سرگوست: گوں من ءَ سمل ءِ اجبیں مھر!بیستمی بھر
نبشتہ کار: سکی ساوڑ
آئی ءَ منی ءُ وتی اکس کَش اِت ھمے وھد ءَ منی جان ءَ مزنیں لرزگے زُرت ،پرچا سمل اینچو ناسرپدی کنگ ءَ اِنت،؟ اگاں اے اکس ءَ آئی ءِ پِس بہ گِند اِیت بزاں سکی تئی زندگ بوگ دروگے، من ھیران ھیران اِت آں سمل ءَ چے بہ گوش آن ءُ منی مجگ ھچ کار ءَ نہ اَت.
سمل ءِ سر منی کوپگ ءَ ایر اَت ءُ ھیسکارگ ءَ اَت، من زوت زوت ءَ سمل ءِ سر چَہ وتی کوپگ ءَ دور کرت ءُ وت ءَ را یکّر کرت ءُ جُست کرت” تو پرچا گوں من اے وڑیں اکسے کَش اِت؟ اگاں اے اکس ءَ یکے بہ گِند اِیت گڑا چے پھم اِیت یا مارا نہ کُش اِیت”؟
سمل ءِ پَرس یکر ءَ کپت اَت ءُ گُشان ئِے چماں سک اَت ءُ گریوگ ءُ ارساں پھک کنگ ءَ اَت، بلے منی جُستانی جواب ئِے نہ دات گڑا من پد ءَ جُست کرت ” تو پرچا سرپد بوگ ءِ جھد ءَ نہ کن ئے؟ من پیسر ءَ ترا گوشت کہ من گوں ترا زند ءِ ھمسپر بوت نہ کن آں بلے تو انگت پرچا جاھلی ءِ سر داشتگ؟ مھر اے وڑ ءَ بوت نہ کنت”.
آئی ءَ وتی ارس پھک کرت اَنت بلے گُشان ئِے چَہ وتی چماں دور نہ کرت ءُ گوں گریوگیں گالوارے ءَ پسہ دات ” سکی من وت نہ زان آں من چے کنگ ءَ آں! منی دل نہ گوش اِیت من ترا یل بہ کن آں، من پمیشکا اکسے کَش اِت اگاں تو گوں من زھر بہ بہ ئے گڑا من تئی اکس ءَ چار آں بلکیں دل کمو آرام بہ کنت، بلے تو پرچا من ءَ گریوگ پرمایگ ءَ ئے؟”
من کمو بچکند اِت ءُ پسہ دات” گنوک من ترا کدی گریوگ پرمایگ ءَ آں؟ من ھمے گوشگ ءَ آں کہ من بے وس آں، اگاں منی دست ءَ بوتیں من ترا وتی امبازاں زُرتگ اَت پرچاکہ من مھر ءِ تنّیگیں انسانے آں، بوت کنت تئی اینچو مھراں من ءَ دوبر زندگ کرت بہ کرتیں ، بلے گوں ترا دزبندی اِنت اکس ءَ کور کن ءُ من ءَ بے ھیال بہ کن، انچوش بہ پھم نا تو من ءَ دیستگ ءُ نا من ترا”.
آئی ءَ وتی گُشان چَہ چماں دور کرت داں چم ئِے ارس ءَ پُر اِت اَنت ءُ پسہ ئِے دات” سکی من سَتر ترا بے ھیال بہ کن آں بلے اے چماں کہ ترا دیستگ ءُ اے دل ءَ ترا وتی کرتگ اے ترا بے ھیال کرت نہ کن اَنت”.
منی سر ھچ کار ءَ نہ اَت اے چِہ مُسیبتے بوت کہ منی سر ءَ کپتگ، منی پیسری گم کم نہ اَنت دگہ ازابے چَکّ ءَ کپتگ، من آئی ءَ را جُست کرت” تو بہ گوش من گوں ترا چوں ھمراھداری بہ کن آں، بس تو یک سوجے بہ دے”؟
کمو بے تواری ءَ پد پسہ ئِے دات” من گوش آں تو وتی دشتار ءَ یل کن ءُ گوں من ءَ آروس بہ کن”.
من کندگے جت ءُ گوشت” تو نوں شر گنوک ئے، مے کرّ ءَ دشتار ءِ یلہ کنگ یک مزنیں میارے ءُ پد ءَ اللہ مہ کن من اے وڑیں گامگیجے چِست بہ کن آں گڑا مے سیادی ھلاس بیت، من نہ لوٹ آں منی وجہ ءَ اے وڑیں جیڑھے ودی بہ بیت، بلے مروچی ءَ پد منی کرّ ءَ اے وڑیں گپ مہ کن، ھاں تو من ءَ سک دوست ئے بلے چَہ منی ھاندان ءَ دیم ءَ تِر نہ ئے”؟
سمل ءِ بھشتیں چھرگ ارسانی باھوٹ اَت ءُ من وتی دل ءِ سر ءَ مھکمیں سِنگے ایر کرتگ اَت ءُ سمل ءِ سرپد کنگ ءَ اِت آں کہ اینچو ناسرپدی مہ کنت، من چوش ھم زانگ ءَ اِت آں وھدے کہ مھر ءِ آس جمبور بیت گڑا آ پہ ھَلو ھالو ایرموش نہ بیت پرچاکہ مھر ءِ پروش دیگ آسان نہ اِنت، من ھم زانگ ءَ اِت آں کہ سمل چو زوت سرپد نہ بیت، ھمے وھد ءَ سمل ءَ من ءَ جست کرت” سکی گڑا تو بہ گوش من چے بہ کن آں”؟
من پسہ دات” تو انچوش بہ پھم من ءَ نہ زان ئے یا من پہ ترا مُرتگ آں”.
من کہ چوش گوشت داں سمل ءِ ارس گیش یل بوت اَنت ءُ منی دست ئِے گپت ءُ چُکّگ ءَ پد پسہ ئِے دات” سکی تئی جاہ ءَ اللہ من ءَ بہ کُش اِیت بلے تو وت ءَ را چوش مہ گوش کہ منی دل نہ سَگ اِیت”.
منی نُک ھشک اَت بلے سمل ھچ وڑ ءَ راہ ءَ پیداک نہ اَت، من گوشت” سمو تو چوش کن مروچی گِس ءَ بہ رو دگہ وھدے پد ءَ گِند ءُ نندے کن ایں پرچاکہ نوں من ءَ روگی اِنت کہ دگہ کارے ھست”.
آئی ءَ وتی سر پد ءَ منی کوپگ ءِ سر ءَ ایر کرت ءُ گپ ءَ شرو بوت، بلے من آئی ءِ سر وتی کوپگ ءَ چَہ دور کرت ءُ گوشت” بچار تو منی دوستار( گرلفرینڈ) نہ ئے کہ وتی سر منی کوپگانی سر ءَ ایر کرتگ، اگاں یکے مارا بہ گند اِیت گڑا چے پھم ایت”؟
ھمے وھد ءَ آئی ءِ لُنٹانی سر ءَ کسانیں بچکندے تالان بوت ءُ گوشت ئِے” تو اگاں من ءَ وتی سنگت مہ کن ئے بلے تو منی جگر ئے، من داں زندگی ءَ ترا وتی ساہ ءَ بستگ ءُ بند آں، بلے اینچو مہ ترس اے شھرے اد ءَ جنک ءُ بچک یکجاہ نند اَنت ءُ مھر کن اَنت”.
من پسہ دات” من اے گپ ءَ منّ آں کہ اے شھرے اد ءَ جنک ءُ بچک دیوان ءُ مجلس بنت بلے من شھری یے نہ آں پمیشکا من گوش آں اینچو ناسرپدی شریں چیزے نہ اِنت”.
راستیں گپ ایش اَت من پمیشکا ترسگ ءَ اِت آں بروسا نیست کہ سمل ءِ پجاروکی یے مارا بہ گِند اِیت بزاں نورشاہ ءِ لَٹاں کُشت، چوش مہ بیت یک جنکے ءِ وجہ ءَ سر ماں تھاریں کوٹیانی باھوٹ بہ بیت، اد ءَ وَ چوناھا تھاریں کوٹیانی باھوٹ کنگ ءَ یک نیمونے لوٹ اِیت بلے سکی وت ءَ سمبال کہ دگہ ازابے ءَ مہ کپ ئے.
سمل ءَ گوں ارمانیں گالوارے ءَ گوشت” سکی تو من ءَ ھرچی گوش ئے بہ گوش بلے اللہ ءِ نام ءَ من ءَ یل مہ کن ، تو من ءَ وتی وڑ ءَ سوج بہ دے ، ھرچی کہ تو گوش من ھما وڑ کن آں”.
من پسہ دات” من چوش نہ گوش آں کہ تو منی پاپند بہ بو، ھرچی کہ من گوش آں تو ھما وڑ بہ کن ، نا اے وڑ نہ اِنت پرچاکہ تئی زندگی ءِ پسلہ تئی وتی دست ءَ اِنت ،من گوش آں تو وتی وڑ ءَ بہ کن ءُ من وتی”.
سمل ءَ پسہ دات” منی گوشگ ءِ مول ءُ مراد ایش اِنت تو من ءَ وتی گِس ءِ مردمانی نندگ ءُ پادایگ ءِ وڑ ءُ پیماں سوج بہ دے وھدے من تئی گِس ءَ کایاں گڑا تئی گِس والایانی وڑ ءُ پیم ءَ بہ باں”.
من کندگے جت ءُ گوشت” تو وَ پورا منی ماس ءِ نشار بوگ ءَ دلمانگ ئے، من پیسر ءَ گوشت” منی ءُ تئی ھمراھداری بوت نہ کنت بلے تو انگت پرچا سرپد بوت کنگ ءَ نہ ئے”.
آئی ءَ کمو بچکند اِت ءُ پد ءَ لُنٹ ئِے ھشک کرت اَنت ءُ پسہ دات” من چَہ اللہ ءَ ھمے اُمیدوار آں من تئی ماس ءِ نشار بہ باں”.
من کند اِت ءُ گوشت” تو اے گپ ءَ یل کن بلے اکس ءَ کور کن شر”.
تئی اکس منی ساہ اِنت من پہ کور کنگ ءَ نہ کش اِتگ، سمل ءَ پسہ دات”.
من پاد آھت آن ءُ گْوشت” من گڑا نوں رو آں کہ دیر بیت، تئی داد شریں دادے بوت، من بزانتیں تو من ءَ اے وڑیں دادے بکشا ئے گڑا من چَہ گِس ءَ اد ءَ نیاتگ اِت آں”.
آئی ءَ وتی پَرس زُرت ءُ پاد آھت ءُ پسہ دات” سکی پلیز اے وڑ مہ گوش پرچاکہ من ءَ ھما اِنت ھمے ودار ءُ دلی واھش بوتگ گوں ترا مھر ءِ درشان ءَ بہ کن آں، مروچی من وتی مھر ءِ درشان کرتگ ءُ چَہ اللہ ءُ آئی ءِ نبی ءَ ھمے اُمیدوار آں آ منی دُوایاں گوشدار اَنت”.
من کندگے جت ءُ گوشت” تو چوش کن باندا وتی پِس ءَ را بزور ءُ بیا ترا داں ماھے ءَ نادرھجاہ ءَ داکل کن آں اگاں تئی الاج زوت کنگ مہ بیت پد ءَ اے بیماری ترا گِران ءَ کپ اِیت”.
آئی ءَ پسہ دات” من ءَ اے بیماری کبول اِیت”.
ما پارک ءِ مزن دَر ءِ دپ ءَ آھت ایں داں سمل ءَ وتی چم من ءَ سک دات اَنت ءُ گوشت ” سکی چوش مہ بیت اے منی ءُ تئی گُڈی ملاکات بہ بیت”.
ھمے وھد ءَ سمل ءِ پد ءَ ارس ریتک اَنت ءُ من پسہ دات” ان شاءاللہ اے منی ءُ تئی گُڈی ملاکات نہ بیت بلے آ دگہ ملاکات باید اِنت اے وڑیں مہ بنت”.
سمل ءَ ھچ نہ گوشت ءُ رَکشایے آھت ، من آئی ءَ را رکشا ءَ سوار کرت ءُ رکشا رھادگ بوت”.
روان اِنت