سیزدھمی بھر …………رفیق چاکر
( من ھم لانچءَدبئیءَ رواں )
بستگیں زمزیلاں منءَ سک نگیگ کُرتگ اَت.تیوگیں بسءِ تہا زمزیلانی ژِلِک ژِلکءِ توار اَت.من وتی چادرءِ لمب زُرتگءُ زمزیلانی تہاراہ داتگ اَتءُ وتی دستانی شمءَ پتاتگ اَتءُ چادرءِ دومی لمب لیاقتءَ داتگ اَت.بسءِ تہا پٹھانی،سرائیکی،فارسی،پنجابی گالوارءَ چہ ابید عربی ھم است اَت کہ مئے ھمراہیءَ سوار بوتگیں سُپاھیگاں ھم برے برے ھلوتءُ سُک سُک کُرتگ اَت.بسءِ دیمی نیمگءَ گوں کسانیں توارےءَ سازءُ زیملءِ توار ھم پیداک اَت بلے ما ھچ سرپد نہ بوتگ اِتاں کہ سوتءِ تہا گُشندہ چے گُشگءَ اِنت بلے زیمرءِ زبانءَ من سرپد بوتگ اِتاں.من دلءَ گُشتگ اَت کہ باید بلوچی یا اردو سوتءِنوارے دپءَ دیگ بوتین.من سرپد بوتگ اِتاں کہ ایشانءَگوں وتی زبانءُ دودءُ ربیدگاں گوں مِہر است.زبانءَ گوں مِہر ایش اَت کہ وتی جندے عربی زبانءَ آیاں سوت گوش داشتگ اَت.دودءُ ربیدگ چو اے وڈ گِندگ بوتگ اَت کہ ھمک پیرءُ کماش ورنا چُکءُ زالبول وتی پوشاکانی تہا اَت.
بس جُنزان اَت دیم پہ وتی منزلءَ.من گیشتر چہ دریگءَ ڈنءِ نِدارگ چار اِتگ اَت.پراہءُ شاھگانیں دگانی سرا تچوکیں گاڈیءُ سائیکل سک ڈولدارءُ براہ دار اِتاں.دُکانءُ مارکیٹانی تہا گردءُ چَر اَت بہاءُ بُرید اَت.ھمک مردم گوں وتی کارءُ کِسبءَ دستءُ گُلائیش اَت.دگانی سرا رشءُ کَش باز اَت ھمے واستہ مئے بس میزان میزانءَ جُنزان اَت.کمے کہ اوشتءِ آماچ بوتگ اَت من شریءَ ڈنی نیمگءَ نِدارگ چار اِتگ اَت.ھوٹلانی دیمءَ ورگءُ چرگ اَت.ما کمے پیسر ورگ وارتگ اَت بلے گوں مردمانی گِندگءَ من گُژنگ بوتگ اِتاں.دپءَ ھم آپ داتگ اَت پہ شریں وراکانی گِندگءُ نیوگانی وشیں بوءَ.من گیشتر ھما وھداں لاچار بوتاں کہ بسءَ یک جاگہے داشتءُ سُپاھیگاں سردیں شربت گِپتگءُ تِنگ اِتگ اَت.دپءَ آپ داتگ اَتءُ دل مان بوتگ اَت بلے مارا یکےءَ دپی جُستے ھم نہ کُرتگ اَت.ما اُشکتگ اَت کہ عرب سکیں سخیءُ نرم دل بنت بلے من اے عرب کہ دیستگ اِتاں ایشانی تہا انسان دوستیءُ سخاوتءِ ھچ وڈیں درد نیست اَت.
ما کہ وتی گوستگیں جنجال گیر آورتگ اِتاںءُ مرچی چہ زِندانءَ آجو بوتگ اِتاں مارا باز وشی رستگ اَت.من انگت باور کنگءَ نہ اِتاں کہ من اینکسیں پَندے بُرّاںءُ لوگءَ سر باں.
بسءِ تہا پٹھانءُ سرائیکی کیزیانی گَلگجاک اَت.لیاقت برے گوں من گپ جتگ اَتءُ برے منی کوپگانی سرا واب کپتگ اَت.ما ھمک سہتءُ دمان چَک جتگ اَتءُوتی پُشتیءُ دیمی نیمگءَ وتی ھمراہ چار اِتگ اِتاں.
برے شھرءُ بازارءُ برے ویرانیں جاگہانی تہا بس روان اَتءُ ھما جاگہاں کہ ویرانیءُ کوہءُ جنگل اِتاں بسءِ تہا تہاریءَ مانشانتگ اَت گُڈا ھمے وھداں تیوگیں کیزی وپتگءُ واب کپتگ اِتاں.من ھم برے وابءُ برے نیم واب اِتاں برے گردن لونجان بوتگ اَتءُ برے یاتانی زِرءَ اوژناگ کنگءَ اِتاں.برے پرومءُ برے پنجگورءُ برے یک جاگہےءِ ترانگانی تہا من سرءُ پیٹال اِتاں. گیشتر وتی زِندءِ آوکیں وھدءِ بابتءَ جیڑگءَ اِتاں کہ من دبئیءَ سر نہ بوتاں ماتءِ سُہر بہا بوتاںءُ پِتءَ ھم پہ منی روگءَ وامءُ شام کُرتگ اَت،من وتی وانگ ھم راہءُنیم گوراں یل داتگ اَت.ھمے جیڑگانی تہا شپءِ یک شریں پاسے ھم گوستگ اَت.
ما کسءَ نہ زانتگ اَت کہ ما کُجا روانیں شپءِ اولی بھرءَ ما چہ جلالیءَ در کپتگ اِتاںءُ نوں بامءَ داتگ اَت بلے انگت مئے منزل گارءُ بیگواہ اَت.کسءَ نزانتگ اَت کہ ما کُجا روگءَ اِتاں.وھدے کہ ھمک جاگہءَ شھرءُ بازار اَتکگ اَت من مدام روڈءِ کِرا جتگیں بورڈ چار اِتگ اِتاں کہ باریں ما کُجا روگائیں بلے گوں بسءِ تُرند روگءُ چمانی نزوریءُ شپءِ تہاریءَ من بورڈ شریءِ سرا دیست نہ کُرتگ اَت.بسءِ تہا جکگءُ پونشگءَ ابیدوڈ وڈیں بوءُ باپ شِنگءُ تالان اَت.ھمک کیزیءَ وتی پُتینک بند مُہرءَ مُہر بستگءُ وتی دیمءَ داشتگ اَت.کسےءِ پُتینکاں کُہنءُدِرتگیں پُچ مان اَتءُ کسےءَ پہ وتءَ دگہ چیزے شوھاز کُرتگ اَت.منءَ گیر کیت کہ لیاقتءِ پُتینکانی تہا چہ جلالی جیلءَ دست کپتگیں چپل دوچوکیں دَرپش(بوٹءُ چپل جوڈ کنوکیں سوچِن) ھست اَت.لیاقت مدام پہ ھمے دَرپشءِ لوٹگءَ گوں ما زَھر گِپتگ اَتءُ اے روچءَ ھم ھمے دَرپش آئیءِ دِرتگیں پُچانی تہا ائیر اَت.لیاقتءَ مدام گُشتگ اَت کہ من ایشرا پروم براں گوں.
بامءَ داتگ اَتءُ مئے چپ چاگردءَ رُژنائی تالان بوتگ اَت.وھدے گواتءَ کَش اِتگ اَت گُڈا ماھیگءُ تیابءِ بو ھم مدان مدانءَ پیداک اَت.مارا ھمے سما بوتگ اَت کہ دریا ھم نوں اتکگءُ نزیک اِنت.تیوگیں کیزیانی تہا اُمیتءِ یک نوکیں رُژنائیءِ تالان بوتگ اَت.روچءِ درآیگءَ کم پشت کپتگ اَت کہ مئے بس اتکءُ یک بلاھیں میلانک جاہ بزاں جی ٹی ءِ سرااوشتات.ما ائیر کنگ بوتاںءُ ھمدا ھمک مردمءَ پہ نمازءُ دزنمازءَ واھگ درشان کُرتگ اَت.دیم پہ دیمءَ دریاءِ لمبءَ یک اسپیت رنگیں آپی جہازے اوشتاتگ اَتءُ مئے وداریگ اَت.یک پہ یکءَ مئے زمزیل پچ کنگءُ مارا دزنمازءِ گِرگءِ واستہ یل کنگ بوت.دپ پچیں آپدانءُ ڈرمبانی تہا چہ ما دزنماز گپتءُ نماز ونتءُ نوں کمے پہ گیگ بوتگ اِتاں. ھرکسی دیمءَ اُمیتءِ وشی گِندگ بوتگ اَت.
چپ چاگردءَ مردمانی مُچی اَت ھمک مردم گوں وتی یکدارءُ گاڈیاں دستءُ گُلائیش اَت.آپی جہاز جی ٹیءَ اوشتاتگ اَتءُ یکدار چہ جیٹیءَ کمے ھما کِر اوشتارینگ بوتگ اِتاںءُ تیابءِ لمبءَ گاڈیءُ دگہ اولاک اوشتاتگ اِتاں.مردمانی یک بلاہیں بھرے گوں آوکیں یکدارءُ یکدارانی تہا چہ درکُتگیں ماھیگاں گُلائیش اِتاں.ماھیگ مردماں سپتءُ دگہ دَرپانی تہا کُرتگءُ گاڈیاں مان کنان اِتاں.گاڈیءُ دگہ اولاک روگءُ آیگءَ اِتاں.ھمک مردم گوں وتی کارءَ ھنچو دسٹ گٹ اَت کہ مئے نیمگءَ کسءَ کِمار ھم نہ کُرتگ اَت.من گوں اے مردمانی گِندگءُ یکدارءُ گاڈیانی گِندگءَ گوں گنجیں گوادر منءَ یات پیداک اَنت بس ھمے یکیں چیز کمے ندارگءَ بدل کنگءَ اَت کہ اے مردماں وت ماں وتءَ عربی زبانءَ گپ جتگ اَتءُ گوادرءِ ماھیگیر بلوچیءَ گپ کناں.سَپتانی تہا چہ یکدارءَ در کُتگیں ماھیگ ماں گاڈیءُ دگہ اولاکانی سرا لڑّگءُ دیم پہ نہادیءَ برگ بوگءَ اِتاں.ھمدا تیابءَ ماھیگءِ بہاءُ بُرید بوگءَ اَت.
دلءَ ھم ھمے واھگ ودی بوتگ اَت کہ اگاں زالماں مارا ھمے تیابءَ یل داتین اَت ما ھمے تیابءَ یکدارانی سرا کارءُ روزگار کُرتگ اَت.چہ تیابءَ چہ کمے دور شہرءُ میتگ ھم گِندگ بوتگ اِتاںءُ گوں میتگءِ لوگءُ جاگہانی گِندگءَ ھنچو سما بوتگ اَت کہ اے آتراپءَ نِشتگیں مردم گیشتر ماہی گیرءُ نیزگاریں مردم اِتاں. 
اِدا نِشتگیں مردماں کَندورہ گورءَ کُرتگ اَت بلے عمانی کُلاہ یک یکءَ ابید من گیشتر نہ دیستگ اَت.مارا گیشتر موہ نہ رستگ اَت کہ شریءِ سرا نِدارہ بہ کناں.
دیر نہ گوستگ اَت کہ سُپاھیگاں مارا پدا پہ مہمیزاں بستءُ لانچءَ دودَست دیان کُرتءُ سوار کُرتگ اَت.پٹھانانی تیلانک دیگءُ سر پہ چَک بوگءَ من ھم ھمے گِرءُ چِیلانی تہا کپتاںءُ منی شلوارءِ پادگ گوں لانچءِ دپءَ مِکّیں سیمءَ کپتءُ سیمءَ منی شلوارءِ پادگ تاں کونڈاں دِرتءُ یک تَل کُرت.من پہ یک جنجالے پُتران بوتءُ وتءَ تاں لانچءِ تہا سر کُرت.منی ھمراہ پیسرا نِشتگءُ پہ من ودار کنگءَ اِتاں.مارا تیوگیں مردم کہ دو بسءَ سوار کنگءُ راہ دیگ بوتگ اِتاں ھمے یکیں کسانیں آپی جہازءَ مانریچگ بوتگ اِتاں.ھر یکےءَ دومی لگَتّ ماں گَردنءَ داتگ اَتءُ وتءَ جاگہ داتگ اَت.ما بلوچ فارسی یکجاہ بوتگ اِتاںءُ پٹھان پہ بے تِرپءُتواری مئے کِرا ھنچو نِشتگ اِتاں کہ آیاں چہ تُرسءَ ساہ ھم نہ کَش اِتگ اَت.آیانی تُرس ھمیش اَت کہ ایران بلوچانی ھندءُ دمگ اِنتءُ آ مارا سُہارءِ وتی بیراں ھم گِر اَنت.ما دیر نہ گوست کہ وتارا جاگہ داتءُ پہ ایمنی نِشتاں.نوں ما دلجم بوتگ اِتاں کہ ما زوت ایرانءَ سر باںءُ ایرانءَ بلوچ سک باز اِنتءُ لوگءَ سر بوگ پہ ما گران نہ بیت.
بازیں سنگتاں شورءُ سلاہ کُرتگ اَت کہ آ پدا واتر لانچءَ دبئیءَ آیگے جُہدے کناں. بازءَ ایرانءَ تاں دوسالءَ نِندگءُ کار کنگءِ واھگ داشتگ اَت بلے من اولی روچءَ گُشتگ اَت کہ من واتر رواںءُ ملکءَ کارءُ روزگارے شوھاز کناں.منءَ وتی ڈیھ وتی کوہءُ کوچگءُ مردم بے کساس یات پیداک اِتاں.
ما تاں دیرءَ نِشتءُ ودار کُرتءُ روچ ھم چِست بوتگءُ بُرز روان اَت بلے مئے لانچ روگءِ وڈا نہ اَت.اے لانچ چہ یکدارءَ چہ مستر اَتءُ ایشی سر ھم بستگ اَتءُ ساھگ اَت بلے تہا نِندگءِ واستہ کُرسی پُروشتءُ پروشءِ آماچ اِتاں.کُرسیانی سرا بستگیں پُچءُ نرمیں بوپ دِرتگءُ چاک چاک اِتاں.
لہتیں مردم دارءِ کُرسیءُ بازیں مردم بُنءَنِشتگءُ ھم دیوان اِتاں.لانچءِ دریگاں لگ اِتگیں کانچءُ آدینکاں چہ ھرکسءَ وتی عکس شریءِ سرا دیستگ اَت.پنچ ماہءَ چہ رند ما وتارا شر آدینکءُ شیشگانی تہا دیستگ اَت.مود،ریشءُ بروت ھنچو رُستگءُ مزن بوتگ اِتاں کہ کسءَ وتی جِند پجاہ نیاورتگ اَت.من یک گپے شموشتگ اَت کہ چہ گیشیں آپ بِر ریچگءُ بے تیلءُ صابونءِ کارمرز نہ کنگءُ یکیں جوڈی پُچءِ گورا کنگءَچہ بوڈءُ رِشکءَ مئے مود، ریشءُ شلوارءِ نیپَگ پُر اِتاں.ھرکسءَ پہ دیم کِچینتگءُ سر ھارینتگ اَت.ھنچو سما بوتگ کہ اے لانچءِ تہا تیوگیں مردم گَرّءِ نا دُراہیءَ گور جتگاں.من اولی رنداں وتی زِندءَ وتی مودءُ ریشءُ بروت اِنچو مزن بوگءَ دیستگ اِتاں مود کوپگانی سراءُ ریش ما زَنچِکءَتالان اِتاں.گوں آدینکءِ گِندگءَ من ھمے مار اِتگ اَت کہ ما بدل بوتگاںءُ ھمک کیزی گوں وتی چارگءَ ھُشکءُ ھیران اَت.ھمے چِستءُایرانی تہا آپی جہازءِ دروازگ بند کنگءُ سُپاھیگ سوار کنگءُ جہاز رھادگ بوت.ما یکرندے پدا دریاءِ میار بوتگءُ نرم نرمءَدیم پہ تُرسناکیں زِرءَ روان بوتگ اِتاں.
روان اِنت……………………