ترانگے گوں خالق ارمان ءَ
نبشتہ کار: جاسم دوست
خالق ارمان منی دوستیں سنگتے بْراتے ۔من اولی بران خالق ارمان کُجا دیستگ منءَ یات نہ بیت ۔ بلئِے گندگءَ چے پیسر من ارمان دیستگ ارمان ءَ سرپد بوتگاں پرچہ کہ ارمان ءَ وتی ھما دلءِ ھبر دلءَ نداشتگاں ۔ارمانءَ ھما دیستگیں جاور ھما ساھت بے ھال نہ کُتگاں ارمان ءَ ھُشکءَ کاگدانی اسپیتیں تاک سیاہ نہ کُتگاں ارمانءَ دلءِ توار ارمانءَ زمینءِ ٹپ ارمانءَ درچکانی سبزگ ارمانءَ جنگلانی براھداری ارمانءَ ھما ندارگ کہ راجءِ بزگی درتہ پُچی ۔ارمانءَ ھما چراگ ھم روک کُتگ کہ رُژنائی ءَ امباز کنگ ءَ انت ۔ارمانءَ وتی تھءِ ھما کماشءَ مدام گوں جنگ کُتگ کہ من شپءِ کسہاں ءُ روچءِ رُژناں۔ ماھکانیءِ شپانی رُژنائی ۔ من کُجا ءُ زند کُجا ارمان مُدام ھمے اڈءُ جنجلان گوں گرو چِیل انت ارمان ءَ وت ءَ سماجءِ ھما روایتانی کہ جاھلیت زمانگءَ گوں بندوک انت آھاں چے وت ءَ آجو کنگءِ جھد کُتگ۔ ارمان پدا لھتے وھدءَ پد من دیست ۔ منءَ یات بیت آ زانگءَ نہ اَت کہ من آئی ءَ زانگایاں ۔ اے ھما وھد انت کہ منی سر ھم درملک ءَ کپت۔ارمان پیسرا چے ھمے جاہءُ دیاراں اَت۔۔ ارمان منءَ نزانتگءَ کہ منی رنگیں انسان باز انت بس گوں وت ءَ وت ءَ چے دیم دگہ ھچ ۔ بلئِے ارمان تھنا پہ وت ءَ نہ ارمان پہ زمین ءِ ھر ھما ساہ دارءُ بے ساہءِ توار اَت ارمان وتی ھاکءِ ھر ھما رنگ گوں ایمان داری ءَ اَھانی توار وت ءَ جوڈ کُتگ ئِے ۔ خالق ارمان جاھے گُشیت
کُھت ..
جَنگلے، میتگے، ھلکے نہ اِدا دنیاے
اَسپ ءُ زَھماں کَسے ھمراہ نہ کتگ
بیرِکے واب ءِ تہءَ مَنڈینتگ
وھد ءِ بامرد گباراں گِپتگ
اے مُج ءُ ریک منی آژناگنت
میتگءُ جنگلے پجّہ کارنت
آزماں کاگدے گواتءَ دِرتہ
اسپءُ زھمانی زمین بَرگشتہ
میھ ءُ گُلمیھ نہ تئیلے مَنتہ
نہ منءَ کاہءُ کدِیمّے رَستہ
مرچاں وابانی تہءَ اسپ شِدنت
راہءُ کشکے نہ دگے شھدگّے
اچ وت ءَ گارءُ گنوک ءُ تھنا
لوگ رھن اِنت گوں چراگءِ برانزاں
کئے منی زھم ءُ کُمیتاں بیاریت
کئے منی تنگّہ ءُ زرّاں موکیت
کئے منی کاگدیں نقشاں پولیت
وائے وائے پہ زمینءِ زھگاں
گَلّھِی ھوشے شُدءَ ساھگ کنت
پیر مردے گوں شپءِاستاراں
کوھنیں لوگانی نیام ءَ اوشتیت
باتنءِ مُرتگیں اسپءَ چاریت
سھتے جیڑیت ءُ پدا بِچکندیت
جنگ باریں تاں کجا سر بیتہ
چونیں دعَواے کُجا برجاہ اِنت——-@-
ارمان پدا دیرا پد من یک دیونےءَ دیست بلئِے من ھما کتاب ءِ تھا ونتگیں ارمان بس وتی چمانی تھا جاہ داتگءَ اوھما رنگءَ چارگءَ تاں ۔بلے چے کنے وشءُ نہ وشءُ ھر کُجاھست۔
من لھتیں سنگتءَ جُست کُت اڑے ارمان ءِ چارگءَ ما شما یک روچے رویں ارمان ءَ بل یار تو نزانءِ اے دگہ وڈیں مردمے ایشی سنگت سوسائٹی دُرست مَلنگ ءُ موالی انت ۔ شپ روچ یلہ چراں زانگ نباں چونیں مردماں ۔ من گوں ھیرانی ءَ چارگءَ تاں ءُ مرد ھبرا اَت ، پدا گُشی ایشان بِل دگہ ھر کُجا ھر کسی کِرا توگُشے رویں تیار۔۔۔۔۔من گوں ابیتکیں ءُ نہ وشیں بچکندے مردءِ پسو دات کہ اے چوں ۔اے مردءِ کتاب تو ونتگاں تو بِل اے کتاب مِتاباں۔تو زانے مارا اے کتاب چے دیئنت ۔کتاب وانکے مزنیں بوتگے ۔ بیزار کن مرچیءَ پد اے رنگیں مردمانی نامءَ مگر اگانہ گُڑا بے بکش۔۔
ھیر من ھاموش بوتاں ۔ بزان من ارمان یکیں مُلکءَ ءُ من پدایک سالے ءَ پد ارمان دیست ۔ھیر ھبر دور شُت من ارمان ءِ ءُ دیوان ءِ ھبرءَ تاں ۔ وھدے من ارمان دیست منءَ زانگءَ نہ اَت بلئِے من گوں گندگءَ دو رنگءَ ارمانءَ چارگءَ تاں یکے ھما سنگتءِ ءُ دومی کتابءِ ۔ھیر دیون ات وھدے دیوان ھلاس بوت من ھم رویتی رنگءَ سلام ھلیکے کُت ۔ بلئِے مَن دوایں رنگاں چارگءَ تاں۔ ۔۔ کتابءِ تھا ھما ندارگاں شوھازگءَ تاں تاں مَن دیست ۔ ارمان کتابءِ ھما ندارگانی تھا انگت روان انت ۔انگت بام ءِ ودارا انگت پہ ھما کسانُکیں مُرگءِ چُنکیءَ جیڑگءَ انت کہ بارین اے بری جنگل ءَ ڈوکالءَ گپتگ اے چُنکی ءِ مات ایشان چوں رکینت کنت ۔ من ارمان ءُ کتاب۔ ھیر دیوان ھلاسی جار جنگ بوت۔