“مردین ھوسءِ پُوجاگر”
(بانو قُدسیہ…. اردو)
بلوچیءَتَرّینوک: بوھیر کُلانچی
جنیادم کہ مِر ایت آئیءَ مردین کوپگ دنت.ھمے مردین آئیءَ اَندءَ ایر دنت.ودی بوئگءِ وھدءَ آئیءِ گوشاں مردین بانگ دنت.
چو پِتءَ دلءِ پُشت ئے داریت.براتءِ رنگءَ آئیءِ پَلّ بیتءُ جودءِ دروشمءَ مھر ئے دنت.
ھو!!مردین جنیادمءَ ھوسی چار ایت.ھوس ودّانءَ مات ھاجرہءِ سُنّتءِ رندگیریءَ صفاءُ مروہءَ تاچینگءَ بارت.
ھمے جنینءِ توارےءَ وتءَ سندھءَ سر کنت.ھمے جنین ئیگی اندلسءَ فتح کنتءُھمے ھوس ئیگی جنینءِ ننگءِ پہازگءَ ھشتاد در سد مرگءِ ڈیساں روت.ھو!! مرد ھوسءِ سجدہ کنوک انت.
بلے حواءِ جیگ پچیں جنک,گوں لِچّ اتگیں گُداں درکپیتءُ آئیءَ وتی سیھریءِ آماچ کنت گڑا اے الّما ھوسءِ سجدہ گیر بیت.
ءُ پر چہ مہ بیت؟
دپ پچیں گوشتءَ کُچکءُ پِشیّ اوں دپ جن انت.
وھدے جنیادم ھوسءِ سجدہ گیرانی ایمانءِ شِترینگءَ لوگءَ ددر کئیتءُ کسے آئیءَ مکن بہ کنت گڑا وتسریں جنین ھما مردءَ “نَدیدُک”ءُ “ناسرپد” وڑیں نام پِر بندایت کہ چہ دپ پچیں گوشتءِ ساٹگءَ کُچکءُ پِشی آنی دپ شُوّلگ بہ بیتین انت.ھپتاد ھزاری موبائلے دستءَ کنگ لِچ اتگیں پشکُکے گورا کنگ درتگیں جینزے پادءَ کنگ دیمءِ گوں چارھزارءُ نیمءِ میک اپءَ دونگ پچیں ملگورانی کوپگ سراں شنگ کنگ ھَیک شیشگیں چشمکے چماں کنگ وھدے جنک اے دابءَ چہ لوگءَ در بہ کپ انتءُ مردینءِ سَپّرّ اِتگیں ٹیلگانی زنگءَ بہ جن انت گڑا آھانی دستءُ پاد بندگءُ ٹوپءِ دپءَ دئیگ بہ بنت کہ کپگءَ یورپءُ امریکہءَ بُرو انتءُ وتی امبریشاں بہ گند انت کہ آھانی شرپ چہ گندلاں آدیم نہ انت.
“او حواءِ جنک !!! وتی ترندیں تبءَ سانبال کہ ما جلوہ ماں بازارءَ لیلامیءَ دیستگ انت”
من مردینءِ بے وسی ھما وھدءَ مَرتگ کہ منی پت گوں شُومکءِ نادراھیءَ بندءُ گلائش ات ءُ آ چہ وتی ھوپءِ شاراھگءَ گیشتر پہ اے گپءَ بژنیگ ات کہ ھرچی آئیءَ پہ چُکاں چتگءُ ایر کتگ ات آئیءِ نادراھیءِ ڈیساں روگءَ انتءُ چرائیءَ پد مئے چہ ھالَ بیت.
من مردینءِ کُربانی ھما روچءَ دیست کہ من عیدءِ چیزانی زیرگءَ بازارءَ شُتاں ءُ منی چمّ ھاندانےءَ کپت انت کہ آھاں بازیں پیلکے دستان اتءُ ذال گوں مردءَ گشگءَ ات کہ من وتیءُ چُکّانی عیدءِ چیزءُ میز گپتگ انت تو جامگ زرتگ جُتکے کَوش اوں بہ زیر.مردءَ درّائینت منی گوستگیں سالء کَوشِ ھما ڈولءَ نوک انت,تو انگت بہ چار کہ شمارا دگہ چے گرگی انت پدا اے مُچیءَ تو ایوکءَ ھیچی زُرت نہ کن ئے.انّی من گون آں ترا ھرچی گرگی انت مروچی بہ گر اش.
من مردینءِ بے تماھی ھما وھدی مار اتگ کہ آئیءَ پہ جنءُ چُکّاں چیزے آؤرتگ گڑا پہ ماتءُ گہاراں اوں ٹیکی ئے آؤرتگ,
من مردینءِ ساٹگ ھما وھدءَ دیستگ کہ آئیءَ وتءَ موٹلانی رؤ ءُ آءِ دیمءَ داشتگءُوتی ھمراھیں زالبول ئے رندءَ جتگءُ وت چہ دگّءَ آدیم بیتگ.من مردینءِ اوپار ھما روچی دیتگ کہ آئیءِ کسان سالیں جنک لوگءِ پُرشگءَ پد آئیءِ لوگءَ اتکگ گڑا آئیءَ وتی مُونجائی چیر داتگءُ جنکّ دلءِ پُشتءَ داشتگءُ گُشتگ ئے کہ انگت من زندگ آں بلے آئیءِ کرچکیں گوش بنءُ سُھریں ٹیلگ گشگءَ اتنت کہ تہہءَ آ اوں پُرشتگءُ ژند انت,آ اوں گریوگ لوٹ ایت بلے ھمے گپّ کہ مرد نہ گریو انت آئیءَ گریوگءَ نئیل انت.