آزمانک ــ اللہ مالک یے ــ 22/1/2018 ـــ شے سید ـــ
اِے شپ ءَ گوریچ گوشے وتی گڈی تاگت ءِ گوما کشّگ ءَ ات ـ انچیں بیمناکیں آوازے ات کہ جان ءِ پُٹ ھمودا مِکّ بوھگءَ ات اَنت ـ ڈل ءُ شیپ، شیپ ءِ دپ ءِ گْونِکّ ءُ کبّڈ ھم گوشے چہ گوریچ ءِ سارتی ءَ وتارا چیر دیگ ءَ اِت اَنت ـ سوالُک ءِ کرُتکگیں کرگینّ ءِ بازیں شم ءُ درے پچ ات ـ انچو پیش اوں نیست ات کہ کڈّک ءِ شم ءُ دراں چیر بدنت ـ ھر پیشے کہ است اِت اَنت، سوتک اَنت ئِے کہ چہ سردی ءَ رکّ اِت بکنت اَنت ـ بازیں سردی ءِ اسراں چہ سوالک ءِ دہ سالی ایں بچ میرو ءَ کُلگ ءَ گپت ـ سوالک ءَ زانت کہ نوں تپّ یے ھم گیپت ـ بلے سوالک ءِ پھم ءَ اے گپ نیاھگ ءَ ات کہ چی بکنت ـ کئ لوگ ءِ درءَ بجنت، کجام ڈاکٹر ءُ ملا ءِ گورا وتی بالاچیں بچّ ءَ بہ بارت ـ گریبی ءَ سوالک ءِ بچ ءُ جنین ھمودا ھشکیں ھڈّ ءَ کتگ اِت اَنت ـ چہ لاگری ءَ سوالک ءُ آئی بچ ءُ جنین ءِ جسم ھمودا پیلّوشتگ ءُ ھلاس کتگ اِت اَنت ـ ھرکسی آژگُور ءِ ھڈّ ھمودا مِکّ اِت اَنت ـ پھلوگ پشک ءِ تہءَ چہ ھم ڈنّی نیمگءَ ساپ ساپ دراتکگ ءُ زاھر اِت اَنت ـ پدا سردی ءَ گیشتر بے وار کتگ اِت اَنت ـ مھناز ءَ درّائینت ” او سوالی ــ ھئّیا کن کہ سردی میرو ءَ کُشیت ـ ھشکیں چُرت ءِ جنگ ءَ میرو دُراہ نہ بیت ـ بلے کن ــ ” سوالک ءَ پہ بے امیتی پسہ دات ” مھناز ـ تو زاناں وتی میتگ ءُ ھمساھگانی ھال ءَ سھیگ نہ ئے ــ کئے اے شپ ءِ نیم ءَ در کئیت ءُ منی ھمراہ بیت ـ ڈاکٹر ھم بے زرّ ءَ نئیت ـ ملا ھم بے شگرانہ ءَ ٹکّ نکنت ـ ـ اے سھتءَ لوگ ءَ پَئیّ ھم درنئیت ـ ـ پدا اے سردی ءَ کئے کئیت گوں ـ ” ” تو ھمّت بکن ـ ملک مسلمانی انت ـ اللہ مالک یے ـ ” مھناز ءَ پہ امیدیں توارے ءَ پسہ دات ـ
سوالک ءَ ٹپّر ماں پوش ات ءُ چہ لوگ ءَ ڈنّ در اتک ـ گوریچ ءَ میتگ سرا زُرتگ ات ـ دنز ءُ آڑھور ات ـ چم پہ چم مئیم نیاھگ ءَ ات ـ بلے میرو ءِ تکلیپی ءَ سوالک سگّ ات نہ کنگ ءَ ات ـ آئی ءَ اے دمان ءَ ھچ نہ مار ات ءُ اول دیم پہ وتی ھمساھگ ءِ دروازگ ءِ نیمگءَ شت ـ دروازگے زور زور ءِ گوما جت بلے کس دراھگ ءِ وڑا نہ اَت ـ سردی ءَ ھرکس ءَ بز ءُ باپیں کمبل ءِ توکءَ چہ ابید دگہ ھچ چیز ءِ پکار نہ اَت ـ سوالک ءَ پدا زور ءِ گوما دروازگ جت ـ کمے دیر نہ گوست کہ یکّے ءَ دروازگ ءِ توکی نیمگ ءَ چہ توارے پد دات ـ ” کئے تو ـ اے شپ ءِ نیم ءَ چی لوٹ ئے ـ ” سوالک ءَ پسہ دات ” واجہ منی چک بیمار انت ـ منا کمو زرّ بدل بدے گوں ـ ڈاکٹر ءَ یا ملا ءَ دیاں کہ منی ھمراھی ءَ بئیت گوں ـ یا منی ھمرائی ءَ بیا گوں ـ تئ گپّ ءَ زور اَنت ءُ منی ھمراہ بنت ـ “
مردک ءَ پسہ دات ” بابا شپ ءِ نیما کس کسی ھمراہ نہ بیت ـ سردی ءَ بچار! مھلوک روچ ء رھمان ءَ اتک نکنت ـ تو شپ ءِ گپ ءَ کن ئے ـ تو انو برو ـ باندا سھب ءَ لازم من وڑے کناں ـ اللہ مالک یے ـ ” ” واجہ منی چک انو بیمار انت ـ انو الاج لوٹ ایت ـ داں باندا نزان آں چوں بیت ـ تو انو ھمے دمان ءَ وڑے بکن ـ ” سوالک ءَ پہ لاچاری پسہ گردینت ـ
بلے مردک ڈن ءَ دراھگ ءِ وڑا نہ اَت ـ سوالک لاچار بوت ءُ شت ملاّ ءِ نیمگ ءَ ـ زور زور ءِ گوما درے جت ـ کس در نہ یتک ـ اوپار ھچ وڑا سوالک ءَ نئیلگ ءَ ات ـ گڑا دیم پہ ڈاکٹر ءِ مزنیں بنگُلہ ءِ دروازگ ءِ دپ ءَ شت ـ دروازگ ءِ نزّیک ءَ یک پاسدارے ھم است ات کہ ڈاکٹر ءَ پہ چوکیداری داشتگ ات ـ سوالک ءَ دروازگ جت ـ پاسدار ءَ دریگ پچ کت ءُ چار ات ءُ اواز دات ـ ” کئے انت کہ واجہ ءِ دروازگ ءَ شپ ءِ نیمءَ جنگ ءَ اِنت ” سوالک ءَ پسہ دات ” واجہ من سوالک ءَ آں ـ ڈاکٹر ءَ لوٹاں کہ میرو سک بیمار انت ـ سردی ءَ پروشتگ ـ ” پاسدار ءَ ھکلّی توارے دات ” اے وھدی واجہ واب بیت ـ تو ٹیم ءَ بچار ـ شپ ءِ دو بج انت ـ ءُ گوریچ ھم سک کشّگ ءَ انت ـ واجہ اتک نکنت ـ باندا سھب ءَ من تئ کلوہ ءَ دیاں ـ انو برو ” سوالک ءَ اوپار نہ شت ءُ پسہ یے دات ” واجہ ـ منی چک ھمودا بیمار انت ـ ڈاکٹر ءِ کار ھمیش انت کہ بئیت ءُ الاج ئے بکنت ـ داں سھب ءَ منی چک مِریت ـ گوریچ وتی زور ءِ سرا انت ـ تو کمو ھمت بکن بلکیں ڈاکٹر کئیت گوں ـ ” پاسدار ءَ چار ات کہ سوالک گپ زورگ ءِ وڑا نہ انت ” سوالک تو زاناں یک گپّے ءَ سرپد نہ بئے ـ انو واجہ واب انت ـ روچ ءَ اسپتال ءَ نشتگ ءُ مردمانی الاج ءَ کنت ـ شپ ءَ آرام کنگ ئے بلّ اِت ـ واجہ شما کُشت ءُ ایر کت ـ برو انو ـ باندا سھب ءَ اللہ مالک یے ” سوالک لاچار ات ءُ دروازگے زور زور ءِ گوما جت ـ پاسدار ءَ چار ات کہ سوالک گپ نہ زور ایت ـ وتی اوتاگ ءَ چہ ڈن درکیت ءُ سوالک ءَ پُشت ءَ تیلانک دنت ـ ” سکّیں خبیثّ ایں مردمے ءِ تو ـ انچو ترا گوشاں کہ واجہ واب انت ـ سرپد نہ بئے ـ بچار اگاں تو نہ روئے گڑا من لاچار باں ترا پہ زور بہ گلّیناں ـ اے منی پرز انت ـ انگہ پہ شرّی برو ـ ” سوالک ءَ وتی بچ ءِ بیماری دمان پہ دمان دیمءَ آھگءَ ات ـ پاسدار ءِ گپّ ءِ گوشدارگ ءَ ھچ وڑا تیار نہ ات ـ سنگے زُرتے ءُ دروازگ ءَ جَت یے ـ پاسدار ءَ لٹ زُرت ءُ سوالک یے جنگ ءَ لگّ ات ـ سے چار لٹ ءِ جنگ ءَ گوں ڈاکٹر ءِ دروازگ پچ بوت ـ تہ ڈاکٹر ءِ مستریں بچّ در اتک ـ ” ھاں ھاں ــ چی بوھگءَ اِنت ـ اے مردک کئے انت ءُ چیا چو شنّال انت ـ ” پاسدار ءَ پسہ دات ” واجہ اے سوالک انت ـ من کدگیناں اے مرد ءَ پھمینگءَ آں کہ واجہ ژند انت ـ واب انت ـ مرد سرپد بوھگ ءِ وڑا نہ انت ـ دروازگے سرا زُرتگ ـ دو سے لٹ من جت ـ انگت سرپد نہ بوت ـ چشیں جاھلیں مردکار گڑا ـ
ڈاکٹر ءِ بچّ ءَ پسہ دات ” سوالک چی زاناں بوتگ ـ ” واجہ ـ منی چک سک بیمار انت ـ سردی آئیءَ کُشیت ـ من گُشت ڈاکٹر ءَ گُشاں کہ بئیت گوں منی چکّ ءَ بچاریت ءُ الاج ئے بکنت ـ واجہ منی چک بزّگ اِنت ـ ڈاکٹر ءَ بگش کہ بیا گوں منی ھمرائی ءَ ـ ترا سوابے رسیت ـ ” ڈاکٹر ءِ بچ ءَ پسہ دات ” مئ پِہ انو واب انت ـ مرچی چوناھا سک باز بیمار اتکہ بوتہ پہ الاج ءَ ـ کُلگّ ءُ پشّانک ءَ مردم گور جتگ اِت اَنت ـ سردی ءَ مردم دلاپ کتگ اَنت ـ بازیں مردمے مئ پِت ءَ الاج کتگ ـ ھمے عشا ءَ چہ کار ءَ چُٹّ اِتگ ـ پمشکہ سک ژند انت ءُ انو آرام کنگ ءَ اِنت ـ انو ھچ وڑا اتک نکنت ـ انو برو باندا اللہ ھئیر کنت ” سوالک لاچار اَت کہ پسہ یے بدنت ” واجہ ـ منی چک سک بیوار انت ـ مِر اِیت ءُ من بے وارس باں ـ باندا سھب کئے ءَ دیستگ ـ ڈاکٹر ءِ کار ھمیش انت کہ بیمار ءِ الاج ءَ بکنت ـ کجام ھم وھد بہ بیت ـ الاج کنگ ڈاکٹر ءِ پرز انت ـ واجہ ـ منءَ ڈاکٹر ءَ گوں گپ کنگی انت ـ برو پادے بکن ” ڈاکٹر ءِ بچ ءَ چار ات کہ مرد سرپد بوھگءِ وڑا نہ انت ـ گوں وتی پاسدار ءَ گوشتے کہ مردک ءَ تیلانک دیاں بکن ءُ چداں گلّین ـ پاسدار ءَ مردک لٹ پہ لٹ کت ءُ سوالک چداں گلّینت ـ
گوریچ ءِ تولگ اُولّاسیں توار ھرچند کہ سوالک ءِ گوشاں کپگ ءَ اِت اَنت، تہ آئی ءَ وتی بچّ ءِ مِرگ ءِ گمان دیمءَ آھگءَ اَت ـ دگہ درے پہ وت نہ دیست ءُ دیم پہ وتی کُڈّک ءَ شت ـ
ھما آس تستگ اَت، تھنا چیزے اشکر روک اِت اَنت ـ ءُ ھمے اشکرانی کسانکیں شھماں چہ یک دومی ءِ دیم گِندگ بوھگ ءَ اِت اَنت ـ مھناز گریوگ ءَ ات ـ آئی ءِ نازرکیں انارکانی سرءَ ارس ھمودا بد اِتگ اِت اَنت ـ میرو ھمودا ھُشک ءُ کلائینچ اَت ـ سوالک ءَ زانت کہ منی میرو سردی ءَ کُشتگ ـ مھناز ءَ امبازاں زور اِیت ءُ مردم ءُ جن کُوار کُوار ءَ گریوگ بنا کن اَنت ـ اے شپ پہ ھمے وڑی ءَ آسر بوت ـ ھردُک دوشگیں شپ ئیگ اَنت کہ آگہ اَنت ـ
سھب ءِ سرا ھمساھگ گوں ڈاکٹر ءَ سوالک ءِ لوگ ءِ دپ ءَ سر بوت اَنت ـ ڈاکٹر ءَ توارے کت ” او سوالک ـ تو ھمدائے ـ من ڈاکٹراں ـ اتکگاں تئ چکّ ءِ الاج ءَ ـ بلے تو زان ئے کہ اسپتال ءَ من پنچ سد کلدار پیسّ گراں ـ لوگ ءَ ھزار کلدار ـ بلے تئ گریبی ءِ سبب ءَ ترا ھپت سد کلدار گراں ـ شر انت ـ جلدی منءَ پسہ یے بدے کہ اسپتال ءَ بازیں بیمارے منی ودار ءَ اِنت ـ
سوالک ءُ مھناز ءَ ڈاکٹر ءِ توار اش کت ءُ گریوگ ءَ لگ اِت اَنت ـ ھمساھگ ءَ سوالک ءِ کڈّک ءِ گِزّ دپیگ بوتک ـ تہ دیست کہ آیانی بچّ ھمودا سکٹ اِنت ـ ڈاکٹر ءَ گُشت ” اے بچک دوشگیں سردی ءَ کُشتگ ـ تو دوشی چیا نہ یتک ئے منی لوگءَ ـ من وت اتکگ اِتاں تئ ھمرائی ءَ ـ سکّیں زالمیں پِت یے ئے تو سوالک ـ چکّ ءِ ترا ھچ پرواہ نیست ـ انو چی کنگ بیت ـ بھرھال اللہ مالک یے ـ ھرچی ھمائی ءِ دست ءَ اَنت ـ ما چی کت کنیں ـ “
مھناز ءَ پہ ھسکگی دپے ءَ درّائینت ” ڈاکٹر ـ دوشی سوالک اے مردک ءِ لوگا اتکگ اَت ـ مردک ءَ وتی ھمراہ نکت ـ ملاّ ءِ لوگءَ ھم شت، بلے کس در نہ یتک ـ تئ ڈاکٹر ءِ لوگ ءَ ھم اتک ـ بلے تئ پاسدار ءُ تئ بچّ ءَ منی مرد پہ لٹ چُپتگ ءُ تاچینتگ ـ مردم گریب بیت بلے کس گریب ایں مردمانی گوما اے وڑ پیش نئیت ـ ھمراہ نبوتگ اَت ئے، مہ بوتین ئے ـ بلے لٹ وَ مہ جَت ایں ـ ” ڈاکٹر ءُ ھمساھگ ءَ پورا ھچ پروا نیست اَت ـ ڈاکٹر ءَ تھنا ھمے گُشت کہ من رواں ملّا یے راہ دیاں داں کہ تئ چکّ ءَ کپن ءُ کسارت بکنت ـ دمانے پد ملا گوں مکتبی آں سر بوت اَنت ـ مکتبی آں چہ یکّے ءَ توارے دات ” واجہ مولوی اتکگ تئ چکّ ءِ کپن ءُ کسارت ءَ ـ گِزدپیگ ءَ پچ کن ئے ” کس پاد نہ یتک ءُ گزدپیگے پچ نکت ـ مکتبی آں چہ یکّے ءَ گزدیپگ بوتک ءُ توکا شت ـ مولوی گوں آ دگہ مکتبی آں کڈّک ءِ تھا پُترت اَنت ءُ یک گورے نشت اَنت ـ مکتبی آں چہ یکّے ءَ درّائینت ” سوالک ـ جنین ءَ پرما کہ پہ واجہ مولوی ءَ چاھے پئیم بکنت ـ ” مھناز ءَ پسہ دات ” منی لوگ ءَ اے سھت ءَ ھچ نیست ـ بالٹی ءَ کمو آپ مان بلے دوشگیں گوریچ ءَ بادینتگ اَنت ـ دگہ چیز ءَ اللہ ءِ شکر انت ” مولوی ءَ چار اِت کہ اِد ءَ مُپت ءَ مئے وھد زوال بوھگءَ اِنت ـ شگرانہ ءِ ھم ھچ اُمید نیست ـ گڑا وتی مکتبی آں زوریت ءُ در کا اَنت ـ سوالک ءَ درّائینت ” مھناز ــ من ترا دوشی ھم گوشت کہ کسّ مئے گریبانی جُست ءَ نکنت ـ نوں تو دیست ـ باور بوت ترا گِندے ـ ھرکسی گورْءَ رواں، کُمک کنگ ءِ بدل ءَ ھمے گوشیت کہ اللہ مالک یے، اللہ مالک یے ـ اللہ ءَ مارا گریب کتگ ـ ھمے گریبی ءَ مئے چک ھم مارا چہ پچگپت ـ منی سر ھچ پربوھگءَ نہ انت کہ چی بکناں ـ مھناز ــ او مھناز ــ گپّے بجن ـ من نزاناں چی بگشاں “
دوئیں جن ءُ مردم سک بے وار ءُ بے زار اِت اَنت ـ مردماں ھم کسّ ءَ جست نکنت ءُ نئیکہ ھُدا ءَ، کہ آھاں پہ ستک ءُ دل منّ اِتگ اَت ــ
تھنا نشتگ ءُ جیڑگ ءَ اِت اَنت ـ سک ایتک ءُ پریشان اِت اَنت ـ
اے روچے گوریچ ءِ زُور انگت پر کنان اَت ـ سوالک ءِ کرتکگیں کڈّک ءِ ھما شم ءُ در کہ پچ اِت اَنت، گیشتر پچ بوت اَنت، ءُ سردی آھانی کڈک ءَ گیشتر پُتِرگ ءَ ات ـ دوئیں جن ءُ مرد یکجاگہ نشتگ اِت اَنت ءُ وتی بچ ءِ جون ءَ روک روک ءَ چارگ ءَ اِت اَنت ـ دگہ ھچ دابیں ندارگ نیست اَت ـ دانکہ پدا دومی شپ بوت ءُ ھردوئیں سردی ءَ وتی وڑا کتگ اِت اَنت ـ زند پچگروکیں گوریچ ءَ میرو ءِ زند پچگپت ـ ءُ نوں پہ گیشی ءَ دلمانگ اَت ـ سوالک ءَ مھناز امبازاں زُرت تہ مار اِت کہ مھناز ءَ ھم منءَ یلہ داتگ ـ سوالک برے وتی بچّ ءَ چارگ ءَ اَت ءُ برے وتی جنین ءَ ـ پدا اناگہ ءَ سوالک ءِ جان ءَ تُرندیں لرزگے چیر کپت ءُ ساھے دات ـ
ھرسے ایں گوریچ ءِ سارتی ءَ کُشت اَنت یا گریبی ءَ ـــ زانگ نہ بوت ـ