“بلوچ”
ھما کہ مُپت اللزینءَ چُپتگ ‘جتگ بلوچ اِنت
ھونءُ بیرءَ چہ پارزالیں ‘ مدگ بلوچ انت
زورمند اِنت نئیکہ پہ وت بلے پہ دگرءَ
کار کنت چو نَوَلُیں گوکءَ’پَدَگ بلوچ اِنت
پہ چُنڈے نانءَ تَلک جنتءُ کپیت اں دامءَ
در اِنت چہ ڈیہہءَ شِنگ شانگءُ وَدَگ بلوچ اِنت
ناں مالءُ مَڈیّ ‘ناں کُلّءُ کاپَر’ ناں جَرّے جانءَ
شوھازءَ لاپءِ جھانءِ لاپءَ سر بتگ بلوچ اِنت
پہ دست سمارےءَ جنتءُ پروشیت جندءِ براتءَ
ھما لگورءُ بے متاھیں سَرَگ بلوچ اِنت
وفاءِ چیدگ ‘مھرءِ بُنزِہ’ مِیارءِ سَنگَر
بوہ ئے شِنگ اِنت لَدءَ چو مِسکءَ’َ نَدَگ بلوچ اِنت
سرا نہ ساٹیت نہ پَلّیت جانءَ گنوکے بوھیر
پُرشتءُ پُروشءُ ٹَپّءُ ٹورءُ ‘زَدَگ بلوچ اِنت
(بوھیر کُلانچی)