ھیالاں نوکیں نوبتے ءُ واباں گردِشے بدنت
 مئے دزنبشتہاں ھما حدیثی ارزِشے بدنت
پہ گِندُک ءُ گِدارے ءَ ما چینچو پندبُرّاِتگ
 نوں منزل ئَ وتی بُگُش کہ مارا مانِشے بدنت
پہ چانُوئی دپارےءَوسانی دست لُکّ بنت
 شِکم پلِیتیں مرُدماں زمین آچِشے بدنت
پہ چمّ نہ دیستیں مردُماں اے ماہ اوں گپّ ءُ تْران کنت
 چہ درنَگیب ءَکئے اِشاں نُوںبُود ءُ کرزِشے بدنت
اے وھدءِ پاد نُوں گُشئے تپر کنگ بہ بنت اسحاقؔ!
 تاں واھگانی دست ءِ دِل پہ چیزے ھارِشے بِدنت
 اِسحاق خاموش