آزمانک
آشوب
 اِلتاپ بلوچ
 شپ کہ وتی بانزلاں پچ کنت میتگ ئے مردم واب بنت گشے من سک ابیتک باں ،وہدے من ابیتک باں وَڈ وَڈیں ترانگ دل ءَ کئیت۔۔۔بازیں جُست چِست باں دل ءَ ۔۔۔!چون اِنت زمانگ ءَ ۔۔؟چتور اِنت بنی آدم۔۔؟چے بووَگا اِنت۔۔؟کئے کنگا اِنت۔۔۔؟چیا کنگا اِنت۔۔؟راستی چے اِنت۔۔؟اِدا وَ دروگے حاکمی اِنت۔۔۔واب ءِ مانا چے اِنت۔۔؟آشوب ؟؟۔۔،آجوئی؟؟ وابے!!
 من جیڑاں بلئے من ءَ پسّہ دؤک کَس نیست،کسّ ءَ من نہ گنداں ،منی جند ءِ علم وزانت وَکم انت۔منی میتگ ءَ
اسکول ءِ کُوٹی ئے جوڈ بوتگ بلے اِشرا ماشٹر مان نیست۔منی برات ،گہار،سیاد ءُ میتگ ءِ مردم تیوگا وانگ نزاناںءُ بے تعلیم گشگ بنت اے چتور اے جستانی پسواں درگیج انت؟۔اے ھاترا من سک جیڑگاہاں،سک پریشاناں کہ منی راج ءِ ھاکبت چے بیت؟ چون کن اَنت منی میتگ ءِ مردم ؟؟اے کئی بنت ؟ ۔۔۔من جیڑگا اِتاں کہ ڈنّ ءَ منی کُچک ءَ چانگ اِت۔من گُڈ اِتاں کہ شپ ءِ نیم ءَ۔۔۔؟ھدا ھیر بکنت کُچک باریں چیا چانگیت۔۔؟الّم ءَ ہمساہگ ءِ دلوت ئے ءَ منی نیمگ ءَ دور کتگ۔باکس ءِ ٹال جت ءُ کُڈک ءَ ایریں چِپوُروک کُت۔ڈنّ ءَ سر کش اِت داں سبحان اللہ کہ اسپیتیں درپشناکیں ساہگے کہ منی ڈکّ ءِ دپ ءَ دُور اوشتاتگ۔بلے سکّ ترپگا اِنت۔تیوگیں ڈنّ ءِ تاموری گار اَت،ہر چی پدّر اَت۔منی ہلک ءِ کش ءِ کؤر ئے آپ ءِ توار اوں پیداک اَت۔
 یک دمانے چہ تُرس ءَ منی جان ءِ پُٹ پاد اَتکاں،من سک تُرسگا اتوں ۔اے رُژن۔۔۔؟اے اسپیتیں ساہگ۔۔؟؟ اے چی ئے بوت کنت۔؟؟ جِنّ ئے وَ گشے نہ اِنت،ملائیکہ ئے بیت گڈءَ۔۔ھدا ھیر بکنت۔
 ہچ مہ تُرس،،من آشوب آں،،،تو حیران ئے کہ من اِدا چتور اتکگاں۔اے ھبرا سدّک بو کہ من ہچ جاگہ وت سرا نہ رواں۔من ہما ہلک ءَ رواں کہ اودا ورنا تئی وڑا پریشان بنت۔مردم وتی راج ءِ عاقبت ءِ روژنائی ،ءُ باندات ءِ ھاترا جیڑ اَنتءُ من ءَ توار پِر جن اَنت۔تو سک جیڑگا اتے۔۔،بازیں جست تو چست کتگ انت ،بلئے تئی کرّا چشیں مردمے نیست کہ ترا سر پد بکنت۔ہمے ھاترا من اتکگاں تئی ہمے جستانی پسوءَ!!
 تو جیڑگائے کہ من چے بکناں۔چون بکناں؟۔۔آجوئی؟۔۔وابے!منی سرڈگارے گوْاجن چون بنت،کئی بنت؟؟اے باروا ہچ مہ جیڑ۔۔۔ہچ پریشان مبو!!
 ہما وہد ءَ کہ من سرپد نئیتاں ءُ تئی ہلک ءَ سر نہ بوتگ اتاں تو پریشان اتے ،نوں کہ من ساڑیاں تئی ہلکءَ ۔۔ تو ہچ مہ جیڑ ۔۔!اے تئی سرڈگار اِنت۔۔!ادے گوْاجن تئی اَنت۔۔!ہچ کس ءَ اے جوپ نیست کہ تئی سرڈگارا وتی بکنت۔،،ہمے اسپیتیں ءُ درپشناکیں ساہگ ءَ ھبرکُت ،،۔
 منی تُرس ءُ بیم کمتر بووان اَت ،گشے من گوں وتی دوزواہ ءُ سنگتے ءَ دُچار کپتگ اتوں۔نوں من ءَ ہچ نہ تُرسگءَ اَت۔من پہم اِت کہ اے منی دردوار اِنت ءُ منی مارشتاں سرپد بیت،منی غمے پِر اِنت۔
 ،،ہؤ تئی درد وار مناں۔۔دگہ کس تئی نہ انت اے ہمساہگ درہا ترا ریپین اَنت۔اے گشنت کہ ترا رَد دیاں ءُ تئی پُشت ءَ نپ ءُ پائدگ گراں ۔۔داں اے زندگ انت اے تئی دوزواہ بوت نہ کن اَنت۔چریشاں وت ءَ رکھین۔۔چیا کہ اے دروگ بنداں ۔۔اے ہچبر پہ ہلک ءَ جیڑگا نہ انت ،اشانی دل وتی جند ءِ واستا دریکگا انت۔بس !!
 تئیگم من ءَ پمشکہ پِر اِنت کہ تووتی ءُ وتی ڈیھءِ عاقبتءِ واستا گمیگ ئے۔اگاں تو اے وہدی واب بوتین ئے ۔۔۔۔من تئی میتگ ءَ نیتکاں۔پر چہ کہ دگہ میتگے ءَ یک ورناہے تئی پیم ءَ آگہ اِنت ءُ جیڑگا انت من ءَ توار پرجنگا انت،بلئے منی نزّ ءَ تئی درد مستراِنت ۔۔تو گیشتر جنجالانی آماچ ئے،اسپیتیں ساہگ ءَ من ءَ پدا پسو دات۔
 ،،تو اگاں واب بئے من تئی میتگ ءَ ہچبر نیاہاں پرچہ کہ وابیں مردم من ءَ توار پر جت نہ کنت۔تو ہر چی کہ جیڑے ،ہرچی کہ دل ءَ ھیال کنئے من کلّیں ھبراں تئی پہماں،اشکُناں ءُ سرپد باں۔
 تو اے ھبرا ھیران مہ بئے کہ تئی کُچک ءَ منی سرا چانگ اِت،پریشان مبو!من ہر میتگ ءَ کہ سر کشاں آمیتگ ءِ کچکانی کار ءُ کرد ہمیش اِنت۔
 تو یک ھبرے ءَ سدّک ئے کہ اے کچُک تئی پہازگا نشتہ۔۔! بلئے اِنّاں۔۔۔اے دروگے۔۔۔اے اَڈَکہی کچک ئے۔۔!اے تئی پہازگا نہ نشتگ،اے تئی دوست ءِ ورگ ءِ واستہ نشتگ ءُ گاٹ دئیگا اِنت۔ہر ہما تئی دوزواہ کہ تئی میتگ ءَ تئی تسلّہ دئیگا کئیت۔ترا سرپد کنگا کئیت،اے کچک آہانی سرا چانگیت۔پیسرا اے کچک ءَ کُش پدا بچار آشوپ تئی لوگا سر بیت ءُ تئی اسکول ءِ ماشٹر پدا ہچبر وزیر ءِ لوگا کاردار نہ بیت۔تئی گْواجن تئی بنت۔تئی میتگ،تئی سیاد ءُ مردم ہچ کس ناوانندہ نہ بیت۔
 من پمشکہ تئی لوگا پُترگا نیاں چیا کہ اگاں من دیمترا بیاہاں تئی کُچک من ءَ وارت۔کُچک ءَ پیسرا کُش من ترا امباز کناں ءُ تئی لوگا کایاں۔گڈا تئی ملوری ءُ جیڑگ ھلاس بنت ۔من پمشکہ ہمک شپ کایاں تئی ھال ء َ گراں بلئے داں اے کُچک زندگ انت من ءَ پہل کن۔۔۔۔۔!!