از قلم ؛ محبوب بندہ
سرگوست ؛ رستراں راہ بستگ
بیم چی انت ؟
گوشبدارے عاقلاں
من ءُ عبدالحق یک برے چہ کُلّہ در کپتیں وتی قبلہ ایں شَر کُت ءُ عصرءِنمازیں ونتءُدیم پہ آشارءٙ رھادگ گپتیں
بے نفساں مروچی ٹوئیں راہاں سک نزیک کُرتگ انت ماں یک ماشین ءِ سوار بوتیں ءُشریں سہ ساھت ماں راہءَ بُوتیں ءُ ھئو یک دگءٙ عادتءِ من چہ وتی کُودکیءٙ بِنا زرتگ کہ ہمینچو کہ من ماشینءٙ سر کپتو دگبارا من واب کپاں داں منزل کیت کدی چُش ھم بیت کہ منزل پُشتءٙ پٙشت کپ ایتءُ من دیما درکپاں ہمے وڑا راہاں گوَزان ات انت روان ات انت داں یک وھدے کہ ما چماں پچ کنیں آشار ءِ مزنے ڈنءِ سر آتک رسیت ءُ رانندہءٙ وتی ماشین اناگءٙ یک کُنڈیءٙ داشت
ماشین ءِ رانندہ سک تُرسُوکیں مردم ئے اٙت مارا آشار ئے ہمے مزنے کوچگءَ تھنا ویلی کُرت ءُ دراھینتی کہ چنیدا من دیم ءَ ہچ قیمت ئے نَٹِکّء َ اگءَکسے تِن موسٰی بُوارت ءُ شاھیمءِ بزور ایت منا پہ سُھرءُنگرھاں تور بکنت بلے من چنیدا گیشتر شمارا بُرت نکناں منا پٙہِل کنے براتاں
ما جُست گپت کہ تو گوں ماشینءِ اللہ رحم کنوک انت مارا اے جنگلءٙ دور مدے ما گِندیں کہ رانندہءٙ ہیچ وڑا سر ندانت ءُٙ ہیچ وڑا منّوکی نئنت
منی ہمبراہءٙ یک زھرءُکُٹِینگیں گپ ایت جت کہ زانءٙ بلاھاں ہمے آشارءِ مزنیں ڈنّءٙ بستگ انت ءُ ترا برانتءُ دودِر کن انت کہ تو مارا ماں ویرانیں جاہ ایت دور دئیت ءُ پُشتءٙ مان دئیت ءُ روے ترا گوشے ہیچ ایمان نیست آ لُٹّیں خدا کجا انت ہمیدا واجہ گپءِ تالان کنت کہ اے جنگلءَ منی یک برات ۓ وارتگ ءُ من پہ ہمے ھاترا اے جنگلءٙ نرواں
ُ پدا اننو شپ تہار انتء ُ آشارے ہمے مزنے کُچِّگ کہ شما سرگپتگءِ اشی رسترانیءُ اِلکٙتانی جاہ انت شپءٙ نبائد کہ کسے اے جنگلءٙ ایوکءٙ ببیت
من ءُ عبدالحقءٙ گوشے سیہءٙ وارت چنیں ھبراں پد مئی گوشے پِیسکگ ھم در نئیت من گوں عبدالحقءٙ کمے شٙورء ُمسئلہ کُت کہ نُوں چے گوں مئی دستءٙ بیت کنت
تو گوشداشت پِراہ پھناتیں کُوچّگءٙ بٙلاھاں ویل انت
انگت رانندہ گوں وتی ماشینءٙ اوشتاتگ ما چم سک کُرت انت گوشے تہاریں قبر انت اے ڈنّ ۔۔۔
چہ جنگلءِ بیمءُزرابءٙ ما یک بیرےپدا رانندہ پہ مِنّتءُزاری پہ گَلا پَلا زُرتیں بلے رانندہءَ ہچ سر ندات ما ہر چُنت کُت بلے مئی فریات گوشے ماں رودءنیل رچیت ماجت راست ءُ رانندہ جنت چپ بلے سَر کَن پِرکَن اُف کَنءُہچ…
من گوں عبدالحقءٙ گوُشت کہ بیا عبدالحق اِیلّت کن رانندہ سر ند انت ءُ وھدءَ ھراب نکنیں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ ما دو نپریں اگءَ مَلّی مَلّانءُ لُڈّی لُڈان برویں یک وھدے رویں پہ وتی منزلءٙ سر بے
بلوچستان ءِ جنگلءِ مردم وتی لانکءَ کارچ ءُ زام ایروکن انت.
آشارئے ڈنّ ئے سر ھلاس بیت نوھکان ئے کوُچٌَگ کیت
ھئے وائے—– واۓ——- چِنکس مزن ئے کوُچٌگ انت
مثلء کربلائی مردمان ما روان انت روان انت بلے گوشے تنیگءٙ ہما جاہ انت ءُ ہیچ راہاں گوشے کوتاہ نبنت
جنگلءٙ کہ ہیچ توار نبیت گواتُکءِ کشّیت ھم پہ منافقیں گوشاں صدائےِ مزن بیت مئی حالءٙ خدا سھیگ انت مارا وتی سائے توار ھم شٙر گوشداشتگ دلءٙ کُپ کُپءِ پِر بوتگ مئی گوشاں لاتے پادانی توار پہ میزان میزان چست بوان نزیک بوان ات پہ مئی دلءٙ گوشے ہُشترانی پادءِ توار ات نزیک آتک انت گندیں کہ بُورسوارانی یک قافلہءِ کایان اَت وھدے کہ مئی نزیک آتک رسیت ———- اشاں مارا داد ءُفریات کُت کہ بیائے وٙرناھاں ما شمارا یک منزل ۓ سر کنیں شُما نباہ بکن انت اے سیاہ تہاریں جنگلءٙ ایوکءٙ مروے بیائے دوستاں اشاں حرام حِرشت کُرت بلے
چہ زھرء رانندہ عبدالحقءَ گُوشت من ھا حٙرام انت کہ من ماں ہُشتراں سوار بباں ءُ پہ منزل سر بباں من درائینت عبدالحق منا مہ َکُش بریں ہمے قافلہءَ ما پہ وشی سلامتی منزلءَ سربے۔۔۔۔۔
بلے لاتے مردمانی مفت کلزیزیں حرامءُ حِرِشت بے مجگ انت پہ اشانی سُنٹءِ سر انت بلے سرکجا گوں جاھلیں مرداں میڑینگ بیت دوستاں
مولوی عبداللہ روانبدؔ پِشّنءِ واجہ گُشیت
جاھلیں مردانی دیمءَ گوھریں گالاں مہ َگوُش
ما روان ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ روان ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ روان ہمے شپ تہاریءَ کہ رُوژنائی نیست چماں گُشے کُور انت مئی ھونءِ پشار کدی بُرز روت ءُ کدی جھل کیت
ماہءَ ھم تنیگءَ چہاردہ َپِر نہ بوتگ َ کہ ڈوکءُڈل ءُ دارءُ ڈنگر بِگیش انت
کُوچٌِک پُر پُلنگءُاژدیاءُ گُرک ءُ پرُ راہدُز انت
اللہ اللہ شپاں ہمُک کوھ ایت مارا مزن ۓ بلائے جاہ کیت اللہ رحم کن کردگار گوں وتی پاکیں خداءٙ دادءُ فریات بوتگ بلے ُ ہمک ڈوکءِ مارا مارءُزُمءِ چم گِندٙگاں کیت منااژمءِ کیتءُ برمش ۓ چیر کپیت ءُروتءُ عبدالحقءِ پہ بِھ گِن بند انت نہ ھبریگ انت نہ حالیگ انت بلے وتی گامانءٙ زوت زوت دور دیان انت کہ راہ زوت بُکُٹ ایت بلے عبدالحقءٙاِیدےروت ایدے کیت ما ہر دوئیں دستءُ دپاں گو پاکیں رحمانءٙ کنیں داد ءُ فریاد کنیں
اے پاکیں خدا مرگ راہ حق انت بلے مارا پہ شرف کن تو اے رسترانی لاپءٙ مارا جاہ مدے اے مہربان۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پہ یاتیں ھدا پہ ذکرءُکلمہء شہادت روان روان گندیں لاتے بلاھانی چَمٌاں ہمے شپ تہاری چہ شھم ئے گُروک ورانت
عبدالحقءٙ وتی لانک ئےِ کارچ کش ایتءُ منا داتی ءُ وت دو سہ ڈوگ چِتِی ما نوں اے زانت کہ رستراں مئی باز نزیک انت من ہمیدا عبدالحق سیرزاہءُ دعا ھم کرت بلے من ئےِ پسّو ندات
بلےچُش کہ بے ماھکانیں شپ ات سک تٙہار ات ما جِندان اش نگندیں کہ پُلنگ انت کُچِک انت اپتار انت گُوج انت اژدھا انت چہ بٙلا انت
بس چہ چمانی گروکیءٙ وتا پیش داران ات انت
یک گناگءَ ما لاتے اِلکَتاں گندیں کہ دیم پہ کوھ سرکپانءُپہ بُرزادیگیں تچان ات انت چمّاں گوشے ہیچ نگِند انت ما نزیک شُتیں گندیں کہ سیاہ پسانی لیڑھ ایت کہ سر کوہ انت نوں ما دل وش کُت کہ ہمے نزیکاں چُوں بیت کنت کہ بازارے ہست انت کہ سیاہ پَسانی رَمَگ چو سرء کوہاں تچان انت کمے دیمءَ یک لُوگ ئے جاہ کیت
ما ہمے لُوگءَ لوٹیں مان بے یک کُچِکّءِ قد گُرکے بُوت مئی سرا بیڑو ۓِ بُرت ء ُوَک وَک کَنَگءَ لگیت
مئی قسمت شر بوتءَ کہ کُچِکّ گو محکمیں زنجیراں بستگ ات دگءَ نہ مارا ہمے کُچِکّءَ شَر چُل چُل کُتگ ات چہ دیر دیرءَ یک جنینے چہ سر چہ پِِنچ قطار بند ات آلمانی ٣.J بستگ ات گُوہارءَ
بانُکیں گُوہار آتک مئی دیمءَ اوشتات جُست ئے گپت کہ شما کھہ اِت ءُ اِدا پرچے آتکگے ما دَرٌائینت منی گوہار ما مسافریں ءُ لوٹیں وتی منزلءٙ برویں بلے چُش کہ ما تُنّیگ انت کہ مارا پِٹّ ئے آپ بدے اے گوہارءَ آپ آورت مارا داتی انگءَ آپاں مئے دست ات انت جنین ئے لُوگ واجہ ءُ ناکو آتک رست انت
اشاں یک کپیڑئیں ماشین ئے گُونت مارا بُرتش پہ منزل ئے سر کُت ئے
اشاں گپ جت کہ ہمے کُچگّ شما چُوں گوازینتگ اشی چہ دشت لُوط ھم بیم ناک انت ءُ پدا شما پیادگ بوتگ ۓءُ شمارا ہیچ نتُرستءَ ما ہردو وتی دپ یک کُرت ءُ درائینتے ناکوجان اللہ تئی ایمانءٙ سلامت کنات بلے چہ جنگلءِ بیم ءَ ما ماں شلواراں نمشتگیں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ بس