سرگوست: گوں من ءَ سمل ءِ اجبیں مھر
نبشتہ کار: سکی ساوڑ
سی ءُ یکمی بھر
ما مارکیٹ ءِ دومی منزل ءَ شت ایں، سمل ءَ من ءَ گوشت ” سکی ترا داد چی یے بہ دے آں”؟
من پسہ دات” چَہ مھر ءَ گیش منی ھیال ءَ دگہ داد نیست، بس تئی ھمے مھر ھست بات اَنت”.
آئی ءَ یکبرے من ءَ چار اِت ءُ پد ءَ جست کرت”سکی من زان آں کہ ترا گوں من مھر ھست بلے ھمے مھر ءِ دیم ءَ اڑ ءُ جنجال ھست گند ئے”؟
من کمو بچکند اِت ءُ پسہ دات” من ءَ گوں ھر یک انسانے ءَ مھر ھست ءُ مھر اِنت”.
آئی ءَ گوں ھیرانیں نگاھے ءَ گوشت ” سکی من تئی گپ نہ پھم اِت، بلکیں ترا گوں ھر یک جنکے ءَ مھر اِنت”.
من ءَ آئی ءِ گپانی سر ءَ کند اَھت ءُ من پسہ دات” من ءَ گوں ھر یک انسانے ءَ مھر اِنت، ایشی ءِ متلب اے نہ اِنت گوں درستیں جنکاں بھتاور،دوستار(گرلفرینڈ) دگہ چیزے ءُ انسان دگہ”.
آئی ءَ کمو بچکند اِت ءُ پد ءَ گوشت ” گڑا من ترا جست نہ کن آن ءُ وتی نیمگ ءَ چَہ دادے دے آں”.
من جست کرت” ھما آلادین پارک والا داد ءِ وڑیں دادے مہ بیت”.
سمل ءِ بھشتیں چھرگ ءِ سر ءَ درپشوکیں بچکندے تالان بوت ءُ پسہ دات” نا آ وڑیں دادے نہ اِنت، آ وڑیں دادے من ترا دگہ روچے دے آں”.
“ھاھاھاھاھاھاھا اللہ رھم” من.
سمل یک دکانے ءِ تہ ءَ شت ءُ من ءَ گوشت” سکی ترا کجام گڑی ءُ مندریگ دوست بیت پہ وت گچین کن”.
من گوشت”بس تئی مھر ھست بات اَنت”
آئی ءَ پمن یک گڑی یے ءُ مندریگے زرت ءُ گوشت”ترا مردم جست مہ کنت ءُ داد بہ دنت، بلے من ءَ پہ تو ھمے دوست اَنت”.
آئی ءَ زَر دات اَنت ءُ ما چَہ دکان ءَ در آھت ایں، من گوشت” سمل گپ ایش اِنت من ءَ چَہ زَر ءُ مال ءَ گیش تو دوست بہ ئے، اے داد مروچی ھست اَنت باندا پرش اَنت ءُ بیگواہ بنت بلے مھر مدام زندگ بیت”.
پہ دگہ منزلے ءِ روگ ءَ سمل لپٹ( لفٹ) ءَ سوار بوت ءُ گوشت ” سکی مھر مردم ءَ را سک لاچار کنت گند ئے”.
آئی ءَ چوش گوشت ءُ پشت ءَ چَک ئِے دات داں من لپٹ ءِ بُن ءَ اوشتاتگ اِت آں گڑا آئی ءَ من ءَ توار جت” تو پرچا لپٹ ءَ سوار نہ بوت ئے ءُ بن ءَ اوشتاتگ ئے”.
آئی ءَ واتر دومی لپٹ ءَ چَہ ایر کپان اَت من کندگ ءَ اِت آں، آ منی کرّ ءَ آھت، من پسہ دات” گپ ایش اِنت، من ءَ لپٹ ءِ سواری ترس اِیت پمیشکا سوار نہ بوت آں”.
آئی ءَ منی سر ءَ کند اِت ءُ گوشت” واکی تو نوں جنگلی یے، لپٹ زاناں بلاھے ترا وارت”؟
من پسہ دات” اے گپ ھست کہ من جنگلی یے آں پرچاکہ اود ءَ لپٹ نیست بلکیں کوہ، گَز ءُ دگہ درچک ھست، تو بیا باریں مئے الاکہ ءَ کوھانی سر ءَ لِک کپ گڑا ترا مالوم بیت”.
سمل ” اینچو گپ مہ کن دست ءَ بہ دے، ترا من وت لپٹ ءَ سوار کن آں”.
آئی ءَ منی دست گپت سوج دات ” یکبرے اولی پاد ءَ چوش ایر کن ءُ پد ءَ دومی پاد ءَ چوش”.
من آئی ءِ دست یکبرے مُھرہ مھر/ زور ءَ گوں کَج اِت ءُ گوں ترسے ءَ پاد لپٹ ءِ سر ءَ ایر کرت بلے یکبرے دگہ وڑ بوت آں بلے لپٹ ءِ سواری ءُ سمل ءِ دست ءِ گرگ سک وش اَت، ما سیمی منزل ءَ راست بوت ایں سمل ءَ گوشت” ھمنچکیں کارے تو دلترک ئے.
ما گپ کنان ءُ سرجمیں مارکیٹ تر ءُ گرد کنان داں ما گُڈی ءَ منزل ءَ سر بوت ایں، داں گڈی منزل ءَ دکان سک باز کم اَت بلے جنک ءُ بچک باز اَت کہ یکے دومی ءَ گوں نندوک اَت، دیوان اَت، یکے دومی ءِ سر یکجاہ اِت اَنت، سمل ءَ گوشت ” سکی بیا اد ءَ کمو نند ایں ساسار کن ایں”.
من یکبرے ھیران بوت آں کہ اے وَ ساسار ءِ جاھے نہ اِنت پرچاکہ یکے دومی ءَ را وتی دوستار گون اَنت گوں دلجمی ءَ وڑ پہ وڑیں ………کسہ کنگ ءَ اَنت، من گوشت” سمو ترا گپے بہ گوش آں اے جاہ من ءَ پہ ساسار ءَ دوست نہ بیت”.
من رھادگ بوت آں گڑا سمل ءَ منی دست گپت ءُ گوشت” سکی پلیز مہ رو بس کمو بہ نند کہ من سک دگہ وڑ آں”.
من آئی ءِ چمانی تہ ءَ چار اِت داں آ سک دگہ وڑ اَت، چمانی ارس ئِے یل بوت اَت، من گوشت” بیا دگہ جاھے نند ایں بلے اد ءَ نا، پرچاکہ اے جاہ پہ ازتی ئیں مردمانی واستا نہ اِنت”.
انگت آئی ءَ منی دست یل نہ کرت ءُ گوشت” سکی اللہ ءِ نام بس دو منٹ بہ نند پلیز”.
من ھیران ء ھدا اِت آں کہ چے بہ کن آں، من توار نہ کرت ، آئی ءَ منی دست گپت ءُ یکجاھے ءَ آھت ءُ نشت، بہ نند سکی.
من چَہ آئی ءَ کمو جدراہ نشت آں، آئی ءَ گوشت” سکی اد ءَ بچار جنک ءُ بچک نشتگ ءُ چینچو مھر کنگ ءَ اَنت، ایشانی زندگی سک وش اِنت باید اِنت ما ھم ھمے وڑ ءَ مھروان بہ بہ ایں”.
من گوشت” اے گپ ھست بلے منی ءُ تئی منزل یک نہ اَنت، دومی گپ اے مھرے نہ اِنت کہ اے کنگ ءَ اَنت، زاناں مھر ھمے وڑ کن اَنت کہ اے کنگ ءَ اَنت، من گوش آں اے مھرے نہ اِنت بلکیں کھبگی ءُ رُزواھی یے”.
من کہ چوش گوشت آ ھیران بوت، کمو منی نیمگ ءَ کنز اِت ءُ گوشت ” سکی شھری جنک ءُ بچکانی مھر ھمے وڑ بنت”.
آ گپ ءَ اَت ، من گوشت” تئی ھیال ءَ مھر کھبگی ءُ رزواھی ءِ نام اِنت یا مھر ھمیش اِنت کہ شھری کنگ ءَ اَنت؟ اے مھرے نہ اِنت کہ اے کنگ ءَ اَنت، من ایش ءَ را مھر گوشت نہ کن آں”.
آئی ءَ وتی دست منی کوپگ ءِ سر ءَ ایر کرت ءُ گوشت” آ دگہ دَورے بوتگ بلے نوکیں دَور ءِ مردم پیسری رنگ ءَ نہ اَنت ءُ بوت ھم نہ کن اَنت ، تو کدی اے مہ جیڑ کہ اے دَور ءِ مردم پیسری ڈول ءَ بنت”.
من آئی ءِ دست چَہ وتی کوپگاں دور کرت ءُ گوشت” پمیشکا مروچی مھر رُزواہ اِنت ءُ ھمروچ یارانی بدل کنُکائی اِنت”.
سمل” سکی تو وَ سک جزباتی ئے”.
من ” جزباتی نہ آں سمو، بیا جھل رو ایں کہ سک تُنّیگ آں”.
سمو” سکی اگاں مردم تنّیگ بہ بیت ءُ آئی ءَ را آپ مہ رس اِیت گڑا چون بیت ءُ چے بہ کنت”.
من آئی ءِ دست کپت ءُ گوشت” بیا جھل ءَ رو ایں، اے پسہ ءَ ترا دگہ روچے دے آں”.
ما شت ءُ آپ ءُ کولڈرنک وارت، من جست کرت” تو اینچو چَہ گِس ءَ ڈن ئے گڑا تئی پِس ترا ھبر نہ دنت”؟
سمو” نا منی پِس من ءَ ھبر نہ دنت، پرچاکہ مارا مے فیملی ءَ پابند نہ کرتگ، ما وانگ ءَ رو ایں پد ءَ وتی مرزی ءَ ایں، ھاں پِس ءَ مارا ھمے گوشتگ” وتی مزن شھدربرجاہ ءَ بہ رو اِت، آسر( رِزلٹ) ھراب مہ بیت”. اللہ ءِ مھربانی اِنت انگت من ءُ آسپ شریں لمبراں سوبمند بوتگ ایں”.
من ” گڑا باز جوان اِنت کہ شما پابند نہ اِت، منی ھیال ءَ نوں وھد شتگ، مارا روگ لوٹ اِیت”.
سمل” شر”.
ما چَہ مارکیٹ ءَ در آھت ایں، سمل ءَ گاڑی ءَ سوار کرتءُ راہ دات.
روان اِنت