نمدی یے پہ شاعرے ءَ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
 نبشتہ کار : چندن ساچ
تئی شعرانی دپتر ءَ دیر انت کہ منی اُرداں کپتگ۔ چار رند ءَ چست کتگ کہ تئی شعراں واناں بلئے پدا دل ءَ نہ گشتگ۔ چیا زانئے؟ تئی شعرانی وانگ ءَ منا ہمے بوتگ کہ تو گپ جنئگ ءَ ئے۔ چوناہ ءَ گپ جنئگ ہم یک ازمے بلئے بژن ءِ گپ ایش انت کہ تو گپ جنئگ ءِ ازم ءَ ہم سرپد نئے۔ تئی گپ ہما گپ انت کہ من اش اے دمکانی تہا مُدام گونڈوانی دپ ءَ ھش کنان اش۔ جی باتاں گونڈو کہ آیانی گپانی تہا روانی، ساز ءُ زیملے است بلئے تئی گورا من چشیں چیز ہچ نہ گنداں۔
برے برے دل گشیت کہ ترا شاعری ءِ بابت ءَ سر ءُ سوج بہ کن۔ پدا جیڑاں کہ تئی سر ءُ سوج کنئگ ءَ نوں ہچ فائیدگ نیست۔ چیا کہ تو شعر گشئگ ءِ کدی جہد نہ کتگ، ءُ تو شعر گشئگ ءِ جہد کدی ہم نہ کنئے۔ چیا کہ ترا بس لبزانی ٹاہینگ وش بیت۔ تو مُدام ہمے جہد ءَ ئے کہ من کوہنیں لبزاں کارمرز بہ کناں کہ اے لبز زندگ بہ بنت۔ بلئے ترا اے سما نیست کہ اےلبز سازی تئی شاعری ءِ ازلی دژمن انت۔ ترا اگاں لبزانی ٹاہینگ ءُ رواج دئیگ ءِ شوق انت گڑا پہ ترا ارزان تریں کارے شوہاز کناں۔ تو منی گپ ءَ زورئے گڑا یک لبز بلدے جوڑ بہ کن۔ لبزانک ءِ تہا لبز بلد ءِ ہم یک مزنیں ارزشتے است۔
 ترا معلوم انت کہ دنیا ءِ تہا ارزانتریں کار سوج دئیگ انت۔ اے من نہ گشتگ بلکیں یونان ءِ سائنس دان ءُ فلاسفر تھیلز ءَ گشتگ۔ تھیلز گشیت کہ سوج دئیگ سکیں ارزانیں کارے۔۔۔۔۔۔
 ہو من بے حالاں تئی نمدی یے ہم اتکگ ات کہ تو نمدی ءِ تہا نبشتہ کتگ ات کہ منی شعراں وان ءُ وتی مارشتاں درانگاز۔۔۔۔۔۔۔ من ترا گشئگ لوٹاں کہ مارشتاں مردم ہما چیزانی سر ءَ درانگازیت کہ آ چیز مارشتے ودی بہ کنت۔ یک چیزے کہ مارشت ئے جند ودی نہ کنت گڑا آئی ءِ سر ءَ مردم مارشت چہ کجا بیاریت؟ تو باریں سما کتگ یا ناں۔۔۔۔۔ دنیا ءِ سفر ءَ من ءُ تو روچے ہزار دروشم گندیں، بازیں زیبائیں کاڑ گندیں بلئے مارا درستیں کاڑ دوست نہ بنت۔ (عطا شاد والا گپ ءَ نہ کناں کہ آئی ءَ گشتگ ’’پہ ما ہوشامی آں ہر شئے کہ جُڑشکیت آپ انت‘‘) تو زانئے ایشی ءِ اصل سبب چی انت؟ ہمے مارشت ءِ ودی کنئگ انت۔ ہر ہما چیز تئی تہا مارشتے ودی مہ کنت آئی ءِ بابت ءَ تو بے گرز بئے۔ من گوں تو یک گپے کناں۔ منی حیالاں شعر ہما چیز انت کہ آئی ءِ وانگ ءَ پد تو پدا ہما مردم مہ بئے کہ شعر ءِ وانگ ءَ چہ پیسر بوتگ ئے۔۔۔۔۔۔۔ اے گپ پہ آزمانک ءُ گدار ءِ واستا ہم کنئگ بہ بیت راست انت۔ یک روچے من یونی ورسٹی ءِ کتاب جاہ ءَ نشتگ ات ءُ بورخیس ءِ آزمانکے ءِ وانگ بندات کت۔ کتاب جاہ ءَ نودربر سک شور ءُ جاک ءَ اتنت۔ بلئے آزمانک ءَ منا انچیں دنیایے ءِ تہا برت ءُ گار کت کہ حبر نہ بیت۔ من چہ نودربرانی شور ءُ جاکاں بے ترانگ بوتاں۔ من وہدے آزمانک ہلاس کت۔ منی دل ءَ گشت ٹیبل ءَ چار مُشت بجن ءُ بہ ٹپ ءُ بُگش۔ بس کن ات۔ بس کن ات۔ شما درست دروگ وانگ ءَ ات۔ اے کتاب کہ مارا وانینگ بوہگ ءَ انت۔ ایشانی تہا ہرچی نبشتہ انت درست دروگ انت۔ راستی وَ لبزانک ءِ تہا انت۔ بیا ڈن ءَ درکائیں ابرم ءِ ہر ندارگ مئے ودار ءَ انت۔ راستی ہمود ءَ مارا دست کپیت۔۔۔۔۔۔۔ زانئے گُڈی گپ چی ات کہ من گُشئگ لوٹ ات؟ منی گُڈی گپ ایش ات کہ۔۔۔۔۔ او بزگاں دلگوش کن ات۔۔۔۔۔ شما درست پہ بے دردی مر ات۔ زندگی ہم شمارا بد دعا کنت ءُ گشیت ۔۔۔۔۔۔شما یک روچے ہم منی شوہاز ءَ در نہ کپتئے۔۔۔۔۔