*سفرے ماں چین ءِ سیمسراں*
*سفرنامہ۔۔۔۔۔۔۔۔اسحاق رحیم*
*بُنگیجی بَھر*
گوں سفر ءِ درکپگ ءَ ژندی یے گوش ئیگ ءَ زاناں ھَڈّاں سوار اَت۔دوشی نہ زاناں چے کزایے سر ءَ کپتگ اَت ھرچے اے پَھنات پرا پَھنات ءَ لیٹ اِتاں بلے واب وتی نزیک ءَ نَیلگ اَت ۔۔ھمے بے وابی ءِ ژندی ءَ گوں سُھبی کِساس 8 بَج ءَ گوں سنگتاں چہ کاٹھور کراچی ءَ دیم پہ بُرزی دمگانی سیل ءُ سواد ءَ درکپتاں۔
منی ھمراھاں گرماگ کُتگ اَت ءُ پہ سارتیں دمگانی ساتے ءَ سرگِپتگ اتاں۔۔ من ءَ چوناھا سفر دوست بیت منی زندگیءِ شرتریں ساھت سفر ءِ وھد ءَ گوز اَنت۔
اے سفر ءَ سنگتاں شَور کُتگ اَت کہ ما تاں چین ءِ سیمسراں رویں۔بزاں پاکستان ءَ پُشتیگ کنیں۔۔۔ گون ئے گپّ ءَ دل گیشتر آھیر بیت کہ بلکیں اوداں چینی گواتے بہ لگّ ایت۔
پدا دراج پَندیں سَفراں کہ ھم تَبیں ھمسفر بَھر ءَ بہ کپ ایت قولِ مُلّایانیگ ءَ نور اَلا نور بیت۔
اے رندی کہ ما پَنچ بلوچاں سفر گرْنچ ءَ بَستگ اَت گوں من ھمراہ عبدالصمد ، منیر قاسم ، شاھنواز سعید ءُ کاھدا یاسر ھمسفر اتاں کہ ما پیسرا ھم باز بَری دیرپاندیں سفراں ھم سفر بیتگیں۔
پمیشکہ گوں یک دومی ءَ پجّاروک بئیگ ءُ یک دومی ءِ تَب ءِ سرپد بئیگ ءَ وھد درکار نہ اَت۔
ما چہ کراچی حیدرآباد روٹ ءَمُزرو پہ مُلتان ءَ بستگ اَت کہ شَپ ءَ وت ءَ ھرپیم مُلتان ءَ سربِکنیں۔۔بلے من سنگتاں گوشت کہ چہ مُلتان ءَ پیسر بہاولپور ءَ ھر رنگ ءَ سرے جَنیں کہ اودا بہاولپوری نواباں مزنیں ریاستے گوازینتگ اِشانی شھر ھَر پیم گِندگی اِنت۔اے مُلک ءَ باریں دگہ چیدگ ءُ تاریخی شھراں مئے سربہ کپ ایت کہ ناں۔
چہ حیدراباد ءِ گوازینگ ءَ پد ھمے روٹ ءَ مَٹھیاری ءَ کہ گوستیں خیبر اسٹاپ ءِ رسگ ءَ گوں من ءَ ھمے نزیک ءَ جھمنندیں وتی سیاد کہ کلّرشاخ ءِ کشّ ءُ کِرّاں نندوک اَنت یاد اتکاں۔
اشانی لَگت کنگ ءُ گوزگ پدا شِگانے پہ سر ءَ مان اِیت ءُ مئے چہ بہاولپور ءَ پیسر ھچّ جاہ ءَ دارگ ءِ ارادگ ھم نیست اَت۔
ھیال کُت کہ ادا وتی نزیکتریں دوست ءُ دلواہ واجہ محمد رحیم کلمتی ءَ فونے کناں ھال بہ دئے آں کہ ما چہ تئی میتگ ءِ نزیک ءَ گوزگیں بلے دارگی نئیں۔
گوں فون ءَ محمد رحیم ءَ من ءَ مان بَست کہ چہ کراچی منی گور ءَ آیگ دیریں گَپّے بلے ادا من ءَ سرگوز کنگ ءُ روگ ھِچّ پیم ءَ بیت نہ کنت۔من گوں آ دگہ سنگتاں واجہ محمد رحیم زبان دات کہ واپسی ءَ الّم ترا گِندیں ءُ تئی گور ءَ سرے جَنیں۔۔ گوں ھمے قَول ءُ زبان ءَ پہ نادِلکَشّی واجہ رازیگ کُت ءُ وت ءَ گیشّ اینت۔۔
ھمے میان ءَ مئے سنگتے ءَ پہ سفر ءَ وتی ھاسیں توشگے لازم اَت ءُ گون من میارے ترّینتگ اَت کہ دیم ءِ شَھرے ءَ منی توشگ الّم زیرگی اِنت کہ بے توشگءَ پہ من سفر کنگ جنجالے۔۔
من گوشت اینگو شَھراں من سوھَو ءُ زانتکار نیاں بلے الّم مردمے درگیجیں۔
من ھمے زِکر گوں واجہ محمد رحیم ءَ فون ءِ سر ءَ کُت۔۔
واجہ ءَ گوشت کہ شما دیم ءَ “سکرنڈ” شھر ءَ دار اِت یا کہ “سکّھر” ءَ ھرجاہ منی مردم ھَست ، شما ھرچے لوٹ اِت منی مردم پہ شما شوھاز کن اَنت۔
گوں محمد رحیم ءِ اجازت کنگ ءُ فون ءِ ھلاس کنگ ءَ دو فون منی سرا اتک۔۔
یکّے چہ سَکرنڈ ءُ دومی چہ سکّھر ءَ۔۔
سکرَنڈ اے وھد ءَ ما گوازینتگ اَت پمیشکہ اے واجہ ءِ مِنّت ءَ گِپت ءُ اجازت کُت۔ دومی مردم ءَ کہ چہ سکّھر ءَ محمد رحیم ءِ گوشگ ءِ پدا فون کُتگ اَت ءُ گوں من سندھیءَ ھبر کنگ اَت اے مرد ءَ من گوشت کہ مئے کار ءَ بہ کنت چہ دو گھنٹہ ءَ پَد ما سکّھرءَ سر بئیں۔۔
گوشت ئے شما ھنچوش کہ سکّھر ءَ نزیک کن اِت من ءَ فون کن اِت من گوں شمارا ڈیکّ وراں۔۔
ما روڈ ءِ بَڈّ ءَ سوار اَتیں شاھنواز کہ مئے گاڑی ءِ ڈرائیور اَت گوں شِتابی پَند ءَ بُرّان اَت۔
روڈ ءِ کَش ءَ تچوکیں شَتّ ءُ شاہ ، دویں نیمگانی سَبزی، باگءُ درچک سِندھ ءِ آبادی ءِ گَواھی ءَ دئیگ اَتاں۔
دومی نیمگ ءَ باگانی تَھا کار کنوکیں ھاری ئیں زالبولانی بزّگی چو تیرئیگ ءَ دل ءَ مان آیگ اَت۔
اے بزّگیں ھاری کہ گوں وتی جنین ءُ چُکّاں ماں باگانی سر ءَ کار ءَ اَتاں در ءَ چہ اتکگیں شُد گَلّینتگیں مھلوکے نہ اَت بلکیں ھمے زمین ءِ اصلی وارث اَتاں کہ چہ در ءَ اتکگیں قبضہ گیراں مرچی پَرے ھال ءَ رسینتگ اَنت۔
سندھ ءِ گیشتریں در ءَ اتکگیں زمیندار کہ مرچی گوں زندگی ءَ لیب کنگ اَنت یا کہ سِندھ سرسبز چو بَھِشت ءَ اِنت اے شَتّ ءُ شاھاں نہ زُرتگ اَنت بلکیں ھمے ھاری ءُ ھمیشانی پیرینانی رِتکگیں ھید ءُ ھوناں سبزینتگ ءُ آباد کُتگ اَنت۔۔
ما کہ پیسر ءَ سکّھر ءَ نہ شُتگ اتیں۔۔ گپّ گپّ ءَ سکّھر گوازینت ءُ روہڑی ٹول پلازہ ءَ سر بیتیں۔۔
چہ ٹُول والا ءَ سکّھر ءِ جُست گپت ؟
گوشت ئے سکّھر شما 10 کیلومیٹر پُشت ءَ گوازینتگ۔۔
ما گوشت کہ گڈا ما پدا ترّیں تو مھربانی کن مارا ٹول ءِ زرّاں مہ گِر ۔۔۔
گوشت ئے کہ زرّ شمارا ھرھال ءَ دئیگی اَنت۔۔
نی ما تَلک ءَ کپتگ اتیں ناں راہ ءِ دیم ھَست اَت ءُ ناں راہ ءِ پُشت۔ کورِ ھمے مرد ءِ چَمّاں ما زرّ دات اَنت ءُ ٹُول ءِ اے دمک ءَ دراتک ءُ پدا پہ سکّھر ءِ نیمگ ءَ گاڑی ترّینت۔۔
دومی دمک ءَ پُترتیں اے مرد پدا دلمانگ اَت مارا زرّ بہ گِپت بلے اے ما نہ مرّینت ءُ شَگَوز بیتیں۔۔
گوں سکّھر ءِ رسگ ءَ محمد رحیم ءِ دیم داتگیں مرد حاجی غلام مرتضی چوھان مئے ودار ءَ مزنیں روڈ ءِ سرا اوشتاتگ اَت۔
ماگوشت بلکیں مرد ءَ مئے سنگت ءِ سامان آرتگ اَنت ما ساماناں دست گِرن ءُ در کپیں۔۔ بلے مرد ءَ گوں رسگ ءَ مارا گِپت کہ شما ھرھال ءَ لوگ بہ رویں من شمے سبارگ اڈ کتگ۔
ما ھرچے مرد مِنّت کُت کہ مئے راہ دیر اِنت، ما شُتّی روگ ءَ ئیں۔۔ مئے روِش پُرش ایت۔۔ تئی سلاہ جَنَگ ءِ مِنّتواریں مارا یلہ بکن۔۔
مرد ءَ ھِچّ پیم مارا یلہ نہ دات کہ سبارگ تیار اِنت بسّ گوں لوگ ءِ رسگ ءِ شَرت ءَ شمارا وارینیں ھما وھد ءَ در بہ کپ اِت۔
سبارگ ءِ چوناھا ھم وھد اَت بلے مرد ءِ زیادھیں مِھراں مارا گیشتر بیگاریگ کُت۔
من ءَ حاجی ءَ وتی گاڑی ءَ نادینت ءُ سنگت گوں وتی گاڑی ءَ مئے پُشت ءَ آیان بیت اَنت۔۔
(روان اِنت)