چـــاربـَـنــد
عمر خیام / کریم بلوچ _ تهل
وَش مَست شرابجاه ءَ چه گوئست اوں من شپ
دیست پیرے شراب ءِ کونزگ ءَ گوں لـُڈ و کـَپ
گوئشت اوں : نیست پیر ترا هُدا چه شرمے
گوئشت ئی : بکشگ چه هدا انت شراباں وَر لـَپ لـَپ
سرمست به میخانه گذر کردم دوش
پیری دیدم مست و سبوئی بر دوش
گفتم ز خدا شرم نداری ای پیر
گفتا کرم از خداست می نوش خموش