہر لبز ءَ را راستیں معنا ءُُ ہر کارست ءَ را ہما ارزشت داتگ کہ کوہنیں زمانگ ءِ شاعراں کتگ۔ تئی لچہ ءِ تہا یک حیالے ہم نچیں نیست کہ لبزانکی کیلواں کم بہ بیت۔جنگ مردمانی شہ رنگ تریں شوق انت ءُُ حون زھم ءِ وراک۔تو ازمکاری ءَ گوں رد ءُُ پیش ردءُُ لبز گوں جلواناکی ءَ کار گیپتگ انت۔ھدا مکنت اگاں آئرلینڈ ءِ تیوگیں لبزانک فنا بہ بیت تھنا تئی مزنیں لچہ ءِ کمک ءَ پدا ساچگ بیت“
ہر نیمگہ بے وانکی ءَ مانشانت۔بادشاہ ءَ پدا درائینت ”ہر زچیز شوق انت،بلے پدا ہم ہچ نبوت،مئے رگانی حون تیز نبوت،مئے دست شرف مندیءَ جہل نبوت انت،کسی رنگ زرد نبوت،کس ءَ جنگی کوکار ندات کس ءَ شمال ءِ دزانی حلاف ءَ وتی کُٹکّءَ درشان نہ کت۔دیم ءِ سال ءِ ہلاسی ءَ،منی شاعر!ما ترا دگہ لچہ یے داد ءَ دیگ لوٹاں مئے وشنودی ءَ بزور اے نگرہ ءِ آدینک تئی انت“
”من تئی منت واروں ءُُ تئی گپاں سرپد بوتوں“شاعر ءَ سر جہل کت ءُُ گشت۔
آزمان ءَ استال وتی درپشوکیں راہ ءَ جنزان اتنت۔یک رندے پدا بلبل سیکسنؔ ءِ جنگل ءَ جامنند بوتنت۔شاعر گوں وتی لچہ ءَ سر بوت کہ پیسری ءَ کستر ات۔اے رندی دل یات کنگ ءِ بدل ءَ کاگز ءَ گوں ونت ئے۔دل ترکیں وڈے ءَ،ہر لبزءَ گیشینان انچو گشے وت اش سر پد نہ بیت یا لبزاں بے شرف کنگ نہ لوٹگا ات۔ا ے لچہ اجبیں لچہ یے ات پرچا کہ اے جنگ ءِ داستانے نہ ات بلکیں وت جنگے ات۔کہ لبزانی بے رہبندی ءَ یک اڈ ءُُ کڈُ یے ات۔خدا(کہ یکیں وہد ءَ یکے ات ءُُ سئے ہم)آئر لینڈ ءِ دیوی ءُُ دیوتا ءُُ آہانی نیام ءِ اڑ ءُُ کُڈ یے کہ سالاں رند Elder Eddaءِ بندات ءَ جنگ ءَ بنا کن انت۔لچہ ءِ رد ءُُ بند بد ڈول ات۔چہر بے رہبند اتنت،بن رہبند سَرّءَ بَّر ءَ ات۔
بادشاہ وتی کش ءُُ کر ءِ داناآں کمے گپ ءَ رند۔شاعر ءَ دلگوش بوت ”تئی اولی لچہ ءِ بابت ءَ گشت کئیں کہ آئرلینڈءِ جوانیں درشانے ات بلے اے چرآئی ءَ ہم شر تر ات۔اے یک شاہ ءُُ کارے ءِ فنا کنگ ءَ بس انت۔اے انسان ءَ حیران کنت ءُُ چمانی تہا سیاہی کاریت۔کم زانتیں مردم بگندئے ایشی ءَ سرپد مہ بنت۔ایشی ءِ اولی جلد ءِ شرتریں جاگہ پہل ءِ دنتانانی شنتہ انت بلے اے قلم ءَ چے کہ ایشی ءَ مزنیں کارے کتگ ما دگہ یک لچہ یے ءِ واہگ ءَ داریں“بادشاہ ءَ کند ات۔”ما یک کسہ یے کارستیں ءُُ اے یات کنگی انت کہ کسہ ءَ 3 ءِ نمبر سک باز ارزشت داریت“بادشاہ تران ءَ ات”مئے وشنودی ءَ اے تلاہ بندیں نقاب تئی انت۔
”من تئی منت واروں ءُُ سر پد بوتوں“ شاعر جہل بوت ءُُ گشت ئے۔سالے ءَ رند پدا ہمے وہد اتک۔ بلے اے رندی شاعر ءِ دست ءَ ہچ نیست ات۔بادشاہ ءَ گوں حیرانی چارات۔شاعر دگہ مردم یے درا بوت۔وہدءَ آئی ءِ نکش ءُُ نگار مٹ کتگ اتنت۔آئی ءِ چم جاگہے ءَ ٹِک اتنت،بے نو ر گندگ اتک انت۔شاعرءَ درائینت کہ گوں بادشاہ ءَ ایوکی ءَ چیزے گشگ لوٹیت۔غلام دراتکاں۔
”تئی لچہ کج انت“ بادشاہ ءَ پول کت۔
”گون انت“ شاعرءَ گمیگیں آوازے ءَ پسہ دات۔
”بوان ئے“
”منی تہا وانگ ءِ توان نیست“
”من ترا توان دئیں کہ تئی کر ءَ نیست انت“
شاعر ءَ آ لچہ ونت۔لچہ تھنا یک بندے ات۔الوتی ءَ شاعر ءُُ بادشاہ ءَ آئی ءَ را ونت چو کہ چہر اندریں رازیے بہ بیت۔شاعر ءِ وڈا بادشاہ ہم گمیگ بوت۔دوئیں گوں زردیں دیماں یکے دومی ءَ چارگا اتاں۔
”وتی ورنائی ءَ“بادشاہ ءَ گشت”من داں روچ ءِ ایربُکگ ءَ بوجیگے ءَ روگا اتاں۔یک زروانے ءَ من نگرہءِ شکاری کچک دیست کہ آہاں تلا ءِ ہیکاناں کشتگ ات۔یک دگے زروانے ءَ آزمانی پلانی بوہاں منا وشنود کت۔سہمی ءَ من آس ءِ دیوار دیست۔کلیں زرواناں دور یک زروانے ءَ دریا آزمان ءَ بُرگا ات ءُُ روگا ات ءُُ آئی ءِ آپ ءِ تہا بوجیگ ءُُ ماہی ملگ ءَ اتنت۔اے کل وشیں ندارگ ءَ اتنت بلے تئی لچہ ءِ درور نہ اتنت آکجام بام ءِ برکت ات کہ تو اے لچہ در جت“؟
”سہب ءَ مہلا من اے لبزاں زبان ءَ چہ کشان پاد اتکاں کہ اول سرا من اشں سرپد نہ بوتوں اے لبز یک لچہ یے اتنت۔ منا مارشت بوت کہ من گناہے کت انچیں گناہے کہ خدا آئی ءَ کدی نہ بکشیت“
”انچیں گناہے کہ نوں منی ءُُ تئی دوئینانی سرا انت“بادشاہ ءَ الوت کت۔”شہ رنگی ءِ زانگ ءِ گناہءُُ انچیں رازے کہ چہ انسان ءَ چیر دیگ بوتگ نوں مئے سرا الم انت کہ کفارہ بہ دئیں من ترا یک آدینکے ءُُ تلائی نقاب یے داتگ ات اے منی سہمی داد بیت ءُُ گڈی ہم“ شاعر ءِ راستیں دست ءَ آئی ءَ کنجرے دات۔
شاعر ءِ بابت ءَ ما سئی بوتاں کہ ماڈی ءِ درآہگ ءَ گوں آ ئی ءَ وتاکُشت۔ءُُ بادشاہ یک پنڈوکے جوڈ بوت ہما آئیرلینڈ ءِ دمکاں ویل بوت کہ آئی ءِ بادشاہ ات۔رند ءَ آئی ءَ آ لچہ پدا کدی نہ ونت۔
٭٭٭