گچین چَہ منظور بسمل ءِ کتاب ۔ پیرزال ءَ چے سما اِنت
دستونک
منظور بسمل
دل دَراں ڈیہیں کپوتی بانزلے نمبءَ شِتہ
دیدگاں تندے بستہ کہ زہیری نالتہ
مُجّتی وہم ءُُ گُماناں مارا چو پژمءَ شِتہ
پہ نہ زانتی سِتک ءُُ باور، سر پہ کُفرءَ کشّتہ
تو کہ وہدے نیم چمّی چارتہ بچکندتہ
بوتگاں دلپروش چہ وت من ہمے گپ مارتہ
ماہ ءُُ موسم درد سَجّیں نیبگی پُلّ ءُُ بر اَنت
ما کُجا اے واب دِیتگ کہ بئیں من تو جِتا
گروہگی سِستہ تئی بُروان شَہموکیں گِروک
مارا باسکاں دروہتہ کہ بہت ما چکّاستہ
بلّے تَیل ءُُ پاہوءَ باں، کوہیں بند ءُُ سانکلاں
تو کُتہ کڈّن پہ نازے، من دلءِ گپ مَنّتہ
وہدءِ دراہیں اُزر ءُُ پادگ دامُنءَ ڈَک داتگ اَنت
بسّ پہ تو وار ءُُ بزّگ، گرانیں سکّی سگّتہ
چو وَ دژمن شات سبزیں کاشی اَنت کہ ما مُدام
سُتکگیں بہتام زُرتہ داگ پولِنگی چِتہ
مَے وتی کردار کٗوریاں جَتہ مارا جَساں
مَے وتیگاں زٗور چہ ما زندگیءِ حق زِتہ
بینگ ءُُ ماجُون واراں تام گِپتہ شر دپءِ
بہت کٗوریں لیڑہے گوں جَورپُلّاں لِچّتہ
گریوگ ءُُ زاراں سرا زُرتہ جہاں نادَزرساں
لیپگ اِنت ہرچی تَیابءَ ہلک ہارءَ مَلّتہ
ہؤ کہ زانئے نیک بد چے شرّ گندگ چے ہِساب؟
تو بہ نند ءُُ ڈکّ بادین، بلّے دنیا بَجّتہ
زندگی بَروارےءِ رنگءَ گوزان اِنت سال پہ سال
ہر کُجا ہامین بوتہ ما ہَواری یے مِتہ
بس ہمے شومّی کہ اے گوش ءُُ پرا گوشءَ جتہ
ماتءَ مارا دل نہ بوتہ، پنت باز داتہ پِتءَ
نیمگیں دردے ءُُ دٗوگیں ہون بیت ماں کدّہءَ
پیرزالیں اوست اُمّیت، اِینزکیں دل مَنتِتہ
ما دلءَ وشکام کہ آسُودگیں زندے رسیت
اے کُچک رُزوائیں وہدءَ نیکیں نامے کَٹّتہ
دائما گوش ءُُ نِگوشی گوردیان ءُُ سرجنان
ہوش اَتکہ ناگُمانی آ سرءَ کہ لگّتہ
پہ تِپاک ءُُ ناتِپاکی جیڑہانی جیڑگ اِنت
زند ما تیلانک داتہ، مَرگ اَمبازاں چِتہ
نِشتگیں پنچ ماں سرءَ اَنت چہ وتی نابودیءَ
ما کہ رَد وارتہ بہ زانیں کُشتنےءَ بکشتہ
کےَ ادا جَلّ ءُُ مجل کہ ’جَلّ‘ جُنزان اِنت مدام
یا ہُدا بوجیگ جَلّیت نیکہ دریا جَلّتہ!
مِہر ءُُ متلب دست مں دستا کورےءَ ایر کپتگ اَنت
کئی مَڑاہانی مَیارءِ پَلّوءَ سر پَلّتہ؟
کودکی وابے کہ گوستیں زانسرےءَ دریگتے
من تئی مہپر سمارتاں تو منی سر پَٹّتہ
نشتگئے کُنڈےءَ بِسملؔ وانگ، ہَیران ءُُ مُلور
تو کہ دِلگوش گور کتہ، آ کسّہءِ جِند ہَلّتہ
٭
واب چار راہی سراں سینگارِتہ
دراہیں زِندءَ نارِتہ اُپّارِتہ
ما کہ نادراہ آس ءُُ آپان ایں مُدام
ہؤ کہ نِگبہتاں وتا پلگارِتہ
پہ نِزورءَ چے بہ بیت زورانسری؟
زور پِر بُوتہ جَڑئیگءَ کوارِتہ
اَست ہُدایے بے ہُدائیں مردماں
وہد بِیگاراں کُجا اے مارِتہ؟
’وارتگیں وان، رَپتگیں مردءِ وڑا‘
مارا دوستاں ایرجتہ، ڈوبارِتہ
سِستگاں چہ تو نیاہاں پہ وتا
من وتا نِیلّیں زِرے اٗوگارِتہ
٭
نہ مُرگے آں، نہ درچکے آں
مں دِیدپانیں برمشے آں
بَشارتانی ترمپے آں
یا اُورت چاریں چمّے آں
پرُشیت شکر تئی کندگاں
مں بے زُبان گُنگے آں
زمانگءَ یلہ کُتہ
گُشئے اَبیتکیں ہَلکے آں
تو ٹِیٹلے ئے تُنّی ئیں
مں ہون چمّیں گُرکے آں
ڈَلانی دیم رُستگیں
چو کُنٹگیں چِگردے آں
زَروک دل پہ ہُور، نُور
کہ لنگ ءُُ کوریں سِتکے آں
پتات شان گیدیءِ
کروج منا کہ نکشے آں
پُتینک پیر زالےءِ
نہ بُتکگیں یک گرنچے آں
٭
راہ ءُُ دَر راست بنت کاراں گِیشّین
’گرم تاپگ وتی کٗولءَ پاشین‘
اِشک نادراہءَ ہزار اِلّت گوں
بیا ءُُ ہرکس وتی پکرءَ تاچین
زانت بے زانگءِ ہمراز نہ بیت
اے وڑا کار نہ دنت کسّی گِچین
چوش اے نوبتءِ لیس ءُُ پِلّیس
گیش بنت زندگیءِ چَہر، شُبین
دیمءَ مُشتگ وتی دُژمن شاتاں
ہؤ کہ َبدواہگءِ دیم اِنت ناہین
من اوں پربنداں جگر تراکیں غزل
تو زہیرانی گُباراں شِنگین
اے چراگءَ را بکن دست ماں دست
جنگ سوبان اِنت وتارا باہین
آجوی گوازی ءُُ لیب اِنت ہونءِ
کےَ چو بانجی ترا دات ءِے کہ رَسین؟
شاہُکاری کہ اِدا اَتکہ سر اِنت
دست چمّءَ جن ءُُ کاراں بہ گَہین
پرچا پروانگءِ بانزل بہ سُچنت؟
روچ شَہمیت چراگءَ مہ بَلین
اے کہ دَستُور پہ سیہہ کار رَوا
بئے پشومان تہ ارساں بہ شَلین
بے سَنایت اوں نہ بنت دَور دَیَگ
ہؤ تو وہدیکہ مِرئے کبرے گَہین
روچ بنت جزم تہاریں سیہہ شپ
پہ من ہر روچ تُری مُورک مُجین
کپتگئے تو ماں اَزاباں بسملؔ
نوں دلءَ زٗور پہ تَسلّا واپین
٭
ما شکاریگ کہ آپءَ مہ گِریں
درد شپدرنگیں کپوتاں مہ کُشیں
دروگ راستیں اگاں زہمے بہ جنیں
بس جندءِ دلءِ گپّے بہ گِریں
زند گواہے پہ تپاکی بہ مِریں
مُردنی ئیں چُشیں کارے بہ کنیں
چو کہ ورنائیءَ تاگت بہ کُتیں
ما وتا آچِش ءُُ آپءَ مہ جَتیں
شاہگاں گیدیءِ کُنڈ ءُُ آتراپ
اِہوتی نند ترا اوں جاہیں
وہد پِربست چو بانور کلات
بُرز ماتبند ءُُ تلاراں سیاہیں
ہون مُزّ آکبتءِ گَنج پہ ما
دستء وت کِشتگیں گونگے مہ گوجیں
٭
ما اَگاں ترا زُرتہ
کہریں بددُعا زُرتہ
زور کپتگئے چَکّءَ
ما ترا کُجا زُرتہ؟
من اَزاب نالاناں
تو جہاں سرا زُرتہ
پنت ءُُ سوج کٗوریں تو
کئی گورا؟ کجا زُرتہ؟
دیدگ ءُُ دلءَ داشتہ
ما اوں بے وپا زُرتہ
ما کہ وہد مہمانی،
چو پَسءَ بہا زُرتہ
بس شفا تئی دستیں
درد بے دَوا زُرتہ
جُست بسملؔءِ یکیں
تو منا چیا زُرتہ؟
٭
گریشگءَ ہبر بہ کُتیں
مُرگ بَے ءُُ شر بہ کُتیں
آس پُلّ ءُُ بر بہ کُتیں
سِنگ بال دَر بہ کُتیں
کمّے گیگ گور بہ کُتیں
چہ اِدا سپر بہ کُتیں
دیدگ ءُُ جگر بہ کُتیں
وشّ تئی نپر بہ کُتیں
سر پہ چَکّ، تہہ ماں تہہ
ما وتارا شر بہ کُتیں
پہ بہشت شوہازءَ
چرّ ءُُ ماں چَکر بہ کُتیں
کوہنیں ترانگے شُشتیں
آس جاہے شر بہ کُتیں
زہر بے بریں ڈیڈار
گُڈِّتیں تپر بہ کُتیں
پاتک چو پُٹءَ بدوا
درُستاں دیم گور بہ کُتیں
٭
واہگے تلب شین اِنت
کٗور دید وابین اِنت
مُشکُلیں کہ آ دربئیت
انچیں شِردےءَ مین اِنت
ندر پہ وتن ماتیں
کہ سرانی ہامین اِنت
سردیں دل کُجا گِندئے؟
پہ تو آہُوءِ چین اِنت
مَرگ دُوری اِنت پہ من
نُکّ زہر تامین اِنت
پد ماں پد بہار ءُُ بَشّ
پَشتلینک ہَنکین اِنت
وشدِلی، تئی دستاں
گڈّہٗوم ءُُ گدرین اِنت
٭
آزگاں کُدینان اِنت
پُکّیءَ رَسینان اِنت
زار پہ کلیران اِنت
جاک پہ جنینان اِنت
مَرگ راست بَرحق اِنت
زندگی گِچینان اِنت
وہد مَہرمیں دستے
کار وت ٹہینان اِنت
آس جامگءَ روکیں
لیکہے زَرینان اِنت
ہون ءُُ بیر پدگردنت
دَین کار دینان اِنت
وش نیاتک واہگ چے؟
کست ہون مینان اِنت
دل گُبار پاہاریں
موسماں مُجینان اِنت
تئی زہیر بے وابیں
ماہکاں ترہینان اِنت
پہ ما لِژگ لیگارے
چمّ دَرگُڑینان اِنت
مُونج موتک گیدی اِنت
دیدگاں شَلینان اِنت
٭
ما وتارا باہینتگ
کسّی دل نہ رَنجینتگ
راست دروگ ٹاہینتگ
زِندگی نہ گوازینتگ
زیادہیں تئی مِہرءَ
مارا دُور پِرّینتگ
کٹّگی اِنت زندگوازی
ما وتا برائینتگ
لیب چَپّ چَوکیءِ
چُکّ کلات گاشینتگ
اٗوست خنجریں مُلّاں
آزمان گاڑینتگ
ما شِپانک آدرہ دل
مَلگُزار چارینتگ
ما وتارا شہرءَ تئی
نام ءُُ دپ کنائینتگ
٭
داں کہ اَستاں تئی نامءَ بہ گِراں
آزماں گند بہاراں بہ زَراں
زندگی رَہن گوں بیر ءُُ بدلاں
دریگتے مارا بہ کُشتیں کُہتاں
ایمنی تلک ءُُ کپوت اِنت مرچاں
لٗوٹ سٗوبانی سباہے جزماں
رَست ہونکِشک نہ دیدیں اوستاں
شود پَلگار گُبار ءُُ دنزاں
دات مستاگ کہ دَورے گردیت
چو منا بال زِبہریں مُرگاں
کوہ برمش اِنت نمیران مُدام
من ہما زِندگیں مردءَ منّاں
لوٹُکی اِنت، وتن بانور اِنت
پرچا ہونیں دلءَ ہِنّی مہ کناں
من گوں بدواہگءَ ہچبر نہ ٹَہاں
جَہندمء سیہہ تُری بسملؔ بہ مِراں
٭
آبلہ نوک کنت آس مانداتگیں
دیدگاں نُور دنت ہون پالاتگیں
ٹپّ زہمءِ نشان اِنت گالاتگیں
جَور تیجار بیت اُشترءِ جاتگیں
ڈوبرءَ داگ دنت بانزلانی رُدوم
مُرگ چوں بال کنت ڈبّ چَڈّاتگیں
درُشک وادیں زُبان سٗورگیں پِیشّ بنت
کسّی کارءَ نئیت دروگ ساڑاتگیں
بے گمی، بے تماہی ءُُ ناسرپدی
چمّ ءُُ سر مارا تئی داد بکشاتگیں
مُژدہءَ سوب نیست چینک چینیں دلءِ
گپَچلءَ جنت موچکین شوناتگیں
وائے وائے کہ دُوری ءُُ کٗوری گُشئے
مِہروانی تئی سرُومّگے ساتگیں
یک یکّءَ جنان ءُُ چِنان ءُُ گوزان
گڈّگاں زندگوازیءِ گوں داتگیں
مکر، مندر ءُُ ملندروہءِ دَرور ہمیش
پُٹ کُجا کنت بے آپ سر ساتگیں؟
ماں اَڑینتگ پہ سرترّ ءُُ پِرترّ وتا
گوں وتی شرّیں کرداراں پیڑاتگیں
ترُندیں ہکّل، چمسُہر، زِبریں شِگان
ایمنی بِیمناک اِنت لگت داتگیں
پَچّ ءُُ پیوَند گِپتہ گُشئے دل منی
دوچگایاں پدا جیگ تل داتگیں
نِیل دریا کہ آپُس کتہ جِیہڑاں
آزماں گریتگیں، گُلزمین زاتگیں
چوش بیت کہ مَبادا منا کٗور کنت
دیدگانی تہا یار جَہہ داتگیں
وہد ءُُ باری سوارءَ پیادگ کننت
بسملؔءَ جست کن جزم پرماتگیں
٭
دردمندانی دردوارے آں
چیر گوچّینتگیں توارے آں
تبد گیمُرتگیں کِشارے آں
درد آماچیں بامسارے آں
بے میارءَ میار بارے آں
گومسےءَ سِستگیں مہارے آں
ہَستمندیں ہُدایے اَست منا
پہک بے واک نیزگارے آں
نود پہ دوست، دُژمن ءِ واستا
کہر گواروکیں ہور ءُُ ہارے آں
زند گوازینیت یا گوزیت سرءَ
نیست گویاک، اِزمکارے آں
شاہی درباراں ہچ پیم نہ باں
کارواں سِستگیں سوارے آں
جِنگی جوہان، واب کرگُشکی
دل بہارے ءُُ سر ڈگارے آں
کسّ بسملؔ نہ کنت جُست منا
من وتی اہدءِ سرمچارے آں
٭
ہر وڑا سر جتگ اَت ہرچی من
اُمر پِرگوست نہ کت ہچّی من
چہ وتی کِرد گِرپت ءُُ بندیگ
گوں وتی جند نہ کُت یاری من
بے دل ءُُ پُپسڑیں دیواں دِرّاں
گوں مہ کپتیناں ہما وہدی من
اوست بوجیگ، تیابیں اُمّیت
کَڈّٗواں موج پہ تو کندی من
اَیش ءُُ نوشانی تہا پِنڈوگِر
گیشء وت وار اَزاب مرچی من
مکّہیں ماتءِ گِلگ گوں بچّاں
گوں شما دیستہ کجام وشّی من
سکّیں سِنگے آں کہ نہ باں پُجّگ
جنت پروشیت بہ باں سوکی من
سرمچار آجویءِ کوہیں سِپاہ
باں شہید پرچا بہ باں پُرسی من
گوست بے وابی ہیالےءِ تہا
ہچ نہ دِیت واب پدا دوشی من
جیڑاں بسملؔ دگہ دردے ماراں
مرچاں بے ہال کتہ سمّی من
٭
کُہساراں پُل رودینتہ
تیراں بانزُل رودینتہ
اَرواہ ٹپّاں ساچانیں
زَیمِیگاں ہُل رودینتہ
شہم گروکءِ بالا اِنت
کَوردپاں کُل رودینتہ
جاہ تئی الماس ءُُ لال
تئی راہاں گُل رودینتہ
وہدءَ سِیرکاں سیل بہ کن
چونیں آسکُل رودینتہ
بانور آتاریں وشبو
کندیلاں کُل رودینتہ
چاکر بُرتہ زوربَریں
شےءَ ہانُل رودینتہ
نیزگارانی حق جتہ
زوراکاں بُل رودینتہ
بچّی کپنءَ پیم نہ بیت
ارساں گُلگل رودینتہ
کینگ سِنگءَ ریزینیت
ما پہ مُشکُل رودینتہ
پنداں آسر چے داتہ؟
پاداں ترامبُل رودینتہ
بیائے زہگاں گوازی اِنت
ٹپّاں پاپُل رودینتہ
شئیر کتہ بالاد وتی
مستءَ سمُّل رودینتہ
بسملؔ پہکا پدمنتہ
وہدءَ بانزل رودینتہ
٭
درد پہ ترا وارتہ
لٹّ ما سرءَ وارتہ
مان شانتہ ڈُکّالءَ
آس کہچرءَ وارتہ
چون پدمہ کنزاں من
دل کہ دلبرءَ وارتہ
بادشاہ جَنئگ بوتہ
پروش لشکرءَ وارتہ
ٹپّی ئیں دلءَ بسملؔ
تیر سدبرا وارتہ
٭
کوہءَ پِیشّ بُرّگی اِنت
کمب چیر کنگی اِنت
ہلک اَواچک جنئگی اِنت
کُڈّکے ٹہینگی اِنت
زِیکّنی کہ مولدی اِنت
ٹہل ءُُ داب دوچگی اِنت
پُرّ ءُُ بند کتہ ہورءَ
پُرّ مارا گِرگی اِنت
مُشکاں دل وتی وارتہ
بوجی یے کہ چِنئگی اِنت
در پہ در دراں ڈیہی
سِیم ءُُ زَرّ برگی اِنت
’آسک چین پِلپِل رٗون‘
پہ ما واب زندگی اِنت
آ شکاریءِ چُکّءَ
تلک ءُُ دام چارگی اِنت
سرین سندیں دہکانءَ
ترشتیں مَچ روپگی اِنت
مارا تہلگاں کُشتہ
کوہ پہ ما زندگی اِنت
آسِنءَ بہ ٹپّ ہر روچ
آزمان پُجّگی اِنت
سِیم ءُُ زَرشُناسانی
پہر ءُُ شان زَرگِری اِنت
شوانگی نَلے باتاں
تئی زہیر زیمری اِنت
کیت نیکیں مہمانے
مُرگءَ بار بوجگی اِنت
کار ہَیر بنت کم گِند!
تئی نِزارہ چارگی اِنت
دُزّ ءُُ ڈُنگ سک باز اِنت
بزّگی ءُُ گُژنگی اِنت
سُہب پہ ما شِیلانچ اِنت
چو پنیر رٗولہی اِنت
پُشت مَے ولی ءُُ پِیر
شائری بشارتی اِنت
وازمندگیں بسملؔ
ماں میاتکیں دل منی اِنت
٭
جہاں ساہیل ساچان اِنت
دلءِ اِمروز آچان اِنت
ہمک دیما نشانگ ما
چِشیں اَنگر وتاچان اِنت
تِجیں دردے دلءِ نامءَ
گُشئے وابے مِچاچان اِنت
ہمے چونیں وتیگے بیت؟
درامد ڈُہل ناچان اِنت
کسابی کارچےءِ مَیل اِنت
کہ گڈّگ پہ گتاچان اِنت
کِشار اُمّیت دہکانءِ
لد ءُُ لنشان پاچان اِنت
دل اِنت گوں چوریگی لیباں
ہما ’چاچ ءُُ مچاچان‘ اِنت
بہ چار بے تاگتیں بسملؔ
کجا چے پِکر تاچان اِنت
٭
ساہ ءُُ سر کندیل راہانی سرا
ندر دنیا تئی مَڑاہانی سرا
رُہبَریں اومان بیگواہیں ہیال
کےَ بروسہ کنت نگاہانی سرا؟
مُرگ وابیں زندگی گوں واہگاں
چو کُدوءَ درنگ شاہانی سرا
تنگ پہ ما یاہُدا تئی گُلزمین
بیا بہ دئے دِنگے بلاہانی سرا
بوجی ئیں اِمروز بَلو اِنت کڈّواں
وہد تیلینتگ دُعاہانی سرا
بینگیں بانداتءِ شوہازءَ وتی
مکتبی رُمب اَنت سباہانی سرا
گُژن پروشیت گُژنگے اَرمانی ئیں
تلک چیر اَنت جوہان جاہانی سرا
ما کہ سنگربند سنگر چوں پرشنت
جاک ءُُ جنگ اِنت جنگجاہانی سرا
چو تئی جیگءِ ڈگار دوچ ءُُ ٹَٹُک
مَے دلانی نکش راہانی سرا
اوہء لاچاری پہ مُزّ اِنت روزگار
بسّ مَے یک روچے، ماہانی سرا
چِلّہ کشّیں بسملؔءِ شرّیں ہُدا
کہر گوندیت تپس واہانی سرا
٭
درد ارواہءَ چیر ءُُ سر چیزے
کنت زہرءِ وڑا اَسر چیزے
دژمن ءُُ وش نیاتک ڈاہ ءُُ شَور
ما کتہ گوں وتا ہبر چیزے
بس ہُدا اِنت کہ وہد گوازینیت
شوانگے چے زانت شِر ءُُ شر چیزے
زہر چنکان بیت ہار گورءَ
پہ ما بیاریت تئی نپر چیزے
زندگی آپ ہاک گوات ءُُ آس
ہُشک ہچّے نہ اِنت تر چیزے
گار ہاکاں کُتہ پُراں پٹّیں
ما شُہازیگ در پہ در چیزے
دست شہاری اِنت دٗود دنیاءِ
گران داتِن گُڑا بہ بر چیزے
ہستیءَ نیست گوہرءَ بازار
نیستی ءُُ تنگیءَ گبر چیزے
جَورُکاں دات ہوش ءُُ سارءِ بام
ہؤ بہ پہمیت کسے کہ سر چیزے
باسک دروہنت شاہ ءُُ لَمب کپنت
درچک چے زانت کہ تپر چیزے
اوہء نرتول بات زارء نراز
ہاک ءُُ پُر توشگ اِنت شر چیزے
اِشک راہءِ دو توشگ اَنت پہ تو
داگ بیت یا کہ درد بور چیزے
جنت بسمل ’کڑے بَڑے‘ نِشتہ
تو وَ زانئے کہ آ اوں شر چیزے
٭
لُنٹ ہُشک جیگ تر بہ کنت کارے
ہاک پہ سر در پہ در بہ کنت کارے
کوہ ءُُ کوہنگ مَے شرپّ ءُُ شان
پہ ما اللہ نِزر بہ کنت کارے
وت ماں وت کس نہ اِنت پِت کُشتہ
چو مہ بیت سِیمّ ءُُ زَر بہ کنت کارے
تورہ ءُُ بار بنت کاہ ءُُ کدیم
چیرا لٹّانی ہر بہ کنت کارے
ساہ چو سانکلءَ گورءَ لوپ اِنت
پاد واستیگ سر بہ کنت کارے
ملکموت ہردماں سرا ساہیل
بئیت کجا کئی نپر بہ کنت کارے
بسملؔءَ زورگی اِنت پنت ءُُ سوج
بسّ اِنت مُپتیں ہبر بہ کنت کارے
٭
بیت گوں ہرکسءَ کہ ہر کارے
پہ ما ناسرپداں ہبر کارے
سرد ءُُ سیہہ کار پہک سرگارے
مَے سرا کپت چونیں سرکارے
چَپّوی جنت چیرجنگی کنت
ہِیلّہ سازیں بدے ہنرکارے
مارا سوگند گوں تو ہمراہی
آس مُود اِنت کہ آس چر کارے
بہت بانزیگ، مرگ ملّگ بیت
آ کہ شرچیزے، اے اوں شرکارے
بُرّ ماں دئے، تَک ءُُ گوزیں ہرچی
چے پکارے؟ چتوریں درکارے؟
چو کہ بے کاری جوان روزگارے
کار نامءَ کنئے سپر، کارے
دست مُہتاج دل مہ ور بسمل
دیدگاں کارچے ستر، کارے
٭
تو کتگ دَور ماں لجّءِ جوءَ
مرگ وائے کہ تلام ئے کوہءَ
آس پہ ناچ زَرینت بالوءَ
پُل امباز کُت اَنت پاتوءَ
رد کتگ راہ مدام رہ دروہءَ
بے گومی ٹاہ جتگ باجوءَ
ساہ پہ ہُر جنئگءَ داشت نہ بیت
بِلّ سوہان مہ کن نیم سوہءَ
واب گیج اَنت مگسکی نازینک
تند ماں گیشتگیں موکوءَ
’گیر کیت باڑہی بنگانی ملار‘
کےَ پدا بارت منا باہوءَ
اوہء من باتاں کہ پاسپان توئے
دل بہ تُکشیت پہ سارتیں بوءَ
رہن دینانی پدءَ چاڑِکّہ
چہ ما باج بُرت کجام بے موہءَ
روک تئی بہت ستارہ، ماں سرءَ
مالتہ دست کجام سوہوءَ؟
اے بری ہرچی بہ کنت تالہ ءُُ بہت
کےَ بہ بیت ایر بئیت چہ کوہءَ
آجوی زندگیءِ دومی نام
تو اوں منظور بہ چُک پاہوءَ
٭
اُورت اوتاگیں پوشاکاں پہریز وتا
بے اوستوئیں گویاکاں پہریز وتا
تو کہ ترُسّءَ گار پَلیتّیں شیَتانءِ
پاکیں کتابانی تاکاں پہریز وتا
سنگینیں دودانی پَلّہ مَرز بہ بی
ورنا سلوات ءُُ جاکاں پہریز وتا
ہردے پرشتئے جوڑ نہ بئے پہ چالکءُُ چُل
چَلّ نہادیں چالاکاں پہریز وتا
اَنچو نزور کہ زورءِ پدءَ تئی زور جننت
چہ اے کلپیں زوراکاں پہریز وتا
مانا دارنت پیریں دینبوگی کِسّہ
چہ جِنّانی لال تاکاں پہریز وتا
سوچ دو پوستیں ہمراہاں تاوان دینت
زَنگ سلاہ لنگ اولاکاں پہریز وتا
من گوں مزاری شہماتاں چہ کوہ سراں
ہار کنان ءُُ پیداکاں پہریز وتا
مہر پہ سِہر اِنت جادُو مکریں زال نشان
پادءِ چیرءِ چِنت ہاکاں پہریز وتا
مُپتیں شراب ءُُ پُورت چَپورتی تِرّ ءُُ شاپ
بسمل من شرّ پُلّاکاں پہریز وتا
٭
’جی‘ تئی نامءَ
منی ارواہءِ تاہیرئے تو سک دِیرئے
دلءَ را ہر دماں گیرئے تو سک دِیرئے
بہ ماراں زندگی یک ساہے روت ءُُ کیت
من چاراں کہ تو سک دیرئے تو سک دیرئے
من بے چاڑ ءُُ زہیریگاں کہ تہنایاں
دلءَ جیڑاں کہ دلگیرئے تو سک دیرئے
من وازمندگ شَلوکیں نود نازُرکی
گُشئے چو انگر ءُُ بیرئے تو سک دیرئے
من پَندے بُرّّاِتہ تراکینتگ اَنت تراول
کُجام راہانی پدگیرئے تو سک دیرئے
چو روچگوارُچک پہ روچءَ سر منی بالا
نہ سراپیں پُل انجیرءِ تو سک دیرئے
کئی پاداں بہ چُکّاں کئی درءَ ٹُکّاں؟
بہ باں مُنجار کُجام پیرءِ تو سک دیرئے
پہ تئی گُلبرمشیں تراناں ندر بات بسمل
بدل تئی پوپل ءُُ ہیرءِ تو سک دیرئے
٭
پُلنگ پروشءِ نماسگ چہ پِشّیءَ ترسیت
نہ داتگ کسّےءَ گواہی زمانگے چو بیت
اُمّیت اوست وتی جاہ، سُر ءُُ پُرے لوٹیت
سباہے المّا رُکشیت شپے کہ آسر بیت
چہ ٹُوہیں ٹَوکےءَ سَولائیں کارُکے بہ ٹہیت
کہ ترمپ ترمپ شلانءَ بہ روت زِرے مانیت
اے ہاکءِ کِرم کہ ہاکءَ مُدام ہاکوشیت
اگاں نہ دَہل نہ بیت، آپ وارت سِنگءَ بیت
بِزاں کہ بار کپیت روچے سگّ ءُُ اوپارءِ
ہما کہ کُہت گُلاٹ اِنت کینگءَ جائیت
اے کٗورپہمیں زمانگ گُبار مارشت اِنت
زمین آس بَر اِنت آزمان پُلّ زَریت
زہیر تلَوسیت انچو منی زُلوریں دل
ہمے وڑا چہ کُدوہےءَ چُنکی یے بہ کپیت
مَے اہد ہاکمءِ مہرانی بِیمناکیں واب
تُپنگ ءُُ تیر بہ بیت، آسک ٹیٹلیں مہ اَزیت
شَگال، کرگز ءُُ گُوتُو پہ جون بانزُل ساچ
ہمے کہ گُرک پہ میشءَ اوں مِہروان بہ بیت
من پُلّ کِشتگ ءُُ آپ داتگ نِیوَگیں گُلباگ
نہ پہمتگ کہ اے دِہکانی آس ءُُ اَنگر بیت
اے ہون درُشتگیں مارگ، اے مَجگ جوشیں پِکر
ہُدائی داد اَنت اگاں کسّے بسملءَ بہ ڈَسیت
٭
اے بادشاہیں دلءِ واجہءَ را ہاجت نیست
گوں راج ءُُ رَعیّتءَ گِلّہ نہ کنت، چہ وت نیست
زِریں زمینے منا اَست ہَزانگ ءُُ گنجیں
شُدیگیں زہگاں پہ شپ شام ہِچّ انگت نیست
پہ شرّیں تالہ ءُُ بہتءَ مدام کولیگاں
مَلام کنت منا ہرکس بَلے ملامت نیست
جتہ گُرازیں کسابءَ گریبءِ پوست شُتہ
منی دَوارءِ شپانکءَ را مال ءُُ دولت نیست
بہشتیں لوگ بَلے کیامتی گوزان اَنت پاس
ہمیش مہشرءِ روچ کیامتءَ را کیامت نیست
شپءَ اَزاب بہ نالیت روچءَ واب بہ جنت
پہ نادراہیں دلءَ ہچ گرانیں ہِلّت نیست
تئی نیکیں نام مُدام وِرد ءُُ وان ماں زِردءَ
پہ بسملءَ دگہ زِگر ءُُ نماز ءُُ تاہَت نیست
٭
دُور دَرمُلکیں دَیاراں مولمی تُکشاں زَراں
گیدیءِ ہُشکیں چگرداں چاراں گوں تئی دیدگاں
چہ وتا سِستہ منا تئی دوریءِ سِنگیں گماں
تئی جِتائی اِنت کہ مانا نیست منی روچ ءُُ شپاں
نیکہ گواہیت ہم ہیالے نیکہ درکیت ہمزباں
سہب ءُُ بیگہ جیڑگایاں گُنگ ءُُ کٗور اِنت زندماں
بسّ رِسکءِ نام ہپت دریا ہما دیم دَور دات
جی ہُدا تئی بادشاہی من گوں بہتءَ گِلّہاں
ہست واہُند ملکموت اِنت نیازبُندیں زندگی
واستی ءُُ مُہتاج پہ تو من ہمے بے ہاجتاں
بس ہمے ماراں کہ تو تاہیر ابدمانیں ہُدا
بس ہمے زاناں کہ من نادلجم ءُُ ناسرجماں
٭
آپ رودینیت تلارءَ آس گیابانءَ چریت
برانز مومءِ مَہرم اِنت الماس سوہانءَ چریت
چے بہ کنت تئی مہرءِ نادراہ کہ تبیب آزمُودگیں
سرپدئے تو درد اَرواہ ئیگ اِنت درمانءَ چریت
پہ گُناہگارءَ ہُداءِ جند کہ نادزرَس اِنت
جیڑہی شَیتان ءُُ ایمان سوب تاوانءَ چریت
لبز چیدگ بنت پِکر ءُُ لیکہءِ چاگردیءَ
جِنتریں مارشتءِ آسءَ شائری مانا چریت
لَٹّ ساہیل اَت سرا کہ ہاک ءُُ پُر کت نپت بیر
دَلوَتے مالے بگندئے میرءِ جوہانءَ چریت
نَے شپانکی سگّ جَلّے نیکہ اوپار پیرُِکی
اے رمَگ ماں گیدیءَ اللہءِ پرمانءَ چریت
زنک ءُُ زاہی مَیل مولم مرگ پریشتگ ماں سرا
لسّہیں گڈّے ماں تلّاں درُوچک ساچانءَ چریت
بام درپشیں پُلّ وشبو گوں سمین آتار بنت
سُہریں اِستارانی تورُم بِلّے آزمانءَ چریت
آ نہ بیت جودی جَنے پہ نود بندیت دامنءَ
کم شرپ دانکے نہ کرزیت اَہد ءُُ پَیمانءَ چریت
چوش بیت بسمل کہ اے گاریں گَلگ پہ منزلءَ
جَور توشگ کنت اَہدءِ جوانیں ساربانءَ چریت
٭
من دلءِ نادراہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
پہ ’گُل‘ءَ شیداہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
بستگیں گرنچے بوجیت تئی دلتراکیں زہیر
سِستگیں بیگاہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
چو کپوتےءَ چہ رمءَ سِست ءُُ سرگِسر
چہ وتا بیگواہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
آس شہکور ماں دیاں اوژناگ کناں
گوں دِلی دوزواہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
راہ باز منزل یک دُچار کپتیں بلکنہ
سرجتہ رُنگراہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
ہوش منی آرتہ وہد شہماتاں جَلّکیں
شرّیءَ مُلّاہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
بَلُّکی شِیپّانکاں منا الکاپءَ شِتہ
شاپتگیں پژماہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
نَے بہارمیچے نیکہ بشّامی ترونگلے
تُنّی ئیں کٗولواہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
ساہگ ءُُ ساہ ایں ما ءُُ تو اَچ وت بے سما
من تئی ناماہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
لَہمُکیں سَرژپّے دگہ ہلک ءُُ کندہے
چو مہار گومساہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
روچ شپ یکّ اَنت کہ منی دیدگ بستگ اَنت
واہگءِ کیداہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
ٹِیٹلاں چَرتہ گُژنگیں بسمل رہگوزی
من ہما سرشاہاں منی اِہوالءَ مہ پُرس
٭
گُل محمدوفاءِ نامءَ
پِرّینت گپَچلانی تہا یار من کُجا
بَرگشتہاں چہ بُنجَلءَ وائے وتن کُجا
پرمان زُرتگیں دلءِ واہُند کنت تما
پادانی چیرءِ ہاک کسان ءُُ مزن کُجا
کپتاں چو میّتءَ سرء بازار برہنگءَ
زٗوراوریں زمانگءَ کشّ اِت کپن کُجا
ڈُکّال چو گُشان پَچ اِنت گیدیءِ دلءَ
شَپچانی شِمش ءُُ آلکو پراہ ءُُ پَتن کُجا
ہاٹیگ سگّ دروہتگ تَہمبل نہ توکلے
زَیمِیگ دل پلار بکن یا مکن کُجا
سر ٹپّ وارت ہوش کُجا برجَمیت وتا
ارواہءَ داگ مان کیت رکّیت بدن کُجا
بے مٹّ ءُُ مُلّیں بانکءِ بسمل ہمے ستا
چو مِہروان بلکیں بہ منّیت من کُجا
٭
تئی دپءِ گُپتار ءُُ دلی اِسرار اَنت شَکر
چَنڈ کہ وش وشّءَ رِچیت وش بندیں کُنر
وت دلءَ دائم جیڑتگ من ہم اے ہبر
تانکدی میڑینگ مہ بنت شاہیں سِنگ ءُُ سر
نیک بات شالا پہ ما تئی آریپیں نِزَر
کےَ دلے لاپءَ کنت چکّاسیت آس چَر
راہی ئیں چمّ اَنت سرچَکار اَرمانیں دل اَنت
تو کہ درکپتئے گردشءَ اِینگو ماں چَکر
ماں ہیالانی جنّتءَ اِشکءِ پادرَہ اَنت
پُلکگیں دشت ڈَل سر ءُُ ریک شانیں نگور
چے بہ بیت چکّاس واہگ ءُُ مِہرانی دلءِ
تئی دپءَ ہرچی اَتکہ ما زُرتہ تئی ہبر
رَست منا ہرچی تو نہ رستئے تہ ہچ نہ بوت
بس منا گرانءَ کپت تئی شوہازءِ سپر
دریگتے بوتیں مُرگے تئی ہَلکءَ دیم دات
سانکلاں بستہ دل پہ تو آمُرزی سَتر
وادہ ءُُ کولاں پیڑتگ اَنچو تو منا
بے زبانے آں نیست منا گویاک بے ہبر
ہر کُجا جُنزاں چست بیت سر تئی دَرگہ اِنت
کِسّہے چونیں تو منا داتہ سرچَکر
ناگتی دروہ اِت نیمراہءَ چو باجوءَ
ماں گِچینان اَت زندمانیءِ ہمسپر
کاروان سالار اِشت رُنگراہاں دَور کت
وائے بے بہتی کہ وتی پاداں جت تپر
زاہرا نیزگار اَندرا اَزگار ءُُ مُگیم
مڈّی اَنت گنجیں زانت مارِشتءِ سِیمّ زَر
تو من ءُُ من تو چے من ءُُ تو اے کوڑیءَ
کےَ کناں کاسِد کےَ بہ بیت رَہبال ءُُ نپر
ما اگاں بسمل زندگیں اوستےءِ پدءَ
کُورہیں آسانی تہا دل داتہ ہَتر
٭
سوہوئیں ساربان ہمراہ ایں
ہؤ بِزاں کاروان ہمراہ ایں
چپّ راستءَ گِران ہمراہ ایں
ما تئی پاسپان ہمراہ ایں
نیست گوں ما دَگا ءُُ باجوئی
دانکہ اَرواہ مان ہمراہ ایں
پہ ما دل پہکی احمقی کردے
ہرکس ہرجاہ بَران ہمراہ ایں
واہگ ءُُ مِہر بُودناکی اِنت
نشتگیں زان پہ زان ہمراہ ایں
آس بیت روک آپ بیت اوژناگ
جُنز دیما روان ہمراہ ایں
مِہر کست مَرگ زند مَے یک اَنت
ہمسرو ہمزبان ہمراہ ایں
دلجمیں ما چہ بسملءَ یاراں
مہروان مہروان ہمراہ ایں
٭
اہد بوہ ءُُ نشان ہمراہے
پہ بلوچءَ گِدان ہمراہے
کار کارپد چہ زانت بالا اَنت
زندمان چو گُمان ہمراہے
ننگ پہریزگی بہ روت نئیت
ساہ ہُدابُند نان ہمراہے
منزلے اَست چیر گامانی
کوہیں سگّ ءُُ تَوان ہمراہے
گُلزمین ہون سیکتگ بچّاں
تَمبُوئیں آزمان ہمراہے
بس ہمے زانتکار زانگی اِنت
نابزانتءَ بِزان ہمراہے
چون ہمگرنچ بنت حَیا ءُُ ہِجاب
لجّ مَہرم گُشان ہمراہے
مِنّہ وار گراں بَریں تسّلاءِ
کنت مُدام جی ءُُ جان ہمراہے
تاں سبا ہمسپر نہ زانت دروہگ
چاردہءِ ماہکان ہمراہے
توشگیں پند تیر ءُُ کلّیگ اَنت
سُست گاماں گِران ہمراہے
پہ شپانکءَ سِلاہ مُکّی یے
سرمَچارءِ کمان ہمراہے
سار گوں ساہگءَ نہ کنت یاری
پہ گنوکءَ جہان ہمراہے
چہ ما زٗوراکیں وہد سِندان اِنت
دم پہ سہت ہردمان ہمراہے
جُہد باور شہید منّوگِر
سِتک مُہکم قُران ہمراہے
٭
داں بہ روت گپّ تران ہمراہ اِنت
مارپیچیں زبان ہمراہ اِنت
ساز گوں ہارمَلّیں باسکان اِنت
زٗور گوں پہلوان ہمراہ اِنت
سرُمب چاریت دائما کمنام
کپتہ کارءَ شِگان ہمراہ اِنت
کمّ تاوان درد مرگ نسیب
تانکہ ہوشءَ اِنان ہمراہ اِنت
ٹہل شرّنگ ٹیٹلءِ اِسپر
مردیءَ پہر ءُُ شان ہمراہ اِنت
آجویءِ سپر نہ بیت مہتل
ڈیہہءِ ہر نوجوان ہمراہ اِنت
مارا چے پکر ءُُ گم بہ بیت بسمل
سکّیءِ دیمپان ہمراہ اِنت
٭
چمّ ائیبءَ مدام کپیت چیا
باریں مردم مگسک بیت چیا
راہ ءُُ در بند کَول وادہ نیست
دل پہ دُردانگءَ زریت چیا
واہگءِ دیما زانت ایرجیگ اِنت
سر چہ ارواہ سرگوزیت چیا
بس پہ مُلّاءِ بیشکاریاں
جوڑ بوتہ دگہ مسیت چیا
ربّ زوراورانی ہمراہ اِنت
بہت کم دزرسءِ نَسیت چیا
گُلزمین تنگ بیت پہ منظورءَ
گپءَ دیما وتی گُشیت چیا
٭
روچ سراں تِیماران اِنت
مارگ گوں سیہ ماران اِنت
ماں گِیش پاد پَلاران اِنت
گوں اِشتاپی کاران اِنت
کِسّہ ہار پتاران اِنت
دیم گوں شاہء ماران اِنت
کوکِر کشّ کمیر دِرّ اِنت
گندیم دست لتاران اِنت
اَرش مہ جُمبیت کُرش سُریت
اَڑ گِیشّ ءُُ گِیواران اِنت
مرگءَ گواہ نیست ہورءَ ڈاہ
وسوس گوں بِیماران اِنت
٭
موسم ہور بہاران اِنت
دل تابان لواران اِنت
دروگیں کول کراران اِنت
بسمل پاداں داران اِنت
اے سیہہ دشتءَ چے سبزیت
سیاہیں ہورے گواران اِنت
دُتُّک نادیں گَودی یے
لَیبواں سِینگاران اِنت
چے مارَنت پُرسوزیں دل
درد سُروزءِ تاران اِنت
مِسک اَبِیر اَنت راہ ءُُ در
سرچادِر کہ شاران اِنت
یک منظورے بے تہمبل
دُنیا کار ءُُ باران اِنت
٭
کوہے برمش تواران اِنت
مہلوکے بٗود آران اِنت
جنگے گوں دینکاران اِنت
شادہ ماں بازاران اِنت
جاسُو پاسُو ہیزءَ اَنت
چارُوگے رہچاران اِنت
شاہ ءُُ کبِیہیں راج منی
ہکّل ءُُ بیہاران اِنت
رُمبیں لشکر ڈاہ ءُُ شور
دنز گوں بورسواران اِنت
مرگ مڑاہیں زہرگ شان
لیب گوں سَیل شِکاران اِنت
لانکءَ بُرتہ دست وتی
بدواہ آس گواران اِنت
زندے مرگے پہ وت بیت
اَڑ گیشّ ءُُ گِیواران اِنت
٭
کپوت بال بانزلاں کُلہ کتہ کہ بئیت گوں
اگاں اے دل نہ منّگیں چہ سینگءَ درئیت گوں
وپا ءُُ مہر گُلزمین سرمچار گوانک دنت
میار کوہ سلامت اِنت مڑاہ مرگ کیت گوں
من وار لُوچ بزگرانی مہروان ہمسپر
تو بادشاہے ئے ترا امیر گوں تُرئیت گوں
پدا پنیر ءُُ شیر بیت گِدان ٹَپّرانی واب
پدا بہار مان کیت شپانک میش زئیت گوں
ما جَل مجل پہ کےَ بہ بیں کےَءَ توار پِر کنیں
مَے کاروان راہی اِنت کسے کہ کیت بئیت گوں
من سرہوائی پرُشتگاں کمانیں اَبرُوءَ تئی
زَروک پتّو دائما نہ زہم نہ کُمیت گوں
تئی واہگ اِنت کہ ایوکی کرار دنت دلءَ منی
نہ دردوار روت گوں نہ دوزواہ کیت گوں
نشانگاں مدام گُشئے نِگاہءِ خنجرانی تئی
تو دل کہ وہدے در کتہ تُری اے سہ درئیت گوں
چو گِرّبندیں چوریءَ پہ لیبوے گنوک بیت
اے دل نہ مہتلیں گُشیت کُجا رہئے کہ نئیت گوں
من وس کتہ گوں بسملءَ زمانگءِ وڑا نہ اِنت
پمشکا وار بزّگ اِنت پہ واجہءَ نئیت گوں
٭
دل درامدیں دوستاں مارا چینچو رنجینتہ
وہد گوست دامن چہ کُنٹگاں نہ گِیشّینتہ
داگ الّما پِر بیت بزگرانی پوشاکاں
دل سپا ءُُ دل پہکی دراہیں زند گوازینتہ
چوش بیت کہ بے دستی دُژمنءَ توانا کنت
ما اوں نیک ءُُ بد زانیں ما اوں ہَر نہ چارینتہ
کیت باگیں باریگے گُلبہاریں اوستانی
کس مُپتء ناحقءَ سر وتی نہ گوارینتہ
دروگ بندیں وہدءِ چے ہاکمانی واہشتاں
راستیءِ باپُشتا زانت زہر وارینتہ
٭
نہ اِنت کسّے کسیگ مرچاں
جہان گٹّ ءُُ گَسیگ مرچاں
تو ٹہل ءُُ نازانی دراہیاں بئے
چیا نئیت آ ’کدیگ‘ مرچاں
بگندئے کشّیت دلبریں کوش
پچیں تا دیراں دریگ مرچاں
گوں ہُرّیاں دوستی اَزابے
نہ گیپت تِہیپءَ نَہیگ مرچاں
نہ بیت گِلّہ درامدانی
ہراب کار اَنت وتیگ مرچاں
٭
راہے آں راہچارے آں پہ تو
تانسرا من ودارے آں پہ تو
گوں من گیروشگ ءُُ بہ بئے مُلما
کارے آں، روزگارے آں پہ تو
سِیرگ ءُُ سِیرکے آں پہ دنیاءَ
مَیزرین ملگزارے آں پہ تو
اَست ہرچی دلءَ بُگش گوں من
مَہرمیں رازدارے آں پہ تو
پونز باہوٹیں دیمپانے آں
گران باریں میارے آں پہ تو
٭
ارواہ چو گُلباگ کُتیں
وش اَتکءِ مِستاگ کُتیں
چم کِشتیناں چہ تو پد
دل زُرتین ءُُ داگ کُتیں
گیتکیناں سرتلّ ءُُ ہَسار
چو آہوگءَ شاگ کُتیں
بال چہ مُرگءَ دَربُرتیں
چو ماہیگ اوژناگ کُتیں
جَلّک چہریں اِمروزءَ
ما ہم تاچ ءُُ تاگ کُتیں
تبد اومان اَنت گیدیءِ
جہندم تئی گُلباگ کُتیں
شئیرمن دوتک ءُُ دات ترا
آستونکءِ سرپاگ کتیں
٭
بیا کہ کپوتاں بست کدو چمانی تہا
بیا کہ ارساں تاچینت جو چمانی تہا
ارواہ تئی نیادانی ساچءَ بیت وشنود
روت ءُُ کیت بس تئی وشبو چمانی تہا
دراہیں ندارگ زیبا اَنت تئی دیدءَ پد
دُور نیائے تو اَلدو چمانی تہا
وہم گُمان اِنت پکر ہیالءِ ہمراہ اِنت
نکش اِنت شرّرنگے انچو چمانی تہا
ہر شپ ہوشءَ بارت چَگل دنت گیابانءَ
پِرداریت آ داگ ہر رٗو چمانی تہا
تو کہ رسئے ما سرجم بیں ماں بالادءَ
پمّا دنیا اِنت نیمسو چمانی تہا
من تُکشان ءُُ دل تُکشیت تئی نیاد نہ بیت
تند بہ بندنت نُو موکو چمانی تہا
بید اَچ تو کس جاہ نہ کنت منظورءِ دل
چے شوہازئے چارئے چو چمانی تہا
٭
اے دل دردے کہ بالادءِ تہا اِنت
چِہ آہ سردے کہ بالادءِ تہا اِنت؟
لُڑے ماں دیدگاں مانشانگا اِنت
مُج ءُُ گردے کہ بالادءِ تہا اِنت
اے ارواہ بالی مُرگے بال کنت روت
پہ بَروردے کہ بالادءِ تہا اِنت
سرءَ تئی آپ ترّینیت نوشیت
اَجب مردے کہ بالادءِ تہا اِنت
بزانئے زندگی توجیل سازیت
نَپس ہردے کہ بالادءِ تہا اِنت
گنوکیں دل وتا من چوں بہ داراں؟
یَہ شپگردے کہ بالادءِ تہا اِنت
داں اَستاں نیست تاہیر بے کراراں
جہاں گردے کہ بالادءِ تہا اِنت
نزوریں بسملءِ بس تو نزوری
چو بامردے کہ بالادءِ تہا اِنت
٭
وتی ساہ ءُُ سرءَ سرگوستگاں من
نہ داتہ پُشت ہچبر دُژمناں من
اگاں زہرئے ترا وشاں کناں من
کپاں پاداں تئی دستاں گراں من
ہزار رندا ترا منّت کناں من
بہ داراں چوں دلءَ بے تو نہ باں من
پہ تو آمُرزیاں آسُودگاں من
گومے ناگیگیءَ گیگ ءُُ گوماں من
دلءَ سہڑینگاں گوں مولماں من
’گِراں نامءَ تئی نامءَ گراں من‘
زہیرواراں وتا سِنداں وراں من
نہ بیت بے تو منا، بے تو نہ باں من
منی ہستی، منی دنیا، منی ساہ!
اگاں تو نارَزائے مرتگاں من
منی واہگ، منی مہرءِ ہُدائے
تئی تاہَت، ترا سجدہ کناں من
منی سنگین تئی بالاد سنجے
ترا ہمسَنگ کناں گوں پریشتگاں من
کناں تالان وتی ارواہءِ دردءَ
دلءِ گُنگیں توارءَ اشکناں من
دلءِ ماڑیءِ شہبانک دگہ کےَ؟
منی اَرواہ پتّو زندگاں من
جتا اَچ تو گِسر چہ شاہ سبزیں
گُشئے کہ پُلّے آں گِیمرتگاں من
منی باتئے، منی باتئے، منیگ ئے
مہ باتاں کہ نہ باں پہ تو اگاں من
ہمے سدگنجیں اُمّیت پاسپان اِنت
منا تو دوست دارئے زندگاں من
تئی دوریءَ ٹپّیگاں چو آہُو
شِزرداں چو کُلی آزِردگاں من
اگاں پہ تو بدیں پکرے بہ داراں
ہما سہتءَ وتارا وت کُشاں من
سباہءَ کار بیگاہءَ تئی گیر
مروچاں اَچ وتا پچگپتگاں من
درامد گَشتگاں پہ جندءِ زاتءَ
کُجا سربوتگاں سرسرجناں من
ہُداپولی وتی شوہاز نام اِنت
گِرانءَ اَتکگاں جندءِ پداں من
نیاں بسمل دگہ ہچ کٹّ ءُُ کاری
ہمیش اِنت منتگاں ماں کاگداں من
زَراں پہ گُلزمینءِ ہاک بسمل
نہ زانتہ کہ دَراں ڈیہے رواں من
٭
نگیگیں کار وتی گِیشینتگاں من
پہ ماتیں سرڈگار سرگپتگاں من
گوں ہوناں آپ دیاں دزکِشتگاں من
دلءَ جزماں کہ بروردءَ وراں من
مہ باتاں بے زبان ءُُ بدگُماں من
کُتگ اُمبو تئی نام ءُُ نِشاں من
وتی ساہ ءُُ سرءَ سرگوستگاں من
نہ داتہ پُشت ہچبر دُژمناں من
در اَتکہ کاروان پشکپتگاں من
تئی ہمراہیءَ شپ کپتگاں من
ٹٹیں دامانی تندءَ کپتگاں من
تئی گِیشینگءَ مانگیشِتاں من
زمانگ رسترے کہ مان رِتکہ
نزوراں ناتوان ءُُ بے وساں من
درامد گَشتگاں پہ جندءِ زاتءَ
کُجا سربوتگاں سرسرجناں من
٭
بدانی کُچّلیں سَہ گپتگاں من
نہ باں واترّ کہ رَہ گپتگاں من
سریچک ٹوہاریں کِسّہ گپتگاں من
درہیں تئی مکر ءُُ ہِیلّہ گپتگاں من
پہ لانکبندی سگاراں ہون مِتکہ
پہ واہگ دوست ءُُ ہَمرہ گِپتگاں من
اے وَلّءَ دست ماں گردینتہ درکیت
اے درچکءِ روتگ ءُُ شَہ گپتگاں من
نہ بیت دُزّءَ پناہ ٹیکءَ متاہے
بُنی واہُندے آں جَہ گپتگاں من
کُتہ تو اُزر ءُُ پادگ پہ سر ءُُ چم
کُتہ تو زنگ ءُُ گِلّہ گپتگاں من
چہ وہدءِ دروگ بندیں بادشاہاں
رَدیں جُستانی پَسّہ گپتگاں من
٭
ہمک سہت ءُُ دمان تئی یات ہمراہ
گُشئے چو کاگدےءَ گوات ہمراہ
مجال اِنت دیمچہ کسے بہ کنتیں
ہمے رنگءَ بہ بنت وت برات ہمراہ
ما یکّے دومیءِ لوٹوک واہگ
بہ بیت چے زات چے زُریات ہمراہ
نہ کنت ایرجیگ ہچ تُوپان ایروپ
آ یکّیں ساہ منی بس بات ہمراہ
نہ کت باجو دگہ گرانیں گُناہے
ماں نیمراہءَ وتی یلدات ہمراہ
ہمینچو زُوت بیت نزّیک منزل
بہ بنت ہَرچُنت بِلّے زیات ہمراہ
منی ساہ ءُُ نَپس ارواہ بسمل
منا ہچبر نہ بیت چو شات ہمراہ
٭
چم ارس اولمب اَنت بیا بیا تئی گپ اِنت
من پُلگ مہ باں اَچ وت اے ہما تئی گپ اِنت
دیدگاں توئے زاہر ماں دلءَ تئی گپ اِنت
مجلس اِنت کہ تہنا باں ایوکا تئی گپ اِنت
واباں است مانایے او نوا تئی گپّ اِنت
باریں کد کنئے دلگوش بے سما تئی گپّ اِنت
ہست نیستءِ واہندئے ارش کُرش پہ تو اَنت
کےَ بہ دنت ایمانءَ یاہُدا تئی گپّ اِنت
من کہ دل ترا داتہ ساہ ءُُ سر کجام کارءِ
بے کِمار، بے ہاجت، بے وپا تئی گپّ اِنت
تئی شرپ کہ توسیپءِ کاگدان کنت الماس
جَہل بیت برزیں سر کہ ِادا تئی گپّ اِنت
مردمانی باپُشتا راست پدّر ءُُ تالان
من گَلاں کہ دیوانءَ پہ ستا تئی گپّ اِنت
شات کنت ارواہءَ کندگے بہشتی تئی
آزگیں دلءِ دردءِ بس دوا تئی گپّ اِنت
اَلوتاں کہ ہَیران ئے، جیڑگائے، یاتان ئے
دزگہار اَپوگو اَنت بے بلا تئی گپّ اِنت
شہر ماں سرا زُرتہ وش نیاتک روتگ بُرّ
راز پاشک بوہان اَنت ہرکجا تئی گپ اِنت
گوش مان ریچ اَ نت سرُپ اِشکننت نامہرم
من کہ گوش رُمبینتاں الّما تئی گپّ اِنت
دوچ جامگے زرّیں کنڈی ءُُ گُل ءُُ لالیں
من تئی وداریگاں پہ منا تئی گپّ اِنت
تو کہ مِہر بکشاتہ شئیراں رنگ آؤرتہ
رندا بسملءِ باری پیسرا تئی گپّ اِنت
٭
ڈیہہءِ آجوئیءِ گپّ ءُُ ہبر اِنت
اے ہُداءِ وتی نیکیں نِزر اِنت
نیبگی کوہ گُشئے پُلّ ءُُ بَر اِنت
جُہدءِ ہمراہ منی اللہ نزر اِنت
پہ دراں ڈیہی گوزگ امروزءِ
چو ہما وار ءُُ گریبءِ گُزر اِنت
دل بہ بیت پوست تہ چم کلّ کپنت
ہؤ اگاں شِیرن اِنت سبرءِ سمر اِنت
تئی کردءَ منا سنگین کتہ
من کہ بالاں تئی نامءِ اَسر اِنت
دل پہ زِگرانہ ءُُ چوگان زریت
پہ ما گُلباگ گَیابیں نگور اِنت
گیپت الّم دپءِ تامءَ روچے
آ کہ گوں ہرکسءَ شیر ءُُ شکر اِنت
ما چو گوروَنڈیں کہور شاہ ءُُ بِشا
ءُُ ہمک دست چو تیزیں تپر اِنت
دَہل رون اِنت پہ جوہان موشءَ
لانکبندیءِ اَواچک ءُُ اَشر اِنت
راج بدواہگے سِنگءَ سر بات
سرمچارے منی جان ءُُ جگر اِنت
وہدءِ دہکان گُشئے نمب سِپار
گوک ننگار ءُُ جُگ اَنت ماہ سر اِنت
پتّرءَ گیج مہ بئے چِتّر پیچ
گَیب ہمراہ اِنت کہ شَے ءِ نپر اِنت
ہون پاہار بہاریں گیدی
پمّا دریاءِ تہہ اِنت آچ سر اِنت
٭