من نبشتہ کنگ چوں بندات کُتگ۔
گابرئیل گارشیا مارکیز (کولمبیا)
(رجانک: چندن ساچ)
ہما وہد ءَ کہ من یک نودربرے اتاں گڑا ایل ایسیکتا دارو بوگاتا ءِ لبزانکی تاک ءِ شونکار ایڈو ڈورا ڈوز لمیابوردا ءَ چیزے نبشتہ کتگ ات کہ مروچاں نوک باہندیں نبشتہ کار ہچ نبشتہ کنگ ءَ نہ اَنت۔ نوکیں کسہ نبیس، نوکیں گدار نبیس دیما آیگ ءَ نہ اِنت۔ آئی ءَ اے ہم نبشتہ کرتگ ات کہ من ءَ مدام ہمے جُست کنگ بیت کہ تئی روتاک ایوکا کوہنیں مردمانی چیزاں چاپ ءُ شنگ کنت بلے اِدا نوک باہندیں نبشتہ کاراں ما نہ گندیں۔ اِدا راستی کُجا گار اِنت؟ آئی ءَ نبشتہ کرتگ ات کہ نوک باہندانی تہا کس نبشتہ کنگ ءَ نہ اِنت۔
وتی ہمسریں ہمراہاں گوں منی دل ءَ اومان کُت، پہ نبیسگ ءَ۔ من گڑا چش کُت کہ ایڈورڈ وراڈوز لمیا بوردا ءِ دپ ءِ بند کنگ ءِ واستا کسہے نبشتہ کُت ءُ روان دات۔ آ منی شریں دوستے ات ءُ پدا اِے دوستی محکم تر بوت۔
من ہما وہد ءَ ہبکہ ءُ حیران بوتاں کہ یکشمبے ءِ روچ ءَ من روتاک ءِ لبزانکی تاک ءَ گنداں تہ منی نبشتگیں کسہ سرجمیں تاک ءِ سرا جاگہہ دئیگ بوتگ ءُ آئی ءِ جہل ءَ ایڈورڈ وراڈوز لمیا بوردا ءَ نبشتہ کرتگ ات کہ من نہ زانتگ ، منی گپ رد بوتگ۔ پرچا کہ اِے کسہ ءَ گوں کولمبیا ءِ لبزانک ءِ زانت دیما اتکگ۔
ایشی ءِ وانگ ءَ گوں من نادراہ بوتاں، من وت ءَ گوں جیڑ اِت کہ اے چونیں جنگے منی اندر ءِ دنیا ءَ گوں وتی جند ءَ برجاہ اِنت۔ نوں من چے نبشتہ بہ کناں کہ ایڈوڈررا ڈوزلمیا ءَ دوست بہ بیت؟۔
منی تہہ ءِ مردم ءِ توار گوشاں کپت کہ ۔۔۔۔ نبشتہ کن۔۔۔۔ من بن گپانی درگیجگ ءُ گچین کنگ ءَ سک باز جیڑہانی دیمپان بوتاں۔ من کسہ ءِ شوہاز ءَ لاچار اتاں دانکہ من کسہ نبشتہ بہ کناں۔
ہمے چیز ءَ من ءَ اجازت دات کہ من گوں شما حبر بہ کناں، نوں منی پنچ کتاب چاپ ءُ شنگ بوتگ۔ نبشتہ کارے ءِ کار ہما وہد ءَ گیشتر گران بیت کہ آ مُدام نبشتہ بہ کنت۔ بنداتی وہد ءَ من گوں جوش ءَ یک کسہے نبسیگ ءَ نشتگ اتاں، نوں ہما جوش ءَ من یک تاکدیمے ءِ نبشتہ کنگ ءَ کارمرز کناں۔
من وتی نبشتہ کاری ءِ بابت ءَ اگاں گپے بکناں گڑا ایش انت کہ منی دائمی جہد، صبر ءُ اوپار ءَ من ءَ اِدا آؤرتگ ءُ سر کرتگ۔ اِے کہ من انوں گپ ءَ یاں من نہ زاناں کہ من چیزے نبشتہ کت کناں یا نوں من چے نبشتہ کناں۔ ہچ زانگ نہ بیت۔
من چیزانی بابت ءَ جیڑاں، پدا حیال کناں کہ ہو، اِے رنگ ءَ اے کار بہ بیت وش اِنت، گڑا من ہمے چیزے نبشتہ کنگ ءَ ننداں۔
من ہمے کسہ ءَ ذہن ءَ کناں، مُدام آئی ءَ توار کنان باں، ءُ دانکہ آ سرجم بیت۔ (باز وہد ءَ من اِے چیز ءَ سالانی سال یلہ کناں، چشکہ ایوکی ءِ سال اِنت۔ ایوکی ءِ سد سال ہما گدار اِنت کہ داں 19 سال من آئی ءِ بابت ءَ جیڑ اِتگ)
اِے حیال کہ ہلاس بیت گڑا من زاناں کہ نوں سرجم اِنت گڑا ہمیشی ءِ نبشتہ کنگ ءَ ننداں۔ پدا ایشی ءَ پد نوں گران تریں بار کوپگانی سرا ایر بیت۔ ۔۔۔۔ کسہ ءِ جوان تریں چیز آئی ءِ بابت ءَ جیڑگ اِنت۔ کسہ ءَ اِے دیم ءُ آدیم کنگ، کسہ ءِ تہا بدلی آرگ، ایشی ءَ پد تو کہ کسہ ءِ نبشتہ کنگ ءَ نندئے پدا ترا آ وڑیں وشی نہ رسیت کہ کسہ ءِ جیڑگ ءِ وہد ءَ رسیت۔ بگندئے دگرے ءِ واستا چش مہ بیت۔ بَلے گوں من ہمے وڑ اِنت۔ یک حیالے کہ تو آ بار بار جیڑ اتگ۔
پہ درور یک حیالے ءِ بابت ءَ شمارا گشاں۔ ایشی ءَ دیر اِنت کہ منی ذہن ءَ اِنت ءُ نوں پھتہ بوتگ۔ من زاناں نوں اِے پھتہ اِنت ءُ ایشی ءَ من نبشتہ کُت کناں۔ کدی نبشتہ کنان ئِے، اے گپ ءَ من نزاناں۔۔۔۔
یک کسانیں میتگے ءِ بابت ءَ بہ جیڑ اِت کہ اودا پیرذالے نشتگ ،آئی ءِ دو چُک اَنت۔ یک 17 سال ءِ بچکے ءُ دومی جنک انگت 14 سال ءِ نہ بوتگ۔ پیرذال وتی چُکاں سہب ءِ سرا نہاری دئیگ ءَ اِنت ءُ آئی ءِ پیشانی ءَ چہ زانگ بیت کہ تکانسر ءُ پریشان اِنت۔
آئی ءِ چُک پیرذال ءَ جست کن اَنت، اماں چے بوتگ؟ آ پسہ دنت کہ من نزاناں چے بوتگ۔ بَلے من ءَ انچو گمان بیت کہ میتگ ءَ حاصیں گپے بوہگی اِنت۔ اِے گپ ءِ سرا آ کند اَنت ءُ گشنت کہ مئے پیریں مات ءِ وہم اِنت۔ بچک بلیئرڈ ءِ لیب ءَ ڈن ءَ روت۔آ یک انچائیں بولے ءَ نشانگ کنگ ءَ بیت کہ آئی ءِ دیما لیبی ئیں مردم گشیت کہ من ترا گوں آنہے ءِ شرط بنداں کہ تو اِے بول ءَ جت کُت نہ کنئے۔ ہرکس کندیت، گڑا آ ہم کندیت گوں۔ آ بول ءَ جنت بَلے نہ لگیت۔ پدا آ وتی دیما ءِ مردم ءَ آنہے دنت ۔ آئی ءِ دیم ءِ لیبی گشیت، اِے وَ کسانیں شارٹے ات۔ آ پسہ دنت۔ ہو اِے کسانیں شارٹے ات بَلے من پریشان اتاں۔ مرچی منی مات ءَ نہاری ءِ وہد ءَ من ءَ گشتگ کہ میتگ ءَ حاصیں وئیلے بوہگی اِنت۔ اِے گپ ءَ گوں درست کند اَنت۔
ہما بچک ءَ کہ آنہے کٹ اِتگ۔ آ وتی لوگ ءَ روت۔ لوگ ءَ آئی ءِ مات اِنت، ناکو زتکے ءُ گوہار زتکے، دگہ لہتیں سیاد ءُ وارثیں جنین ہم نندوک بیت۔
آ وتی وشی ءَ درشان کنت کہ من اِے آنہ چہ ڈماسو ءَ کسانیں شارٹے ءِ سرا کٹ اِتگ۔ پرچا کہ آ احمقے۔ شما زانئے آ پرچا احمقے؟
آ کسانیں شارٹے ءِ جنئگ ءَ دلوارگ بوتگ پرچا کہ آ پریشان ات۔ سہبی واب ءَ بُست کنگ ءَ گوں آئی ءِ مات ءِ دل ءَ حیالے اتکگ کہ اِے میتگ ءَ وئیلے بوہگی اِنت۔
گوں اے گپانی گوش دارگ ءَ آئی ءَ مات پسہ دنت، پیریں مردمانی وہم کہ بنت آیانی سرا کندگ شریں چیزے نہ اِنت پرچا کہ باز وہد ءَ آیانی وہم راست ہم بنت۔ سیاداں اے گپ اش کُرت ۔ آ در کپت اَنت۔ یکے ڈن ءَ گوشت ءِ رگ ءَ شت ۔
جنین کساب ءَ گشیت کہ من ءَ یک پونڈو گوشت بدئے۔کساب کہ گوشت ءَ بُرگ ءَ بیت ہمے وہد ءَ جنین کساب ءَ گشیت ناں چش مکن، من ءَ یک پونڈے بدل ءَ دو پونڈ گوشت بدئے پرچا کہ میتگ ءَ حال اِنت کہ مروچی مزنیں وئیلے بیت۔ شرتر ہمیش اِنت کہ تیاری کنگ بہ بیت۔ کساب ءَ اے جنین ءَ را گوشت دات اَنت۔ دومی جنین کہ گوشت گرگ ءَ اتک آئی ءَ ہم یک پونڈ گشت لوٹ اِت۔ گڑا کساب ءَ اے جنین ءَ را گشت چش کن تو دو پونڈ گوشت بگر پرچا کہ مردم گشگ ءَ اَنت میتگ ءَ مروچی چیزے بوہگی اِنت۔ درست تیاری کنگ ءَ اَنت۔ اِے پیر ذال پسہ دنت کہ منی چُک باز اَنت۔ گڑا شرتر ایش اِنت من ءَ چار پونڈ گوشت بدئے۔ اِے ذال چار پونڈ گوشت زویت ءُ لوگ ءَ رؤت۔
اِے دراجیں کسہے ءُ من ایشی ءَ کسان کنان ءُ گشاں۔ نیم کلاک ءَ پد کساب ءِ درستیں گوشت ہلاس بنت۔ کساب دگہ کوگے کُشیت، اے ہم بہا بیت۔ اِے گپ سرجمیں میتگ ءَ شنگ بیت کہ مروچی اِدا چیزے بوہگی اِنت۔ میتگ ءَ ہر مردم ءَ بگند ہمے وئیل ءِ بابت ءَ اِنت ءُ آئی ءِ ودار کنگ ءَ اِنت۔ درستیں کار ءُ بار بند بنت۔ نوں روچ ءِ دو بج بیت۔ گرم ہما وڑا اِنت ءُ چد ءُ پیسر بوتگ۔ یکےجُست کنت شمارا گمان نہ بوہگ ءَ اِنت کہ مروچی گرم اِنت؟ بَلے اے میتگ ءَ مدام انچو گرم بیت۔
چشیں گرم، اے ہما میتگ اِنت کہ اِدا درستیں سازندہ وتی زیملی چیزانی تاراں اڈ کن اَنت۔ ۔۔۔۔۔۔۔ ہمدا یکے گشیت کہ روچ ءَ آ وہد ءَ چش گرم نہ بیت۔ ہو اینچو گرم نہ بیت کہ مروچی اِنت۔ انچو بے تواری ءَ یک کسانیں مُرغے میتگ ءَ بال کنت ءُ روت ویرانیں چوک ءِ سرا نندیت۔ اِے گپ سرجمیں میتگ ءَ شنگ بیت کہ ویرانیں چوک ءِ سرا مُرغے نشتگ۔ ہرکس کہ مُرغ ءِ چارگ ءَ گشتگ ات پدا آئی ءِ دل ءِ تہا تُرسے ودی بوتگ ات۔
جی منی دوستاں
چشیں مُرغ مدام کاینت۔ بَلے مرغ گرم ءِجل ءَ نیاینت۔ پہ میتگ ءِ مردماں اِے ساعت پریشانی ءِ ساعت اَت۔ آ انچو پریشان اتنت کہ نوں چہ میتگ ءَ لڈ ءُ بار کنگ ءَ ساڑی اتنت۔ بَلے کسے ءِ تہا اے ہمت نیست ات۔
اناگہ ءَ یکے کوکار کنت۔ حیر من یک تچکیں مردمے آں۔من رؤگ ءَ یاں۔ آ وتی اُرداں بندیت، چُکانی ہمراہی ءَ وتی مال ءُ دلوتاں سر دئیان کنت ءُ رؤت۔ آ کؤر ءَ گوازینیت۔ سرجمیں میتگ ءِ مردم آئی ءَ چارگ ءَ بنت۔ پدا ہمدا اِے میتگ ءِ مردم گشنت کہ آئی ءَ میتگ ءِ یلہ کنگ ءِ ہمت کُتگ گڑا ما پرچا داشتگ؟ میزاں میزان ءَ درست یک پہ یک ءَ میتگ ءَ یلہ کنان ءُ در کپان بنت۔ پدا ہما وہد کہ میتگ ءَ یکے ہم پش نہ کپیت۔ درست وتی اُردان ءُ دلوتاں زُور اَنت ءُ در کپنت۔
میتگ ءَ چہ لڈ ءُ بار کنوکیں گڈی دو مردم گشیت، ما رؤگ ءَ ئیں۔ مئے لوگ ءَ ہرچی کہ پش کپتگ۔ آیانی سرا ہچ مصیبت میاہات۔ انچو یکے ءَ دومی ءِ لوگ مانداشت ءُ دومی ءَ آئی ءِ لوگ مانداشت ۔ آ انچو تچانی ءَ شت اَنت انچش کہ جنگ ءِ وہد ءَ مردم تچ اَنت۔
اِے لڈ ءُ بار کنوکانی تہا ہما پیر ذال ہم گون ات کہ آئی ءِ دل ءِ تہا ہمے وہم ودی بوتگ کہ مروچی میتگ ءَ چیزے بیت، آ کوکار کنان ات۔ من شمارا گشت کہ مروچی میتگ ءَ مزنیں وئیلے بیت۔ بَلے شما من ءَ گشتگ ات من گنوکاں۔