آزمانک : دونمبر
آزمانکار : مُلا کلمتی
میرانءِ مزنیں بیٹکءَ دلمراد ءُ میران نشتگ وت ماں وت ھبرءَ اتنت۔ دلمرادءَ دستءِ گڑیال چارت ءُ گْوشت”دیرکت اے مردماں”پدا چہ شرابءِ گلاس ءَ سُرکے گران وتی ھبرئی دیما بُرت”مروچاں ھمک چیز دو نمبر اِنت ۔ من وتی ورنا راہ داتگت کہ برو تریاک بیار نہ زاناں آئیءَ چہ کجا تریاک آورتگنت ھچ سرا درنہ رونت”
“دلمراد راست گْوشئے ھمک چیز دو نمبر اِنت”میران ءَ دلمرادءِ پسودیان ءَ گْوشت ءُ دمانے وتی ھبر داشت پدا آئیءَ وتی ھبردیما بُرت” اے شراب یک نمبر، میران دونمبرءِ کارنہ کنت۔ بلے دلمراد تو پہ تریاکءَ مردم دیم داتگ،توھمے ماہءَ لانچے پُر کتگ ءُ داتگ، انگت تو تریاک ڈنّءَ زورئے”۔
“جستءَ بِلّ۔ من وا پہ وتی گاڑیءَ چیزے کشتگ ءُ ایر کتگ اَت بلے واجکار، واجکار اَنت، کم کمءَ گیشتر ھمابُرتنت۔ پہ من۔۔۔۔”دنیگا دلمرادءَ وتی ھبرسرجم نہ کتگت کہ ھمے دمانءَ بِجّار،شیہک ءُ بہرام ھم بیٹکءَ پُترتنت۔بِجّار سرا اَت ءُ آ دوئیں بجارءِ رندا اتنت۔ 
“سلام علیک” گوں بِجار ءِ سلام ءَ دلمراد ءُ میران ھر دوئیں پاد اتکنت۔ دروتءُ درہباتءَ رند درہ نشتنت ۔ میرانءَ وتی نوکر توار جت “بچا!بیا مَیماناں آپءُ تام بہ کن”پدا میران ءَ دیم بِجّارءِ نیمگا ترّینت ءُ گْوشت “بِجار!تو وا پہکا بے گْواہ ئے بے بلا۔۔۔۔۔۔ مروچاں گِندگ نہ بئے چوعیدءِ نوکءَ سالانی سرا ترا چمّ کپیت آ ھم دُوردُورءَگْوزئے”۔
“ھَومیران!اِدا وا مہلوک منانندگءَ نئیلیت بہ چار ھر وہد پانگ اَنت، ایشاں گْوشئے منا ووٹ نہ داتگ پہ بہازرتگ۔۔۔۔یکے روت دہ کئیت۔۔۔۔ اودا چوشیں جنجال نیست”۔ 
“راست گْوشئے بِجّار، اے سرنہ کپت ءُ ناسرپدیں مردماں کئے سرپد کنت۔۔۔اے سرپد بنت کہ ما ووٹ دات مزنیں زہمے جت۔۔۔ترنت ءُ ووٹ ءِ شگانءَ جننت”دنیگا میرانءِ ھبر سرجم نہ کتگت کہ چہ درءَ بیبگر پُترت ءُ آئیءَ سلام دات۔آ میران ءِ کشءَ اتک ءُ نشت۔
نیامءَ میرانءِ چلوپگ کارءَ پلیٹانی تہا کبابءُ دگہ چیز آورت ایر کتنت۔ میرانءَ توار جت کہ ” بچا دو گلاس دگہ بیار ءُ آ شیشگءَ ھم نزیک کن”
“ایشاں ھمدا ایر کن، تو برو”میرانءَ گوں وتی کاردار ءَ گْوشت۔
چہ پلیٹءَ کبابءِ چنڈے چست کنان ءَ بیبگرءَ درستانی دلگوش وتی نیمگا گْورکنانءَ گْوشت کہ”میران!مروچی من، دلمراد، شیہک، بہرامءُبجارکہ وتی راجءِ سروک مہتریں مردم ایں اِدا نشتگیں بائد ما یک سُہلے ءِ سرا تپاک بکنیں” 
“گِندگءَ راجءِ اندوہاں ترا سکّ بے تاہیر کتگ”دلمرادگْوشان اَت”دمانے دم کن”
“پیسرا ھمے ھبرءَ گیشین ایں رندا دگہ ھبرباز اَنت”بیبگروتی ھبرءِ سرا اوشتات۔
“بیبگرراست گْوشیت”میرانءَ بیبگرءِپلّوداشت”پیسرا اے ھبرءَ گیشین ایں دگہ ھبراں رندا کنیں”
“ھبرشمئیگ اِنت ھرچے کہ گْوش اِت۔ من گوں شما تپاکاں”دلمرادءَ درّائینت”اے ھبرءِ بندات ءَ بِلّے بِجّار کنت کہ اے وہدءَ گچین تریں مردم اِنت” ۔ 
بجّارءَ درّائینت کہ “شما سُہلے سرا تپاک بہ کن ئے، منا وہد نیست منا مردماں گچین کتگ ءُ منا اسمبلیءَ پہ راجءِ نمائندگیءَ الم روگی اِنت۔ دیمترا ھرچے شما گْوشئے “
“بِجّار!چوش نہ بیت ترا گوں ما الم گون بیگی اِنت “میرانءَ پسو دیانءَ گْوشت” نہ گندئے کہ راجءِ ورنا چو برباد اَنت۔۔۔اے ورنایانی آکبتءِ پگرءَ ما نہ کنیں گڈا دگہ کئے کنت۔۔ اِدءِ مہلوکءَ وا چوشیں بود نیست کہ چیزے بہ کننت۔۔۔۔۔ مئے سرھم ناسرپداں کپتگ۔۔ھوں” ۔میرانءَ پہ بے تبی وتی سرچنڈِت۔ 
بجّارءَ پدا پہ شؤر جست کت” گڈا چے کنگی اِنت”
“بُزو، اے مرد سہی نہ انت کہ چے کنگی اِنت” دلمرادءَ گلاس ایر کنانءَ گْوشت”ورنایانی آکبت چارگی ورنا تریاک،شرابءُ چرسءَ برباد کتگنت۔ انگت تو جست کن ئے کہ چے کنگی اِنت”
اے وت ماں وت جیڑگ اتنت ءُ میران شرابءِ گلاساں پُرکنان ایشانی دیما ایر کنان اَت بلے میران ءِ دلگوش ھبرانی نیمگا اَت۔میرانءَ گُڈی گلاس بیبگرءِ دیما ایرکتءُ گْوشت
“منی شؤرایش اِنت کہ اے کار بازمہتل دارگ مہ بیت بلکہ باندا کنگ بہ بیت”میرانءَ دمانے وتی ھبر داشت ءُ پدا گال آتک”پوشی نشہءِ ھلاپءَ یک روانکے کشّیں۔ آئیءِ سروکیءَ بجّارکنت۔ شما گوں منی شؤرءَ تپاک ئے؟”
درستاں چہ شرابءَ پُرّیں گلاس چست کنانءَ سُہل ءِ پلّہ مرزی کنانءَ گْوشت “باز شریں سُہلے”
دلمراد پاداتکءُ اوشتات،آئیءَ گُشتانکءِ وڑا گال اتک ” مارا ورنایانی آکبت ھر وڑا رکّینگی اَنت۔ مروچی اے جارءَ شنگ کنیں کہ پوشی چہ بازارءِ پارکءَ داں بچکانی اسکولءَ مئے سروکیءَ نشہ ءِ کٹیٹ(خلاف)ءَ یک روانکے کشّگ بیت”