تُنگی نہ پُرشتگ ات
 آزمانکار : اصغر زہیر
دو ہزار چارءِ یانزدہمی ماہ ءِ گڈی ہپتگءِ روچے ات کہ ما دبئیءِ ڈریگن مارٹءَ پہ ترءُُ تابءَ شتگ اتاں۔ترّان ترانءَ منی سر عکسانی یک مزنیں دکانےءَ کپت۔اودا وڑ وڑیں عکس ایر اتنت۔چوکہ تجریدی،آئل پینٹگ،پنسل سکیچنگءُُ دگہ بازیں۔ منی چمانی شوہازمونالیزاءِ عکس ات۔بلئے من آئیءَ گندگءَ نہ اتاں۔ ’عکسءِ دکان بہ بیت ءُُ مونالیزا ایر مہ بیت‘؟۔من ہمے عکساں چاران ءُُ دلءَ نرنڈانءَ در آہگءَ لگ اتاں کہ اناگتءَ منی چم مونا لیزاءَ کپت انت کہ آ نوکی دکان ءَ پُتراتگ ات۔
 جنک بارگ بندءُُ گرد دیم، وش بالادءُُ نیم پوشاک ات کہ گندگءَ اٹلی یا فرانسی دتکّےءِ چہرگءَ جنگءَ ات۔بلئے منی چماں کہ مان اتک تاں سد در سد نگاہانی کیلو ءَ مونالیزاءِ عکس چکرگءَ لگ اِت۔ہما بچکندءِ زیمر،ہما اجگیں بالادءِ مان کش اتگیں رنگ،ہما دلکشی کہ مونا لیزاءِ عکس ءَ مان انت،ہما زندگیں دروشمےءَ منی چمانی دیمءَ ات۔پمشکہ من چہ دکانءَ درآہگءِ حیال پاہوءِ لوپءَ مان کش اِت۔
 ’من وَ مونالیزاءِ عکس لوٹ اتگ ات،بلئے آئیءِ جند چہ کجا اتک‘؟من وتی سیاہیں چشمک چمءَ کنانءَ گشتءُُ پدا چم ہمائیءَ سک دات اَنت کہ دابءُُ کرام کنگءَ ات،بلکن ماں دکانءَ چومنیءَ وتی جندءِ شوہازءَ ات۔
 نوں اگں من بگشاں کہ من گوں وتی جاڈیں چماں مونالیزاءِ زندگیں بالاد چکرگءَ دیستگ،تہ مردم منا گنوک لیک انتءُُ گش اَنت کہ ترا جبزگانی بے لگامیں نریانءَ کپنڈ پروش کتگ یاکہ تراحسنءُُ زیبائیءِ ہارءَ لیپ دیانءَ ابرمءِ زرءَ چگل داتگ کہ چہ اودامردم پہ سارءُُ ہوشیءَ واتر کت نہ کنت۔بلئے گواچن ہمیش انت۔
 ہما لذت کہ مونالیزاءِ تہا انت،من گواچنءَ دیستءُُ داں جہان است انت،ہمے لذت منی چمانی باتنءَ چو بینگءَ وش تام انت۔
 انسان یک کسانیں چیزےءَ چہ اوں متاثر بوت کنت۔ہمے پیمءَ اے جنکءِ زیبائیءَ منا سک باز متاثر کت۔ پرچاکہ آئیءِ سرجمیں بالادءَ ابرمءِ بے تاہیر کنوکیں توامیں رنگ مان اتنتءُُ مونا لیزاءِ سرجمیں دلکشی آئیءِ دروشمءِ سرا چو بینگءَ پِٹّگءَ اتنت۔من پگر کنگءَ لگتاں کہ ہما مونا لیزاکہ پنچ سد سال ساری لیونارڈو ڈا وِنچیءَ جوڑ کتگ ات۔اگں کسے یکبرے آ عکس ءَ گوں ہورتیءَ بچاریت،تہ آئیءِ چمانی تہا انچو مان کیت کہ پدا درآہگ ءِ نامءَ اوں نزانت۔آ عکس ءِ تہا بچکندءِ انچیں جادوگری یے است انت کہ آئیءَ ہمک نیمگءُُ پلّوءَ بچارئے تہ گشئے آ بچکندگءِ دروشم ءَ سہرا کنگءَ انت۔چریشیءَ ہرکس ہمے سرپد بیت کہ مونالیزا گوں آئیءَ بچکندگءَ انت۔اسلءَ اے بچکندءِ دروشم آئیءِ روحءِ شرکنیءِ پدرائشت انت۔اے جنکءِ بچکند اوں ہمے پیمءَ اتنت،پرچاکہ اے ہمائیءِ شبینگ ات۔
 عکس کارءِ دستانی کمال،یا دور گندیں زانتءِ مزن شانی انت کہ پنچ سد سال گوزگءَ ابید اوں آئیءِ بچکندءِ جادوگری چو مرچیگءَ ترءُُ تاجگ انت۔تنیگہ سائنس دان آئیءِ بابتءَ چارءُُ تپاسءَ انت کہ آئیءِ بچکند ءِ راز چے اِنت،بلئے آ عکس ءِ دیم پہ دیم ءَ مرچی من مونالیزاءِ جندءِ زندگیں بالادءَ گوں سرجم ءُُ برجمیءَ گندگءَ اتاں۔یکبرے وَ منا انچو گمان بوت کہ مونالیزا ساہ مان کنگءُُ اینگو راہ دئیگ بوتگ۔
 یک انچیں دلکشیں رنگے کہ انسانءَ سرجمیءَ حسنءُُ زیبائیءِ زرءِ جہلانکیءَ اوگاریتءُُ پہ ابرمءِ دلکشیں ندارگاں زندگیں مرگءِ دپارءَ دنت۔
 ’چوں‘!؟من گشئے نفسیاتءُُ فلسفہءِ مزنیں پروفیسرے جوڑ بوہگءَ اتاں ءُُ عکس کارءِ بابتءَ وتی کتابءِ چِنءُُ لانچ ءَ اتاں۔
 ’حاوند ءَ چہ پیسروِنچیءَ مونالیزاجوڑکتگءُُ رندءَ حاوندءَ مونالیزاءِ عکس چاراِتگءُُ اے جنک۔۔۔۔۔۔!؟ منی پگرءُُ حیال دگہ نیمگ یے سرءُُ شاہ کشان اتنت۔
 یاکہ ایشیءِ ماتءَ لاپ پُرّیءِ وھدءَ چو بلوچءِ سِتکءَ،مونالیزاءِ عکس چاراِتگءُُ گوں آئیءَ ہمے دزبندی کتگ کہ وتی دروشم ءَ منی تہءَ ایر بہ گیج۔۔
 ’اناں!اے وڑ چوں بوت کنت‘من وتی جندءِ گپءِ نفی کتءُُ دوگام دیمءَ کنزاتاں ءُُ پدا تاب کُت۔
 وِنچیءَ مونالیزا،فانسسکوڈیل جیو کونڈوءِ لوگ بانکءِ دروشم ءِ سرا جوڑ کتگ،بوت کنت چو مستءَ سموءِ عاشق بوتگ۔بزاں موناءَ چہ پیسر یک دروشمے است بوتگ کہ حاوند ءَ جوڑ کتگ۔گڈا اے جنک،موناءِ،ناں بلکن کونڈوءِ لوگ بانکءِ۔۔۔۔۔۔۔۔!
 ’ناں!اسلءَ سے ئیں دروشم یکیں حاوندءِ دروشم انت‘۔منا وت وتی گپءِ گیشوار کنگءِ حاجت بوتءُُ پداسیاہیں چشمکءِ پُشتءَ چم آں وتی نشانگ،تیوگءَ ہمائیءِ بند بندءَ سک داتگ اتنت۔آئیءَ بازیں کندءُُ بچکندانی وشبو شانک دات انتءُُ دکان جنت کوچگیں بازارءِ یک بے دروریں بہر یے بوت۔ءُُ گشئے ہرکس ءَ دکان دار توارءَ ات کہ بیا اِت حسنءِ وشبو حیرات اِنت۔
 منی سرا خماریءِ جمبر مان شانان اتنت۔من گون وتا جست بِنا کت کہ وِنچی ءَ چوں زانتگ کہ من مونالیزاءَ جوڑ کنانءُُ پدا پنچ سد سال ءَ پد دگہ یکے گوں تریں اندامءَ جہانءَ نازل بیت‘۔منی پگرءُُ ہیال وت ماں وت جیگ ماں جیگ بوہگءَ اتاں۔
 ’آ پیش گشی یے بوت کنت‘منی پگراں چوش گشت۔
 ’بلئے،گڈا چشیں پیش گشی‘؟ہیالاں،پگرانءَ جست رنگیں پسوے دات۔
 ونچیءِ مونالیزا فرانسءِ عجائبءَ ایر انتءُُ من ماں اماراتءَ آئیءَ گوں دلکشیں اندامءَ گندگءَ آں۔
 ’چوش بوت کنت کہ اے کلوننگے‘؟ءُُ پدا من وتی جندءِ سرا کندگءَ لگ اتاں۔
 ’اینچو مہ جیڑ کمبہت،گنوک بئے‘منی اندرءِ مردمءَ منی سراتژنی بچکندانءَ گشت۔
 ’پہ گنوکی ءَ دگہ چے پشت کپتگ‘؟
 جبزگانی ہارانسانءَ انچو ملّان کنتءُُ مارشتانی جہلانکیں گورمءَ بارتءُُ ایرریچیت کہ اودا لُردءُُ سنگر یکجاہ بنت۔ اگں کسے اوژناگ زانت وَ شر انت،اگں ناں گڈا بیگواہی پرائیءَ مستاگے بیت۔
 اے پری اندام باریں کجام لوگءِ براہ انت؟
 چہ کجا اتکگءُُ کجا روت؟
 کئی بھتءَ انت اے بینگانی پُرّیں تاس؟
 اے گلابانی گرمچہءُُ نازرکیں اندام۔
 اے کونشیں کوکرءُُ اجگیں ڈولکو۔
 اے انسان!
 ساچءِ بے بہائیں گوہر۔
 ساچ کار کئے انت؟
 حاوند یا ونچی؟
 وِنچیءَ مونالیزاعکس ءِ تہا زندگ کتگءُُ حاوندءَ عکس مونالیزاءِ تہا ایرگیتکگ۔زندگءُُ جاندار،دلکشءُُ نازرک، بہشت اندامیں بالاد۔۔۔۔۔۔۔۔۔!
 حاوند ءَ وِنچی ءَ را گشگ لوٹ اتگ کہ تو کاگدانی سرا گوں رنگءُُ روگناں سہر اندامیں مونالیزا جوڑ کتگ۔
 بے جان،ہچ سُراِت نہ کنت۔حشکیں بچکند وَ کار نہ دنت،داں کہ جانءِ تہا آٹی مان مہ بیت۔چووَ انسان مریت،بچار کہ بچکندگءَ انت۔گڈا پرچا براَنتءُُ کلّ یے کن انت۔
 منی حیال منا برے راہےءَ پرینگءَ اتنت۔
 حاوندءَ گوں ونچی ءَ اے ہم گشگ لوٹ اِتگ۔
 کہ من گوشتءُُ پوستءِ زندگیں مونالیزا جوڑ کنگ زاناں۔براہ دارءُُ ڈولدار،دنیاآئیءَ چکرگءَ،بچکندگءُُ شہدیں ترانءَ گندیت۔
 منی مونالیزا گلاب،شہدءُُ شیرگانی پُرّیں تاسے۔
 تئی مونالیزاچہ فرانسءِ عجائبءَ در اتک نہ کنت۔
 منی مونالیزا سرجمیں دنیاءَ گول ایت۔
 تئی مونا لیزا وازمندگ انت کہ کسے آئیءَ بچارایت۔
 منی مونالیزاءِ وازمندگ انت کہ آکسےءَ بچارایت۔
 شہدءُُ شکر شنز،آسکی دابءُُ کبگی کرام کنوکیں مونالیزا،منی نگاہانی گڈی تارءِ زیدیں جنّت۔۔۔۔۔
 من جیڑگءَ اتاں کہ انچیں یک ونچی یے دربئیتءُُ بلوچءِ مونالیزاءَ انچیں بچکنداں گوں بہ سنگاریت۔کہ ماں جہانءَ آئیءِ ارزشتءُُ بستارے بہ بیت۔۔۔۔
 بس! ہمے دمانءَ منا سما بوہگءَ ات کہ منی گہار زتکءَ منا دستءَ گپتگءُُ کشان اِنت۔
 ’خالو،او خالواماّ گشیت نوں بس اِنت،بیا لوگءَ روان ئے۔
 جیڑگانی تار سست اتگ انتءُُ مونالیزا عکسءِ گڈی ندارگءِ پشتءَ چِہ وہدی اندیم بوتگ ات،سماءَ چہ ڈن اِنت۔