اے کَبراں گوات بار دنت
(خالق ارمان)
اے زندگیءِ کوھنیں رنگ، باتنءِ امانتاں
کہ مانِشانی ریگزاریں ساھتاں !!
منا پہ مَرگ زِندیں مَہرَمے زہیر کنت
گُباریں چمّ ءِ ساھگ ءَ شَلیت
موتکیں ھَلوتے !!
اے آس نَپتیں کِیامتی جھان، گرانیں ساھتے
کپوت نالگیں دلءَ کہ پُرسی پَتّرے کرار دنت
اے کَبراں گوات بار دنت
گِدار وابیں نوبت ے
کہ رَپتگ ئے پہ گِندُوکی، مُسافَتاں
بھِشت رازیں ھَلوتاں
شَہار کَندگانی جَلوہاں
مَڑاہ ءُ شان ،مجلِساں!!
اے روچ مُرتگیں شپاں
منا پہ ساھِگے زہیر کنت
چہ شہر ءَ دُور
مردُمے کہ یات کیت بیگَہاں
پہ سئیلءُ سُواد میتگاں
کرارءُ قول ءُ وادَہاں
شِپادیں وہد ءِگَردِشاں!!
کہ زندگیءِ کبر ، باتنءَ تھار کنت
اے ساھتاں منارا کئے توار کنت
تو بلکیں سئی ببئے کہ لَہتے روچ پیسرا
آ پِیرءُ عاجزیں بَشارتانی نازبوئیں موسمءَ
کُلوھے سَر کتگ منا
بھِشت نازیں ترانگّے ءَ کَندِتہ
نِگارءُنَکشیں گُلزمین ءَ پُلّ چَنڈِتہ
مَلارنودیں دیدگاں زہیر شَنزِتہ
بلے پدا اُوں، چاریں نیمگاں ابیتکی اِنت
اے زندگیءِ میتگءَ !!!
منا پہ مردُمے زہیر کنت