آزات لچہ
هسابجار
بُت
من زندگاں هما آ گہی ءِ نیّت ءَ
کہ واب روت دُرہیں جهاں ،
بلے آگہ انت انگت ءَ کسے ،
پہ منی پادبرمشانی بامدرنزیں شوبینگاں کہ کیت کسے ،
اے شپ جتیں زند ءَ دنت روژنائی ے ،
بلے من کجا ؟
منی وَ نام ءُ نشان نیست ماں هستی ءِ جهاں ،
من گیش ء وت نیاں
پرچہ من چُشاں ،
من مُرتگاں ؟
یا کل کنگ بوتگاں زند آتی ءَ ،
گڑا میار کی ؟
تی ؟
منی ؟
یا هما کس ءِ کہ ریپ داتگ ئےِ من ءُ ترا
هما کَہ انت . همائی ءَ چونیں رپکے گوں کہ من ءُ تو کل همائی ءِ رندپداں روان ،
الم گپے هست ادا
تو رد ئے یا کہ من ،
یا کُل هما کہ پہ وتا تراشتگ ات بُت ے ،
ءُ بُت ہرچی کنت همائی ءِ دل انت –