ردانکی لچہ
“اھو من آ گنہگاراوں “
اسلم قادر۔ کیچ
دور چہ منی زانت ءِ شہر ءَ ،
یک انچیں ھلکے آباد ات ،
نہ گپ ءُ گالوارے ات ،
نہ برمش ءُ نہ توارے ات ،
قبرے ات دیم ءَ شھیدے ءِ،
سرا سنگ ءِ نبشتہ ات ،
“دراں ڈیھ ءِ درآمد تو ،
کجا چہ اتکگئے باریں ؟،
بگش مارا وتی نام ءَ ؟ ” ،
من پسہ چو دات ءُ گشت ،
“منا گش انت بنی آدم ،
جہان ءِ شرتریں مھلوق ،
منا پہر انت پہ وتی نام ءَ” ،
ھما قبر ءِ سرون ءَ چہ ،
دراتک پیریں پکیرے ھم ،
گوں وتی زنگیہیں کشکول ءَ ،
زبان ءَ چہ نہ گشتے ھچ ،
اشارہ گپ کنگ لگ ات،
“بس بکن شومیں بنی آدم ،
ادا گپ ءِ رضا نیستیں ،
اے جاہ انت گنگ ءُ کورانی ،
اے ھلک انت بے زبانانی ،
اگاں گپ ءُ حبر لوٹئے ،
زبان کپ بیت منی ڈول ءَ “،
دپے کہ پچ کت ءُ پیش داشت ،
چہ نیم ءَ لِلِکے گار ات ،
منا ترس آھگ ءَ لگ ات ،
جان ءَ لرزگے چیر کپت ،
سواس پاد ءِ کتاں دست ءَ،
دستاں تک جنان کت من ،
دگہ دیمے تچان بوت اوں ،
دگہ راہے روان بوت اوں ،
بلائیں جاک ءُ کوکارے ،
منی پشت ءَ چہ پیداک ات ،
پشت ءَ چک جت ءُ چار ات ،
بازیں بے سریں مردم ،
گنوکی کپتگ انت پشت ءَ ،
من انچش دل ءَ مار ات ،
منا اے زندگ ءَ نئیلاں ،
گاماں گام پر کت من ،
گیشتر تگ نہ بوت گوں من ،
کپت اوں ریکسراں گرمیں ،
پدا ایسکارگی برمشئے ،
گشئے من اش کنان بوت اوں ،
پشت ءَ چک جت ءُ چار ات ،
کسان سالیں جنکوئے ،
منا دلمانگی چار ایت ،
نہ جان ءَ شریں پوشاکے ،
نہ پاداں ترکلے است انت ،
لہتیں وردنی چیزے ،
دوئیں دستانی مچان ات ،
چو گوں من گپ کنگ لگ ات ،
“دراں ڈیھ ءِ درآمد تو ،
کجا چہ اتکگئے باریں ،
“منی ساہ ءَ بہ رکین تو ،
چہ بے ذاتیں شدیکاں اے ،
سہ روچ انت منا مرچی ،
پہ ورد ءَ ھچ نہ دیست من ،
بلئے مرچی منی بھت ءَ ،
اے نان ءِ چُنڈک انت لہتیں ،
بلئے چہ من منی ناناں ،
اے ناشر پچ گرگ لوٹاں” ،
چار ات اے دیم ءُ آ دیما ،
زحمے کوھن ءُ زنگیہیں ،
ھما ریک ءِ تہا مِک ات ،
من انچش دل ءَ مارات ،
اشاں نوں زندگ ءَ نئیلاں ،
زحم زرت ءُ ما دست ءَ کت،
کسان سالیں جنک ءِ دست ،
گپت ءُ من روان بوت اوں ،
درسیں بے سریں مردم ،
منی کر ءُ گور ءَ رست انت،
جان ءَ لرزگے چیر کپت ،
دست ءِ زحم ءَ ٹیلینگگ جت ،
منی پادانی دیما کپت ،
تہاریں دیم ، کرچکیں پیشانی ،
شدیک ءُ بزگریں مردم ،
گشئے قرنانی زلم ءِ آ ،
کہ دیرانت بوتگ انت چیرا ،
کئے ءَ لیکاں میاری من ؟ ،
ھما مُچی ءِ توک ءَ چہ ،
دراتک ءُ گریوگا لگ ات ،
یک غمیگیں زالبولے ،
چو گوں من گپ کنگ لگ ات ،
” دراں ڈیھ ءِ درآمد تو ،
کجا چہ اتکگئے باریں ،
برو تو بیار پہ من نوں ،
منی آ لاڑیں سالونک ءَ ،
کہ چہ من پچ گرگ بوتگ ،
دگہ دیمے برگ بوتگ ،
منی دزگوھار بے ذاتیں ،
گش انت کہ تو جنوزام ءِ ،
من زاناں کہ دروگ بنداں ،
منا پہ زانت کلاگ بنداں ،
بگش تو وت منی لالہ ،
منی امبر ءِ جنینے چوں ،
اے ڈول ءَ جنوزام بیت ،
کہ رنگ ھنی ءِ دستان انت ،
کہ وشبو نہ بُتکگ انت انوں” ،
ھما مُچی ءِ توک ءَ چہ ،
دراتک پیریں جنینے ھم ،
نوک سوریں جنوزام ءِ ،
موداں کشگ ءِ لگ ات ،
” بے ذاتیں جنوزام تو ،
برو یک کر ءُ گست ءَ بو ،
تئی سالونک نئیتیں نوں ،
شتگ آ مرگ ءِ امباز ءَ ” ،
پدا دیمے چکراینت ءُ ،
گوں من گپ کنگ لگ ات ،
“دراں ڈیھ ءِ درآمد تو ،
کجا چہ اتکگئے باریں ،
برو تو بیار پہ من نوں ،
منی آ تنگوئیں بچ ءَ ،
کہ چہ من پچ گرگ بوتگ ،
دگہ جاہے برگ بوتگ ،
گش انت مردم اے بے ذاتیں ،
آ ھچبر نئیتیں نوں ،
بگش تو وت منی بچیگ ،
منا چوں آ یلہ کنتیں ،
منی آ پیری ءِ آسر ،
پہ واری من آ رودینتگ ” ،
منی چماں گشئے روک بوت ،
یک ارسانی انگارے ،
جست کت من پہ حیرانی ،
” شمارا چہ شمئے وشی ،
کئے ءَ پچ گپتگ انت باریں ؟،
من آرا زندگ ءَ نئیلاں ” ،
ھما مُچی ءِ توک ءَ چہ ،
دراتک مردے کماشیں ھم ،
چو گوں من گپ کنگ لگ ات ،
” دراں ڈیھ ءِ درآمد تو ،
کجا چہ اتکگئے باریں ،
نزاناں ما تئی نام ءَ ،
مارا چہ مئے آ وشی ،
ھما زوراک ءَ پچ گپتاں ،
گش انت آرا بنی آدم ،
جہان ءِ گنتریں مھلوق ،
منا بد کئیت پہ آ نام ءَ “،
جان ءَ لرزگے چیر کپت ،
چم اوں جہل جتاں جاڑیں ،
وتارا وت نوں پرس ات من ،
” بنی آدم وا تئی نام انت ،
گشئے نوں چوں وتارا تو ،
گشئے نوں چوں وتارا تو ،
جہان ءِ شرتریں مھلوق ؟،
چشیں ٹوہیں گناہاں گوں ،
پرچہ تو چو سربارئے ،
چی تو آ گنہگارئے ،
چی من آ گنہگار اوں ،
” اھو من آ گنہگار اوں ” ۔