رم لچہ۔۔۔۔۔”من ءُ ماه دو سنگتیں ” ءِ لچہے ندر انت پہ وانوکاں …….
“من پُرشتگاں پہ نزآرگ “
هسابجار
من پُرشتگان
چو ٹوپ وارتگیں کوه ءِ تلمب ءَ ریزگایاں
ریزگایان ، ڈُرگایان رُجگایان ،
منی گمانی آبدان بے هالیں
وشیانی گریشگ ءَ ‌،
پدا پہ واترگ بیمناکیں رستانی اولاسگ ،
شپادیں تراولانی چیہوانٹاں نسگوکیں زمین ءِ وا ءُ زاری انت هاکاں ،
کجام دیما کجام جاه ءَ انسرگ لوٹ انت ارمانی ایں دل ءِ واهگ ،
سلامتی پہ کیا منتگ ؟
کہ پرُشتگاں من چو ٹوپ وارتگیں کوه ءِ تلمب ءَ ریزگایاں ، ڈُرگایاں ، رُجگایاں .
پیر بوتگ جوں گوں هڈّاں ، ورنایں ارواه ءِ بدن ، بالاد زندیں آرمان ءَ رُژنایں ،
بنگدے امبری مہکانی ءَ کسے بہ بوجیت باراں ، دمے بالا بکنت .
بے هال بکنت جنزگانی نیمون ءَ ،
گیروشگ بی بیت گوں منی چِن ءُ نزآرگ ءَ گوں وت ،،،،