مھنت ءِ مُزّ
پیسل پرھاد
گُش اَنت یک بادشاھے جاھے ءَ روگ ءَ اَت، راھے ءِ کش ءَ آئی ءَ یک پیر مردے دیست ، آ ڈگارانی درچکاں ساپ کنگ ءَ اَت ، 
بادشاہ ءَ جُست گپت ، 
اَے پیر مرد ، ترا اُمیت اِنت کہ تو اے ڈگار ءِ کِشارانی برّاں ورئے، ؟
پیر مرد ءَ گوں ادب ءَ پسّہ کہ واجہ ! مئے پیسری مردماں اے ڈگار کِشتگاں ما ایشانی برّ وارتگ ءُ نپ ءُ پائدگ چست کتگ، نوں من پہ وتی آھوکیں پدریچ ءِ ھاتر ءَ مھنت کنگ ءَ آں، دانکے آ نپ ءُ پائدگ چست بہ کن اَنت ،
بادشاہ ءَ را پیر مردے گپ دوست بوت ، بادشاہ ءَ ھزار دینار داد (انعام )دات ، پیر مرد ءَ داد (َ انعام) دیست اَنت چہ وشی ءَ کندگ ءَ لَگ اِت،
بادشاہ ءَ گوں ھیرانی جُست کت ، تو چے ءَ کندگ ءَ ئے ؟
پیر مرد ءَ پسہ دات ،
من ءَ اے ڈگار ءِ کشارانی اِنچو زوت برّ دیگ ءَ ھبکہ کت ، من پمیشکا کندگ ءَ آں
اے گپ ءَ بادشاہ انگت گیش وش بوت ءُ دگے ھزار دینار داد (انعام) دات ئِے
پیر مرد پد ءَ کندگ ءَ لگ اِت
بادشاہ ءَ پد ءَ جُست کت نوں پرچی ءَ کندگ ءَ ئے؟
پیر مرد ءَ پسہ دات 
واجہ! ما بزگر کِشت ءُ کشار کن ایں ، یک سالے ءَ پد مارا یکرندے پائدگ ءُ نپ رسیت بلے منی اے کِشاراں من ءَ کمو مھنت کنگ ءَ پد یکیں روچ ءَ دو رند ءَ پائدگ ءُ نپ دات 
بادشاہ انگت گیش وش بوت ، دگے ھراز دینار داد( انعام) دات ، وتی راھے گپت ءُ شُت