( من ھم لانچءِ سرا دبئیءَ رواں )
سپرنامہ.. نبشتہ کار ……. رفیق چاکر
اے ھما وھدءُ زمانگ اَت کہ مئے ھندءُ دمگاں چہ مئے گیشتر سیادءُ وارس دوستءُ سنگت دیم پہ دبئیءَ شُتگ اِتاں. بازیں سنگتاں وتی وانگ یل داتگ اَتءُ بازءَ وتی کارءُ کِسب یل داتگ اِتاں. اے وھداں من پہ مزنیں جنجالءُبزگی ئے وتی وانگ تاں دوازدہ جماعتءَ برجاہ داشتگ اَت.دوازدہمی جماعت ءِ چکاس من گوازینتگ اَت ءُ گیشتر پہ انگریزیءِ وانگءَ من چتکان ءَ وتی کسءُ آزیزانی لوگءَ وانگءَ اِتاں. چہ لوگءَ ماتءُ پتانی نیزگاریءِ سببءَ من وتی بُندر ھمدا جتگ اَت.منی ایدگہ سنگت ہاسٹل یاکہ وتی جندے لوگاں نِشتگءُ وانگءَ اِتاں بلے منءَ نا وتارا لوگ است اَت نا کہ پہ ھاسٹلءِ نندگءَ منی کِرا زر است اَت.ھمے وڈ پہ لونجانی من گُشتگ اَنت کہ کمے واناں کہ وتی نیکءُ بدءَ سر پد بہ باں. وھد دیمءَ روان بوت ءُ من ھم پہ دنتان وتی وانگ داشتگ اَت.ھمک روچ چتکان بازارءَ مئے میتگءُ مئے دمگءَ چہ مردم آتکگ اِتاں.مدام چہ پرومءَ کہ منی دوستءُ ھمبل ناکو زتکءُ ترو زتک کہ آتکگ اِتاں گُڈا مئے بُنگپ لانچءَ شُتگیں مردمانی باروا گپ بوتگ اَت. اولی رنداں من جُہد کُتگ اَت کہ وتی سنگتءُ دوزواھاں سرپدی بہ دیاں کہ دُرستاں چہ شر تِر ھمیش اِنت کہ ورنا وتی وانگءُ زانگءَ سرجم بہ کناں ءُ یک گِہتریں زندے شوھاز بہ کناں.کساس ھشتءُ نُہہ ماہ گوست بلے اے دبئیءِ لانچءُ ھمے بُنگپ ھلاس نہ بوتگ اَت. مدام کہ منی ھمسروگ پنجگورءَ منی چارگءَ کہ اتکگ اِتاں یا کہ من وت پہ گِندُکءُ گِداروکءَ پرومءَ لوگءَ شُتگ اِتاں گُڈا وڈیں وڈیں گپ بوتگ اَت کہ من ھم دلمانگ بوتاں کہ من اے روپءَ پشت کپتاں. مدام زالبولاں گپ جتگ اَت کہ عارف اے ماہءَ پہ وتی ماتءُ پِتاں پنچ ھزار کلدار راہ داتگ،امان اللہ وتی سورءِ واستہ بیست سُہر زُرتگءُ راہ داتگ، شہداد دگہ پنچ ماہءَ رند کئیت پہ وتی سورءُ سربرءِ واستہ،چار روچ پیسر رشید، مہیمءُ روف گوں دگہ پانزدہ مردمانی ٹولیءَ دبئیءَ سر بوتگءُ پہ کارءِ شوھازءَ گردگایاں.
ھمے وڈیں گیشیں گپانی اُشکنگءَ من ھم پہ دبئیءِ روگءَ دلمانگ اِتاں. برے وتی لانک بستگ اَتءُ برے پدا پشومان بوتگ اِتاں. برے دلءَ گُشت کہ وتی وانگءَ برجاہ داراں بلے گوں ھمے گَڈءُ منجاں دلءَ گُشت کہ وانگ پہ مالءُ زر بیت ءُ زر منی کِرا ھم نیست. من پہ یک دپارے نان لوگ پہ لوگاں.ماتءُ پِت جنجالانی آماچ اَنت پِت بے روزگار اِنتءُ ماتءِ چماں ھم جواب داتگ پہ گُد دوچیءُ تگرد گواپیءَ.اگاں مات نزور مہ بوتین اَت بلکن من وتی وانگ برجاہ داشت کُتیں. اگاں بزگیں پِت پہ روزگار بوتین من الم ونتگ اَت.من ماتءُ پتانی مستریں چُکاں اگاں من جاگہے دستءُ پادے مہ جناں گُڈا مئے لوگءِ جاور ھال گیشتر نگیگ بنت.منی وتی زند ھم کریاب بیت ماتءُ پِت جنجالانی آماچ بنتءُ منی کستریں براتءُ گُہار ھم چہ وانگءُ زانگءَ چہ زبہر بنت.
چہ بازیں جیڑگءَ چہ پد من وتی لانک بستگ اَت پہ دبئیءِ روگءَ.وتی نزیکیں براتءُ براھمدگاں چہ ابید من کس ھال نہ داتگ اَت. وتی کتاب نز آورتگ اِتاںءُوتی نیم سوئیں پُچ چِتگءُ نز آورتگ اِتاں.
برے گلءَ بال اِتاں ءُ برے دلءَ گریوگ پرمات کہ من درانڈیھ بوگایاں بلے من پہ وتی کہولءِ آسراتیءُ یک گِہتریں زندےءِ واستہ وتی لانک بستگ اَت.من مدام جُستءُ پد کُتگ اَت کہ سالے کُجام ماہءَ مردم گیشتر رواَنتءُ کُجام ماہءَ دریا پہ بوجیگاں جنجال پیداک کُت نہ کنت.منءَ ھمے گُشگ بوتگ اَت کہ گرماگءَ تاں اگستءَ دریا وتی مستیءَ جنتءُ سارت بیت.اگستءَ چہ پد بوجیگ ماں تیابءَ ننگر بنت ءُ مساپراں سوار کناںءُ دیم پہ وتی منزلءَ جُنزان بنت.
جونءِ ماہءَ من چہ باگیں پنجگورءَ دیم پہ وش کوشیں پرومءَ آتکگ اِتاں. دُرستاں چہ پیسر منءَ وتی ھمراہ چِنگءُ نز آرگی اِتاں.منی گیشتر سنگتءُ کسءُ آزیز چہ من پیسر دبئیءَ شُتگ اِتاں بلے لہتیں است اَت کہ آ انگت نہ شُتگ اِتاں.بلے کَس چو منی وڈا بے تاھیر نہ اَت.من روچے یکے بلینتگ اَت بلے من سوبمند نہ بوتگ اِتاں. جونءَ بگر تاں اگستءَ من پہ مزنیں جنجالے وتی میتگءَ وتی کہولءِچار مردم ساڈی کُرتگ اَت.
روچءُ شپ پہ دبئیءِ یاتانی تہا من گوازینگءَ اِتاں.مئے لوگءَ چار ڈنی مُلکانی اکس جتگ اِتاں کہ یکے چہ ھمے اکساں دبئیءِ اکس اَت. من وھدے کہ لوگءَ نِشتگ اِتاں گُڈا منی چم گوں ھمے اکسءَ اِتاںءُ دلءَ جیڑ اِت کہ کدی بیت کہ من ھم.دبئیءَ رواں. بشیر ھمزہ منی ناکوزتک،نثار موسیءَ ھم ناکوزتک رسول بخش ماتءِ ناکوزتکءُ منی زامات. لیاقت دلمراد وتی نزیکیں کسءُ آزیز ما یک دلءُ یکجان اِتاں ءُ ودار کنگا اِتاں کہ باریں کدی گرماگ ھلاس بیتءُ بوجیگ ماں زِرءَ تیلانک دیگ بنت دیم پہ دبئیءَ. تیوگیں دمگءَ مئے روگءِ ھال شنگءُ تالان بوتگ اَت باز مردماں منءَ مکن کُتگ اَت کہ مرچاں تیاب شَر شَر نہ اِنت گواتءُ توپان اِنت.دبئیءُ مشکتءِ سیمسراں پوجیگاں وتی گردءُ تَر گیش کُتگاں.تیابءَ چہ پد مشکتءُ ھمے کِرءُ گورے کوہ ڈکال ءِ آماچ اَنت نا آپ ھست نا سارتیں ساھگے پشت کپتگ کہ یکے وتی گرمءَ سارت بکنت. زالبولاں اے گپ ھم تالان کُتگ اَت کہ بازیں مردمے ھمے راہءُ رَنداں بے آپیءُ مَرگءِ آماچ بوتگاں.گوں زالبولانی اے وڈیں گپاں منی ماتءَ منءَ مکن کُتگ اَت بلے ماتءِ ٹاھینگ منی واستہ ھچ گران نہ اَت پرچا کہ منی ماتءَ منی بزگیءُ گُژنگی شر دیستگ اَتءُ آئی واھگ اَت کہ من ھم یک شریں زندے بہ گوازیناں.ھمک روچ برے یک جاگہے مئے دیوان برجاہ اَت شورءُمشورہ ھم بوگا اَت لانچءِ سرا روکیں مردمانی جُستءُ پدا بازیں سرپدی ءِ ھم مارا رَستگ اَت.
وھد گوزان اَت ما کُل سنگت وداریگ اِتاں کہ کدی موسم وشءُ سارت تِر بیتءُ بوجیگ ماں زرءَ تیلانک دیگ بنت.نا وَرگی،نا چَرگی بس من مدام دبئیءِ روگءِ بابتءَ جیڑگا اِتاں کہ باریں سوبمندی رسیت یا کُجام جنجالانی آماچ باں.یک نوکیں ءُ شریں زندےءِ گوازینگءِ اُمیتءَ من لانک بستگ اَت دیم پہ دبئیءَ.وھد دیم پہ ھلاسیءِ نیمگءَ جُنزان اَتءُ مئے روگے وھدءُ پاس آتکگءُ سر بوتگ اَت.مردمانی گُشگ ھمیش اَت کہ ایرانءِ سیمسر نوبندیانءُ مندءَ جاہ مِنندیں ھما مردم کہ مردماں تاں تیابءَ بر اَنتءُ سر کناں آ ھمک مردمءَ پنچ تاں ھشت ھزار کلدار گِر اَنت. منی واستہ مستریں جنجال زر نہ بوگ اَت. پنچءُ ھشت ھزار دور منی کِرا پنچ کلدار ھم نیست اَت کہ کِراہءُ باڈو بہ کناں.من وتی چم پہ بزگیں ماتءِ ائیر کُتگیں نالُکاں سَک داتگ اِتاں کہ آئی پہ مزنیں جنجالءُ گُد دوچیءِ بہا زُرتگ اِتاں.چار نالُکے تہا دو من پیسرا بہا کُرتگ اَتءُ وتی کالجءِ فیس داتگ اِتاںءُ چہ ھمے نالُکانی زراں من پہ وت یک جوڈہے پُچ ھم زُرتگ اَت کہ من کالجءَ وانگءَ رواں کالجءِ بچک منی نیم چلونگیں پُچانی سرا منءَ کلاگ مہ زوراں.
نالُکانی نہاد ھم سک کم اَتءُ پہ ایشانی بہا کنگءَ پنچءُ ھشت ھزار درگیجگ بوگءِ ھچ وڈءُ پیم نیست اَت.پِت ھم سرپد اَت بلے آئی کِرا یک کلدارے نیست اَت کہ منءَ بدنت بلے من اِنچو امیت دارگءَ اِتاں کہ پت الم جاگہے وامءُ شامے کنتءُ منءَ دنت.
وھد اتکءُ سر بوت موسم کمے سارت بوتگ اَتءُ مارا کلوہ سر بوتگ اَت کہ دبئیءَ روکیں بوجیگ ماں تیابءَ ننگر بوتگ اَنت. مئے تیوگیں کسءُ آزیز پہ مئے راہ دیگءَ مئے لوگءَ پیداک اِتاں. پتءَ یک ھزارءُ پنچ سدکلدارجاگہے وام زُرتگءُ منی کیسگءَ دات ماتءَ وتی گوشانی نالُک در کُت اَنتءُ یک کاگدےءِ لمبءَ بستءُ منءَ دات اَنت.یک شیرچاہ رنگیں جوڑھے پُچ من یک زَرد چکیں چادرےءِ لمبءَ بستءُ ائیر کُرتاں جُپتے ربڑءِ سیاھیں چمپل منی پادان اَتءُ اسپیتیں جوڑہے دگہ پُچ منی گورا اَت.پتءِ داتگیں زرءُ ماتءِ نالُک من وتی شلوارءِ کیسگءَ جاگہ داتگ اِتاں.جستءُ پد کنگءَ چہ رند ھمے سرپدی مارا رست کہ بلیدہ روکیں گاڈی نیست. مدام.جائینءَ روڈءِ سرا نندگءَ چہ پد دلپروشیءَ چہ ابید ھچ نہ رستگ اَت. ھپتگے ھمے رنگءَ گوست.
روان اِنت ………………