حاج امید شه بخش یکے اچ کماش ءُ مزن نامیں پجّاروکیں ءُ مے دمگ ءِ سانمندیں اسپیت ریشّے اَت کہ گْوستگیں روچ ءَ بیران بوت واجہ ءِ مرگ سوب بوت کہ پد ءَ اے ملک دگہ یکے اچ وتی ھستیاں زبھر بہ بیتھدامرزی حاج امید شہ بخش یک ٹکّے ءِ نہ اَت آئی ایران ءِ چُک اَت ءُ ماں بلوچستان ءَ ودی بوتگ اَت آئی ءَ وت ءَ ھجبر یک ٹکے ءِ وازدار نہ کرتگ اَت قول ءِ مے سرحد زمین ءِ بلوچاں وت ئِے شہ بخشے نہ زانتگ اَت ئِے ءُ اے پنام بس واجہ ءِ سجل ءِ تہ ءَ دْرپ اَتگْواچن ھمیش اِنت کہ واجہ ءَ سرجمیں بلوچ راج زانت اچ ملا ءُ معلماں بگر داں گجر ءُ پلیساں درا ! مشھور اَت گوں راستی ءُ دلیری ءَواجہ ءَ پہ وتی راج ءِ تپاکی ءَ اچ ھچ وڑیں جھدے ءَ کوتاھی نہ کرتگما دنیگا سال 1393 نہ شموشتگ کہ لھتے نظامی کارندہ آوار جنگ بوت ایران ءُ پاکستان ءِ دست اچ اے مشکل ءِ اڑ کنگ ءَ کوتاہ اَت بلے ھمے واجہ ءَ گوں مولانا عبدالحمید ءِ پگر ءُ ایندگہ واجھانی ارادہ ءِ ھمراھی ءَ آ آوار جتگیں مردم پد ءَ واپس ملک ءَ آؤرت اَنت ۔ ( واجہ ءَ مدام زَھریں مردم سُھل پرمائینتگ اَنت ، واجہ یک مشت ءُ ھمسنّتی ءِ لوٹوک اَت )
مولانا عبدالحمید ءِ ماں آدینگ ءِ واز ءُ گپانی تہ ءَ ھم واجہ حاج امید ءِ بارہ ءَ اشارو کرت کہ واجہ مدام حق ءِ ھمراہ بوتگ ۔ یکرندے گپے جت ئِے کہ مے مردم مسلھے ءَ اڑ اِتگ اَنت من آ کیس ءِ بارہ ءَ پٹ ءُ پول کتگ ءُ زاناں کہ منی نزیکیں مردم ناحق اَنت ءُ گپ آیانی نہ اِنت ! من اے گپ ءَ گوشاں بلّے توریں منی وتیگ اَنت !واجہ مدام مظلوم ءِ ھمراہ بوتگ !بلوچستان یکرندے پد ءَ یکے اچ وتی ھستیان ءَ زبھر بوتگپ ایش اِنت مے ملک پر بوتگ چہ چوشیں زانتکاریں مردم ءَ ، مردم باید چوشیں مردمانی زندگی ءِ بارہ ءَ پٹ ءُ پول بہ کنت ، وت ھم ھمایانی پیم ءَ بہ بیت ناحق ءِ خلاف بہ بیت ءُ مظلوم ءِ ھمراہ دانکہ باندا مے ملک مے راج وش ءُ تپاک بہ بنت مے چک وش ءُ آسودگیں زندے بہ گْوازین اَنت ۔
سعدیا مرد نکونام نمیرد ھرگز / مردہ آن است کہ نامش بہ نکویی نبرندسرچمگ: روتاک روچ