چندے لاکوٹ
شوانگ کوکّار اِنت
ھَیّا گُرک ءَ رَہ بستگ
میشاں دپ گوار اِنت
بَگّ ءَ گُوش بکن
سیاہیں شَپ ‘ آنکاڑو اِنت
واجہ ! ہوش بکن
ھَؤر ءُ منی کُلّ اِنت
وَلّاں کیٹّگ آؤرتگ
جَور پدا پُلّ اِنت
پمّا یکّیں گپ
ہَؤر بہ گُواریت یا اِنّاں
نان ہَما مئے کپ
ہیبوئی بَگّ ءَ
دیناں دئے پہ شرطے ءِ
جاڈوئی بَچّ ءَ
گیش بیاں نہ کم
آہوگی تردّنت زِرد ءَ
تئی آکوتی غم
بارت منی پُلک ءَ
جیذاں کِرمے لشکر کنت
ڈُنگے جنت ملکءَ
ہُرجین ءُ گالی
مَہری گوں پُلّاں تئیگ اِنت
مئے دست اَنت حالی
سَبزیت رو دیمے
درد ءَ پہ درمان بہ سَا
گُژن ءَ گندیمے
دَور کُت ئِِے چِیلّ ءَ
زند کُمیت ءَ سَر سِستگ
چِست کن مندیلّ ءَ
سِنگے نہ ریکے
تھنا میشاں پَش کپتگ
یک پیریں ڈیکے
جُٹّاں بار کتگ
ہِرّانی ترانپولیّاں
راجے گار کتگ
ڈکّھے یا سُکّھے
نشتگ پیشّاں میڑین اِیت
یک گونڈیں چُکّے
تو بے حال کُتگ
کہیراں کُوکُو دَم بُرتگ
کُونجاں بال کُتگ
بیمّاریں ہَڈّ ءَ
آپینکی کنت دہکانے
ننگارے بَڈّ ءَ
کَنڈاں بِیٹ گِرنت
پالام اَنت حر گوں سُرمباں
بُز آلیٹ گِرنت
بُوجی گوں ڈوراں
دریا اَتکگ سانجار ءَ
ریچ اِت ماہوراں
براسے نیست منا
گَلّہ دستاں رُون نہ بیت
داسے نیست منا
کلکشت ءُکُچّل
جَؤر بلوچ ءَ کُشت نہ کنت
تئی چمّانی کَل
سوچ کلمپوگاں
شیز ءُ آہُنڈاں پُول ئے
داگ دئے بُوگاں
ہیبو بَگّان اِنت
بیبگر شعرے الہانیت
جاڈو حیران اِنت
اَرساں کمتر گوں
بَرت کنئے مئے لُنٹانی
بِچکنداں بَر گوں
————————————گال ہمیش اَنت بس
بَزکارانی مال ءُ مَت
چندے میش اَنت بس
میرساگر