آزمانک
منی دزگھار
حبیبہ پیرجان
مرچی ءَ چہ بیست سال پیسر ءِ ھبر انت ما کسان اتیں، من، رخسانہ، فریدہ،ریحانہ، گل افروز ءُ نازی ما ھم جماعت اتیں، نازی مارا کلیں دزگھاراں چہ زانتکار ءُ چالاک ات، زند ءِ ھر کارا چہ دیماتر ات۔
آئی ءِ مستریں شوق وانگ ءُ زانگ ات، ما کل آئی ءِ دزگھا اتیں بلے آئی ءِ دزگھار کتاب ءُ قلم اتنت۔
وھد ءُ عمر گوزان بوتنت،اسکولانی وانگ ھلاس بوت ھرکس پہ وت بوت ، ھر کسی آروس بوت ھرکس گوں وتی زند ءَ دزگٹ بوت
لھتیں سالاں پد منی سرپہ گندکی نازی ءِ لوگ ءَ کپت۔من گوں نازی ءِ گندگ ءَ ھیران بوتاں کہ کجا آ پیش ءِ نازی ءُ کجا اے مرچگیں نازی، آ دل ءِ تھا گریوگی ات ,منی چم ھوں تر بوتنت۔
آئی ءَ منی دست گپت انت ءُ وتی لوگ ءَ نادینت.منی ھیرانی پدا گیش بوت. اے پرشتگیں بان، لوگ ءِ تھا ءَ چیر گیتکگیں تگرد، پرشتگیں کباٹ گوں ویراں بستگ ات، چہ بلوچی تاک ءُ ماھتاک ءَ پُر ات، لھتیں ڈائری کہ شعر ءُ آزمانک ءَ پُر ات انت. انچو نازی ءِ جند ءِ ھال ات انچو آئی ءِ بان ءِ ھالت ات.
ھمے دمان ءَ یک کسانکیں جنکوئے گوں لھتیں کتاب ءَ پُترت ، اے جنکو پورا نازی کسانی ات نازی ءِ ھم رنگ ات ،
نازی ءَ گشت اے منی چک بانڑی انت ایشی ءِ دراھیں ھیل ءُ عادت منی انت ، بلےدعا بکن ایشی ءِ کسمت منی وڑا مہ بیت۔ ھمے گپ ءِ کنگ ءَ گوں من وتی جست ءِ نیمگ ءَ اتکوں۔
من گشت نازی; حال کن تئی اے ھالت چونی ءَ ۔۔ تو چوش زندگیں لاش ءَ ئے ؟
بندات ءَ آئی ءَ باز مکن کت بلئے من آئی ءِ کسانی ءِ دزگھار اتو گڑا چہ من مجبور بوت کسہ ءَ لگ اِت۔
اولی گلگ منی گوں نصیب ءَ انت دومی منی مجبوری کہ من ءَ وتی پت سک دوست اَت من آئی ءِ دپ ءِ گپ پروشت کت نہ کت، بلے افسوز ھمے پت ءَ منی دل ءِ توک ءَ سرنہ کشَ اِت نزانت کہ یک کتاب ءُ قلم دوستیں مردمے چوں گوں نزانتکارے [ ناواھندہ] ءَ ھمبراداری کت کنت۔اولی لٹ ھمے منی سرا لگ ات کہ منی ھمراہ منی ھم تب نہ اَت،بلئے من پت ءِ دوستی ءَ ھچ گُشت نہ کت کہ پت چہ من دلگران مہ بیت ءُ دنیا مئے سرا مہ کندیت، من پہ ھمے مجبوری داں پت است چوں زندگیں لاش ءَ گُزران کت،پدا پت ءَ وفات کت، گڑا منی تہ ءِ کتاب وان ءُ قلم کاریں روح ءَ برداشت نہ بوت ، دوری گیش بوھان بوننت ءُ من وش اتاں۔ چیا کہ ھچ انسان ءَ آس ءِ دپ ءَ نندگ وش نہ بیت، آستو آستو پدا جند ءِ کس ءُ عزیزاں ءُ براتاں منی سرا آس درشان کت،من انچیں چاگردے ءِ نندوک اتاں کہ اودے مردمانی ذھن پلگار نہ ات ءُ مردم ذھنی مریض اتننت ایشاں منی سرا وڑ وڑیں شَک شگان داشت بلئے ایشاں منی دل ءِ ھال نزانت من ءَ وڑ وڑیں زاہ ءُ شگان جت۔ من ایوک ءُ تھنا یک کلنڈیں بانے ءَ دور دئیگ بوتوں۔منی وانگ ءِ سرا کتابانی سرا ھمساھگانی لوگ ءِ روگ ءِ سرا،شھر ءُ بازاراں وتی کار ءِ روگ ءِ سرا پابندی جت اش ءُ من ءَ نیم گنوک جوڑ کت اش، گپ سک باز اَنت بلئے من ءَ دگہ ھچ نہ توریت ھمدا من ءَ توریت کہ جند ءِ براتانی ذھن ھم ھراب کنگ بوتگ،بلئے ھُدا زانت ،ھدا زانت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ھمے گپاں گوں آئی ءِ ھال بد بوھگ ءَ اَت من گشت بس بس۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔پدا ما دوھیں ھاموش بوتاں، من اجازت گپت ءُ درکپتوں۔
پدا انچو ھپتگ ءُ ماہ گوزان بوتننت۔اناگہ یک روچے ھال اتک کہ نازی ءَ وتارا تیل پِرریتکگ ءُ مانداشتگ ھسپیتال ءَ داخل انت،دمان ءَ من وتی لھتیں دزگھار یک جاہ کت ءُ دیم پہ ھسپیتال ءَ شتیں۔۔ نازی ءِ گندگ ءَ گوں مئے ارساں نداشت، سر ءَ بِگر تانکہ پاداں اسپیتیں پٹّیاں گوں پتاتگ ات،بلئے زبانے ڈڈ اَت۔ مئے گندگ ءَ گوں چم ئے رژنا بوتننت۔ چپ ءُ چاگرد ءَ آئی ءِ سیاد ءُ وارث گوں ارسیگیں چماں نشتگ انت، مرچی آھاں احساس بوتگ ات کہ مئے ظلماں نازی گار کناھینت.
اناگہ نازی گُشگ ءَ لگّ ات۔ اے ادا پرچہ نشتگ انت من ءَ چپ ءُ چاگرد اِش کتگ،اے آخری وھدا اوں منارا نئیلنت کہ من پہ آرام ءِ سر ءَ بہ مراں۔ ۔ ۔ ۔ پدا ھاموش بوت ءُ چم ئے بند کُتنت۔ ۔ پدا چم ئے پچ کُتنت ءُ کندگ ءَ لگّ ات۔ شمئے راہ ءِ کُنٹگ دُور بوھگ ءَ اِنت
نوں کس شمئے عزت ءَ پولنگ نہ کنت، عجیب ءُ غریبیں گپ ءَ ات،چم ئے سر ءِ بان ءَ شتگ اتنت چو مست ءُ قلندر ات۔پدا اناگہ ھسکارگے جت ئے ءُ ھلاس بوت۔ ۔ ۔ نازی ءِ ساہ ءَ چو مرگ ءِ وڑا بال کت داھمی ھاموش بوت ءُ چہ دنیا ءَ سفرئےکت۔ ۔ ۔
پدا نازی ءِ شرمنداھیں سیاد ءُ عزیزانی بے پاھدگیں گریوگ ءُ زاری بنا بوتنت۔ ۔ بلئے نوں ایشانی گریوگاں ھچ پاھدہ نیست۔