مھتر ابوزرگپؓاری ءِ پھریزگ
مھتر اَبُوزَرگپؓاری کہ اللہ ءِ رسول ءِ مھشوریں اَسوابی یے ۔ سَکّیں پھریزوک ءُ زاھد ءُ اللہ ءِ ولی ءُ ابابت گزار ئِے اَت مال ءُ زرّ جَم ءُ یکجا کنوکے نہ اَت ۔ مال ءُ زرّ ءِ سر ءَ اے واجہ ءِ دل مدام کَھر اَت ۔ اے واجہ ءَ نے وت مال ءُ زرّ مُچّ ءُ جَم کُت ءُ نے لوٹ اِت ئِے کہ دگہ کَسے مال ءُ زرّ جَم بکنت ۔ مالداریں مردماں گوں دائم ءَ گپ ءُ باوست ئِے کتگ اَت ۔ پمیشکا مھتر اُسمان گَنی ءِ پرمان ءِ پد ءَ کہ یک جاگھی ءِ نام زدہ اَت ھمے زدہ ءِ یک کسانیں میتگے ءَ راہ دات ءُ ھمود ءَ لوگ جاگہ اش دات ۔ زدہ ءِ گیشتریں بھر جنگلے اَت ۔ مھتر ابوزر ءِ وتی جند ءِ چیزّے اشتر اِت اَنت ءُ یک کماشیں ساربانے اَت کہ روچ ءَ اشتر ئِے برت ءُ چارینت اَنت ۔ واجہ گوں ھمے اشتراں وتی گزران ءَ کنگ ءَ اَت ۔ یک روچے یک مردمے چہ کبیلہ بنوسلیم ءَ واجہ مھتر ابوزرگپؓاری ءِ ھزمت ءَ ساڑی بوت ءُ درّاینت ئِے ۔ واجہ من لوٹاں تئی گْور ءَ بہ بان ءُ تئی ھزمت ءَ کنان ءُ تئی ساربان ءَ ھم کمک کنان ءُ چہ تئی نیکراھی زانت ءُ زانشت ءَ نپ ءُ سیت بہ زیراں ۔واجہ ابوزر ءَ درّاینت ۔ منی دوست ھما کَس اِنت کہ منی پرمانانی منّوگر بہ بیت اگاں تو ھم منی پرمانانی منّوگر بئے گڑا من ءَ ھچ اِیراد نیست اِنت بلے اگاں تو منی پرمانانی سر ءَ ایراد گپت ءُ وتی دل ءِ شَیناں شُت ئے گڑا آ روچ اد ءَ تئی گُڈی روچ بیت ءُ مارا تئی زلورت نہ بیت۔ بنوسلیم کبیلہ ءِ ھما مردم ءَ جُست کُت واجہ شما کجام چیزّ ءِ منّوگری ءَ لوٹ اِت۔ واجہ ءَ درّاینت من چہ وتی مال ءَ ھر کجام چیزّے کہ بھر ءُ بانگ کنگ ءِ پرمان دَیاں ھما مال ءِ شرتریں چیزّ ءَ بیار ءُ ھُدا ءِ نام ءَ بھر ءُ بانگ بہ کن ۔ بنوسلیم ءِ مردم ءَ منّ اِت ءُ چہ ھما روچ ءَ وتی کاری بنگیج کت ءُ لوگ ءِ چلوپگ ءُ اشترانی چار وار ءُ ساربان ءِ کمک کنگ ۔۔۔۔
یک روچے واجہ ابوزر ءَ ھال رس اِت کہ کَھن ءِ آپ ءِ سر ءَ لھتے نیزگار ءُ بزگر نشتگ اَنت بلے آیانی گْور ءَ پہ ورگ ءَ ھچ نیست اِنت ۔ واجہ ءَ من ءَ توار کت ءُ درّاینت ئِے ۔ برو یک اشترے زیر ءُ بیار ۔
من پہ بَگّ ءَ دْرک زرت اَنت ءُ بگّ ءِ تہ ءَ شرتریں اشتر ءَ شوھاز ءَ لگّ اتاں کہ منی چم یک کَوانٹی ءَ کپت انت کہ شر پَزّور اَت من شُت ءُ ھمے گپت ۔ پد ءَ ھیال کت کہ اے سکّیں شرّیں اشترے کسان ءُ پزوریں اشترے اے جاھے روگ ءَ سپرے ءَ درد وارت ۔ من شرّیں اشتر ءَ یل دیان ءُ بگّ ءِ تہ ءَ یک ڈاچی یے بیت کہ اے ھم پزّور اَت بلے آئی ءِ مَٹّ نہ اَت ۔ من ھمے ڈاچی ءَ زیران ءُ واجہ ابوزر ءِ گْور ءَ رواں ۔ مھتر ابوزر ھما دمان ءَ من ءَ گْوش اِیت کہ تو منی پرمان ءِ چپگان کُت گند ئے ؟
برو ھمے انّوں ھما کَوانٹ ءَ زِیر ءُ بیار کُش ئِے ءُ ونڈ ونڈی کن ءُ پہ من ءَ ھم یک ونڈے بیار ءُ آدگراں درستاں میتگ ءِ مردم ءُ کَھن ءِ سر ءَ نشتگیں مردماں بھر ءُ بانگ کن ءُ بیا ۔ بنوسلیم ءِ مردک ءَ گْوش اِیت من شُت ءُ ھما کَوانٹ آورت ءُ کُشت ءُ بھر ءُ بانگ کت ءُ یک ونڈے پہ واجہ ابوزر ءَ ترّینت ءُ آدگہ دْرست بھر کُت ۔ وھدے من چرے کار ءَ گِیش اِت ءُ دزپچ بوتاں واجہ ابوزر ءَ من ءَ لوٹاینت ءُ درّاینت ئِے ۔ راست بُگُش تو اے ڈاچی پہ کست آورتگ اَت ؟
یا اگاں ناں تو منی پرمان شمُشتگ اَت ؟ من درّاینت ۔ واجہ من نہ شمُشتگاں اسل ءَ من پیسر ءَ ھمے کَوانٹ دست جَتگ اَت بلے من ھیال کت کہ شما جاھے سپر ئِے ءَ رو اِت گڑا شمارا کار دنت پمیشکا من کَوانٹ ھلاس دات ءُ آئی ءِ جاگہ ءَ کہ چہ کَوانٹ ءَ رند شرتریں اُشتر ھمے ڈاچی اَت کہ من گچین کتگ اَت کَوانٹ من ھلاس دات کہ شمارا برے وھدے زلورت بیت ۔ ابوزر ءَ گْوشت ۔ اِے تو منی زلورت ءِ واستا ھلاس داتگ اَت بلے تو زان ئے منی زلورت ءِ روچ کجام اِنت ؟ گوش دار منی زلورت ءِ روچ ھما اِنت کہ من ءَ تھنا مانش ءِ تہ ءَ ایر دَیَنت گڑا من ءَ ھما مال کہ ھدا ءِ راہ ءَ بھر کتگ من ءَ ھمایانی زلورت بیت اِنت ۔ مال ءِ تہ ءَ سَے شریدار اَنت ۔ یکے تکدیر کہ مال ءِ برگ ءَ ھچ کسی ودار نہ کنت شرّیں مالے بہ بیت شرّ بدیں مالے بہ بیت شرّ پہ آئی ءَ ھچ دگری ندار اِیت ۔ دومی وارس اَنت کہ ھمے ودار ءَ اَنت تو کدی بہ مِر ءِ ءُ تئی مال ءَ پہ یک دگر ءَ بھر بہ کن اَنت ۔ سَیمی شریدار تو وت ئے اگاں گوں ترا بیت کنت وت ءَ را چہ آ دویں شریداراں نزور تر مہ کن ۔۔۔۔
اللہ جلّہ شانہ ءِ ارشاد اِنت ۔۔۔ 
لَن تَنَالُولبَّرَ حتّٰی تُنفِقُو مِمّا تُحِبُّونَ /
پمیشکا ھرچ مالے کہ من ءَ دوست بیت من آئی ءَ چہ وت ءَ را پیسر راہ دیاں کہ پہ من ءَ جم بہ بنت ۔ سَیں شریداراں چہ نزور تر پمیشکا مہ بئے کہ ھرچے تئی دست ءَ بیت کنت پہ وتی مُزروچ ءَ چن ءُ جم کن ۔ چوش مہ بیت تکدیر چہ ترا گیش بہ بیت ءُ سرجمیں مال ءَ بہ بارت ءُ پہ ترا ھچّی پَشت مہ دنت ؟
یا تو بہ مر ءِ ءُ تئی مال ءَ وارس بھر بہ کن اَنت ءُ وتی پَیم ءَ کار مرز ئِے بہ کن اَنت ءُ رند ءَ ترا جُست مہ کن اَنت ؟ آل ءُ اولاد دْرست چیزے روچ ءَ گْریونت ءُ رند ءَ بسّ کن اَنت ۔ چُش باز کم بیتگ کہ وتی مرتگین ءَ پہ سَدکہ ءُ کیرات اش کتگ ءُ وتی مُردگ اش یات کتگ ۔ واجہ نبی ءِ گْوشتن اِنت کہ مردم گْوش اِیت منی مال منی مال بلے آئی ءِ مال ھما اِنت کہ آ وارت ئِے ءُ ھلاسی کُت یا پوش اِت ءُ گْور ءَ کُت ءُ کْوھن کُت یا اللہ ءِ راہ ءَ دات ءُ ھرچ کُت اَنت ءُ پہ وت ءَ را مُزروچ ءِ بانک یا بینک ءَ جم ءَ کت اَنت آیاں ابید ترا ھرچے ھست اِنت دْرست دنیا ئے مردمانیگ اَنت پہ دنیا ئے مھلُوکّ ءَ چِنَگ ءُ یکجاہ بَیَگ ءَ اَنت ۔۔۔۔۔
مھتر اللہ ءِ رسول ارشاد کنت ءُ گوں وتی اَسواباں درّاین اِیت شمارا چہ آ مردم کیں کہ وارس ءِ مال چہ وتی مال ءَ دوست تر ئِے بیت ؟ اَسواب جُست کن اَنت واجہ چشیں مردم کے اَنت کہ چہ وتی مال ءَ دگر ءِ مال دوست تر ئِے بیت ؟ 
واجہ نبی درّاین اِیت کہ وتی مال بَس ھما اِنت کہ تو دیم ءَ راہ داتگ یا راہ ئِے دئے آ کہ دنیا ءَ پَشت کپ اَنت آ وارسانیگ اَنت آیانی تہ ءَ تئی ھچ بھر نیست اِنت ۔ اللہ مارا نیکراہ ءِ سر ءَ کار کنگ ءِ ھاٹیگ ءَ بدنت انچش بات *
(حکایات صحابہ)
رجانکار ابدالواھد وداریگ