ھاک ءِ وشبو ۔۔۔ غنی پہوال
 منی مہرانی بہشتیں ہنکین
 ماتیں سرزمین
 تئی ھاک ءِ جوھر یں ثمر
 یک انچیں آبناکیں وشبوے
 کہ چہ مجّتی ربیدگانی دل ءَ شنگیت
 او مارگانی آسمان سلامیں استالاں
 پہ نہمتے جان شود کنت
ھانی ءِ دردانی مھرمیں نوانا
 وھدے ماتیں سرزمین ءِ زہیراں ہم سر کش ات
 شے مرید ا
 واہگانی نکشیں بند ءُ بوگانی سرا
 ہپتاد ءُ ہپت داگ چو ٹیٹُکاں سنبہینت انت
 او ہانی ءَ سرزمین ءِ
 بانورچیدگیں پوشاک پہ سترے پوشت انت
 وھدے مست توکلی ءِ سر مستیں عشقا
 کوہ ءُ درچک ءُ دارانی گم
 سموءِ ارواہ ءِ تہا چو دُتکے ءَ ایرناست انت
 گڑا گور دیماں سنگ ءُ سیاہیں تلار اں ہم
 واب ءُ نیم وابیں آسکانی رنگا
 ساہ کشگ بنا کُت
منی ماتیں سرزمین
 تئی ھاک ءِ زندگیں باتنا
 منی پیرینانی شہیدیں دیدانک
 انگتا ھما رنگا گُہرت انت
 زندمان ءِ سبزیں درچک ءِ ردوم ءِ دروشم ءَ
 ھر نوک رودیں سول ءَ
 زندگ مانگ ءِ گہگیری شان ءِ درس ءَ
 چوکلاخانءِ پکیری باتن ءَ
 وانین ایت نوبتانی
 لُڈوکیں مکتبی ئیں سراں
 زندان ءِ تہاریں کوٹی ءَ
 منی درتکگیں زندگیں لاشءَ بدواہ
 کُشت ءُ ھمے ھاک ءِ تہا کل کُت کنت بس
 بلے منی جمبر سپتیں مہر ءِ آجوئیں تب ءَ
 کئے کُشت کنت، کئے داشت کنت ؟
 وھدے رگامانی اولی گوارشت
 درد ورنت ماتیں سر زمین ءِ دلبند ءَ
 گڑا منی دیدانک ھم منی پیرینانی وڑ ا
 ھاک ءِ وش بوہ ءَ ھوار شنگیت ھر گورءَ
 پدا ھاک ءِ ھمے ثمروہیں جوھر ءِ تہا بالاچ
 انجیر ءِ سر لکیں سول بنت
 او رُدنت گیدی ءِ سنگریں دل ءَ