شرگداری
 ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
 شاعری ازم ءُ فن ءُ تیکنیک ءِ بابت ءَ ھما تران کُت کنت کہ آئی ءَ اے سرھالاں بازیں کتاب ونتگ۔ چوناھیگا مغربی لبزانکی مفکراں اے بابت ءَ بازیں لیکہ ءُ ھیال دیم ءَ آؤرتگ اَنت۔ بزاں آھاں فن ءُ ازم ءِ سرا بازیں گپ جتگ۔ دُنیا ءِ بازیں لبزانکی نگدکار چہ مغرب ءَ اثر مند بوتگ اَنت ءُ ھما لیکہانی بنیاد ءَ وتی شاعری، شرگداری یا ازم ءِ کجام وڑیں تھرے بہ بیت، آھانی بن ھِشت ءَ ھما لیکہانی بنیاد ءَ ایرکنگ لوٹاں۔ کروچے بہ بیت کہ ٹی۔ایس۔ایلیٹ ، ایشاں ازم ءُ شرگداری ءِ بابت ءَ بازیں لیکہ ءُ ھیال دیم ءَ آؤرتگ اَنت کہ مرچی ھمایانی رھبند زورگ بیتگ۔
۔۔ پمیشا مرچی اگاں کسے ءَ مغرب نہ ونتگ تہ بزاں شرگداری ءِ بابت ءَ سرپد نہ اِنت۔۔ مرچی اگاں اردو ادب بہ بیت یا فارسی ءُ ھندی ءُ دگہ بازیں، وھدی شرگداری ءِ بابت ءَ چیزی وانگ لوٹ یے تہ ھما نبشتانکانی تھا گوں ھمے حوالہاں دوچار کپ یے کہ پلاں چی گُشے۔ نو مردم نہ زانت کہ ھما نبشتہ کار ءِ جِند وت چی گُشگ لوٹیت؟ پدا شرگداری ءِ بابت ءَ وھدی کہ کسے قلم چِست کنگ لوٹیت کہ تہ چر آئی ءَ ھمے جُست کنگ بیت کہ تو پلاں ونتگ۔ ایلیٹ ونتگ۔۔ نو ھمے جُست پاد کئیت کہ واجہ شریں ایلیٹ ءُ ارسطو ءُ کروچے آں اے لیکہ سازی ءِ بن ھِشت ایر کنگ ءَ پیش کئے ونتگ اَنت۔۔ کجام کتاب ونتگ اَنت؟ پمیشا ادا مردم ءَ نگدکاری کنگ ءَ پیش بازیں جیڑہ دیم ءَ کاینت۔۔۔ مردم ازم ءِ بابت ءَ وتی ذاتی لیکہاں گُشت نہ کنت ءُ ھما پیشی لیکہ مئے گردن ءَ لوپ اَنت
 ”اوشو” ”گُشیت ھرکس ءَ وت جوڑ کُتگ ءُ دیم ءَ آؤرتگ۔ نو آھانی لیکہانی جوڑ کنگ ءِ مارا ضرورت نہ اِنت۔ مارا ورد کنگ نہ لوٹیت۔ آئن اسٹائن ءَ یک رندی اضافیت ءِ لیکہ جوڑ کُتگ۔ نو مارا آ گپچلاں کپگ نہ لوٹیت کہ آ وت موجود اِنت۔ مارا وت جیڑگ لوٹیت”
 او واھدیکہ لبزانک ءِ گپ کئیت تہ گُشئے ادا تخلیق ءَ چہ ابئید مردم تقلید پسند جوڑ بیتگ اَنت۔۔ بزاں ازمی تکنیک ءِ بابت ءَ پلانی ءَ چو گُشتگ۔۔ مارا منگی اِنت۔ مارا وت جیڑگ نہ لوٹیت۔ وت نوکیں لیکہ دیم ءَ آرگ نہ لوٹیت۔۔۔ اگاں کسے ھِمت بہ کنت ءُ ازم ءُ تخلیق ءِ بابت ءَ وتی فیصلہ ءَ بِدنت تہ آئی ءَ بازیں آدینک پیشدارگ بنت کہ ایلیٹ چوش گُشیت، یا بلوچی لبزانک ءِ بابت ءَ سید یا عطا ءَ چو گُشتگ۔ یا من انو ھمے گپ ءَ جنگ ءَ اَنت کہ ”اوشو” ءَ چو گُتگ۔۔۔ چیاکہ تقلید دودی جوڑ بیتگ۔ ھرکس وتی گپ ءِ منائینگ ءَ دومی ءِ حوالہاں دات۔ پمیشا ادا ھچ تکاں حاصیں دیمروئی گندگ ءَ نئیت ءُ بنی آدم ءِ چار ءُ بچار کنگ ءِ دروازگ بند کنگ بیتگ اَنت۔۔۔۔۔۔۔
 فن شاعری ءِ ریس ءُ پریس ءُ چار ءُ بچار ءَ بازیں رھبند ءُ لیکہ دیم ءَ آرگ بیتگ اَنت۔ (ایوک ءَ شاعری ناں بلکیں سیاست بہ بیت کہ مذھب) بلے ادا شاعری گپ بئیگ اِنت کہ شاعری بنی آدم ءِ اندری مارشتانی درنگازی اِنت ءُ شر رنگی ءِ صفتے داریت۔ شاعری ءِ ازمی تکنیکانی بابت ءَ بازیں رھبند ءُ لیکہانی دیم ءَ آیگ ءَ ابئید ھم گُشئے کہ شاعری ھچ رھبندانی پابند نہ اِنت۔ شاعری ءِ اندری سِنچ ءُ اندری احساس ھچ وڑیں لیکہانی پابند بیت نہ کن اَنت۔۔ چیاکہ بنی آدم ءِ اندری مارشتانی دیم ءَ کس بند بست نہ کنت۔ ایوک ءَ شاعری ناں بلکیں ادب ءِ کجام تھرے۔ اردو ءِ سعادت حسن پدریں مثالے۔۔ ھرکس آئی ءَ کجام رنگ ءَ دات کینت بِدنت، زبان وا بندگ نہ بیت۔ بلے انسان ءِ اندری احساساںانی دیم ءَ کس بند بست نہ کنت۔۔۔۔
 نو من گُشاں شاعری بنی آدمی زند ءِ ھما عکسانی معنا دیگ ءِ نام اِنت کہ ھرکس گوں ھمے رنگاں، عکساں ھر روچ دوچار کپیت۔ بلے مارِت یے نہ کنت۔۔ اگاں شاعر ھمے عکسانی اندری مارشتاں مارِت مہ کنت تہ آئی ءِ جوڑینتگیں لبزاں ھچ وڑیں معنا در نئیت۔۔۔
 پمیشا بنگالی شاعر رابندرناتھ ٹیگور ءَ کسے جُست کنت کہ
 ”تو خدا دیستگ؟”
 آ گُشے ”اَنّا”
 گُڑا آ مرد گُشیت
 ”تو شاعری ھم نہ کُتگ”
 بلے وھدی رابندرناتھ ٹیگور کؤر ءِ لمب ءَ پہ سئیل ءُ سواد ءَ درکئیت گُڑا روچ ءِ بُڈگ ءِ وھد ءَ آ ھما عکساں گِندیت کہ رولہہ ءِ اے رنگانی تھا خدا ھم زاھر بیت۔۔ گُڑا آ واتر ھما مرد ءِ گورا رؤت گُشیت
 ”ھؤ من خدا کؤر ءِ لمب ءَ رولہہ ءِ رنگانی تھا دیستگ”
 گُڑا آ مرد جواب دنت کہ
 ” گڑا تو شاعری ھم کُتگ”