کِسّہ: سحر
شعیب شاداب
است ات یک بچکے’ آئیءِ جن آئی ءِ ماتءِ لوگءٙ نہ نِشت ءُ گشت ئےِ’ منا وتی ماتءِ لوگ وشتر بیت کہ من کسانیءٙ چہ عادت کتگ۔
گرا بچکءِ ماتءٙ گوں وتی چکّءٙ گشت “چو مہ بیت جنکءِ مات ترا سحر بکنت ءُ وتی لوگءٙ بہ بارت۔ تو برو مُلّایے ءِ کرّا جنکءٙ سحر بکن’ بلے کیت منی لوگءٙ نندیت۔ ”
بچکءٙ بازیں جستءُ پرسءٙ پد کراچیءٙ یک جوانیں مُلّایے درگیتک ءُ شت ہمائیءِ کرّا’ دراہیں گپّ جت انت۔
ملّاءٙ دہ ہزار کلدار گِپتءُ یک تاہیدے دات ءُ گشت: ” ایشیءٙ پیالہ یے چاہءِ تہا شود ءُ جنکءٙ وارین’ ہپتگےءٙ پد آ وت کیت تئی ماتءِ لوگءٙ نندیت۔ ”
بچک شُت جنکءِ ماتءِ لوگءٙ’ ملّاءِ گپانی حسابءٙ کار کت ۔ جنکءٙ چاہ وارت۔ ماہے گوست جنک انگت بچکءِ ماتءِ لوگءٙ نہ یتک۔
بچک تکانسر بوت پدا زبّٙرے دات شت کراچیءٙ’ چہ مُلّاءٙ جُست اِش کت: تو گشتگ کہ تاہیدءٙ بوارت جنک ہپتگےءٙ پد تئی ماتءِ لوگءٙ کیت۔ ماہے گوستگ جنک انگت نئیت؟
مُلّا ءٙ شاہکارگے جت ءُ گشت: ” ابّا! بلکیں تو سیاہ چاہءِ تہا تاہید شُشتگ ءُ وارینتگ۔ ”
بچکءٙ پسّہ دات: اناں واجہ! من شیرچاہءِ تہا تاہید ششت ءُ وارینت۔
مُلّا ءٙبچکند اِت ءُ جست کت: “بگندئے تئی چاہانی شِیر پٙسّی شیر نہ بوتگ انت۔ ”
بچکءٙ پدا پسّہ دات: انّاں واجہ! چاہانی شِیر وٙ پٙسی بوتگ انت۔
مُلّا کمو تکانسر بوت کہ بچک منءٙ ہر وڈا گپّءٙ گِرگءٙ انت۔ پدا گشت ئےِ : “منی حیالاں تئی پسءِ شِیر حرام بوتگ انت۔” بچکّ ءٙ گوں ترند ءٙ جست کت : پسّءِ شِیر چوں حرام بیت؟
مُلّاءٙ ٹہکے دات ءُ گشت: “بلکیں یکّےءِ پٙلّءٙ دوراِش کتگ آئیءِ کاہ اِش دُزّاتگ ءُ وارتگ انت۔ دُزّاتگیں وردِن ءِ برورد حرام انت”
بچک سک پریشان بوت چہ ادا پاد اتک ۔جن اوں دوستی ئیں چیزے ات۔ آ تچکءٙ جنءِ ماتءِ لوگءٙ شت ءُ نشت ءُ وتی مات اِش یل دات۔
بچکءِ ماتءٙ ہرجاہ ترٙاِت ءُ گشت “جنکءِ ماتءٙ منی بچُک سحر کتگ پمشکہ منی لوگءٙ نہ نندیت۔ “