پاسپان
چندن ساچ
کسانیں کمپانے ات ۔ کمپان ءِ دروازگ ءِ سرا لہتیں دانک نبشتہ ات بَلے من ونت نہ کُت اَنت۔ کمپان ءِ تہا مردمانی جاک ءَ ات۔ مردمانی جاکاں منی دلگوش گوںوت بُرت ءُ من کمپان ءَ پُتر ت آں۔کمپان ءِ پُترگ ءَ گوں دیست، مزنیں درچکے ءُ آئی ءِ چیر ءَ بازیں مردمے اوشتاتگ۔ ہمدا کسانیں کوٹی یے ات ءُ مردم ہمے کوٹی ءِ تہا روگ ءُ آیگ ءَ اتنت۔ درچک ءِ چیر ءَ اوشتاتگیں مردم وت مہ وت گپ ءَ اتنت بَلے من آیانی زبان ءَ سرپد بُوگ ءَ نہ اتاں۔ منی نیمگا ہم کس ءَ دلگوش نہ دات۔ کمکیں مہتلی ءَ پد من ہم کوٹی ءَ پُترت آں۔
کوٹی ءِپُترگ ءَ گوں انچو گمان بوت گشئے زاناں اِے جاہ من پیسر ءَ ہم دیستگ ۔ کوٹی ءِ دیولانی دیما بازیں عکسے جنوک ات۔ ہما عکس کہ آئی ءَ منی دلگوش گوں وت بُرت، آ عکس ءِ تہا مردے مزن کانٹیں گوکے ءَ سوار ات ءُ کندگ ءَ اَت۔ من عکس ءَ گوں دلگوش اتاں کہ ہمدا اوشتاتگیں کماشیں مردے ءَ من ءَ جُست کُت۔ تو کجام دپتر ءَ وتی نام ءَ نبیسگ لوٹ ئے؟
ہمدا ٹیبلے ات ءُ ٹبیل ءِ سرا دو مزنیں دپتر ایر ات کہ مردم آیان ءُ وتی نام ءَ ہمیشانی تہا نبیسان اتنت۔ من دپترے چست کُت کہ وتی نام ءَ نبیساں۔ تہ گنداں دپتر ءِ تہا سئے سد ءُ چار مردم ءَ وتی نام نبشتہ کتگ ءُ گڈی نام کہ نبشتہ اِنت اِے نام منی دوستدارے ءِ نام بوتگ کہ چندے سال پیسر آئی ءَ زہر وارتگ ءُ وت کُشی کتگ ات۔ یکبرے من ہمیشی ءِ جہل ءَ وتی نام ءَ نبشتہ کنگی اتاں بَلے پدا من نبشتہ نہ کُت۔ من دپتر بند کُت ءُ آئی ءِ سرپوش چار اِت تہ نبشتہ ات۔
ہمودا کہ زندگی ءِ راہ تاب کنت، اودا وابانی موسم ءِ درستیں یاتاں کل بکن۔
من دپتر ہمدا یلہ دات ،کش ءَ بندیں دروازگے اَت من ہمے دروازگ پچ کُت ءُ دگہ کوٹی ءَ شتاں تہ آئی ءِ تہا کوہنیں کباٹ اتنت ءُ کباٹانی تہا بازیں کتابے سارتگ ات۔ ہمدا کُرسی یے ایر ات کہ آئی ءِ سرا پیر زالے نشتگ ات ءُ کتاب وانگ ءَ اَت۔ من بے جُست ءَ کباٹے ءِ دپ پچ کت ءُ کتابے زرت ءُ جہل ءَ نشتاں۔
پیرزال انچو چہ وتی کرسی ءَ پاد اتک ءُ منی نزینک ءِ کباٹ ءِ کِرا اتک ءُ اوشتات، من ءَ جُست ئِے کُت۔ تو چہ کُجا پیداک ئے؟
من پسہ دات ،من کوہ ء ملاران ءِ بُن ءَ آبادیں میتگ سیاہو بینٹ ءِ مردماں۔ منی مات ءَ من ءَ روان داتگ کہ برو جنگل ءَ اسپیتیں کپودرے شوہاز کن ۔
گڑا تو اسپتیں کپودر شوہاز کُت؟ آئی ءَ پدا من ءَ جُست کت۔
اناں، اِے جنگل من گول اتگ بَلے من یک کپودرے ہم نہ دیست۔ جنگل ءَ مردمے من دیست آئی ءَ من ءَ گشت کہ ترا اسپیتیں کپودر تیاب دپی بندناں رسیت ءُ نوں من تیاب دپی بندنے ءِ نیمگا روگ ءَ یاں۔
آئی ءَ پدا من ءَ جُست کت گڑا تو اِدا پرچا اتکگ ئے؟
من گشت۔ من راہ ءَ گوزگ ءَ اتاں کہ کمپان دیست۔ دل ءَ گشت تہا برو بچار چے بوہگ ءَ اِنت۔ پمیشکا اِدا اتکاں۔
پیر زال پدا شُت ءُ وتی کرسی ءِ سرا نشت ۔ کمکیں بے تواری ءَ پد پدا گپ ءَ بوت۔
ہمے کتاب کہ ترا دست ءَ اِنت۔ تو زانئے اے چونیں کتابے؟
من گشت اناں، من ءَ بس کتاباں گوں مہر اِنت۔ پمیشکا من ہرجاہے کہ کتابے گنداں منی دل گشیت کتاب ءَ چست کن ءُ بچار کہ آئی ءِ تہا چے نبشتہ اِنت۔
پیرزال پدا چہ کرسی ءَ پاد اتک ءُ وتی دست ءِ کتاب ئِے کباٹ ءَ کُت اَنت ءُ گومن گپ ءَ بوت۔
اِدا ہمنچو کہ کتاب ایر اِنت اے درستیں کتاب جنگانی موسم ءَ نبیسگ بوتگ انت ءُ ایشانی نبیسوک جنیں آدم اَنت۔ تو ڈن ءَ کہ در کائے۔مزنیں ڈنے گندئے ءُ ہمے ڈن ءِ سراکبرستانے۔ اے کبرستان ہمے جنیں آدمانی اِنت کہ آیاں اِے کتاب نبیس اتگ اَنت۔من ترا دگہ گپے ہم گشاں کہ اِے جنیں وتی مرگ ءَ نہ مرتگ اَنت بلکیں اِے درست پاہو دئیگ بوتگ اَنت۔
من پیر زال ءِ گپاں گوں دلگوش اتاں کہ کسے ءَ دروازگ پچ کُت ءُ تہا پُترت۔ اِے ہما کماش ات کہ من ءَ گشتگ ات ئِے وتی نام ءَ دپتر ءَ نبیس۔ کماش ءَ کہ من ءَ دیست برانز گپت۔ تو اِدا چیا اتکگ ئِے؟ ادا ہما مردم کاینت کہ آیاں تہارونکی ءَ را چراغ پیش داشتگ۔ اِے جاہ پہ ہمک ءَ نہ اِنت۔ اے کتاباں ہما مردم دز بجن اَنت کہ آیاں وتی جند پمیشکا گار کتگ کہ یک روچے کیت زمانگ مئے پادانی تراولاں وتی تراول سرپد بیت ۔ اِے جاہ پہ تو نہ اِنت۔ کماش ءَ من ءَ دست ءَ گپت ءُ ڈن ءَ کش اِت۔
ڈن ءَ کہ اتکاں تہ درچک ءِ چیر ءَ کس نیست ات۔ من پدا راہ کپتاں، ہما نیمگا کہ من ءَ روگی اَت۔پیرزال ءَ کہ ہما کبرستان ءِ نام گپتگ اَت من آ کبرستان ءِ رو برکتی ءَ گوستاں۔ کبرانی سرا رنگ پہ رنگی ئیں بیرک مک ات ءُ چنڈگ ءَ اتنت۔
کوش لہم لہم ءَ کشان ات ءُ من ہم گاماں اشتاپ اشتاپ ءَ چست کنان اتاں۔
گپڑے پند ئِے بُرگ ءَ پد تھارگ ءِ وہد ءَ بندنے ءَ سر بوتاں۔ لہتیں یلہ چریں کچک گوں گوکگاں منی نیمگا اتک اَنت بَلے منی دست ءِ لٹ ئِے گندگ ءَ گوں پدا چما دیم ءَ در شت اَنت۔
ہمدا دمکے ءَ مانتر اِت تہ دیست کہ مرچک اَنت چمُک جنگ ءَ اَنت۔ من دیم پہ مرچکاں شتاں۔ اودا کہ رستاں درگاہے ات ءُ درگاہ ءِ دیما جاہ ہموار ات ءُ ہمدا مزن مزنیں دُھل ایر اتنت۔ آس ءُ دُودُو اَت۔ کساس بیست لوہی پِر اَت۔ مردمانی مُچی میڑی ات۔ مردم یک یک ءَ درگاہ ءِ تہا رؤگ ءَ اتنت ءُ من ہم درگاہ ءَ پُترتاں۔
درگاہ ءِ تہا اسپیت گدیں مردے نشتگ ات ۔ہر یکے کہ شت آئی ءَ ہمے مرد ءِ دست چُک اتنت ءُ پدا درگاہ ءِ دومی دروازگ ءَ چہ در اتک۔ لہتیں مردماں پد نوں منی باری اَت۔ من آئی ءِ دست چُک اَتنت ءُ وتی سر چست کُت ءُ گشت۔ واجہ من ءَ مات ءَ روان داتگ کہ بُرو اسپتیں کپودرے شوہاز کن۔ من تیوگیں جنگل گول اِتگ بَلے من ءَ کپودر دز نہ کپتگ۔ راہ ءَ من ءَ مردمے دپ کپت، ہمائی من ءَ گشت کہ تیاب دپی بندناں برو اودا ترا اسپتیں کپودر رسیت۔ من ہمائی گپ ءِ پدا اِدا اتکگاں۔
منی گپانی اشکنگ ءَ گوں آئی ءَ وتی کش ءَ نشتگ اتیں ورناہ ءِ گوشاں ہلوتے کُت ءُ ورناہ پاد اتک ءُ من ءَ گُشت ئِے بیا روئیں۔ من ءُ آ چہ درگاہ ءَ در اتکیں۔ راہ ءَ آئی ءَ گومن ہچ گپ نہ کُت۔ ما کمپانے ءَ پُترتیں۔ آئی ءَ من ءَ لوگے ءَ بُرت۔ لوگ ءَ دو کندیل روک ات۔ آئی ءَ من ءَ نادینت ءُ وت در اتک۔
لوگ ءِ دیما مزنیں گھڑیالے ٹنگ اِتگ اَت بَلے بند اَت۔ دگہ دو عکس اتنت کہ گھڑیال ءِ جہل ءَ کش ماں کش اتنت۔ من لوگ ءِ تہہ ءِ چیزاں یک یک ءَ چاران اتاں کہ ہما ورناہ گوں آپ ءُ چاہاں اتک۔
آئی ءَ من ءَ گشت ،انشپی تو مئے مہمان ئے۔ کماش انوں مردماں گوں دز گٹ اِنت۔ بَلے مردماں چہ چُٹیت گڑا کیت۔ آ پدا شُت۔۔۔۔۔
من دیست کہ کباٹے ءُ آئی ءِ تہا لہتیں کتاب اَنت کہ زاہر اَنت۔ من چہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک ءُ کباٹ ءِ کِرا شتاں۔ کباٹ ءِ دپ پچ ات ءُ من کتاب چارتنت، پانزدہ دانگ اتنت۔ من کتاب یک یک ءَ چاراں کُت اتنت۔ لہتیں کتاب انچین اتنت کہ آیانی سیاہگ گومن وانگ نہ بوت۔بَلے دو کتاب انچیں دز کپت کہ من آیانی سیاہگ ءِ وانگ زانت ءُ ہمے کتاب من زرتان ءُ پدا وتی جاہ ءَ اتکاں۔
ہمنچک ءَ ہما ورناہ پدا اتک ءُ آئی ءَ پہ من ورگ گون ات۔ ما دوئیناں یکجاہی ءَ ورگ وارت۔ ورگ ورگ ءِ وہد ءَ من آ جُست کت کہ اِے چونیں کتاب اَنت کباٹ ءَ ایر اَنت۔ آئی ءَ گشت کہ من اِے کتابانی باروا ہچ نہ زاناں۔ پرچا کہ من وانندگے نیاں۔ بَلے اینچو زاناں کہ اے کتاب مئے گورا آؤکیں مہماناں آورتگ اَنت۔ مئے لوگ ءَ مردم باریں چہ کجا کُجا کاینت ءُ لہتیں انچیں مردم بنت کہ آیانی زبان ءَ ما سرپد ہم نہ بئیں۔
ورگ ورگ ءَ پد آئی ءَ منی جاہ پچ کُت ءُ وت شُت۔ من کندیلے جہل ءَ آورت ءُ کتابے زرت ءُ وانگ ءَ بوتاں۔
کتاب ءِ اولی تاکدیم ءَ نبشتہ اَت کہ
من یک روچے فقیرے جُست کُت کہ تو کجام امیت ءِ پدا ملک پہ ملک، جاہ پہ جاہ در پہ درئے؟
فقیر ءَ پسہ دات۔۔۔ منی گورا امیت نیست۔ من ءَ بس سیل ءُ سواد وش بیت۔ من لوٹاں کہ دنیا ءِ درستیں ندارگاں وتی چماں جاہ بدئے آں۔ دانکہ مرگ ءَ چہ رند من پدا ہمے ندارگاں بچاراں۔
فقیر ءِ گپاں پد من ہم پہ سفر ءَ در کپتگاں۔ اِے کتاب ءَ کہ ہرچی ہست، اِے ہمے ندارگ اَنت کہ من دیستگ اَنت۔ بَلے من اے ندارگاں کبر ءَ برگ نہ لوٹاں، پرچا کہ من مرگ ءَ پد زندگی ءِ یاتاں وتی دل ءَ در کناں۔
یکیں تاکدیم ءِ وانگ ءَ پد من کتاب ایر کُت ءُ دومی کتاب پچ کُت تہ آئی ءِ اولی تاک ءَ نبشتہ ات۔
زمین ہما روچ ءَ زمین گُشگ بوتگ کہ انسان ءَ زانتگ منی برہنگی منی راستی اِنت۔
پدا من ہمے کتاب ءَ واناں بوتاں۔۔۔۔ دانکہ من ءَ واب ءَ گپت ءُ وپتاں۔۔۔۔
سہب ءَ مہلہ درگاہ ءِ کماش منی گورا اتک ءُ آئی ءَ اسپتیں کپودرے ڈب ءَ کتگ ات ءُ آورتگ ۔ کماش ءِ آہگ ءَ پد کسانیں جنکے ءَ ارزبند آورت۔ ارزبند ءَ پد من کماش گشت کہ من ءَ رؤگی اِنت۔ کماش ءَ من ءَ داں دروازگ ءَ بُرت ءُ رخصت کت۔
من کپودر گوں ڈب ءَ زرت ءُ دیم لوگ ءَ رہادگ بوتاں۔۔۔نیمروچ ءَ من وتی ہلک ءَ سر بوتاں۔ لوگ ءِ نزینک ءَ شتاں تہ لوگ ءِ دپ ءَمردم مُچ اَنت۔ من ءَ منی مستریں گوہار ءَ کہ دیست گوں موتک ءُ زاریاں گلائش کُت۔ ۔۔۔اولی گپ کہ آئی ءِ دپ ءَ در اتک آ ہمیش ات کہ مارازوراکاں چورہ کُت ءُ مات اِش اَچ جتا کُت۔ گوہار ءِ موتک ءُ زاریاں گوں من ہم وتی گریوگ داشت نہ کُت ءُ وا ءُ زاری مچ اِت۔ داں دیراں ما گریت۔ مردم مارا تسلا دئیگ ءَ اتنت۔ گوہار انچو گریوگ ءَ ات کہ برے برے آ تُست گڑا اے دگہ جنیں آدماں آپ پِریتک ءُ گواتو کُت۔
مات ءِ میت ایر اَت۔ مردم یک پہ یک ءَ مات ءِ گڈی دیدار ءَ کنگ ءَ اتنت۔ من کہ مات ءِ دیدار ءَ شُتاں تہ من چارِت نہ کُت۔ منی چماں دنیا مُجے ءِ تہا بُوت۔ چم سیاہی آرگ ءَ اتنت۔۔
کمو دیراں پد مات ءِ میت چست کنگ بوت۔ گشئے زاناں من بے ہاٹی اتاں۔ بازیں مردم من ءَ تسلا دئیان ات۔ بَلے من کسیگی نہ اتاں۔ وہدے ما کبرستان ءَ رستیں گڑا من حیران بوتاں ۔ پرچا کہ اِے ہما کبرستان ات کہ ایشی ءِ باروا من ءَ پیرزال ءَ گشتگ ات اِے کبرستان ءَ ہما جنیں آدم کل اَنت کہ آ دُرست وتی مرگ ءَ نہ مرتگ اَنت۔ ما مات کل کُت ءُ لوگ ءَ اتکیں۔
مات ءِ سئے ءِروچ ءَ ہما کتاب جاہ ءِ پیر زال ءُ کماشیں مرد اَتک اَنت ءُ آیاں گوں منی کماش ءَ بازیں گپ ءُ ترانے کُت۔ گڈسر ءَ من دیست کہ آ گوں منی کماش ءَ لوگ ءِ تہاشت اَنت ، کمو دیراں پد آ در اتک اَنت۔ من دیست کہ کتاب جاہ ءِ پیرزال ءُ کماش ءَ لہتیں کتاب بگل ءَ اِنت کہ آیانی رنگ سیاہ اِنت ءُ ہما وڑیں کتاب انت کہ من کتاب جاہ ءَ دیستگ اتنت۔
من زُو زوت ءَ آیانی گورا شتاں کہ چہ آیاں کتاباں پچ بگراں۔۔۔۔ انچو منی کماش ءَ من ءَ گشت کہ کتابانی پچ گرگ ءَ مہ رو کہ مات ءِ ارواہ ترا ملامت کنت۔ من بلے کماش ءِ گپ کمار نہ کت اَنت ءُ آیانی نزینک ءَ شت ءُ آ گشت اَنت۔ اے کتاب منی مات ءِ نبشتگین اَنت، پیسر ءَ من اش واناں، پدا شما اے کتاباں ہر کجا بر اِت بہ بر اِت۔ بَلے یکبرے من ءَ ایشاں بدئیت ، دانکہ من بزاناں منی مات ءَ چے جیڑ اتگ ءُ چے نبشتہ کتگ۔
پیر زال ءَ وتی دیم گومن کت ءُ گُشت۔۔۔۔۔ پیسر ءَ تو برو وتی مات ءِ کبر ءِ سرا سیاہیں بیرکے مک کن ءُ پدا مات ءِ کبر ءِ شک ءِ سرا نبیس کہ
من ءَ زمینے پہ وتی وابانی کِشگ ءَ لوٹیت۔ دانکہ منی واب درچک بہ بنت، پدا ہمے درچک بُور ءُ بر بکن اَنت۔ براں ہما مرغ بہ ور اَنت کہ آیانی چم سبز اَنت ءُ بانزلانی سر اسپیت۔۔۔۔
پدا گڑا تو مئے کتاب جاہ ءَ بیا، کتاب جاہ ءِ کلیتاں ترا دئیاں۔ پدا تو بزان ءُ کتاب بزان اَنت۔۔۔۔۔ مئے وہد ءَ چونا ءَ ہم وتی ہلاسی ءِ جار جتگ۔ بَلے ہر وہدے کہ دل ءَ پہ کتاب جاہ ءِ کلیتانی زورگ ءَ اومان کُت۔ گڑا چہ روزرد ءَ پیسر بیا پرچا کہ ما شپ ءَ کبرستان ءَ روئیں چراغ روک کنیں۔