آزمانک۔ لاچاریں ھونیگ۔ 
آزمانکار: عارف صمد
بیبگر سکّ پریشان ات-آ برے بازار ءِ اے سر ءَ برے آ سر ءَ رؤگ ءُ آھگا ات-آئی ءَ ھچ کا دست کپگا نہ ات-آئی ءِ گْور ءَ یک کلدارے ھم نیست ات-آئی ءِ سر پِر بیگ ءَ نہ ات کہ چے بکنت؟ آئی ءَ لوگ ءَ ھم شت نہ کت پرچاکہ آئی ءَ زانت کہ اگں لوگ ءَ برؤت گڑا آئی ءِ پریشانی گیش بنت- لوگ ءَ آئی ءِ مات سکّ بیمار ات ءُ تھت ءِ باہوٹ ات ءُ دومی آئی ءِ کستریں گُھار ات کہ مات ءِ سرین ءَ نشتگ ات ءُ چم ئےِ چہ ارسان پُر ات انت-
بیبگر ءَ میٹرگ دوسال ءَ پیش پاس کتگ ات-اے ھما وھد ات کہ آئی ءِ پت زندگ ات-آئی ءِ پت ءِ اناگتیں مرگ ءَ ءُ مات ءِ بیماری ءَ آ لاچار کت کہ کارے بہ کنت، آ پہ کار ءِ ھاترا کجا کجا نہ شت-سرکاری نوکری ءَ بگر داں اُستا کاری ءَ آئی ءَ-وتی وس کت بلے ھچ جاگہ آئیءَ کار نہ رست-
آ بازار ءَ ویل ات کہ آئی ءَ وتی اسکول ءِ سنگت احسان دیست، آ انچو پریشان ات ءُ پگرانی تھا گار ات کہ احسان ءِ چار پنچ گوانکاں پد نی چَک ئےِ ترّینت، داں دیّت ئےِ احسان آئی ءَ گوانکا انت-آ احسان ءِ نیمگا شت-آئی ءِ آہگ ءَ گوں احسان ءَ جست کُت,, چے ھال انت بیبگر! مرچاں تو گندگ نہ بئے-ھیر انت-،، “ھیر نہ انت، من سک پریشاناں، منا چیزے زرّ ءِ باز گرز انت-منی مات بیمار انت ءُ منا ھچ کار دست کپگا نہ انت-،،
بیبگر ءَ وتی پریشانی ءِ ھال احسان ءِ دیما ایر کت-
“پہ زرّ ءَ پریشان مہ بئے-پیسر ءَ من ھم چو تئی وڑا بے کار ءُ بے روزگار بیتگاں- من ھم چو تئی وڑا یک کلدارے ءَ چمّدار بیتگاں، بلے مرچی منی گْور ءَ ھمنچو زرّ ھست کہ لوگ ءِ مردم سئے وھد ءِ نان وارت کن انت-اگں تو ھم ھمے کار ءَ کہ من کنگایاں کنگ لوٹ ئے، گڑا مرچی شپ تیار بُو،،
احسان ءَ وتی ھبر داشت ءُ بیبگر ءِ چماّنی تھا چارگ ءَ لگّ اِت-
“چے کارے ءُ منا چے کنگی انت؟ ،،
“بچار بیبگر بید بے ایمانی ءَ مرچیگیں دَور ءَ یک وھدے ءِ نان کس ءَ نہ رسیت، اگں تو لوٹ ئے تئی مات دراہ ءُ وش بہ بیت گڑا تو ھم ھمے کار ءَ بکن کہ من ئےِ کنگایاں-اے،
کارے وَ نہ انت بلے چے بکنیں بید ایشی ءَ مارا شُد کُشیت-،،
“بلے کار چے انت-،، بیبگر ءَ پہ اشتاپی درّائنیت-
“من ترا کار ءَ گُشاں، کار ایش انت کہ شپ بکن مردمانی راہ سر ءَ بند، آہانی موٹر سائیکلاں پُل ءُ بر ءُ سیٹ داد شاہ ءَ بدئے-سیٹ داد شاہ موٹر سائیکل ءِ بدل ءَ ترا زرّ دنت-نی بگُش اگں تو اے کار ءَ کنگ لوٹ ئے-گڑا شپ ءَ ساجو بئے-،،
بیبگر ءَ آئی ءِ گپ شرّ گوش داشت انت ءُ آئی ءِ چماّنی دیم ءَ آئی ءِ بیماریں مات اتک کہ باریں چتور ھمے ساہ ءَ کشّگ ءَ ات ءُ پدا گُھار ءَ آ گلائیش کتگ ات ءُ گریوان ءَ گُشگ ات-,, لالا! مات ءَ بچار چوں بزّگ انت-لالا!تو ماتءِ علاج ءَ بکن،،
کمّیں بے تواری ءَ پد آئی ءَ گُشت,, شرّ انت من ساجواں،،
احسان ءَ آ سیٹ داد شاہ ءِ گْور ءَ بُرت- سیٹ ءَ آئیارا پستولے دات ءُ گُشت
,, برو اِت بازار ءَ بچار ات ڈنّی مردم اگں شھر ءَ اتکگاں آیاں بکن ات ءُ آیانی پاس ءَ بہ بئے ات،،
آ داں روچ زرد ءَ بازار ءَ گرد اتنت-آیاں بازار ءَ موٹر سائیکل باز دیست، بلے آیاں بس یکے نشان کت ءُ آئی ءِ پاس ءَ بیت انت-آ یک ورنایے ءَ گون ات ءُ نوکیں موٹر سائیکلے ات-آ بچکّ ھم ھمے شھر ءِ نہ ات، آیاں زانت کہ بچک شپ ءَ الّم ءَ وتی میتگ ءَ رؤت-آ چہ شھر ءَ دراتک انت ءُ دیر ائی ءِ راہ اش بست-
مگرب ءَ چہ پد آیاں دیست کہ یک لیٹے چہ سڑک ءَ آہگ ءَ انت، آیاں ھمے لیٹ ءِ راہ بست ءُ آئی ءَ را اوشتگ ءَ اشارہ کت- موٹر سائیکل آیانی کِرّ ءَ اوشتات-احسان ءَ پستول کشّ اِت ءُ ورناہ ءِ دل ءِ کل ءَ داشت ءُ گُشت
,, ایرکپ چہ موٹر سائیکل ءَ ءُ کلیت ءَ منا بدئے-،،
آ بچک ایر نہ کپت ءُ گُشت ئےِ
,, کلیت ءَ پرچا ترا بدیاں زاناں موٹر سائیکل تئیگ انت-،،
“تْراپ،، شھمات ءَ توار کت-
“ترا گُشاں ایرکپ تو زاناں گپّ سرپد نہ بئے؟ ذلیل ءِ چُکّ-،،
“مستریں ذلیل ءِ چکّ تئی جند انت-
موٹر سائیکل منی وتیگ انت، کلیت ءَ ترا پرچا بدیاں-،،
“ٹاہ،، تیر ءَ توار کت-
آ چہ موٹر سائیکل ءَ لگُشت ءُ زمین ءِ سرا کپت-
آ دوئیں زیت زیت ءَ موٹر سائیکل ءَ سوار بیت انت ءُ دیم پہ وتی منزل ءَ رھادگ بیت انت کہ اود ءَ سیٹ داد شاہ گوں زرّاں آیانی وداریگ ات-سھتے ءَ پد ھما جاہ ءِ سر ءَ کپتگیں بچکّ ءِ رگاں ھم جنگ بند کت-