(قدیر ساگر)
تئی ترانگانی مھلبءَ آتار بوان آں
بےسانکلءَ تئی اشکءَ گرپتار بوان آں
اشک ِانت وتی ُپرلزتیں تاسیراں درا ِانت
پرکیفءَ نگاہ، شھدءَ چو گپتار بوان آں
سرکش چہ دریگءَ وتی دیوانگءَ بچار
شاتے پہ ترا شھرءَ تئی سنگسار بوان آں
نادراہ ایں دلءَ اے بری اللہءِ وتی جند
نازبوہیں تئی زلپ چو سیاھمار بوان آں
گنج ِانت کہ زہیں گم منا بےکیمتءَ رستگ
نھادیگءَ تئی بچکند کہ بئیپار بوان آں
زند سد چشیں کربان پہ تئی دابانی ھوزءَ
زند یکے ءُ مھرانی تئی وامدار بوان آں
ساگر تئ امبازاں گمانیں منا انچوش
گوں تو من ھوار جندءَ وتی گار بوان آں