شائر: مولانا عبدالله روانبُد پیشنی
ما بلوچ ایں
ما بلوچیں ما بلوچیں ما بلوچ
ما بلوچستان ءِ نوکیں ماه ءُ روچ
تاک تاک اِنت زند ءِ دفتر تئی بلوچ 
زیر تپاک ءِ رِشتگ ءَ هوری بہ دوچ
پرچی ءَ از کاروان پد منتگ ئے
ظاهر اِنت پیش کنزگ ءِ مادن چو روچ
همبلاں دوشی مزن بانگواه کتگ
منزل اش گِپت اَنت ءُ آرام اَنت مروچ
روچ درآتکگ تو هنگت وابینگ ئے
شنگ ءُ شانگ اَنت بار ءُ بی فکرئے چہ کوچ
کامیابی کار ءُ کوشست ءِ بر اِنت 
اَنب لوٹ ئے چون ، کہ تو کِشتگ کُروچ
گوهر اِت پیت مہ زرءِ لُنج ءَ بہ بُڈ
لعل لوٹ ئے سَکگین کوهان بکوچ
وقت گوازینےِ پہ واب ءُ غفلت ءَ 
قیمتی جنس ءَ مکن چو سُتک ءُ سوچ
روم ءُ شام ءِ حسرت ءَ چی ءَ ورے
روم ءُ شامی اڈه کن از چانپ ءُ نِکوچ
لاغری عُذری نہ اِنت پہ تازی ءَ
لاغرے بِهتَر بِہ تَچ بِل عُذر ءِ پوچ
گون بلوچی غیرت ءَ میان ءَ بہ بند 
میشی چَمّ جهلی مکن پادا چو قوچ
نی ترا زبب اِیت گْوشگ با پَهر ءُ شان 
دیم ءِ دیوانا کہ ما هستیں بلوچ
ما بلوچیں ما بلوچیں ما بلوچ 
ما بلوچستان ءِ نوکیں ماه ءُ روچ