سرگوست: 
گوادر ءَ سر بہ بیت ھالے
باہوٹ ماں دبئیءَ ھمالے
من امارات ءِ کمءُ گیش سجئیں جاگہاں چو جلّکی چہر ورانءُ کار کنان بوتگ آں.چوش کہ ابوظہبی، العین(انوں العین ءَ ترھتگ آں)،دبئی، راس الخیمہ ءُ فجیرہ…
یکرندے منا سنگتےءَ گشت کہ تئی تماشا انت کہ تو ہپتگءُسے شمبے کارے بدل کنئے.ما بزگ ایں مارا کار نہ رس ایت.گڈا ہمے گپ من وتی وہمءِ دامنءَ پتاتءُ گشت کہ چو مہ بیت ایشیءِ چم منا بہ گرانتءُ منی کار بہ روت ءُ منا دگہ کار مہ رس ایت.گوں ہمے ہیالءُ ترسءَ گڈا دگہ جاگہ سُرءُ پُر نہ کت.
ہمے روچاں کہ من دبئیءَ کارءَ ات آں.گڈا یکے روچے منا العین ءِ سنگتےءَ فون کت کہ من باندا تئی چارگءَ پیداک آں کہ دیرانت ترا نہ دیستگ.
من گشت کائے وَ شر بلئے پشک ءُ شلوار مہ بو ءُ میا…..
سنگت منی سرا برانز گپت کہ من تئی وڑءَ کت نہ کناں کہ تو ہما انت کہ اتکگ ئے. وتی پشک ءُ شلوار دور داتگ انتءُ پینٹُک ءُ شرٹُک ئے.(منا باز سنگت ءَ ہمے شگان جتگ کہ تو نبشتہ کارےءِ بلوچءُ بلوچیءِ گپءَ جن ئے،دودءُ ربیدگانی گپءَ جن ئے،بلئے تو انگہ پینٹ ءُ شرٹ ئے).
سنگت ءَ گشت:پہ من منی ہمے پشکءُ شلوار شر انت کہ منی پجار انت.من تئی وڑءَ شالءَ پوشءُ شالکءَ نہ شموش آں.
“اے ایوکءَ تئی پجار بوتین انت شر ات، بلئے اے تئی جتائیں پجار نہ انت.
اے تئی ہمساہگیں آدگہ راجاں اوں گورا انت”.
من آئیءَ را سرپد کنانءَ گشتءُ پدا گپ دیم ءَ برت.
“تو زانئے من چیا ادءَ پشک شلوار نہ بہ آں؟یکرندے منا ماں لوکل بسءَ یکےءَ تیلانکے داتءُ ھراب ھرابءَ چاراِت.
دومی رندءَ کہ من پینٹ شرٹ بوت آں گڈا سجئیناں منا گوں گرانین نگاہاں چاراِت.
دگہ یک رندے منا یکےءَ چو سبکیں دابےءَ گشت اے خان راہءَ پچ کن.(اے بابتءَ منی آزمانکے است انت کہ اودءَ کارست”من”انت).
یک دگہ رندے مزنیں عیدےءَ منی سنگتے اتکگ ات ما شت ایں العین مولءَ. آئیءَ پشک شلوار گورا ات..من پینٹ شرٹ ات آں.
سکیورٹیءَ آ داشتءُ گشت کہ اے گدانی پترگ ءِ اجازت نیست.
گڈا من چہ ہما روچاں پد، ڈنی ملکاں اے پوشاکءَ را دست بڈءَ جت کہ آ پوشاک کہ تئی سُبکیءُ کم شرپیءِ سبب بیت گڈا چرائیءَ بے پوشاکیءُ پجاری گھتر انت.
اسلءَ گپ ایش انت کہ ما سکیں پد منتگیں دنیاےءَ نشتگ ایں.پمشکہ مئے زہنانی ردوم اوں چو دولے شاہءِ مُشکءَ انت.
تو گشئے اے منی ربیدگ انت..من گش آں دیمروئی انچیں انچیں ریلے کہ آئیءِ دیم ءَ بازیں چیز پشت کپان بنت.
لندن اوں یک زمانگے پد منتگ بوتگ..بلئے انوں جپتے بزبانی پاداں کن،بلاہیں پاگے بہ جن،چادرے کوپگءَ چنڈ، شلوارءِ پادگاں چہ گُپیاں برزتر کن باریں ترا چہ بالی پٹ ءَ درآہگ بِل انت؟
بہ گشتنء لشکریءَ “جیسا دیس،ویسا بھیس”
وہدے کہ ما اے پوشاکاں گورا کن ایں گڈا مارا سجئیناں گوں آدگراں ہوار یکین نگاہءَ چاراَنت.
ہینچو گپءُ تیل سوچیءَ ابید ہم سنگت ءَ منی گپ نہ زرت ءُ پشک ءُ شلوار گورا کت انتءُ اتک.
آئیءَ منا فون کتءُ ہال دات کہ من دبئیءَ اتکگ آں ءُ پلاں پارکءَ نشتگ آں.چوش کہ منی کار شپءَ ات، پمشکہ دزپچ ات آں.
میٹرو ءَ سوار بوت ءُ دیم پہ ہمائیءَ پیچ وران بوت آں.
من آئیءِ گورا سر بوت آں.کسانیں پاد پچی یے کتءُ پدا چاہءُ شربتءُ چیلمءِ دور گوست.
ہمے ساہتءَ کہ ما چہ ہوٹلءَ درکپت ایں ،ہمے دمانءَ منی فونے اتک کہ ہنچیں نمبرے ات.
من فون چست کت تہ دومی نیمگءَ ہمے جست اتک کہ تو واجہ وارث ءِ مردم ئے.
منا ہمے دمانءَ یات اتک کہ ہئو من وارث گشتگ ات کہ پہ من شرتریں کارے درگیج..پرچاکہ انسان ہرچ وہدءَ شرءَ چہ شر ترئے دمبءَ تچگءَ انت.
انسان ہچ وہدءَ یکیں جاہءَ دلجم ءَ ایمن نہ بیت.
یک ناسرجمیں چیزے چوں دلجم ءُ ایمن بوت کنت.
ہما روچ ءَ کہ تو دلجم بوت ئے بزاں تئی سپرءِ کسہ ہلاس….
من چو تیرءِ گشادیءَ مردءَ را پسو دات کہ ہئو من واجہ وارثءِ مردم آں.
“پلاں ماڈیءِ ہپتمی تبکءَ بیا وتی سی وی ءَ بہ دئے”
من وتی سنگتءَرا زرتءُ دیم پہ ہمانگو شت آں.
آجاگہءِ سربوہگءَ پد من گشت تو ہمدا جہل ءَ بہ جل.من رواں وتی سی ویءَ دیانءُ کاہاں.
منا ہرچ وہدءَ وتی سی وی گوں لیپ ٹاپءُ پمراہء بیگ ءَ گون انت.
کساس بیستءُ پنچ ادار یاکہ نیم ساھتءَ پد من چہ اودءَ چُٹ ات آں.
جہلءَ اتک آں داں آئیءِ پتکینک گار انت.من ماڈیءِ اے کشءُ آ کش چاراِت آں..گندگ نہ بوت.من دلءَ گشت بیت نہ بیت مردءَ زھر کتگ..ما پدا سکیں جوسکویں مردم ایں. ھبر دو نہ بیت زھری راہءِ سرا انت.
گڈیءَ من موبائل کش اتءُ نرنڈانءَ فون کت کہ اے مپت ءَ منی موبائل ءِ زراں زوال کنت.
“ہاں!تو کجائے”من آئیءَ را نادلکشی جست کت.
“تو بیا یار!!چو مردم دیر کنت”آئیءَ پہ بیزاری منا پسو دات.
“شریں منا کارے بوتگ یار.تو انوں کجائے”ما دوئیں سکیں نزیکیں سنگت ات ایں پمشکہ یکے دومیءِ زھر گرگ دلءَ نیاورت.
“من ادءَ کافیتیریایےءِ دیم ءَ اوشتاتگ آں.چہ ماڈیءِ گیٹءَ چپیں نیمگءَ بیا.پدا دومی راستءَ پُتِر،دیم پہ دیمءَ کافیتیریا ورد انت. من ہمدا اوشتاتگ آں.
“یھہ!ایشیءَ انوں شر چُپتءُ لاپ پُر کت،پدا شُدءَ گپت؟ایشیءِ لاپءَ زانا کڈُکاں در روپتگ؟
چو وَ اے مئے بُنڈیءَ گار کنت”من نرنڈانءَ دیم پہ ہمائیءَ شت آں.گوں گندگءَ جست کت:ہاں ڈئے!!تو چوش کتگ؟
“مرگءُ چوش کتگ.انچیں جاگہےءَ منا اوشتارینتگ کہ منی عزت ءِ پالودہ بن ات”
آئیءَ منا دوایے داتءُ زھرگرانءَ گشت ئےِ ..
شریں تو گپءِ جندءَ بہ گش کہ بوتگ چے؟؟ من تئی عزت ءِ جستءَ کناں.
آئیءَ وتی سرا ریشکندانءَ گشت:ہمے ٹیمبءَ کہ تو برزءَ شت ئے..من ہمے ماڈیءِ دیوال ءَ تِکہ داتءُ اوشتات آں..لھتیں ساہتاں پد توارے منی گوشاں کپت.
من اے دیم آ دیمءَ چاراِت داں چہ ہمے دراج پشکاں یکے دکانءِ دیمءَ اوشتاتگءُ منا توارءَ انت:او ھمال!بیا منی ساماناں چست کنءُ گاڑیءَ کن.من گوں مردءَ مان گیش ات آں کہ تو منا ھمال گشگءَ ئے؟
مردءَ پسو دات کہ ہئو!!
تو ھمالے نئے؟
اے گد ترا گورا انت.دزگاڑی یے اوں تئی نزیکءَ ایر انت.
“اے وَ سکیں شریں کارے بوتگ..تئی العین ءَ روگءِ کرایہ وَ دراتکگ ات انت.
من آئیءِ سرا سکءَ کندان ءَ گشت.
مرگ ترا کلام بہ گیپت گوں وتی کاراں کہ مارا روزاہ کنائینت..
بلئے من ترا آہگءَ پیسر گشت کہ گوں اے گداں میا..
ءُ پدا کمبھت ترا اے گُد گورا انتءُ اینچو سامانءُ جاہءِ بدل ءَ دزگاڑی یے ءِ کرا شتگءُ اوشتاتگ ئے.
اسلءَ اے گُداں وتی سواری پجہ آؤرتگ.
ما دوئیں پدا راہ گپت ایں ءُ من کندانءَ گشت کہ
گوادرءَ سر بہ بیت ھالے
باہوٹ ماں دبئیءَ ھمالے
اصغر زہیر