بیا اے آر داد ءَ وانیں
عصا بجار
چہ داد ءَ پیش من گوادر ءَ اگاں لبزانکی مردماں چہ کسے ءَ ڈیک وارتگ ات ، گُڑا آ مجیب مجاهد ءُ عجاز زاکر ات اَنت –
جہل بیگاہے ءَ ما چُنگی ءِ بُرونکیں کاپر ءِ چیر ءَ نشتگ اتیں زر ءِ نمب بوه ایں کوش کشگ ءَ ات ، ابدُ ءَ چُنگی ءِ هاتر ءَ بستگیں روڈ ءَ چہ گستہ کُڈ ءِ تہا دو سگریٹ جوڑ کتگ ات کہ ڈن ءَ سک گوات ات ، روچ جُمع ات شاجی ءِ دُکاں من جمع ءِ نماز ءَ پیش بند کتگ ات ، گرم ءَ اتکگ اتاں چُنگی ءَ ، سرجمیں هپتگ ءِ تہا همے یکیں روچ ات مئے شاتکامی ءِ –
ابدُ ءِ رسگ ءُ سگریٹ ءِ بُن دیهگ ءَ گوں موٹر سیکلے اتک برونک ءِ تو بگو چیر ءَ تہت ءِ بُن ءَ داشتے ، دو کس ایر اتک ، یکے ٹکہ دار ءِ برات ات ، دومی آئی ءِ مدامی ایں همراه ات ، اشانی ایرایگ ءَ پد ، ابدُو ءِ پجار کناینگ ءَ گوں من رند ءَ زانت انت کہ یکے عجاز زاکر انت کہ ٹیکہ دار عاشق ءِ برات انت دومی آئی ءِ سنگت مجیب مجاهد انت –
پدا من مدام دیست کہ ہردُک ہر وهد ءَ چُنگی ءَ شُت ءُ ات کنت ، پدا ما یکے دومیگاں گوں پجاروک بوتیں –
مجیب مجاهد شاعری ءِ پجی ءَ اکس کاری هم کنگ ءَ ات ، باز براں همدا چُنگی ءِ کُڈُک ءَ هم نشت وتی کارے کُتاں آئی ءَ اے وهد ءَ واجہ سید زهور شاه هاشمی ءِ نیم بُندگیں اکسے گوں ات ءُ اسکیچ ے اڈ کنگ ءَ ات –
مجیب ءِ دزنوشت سک وش ات ، منا وتی پُرشت ءُ پروشیں شعرانی کاپی ے گوں ات ، منا مجیب ءِ دزنوشت دوست بوت ، من وتی سرجمیں کاپی مجیب ءَ دات همراہ ء یک دگہ هالیگیں کاپی ءَ کہ منی شعراں وش نبیس ءُ منا بدئے ، همے وڑا ما اوار اتیں ، من چہ دُکان ءَ اتکاں ءُ مجیب هم جمع آں شُت ءُ اتک –
مجیب اے وهداں ٹیلی پیتی ءُ افناٹزم ءِ کتاباں وانگ ءَ ات ، همے کہ مہکانی شپ بوت انت یا جہلیں بیگاه من ءُ مجیب در کپتیں همے ریگزار ءَ چُنگی ءِ جُپت ءَ دیمی زر ءِ تیاب ءَ ، برے فلکیات ، برے کشش الکبُور ، مجیب ءَ مدام گشت کہ من گوں زهور شاه هاشمی ءِ گوم ءَ گپ ءُ تران کناں ، واجہ منی روهانی استاد انت –
مجیب گُشگ ءَ ات کہ من ءُ تو ادا نشتگیں ہر گپے کہ کنگ ءَ ایں اے کُلیں گپ همے خلاه ءِ تہا است باں اگاں کسے بہ لوٹیت ہزار سال پد هم اے گپاں گوش داشت کنت .
مجیب گپ ءَ ات من مہکانی شپ ءَ آئی ءِ زنڈیں چشمک ءِ تہا چہ آئی ءِ اُرتیں چماں چارگ ءَ اتاں
روان انت