سپر نامگ …… دومی بہر ….
(من ھم لانچءَ دبئیءَ رواں ) رفیق چاکر
روچءَ ٹِک داتگ اَتءُمیتگءِ تیوگیں پسءُ بُز کسانیں چُکاں سردیان کُرتگ اِتاںءُ دیم پہ جائینءَ شوانگءِ لوگءَ برگءَاِتاں. مات ھم پہ وھدی پاد اتکگ اَتءُ پہ پسانی راہ دیگءَ شُتگ اَت. وھدے مات اتکءُ لوگءَ سر بوت گُڈا منءَ ھم ھالے دات کہ موسی چہ گِردی جنگل دوشی اتکگءُ یک گاڈی ءِ آرتگےءُ بلکن مندءُ تمپءَ روت پہ گاڈیءِ بہا کنگءَ.
روچ کمے بُرز بوت ءُ من چہ گلءَ ترمپے چاہ ھم نہ وارتگ اَتءُ دیم پہ وتی شور داتگیں ھمراھانی لوگءَ شُتاں کہ آیاں ھال بہ دِیاں کہ گاڈیءِ اتکگ بلکن روت مندءُ تمپءَ.بشیر ،نثارمن یک یکءَ ھال دیان کُرتاں ءُ ما ھمراہ بوتاں دیم پہ رسول بخشءِ لوگءَ اتکاں کہ موسی ھم ھمودا نِندوک اَتءُ گوں وتی سُہریں دو سیٹی گاڈی ءَ سرءُ پیٹال اَت. گوں مئے رسگءَ آ سرپد بوت کہ ما آرا ھمے جُستءَ کناں کہ آ کیچءُ مندءَ روت کہ اِناں. مئے جُست کنگءَ چہ پیسر آئی مارا جُست کُرت کہ،،بیائے دبئی والایاں باریں،، ھنچو گُمان بوتگ اَت کہ آرا پیسرا یکےءَ مئے روگءِ ھال داتگ اَت.بازیں گپءُ رپءُ دیوانءُ مجلسءَ چہ پد آئی مارا گُشت کہ من باندا رواں ءُ شما تیاری بکن اِت.
چہ گلءَ چہ بال ما یک یکءَ وتی لوگانی نیمگءَ رہادگ بوتاں. ھنچوکہ من پیسرا گپ جتگ اَت یک جوڈیءِ پُچءُ یک چادرے من کاگدےءِ لمبءَ بستگءُ ائیر کُرتگ اَت.ماتءِ داتگیں نالُکءُ پتءِ داتگیں زر ھما وڈ بستگءُ ائیر اِتاں.
ما تیوگیں ھمراہ یکرندے پدا یکجاہ بوتاں ءُ شورءُ سلاح بندات کُتگ اَت کہ دگہ چے چے مارا پکار بیت.اے روچءَ مئے لوگءَ سُہریں کُروسے مُرتگ اَت ءُ ماتءَ وتی کچءُ کساسءَ پہ من دعوت کُرتگ اَت کہ بچ دبئیءَ روگءَ اِنت. روچ بیگاہ بوت من پہ گلءُ شاد اِتاں کہ باندا مئے روگ اِنت.شپ ھم برے پہ وابءُ برے پہ بے وابی گوست.بامسارءِ وھداں من چہ مُلاءِ بانگءَ چہ پیسر پاد اَتکگ اِتاں. نماز ونت ترمپے چاہ گوں سِرتگیں نانےءَ وارتءُ ودار بندات کُت کہ باریں کدی منی آ دگہ ھمراہ کاینتءُ کدی واجہ موسی وتی گاڈی ءَ چالو کنت.ما یک یکءَ رسول بخشءِ لوگءَ مُچ بوتاں. تیوگیں بازار ھم جُپیتگ اَتءُ مُچ اَت.گیشتر زالبولانی چم چہ ارساں پُرءُ سرکیل اِتاں کہ باریں مئے آکبت چون بیت.ماتءَ و مدام گپ گپءِ سرا گریتگ اَت بلے مرچی اولی رنداں من وتی پتءِ چماں چہ ارسانءَ شلگءَ دیستگ اَت.من زانت کہ پت ھم مرچی منی جتائیءُ درانڈیھیءَ سَگ اِت کنگءَ نہ اِنت.مئے کُلانی مات پِت براتءُ گہاراں چہ ابید نزیکیں تیوگیں ناکو زتکءُ تروزتک ھم ھمدا نِشتگ اَتءُ مئے روگءَ پہ ودار کنگءَ اِتاں.
گاڈی ھم چہ کاپرءِ چیرا درکنگءُ ساپ کنگ بوت. ما سوار بوتاں ءُ ھرکسی چم چہ ارساں گُلگُل اِتاں. مئے دستءُ پیشانیگانی چُکگءَ چہ رند گاڈی مدان مدانءَ روگءَ لَگ اِت.تاں کہ گاڈی چماں چہ اندر بوت منی چم گوں اوشتاتگیں مردماں سَک اِتاں.چہ بازارءِ پُشتی نیمگءَ دیم پہ جائینءَ ما شُتءُ جائینءَ حاجی مراد ءِ دوکانءَ سر بوتاں گاڈی تیلءُمیٹ کنگ بوت ءُ ما چہ گاڈیءِ سیٹاں در نیاتکگ اِتاں کہ چہ ملا یعقوبءِ دوکانءِ دیمی نیمگءَواجہ ملا اکبر ھم چہ وتی لوگءَ دیم پہ ما پیداک اَت. من پیسرا سرپد بوتگ اِتاں کہ آ ھم پہ بلیدہ روگءَ دلمانگ اَت. آ اتکگءُ سر بوتءُ واجہ موسیءَ گُشگءَ لَگ اِت کہ اگاں جاگہ است من ھم گوں چُکاں کایاں گوں. موسی ھم آرا ھان کُرتءُ گاڈی شُتءُ واجہ ملا اکبرءِ لوگءِ دپءَ اوشتات. لوگءَ چہ کمے نپادءُ دگہ چیزانی لڈگءَ چہ رند مردم ھم سوار بوتاں بلے چہ مردمانی گیش بوگءَ ما کمے نگیگ بوتاں کہ سیٹءَ مردم سک باز بوتاں.ما واھگ درشان کُرت کہ ما پُشتءَ سوار باں کہ وتی وڈا دیوانءُ مجلس ھم بیتءُ بلیدہ ءُ پرومءِ کوہانی ندارگ ھم بیت.دوکانءُ لوگانی دپءَ ھمک مردینءُ زالبولاں کہ منءَ دیستگ اَت گُڈا گُشگ بوتگ اَت کہ اے ھما بچک نہ اِنت کہ وانگءَ بوتگءَ گُشتگے من واناںءُ مرچی پہ دبئیءَ لانکے بستگ؟ ؟ بلے من.ھچ نہ گُشتگ اَت. ما چار مردم گاڈیءِ پُشتءَ سوار بوتاں ءُ گاڈی رھادگ بوت دیم پہ بلیدہ.پُشتءَ نِندگءَ ما کمے پہ گیگ بوتگ اِتاں کہ مئے گپءُ رپ کوکارءُ الگردو ھم رُستگ اِتاں. کمے گلءُ شاتءُ کمے ملوریءَ ھم مانشانتگ اَت کہ درانڈیھی ءِ درداں چہ ابید ما یک انچیں منزلےءَ روان بیتگ اِتاں کہ آ منزل چہ گمءُ رنجءُجنجالاں چہ سرکیل اَت.گاڈی نرم نرمءَ لُڈان اَتءُدیم پہ منزلءَ جُنزان اَت.دراجدومگءَ بگر تاں کہ سردوکیں آپءُ تیوگیں راہءَ جاگہ جاگہءَ روکءُ آوکیں سائیکلءُ گاڈی راہءَ چہ گوزان اِتاں.جاگہے ہُشتر چہ پیشءُ دارءَ چہ لڑءُ بار اِتاں ءُ دیم پہ وتی گُڈی منزلءَ روان اِتاں.سَردُکیں آپءِ کرا مئے گاڈیءَ کمے داشت.ماتیوگیں مردم ائیر کپتاںءُ لہتیں مردم دیم پہ شیپءُ جُرّاں سرجنان بوتءُ ما لہتیں مردم آپءِ سرا اتکءُ نِشتاں.وتی دستءُ دیم شُشتءُآپ وارتءُ کمے پادانی پچ کنگءَ ھمے سردُکیں آپءِ چپ چاگردءَ پاداں تچک کنان بوتاں.پرومءُ بلیدہءِ کوھانی تہا چہ سپر کنگ اے منی دومی رند اَت. اے رنداچہ یکرندے پیسر من ھمے راہءَ بلیدہ شُتگ اِتاں بلے آ وھدءَ سک کسان اِتاں. اے رندءَ برے وشیءُ برے گم ءُ گوں دگہ بازیں جیڑگاں ما دیم پہ بلیدہ روان اِتاں وتی کوہ کوچگ شیپءُ آپدارانی گِندگءَ گوں من گیشتر پدرد بوتگاں اِتاں کہ وتی ھنکینءُ کاہءُ کیلگانی یل دیگ چون گران اِنت.سَردوکیں آپءِ سرا سِرتگیں نان ءُ پیمازءُپیشبندی موزاتی ھُرماگءِ ورگءَ چہ رند چہ سردُکیں آپءَ چنک جنگءُ ورگءَ چہ رند ما یکرندے پدا سواربیتاںءُ مئے گاڈی جُنزان اَت دیم پہ منزلءَ.چہ گاڈیءِ دروازگاں پہ کَلہے صابر بلوچءُ سبزل سامگءِ سوتانی توار پیداک اِتاں. سبزل سامگیءِ وشیں توارءَ زھیروکاں منءَ گیشتر پہ گریوگءَ لاچار کُتگ اَت کہ من چہ وتی مردم سیادءُ آزیزءُ بہشت دروشمیں گُلزمینءَ چہ دور ھَپت دریاءَ چہ آدیم روگءَ اِتاں.مردماں راست گُشتگ کہ چہ گلزمینءَ دوری ھمک بنی آدمءَ سِرین پروش کنتءُ من گوں وتی سنگتاں ھم ھمے رنگءَ سِرین پروش بوتگ اِتاں. ما مدام کہ یکے دومی چار اِتگ اَت گُڈا پہ وتی تسلہ دیگءَ یک تہلیں بچکندے جتگ اَت.ھمے گڈءُ منجانی تہا،،باکاڈے،، ڈن اتک کہ من ایشی بابتءَ باز اُشکتگ اَت کہ اے ڈنءِ سرا دو کہولانی میانءَ مزنیں جنگے بوتگ کہ کساس سدانی ھسابءَ مردم جنگءُ کُشگ بوتگ آں.اے جنگ پہ یک باکاڈےءِ جنگءَ بندات بوتگ کہ یک چُکے باکاڈےءِ سرا کپتگءُ سِنگ جنانءَ باکاڈ یک لوگےءَپُترتگءُ لوگ واھُندءَ باکاڈ وتی میار کُتگءُ چُک جتگءُ گَلینتگ چُکءِ مردم ھم چہ اے گپاں وش نہ بوتگاںءُ دوئیں لوگءِ مردمانی میان جنگءَ مِڑ بندات بوتگءُ اے تیوگیں بازارءِ مردم جنگءُ کُشگ بوتگ اِتاں. من ھمے ڈنءِ سرا ادیرھانی سِنگءُ ڈوکاں چارگءَ اِتاںءُ ھما نوبتءِ میارجلیءُ وت ماں وتی برات کُشیءَ یات کنگءَ اِتاں.دیر نہ گوست کہ مئے گاڈی بلیدہ سر بوتءُ یک لوگےءِ دپءَ ملا محمد اکبر گوں وتی چُکاں ائیر کپتءُ ما کُل گاڈیءِ سیٹءَ سوار بوتاںءُ دیم پہ تربتءَ رواں بوتاں. ما کورءَ چہ نہ گوستگ اِتاں کہ پروم المبیک میتگءِ مولابخش گوں ما دُچار کپت.من مولابخش کسانیءَ دیستگ اَت بلے سک دیر بوتگ اَت کہ ما دُچار نہ کپتگ اِتاں. من بنداتءَ مولابخش پجہ نیاورت بلے گوں موسیءَ گپءُ ترانءَ چہ پد من مولابخش پجہ آورت.روچ پیشیم ٹاک بوتگ اَت. ما گُشتگ اَت کہ پیشیمءِ نماز راہءَ واناں ءُ پدا دیم پہ وتی منزلءَ جُنزان باں.مولابخش مئے گاڈیءَ چہ پیسرءُ ما رندءَ رواں بوتاںءَ چہ کورءَ آدیم یک ڈولداریں ڈنےءِ سرا لہتیں لوگ ھست اَت کہ ھمے لوگانی پُشتی نیمگءَلہتیں مَچ ھست اَت کہ سبزءُ گلزار اِتاں. ما لوگےءِ دیمی نیمگءَ داشتءُ واجہ مولابخشءِ ھمراہیءَ یک لوگےءَ پُترتاں. چاہءُ تامءَ چہ پد نمازءُ دزنمازءُ پدا نانءِ ورگءَ چہ رند ماں دیم پہ تربتءَ رھادگ بوتاں.دو سالءَ چہ پد اے منی اولی رند اَت کہ من کیچءَ روگءَ اِتاں. دو سال پیسر کہ من یک مزدا گاڈیءِ کلینڈر بوتگ اِتاں گُڈا مدام بلیدءُ کیچ ءَ ھمک ھپتگ ما آرت سمینٹءُ دگہ بہائی سامان آورتگ اَت.بلیدہ تاں کیچءَ من چہ دبئیءِ یاتاں گیشتر وتی ھما دورءُ باریگءَ یات کنگءَ اِتاں کہ ما مدام پہ تُرسءُ لرز چہ بلیدہءَ دیم پہ تربتءَ شُتگ اِتاں یک نیمگے سپاھیگانی تُرسءُ بیم ءُ دومی نیمگءَ راہءُ رَندانی نگیگی.سُپاھیگاں چہ ما ھمے واستہ تُرسءُ لرز اِتاں کہ مارا ایرانی سامان گوں بوتگ اَت کہ بلکن مارا سپاھیگ بہ داراں.ھمے پگرءُ وسواسانی تہا مگرب تہارءَ ما کیچءَ سر بوتاں.کیچ تہاریءِ آماچ اَت مگربءَچہ پد ابیتکیءَ مانشانتگ اَتءُ ھچ نیمگءَ گیشیں تِرِپّءُ توار نیست اَت. ھنچو سما بوگءَ اَت کہ تیوگیں شہر اِنسرتگءُوپتگ.ما نزانت کہ کیچءَ مارا کُجا روگی اِنت بلے واجہ موسیءَ گاڈی تاب دیان کُرتءُ سینما چوکءَ چہ کمے دیمءَ مئے مہروانیں کماش واجہ حاجی ناصرءِ لوگءَ شُتءُ مہمان جاہءِ دیمءَ داشت.آ وھداں چہ حاجی صاحبءِ لوگءَ چہ دیم تاں ائیرپورٹءَ دگہ گیشیں آبادی نیست اَت.شپءِ تہاریءَ کُچکانی وَکّکَگ ءَ چہ آ تیوگیں آتراپ بیمناکی ءِ آماچ اَت.شپ ھنچو گوست کہ مارا سما نہ بوت. پروم تاں بلیدہءُ بلیدہ تاں کیچءَ گرانیں سپرءُ سڑکانی ھرابیءَ ما انچو دمبرتگ اَت کہ نندگی جاگہ ما اے واب پرا واب بوتگ اِتاں.
روان اِنت ………….