( تئی یاتاں زِندگاں )
آزمانک…. رفیق چاکر
من تو گُڈی رنداں کدی دُچار کپتگ اِتاں منءَ پہکءَ یات نہ بیت بلے منءَ اے پہ کَلہے یات پیداک اِنت کہ تئی ماتءَ ترا پہ تیلانکءُ زور چہ منی دیوانءَ پادکُرتگ اَتءُ دیم پہ کَنورجاہءَ بُرتگ اَت.آئی ترا پہ ھکلءُ بیہاراں بَستگ اَت کہ تئی لوھیگ گوں شپءِ پَشت کپتگیں وَردِناں ائیر اِنتءُ چاہ دانی تَھرماس گوں چاہانی بوچاں کپتگءُ بوہ کنگءَ اِنت….رف
ھاں…….. آئی اے ھم ترا گُشتگ اَت کہ تنے وھدی تو آرت ھم تَر نہ کُرتگءُ تہاریءَ ھم مانشانتگ.
بلے من اے تیوگیں گپاں یک پہ یکءَ سرپد بوتگ اِتاں کہ جیڑھ چے اِنت.
تئی ماتءَ تیوگیں رپکءُ ھُنر پہ وڈءُ پیم ٹاھینتگ اِتاں. تو اے بابتءَ سرپد بوتگ اَتے بلے تو ھم پاد پِر داتگ اَتءُابید چہ دگہ گپءُ ھبرءَ چہ منی دیمءَ پاد اتکگ اَتءُ دیم پہ کَنورجاہءَ شُتگ اَتے.
گوں تئی روگءَ منی چمانی اَرس ھم گُلگُل بوتگ اِتاں کہ من زانتگ اَت کہ نوں منی ءُ تئی دیوانءُ ٹہکءُ کندگ یک وابے بیتءُ پہ یک گِدارے من تو دپ نہ کپاں.
تئی گُڈی دیدار منءَ انگت یات اِنت کہ تو اِسپیت رَنگیں سریگےءَ گوں وتی دیم اندیم کُرتگ اَتءُ چہ لوگءَ دراَتکگ اَتے.تئی چمانی گُڈی چارگءَ منءَ زیمیگ کُرتگ اَتءُ چہ وتی اندرءَ سوچگءَ اِتاں.
ترا یات بیت کہ نہ بیت بلے منءَ انگت یات اِنت کہ تو منءَ گُشتگ اَت کہ پہ ترا مُندریکءُ کوش بیاراں گوں. من ءَ کساس دوماہ بوتگ اَت کہ من تئی ا ے واھگ پیلو کُرت نہ کُرتگ اَت کہ یک کلدارے ھم منی کیسگءَ نہ پشت نہ کَپتگ اَت.تئی اے واھگءِ سرجم نہ بوگ منی مرگ اَت ءُ من اے بابتءَ مدام نِشتگ اَتءُ مونجان بوتگ اِتاں بلے دو ماہءَ چہ رند منی ماتءَ کہ پہ منی ائیدءِ پُچانی واستہ چارسَد کلدار گون کُرتگ اَت. من ھمے زَراں چہ پرتو کوش گِپتگ اَتءُ وتی ھمراہیءَ آورتگ اَت بلے تئی ماتءَ کہ ترا پہ مَہمیزاں بستگ اَت من تئی کوشاں چہ ھم شموشکار بوتگ اِتاں کہ ترا توار بہ کناں کہ تئی کوش من مرچی آورتگاں.
ھما من ھما تو ھما مئےجتائی.من باز رنداں جُہد کُرتگ اَت کہ ترا نمدیءِ نبشتہ کنانءُ پرتو روان دیاں بلے آ کئے اَت کہ منی درداں سرپد بہ بیتءُ پہ رازداری منی نمدیءَ ترا سر بہ کنت.کدی کدی من گُشتگ اَت کہ نمدیءَ تئی کستریں براتءَ دیاں بلے تئی کَستریں برات ھم شیپتال رنگیں مردمے اَت کہ وتی جندءَ پہ کَلہے گردینگءَ اَت.اگاں من نمدی آرا بہ داتیں بوت کنت کہ آ نمدی ترا سر بوگءِ جاگہءَ تئی پتءَ دست بہ کپتیںءُمن گیشتر جنجالانی آماچ بوتین اِتاں.اگاں تئی پِت وانندھیں مردمے مہ بوتین اَت انگت من توجیل ئے ساز اِتگ اَت بلے اوھے منی شومیں بھتءُ تالہ کہ من ھمے تُرسءُ بیمءَ گوں ترا نمدی نبشتہ کُرت نہ کُرتگ اَت.
نہ زاناں ترا آ گپ یات بیت کہ نہ بیت کہ من تو ایوکیءِ وھداں گیشتر پہ ھلوتءُ سُک سُک گپ کُرتگ اَت ءُ من مدام کہ تئی نیمگءَ چار اِتگ اَت گُڈاں تو وتی چم گوں زمینءَ سک داتگءُ بچکند اِتگ اَت.تئی چماں چہ من مِہر دیستگ اَت.تئی آورتگیں گُلابءِ پُلانی ھُشکءُ رپسکیں رنگ رنگی ائیں کُڈومگ انگت منی وانگی کتابانی تہابنت.
تئی کُجام داتگیں سوگاتاں من شموشت کناںءُ تئی کُرتگیں قولءَ کرار انگت منءَ چو سیپارگءِ لبز لبزءَ یات اَنت.ما یکے گوں دومیءَ زند گوازینگءُ وشیءِ نوبتءِ گپ جتگ اَت.
ما یکے دومیءَ گوں یکجاہ زندگ بوگءُ پجیءَ مِرگءِ ھم سوگِند وارتگ اَت بلے من تو زِندگ اِتاںءُ تئی ماتءَ مئے جتائیءِ توار تیوگیں بازارءَ پِرّینتَگ اَت ءُ مرگءَ چہ ابید ھم ما جتا جتا قبر کنگءُ جتا کنگ بوتگ اِتاں.
منءَ انگت آزمان رنگیں ھمک پُچءُ پوشاک دوست بیت کہ ترا مدام من گوں آزمان رنگی پُچاں دیستگ اَت.نیلیں زِرءِ نِدارگ ءَ کہ من گِنداں منءَ دُنیائے گیشتریں وشی سر بنت کہ من تئی چمانی تہا نیلیں زِرءِ رنگءُ دُروشم دیستگ اِتاں.تئی چمانی تہا زرءِ دلکشیں نِدارگاں چہ ابید من شرابءِ مستءُ ملاریں رنگ دیستگ اِت اَنت.تو اے گپءَ زانے کہ بشامی جُڑاں گوں پرچا منءَ مِہر اِنت پرچا کہ کدی کدی کہ من تو یکجاہ نِشتگ اِتاں گُڈا بشامی جمبر ھم مئے واستہ مِہربان بوتگ اِتاںءُ چہ سیاہءُ تہاریں جَمبراں ھم ترمپانی نرم نرمیں توار مئے گوشاں کَپتگ اَتءُ مئے مِہرءِ دیوان گیشتر تامدارءُ براہ دارگ بوتگ اَت.ترمپانی نرم نرمءَ زمینءَ کپگ ءُ سارتُکیں گواتءِمدان مدانءَ کشگءَ مئے میانءَ گیشتر وشیں نِدارگ ٹاھینتگ اَت.کدی کدی کہ تو چہ دَریگءَ جان کَش اِتگ اُتءُ موسمءِ ھلوت گوش داشتگاں گُڈا چہ آزمانءَ کَپتگیں شیتانیں ترمپ ھم تئی انارکانی سرا چہ پُلءَ وشءُ زیبدار بوتگ اِتاں.گوات ھم چو منی وڈا تئی آشِک بوتگءُ تئی پچیں ملگوراں شِنگءُ تالان کنان بوتگ اَت.تئی ملاریں چمانی منتءَ چہ من شرابءِ نشہءَ انچو خمار بوتگ اِتاں کہ بس دلءَ گُشتگ اَت کہ بس گیشتر ترا بچاراںءُ گیشتر خُمار بہ باں.
دگہ چیزے من شموشتگ اَت کہ ترا وتی ھما شیپتالیں برات ھچ دوست نہ بوتگ اَت کہ مدام کہ جمبراں گوارگ بِندات کُرتگ اَت آ ھمے دمانءَ اتکگءُ مئے میانءَ میلانک بوتگ اَتءُ وڈ وڈیں گپے جتگ اَت.آ کہ مدام اتکگ اَت گُڈا تو آرا ھمساھگانی لوگءَ پہ وتی یک دَزگُہارےءِ لوگءَ روان داتگ اَت.
تو پدا کدی یکبرے ھم نیاتکےءُ یکبرے ھم وتی وارتگیں سوگِند ترا گیر نیاتکاں.وھد بدل بوتءُ دُنیاءَ وتی اندرءَ وڈ وڈیں رنگءُ دُروشم بدل کُرت.تو بدل بوتے من ھم پیرءُ زَلمان بوتاں.ھرکس بدل بوتءُ وھد گاماں جنانءُ دیمءَ روان اِت اگاں پشت کپت تہنا تئی یات اگاں پشت کپتاں گُڈا تئی داتگیں رنجءُ گمءُ تئی دردانی تازگیں ٹَپ.
کوش ھما کوش اِنت بلے نوں کہ کَشیت منی ھمگ رگءُ بَنداں داگ دنت کہ تئی داتگیں دردءُ وارتگیں سوگِند منءَ بے کساس یات کایاں..
تئی من مِنہّ واراں کہ تو تہنا وتی یات منی پانگ کُرتگاں.اگاں تئی یاتاں چہ زِبہر بوتیناں گُڈا زوت مُرتگینانی رمءَ ھوار بوتگ اِتاں.
( ھلاس )