یاتانی دریگ,,,,
 اولی بھر
من 1979 ءِسالءَ وتی. دہءِ چکاس دات ءُ من ارداہ کتُ کہ زامرانءَ وتی گسءَ رواں بلے نہ زاناں دلءَ چونیں شوکے پیداگ بوت کہ دلءَ گوشت دبیءَ برواں . ءُ آ زمانگءَ مئے بلوچ سوداگراں لانچانی سرءَ پس ءُ گوک ءُ ادگہ دلوت اِش برُت ءُ.لھتیں مردم ھمے دلوتانی شپانک ءُ گوالی ھسابءَ مپتءَ دبیءَ بُرت اِش گوں ءُ ادگران اِش نول ءُ باڑہ ءِ اِش گپت اَنت ھما وھدءَ منی ناکو واجہ کودا رھیم بکش ڈلسری ءَ ھم پس ءُ گوک ءُ دلوت دبیءَ برت ءُ چہ دبی ءَ گُد اِش آورت ءُ
ادا بھا کت. باز وشیں دورے اَت. لانچی ءُ ھشتری سیر اَت اَنت ءُ لیویزءِ زورکیں پاکستانءِ لشکر ھم مدام سِراپءَ اَت اَنت ءُ راہ اِش بست اَنت اگاں کدی.سوداگر گرگ بوت اَنت گُڑا سوداگر اِش شر ملام کُت اَنت یا مال اِش پچ گپت اَنت.
 من ناکو رھیم بکشءَ گوشت کہ من وتی چکاس داتگ اَنت تو منءَ دبیءَ بر گوں. آئی ءَ منءَ جست کہ تو وتی لوگ مردم ھال داتگ اَنت من گوشت ھو بلے من وتی لوگ مردم سھی نہ کتگ اَنت چیاکہ من تمپءَ وانگءَ اِتاں ءُ مئے لوگ زامران کچھسرءَ اَنت منی چہ وتی کماش ءِ بے اجازت ءَ ناکو رھیم بکش ءِ ھمراھی دبیءَ سر گپتاں چہ مند ما در آتکیں ءُ دشتیاریءِ یک کسانیں دُزہ ھوریءَ آتکیں ءُ لانچ آتک ما سوار بوتیں بلے ناکو رھیم بکش نیاتک گوں آئی جاہءَ آئی کستریں برات ھُدامرزی ناکو مرادبکش مئے ھمراہ بوت پاکیں ھاوندءِ گلباکءَ کنات باز جوان ءُ مھربانیں انسانے اَت لانچ تہءَ آئی ءَ منی باز باز ھیال کتگ ءُ وتی درستیں ھمراھانی ھیالداریءُ دلگوش ئے گور بوتگ ءُ لانچ بنڈاریاں ورگءُ چرگ اڈ کتگ آورتگ ناکو مرادبکشءَ پیسرءَ وتی ھمراہ درست توار کتگ اَنت ما درست نانءِ ورگءَ لگ اِتگیں گڑا آئی نان وارتگ باز سک باز مھربانیں مردمے اَت. سیمی روچءَ ما دبیءِ بندرگاہءَ سربوتگیں مئے پاسپورٹ اِش ایر کُرت اَنت ما در آتکیں ءُ دبیءَ یک سیادے لوگءَ شتیں کسانیں کوٹی ئے اَت. سے ءُ چار کس اَت اَنت من دو روچءَ دبیءَ َ نشتاں ءُ ادگہ سھبءَ من ناکو مرادبکش اجازت کُت ءُ ابوزبیی ءَ وتی تروزآتک ھُدامرزی ھسءِ گورءَ آتکاں آ وازرتءَ کار اَت بلے کارءِ وازرتءِ وزیرءِ لوگءَ ڈلیور اَت من گُڑا ھدامرزی دھکان رجبءِآھرداد گسءَ آتکاں آ,مسپہ ءَ بلدیہءَ کارءَ اَت اَنت باز مھربان ءُ جوانیں مردمےءاَت آئی ءَ من ءَ ھمنچو مھر دات کہ آئی مھراں کدی من پراموش کت نہ کناں آ باز نیک ءُ نمازی آت ءُ دومی روچ ءَ چہ سئودیہءَ واجہ مولانا عبدالغفار زامرانی کہ پاکیں ھاوندءِ پاکیں گلباگءَ کنات آتک ءُ شپءَ مسپہءِ مستریں مسیتءَ مگربءِ نماز ءَ رند واجہ مولانا عبدالغفار زامرانی. بلوچی زبانءَ واز کُت چیاکہ اے مسیتءَ زیادہ نمازی بلوچ اَت اَنت بلے دہ پھٹان واجہ وازانی گوشدارگءَ نشتگ اَت گوں واجہءَ یک سھتے نیم بلوچی زبانءَ واز کت ءُ واز ھلاس بوت بلے یک پھٹانے پاد آتک واجہءِ گوشت کہ تئی واز باز وش بوتگ اَنت تئی توار باز وش ءُ دلءَ پُترتگ بلے اپسوز کہ ما بلوچی ءُ اربی آیاتانی بزانتءَ سرپد نہ بوتگیں. واجہ مولانا.یک بچکندگے جت گوشتی شما چنت کس اِت آیاں گوشت ما دہ کس اِنت گُڑا واجہءَ گوشت کہ اگاں شما نند اِت من پدءَ اردو زبانءَ سھتے نیم پہ شما واز کناں. آیاں گوشت اگاں تو واز کن ئے ما نندیں تئی واز مارا سک باز وش بنت واجہ مولانا عبدالغفار زامرانی ءَ پدءَ اردو زبانءَ واز بنگیچ کُت واجہءَ ھنچو پہ دل ستک واز کتُ کہ نشتگیں درستیں مردماں گریت ءُ اے سئیں سھتءِ وازاں ھچ کس پاد نیاتک درستاں پہ دلجمی پاکیں کلامءِ آیات ءُ بزانت چہ واجہ مولانا عبدالغفار زامرانی ءَ چہ گوش داشت اَنت باز جونیں آلمے اَت. پاکیں ھاوندءِ وتی رھمتانی ساھگءَ جاہ بدیات. اچوش بات
 اَلی جُما زامرانی