(آبریشمی گشان)
آزمانک..!!
غلام حیدر ناز
’’اے آبریشمی گشا ن کئی اِنت ،مئے لوگءَ تھتءِ سرا ایر اِنت‘‘نوشادءَ چہ وتی ماتءُ گہارءَ جُست کرت۔’’گندگءَ لالا غفورءَ پہ وتی دشتارءَ گپتگ‘‘آئیءِ گہارءَ درّائینت۔ھمے سھتءَ نوشادءِ مستریں بِرْات اتک ءُ سر بوت۔نوشادءَ چیزے زرّے دات ءُُ گُشت ئی ’’برو چہ ھوٹلءَ ورگ بیار‘‘نوشادءَ زرّ دست گپت انت، چہ وتی بِرْاتءَ جست کرت’’لالا اے گشان کئی اِنت؟‘‘۔۔’’اے منئیگ اِنت
،پہ یکّےءَ سوگات کنئگءَ گپتگ ۔ترا پرچہ زہر کئیت،تو برو ورگ بِگر بیار‘‘ نوشادءَ دگہ جست ءُ پرس نہ کت ،چہ لوگءَ در اَتک۔ آئیءَ نان ءُ نارشت گپت اَنت ،لوگءَ واتر بوت۔دوئیں بِْراتاںھوریگءَ ورگ وارت۔نوشاد شت ءُ وتی نپادانی سرا تچک بوت۔غفور ھم وتی کوٹیءَ پترت ءُ وپت۔ سھت ھشتءَ نوشادءِ چم چہ وابءَ پچ بوت اَنت ،آئیءَ دیست کہ غفور ءَ وتی گندل مانپتا تگ انت ۔گشانءِ لمب گندلانی تہا زاھر اِنت۔کلاکےءَ رند نوشاد چہ لوگءَ در اَتکءُ وتی سنگتانی کِرّا شُت ۔آئیءِ سنگت نِشتگءُ پتّائی کنئگءَ اِتنت۔یکّےءَ گوْشت کہ باندءَ شپ چہ منی نیمگءَ شمارا دعوت اِنت ۔ اے دگہ سنگتانی ھواریءَ نوشادءَ ھم گوْشت من کایاں ۔چہ ھمے سنگتانی مجلسءَ نوشاد شپءِ نیمءَ لوگءَ واتر بوت۔غفورءَ جُست کت ’’تو کجا بیتگ ئے؟‘‘نوشادءَ ھچ نہ گوْشت ،غفورءَ پدا گّٹ کت ’’ترا گْوشاں ، کجا بوتگ ئے ،شپءِ نیمءَ پیداک ئے‘‘نوشادءَ زھرءَ گوْشت ’’من ترا کدی جُست کتگ کہ تو کجا بوتگ ئے ،ءُ کجا کجا ر وئے ،مدام شپءَ تو گارئے ،روچءَ چے کنے؟‘‘دوئیں بْراتانی نیامءَ کمّے دپ جاک بوت۔نوشادءَ زھر کت ءُُ وتی کوٹیءَ شُت ۔ دومی شپءَ قرارءِ پدا نوشاد وتی ھما سنگت ءِ لوگءَ سر بوت کہ آئیءَ دعوت ئی کتگ ات۔دیوانجاہءَ لہتیں سنگت نِشتگ اِتنت،نوشاد ھم ھمودا نِشت۔دیست ئی کہ سئے بلوریں شیشگ تُرْند آپءِ ایر اِنت ۔درْستیں سنگت نِشتگ ءُ ترُْند آپ تنگگءَ اِتنت۔دومی اُوتاگءِ تہا ،پہ زردءِ بے چاڑیءَ را دُور کنئگ,ءُ ارواہءِ تاھیر گِرھگءَ لہتیں وشگونابیں کاڑ ھم نندوک اِتنت۔نوشاد ھیران بوت،چہ وتی سنگتاں جُست ئی کت کہ اے کئے اَنت ؟۔یکّےءَ درّائینت ’’اے بے مُرادیں زردءَ را مرادانی باتیلءَ سر کنئگ ءِ مستریں وسیلہ اَنت ۔بید ایشاں زندمانی ءِ زپتگ ھجبر بیگواہ نہ بنت۔نوشادءَ کمّے بدّ بُرتءُ گشت’’بزاں شما اے وڑیں کا ر ھم کن اِت‘‘سنگتءَ پسّو دات’’ما ناعلاجیں چہ وتی درداں،مرچی تو ھم بریں ۔۔اے وشتامیں شرابءِ تامءَ بچش‘‘دمانےءَ رند آسنگت شُت۔سہتےءَ پد یّک ڈولداریں کاڑے نوشادءِ گوْرءَ اتکءُ نِشت۔نوشادءَ چَّک ترّینت ءُ کاڑ دیست تا ھیران بوت۔ھبّکئی آئیءَ دروشم ءَ چاران ات۔آئیءَ گشاد گشادءَ یکّ ءُ دو جُست کت ۔آئیءِ جہلی جہلا ءُ برُزی برُزا بالا بوت اَنت ۔آئیءَ مزنیں چپو لگے جتءُندیم شکون کپت۔آئیءِ سنگت پہ دّرک اتک انت ۔دیست اِش کہ نوشاد دیم پہ چیر کپتگ ،چُکّانی پیما گریوگءُ چیہال ءَ اِنت ۔آھاں پہ ھیرانی گوں ھما کاڑءَ جُست کت ’’ایشیءَ چے بوت؟‘‘کاڑ ھم ھُشک ءُ ھیران ات۔ گوْشتی’’من نزاناں ۔۔بس منا جُست ئی کت ،ترا اے گُشان کَیا داتگ‘‘؟من گوْشت منا منی دشتارءَ داتگ۔۔ بس !
ھلاس