لچّہ : بشارت
 زاھدہ رئیس راجی
نے زمین ءَ وتی، باتن ءَ وپتگیں ، واھگانی دل ءِ
 آکبت پُرس اِتگ
 نے کہ آجوئیں مُرگانی چیھالگاں،
 آزماں لرزاِتگ
 مِھر ءِ پَھنات ءِ شوھاز ءَ سرگپتگیں،
 پدگراں تم کُتگ
بے مُرادیں دِلاں، بینگیں یات ءِ ساھگ، پتایگ نہ بنت
 اَرس مایگ نہ بنت
 واھشانی پُریں انگرانی سرءَ ، پاد سوچگ نہ بنت
 ٹپّ دوچگ نہ بنت
رُژن ءِ دست ءِ دل ءِ کِشک ءِ مٹینگ ءَ
 تو کہ بے سوب اَت ئے، من اوں دردیگ اَت آں
 تو گُڑینتگ چَہ واب ءَ ھما ساھت ءَ
 زندمانی وتی ، گُڈی دیدار ءَ چمانی آدینک اَت ئے
کس نہ من ایت کہ وابانی تاویلءِ پُشدر،
 ملامت بہ بیت
 بھت ءِ استار ءِ ھوری ، جتایی بہ بیت
 بیا دوبر ماسگی بلّوکاناں گوش ایں
 مارا دروگیں تسلّا یے ھمراہ بہ دئے
 راستی ءِ پتّرءَ گوات سگ اِت نہ کنت
زِرد ءِ پاسانی تاویل پچ گپتگیں،
 نود کسّہ کن اَنت
 پادءِ چیر ءِ زمین ، چَہ تَہ ءَ کِنز اِتگ
 گام گام ءِ مساپر، نی ھمراہ نہ بنت
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭