آزمانک__ مانگیشّگ ___
اولی رند ءَ کہ آئی ءِ چمّاں سیاهی آورتگ ات ءُ سْیاهیں سلتان ءَ آئی ءِ کونڈانی سر ءَ وتی کونڈ جتگ اِتنت ءُ آئی ءِ دپے داشتگ ات – چی ءَ کہ زیادهیں درد ءُ دورانی آ اوپار ءَ کنگ ءَ نہ ات ءُ لگتُکی جنگ ءَ اَت – آئی ءَ وتی پرپُکیں لُنٹ گَٹ گپتگ اتنت ءُ یکّیں دانک ءَ چَہ زبان ءَ کشّگ ءَ ات کہ
” سلتان! اُپ من مُرت آں نی بس اِنت -“
بَلے آ آئی ءِ گپّاں هچ دلگوش کنگ ءَ نہ اَت ءُ وتی کار ءَ گوں مشکول اَت – وهدیکہ آ گُڈّی سیمسراں رس اتگ اِت اَنت – آئی ءَ سلتان ءِ بڈّ ءَ وتی پَنچگ سک کتگ ات اَنت ءُ شانُکراں آئی ءِ بڈّ شَکُرّ اتگ ات ءُ کمّ کمّ ءَ هون ریچ کتگ ات – بَلے آ هردوکیں اِے نوبت ءَ بے سما اِت اَنت – چوناها آیانی هچ گناه ءُ میار نہ ات کہ اِے نوبت ءَ هر جنک ءُ بچکے بہ بیت – آ وت نہ زانت کہ من چِے کنگ ءَ آن ءُ منی دست ءُ پاد کُجا اَنت – وهدیکہ سُلتان پاد آتکگ ات ءُ ٹانکی ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ ات ، نِی آئی ءَ سَما کپت کہ منی بڈّ سُچگ ءَ اِنت – آئی ءَ وهدیکہ دست پُشت ءَ بُرت ، آئی ءِ دست هونین بوت – اناگت ءَ آئی ءِ چمّ تلاوگ ءِ کرّ ءِ آدینک ءَ کپت اَنت – کہ دنز ءُ گُباراں بُرتگ ات – آئی ءَ چست کت ءُ ساپ کنگ ءَ پد وتی چارگ بنا کت- آ بچکندگ ءَ لگ اِت – آئی ءِ بچکندگ ءِ مستریں سوب ایش ات کہ آئی ءِ گردن ءَ دو ءُ سے ٹَپّ پِر اَت – چو شُونز شُونز اِتنت ءُ گشئے هون ئِے تہ ءَ مان مُرتگ اِتنت – بَلے ساپ ساپ گِندگ بیگ ءَ نہ ات اَنت کہ سیاهیں گردن ءَ گوں همگرنگ اِت اَنت – اگاں کُوشیں گردنے ءَ اِے ٹپّ پِر بیتیں اَنت – چَہ دُور ءَ گِندگ بیتگ اِت اَنت ءُ هر یکّے ءَ وتی ایمان داتگ ات کہ ایشی ءَ گوں یکّے ءَ وتی دیم سْیہ کتگ ءُ جنکے ءَ چُونش اتگ – بَلے بزّگ سکّیں سیاهے ات ، چُشّیں سیہ ءُ چُشّیں ٹپّ گْشئے هچ نزیکی کنگ ءَ نہ اِت اَنت بَلے بزّگیں سیاه ءِ رنگ اگاں چو تِین ءِ پُشت ءَ ات بَلے آئی ءِ بهت ءَ گوں جمبری پُٹّے ءَ ڈِک وارتگ اَت – اَنچیں شرّرنگے ءَ گوں آئی ءَ وتی بهت چکّاس اتگ ات کہ آئی ءِ پت ءُ ماتاں کدی کدی پہ براهداری ءُ شرّرنگی ءَ آسکُل توار پِر کتگ اَت – آئی ءِ چمّانی سر ءَ بچک وتی جاگہ ءَ بلکیں دراهیں جنک هم گنوک اِت اَنت – آئی ءِ شِلّیں مچاچ پِر لیٹ اتگ اَتنت ءُ گُڈّی ءَ چَنگ اِتنت – آئی ءَ مُدام پہ نازے وتی بادامیں چمّ پچ ءُ بند کتگ اِت اَنت – بَلے گیشتر اِے وهد ءَ آئی ءِ چمّاں اجب جلوهے مان بیتگ ات کہ سیاه ءَ وتی امبازاں زُرتگ اَت – اِے وهد ءَ اگاں دِگہ جنکے آئی ءِ نزیک ءُ گْور ءَ بیتیں آئی ءَ الّم گوں وتی هاسیں دزگهارانی گْور ءَ اِے زکر کتگ اَت کہ اُپ پِلانی ءِ چمّاں اِے وهد ءَ چون جلوه داتگ – بیت کنت کہ سرجمیں شپ ءَ آ واب مہ کپتیں ءُ همے چمّ آئی ءِ دیم ءَ زاهِر بہ بیتیں اَنت – اِے گپّ ءِ توک ءَ اوں هچ شَک نیست اَت کہ جنکی جاگہ ءَ آئی ءَ وت ءَ را آئی ءِ امبازانی تَل ءَ بہ مار اتیں ءُ بچک ءِ جاگہ ءَ آ وت آئی ءِ پرپکیں لُنٹانی چونسگ ءَ بیتیں – بَلے بژن ءِ گپّ ایش اَت کہ کِرّ ءُ کشاں دگہ هچ کس نیست اَت ءُ دومی اِے اَنچیں رازے اَت کہ هردوکینانی وتی ساه ءِ سُودا اَت – هُدا نکواستہ آیاں جنک بہ دیستیں گوں وتی سیاهیں دهکان ءَ کہ آئی ءِ مال ءُ متاه باگانی سر ءَ کار کنگ ءُ برد ءُ ٹِکم ءِ جنّگ انت ءُ آئی ءِ مات آیانی گُدانی شودوک ءُ کنور کنوک اِنت – گُڑا نا پہ سیاه ءَ هال ءُ روچ هست ات ءُ نا کہ هما جنک ءَ کہ بے سیاه ءَ آئی ءَ یکّ دمانُکے نہ بیتگ اَت – هر دوکیں بیت کنت آیاں مانش ءِ باهوٹ کتگ اِت اَنت – بَلے آیانی بهت سک زُور ات کہ آیاں همے لیب پہ چیروکائی سرجمیں سالے ءَ بُرز گوں دل ءِ میل ءَ کتگ اَت ءُ گِرگ نہ بیتگ اِت اَنت- چی ءَ کہ آیاں هُشیاری ءَ گوں هما وهد ءِ پائدگ چِست کتگ ات کہ مردم ڈنّ ءُ گْورے درآتکگ اِت اَنت- بَلے گیشتر آیاں باگ ءِ تہ ءَ موه ءِ شرّ پائدگ چِست کتگ اَت – باگ آیانی واستا یکّ دلجمیں جاهے اَت – چُشّیں دلجمیں جاه دگہ کجا آیاں رس اتگ ات کہ مَچ ءُ نیبگ انچو بَز ءُ جاں پہ جاں اِتنت ءُ دروازگ اوں آیاں بند کتگ اَت – اگاں کسے آتکگ ات ، آئی ءَ الّم دروازگ ٹُک اتگ ات ءُ توار ئِے داتگ اَت – دومی ماه ءَ کہ پانزده ءُ بیست رند ءَ سیاه ءَ گوں آئی ءَ وپت ءُ واب کرتگ اَت- سْیاه ءَ چَہ وتی امبازاں گِستا کتگ ات – بَلے آئی ءَ سیاه ءِ دست داشتگ اتنت ءُ انگت لوٹ کتگ اَت
” سُلتان! بیا ناں- منی دل انگت ایمن نہ بوت -“
آئی ءِ توار ءِ تہ ءَ اَجب چاڑے هوار اَت –
” زوت کن پاد ءَ نِی برو ، مردمے رس اِیت گوں – دگہ وهدے گُڑا “
بَلے انگت آئی ءَ جاهلی ءِ دُمبل گپتگ ات ءُ گوشگ ءَ ات
” اِد ءَ کس چو مارا نہ گِند اِیت ءُ توک ءَ نہ پُتر اِیت – تو چو مہ کن ناں ، بس کمّے ….”
آئی ءِ زیادهیں گوشگ ءَ آ یکّ رندے پد ءَ سُر ءُ پُر کنگ ءَ اِتنت – کہ دروازگ ءَ توار کتگ اَت – آیاں زوت زوت وتی جامگ گْور ءَ کتگ اِتنت – سْیاهیں سُلتان ءَ داس دست ءَ کتگ ات ءُ دروازگ ءِ نیمگ ءَ شُتگ ات ءُ آئی ءَ گوں لیمبو ءِ سر چِنگ ءَ وت ءَ را مُشکول کتگ اَت – دروازگ ءِ دپ ءَ جنک ءِ کستریں برات اوشتاتگ ات ءُ آئی ءَ گوشتگ ات
” سبرین کُج اِنت! مات کوکار ءُ جاک کنگ ءَ اِنت کہ کدیگینیں پہ لیمبو ءِ سر چِنگ ءَ دیم داتگ ءُ گار اِنت – مات منجل ءِ دیم ءَ نِشتگ ءُ هَنسگ ئِے دست ءَ اِنت کہ بَٹ ءُ ماشاں چو نہ کشّاں کہ سرد بنت ءُ سردی ءَ وش نہ اَنت -“
یکبرے آئی ءِ جهلی جهل ءَ شُتگ اتنت ءُ بالی بال ءَ بَلے زوت آئی ءَ لیمبو سر چِتگ ات ءُ شُتگ ات-
اِے شپی کہ آئی ءِ جود نِکاه ءِ شپ ءَ آئی ءِ نزیک ءَ شُتگ اَت – آئی ءَ دستبدی کتگ ات کہ چِراگ کُشّگ بہ بیت – چراگ ءِ کُشّگ ءِ پمیشکا آئی ءَ دستبندی کتگ ات کہ آئی ءَ هون ءِ بست ءُ بند هم کتگ اَت – اَنچو کہ آئی ءِ جود پاد آتکگ ات ءُ جانشود ءَ شُتگ اَت – آئی ءَ کمّے هون گُلابی ئیں چادر ءُ وتی زانسرانی شَم ءَ ریتکگ ات کہ شَک مہ کنت – بَلے جود ءِ جیڑگانی تار جانشود ءَ سِستگ ات کہ آئی ءَ اَنچیں گْورمے ءَ بُڈّ وارتگ ات کہ هجبر آئی ءَ گُمان نہ کُتگ اَت- آئی ءَ اگاں زیادهیں جنکاں گوں وپت ءُ واب نہ کتگ ات بَلے گوں یکّے ءَ آئی ءَ وپت ءُ واب کتگ ات کہ اولی رند ءَ آئی ءَ وتی سرجمیں زُور جتگ اتنت ءُ وتی کار شرّ کتگ ات – بَلے اِے شپی آئی ءَ زیادهیں زُور نہ جتگ ات- البت کمّے اولی سر ءَ تکانسر بیتگ ات کہ جنک ءَ تهلگ ءُ دوا کارمرد کتگ ات – پمیشکا آئی ءِ بند ءُ بوگ چو جنین چُکّ ءِ وڑ ءَ اتنت- آئی ءِ چَہ جانشود ءَ درآیگ ءَ پیسر دل ءِ دِگر اِتنت – بَلے لوگ ءِ تہ ءِ آیگ ءُ آئی ءِ پادون ءِ نِندگ ءَ پد آ دِگہ چُرتے ءَ ایر بُک اتگ ات – چی ءَ کہ آئی ءَ نِی چِراگ رُژنا کتگ ات ءُ هما وڑ شِلنگ ءَ کپتگ اَت – آئی ءَ وتی چمّانی سر ءَ گُشان تالان کتگ ات ءُ هما اولی رند ءِ هیالاں گِیر آرگ ءَ اَت کہ آئی ءَ چونیں لزتے مار اِتگ اَت –
بَلے جود آئی ءِ زانسرانی سر ءِ سُهری ءَ گندگ ءَ ات ءُ وتی جانشود ءِ پُترگ ءِ هیالاں گِیر آرگ ءَ ات کہ آئی ءَ هُون ءِ سُهری ءِ جِند نہ دیستگ ات-
آ بے کساس مانگیش اتگ ات ءُ یکّ پیسلهے کُت کنگ ءَ نہ ات______
آسپ همید شےتگری