جمیل مھراب
مات ھور ءِ سر ءَ اَت
بلوچی لبزانک ءَ تنیگءَ گدار رواج نہ گپتگ ءُ گدار ءِ راج دپتر ھم چہ میان استمانی لبزانک ءَ باز رند اِنت۔
پد ءَ ھمے گدار کہ نبشتہ بیتگ انت ایشانی تہ ءَ ھم گیشتر ءَ کارجی راھبند ءَ زور داتگ ءُ آیانی تہ ءَ مارا ساچستی ازم مزن گندگ ءَ نہ اِیت اِنت ـ
مرچاں کہ گیشتر ردانک ءِ تھرانی سر ءَ نبیسگ بیگ ءَ انت گڑا مارا لھتے جوانیں گدار نبیس ھم گندگ کیت ھمیشاں چہ یکے “نزر دوست” انت کہ آئی ءِ گدار”مات ھور ءِ سر ءَ انت” تنیگا یکیں گدار انت۔
نزر دوست ءِ گدار ءِ سرھال مرچگیں چاگرد انت کہ اود ءَ نیکراہ پرستی ، بے بسی ءُ پرشت ءُ پروش، مردمانی بے گواھی ءُ نا تپاکی گندگ بیت ۔
گدار ءِ درشانداب جاہے بیانیہ جاہے تجریدی انت ءُ برے گدار سرئیلزم تکنیک ھم نزیکی کنت ءُ گدار ءِ رِدسازی ءُ آئی ءِ ندارگ سازی انچو جوان کماھگ بیتگ انت کہ ھمک تاکدیم ءِ وانگ ءَ یک چاڑ ءُ تاھیرے درا بیت۔
بلے باز جاہ ءَ گیشیں چیدگ سازی ءَ چہ ابہام ءُ گڈ ءُ منج پیداک کنگ بیتگ کہ وانوک ءَ بِر ھم کنت ـ
گدار ءِ بنکی کارست داد مھمد کمال کہ آ درملک ءِ کار ءَ بیت ارباب آئی ءَ چہ کار ءَ ھمے واستا کشیت کہ آ یاگی یے ءُ کوھی مردمانی واستا زر جما کنت بلے اے ارباب ءِ وسریں بُھتام انت چوناھا ارباب ءِ جنک آئی ءِ اشک ءَ گرپتار بیت۔
پد ءَ داد مھمد کمال کہ وتی ملک ءَ کیت گڑا آئی ءَ چیریں ادراہ بے گواہ کن انت۔
بے گواھی ءَ چہ رند آ نپسیاتی نادراہ جوڑ بیت ءُ تھت ءِ باھوٹ بیت۔
داد مھمد کمال کہ زندگ انت مردمانی کار سواری ءَ کنت مردماں دوست بیت بلے وھدے کہ نپسیاتی نادراہ بیت مردم آئی ءَ چہ بے زار بنت ءُ پشت ءَ وڑ وڑیں ھبر ساز انت ءُ ملا ءُ زگریانی پیش امام آئی ءَ چاگرد ءِ تہ ءَ بدیں مردمے گمان کن انت بلے وھدے کہ مریت آئی ءِ کبر ءَ زیارت کن انت ءُ آئی ءِ کبر مردمانی منجار بیت۔
نبشتکار ءَ مردگ پرستیں چاگردے پیشدارگ ءِ جھد ھم کتگ بلے گدار توہم پرستی نیمگ ءَ روت ءُ نبشتہ کار اد ءَ جوانیں دابے ءَ سوبمند نہ بیتگ۔
گدار ءِ یک بنکی کارستے داد مھمد کمال ءِ کچک توکی انت کہ ھر وڑیں سکی ءَ وتی واجہ ءَ یل نہ دنت ۔
گدار ءِ مستریں جوانی نزر دوست ءِ بے دروریں درشانداب انت دومی گدار ءِ تہ ءَ کسہ ءَ علامتی رنگ سھرا بیت۔
ما اگاں گدار ءِ تہ ءَ توکی ءِ (کچک) کردار ءَ بچاریں گڑا برے انچو گمان بیت کہ گلامی ءِ علامت انت برے انچو سھرا بیت کہ وپاداری ءِ سکین ءَ دنت۔
گدار ءِ گڈی مچرد ءَ (Paragraph) انچیں چیدگے ودی کنت کہ سرھال یک کہولے ءِ بس نہ بیت ءَ بلکیں گلزمین ءِ نیمگ ءَ روت۔
“ھمے دمان ءَ آئی ءِ پادانی دل سرد بوان اَت ھاک ءِ سارت ءُ نمبیں بُو آئی ءِ بالاد ءَ دست جنان داں آئی ءِ ارواہ ءَ سر بوت۔ آئی ءَ مار اِت، ءُ پد ءَ انچوش سما کنگ ءَ اَت کہ آئی ءِ پاد مات ءِ برھنگ ءُ سَکٹ بوتگیں مَیّت ءِ دلبند ءِ سر ءَ ایر ات انت”۔
(تاکدیم 97)
اے گڑی دانکاں مارا اے کلوہ ھم رسیت،
چاگرد ءِ درستیں پیچ ءُ تاب وتی جاہ ءَ گلزمین ءِ جاورھال انگت گیگ نہ انت۔
چیدگی ءُ علامتی گدار وتارا کرناں زندگ دار انت بلے اگاں نبشتہ کار وتی کلوہ ءَ سر کت بکنت یا کہ وانوک کلوہ ءِ کش ات بکنت۔
جاگھہ / ضدنا الفجیرہ امارات