تو مارکیز ءَ گابو بلوچ ہم نبشتہ کُت کنئے
 چندن ساچ
 من کہ وہدے کھوٹی ءَ ابیتک باں گڑا چار ءُ پنچ کتاب دیما ائیر کناں، ءُ پدا دیما ائیریں درستیں کتاباں چمے چمے جناں۔ ہمیشانی تہا ہر کتابے کہ من ءَ وتی نیمگا بارت گڑا ہمائی ءَ واناں۔ اے روچی منی چست کتگیں اولی کتاب گرامچی ءِ نبشتانکانی کتاب اَت۔۔۔۔ اسپارٹیکس ءِ زمین ءِ حاک ءَ گوں جوڑ بوتگیں گرامچی ءِ عکس ءِ گندگ ءَ پد من مُدامی وڑا آ روچی ہم ملور بوتاں۔ لاگریں انسان ءِ ایمان داری۔۔۔۔۔ گوشئے زاناں گرامچی مروچی ہم مسولینی ءَ گوں گپ ءَ ات۔ تو من ءَ ہچ کُت نہ کنئے۔ منی مرگ منی ابدمانی اِنت ءُ تئی سر ءِ گاری اِنت۔ انسان ءَ پہ زندگ بُوگ ءَ زور ءُ طاقت نہ لوٹیت بلکیں دلیری ءُ بہادری درکار اِنت۔۔۔۔۔ پدا باریں چونکائی من اے کتاب ائیر کُت۔۔۔۔۔
دست دومی کتاب ءَ بُرت۔۔۔۔ اِے حوان رلفو ءِ گدار (ناول) پیڈرو پرامو ءَ ات۔۔۔ اے ہما گدار اِنت کہ منی دوستیں گدار نبیس گارسیا مارکیز ءَ زبانی یات بوتگ۔ اِے کلاسیک گدار ءِ وانگ من ءَ پمیشکا وش بیت کہ ایشی ءِ تہا منی چاگرد ءِ عکس گندگ کئیت۔ اِے گدار ءِ بازیں رِد (پیراگراف) من ءَ ہم یات اَت۔ (پرچا کہ اے من پیسر ءَ ہم ونتگ ات۔) گدار ءَ جاہے نبشتہ اِنت۔ ’’گوشنت کہ اِد ءِ مردم مرنت دوزح ءَ رونت۔ گڑا کمبل ءِ زورگ ءَ واتر کاینت‘‘ حوان رلفو میکسیکو ءِ نبشتہ کارے ءُ آئی ءِ سیادی گوں لاطینی امریکا ءَ اِنت۔ حوان رلفو ءَ ہما چاگرد ءَ کہ چم پچ کتگ آ چاگرد سیاسی چست ءُ ائیر ءُ جنگ ءُ چوپانی چاگرد بوتگ۔ ہمے جنگ ءُ چوپانی چاگرد ءَ رلفو ءَ زند گوازینتگ، آزمانک نبشتہ کتگ ءُ باریں چنچو موسم درآمد کتگ۔ آئی ءَ میکسیکو ءِ آشوب ہم گوں وتی چماں دیستہ۔۔۔۔رلفو ءِ بازیں گپ ہم من ءَ گیر کاینت۔۔۔ جاہے گوشیت کہ ’’منی اندر ءَ بازیں موسم بے تواری ءِ موسم اَنت۔۔۔ من اے گدار تاں دیراں وتی اندر ءَ داشتگ۔ دانکہ من ءَ اے گمان نیاتکگ کہ گدار چوں نبشتہ کنئگ بہ بیت‘‘ اِے گدار ءَ نبشتہ کنئگ ءَ پیش آئی ءَ بازیں تاکے نبشتہ کتگ ءُ دِرتگ اَنت۔۔۔۔ پمیشکا اِے گشئگ ءَ لاچار بوتگ کہ ’’منی حیالاں گدار نبشتہ کنئگ ءُ پدا تاکانی دِرگ ئِے نام اِنت‘‘
 اسل ءَ من ءَ لاطینی امریکا ءِ بازیں نبشتہ کارانی آزمانک ءُ گدار دوست بنت کہ آیانی تہا بورخیس، کارلوس فوینتیس، گابرئیل گارسیا مارکیز، اوکتا ویوپاز، ماریو لاٹورے ءُ دگہ بازیں نبشتہ کار ہوار اَنت۔ ایشانی نبشتہ کتگیں چیزاں کہ واناں گڑا دل مُدام اومان کنت کہ من ہم لاطینی امریکا ءِ سئیل ءَ بہ کناں۔۔۔۔ پرچا کہ لاطینی امریکا ہما دمگ اِنت کہ اِدا بندات ءَ سامراجی زوراکاں مزن مزنیں گیم لیب کتگ ءُ اے دمگ ءِ مال ءُ مڈی دل ءِ وڑا کش اتگ اَنت ءُ بُرتگ اَنت۔ شانزدھمی کرن ءَ بگر داں بیستمی کرن ءَ بیا اِے دمگانی دود ءُ دودمان ءِ سرا فرانس، اسپین ءُ پرتگال ءَ مزنیں سانے یلہ داتگ۔ یورپیانی آیگ ءَ پیسر ادا ایزٹیک، مایا ءُ انکا دودمان جوانیں وڑے ءَ زندگ بوتگ اَنت۔ بَلے بیستمی کرن ءِ آیگ ءَ گوں ادا سرمایہ کار ءُ کار ءُ باری مردمانی سبب ءَ کوہنیں دودمانانی روح لگت مال کنئگ بوتگ اَنت۔ من ءَ لاطینی امریکا ءِ لبزانک پمیشکا وش بیت کہ منی چاگرد ہم ہمے جاوراں دوچار اِنت۔ اودا جنگ ءُ چوپ ءِ کسہ اِنت۔ مارکیز ءِ بلک ءُ پیرک جن ءُ پریانی کسہاں کارنت۔ پمیشکا مارکیز گشیت کہ ’’مئے لبزانک مئے پجار ءَ گوں بندوک اِنت‘‘۔۔۔۔۔۔۔۔۔ منی چاگرد ہم ہمے وڑیں ندارگاں پیش داریت۔۔۔۔ بَلے اپسوز کہ منی نبشتہ کار وتی رُوح ءَ وتی زمین ءَ شوہاز نہ کنت۔ آ مُدام درآمدانی پُشت ءَ تچیت۔۔۔۔ برے دیمروئی پسند، برے مارکسزم، برے وجودیت، برے نوکی ءُ پد نوکی ءِ گباراں گپتگ ءُ دزموش ءَ اِنت۔۔۔۔۔۔
 باریں چیا دل ءَ گوشت کہ مارکیز ءِ گدار ایوکی ءِ سد سال ءَ چست بہ کن۔۔۔۔ رلفو ءَ مروچی یلہ دئے۔۔۔۔۔ ہو تاں مارکیز پدر بُوت۔۔۔۔۔ گوں بلوچی رنگ ءُ داب ءَ ۔۔۔۔۔۔ ایوکی ءِ سد سال ہما گدار اِنت کہ ایشی ءِ باروا میلان کنڈیرا گشتگ کہ ’’ایوکی ءِ سد سال ءِ وڑیں گدارانی بُوگ ءَ پد گدار ءِ مرگ ءِ جار ہچ معنا نہ داریت‘‘ ایوکی ءِ سد سال ءِ تہا لاطینی امریکا ءِ گوستانک ءِ عکس گندگ بیت۔ گدار ءِ تہا بنانا کمپنی اِنت، ماکاندو ءَ انڈسٹریز جوڑ کنئگ بنت۔ پوریاگرانی شد اڑتالی ءُ کُشت ءُ کوش، ماکاندو ءِ چاگرد بدل بُوان بیت۔ پدا ماکاندو ءِ جہ منند اخلاقی زوال ءِ آماچ بنت۔ سیاد ءُ وارثانی وت مہ وتی وپت ءُ واب ءِ سبب ءَ انچیں اولاد ودی بنت کہ آیان ءَ ہُوکی لٹک پِر بیت۔ اِے ندارگ، اِے رنگ، اے موسم، اے کارست درست ہمے چاگرد ءِ تہا اَنت۔ ءُ پدا اِے سرجمیں چاگرد گدار ءِ بہر اِنت۔ ایوکی ءِ سد سال ءِ باروا مارکیز وت جاہے گشیت۔ ’’ایوکی ءِ سد ہمروچی زندگی ءِ کسہ اِنت۔ ہر مردم ءِ زندگی ءِ کسہ اِنت‘‘ ہنچو منی چم اِے رِد ءَ کپت اَنت
 ’’سد سال ءِ ایوکی ءِ سزا واراں زمین ءِ سرا یکبرے پدا موہ دئیگ بہ بیت‘‘ ایشی وانگ ءَ پد موبائل ءَ توار کُت۔۔۔۔ کُجائے چندن؟ من پسہ دات کہ بے تواری ءِ زندان ءَ ۔۔۔۔۔ اِے کھوٹی ءِ نام اَت۔۔۔۔۔ آئی ءَ پہم اِت ءُ گشت بیا ہوٹل ءَ کہ ما تئی ودار ءَ نشتگیں۔ گوں اے گپ ءَ آئی ءَ فون بند کُت۔۔۔۔ من کتاب پدا کباٹ ءِ باہوٹ کُت اَنت۔۔۔ ڈن ءَ دراتکاں۔۔۔ تاں کس ءَ اِے گپ ءِ سما نیست ات کہ ’’سد سال ءِ ایوکی ءِ سزا واراں زمین ءِ سرا یکبرے پدا موہ دئیگ بہ بیت‘‘ اِدا کئے ءَ سما گور بیت۔۔۔۔۔ من جیڑاں جیڑاں ہوٹل ءَ رستاں۔۔۔ گنداں سانی نامیں سنگتے ءُ آئی ءَ وش رُوحیں ورناہے گون اِنت۔ سانی دیستگیں سنگتے (سانی ءِ چُٹکیں ریش ءُ بادمی چم من ءَ سک دوست بنت۔ آ وہدے گردن ءَ تاب دنت ءُ گپ جنت گڑا انگہ گیشتر زیبا بیت) ءُ دومی ورنا نہ دیستگیں سنگتے ات ۔۔۔۔۔ پدا باریں چونکائی مئے دیوان دیما شُت۔ کش ءَ ائیریں کرشی حالی بُوان بوتنت۔۔۔۔ ندارگ ہم بدل بوت اَنت۔۔۔ سانی ءُ سانی ءِ ہمراہ ءِ گپ ءُ کندگاں چہ ہمے گمان بوتگ اَت کہ اِے دوئیں ہم مزنیں مُدتے ءَ پد دوچار کپتگ اَنت۔۔۔ بس ہمنچو یات اِنت کہ روگ ءِ وہد ءَ سانی ءَ گشت۔۔۔ دلپل شال ءَ وانگ ءَ اِنت۔۔۔۔۔۔ دلپل من ءَ دوست بُوت۔۔۔۔۔ دلپل ءِ کودکی ءُ معصومی ءَ منی دل گوں بُرت۔۔۔۔
 سانی ءُ دلپل شُت اَنت۔۔۔ من پدا کھوٹی ءَ گوں وتی تہنائی ءَ ہمنیاد اتاں۔۔۔۔ اناگہ ءَ باریں کُجا چہ وابانی پری ءَ سر کش اِت ءُ من ءَ ہمبازاں زرت۔۔۔۔۔ واب ءَ گنداں دلپل اِنت کہ ہوٹل ءَ نشتہ ءُ کسہ کنئگ ءَ اِنت۔۔۔۔ چندن من ءَ وانگ سک وش بیت۔ منی دل لوٹیت کہ برو انچیں جاہے پہ وت کتاب جاہے جوڑ کن کہ اودا انسان مہ بیت۔ بس من ءُ قدرت ءِ ندارگ دیم پہ دیم بہ باں۔ چندن من تہنا بُوگ لوٹاں۔۔۔۔
 وابانی تہا ندارگ زوت بدل بنت۔۔۔۔ نوں جاہ شال اِنت ءُ من ءُ دلپل سریاب روڈ ءَ وت مئیل ئیں۔۔۔۔۔ آ کسہ کنان اِنت ءُ من گوش دارگ ءَ یاں۔۔۔۔ چندن اگاں زند ءَ سرپد بُوگ لوٹ ئے گڑا یکبرے مرگ الم اِنت۔۔۔ زندگی پدا واتری ءِ نام اِنت۔۔۔۔ چندن ترا گپے بہ گشاں من ءَ زندگی ءَ دو رندا پروش داتگ۔۔۔۔ اولی پروش برات ءِ مرگ ءَ وارتگ ءُ دومی پروش منی مہر ماہ گل ءِ مردمانی نادلگوشی ءَ من ءَ داتگ۔۔۔۔۔ ماہ گل۔۔۔۔۔ من پہ تو چے بہ کناں۔۔۔ اپسوز کہ من شاعرے نیاں وتی دردانی درانگازی بہ کتیں۔۔۔۔ چندن من گدارے نبشتہ کنگ لوٹاں۔۔۔ بَلے لبز نیست۔۔۔۔۔ چندن من کالج ءِ روگ یلہ داتگ۔۔۔ من کالج ءَ چوں رواں کہ اودا ماہ گل اِنت۔ ماہ گل ءِ یلہ چریں واب اَنت۔۔۔۔ من کہ ماہ گل ءِ یلہ چریں واباں گنداں دل گشیت ایشاں معنا بدئے۔۔۔۔ بَلے ماہ گل ءِ پیرُک۔۔۔۔۔ کلام بہ گیپت پیرک ءَ ۔۔۔۔۔۔ گوں لٹ ءَ ہر جاہ اوشتاتگ۔۔۔۔ منی حیالاں ماہ گل ءِ پیرک مُدام یکیں حبر ءَ اِنت۔۔۔۔ دلپل تو ءُ ماہ گل انگت کسان اِت بُوان اِت۔۔۔ شما انگہ مہر ءُ دوستی ءِ عمر ءَ نہ رستگ اِت۔۔۔۔۔
 من بے توار اتاں۔۔۔۔۔ شال ءِ سارتی گیش بُوان ات۔۔۔۔ بَلے دلپل کسہ ءَ ات۔۔۔۔۔ چندن عشق مردم ءَ دلیر کنت۔۔۔۔ من سکیں لجّوے بوتگاں۔۔۔ بَلے ماہ گل ءِ سانگ ءِ لوٹگ ءِ واستا لوگ ءِ مردم من لاچار کُت ءُ روان دات اَنت۔۔۔۔۔۔ بَلے ماہ گل ءِ پیرک۔۔۔ ہچ منّگ ءَ ساڈی نہ اِنت۔۔۔۔ ہو اڈے عشق تئی لذت ءِ ۔۔۔۔۔۔ چندن من ہاسٹل ءَ کہ باں گڑا برے برے چار چار روچ ءَ ڈن ءَ در نیایاں۔۔۔۔ من ءَ درد ءُ ایوکی ہر دو وش بنت‘‘
 من ہنچو چہ واب ءَ بست کُت۔۔۔۔۔ کُج اِنت دلپل؟ ہچ چیز ءَ وتی جاہ بدل نہ کتگ ات ۔۔۔۔ بس کباٹ ءِ دپ پچ ات۔۔۔ من ءَ گمان بوت کہ مارکیز گُشگ ءَ اَت۔۔۔ لاطینی امریکا ءُ بلوچستان سیاد اَنت۔۔۔۔۔ بَلے بلوچستان ءَ کسے اے جار ءَ بہ جنت کہ ’’ سد سال ءِ ایوکی ءِ سزا واراں زمین ءِ سرا یکبرے پدا موہ دئیگ بہ بیت‘‘ گڑا لاطینی امریکا ءُ بلوچستان ءِ سیادی گیشتر نزینک بیت ءُ تو مارکیز ءَ گابو بلوچ ہم نبشتہ کُت کنئے