ازم ءُ ذات دانکہ یک مہ بنت دوئیں بے کار اَنت۔
 ترانے گوں منیر مومن ءَ
 (کراچی ءِ یاتانی رو دپتر)
 چندن ساچ
 برے برے ماہ ءُ سال ھنچو گوزنت کہ مردم ءَ ھچ سما ھم نہ بیت۔ منی ھیالاں اِے زی ات کہ من کراچی ءَ اتکاں۔ بَلے وہدے ماہ ءُ سالانی ھساب کنگ ءَ ننداں گڈا سما بیت کہ ناں ناں یار زند ءِ بازیں سالے کراچی ءِ گرم ءُ سارتیں موسمانی ساہگ ءَ گوستگ۔ اِدا من زندگی ھر رنگ ءَ دیستگ۔ ہمے کراچی بوتگ کہ من وتی دوستانی میت کوپگ داتگ انت۔ ہمے کراچی بوتگ کہ اِدا من بازیں لبزانکی مراگشاں بہر زرتگ۔ ہمے کراچی بوتگ کہ
نیادانی شہدیں لذتے ءِ مژدہ وار اِتیں
 یک وابے دیستگ ات تاں عمر ءَ خمار اِتیں
 اِدا ما عشق کُت۔ کامیاب بوتیں، ناکامی دیست۔ کامیابی ءُ ناکامی زندگی ءِ بہر اَنت۔۔۔۔۔ ناکامی ءِ تہا ھم یک لذتے ھست کہ آ لذت کامیابی ءَ گون نہ انت۔ بَلے ھنچش کہ مردم بہ زانت۔ اِدا من پاتو دیست انت پلانی سرا بال اتنت۔ اِدا کونجانی کتار دیستگ اَنت کہ سمل ءِ کل ءِ سرا پہ ارمانی گوستگ اَتنت۔ اِدا من سہب ءِ سمین دیستگ گوں مہلبیں بوہاں۔ من چے بہ گوشاں۔۔۔۔۔۔ اِدا رنگانی کسہے بندات بیت ءُ جنگانی کسہے ءَ آسر بیت کہ اودا مرگ ءُ زند ءِ نعرہ جنئگ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔
 من ءَ یات اِنت ہما روچ کہ من نشتگ اتاں۔ آئی ءَ من ءَ وتی بانوری ءِ عکس پیش داشت۔ اِے منی بانوری ءِ عکس اِنت۔ عکس ملور اَت۔ منی چماں آئی ءِ عکس کسہ کنگ ءَ اَت۔ واب ہما مردم بہ گندیت کہ آیاں معنا دات کنت۔ بَلے پدا داغستانی شاعر رسول حمزہ توف ءِ کتاب ءِ تہا ونتگیں گپ یات اتک کہ ’’کسان کسانیں چُک ہم مزن مزنیں واب گند اَنت‘‘ ہما روچ ءَ یک دردے دل ءَ ائیر کپت۔ اِے وھد ءَ من کُجا بوتگاں؟ من ترا سور ءَ چہ پیسر پرچا نہ دیست؟ پدا بے تواری اَت، من اتاں، منی تھنائی اَت، سما کناں تاں یک لچہے تاکے ءِ سرا نبشتہ بوتگ
 ’’بانور
 چنچو ارمان نگاھانی شرپ مندی ءِ ارساں بُرتنت
 وابانی کلات، زندگانی ءِ گلیں بازاراں
 نوں دوبر مِک نہ بنت ءُ او مھنا
 زرد ءِ کھوٹی آں بُروپ
 دراھیں کچراھاں برو گوات ءِ امان ءَ یل دئے
 گوستگیں روچ نیاینت ھچبر
 جند ءِ دنیا ءَ پدا واتر کن
 من وَ زاناں
 کہ تئی حاجت ءِ آدینک ءِ ھوس
 وھد ءِ گباراں گپتگ
 گوں ترا چوش نہ بیت
 کمکیں وھد گوزیت
 تو پدا مئیل کنئے
 تو پدا پئیل کنئے
 نوکیں وابانی جہانے کائے
 نوکیں چاڈانی چراغاں بال ئے
 چُنت وھد ءَ تو ابدمانی ءِ واباں گندئے؟
 من وَ زاناں
 اِے امروز ءِ ندارگ مَٹ اَنت
 تو بَلے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
 انگہ وتی نازانتی ءِ وابانی جہان ءَ بیگواہ ئے‘‘
 اپسوز کہ تو منا سست ءُ جتا کُت بَلے تئی یاتانی گرنچ من ءَگوپگان اِنت۔ ترا باریں یات بیت کہ نہ بیت بَلے منا ھما ساھت انگت یات کاینت کہ تو کسہ کُتگ اَت۔ اِے مھر تاں مرگ آسر نہ بیت‘‘ تئی جتائی ءَ پد من وت نہ زاناں کہ زند آسر اِنت یا مھر؟ بَلے یکے آسر بوت۔۔۔۔۔۔ من ترا گوشگ لوٹاں کہ منی اندر ءِ تھنائیں مردم ترا برے برے سک گیر کاریت۔ اِے چنچو گرانیں ساھتے،۔۔۔۔۔۔۔۔ ترا چہ پد۔۔۔۔۔ من وتا باز رنگ ءَ دیست۔ اِے گوادر اِنت۔ مھدی ءِ کوہ اِنت امجد ذدگ ءُ ڈاکٹر اختر انت۔ شرابانی شیشگ ھالی بُوان اَنت۔
 بِل بے وفایاں
 اچ ما جتایاں
 زند یک وابے ءُ من ہمے واب ءِ تہا واب گندان ءُ جنزاناں۔۔۔۔۔۔۔۔ اِے کسہ ہمودا آسر بیت کہ من ترا ناں بلکیں وت ءَ پراموش بہ کناں۔۔۔۔۔۔۔۔
 دومی نیمگا لبزانک انت۔ لبزانک پدا زندگی انت۔ زندگی ءَ ھرکس ءَ وتی وڑا چاریت ءُ معنایے دنت۔ برے برے منی اندر ءِ انسان ءَ منا جُست کُتگ ات کہ لبزانک چی یے؟ من پسہ نہ داتگ اَت۔ چیا کہ لبزانک ھما واب انت کہ آئی ءِ واب ءَ من مُدام گندگ لوٹاں بَلے اپسوز کہ ہمے واب ءَ من دیست نہ کناں۔ لبزانک بلکیں انسان ءِ ھبکہی ءُ ھیرانی بہ بیت۔ بَلے اِے ھم المی نہ انت۔ ھو من یک گپے کناں۔ لبزانک اگاں زندگی انت گڈا آ زند ءِ ساہگ ءَ گوزگ من ءَ نسیب نہ بوتگ۔ من لبزانک ءِ سرا برے برے گوں شرف شاد ءَ جاک ءَ اتاں، برے برے اِے آر داد ءُ منیر مومن ءَ گوں۔۔۔۔۔۔ منیر مومن ءِ گپ منی رو دپتر ءِ تاکانی ساہگ ءَ انگت پشکپتگ انت۔ لوٹاں کہ ھما رنگ ءَ نبشتہ بہ کنان اِش
’’من۔ ما جوانیں لبزانک کدی ساچ ئیں؟ ھنوں ھنچو گمان بیت کہ ما مُجے ءِ تہا گاریں؟
 منیر مومن ۔۔۔ چندن۔۔۔۔۔ جوانیں لبزانک ھمے مُج ءِ تہا اِنت بس مارا درگیجگی انت۔ بَلے چوں کنیں کہ مئے شوہاز ءِ میم کمیں نزور انت۔
 من ۔ تو مقبول انور ءِ کتاب ءِ تہا نبشتہ کتگ کہ شاعری یک آچے، ہمے آچے تہا سُچگ ءِ نام شاعری انت۔ بَلے مقبول نشتگ دست تاپگ ءَ انت۔ گڈا اِے ھساب ءَ من چار اتگ اِدا وَ باز مردم، نشتگ ءُ دست تاپگ ءَ انت؟
 منیر مومن ۔ ھو حقیقت ھمیش انت۔ بَلے مردم امیت کشّیت کہ بلکیں ہمے دست تاپوکانی تہا کسے آس ءَ دَور بہ کنت۔
 من ۔ ھو اِے ھم گپے بَلے ھِیرّان بوستی سک باز بُوگ ءَ انت۔ من تئی پیش لبزاں واناں، ایشانی سرا جیڑاں، ھنچو کہ تو بسمل ءِ بابت ءَ گوشتگ ات۔ بلکل راستی انت کہ تو پدر کتگ۔
 منیر مومن ۔ چندن، منی سونچ ہمیش انت کہ لبزانک مئے مھلوک ءِ رواداری ءُ رگبت ءَ باز تاوان داتگ۔ باید انت نوں ھرچی نبشتہ کنگ بیت گوں لبزانکی ایمانداری ءَ گوں بہ بیت۔
 من ۔ من ہمے جیڑ اِتہ کہ مردم پیسرا لبزانک ءِ سنجیدہ ءُ سنگینیں وانوکے بہ بیت۔ پہ نبشتہ کنگ ءَ زند ءِ پنچ روچ ھم باز انت۔ من ھنوں نشتگ ءُ ازم ءِ بابت ءَ جیڑگ ءَ یاں۔ من نہ زاناں مئے مردم پرچا سرپد نہ بنت۔ من بازیں مردماں واناں واللہ منی چم ارس بنت۔ ایشانی ازم ءَ عمر نیست۔
 منیر مومن ۔ ھو تکانسری ءِ گپ ہمیش انت کہ مئے نبیسوک گوں وتی ازم ءَ ھچ سنجیدہ نہ انت۔ حرابی ایش انت کہ مھلوک وتی ذات ءَ جتا ائیر کنت ءُ ازم ءَ جتا۔۔۔۔۔۔ ءُ پدا وتی ووٹ ءَ وتی ذات ءَ دنت۔ پمیشکا نہ گوں ذات ءَ انصاف کنت ءُ نا کہ گوں ازم ءَ ۔۔۔۔۔۔۔ منی نبیسوک بزگ انگت نہ زانت کہ ازم ءُ ذات دانکہ یک مہ بنت دوئیں بے کار اَنت۔
 من۔۔۔ ھو راست گوشئے من شرف شاد ءَ گوں ھمنیاد باں گڈا مُدام ھمے گوشاں کہ لبزانک زندگی انت۔ بَلے اپسوز کہ ما وتی زند ءَ گوں ھم نا انصافی کنگ ءَ ئیں۔
 منیر مومن۔۔۔ ھو چندن۔۔۔ مئے سوسائٹی ءِ المیہ ھمیش انت‘‘
(لبزانک ءِ سرا دیمترا تران بیت)
 من ءَ کراچی ءِ چاگرد ءَ باز رنگ ءَ اثرمند کُتگ۔ اِدا من دیستگ کہ انسان ءِ جون گونیاں بوتگ انت۔ اِدا من دیستگ کہ انسان زندگ ءَ ماندارگ ءُ سوچگ بوتگ انت۔ اِدا من دیستگ کہ پہ زور جنک آوار جَنگ ءُ برگ بوتگ انت۔ اِدا من دیستگ کہ عید ءِ روچ ءَ براکانی جاہ ءَ انسان ءِ گردن ءَ کارچ ائیر دیگ بوتگ۔ اِے وڑیں چاگرد ءِ سرا مردم چے نبشتہ بہ کنت؟ اگاں گپے بہ جنت گڈا کجام گپ انت کہ آئی ءَ مردم اولی سرپ ءَ ائیر بہ کنت؟ کراچی ترا لکھ شاباش انت۔ دنیا ءِ ھچ شہر تئی دَور بوت نہ کنت۔ کراچی تو من ءَ مُدام لاچار کنئے کہ نبشتہ بہ کن۔۔۔۔ بَلے اپسوز کہ من نبشتہ کارے نیاں۔۔۔۔۔۔۔۔
 نہ آپ دروشمے، نہ ھاک جلوھے
 اجب نہ انت کہ زندگی ءِ کسہ ءَ کناں
 کہ سسا ءَ کساس نیست
 برے برے برے بدھا ءِ ترانگ ءَ کپاں
 کہ درد شیرکن انت گوں لذت ءَ
 اِدا کہ عیسیٰ ءَ صلیب ءِ ساہگ ءَ برنت
 اِے بے وسی ءِ ھستی ءَ گلگ مہ دئے
 کہ بیوس انت
 پگر نہ انت بھگت کبیر گپ جنت۔
 بہ گنداں کارل ءَ گوشاں
 اِے عہد ءَ، ہم
 پوریاگراں گوں آس ءُ انگراں جننت — ‎