پکنک
ساچانیں سُھبے اَت۔ وَشیں کوشے کشّگا ات۔ من لوگءَ نشتگ ءُ ھیال کنگااتاں کہ موسم وش اِنت۔ مرچی رَواں دیمے سیل ءُ ساواتےءَ۔ ھمے وَھدءَ گْونڈویے تچانءَ اَتک ءُ منا ھال ئِے دات کہ ترا لال بکشءِ دُکّانءَ لوٹگا اَنت۔ من دلءَ گشت پکنکءِ بواِنت!
کمکےءَ رند وھدے من لال بکش آزاتءِ دَرمانجاہءَ سربیتاں داں ھَو۔ ٹولی ساڑی اَت۔ مئے پکنکءِ ٹولیءِ ھَپت مُکیمی باسک اتنت۔ لال بکش آزات، گُلام، سُوپی نِزر، ماسٹر سَکیداد، مَھمد جگر، ماسٹر ھالِد ءُ مُلّامراد۔ برے برے کہ من چہ شَھرءَ لوگءَ اتکاں گڑا من ھم گون اتاں۔
’’بیا اَڑے… توچہ لوگءَ درنیائے۔ گشئے ھَیکانی سرءَ ئے!‘‘ گوں منی گندگءَ ماسٹرھالدءَ دپ پَلّگوشت۔
منی پسوءَ پیش ماسٹرسَکِیدادءَ گشت:
’’ھَیکانی سرءَ نہ اِنت …. نِکینکءِ سرءَ اِنت!‘‘ 
دْرستاں کُوکاردات۔ وَھدے کندگ ءُ کْریشتگاں تم کت گڑا مُلّا مرادءَ جمبرانی نیمگءَ دست شَھارت ءُ پَتوا دات:’’پکنکی موسم یے!‘‘
دیر نہ گْوست ما پَرپٹاں دوپُشتگ بیت ءُ بُرزاد بیتیں۔ مرچی پکنک مُلّامرادءَ داتگ ات پمیشکا آئیءِ پَرمائشءَ نوکیں جاھےءَ شتیں۔ پکنکءِ اے نوکیں جاگہ مچکدگے ات کہ کورےءِ کنکّءَ ات۔ دومی نیمگءَ پْراھیں گِتانے ات۔ کور، مچکدگ ءُ گِتانءِ گُوریچانی نیمگءَ کوہ اَت۔ جاگہءِ زید وَشّ اَت۔
جمبر سرءَ اتنت پمیشکا پکنکءِ جاگہءَ سربیگءَ گوں ھر کس کارےءَ گیڑ بوت۔ لال بکشءَ شِیرچاھے پِر کت۔ سکیدادءَ تپرے بَڈّءَ کت ءُ دارءِ چنگءَ کورءَ ایرکپت۔ سُوپی نزر وتی ٹُوٹُوءَ سَر پُٹ بوت کہ رواں مُرگءِ شکارءَ۔ مھمد جگر پُرانیگءِ آرتءِ ترکنگءَ لگّت۔ ماسٹرھالد پہ پُرانیگءِ پچگءَ پُکنزءِ شوہازءَ گیڑپہ گیڑبوت۔ گُلام کہ مئے کنوری اَت گوشتاں پُل پُلّءَ بُرّان بوت۔ مُلّامرادءَ موسمءِ ’’چارگ ‘‘کت ءُ چہ لانکءَ بوتلے کشّت!
منی وَنڈءَ سلاد تْرنسگءِ کار کپت بلے انگت سلادءِ وھدءَ ھست اَت ۔من سواس پادءَ کُت اَنت کہ رواں کش ءُ گورءَ سیلے کناں ءُ نوکیں جاگہءَ چاراں۔
ماسٹرھالدءَ منا روگءَ دیت۔ کُوکارئِے دات:
’’اودا کہ کار اِنت، مارا چِہ کار اِنت!‘‘
دُزّءِ دل جنت پمیشاچہ من پیسر مُلّامرادءَ چَک جت ءُ گشت: ’’ بچا! بلکیں تو منی گوشاں جنگائے؟!‘‘
ھالد نگیگ بوت۔ گشت ئِے: ’’ اِنّاں ملّا! ترا نہ گشاں، بُنڈکءَ گشاں‘‘
’’بُنڈُکءَ ھَر چی گشئے بگش بلے’’ بُنڈ‘‘ءِ نامءَ نہ گرئے!‘‘ سُوپیءَ پُرّاپُرّیں ملا مرادءِ نیمگءَ چارت۔
دْرستاں پْریشت کت کندگ۔ مُلّا کہ اولی پیگءَ یَتِّنگ کنگا ات، شراباں تْرُجِّت۔ کندگءَ وار نہ دات ءُ شراب ئِے چہ پونزءَ دَراَتک اَنت۔
ھَمے کندگ ءُ کُوکّاراں چاہ جاڑی بوت۔ لال بکشءَ پالاتءُ مارا دیان کت۔ من کوپے چاہ وارت ءُ کورءَ بُرزاد بیتاں۔ اے کور چہ گزّ، پیشّ ءُ پِنسیں کنر ءُ جَورءَ پُرّاَت۔ من داں دیراں کورءَ ترّتاں۔ کنرچت۔ کِیلّڑ گْوتک ءُ وارت۔ داں کمّکےءَ کورءِ اے چٗوٹ ءُ پراچٗوٹءَ ترّگءَ رند کوھےءِ ٹُلّءَ سرکپت ءُ نشتاں۔ موسم سک وش ات۔ کوشے بُتکگ ات کہ دل ئِے مان رُپت۔ چِدءَ گْوھرگ داں کانِیگ تیوگیں نِگْور دَرا اَت۔ داں شریں دمانے من ھَمِدا نشت ءُ ندارگ چارت۔ پدا ایر اَتکاں ءُ دیم پہ بُنجلءَ رَھادگ بیتاں۔
ورگ تیار اتنت۔ من کارچ دَستءَ کت کہ سلاداں تْرُنساں۔ گُلامءَ گشت: ’’آ دیری مُلّاءَ اَڈ کت انت۔‘‘
من گشت: ’’ تو مُلّا مہ پرماتیں۔‘‘
گشت ئِے: ’’ من نہ پَرمات۔ دو پیگ ءَ رند وَت ئِے گشت’ھُشکءِ نندگءَ ناءِ گڈّگ کنگ‘ ءُ شُرو بوت سلادانی تْرنسگءَ۔‘‘
وَرگ جاڑی اتنت بلے سُوپی نِزراَنگت گار اَت۔ کمکےءَ رَند سُوپی شُلامگ شُلامگءَ اَتک۔ شکار ئِے دست نہ کپتگ ات۔ مُلّا نشہ اَت۔ دیم ئِے گوں سُوپیءَ کت۔’’سُوپی! اے بالی کپوت اَنت۔ لوگی کپوت نہ اَنت کہ ھَر وَھدءَ دل لوٹیت، شِکار کنئے!‘‘
سُوپیءِ لوگیءِ نام کپوت ات۔ دْرستاں کُوکّار داتءُ کندت۔ یکے شکارءِ دست نہ کپگ، دومی کلاگ ءُ کندگ۔ سُوپی کُپِّت ءُ نشت۔
کمکےءَ رند گُلامءَ جارجت بیا ات ورگءَ بْور اِت۔ ما دْرست نشتیں۔ ورگ سک وَش اتنت۔ مُلّا گُٹّ ءُ گُلاٹ کنگا اَت۔ گُشت ئِے: ’’گُلام! تو جنینے بیتین ئے من ترا گپتگ ات۔ چُشیں وشیں ورگءِ گرادگ!‘‘
سُوپیءَ بیرگرگءِ موہ رست۔ دَرّائینت ئِے: ’’ اَنچو بِگرئِے مُلّا! پہ تو رَوا اِنت!‘‘ دْرستاں کندت۔ گُلامءَ گشت: 
’’سُوپی! دگہ پرءَ من ورگاں سوچاک کناں!‘‘
سُوپیءَ سوچاکی کُنّت اَت۔ وَھدے وارت ئِے سجّھیں روچءَ ئِےھِکّت۔
ورگءَ رند پَتّائی شرو بوت۔ مُلّا زَبراَت۔ مارا بُرت ئِے۔ وَھدے ما پتائیءَ دم بُرت گڑا مھمد جگرءَ برکت بل والاءِ گیگان گپت انت ءُ مارا کندینت۔ وَھدے برکتءِ گپ ھَلّت انت، نائبءُ نازُمانی بَڈّءَ کپت۔ اے روچی مھمدءَ ماسٹر ھالد وارنہ دات کہ ناکو مُوسّا ءُ میرمَھمد اَلیءِ کِسّواں بیاریت۔
جمبربَز ترّان ات۔ رٗوزردءَ ھَورءَ ایر دات۔ ما گشاد گشادءَ سامان چِت اَنت ءُ دیم پہ لوگاں رَھادگ بیتیں۔ داں میتگءَ رستیں ھَورءَ مارا الکاپءَ میسّینت۔
کماشءَ رٗودَپتر بندکت، کُرشیءَ تِکہ دات ءُ چم نزّ کت اَنت۔ ھر وَھدءَ کہ جمبر مان شاننت ءُ موسم ساچان بیت آ دَرانڈیھیں کماش وتی ورنائیءِ رٗودپترءَ پچ کنت ءُ اَنچیں روچےءِ سرگْوستءَ وانیت کہ ساھیل ءُ ساچان بیتگ ءُ آ گوں وتی میتگءِ سَنگتاں پکنکےءَ شتگ۔