بِھ ہَما ، بَستے بہ بَستیں قُمریاں
گُوں منا کَستے بہ بَستیں قُمریاں
موسمے پِیشّے کَرکّیگی نہ چِنت
زار بَر دَستے بہ بَستیں قُمریاں
پیش وَشبُوّاں گُلے آزار اِتیں
من گوں بَاوَستے بہ بَستیں قُمریاں
کُونج کْراکان اَنت پہ حالءَ سَمُّل ءِ
نِی اگاں مَستے بہ بَستیں قُمریاں ؟
دَر سُخن میرءَ گوں الہان اَنت چِی ءَ
دل گُشی دَستے بہ بَستیں قُمریاں
میرساگر
٭٭٭٭٭٭٭٭٭
پُل ّ تئی مہپر ءِ تمیزءَ کنت
سنگ نی کئی سرءِ تمیزءَ کنت
شاح دَر شاح لُڈّگانی اِنت
دْرچک بُرّ ءُ بَر ءِ تمیز ءَ کنت
کئیت اُپّارگے نہ کَشّیت ہَم
اے گدا تئی در ءِ تمیزءَ کنت
تو مہ بیتّیں اے ہلک گْیابان اَت
گْوات تئی کاپر ءِ تمیز ءَ کنت
درد ، ہر رنگ ءَ زرد تَرّین اِیت
عشق صورت گرءِ تمیزءَ کنت
گپ گَر شعر ءُ شاعری ءَ بئیت
میر ہَم ساگر ءِ تمیز ءَ کنت
میرساگر
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
سَر گِپتاں کَس گُون نہ اِنت گوں، چَکّ جَناں تھنائی اِنت
وابے گِنداں ہمراہے تو، دِْریھ کَناں تھنائی اِنت
چاریں سِرْیگاں یک زَمزیلے پاداں ڈُرْوہ دیان اِنت مئے
سِست اَنت دِی ما جُنزیں تَاندا گند جہاں تھنائی اِنت
دَزگر کہ دُنیایے مارا گُون، مُبادا پَشت کپیت
ہر نیما لاٹور اَنت بُرزیں، گام جَناں تھنائی اِنت
اَرسے عیناں رِتک بِزاں کہ گِیراں کارے حیر کُتگ
حَرف لگُشت اَنت قرطاس ءَ تہ ستک بِزاں تھنائی اِنت
اے دَزبَستی، عجز ، فقیری میر متاہ اَنت امروزءِ
دَز کَشت اَنت تہ ہچّ نہ مانیت گَڑتھ ہَواں تھنائی اِنت
میرساگر
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭