” بے نامیں نمدی یے پہ بانک کریمہ بلوچ ءَ “
 نبشتہ کار: کاروان بلوچ
اِدھر تقاضے ہیں مصلحت کے، اُدھر تقاضائے درد ِ دل ہے
 زباں سنبھالیں کہ دل سنبھالیں، اسیر زکر ِ وطن سے پہلے
بانک کریمہ بلوچ، دروت ءُ دراہبات….
 یک روچے من ہندوستانی تامر “زندگی نا ملے گی دوبارہ ” ءَ چارگ ءَ اتاں، اِدا من انّی اے گوشگ نہ لوٹ آں کہ اے تامُر ءِ کسّہ چی اِنت، ءُ نئے کہ من اے گشگ لوٹ آں، تامر ءِ ناچ ءَ بگر داں ساز ءُ سؤتانی سرا چنچو تکانسری کشّگ بیتگ..اِدا منا بس اے گوشگی اِنت کہ اے تامر ءِ تہا یک جاہے نصیر الدین شاہ فرہان اختر ءَ کہ ” ہمے تامر ءِ تہا نصیر الدین شاہ ءِ ہما چُک ءِ کردار ءَ لئیب ءَ اِنت، کہ آ چُک نصیر الدین شاہ ءَ مات ءِ لاپ ءَ، مات ءِ پجّیگ ءَ یلہ داتگ ءُ دگہ نیمگے رَپتگ ” ڈیک ورگ ءَ چہ پد ہمے گوشیت، کہ تئی دوچار کپگ ءِ بابت ءَ من سک باز برا جیڑ اِتگ بلے تئی دُچار کپگ ءَ پد چونیں گپ بہ کناں اے کدی ھم نہ جیڑ اِتگ…اِدا منا کردارانی لئیباں بگر داں کسّہی ہساب ءَ، سیادی چِست ءُ ایر، یا جزبات ءُ مارشتاں گوں ہچ کار نیست..منا بس نصیر الدین شاہ ءِ ہمے گپ ءَ گوں آ ھم اے کچّ ءَ کار است کہ من انّی نزان آں ترا گوں چونیں گپ بہ کن آں…پرچا کہ من، نا تئی دوچار کپگ ئے بابت ءَ جیڑ اِتگ ءُ نئے کہ تئی دوچار کپگ ءَ پد گپ کنگ ئے…تو اَنّی جیڑگ ءَ بئے، کہ وھدے من نزاناں چی بہ گوش آں یا چونیں گپ بہ کن آں گڑا الّم نہ اِنت کہ چیزّے بہ گوش آں، یا گپ بہ کن آں…تو راست جیڑگ ءَ ئے…پدا تو وا اَنچو ھم منی دیم ءَ نئےـــــــــــــــــ بلے نا ـــــــــــــــــــــــــ دل گوشیت چیزّے نا چیزّے بہ گوش……
 ترا چہ من باز واھگ دار آں..اے واھگانی تہا یک واھگے ایش اِنت کہ، اے کم بود ءُ ھچ نزانت ءِ بے سریں گپّاں گوں کلاگ چہریں بچکندے ءَ گوات ءِ میار کن ئے، بلئے دل ءَ نیار ئے ـــــــــــــــــــــــــــــ
 چیزّے روچ اِنت کہ منی کوپگاں بے تابی ءُ بے چاڑیاں وتی بے ریائیں پنجگ ایر کتگ اَنت، من ءَ نا آس ءَ گوں تران ءَ کِل اَنت نئے وابیں دیدگانی گڑینگ ءَ موہ دینت…نی چُشیں ویرانگ چکیں موسماں، تو بگندئے دست ءُ پادے بہ جن ئے… بلئے منی وڑیں بے دل ءُ ترسوکیں مردمے تہنا اے کار ءَ کت کنت کہ، اینگر آنگر چاریت، ھچ نہ گندیت، گریت…ہمینچو گریت کہ داں ارسے بہ کُٹ اَنت…بلے چے پائدہ، کمو سُبک بئیگ ءَ پد پنجگ پدا اے ترانگ ءَ پِرّین اَنت کہ، ترا انگت باز گریوگی اِنت…اے بے تابی ءُ بے چاڑیانی سبب ءَ من ترا دیمترا گوش آں اول سرا بیا من ترا وتی جَنگل چہریں چاگرد ءِ کسانیں ندارگے ءِ سہل ءَ کنائین آں ــــــــــــــــــــــــــــــــ
 انّی نیم روچ اِنت، آ ھم گرماگی نیم روچ، بلے منا انگت سارت کنگ ءَ اِنت..من گونڈلے دیم داتگ دکان ءَ، ءُ انّی آئی ءِ ودار ءَ وتی لوگ ءِ دپ ءَ اوشتاتگ آں..منی کَشی نیم ءَ دو دروشم پوشیں جنک پیداک اِنت، من آیانی چمّاں چاراں، منا ھمے گمان بیت کہ اِشاں منی سرا بزّگ بئیگ ءَ اِنت…من توار پِر کت اَنت، آ گوں من دِلگوش اَنت..اَنچو سما دئیگ ءَ اِنت، گشئے اشانی سرا ابیکّہ ئی ءِ جمبراں گوارگ بندات کتگ…من جُست کت، شمارا منی سرا بزّگ بئیگا اِنت گندئے، یکّے ءَ گوں دومی ءَ گوشت، یلہ دئے اے بے ادب ءَ، مردم پجّہ نیاریت ءُ گپ کنت…دوئیں راہ گِپت اَنت..منی وڑیں ترسوکیں مردمے چی گوشت کنت….بچار راستیں گپ وا ایش اِنت کہ بائد ہمیش اَت اِشاں منی جست پسّو کت اِنت..نہ کتگ یا نہ کن اِت، تِچک ءَ بہ گوش اِت، کہ ما گوں نا مَہرماں تران نہ کنیں…کسّہ آسر…….بلے بے ادبی ءِ مُہر ءَ کسّی دامن ءَ مہ بکش ءَ اِت….من ھمے سرپد باں کہ لہتے بِنداتی کار پَشت کپگ ءَ اِنت…بائد ما زالبولانی تہا جیڑگ ءِ بود ودی بہ کنیں…..جیڑگ ءِ بود………ھاھاھاھاـــــــــــــــــــــــ
 بہ بکش، کہ اے گپ ءِ کنگ ءَ چہ پد نی منا ھمے سما کپت کہ اے “جیڑگ ءِ بود” سکّیں کندینگی گپّےــــــــــــــــــــــــــــ
 یک روچے مئے لوگ ءِ درائیں زالبول مئے ناکو زتکے ءَ داوت کتگ اِت اَنت..اسلا مئے ناکو زتک ءَ، مئے تِری زتکے، کہ نوک بانور بیتگ اَت، داوت کتگ اَت…گپّے زان ءِ؟ آ دگہ مردمانی واست ءَ بانور بلے بانور ءِ جند ءِ دل ءَ نا میکپانی رنگاں ناز گون بیتگ، نئے سرگوپ ءِ زوریں پنتاں ساز……کسّہ چو اے وڑا اِنت کہ بانک ءِ برات ھُمر ءَ مزن اِنت، یک جاہے ھبر برتگ، دیم ءِ مردماں چار اِتگ واجہ ءَ گُہارے ھم است ءُ مارا ھم مزن ھُمریں بچ یے…گپ اتکگ اِدا اوشتاتگ، ما وتی جنک ءَ ہما وھدی دئیں کہ شما وتی جنک ءَ پہ مئے بچّ ءَ بہ زیر اِت……بانک بکشگ بیتگ ءُ آ نیم ءَ بانک ءِ نوکیں نشار….بہ بکش من دگہ نیمے سر کشت، منا گوشگی اَت، بانور ءِ ہمراہ آئی ءَ مئے لوگ ءِ زالبول ھم بے بہار نہ کتگ اِت اَنت…لوگ ءِ زالبول کہ ہر جاہ رونت…گڑا لوگ ءِ مردینانی منجل ھم نیم روچ ءَ ہمودا گندگ بیت…من گوں وتی دگہ ناکو زتکے ءِ ہمراہ ، ہمودا سر بیت آں…آ تہا دیم دات ءُ وت، آ ءُ آئی ہمراہ چکنکاریں منجل ءِ ھاترا ڈَن ءَ ودار کت…تہا چہ آؤکیں ہمے داوت دیوکیں ناکو زتک اتک تِچک ءَ منی پرپٹ ءِ دیم ءَ اوشتات نا دروت نا دراہبات، منا جستے کت ھیر اِنت اِدا اوشتاتگ ءِ…من اوشتگ ءِ سبب گوشت..منا گوشت یے، ھیال بہ کن شمارا شُد ے مہ کُشیت..من ہمے سرپد بیت آں کہ مزن منجل کُٹ اِتگ ءُ کسان منجل بے مراد بیتگ…من جست کت کہ ما گڑا بہار ءَ پشت کپتگیں، گوشت یے منی ھیال ءَ تو منی گپ نہ پہم اِت، منی متلب ایش اَت کہ شما ورگ ہما وھدی ور اِت کہ داں تہا رپتگیں مرد بہ گیشّیت، بلے تہا رپتگیں مرد ھما وھدی گیشیت کہ چہ آشِکی ءَ بہ گیشّیت…بیا زیرے….تہا رپتگیں مرد کے اِنت؟ منی ءُ ھمے ٹِل ءِ ناکو زتک اِنت..آئی ءِ وتی ھم مات ءُ گُہار ھمے ٹِل ءِ لوگ ءَ ینت..نی اے وڑیں چاگرد ءَ کہ اود ءِ مردینانی پِگر اتکگ ءُ اِدا سر بیتگ، اود ءِ چُک ءُ زالبولانی چی ھال بیت؟ اِدا مردم وتی مات ءُ گُہارانی یا جنین ءِ نام ءِ گرگ ءَ گناہے سرپد بنت..اے وڑیں چاگرد ءَ “جیڑگ ءِ بود” وڑیں گپ کندینگی گپانی تہا شمار کنگ نہ بنت گڑا کجا بنتـــــــــــــــــــــــــــ
 اے جَنگل ءَ منا بس تُرس آماچ ءُ کُدو زبہریں مُرگانی سرا بزگ بیت…ھما مُرگانی کہ دنیگت وت ءَ ھم اے سما اِش نیست، کہ ما تُرس آماچیں…ہما مُرگانی کہ دنیگت چہ اے راز ءَ نا آشنا ینت، کہ تلب یک دلتبیں وابے، ءُ اے واب شیزارگانی بولیاں شوھازگ کپیتــــــــــــــــــــــــ
 دریگتیں اے جَنگل ءِ درائیں درچکانی سرا اے نبشتہ بیت اِنت کہ، بے برمشیں آوازانی تہا ھچ گندگ نہ بیت، تہنائی ءَ ھما کس پَچ گیپت کنت کہ آئی ءَ ماہیکانی ءِ پَجّیگ ءَ تہاری ءَ گوں ھم مِہر بہ بیتــــــــــــــــــــــــ
 تو منا دوست بئے….اے ھاتریگی کہ تو جیڑ ئے…اے ھاتریگی کہ ترا تہنائی ءِ کِرّا نہ ترسیت….
 اے ھاتریگی کہ
 تئی گپ ءُ گالاں کُماریں تماہانی مورت زدگ بنت
 تئی کشک ءُ راہاں شپادیں پکیرانی کسّہ کنگ بنت
تئی مارگانی نوان ءَ یزیداں گوں داوا کنگ بیت
 تئی ھلک ءُ جاہاں بُلوریں نگاہانی سودا جنگ بیت
تئی زاہر ءَ بے توانیں ہوا ءَ گشانے سرا اِنت
 ہوا ءِ گشان ءَ چہ کرناں نہ کُٹّوکیں جستے درا اِنت
تئی اندر ءَ آدم ءِ مَکر ءُ متلب کپس ے بیان اِنت
 تئی دریکّگاں، مردمے یاگی ایں پنت ءُ سوجاں دیان اِنت
تئی بچکندگانی شم ءَ توکلے ساز جنت، ناچ ماریت
 تئی گریوگاں چاڑ بکشیت، دل ءَ منزلے پیشداریت
 گڑسرا بس ھمے گوش آں کہ اگاں دیمترا وھد رست گڑا ترا الّم وتی بے تابی بے چاڑیانی سبب ءَ آشنا کن آں…..سوبین بات ئے