شیواریں تگَسّ
نبشتہ کار: ابدلستار بُگٹی 
(سلیمانی گالوار)
یک زمانگے ءَ مزنیں تلاھے(ھامون ) ءِ چپ ءُ چاگِرداں ءَ اُشتر مُرگے چہ مدتے ءَ مَیزر ات ءُ وتئی کوُڑی ءِ (امروز) گیشتریں وھد گْوں آسودگیں ورگ ءِ ملاراں گوازنتگ ات ئِے۔ بِہ گِر داں گْونڈوی ءُ ورنائی ءَ داں پِیرھی ءَ (کماش) ھمک وڑیں آپی ساھدار ئِے گْوں وتئی دْراجیں گَردن ءُ سوھانیں(تیزیں) چُمب ءَ گیپت وارتگ اِش ءُ ھاسکن ماہیگانی ورگ ءَ ھُدوک ات بلے ابرمی (naturally ) آ پِیر بیِیئگ ءَ ات ءُ دست ءُ پاد ئِے نزوری ءُ لڑزگ ءَ (ژامبلگ) آماچ بیئگ ءَ اِت اَنت ءُ آئی ءَ پہ شکار نی جْوانی ءَ نہ بیئگ ات۔ یک نیمگے ءَ پیرھی ءُ دومی نیمگ ءَشکار دست ءَ چہ نہ بیئگ ءِ سوب ءَ آ تیزی ءَ کمزور بیئگ ءَ ات۔
اُشتر مُرگ وتئی اندام ءِ ژامبلگ ءُ نزوری ءَ چہ گمیگ ءُ پدرد ات ءُ سَسّایے کتگ ئِے “اگاں من توجیلّ یا مَکر ءُ ریپکے نہ درگیج آں گڑا من شُد ءُ گُژن ءَ آماچ بہ آں ءُ جلدیں روشاں مر آں”
گڑا زوت یک سوج ءُ توجیلّے درگیجتگ ئِے ءُ مَکر ءُ ھنپیں درشماں گوں بے چاڑی ءُ مُلوریں دیمے ءَ شت ءُ تلاھ(ھامون )ءِ کِرَ ءُ دپ ءَ نشتگ۔ گڑا ھمے ھامون ءِ نزّیک ءَ یک تگَسّے دے (ھم) جاہمہنند ات ءُ اُشتر مُرگ ءِ بلائیں سَنگتے ات۔ وھدے کہ تگَسّ چار ات منی یار دلگیر‌ ءُ گمزدگ انت گڑا نزیک ئِے شُت ءُ جُست ئِے کنت ” اَے منی دوزواھیں براس تو چے ءَ چون گمزدگ ءُ ملوریں رنگ ءَ ئے؟ ھیر وَ ھست؟”
“من ترا چے گْوش آں باز تُڑسوگیں (بیمّناکیں) آپتے آوکیں اِنت ” اُشتر مُرگ ءَ گریوگیں تواراں گْوں درّائینت۔
“اے چون بلے۔۔؟” تگَسّ ءَ تکانسری ءَجواویے (پسّویے) دات۔
” وھدے کہ پزیر ءِ مھلہ من پہ اد ءَ رھادگ ءَ بوت آں من ءَ یک اِستار زانتے تریٹ(نند ءُ نْیا) ورت ءُ گْشتگ ئِے کہ جھان ءُ گیدی ءِ اے نیمگ ءَ دیمی دوازدہ سالاں ھچ ھَور ءُ تْرپ نہ گْوار اَنت۔ یک بیران ءُ ویران کنوکیں ڈُکّالے ءُ اَندے کَا ایت۔ ریم ءُ کاہ ءَ تو وَ بِیل مزنیں ءُ شتیں دریا دے (ھم)ھشک بنت۔ 
ما تیوگی(دْرست) ءَ مر ایں، من وَ پِیر آں ءُ من ءَ ھچ نکس نہ انت بلے شما دْرست ورنائیں تگسّ ءُ ماہیگ بے سوب ءَ بیران بَہ ات۔ شمارا انگت ءَ اے امروز ءَ وش ءُ گَلی ءَ لیب ءُ گْوازی کنگی انت” اُشتر مُرگ مکریں تواراں ولدی(پسّو) ئِے دت۔
تگَسّ گوں تْرندیں گاماں تَچان ھامون ءِ ماہیگاں شُت ءُ نابودیں ھال داتگ اش ءُ اُشتر مُرگ ءِ درشان کتگیں آپت ءِ بابت ءَ پکر ءُ ھال ءَ لگ ات انت کہ چے بِہ کن اوں ءُ درس تڑس ءَ چہ ژامبلگ ءَ ات انت۔
“اباڑے!!! اَنی ما چے کن ایں۔۔۔بزاں ما درست مر اوں۔۔” یکے ءَ گْوں ارسیگیں چَماں کوکارے جتگ۔
گڑا اُشتر مُرگ توارینتگ اِش کہ مارا سوج بِہ دنت ءُ آپتءِ توجیلّے بِہ گْوش ایت۔
“من دِیِر (دُور) یک دْراج ءُ پراہیں ھامونے ءَ سوھو آں اُد ءَ کوہانی آبشار سَرّیچگ بنت ءُ اُد ءِ آپ کدی نہ کُٹیت (آسر بوگ)۔اگاں شما تپاک کن ات گڑا من شمارا روش پہ روش سر اود ءَ کن آں” اشتر مرگ ءَ تسلہ اش داتگ۔سرجمیں ھامون ءِ ماہیگ ءُ تگَسّ ایمنی بوت اَنت۔
گڑا چہ گڈی روش ءَ اُشتر مُرگ ھر روش آتک ءُ ماہیگے گْوں وتئی دْراجیں گردن ءُ چُمب ءَ زوڑت(چِست) ءُ بال گیپت۔ بلے بژن ءِ ٹاؤک ایش ات کہ نیکہ ھامونے ءَ سر اش کنگ ءَ ات بلکین کوہ ءِ سر یک یکی ءَ برت ءُ ورگ ات اش۔ سجیں روش اُشتر مُرگ کوہ ءِ سر ءِ ورگ ءَ ایمنی ءُ ملار بیئگ ات ءُ بیگاہ ءِ ساھتاں گڑت (واتر) کَاتک ءُ پزیر ءَ مھلہ پد ءَ یک ماہیگے زوڑت(چست کت) ءُ کوہ ءَ شت۔ بزاں کہ آئی ءِ ساز کتگیں پَندل شَر کار ءَ ات۔
لھتیں ھپتگاں رَند تگَسّ اُشتر مُرگ ءَ چہ پول کنت ” واجہ تو ایوک ءَ ماہیگاں برگ ءَ ئے گڑا مارا کدین بر ئے۔۔۔”
دمانے ءَ اُشتر مُرگ ءَ ھیال کت” اے سردرد ءَ چے کن آں۔ چوناہا من ماہیگانی ورگ ءَ دمبرتگ انی تام دے(ھم) بدل کنگ لوٹ ایت۔۔”
گْوشتگ ئِے ھو واجہ تو راست گْوش ئے گڑا باندا من ترا بر آں چے ءَ کہ اود ءِ ماہیگ دے( ھم) نوکیں جاہ ھیل نہ ات ءُ آ بے تاھیر ءُ بےاَشکام اَنت۔من ترا بر آں کہ تو تسلہ دئے اش۔
پزیر ءَ مھلہ اُشتر مُرگ گْوں وتئی چُمب ءَ تگَس ءَ چست کنگ ءِ کوشست کنت بلے چمب ءَ ساز نہ بیئگ ات گڑا گردن ءِ سر دشتگ ئِے ءُ بال گیپتگ اَنت۔کمیں وھدے ءَ رَند تگسّ سَسّا کنت کہ زانَگ نہ بیئگ انت کہ ھما دْراجیں ءُ آبشارانی ھامون تاھند (کج ءَ) انت گڑا بے تاھیری ءَ جست ئِے کنت “واجہ بہ گْوش ئے کہ ھامون تاھند بیت ءُ چِکتر (چنت) دمان ءَ رند ما اُد ءَ سر بی اوں”
“ھاھاھا تو زاناں گنوک ءُ ابدالے ئے۔ من ترا نہ ھامونے ءَ برگ آں نہ کہ آبشارے ءَ بلے من ترا کوہ ءِ سر ءَ برآں دِرَ آں، راڑ راڑ کن آں ور آں ۔😭😭
اُشتر مُرگ گْوں تھلیں توارے ءَ ولدی ئِے دات۔
تگَسّ ءَ دے بے تڑس ءَ توارئنت گڑا تئی دے آھری روشاں آئی ءَ زوت وتئی پاد ءُ دستانی لنکک ءُ بْوْگ بْوْگ اُشتر مُرگ ءِ گردن ءَ زمزیلّ ءِ ڈول ءَ پیچ ترینت ءُ گُٹ ئِے بند کت۔ آ وَ پیش ءَ پیریں مردے ات ءُ ھاٹیگیں ولگوجاں بے ھوش بیِئگ ات ءُ جھل آؤرت ءُ کشتگ ئِے۔
دلگْوش : بازیں ھِرس مردم ءِ جِند ءَ ھم بیران کنت۔