آزمانک: 🍁مَرگ ءِ ساہگ 🍂
ہر چنت کہ روچ برز روان بوت بان ءِ ساہگ اوں مستر بوآن بوت ، داں کہ روچ وتی گڈی منزل بزاں پہ روایر رو ءَ سر بوئگا لگ ات گڑا ساہگ ءِ گار بوئگا گوں رژن اوں کمتر بوآن بوت ،
سمو ابرم ءِ ہمے ندارگاں چہ ہچبر وش نہ اَت ، ءُ گیشتر اِے وڑیں چیز کہ برے زاہر بہ بیت ءُ برے گار ، روچ ، شپ وَ انگت آئی ءِ مجگ ءَ چِہ ڈن نہ اِتنت بَلے ہمے ساہگ کہ اشانی وتی ہچ وڑیں ہستی یے نیست اَت بس دگر ءِ ہستی ءِ ہستی ءَ است اِتنت ،
بَلے پدا اوں ہمک روچ عصر ءَ پد آ ڈن ءَ شرینش ءِ چیرا نشت ءُ وتی گُدئِے کونڈ ءَ کت ،بنداتی ءَ مات ءُ گہار ءَ ہمے فہم ات کہ گد ءِ دوچگا اِنت ، ءُ مستریں گہار ءَ چو وَ زانت کہ گد یک نیمونے ، بَلے آئی ءَ ہمے فہم ات کہ اِے نیمون کاراں چہ رکھگ ءِ نیمون اِنت ءُ بس ، باز براں آئی ءَ جاک جت ءُ گشت
گد کونڈءَ ، بَلے دوچگا وَ تو نہ ئے چیا ترون ءِ سرا نہ روئے مات ءَ کمک نہ کنئے گوں نانے نہ تان ئے ،
آئی ءِ مستریں برات ءَ باز براں گوں وتی مات ءَ گشت
اما ، سمو چو کمو کمو سر ءَ شر نہ اِنت ، ہمے کہ بیگاہ بیت ساہگاں چماں سک دنت ،
آئی ءِ مات ءَ اِے گپءَ ہچبر وش نہ بوت ءُ آئی ءَ حیال کت کہ اگاں دگرے بہ اش کنت کہ آ سرءَ برابر نہ اِنت کس گوں آئی ءَ سور نہ کنت ،
آئی ءَ مات ءَ باز رندا آ ڈن ءَ نندگا مکن کت بَلے مستریں گہار ءِ ہمے گپ ءَ چِہ مات ءَ اوں تسلہ بوت
” اما ! اِے ہچ گنوک نہ اِنت ساہگ نہ چاریت ، کار ءِ ترس ءَ اِے وڑ کنت “
بلئے سمو ءَ مدام بان ءِ ساہگ ، شرینش ءِ ساہگ ، ءُ ایدگر درچک ءُ دارانی ساہگ چار اِتنت ، برے برے آئی ءَ چہ اِے ساہگاں بیم اوں اتک ،
برے برے شپ ءَ کہ بجلی نہ بوت گڑا تہاری ءِ بُرّگا پہ آئی ءِ مات ءَ چراگ روک کت ، چراگ ءِ رژن ءَ چِہ دیوال ءِ سرا آئی ءِ ءُ آئی ءِ لوگ ءِ مردمانی ساہگ گونگیں بت جوڑ بوت کہ گوں آیانی سُر پُر ءَ سُر اِتنت ،
اِے ساہگاں چِہ آئی ءَ گیشتر بیم اتک کہ سُر اِتنت چر آ ساہگاں کہ آہستو آہستو مزن بوآن ءُ پدا گار بوت اَنت ،
ہمے کہ آئی ءَ اِے ساہگ چارت اِتنت گڑا آئی ءِ مات ءَ جاک جت ءُ گشت
سمو ترا چون اِنت ؟ کمبہ چیا چماں وتی ساہگاں سک کنئے ؟
تو گنوک نہ ئے بَلے اِے وڑ کنئے گنوک بئے ، آئی ءِ مستریں گہار اوں نو آئی ءِ اِے حرکتاں چِہ پریشان اَت ،
یک روچے میتگ ءَ حالے شنگ بوت کہ وبایے کپتگ ، یک انچیں وبایے کہ ہر کس ءَ چانپیت ءُ وتی ارجان جنت ،
آئی ءِ مات اے مُسّلہ ءِ سرا نشتگ ات ءُ تبزی وانان ءَ یک ترسے ءِ آماچ ات ، سہتے پد آئی ءَ دیم گوں وتی مستریں بچ ءَ کت ءُ گشت
منیچو ! شمے ہدامرزی ئیں پت ءَ مدام گشت وہدے وبا ءُ بیماری کپنت گڑا گیش ءَ چہ گیش حیرات بکن ات ، من گشاں اِے دومی گوک ءِ گوسکک نو مزن اِنت کُشتین ءُ حیرات کتیں ،
اممم
چک ءَ ایوکا سر سرینت
آ پدا گشئے وتا تسلہ دئیگ ءِ حاترا گشگا لگ اِت
مُلّا گشنت
مَرگ چو ساہگ ءَ مدام گوں ما گون اِنت ، انچو کہ مَے زند ءِ روچ ایر روت اِے ساہگ مارا وتی پنجگاں بند کنت ،
مَرگ اوں یک ساہگے ؟؟
ءُ مدام گوں ما گون اِنت ؟
من بان ءِ ساہگ ءَ گنداں ، شرینش ءِ ساہگ ءَ ، وتی ، گڑا مَرگ ءِ ساہگ ءَ چیا نہ گنداں ؟
ءُ اِے مَرگ ءِ ساہگ چونینے بیت ؟ الّم کہ ترسناک بیت ، چیا کہ یک چیزے کہ ہر چیز ءَ ہلاس کنت آ نیک ءُ شر بوت نہ کنت ،
بَلے کساندی ءَ آئی ءَ وتی مات ءِ دپ ءَ اش کتگ
منیچو ، شمے پت اللہ ءَ جنت ءَ برتگ ، وتی گوْرا ، اودا ہرچی است ، وشیں وراکی ، شوکیں پوشاک ، ہچبر گم نہ گندیت ءُ بز ءُ سارتیں ساہگ است ،
ہمے ہیال ءَ گوں آ جیڑگ ءَ لگ ات بَز ءُ سارتیں ساہگ ، لازم ترسناک نہ بنت ، گڑا الم اِے مَرگ چِہ ہمے سارت ءُ بزیں ساہگاں چہ یک ساہگے کہ گوں ہر کس ءَ گون اِنت،
بلَے اِے گپ وَ الم اِنت کہ اِے ساہگ ءِ ایر برگ ءَ پد جہان ءِ ہمک ہستی پہ آئی ءَ ہلاس بیت ،
من اگاں مرتاں گڑا منی گد ؟
یک شپے وپسگا چِہ بست کنئگا پد مَرگ ءِ ساہگ ءِ حیال ءَ گوں آئی ءِ دَیان پہ وتی بانوری روچاں دوتکگ ءُ ایریں گداں شت ،
وہدے آ وبا ءِ آماچ بوت گڑا یک روچے وتی دُرہیں گد آئی ءَ وتی دیم ءّ شنگ کت اَنت ، ءُ چارگا لگ اِت ،
آئی ءِ زند ءِ روچ وتی گڈی سیمسراں رسگا اَت ءُ مَرگ ءِ ساہگ آئی ءِ سرا شنگ بوآن اَت ،
آئی ءِ مات ءُ گہار چپ ءُ چاگرد ءَ آئی ءِ نشتگ ءُ گریوگا اِتنت ، ہمسائیگیں زالبولیں ملایے یاسین ءِ تلاوت ءَ آت،
سمو ءِ چم وتی ایرگداں سک اَت ءُ آئی ءِ چمانی تہا یک پگرے ءَ شہم داتگ اَت آئی ءَ پدا وتی کشا چارت ءُ سارتیں گینے کشّ ءُگشت
“مَرگ ءِ ساہگ ، “
آئی ءَ وتی دوئیں دست انچو شہارتاں گشئے یک چیزے ءِ امبازگ ءَ لگ ات ، بلَے ہمے ساہت ءَ آئی ءِ دوئیں دست بن ءَ کپت آنت ءُ آئی ءَ چماں چہ پگر ءِ شہم گار بوت ,
عندلیب گچکی✍