” پہ شھیداں؟”
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
نبشتہ کار: بشیر شوھاز
“بلوچ چاگرد ءِ تَہ ءَ یک گپّے گیش ءَ چہ گیش گُشگ ءُ اِش کنگ بیت: تو کہ جاھے ھیلدار بہ بئے، ھما جاہ ءَ “تئی ناپَگ کَلّ اِنت” ءِ درور دیگ بیت۔ بلوچانی کوھنیں دودے، چُکّ بیت گِس ءِ راستیں سِریگ ءَ زھگ ءِ ناپَگ ءَ کَل کَن اَنت۔ ناپگ نوہ ماہ ءَ مات ءِ لاپ ءَ زھگ ءِ زندگ بوئگ ءِ وسیلت اِنت۔ بلے اے “درور” ءُ لوگ ءِ سِریگ ءَ ناپگ ءِ کَلّ کنگ ءِ دود ءِ معنا ءُ مراد چے اِنت: نوہ ماہ ءَ مات ءِ لاپ ءَ چہ سِدگ ءَ پَد، ناپگ گوں زمین ءَ تئی رِشتگ ءَ برجاہ داریت۔
ھمے وڑا تو وتی زندگ دارگ ءَ چہ مات ءِ ھون ءَ نوہ ماہ ءَ سَان زُرتگ۔ ھمے وڑا ناپگ ترا زمین ءِ مھر ءَ گوں بندوک کنت۔ تئی مَرگ ءُ زِند ءُ ہر شئے گوں زمین ءَ بندوک بیت۔ بلوچ “ناپَگ کَلّ اِنت” ءِ دَرور ءَ پمیشا کارمرز کنت: بلوچ ماتے ءِ گورا اے “درور” ءِ بار بار ءَ کارمرز کنگ پہ زھگ ءَ بنداتی دَرونت اِنت”
شُما اے رِدا چار ءُ بچار کُرتگ: اگاں کُرتگ، گڑا اَلّم درانڈیھیں سھتاں: اے “دَرور” ءِ اِش کنگ ءَ گوں یا بُرز ءِ چاریں دانکانی وانگ ءَ گوں زمین ءِ یات ءَ شُمئے چمّاں دو تْرمپ اَرس اَلّم رِچیت: چیاکہ ما ھما وھد ءَ کہ وتی ناپگ ھما زمین ءَ کَلّ کُرتگ ما گوں آ زمین ءَ ھما سَھت ءَ سوگند ءُ مُسام کُرتگ کہ مئے مَرگ ءُ زِند گوں ھمے زمین ءَ ھمگرنچ اِنت: ھمے زمین کہ مارا زند دنت، مارا پودینیت، مرگ ءَ رَند مارا وتی سینگ ءَ جاہ دَنت۔
اگاں کسے منی اے چاریں دانکاں تھنا منی جذبہانی درنگازی نہ گُشیت تہ آ اَلّم زانت کہ ھما مُرتگیں بلوچ تاوان نہ بیتگ اَنت کہ آھانی لاش ٹکّر ٹُکّر ءُ بور بور بوتگ اَنت۔ بلے وتی زمین ءِ ھاک ءَ ھوار بیتگ اَنت: پمیشا آ زندگ اَنت۔ بلے چہ زمین ءَ تَتکگیں لگورے اگاں باندا درملک ءَ کَلّ بہ بیت۔ آ زِندگ بوت نہ کنت۔
درانمُلک ءَ ائیرکنڈیشن ءِ تَہ ءَ نِندگ ءُ پہ زمین مُرتگیں مرد ءِ توسیپ ءُ ستاہ سَکّ وشّ اِنت۔ بلے تو ھچبر چہ آ وشّی ءَ آشنا بوت نہ کن ئے کہ یک “زمین مردے” وتی ھون ءِ آخری کَترہ ءَ ماں وتی زمین ءِ سرا ریچگ ءِ وھد ءَ “آ وشّی” ءَ ماریت۔
گِھتر وَ ھمیش اَت ما چہ پَشلی ءَ گپ مہ جتیں۔ بلے اگاں جنیں وتی جند ءَ گوں ایماندار بہ بئیں۔