منی ساہ
 منی جان منی مھربان
 منی ساہءُ نپس
 تئی دیدگاں
 من دیست وتءَ
 منی دلءَ یک واھگے درآتک
 پہ اِھوتی
 تئی لُنٹاں کَندگے درآتک
 مھرءِ میتگءِ
 یک رژنے اَت
 منی تئی دلانی
 کراریءَ پہ وشیانی منزلءَ
 بلے دھرءِ مردماں
 اے دوست نہ بوت
 گوں دستءِ ھنیاں
گوں مھلبءُ بواں
 گوں شاریں اَدلساں
 ترا گوں منَ ءَ
 جتا اِش کُت
 بلے تئی مھر زندگ اَت
 یک رژنے بَلّ اِت
 منی دلءِ تھءَ
 وھد جُنزاِت پدا
 پہ کرنے دگر
 پہ اوستءِ دروازگءَ
 یک امیتےءَ
 دلءَ چراگے
 روک کُتگ پہ مھرءِ
 منزلءَ پہ اِشک ءِ میتگ ءَ
 پہ جانءِ گندگءَ
 پہ نوکیں منزلء
 پہ جانءِ گندگءَ َ
 پہ ُ دلءِ وشیءَ
 پہ نوکیں کَندگءَ
 پہ ِ یکیں واھگ اِنت
 من سرگپتگاں
 پہ جانلءِھُوریءَ.
 وتی ساہءَ ندر کناں
 ھوناں وتی گلزمینءَ
 ھور کن اں
 آجویءِ پُلے کِشاں
 شھیدیءِ ھاترءَ
 زامرانء ِیک سنگے سرءَ
 اَلیءِ نامءَ نبشتہ کن آں
اَلی جُمّا زامرانی