(..مَنّو..)
“زاھد کریم رئیس”
گُلیں مَنّو تئی رنگیں مِجازیں,
تئی جندیں رواجاں گوں,
آ بچکند اِیت دل ءَ تاھیر بکش ءَ اِیت,
نگاھاں لج باریں,
گپے ءَ چَکّ ءَ کہ تَرّین اِیت,
ھیالاں سنجی اِیناں رنگ دنت گیشیں,
پدا من زندمان ءِ ترانگ ءَ پِرّاں,
پدا تو واھگانی کاروانےّ ءَ بہ بئے راھی,
ھما مھرانی ھنکین ءَ دوبر نیادی بہ بیں من تو,
پدا سرگواتی شیکاں واب ترّینت اِیں مئے ورنائی,
گَمانی سُتکگیں ڈنّ ءَ وپاہ ءِ جَنگلے رُستیں,
کھوراں ساز داتیں, شانتلاں کوکوھے الھانتیں,
ابدماں کور تتکین آں, مَھُشتین اَنت اے ڈَمبیں گُوْرم,
ندارگ ھر گور ءَ شانکیں نگاھاں بس تئی بوتیں,
بَلے نازُک!
لگوریں ترسے ءَ دنیا رسینتگ اُمرءِ زندان ءَ,
ھزاراں راز در گور اَنت تھاریّ آں,
تو پہ من چونیں کھریں روچ!
تھاریں شپ سرا مِک دات,
چتوراں من…….؟
شُت ئے انچو نا ھالیگ ئے نہ اِھوالی،
وپاھیں اوست پرْشتگ گنگدام ءُ آسی اِیں زِرد ءِ,
چتو نوں پھر بہ بنداں تئی سرا نازُک……؟
اْو کجا زِندانی اِیں روچاں بدل کنت مِھلبیں مَنّو….؟