ناچی
 ناچی بیا ، ناچے بکن
 پہ مے دل ءِ مان دارگ ءَ
 مرچی دگہ ساچے بکن
 اِے شپ کہ چوسیاہ ءُ تہار
 ہجبر مبات اِنت بامسار
 ایر موش مبات شالادمے
 پادانی پادینک ءِ توار
 برجاہ تا بھنگ ءِ ملار
 دیما بکنز دستاں شہار
 اے نکشی ایں نوٹاں بچار
 چے گیرت لجّ ءُ میَار
تو بیوس ۂے من بیوساں
 تو گُژنگ ۂے من گژنگاں!
 تو پہ وتی لاپ ءِ َ جَلا
 من چہ دل ءِ سوک ءَ وتی
 کے کھبگ ءُ کے پارسا ؟
 کے سیاہ کارکے بے گناہ ؟
 بِلّ کہ زُبان گُنگ اِنت منی
 ماشر زانیں ہر کس ءَ
 اے لج بریں سردار ومیر
 اے وت گڑیں مُلاّ و پیر
 بنی آدم ءِ بد واہ بُنی
 اے ھکّ بریں اُگبال زیر
 مرچی چما وھد ءَ بِچم
 بلّے ببۓ تا ژند ژند !
 چو شیشگ ءَ بِلّے پرشیت
 جان ءِ تٸ ہر بند بند ،
 ناچی بیا ناچے بکن
 پہ مے دل ءِ مان دارگ ءَ
 مرچی دگہ ساچے بکن ۔
 (واجہ بشیر بیدار