” منی کارست سگّگ نہ بیت..! ”
من داں سر ھوش کتگ آ گنوکی ءَ دیستگ. من نزان آں کہ آئی ءِ کھول ءُ وارس کہ اَنت ءُ نئے کہ اے زان آں، آئی ءِ سرجمیں ءُ راستیں نام، ھدا داد اِنت، یا ھدا بکش، من بس اِنچو زان آں کہ آئی ءِ نام ھُدی گنوک اِنت…..
اے چار راہ آئی ءِ لوگ اِنت، آئی ءِ زندگی اِنت…. آ وتی کَش ءُ گوْر ئے ھچ جیڑا ءُ جاوراں کار ندار ایت، اے چار راہ ءِ نِندوکانی تہ ءَ شعبان ھوٹل والا، مُلّا ملک پکّوڑا والا ءُ داؤد درمان والا آئی ءِ ھیال داروکانی نام ءَ زانگ ءُ پجارگ بنت..مردم ءُ موٹلانی رُستگیں شور ءُ آوازانی تہ ءَ بس جنین آئی ءِ کِرّا تُرس اَنت…دگہ گونڈل ءُ مردین آئی ءَ مدام سوکیگ کنگ ءِ تہ ءَ اَنت..
اے وھدی آ چاہ ءُ چِل ءُ لیگاریں نگن ءَ ورگ ءَ اِنت، کُچک آئی ءِ دست ءِ نگن ءَ بوہ چِنگ ءَ اِنت، آ گِندگ ءَ اِنت ھم بلے ھچ گوْشگ ءَ نہ
اِنت. نی اے زانگ نہ بیت کہ آ وتا دلوت یے سرپد بیت یا کُچک ءَ انسان یے، بلے اِنچو زانگ بیت کہ آ دراھیں موسماں یک جاہ ءُ ھمراہ اَنت.. کُچک وروکے نہ اِنت بس وکّیت، آ ھم ایوک ءَ بشیرک ئے سرا، بشیرک اے چار راہ ءِ روپوک ءُ چاروک اِنت….
اَنّی منی کَش ءَ یک ورناہ یے گوْزگ ءَ اِنت کہ آئی ءَ گپڑے کتاب دست ءَ اِنت ءُ چم یے وانگ جاہ ءَ آؤکیں جنکاں سک اَنت..من جُست کت کہ ترا زان آں اے کتاب جنکاں دئیگی اَنت..؟ آئی ءَ داشت، گوں بچکنداں گوشت، ” ھو “….
من ھم بچکند اِت ءُ گوْشت، گڑا چارگ ءَ کار شر نہ بنت، دیم ءَ بہ جُنز….
ھمے نیام ءَ آئی ءِ موبائل ءِ ساز ءَ توار کت ءُ اَنّی آ گوں ھمائی ءَ دلگوش اِنت، من ھُدی ءَ چارگ ءَ یاں، کہ اے وھدی سئے گوْنڈل آئی ءَ چِڑینگ ءَ اِنت ءُ آ نیمگ ءَ داؤد ھمے گوْنڈلاں بَد ءُ رَد کنگ ءَ اِنت..
” گُڑا ناکو تو گپ ءَ ات ئے کہ دیم ءَ بہ جُنز، تو زاناں نہ زان ئے کہ ھمے دیم ءَ جُنزگ ءَ تئی اے چاگِرد رَزا نہ دنت…..؟ ”
منی چاگِرد وَ چارگ ءِ ھم رزا نہ دنت، گڑا ھود ءَ چیا جُنز اِتگ ئے…؟
” بہ چار، پہ چارگ ءَ مُلّا نہ چِنت کَسے پولِنگ…. ”
مانا ھما بیت دوئینانی کَدّ ءُ بِستار بدل نہ بنت…
” ناکو تو منا اے بہ گوْش کہ تو اسکول ءَ ونتگ….؟ ”
ھو…
” چنچو کِلاس..؟ ”
چار…
” من گِند آں نا…”
چی ءَ زاناں، چی بیتگ…؟
” ھچ نہ بیتگ، تو سیر کُتگ..؟”
ھو…
” تئی چنچو چُک اَنت…؟ ”
ھَپت….
” چِنچو جنک چنچو بچک…؟ ”
ھَپت ایں جنک اَنت…
” ترا گَپّے بہ گوْش آں، تو دل ءَ نیار ئے…..؟ ”
اِنّاں….
” اگاں تئی جنکّانی تہ ءَ یکّے ءَ من اے کتابانی تہ ءَ یک کتاب یے بِدی آں، تو زار گر ئے یا نا.؟ ”
نا……
” اَڑئے بِل ناکو…. ”
باور نہ کنت…..؟
” اِنّاں…. ”
من گوں سنجیدگیں رنگے ءَ گوْشت، گُڑا اِشکُن، مالو تو ھما چاریں جنکّاں چارگ ءَ ات ئے، آ منی جنک اِت اَنت، ءُ من اِنچو ھم زان آں کہ اے جنکّانی تہ ءَ ترا کجام جنک دوست بیتگ …
آ وتی جاہ ءَ ھُشک تر اِت، آئی ءِ دپ ءَ وت سرا وت اے در اَتک کہ،
” سر منا بہ بکش…. ”
منا آ رنجینگ ءَ دل نہ بوت، پمیشکا گوں بچکنداں ایوک ءَ چوش گوْشت کہ، شر اِنت اے بری تو دگہ شئیرے نہ ونت..آئی ءَ ھم گوں بچکندگاں، بلے چالاکیں بس اِنچو گوْشت کہ
” تو منی واجہ ئے، اے تئی وتی لائکی بیتگ..”
آئی ءِ اے گپّانی اِشکنگ ءَ چہ پد منا ھمے سما بوت کہ آ منی وش تبی ءِ چاڑانی سہرا ریٹہ کتگ، منا آئی ءِ اے رنگ دوست نہ بوت ءُ من لوٹ ات کہ بہ گوْشانے تو ھما وڑ سادگ ءُ سلامت بہ بئے، ءُ گپ گپ ءَ پہ ٹھلے چوش بہ گوْش کہ “من گِند آں نا” من تئی “اڑئے” گوْشگ ءَ ھم دل ءَ نیار آں، بلئے آئی ءَ منا چہ پیسر تر اے گوْشت کہ،
” سر، ترا چہ من کسانیں دمانے ءَ سک باز در بُرت، ھیر منا وَ انگت باور نہ بئیگ ءَ اِنت کہ آ تئی چُک اِت اَنت، بلئے اگاں اَنچُش اِنت کہ تو گوْشتگ، گُڑا تو منی دیم ءَ کَپتگیں ھما اولی پِت بئے کہ من آئی ءِ دل ءَ چہ اِحترام ءَ کن آں….منا وتی پِت دوست نہ بیت، من پِت ءِ احترام، دل ءَ چہ کدی نہ کُتگ، منی پِت منی مات ءَ انسان یے سرپد نہ بیت، منی سئیں گُھاراں وانگ ءَ وتی جاہ ءَ، ھمساھگانی لوگ ءَ ھم روگ ءَ نئیلیت.. …”
منا آ بزَّگ بئیگ ءَ اِنت ءُ من جیڑگایاں کہ آئی ءَ چوش چون بہ گوْش آں کہ، تو انگت نازُرک ئے، تئی بائد واب ھم نازُرک بہ بنت، پرچا کہ نازرکیں وابانی، مانا ھم نازُرک بنت، سگگ بنت، چو تئی پئیم ءَ…اے بے کِماری، بے مَئیمی، گوں تو سگّگ نہ بنت، پُرْش ئے، ٹُکّر بئے، تھنا بئے……..
” سر گڑا من رواں کہ نی منی سُبارگ سرد بنت، بہ گِندئے ترا پدا ڈیک دات….. ”
مردم چیا اِنچو درد سگّ اَنت..؟
اے جُست، آئی ءِ روگ ءَ چہ پد من وتا کُت. من درْوگ بَست کہ منا ھپت جنک ھست. آئی ءِ اے جُست ءَ کہ چِنچو جنک چنچو بچک منا زور پرمات کہ بہ گوْش آں، ھپتیں جنک اَنت، بلئے من نہ زانت کہ اے دروگ اِنچو پَند بُرّ ایت ءُ من آئی ءَ اِنچو دیر بران ءُ یک انچیں زندان یے ءَ ایوک ءَ یلہ دیاں، کہ ھود ءَ آئی ءَ وتی پِت دوست نہ بیت، ھود ءَ آئی ءِ مات ئے، ھستی ءَ را ژانبلینگ بئیگ ءَ اِنت، ھود ءَ آئی ءِ سئیں گُھار دنیا ئے درْاھیں زیبائیاں، لِزّتاں ءُ وشّیاں چہ زِبھر کنگ بئیگ ءَ اَنت… آ منا پمیشکا دوستدار ایت کہ من یک شرّیں پِت یے آں، اگاں آ سئی بہ بیت کہ من درْوگ بستگ گڑا آ چتور بیت، اگاں زار بہ کنت شَرّ اِنت، بلے منی ھیال ءَ آ زار نہ گیپت، گَمیگ بیت، مونجا بیت، چہ مردماں اوستے سدیت…..ھَو انچُش بیت…..
” بوھیر من ترا ھمائیں گِندگایاں تئی چم ھُدی ءَ سَک اَنت ءُ تو وانگ ئے، چی جیڑگ ءَ ئے..؟ ”
من درْپش کُت، اے منی دیم ءَ نشتگیں مونچی ظریف اَت، من آئی ءِ جُست ئے پسّو ئے دیگ وتی جاہ ءَ، آئی ءِ نیمگ ءَ نہ چار اِت ھم… اَنچو سما بیت، گشئے من نی نِزور تَرّ اِتگ آں، دلمانگ اِت آں لوگ ءَ بہ رواں، چم ھُدی ءَ کپت اَنت کہ دنیا ءُ جھان ءَ چہ بے سما، وتی میدّاں چہ سر بھریں گوش ءَ کچینگ ءَ اَت، منا کہ چمّ یے کپت اَنت، گَپے کُت ے، بلے ایوک ءَ لُنٹ یے سُر اِت اَنت، آوازے در نیتک…کُچک….؟
بشیرک ءَ بیگاہ ءَ نام گِپت کہ مرچی نیم روچ ءَ یک ورناہ یے ءَ گون کپتگ ءُ شُتگ……