(گیدی کسّو! پندل/جئیند بلوچ )
یک گْریشگے ءَ دو گوک اتنت، اے دوئیں گوک وت ماں وت ھَنچو تپاک اتنت کہ اگں یک گوکے ءَ سکّی ءَ بہ گپت انت تہ دومی پہ آتی ءِ کُمک ءَ رستگ ات-ھمے گْریشگ ءَ یک مزارے است ات کہ مُدام ھمے گوکانی ورگ ءِ رندا ات بلے گوکانی تپاکی ءَ آئی ءَ موہ رسگ ءَ نہ ات کہ ایشاں بْوارت-بازیں فکر ءُ بیچار ءَ پد مزار ءَ گوں دوئیں گوکاں گشت کہ ما اے گْریشگ ءِ بادشاہ ایں ءُ شما تیاریں جانور ات، ما لوٹ ایں کہ شمارا گوں دوستی بہ کنیں- مزار ءُ دوئیں گوک دوست ءُ سنگت بیت انت-بازیں روچاں رند مزار ءَ گوں یک گوکے ءَ ھلوت کت کہ منی ءُ تئی دوستی ءَ دومی گوک ءَ بد کئیت-آ نہ لوٹ ایت کہ تو منی دوست بہ بئے-گوک ءَ گشت کہ چوشیں دوست کہ مارا تب مہ کنت، چوشیں دوست من نہ لوٹاں-مزار ءَ موہ رست آئی ءَ چست ءَ درّائینت:
“گڑا چہ تئی نیمگ ءَ من ءَ اجازت انت کہ من آئی ءَ بہ کُشاں-،،
گوک ءَ اجازت دات-مزار ءَ آ گوک ءِ سرا اِنزار بست، دومی گوک ءَ وتی سنگت توار کت کہ مزار ءَ بجن کہ اے من ءَ کُشگ ءَ انت-آ گوک ءَ ھچ نہ کت ءُ ھچ نہ گشت- اے گوک مزار ءَ کُشت ءُ وارت، دو سے روچ نہ گْوست کہ مزار ءَ گوں دومی گوک ءَ گشت کہ “مرچی منی دل لوٹ ایت کہ گوکی گوشت بْواراں ءُ چہ تو نزیک تریں گوک دگہ نیست-،،
گوک ءَ گشت کہ “بلے من ءُ تو دوست ایں-
تئی دوستی ءِ ھاترا من وتی اولی دوست یل دات، انگت تو من ءَ ور ئے-،،
مزار ءَ پسّو دات-
من دوستی ءِ پندل پہ شمئے دوستی ءِ سِندگ ءَ ساز اتگ ات-من زانتگ ات کہ اگں شما دوئیں تپاک بہ بئے من شمارا ھچبر وارت نہ کناں، تو اگں آئی ءِ پہریز بہ کتیں، مرچی آئی ءَ تئی پہریز کتگ ات، بلے نی تئی پہریز ءَ کس کت نہ کنت-تو نی منی پندل ءِ دام ءَ اتکگ ئے-
گوں اے ھبرانی کنگ ءَ مزار ءَ اِنزار بست ءُ وتی پنچگ گوک ءِ پُرگ ءَ سکّ کت اَنت-
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
گوں طارق پشوکانی ءِ منہ واری ءَ