بسم اللہ الرحمن الرحیم
 یک شکسےءِ کسّہ ………….
 منی ماتءِ چم یکّے اَت…ءُ منا سک نادوست اَت …پرچہ کہ منی پشل کنگءِ سبب اَت،ءُ ھمودا کہ من وانگااِتاں ھمودا کارکنگءَ ات،تاکہ وتی زھگانی لاپءَ در بگیجیت،یک رندے ھما وھدا کہ من بنداتی ءَ وانگااِتاں منی مات آتک منی چارگءَکہ باریں من چوناں؟
من سک شہرتءُ پشل بوتاں…کہ ادءَ پر چہ تو اتک ئے…من وتا یک کر کت پہ نہ وشیں نگاھے چاراِت…
 دومی روچءَ منی ہم سبکےءَ گشت ،،،تئی مات!!یک ٹیلگے،،،اووووہ
 اے سہتءَ منا چو بوت کہ وتا کَل بکناں یا منی مات چہ منی نگاھانی دیما بہ ٹگلیت،
 دومی روچءَ من زھرءَ پرّاِتاں ..من گشت کہ پرچہ تو نہ مرئے؟؟
 بلے ماتءَ ہچ پسو نہ دات…من ہم آئی مارشتانی بابتءَ ہچ پگر نہ کت پر چہ کہ من سک زھراِتاں،
 من دلءَ گشت کہ کدی من چہ تو دور بہ باں!
 یک وھدے اتک کہ منی جہدءِبرکتءَ من سنگافورءَ سر بوتاں پہ وانگءَ،
 من شتاں …جہد کت…ونت…ءُ پدا من سور کتءُ لوگے ہُن زرتءُ منا زھگ بوتءُ من سک گلءُ شادان اِتاں…
 یک رندے پدا منی مات منی گندُکءَ اتک ،ءُ باز سال گوستگ اَت کہ ماتءَ منا نہ دیستگ اَت ءُ وتی نماسگے ہچ نہ دیستگ اِتنت!
 من دروازگءِ دپءَ اوشتاتگ اِتاں …ءُ منی چک کندگءَ اِتنت…
 من کوکارکت…تو پرچہ منی چکانی ترسینگءَ اتک ئے؟..ھنّو ھنّو وتی جانءَ کَش!!!
 ماتءَ لہم لہمءَ پسّو دات ( بہ بکش ..منی ھیالءَ من ڈسءُ نشانءِ جاہ آرگءَ رد وارتگ) ..ءُ من وتا چیردات….
 گڈا یک رندے چہ منی ملکءَ منایک کاگدے اتک کہ منا لوٹگءَ اِتاں ،
 من وتی جنینءَ دروگ بست کہ من وتی زلوری کارےءِ ھاترا لہتکے روچءَ یک نیمگے روگایاں،
 مئے مراگش کہ ہلاس بوت من وتی کوھنیں لوگءِ نیمگءَ شتاں…ہنچو بے پُزولءَ!!!.
 گڈا منی ھمسائگءَ منا ھال دات کہ تئی مات بیران بوتگ، حرام بات چہ منی چماں یک ارسے ہم نہ پٹّ اِت!!
 منا یک کاگدے دات اِش کہ منی ماتءَ پہ من نبیستگ اَت….
 منی یکءُ تہنائیں لاڈکیں زھگ!! منا عمرے بیت کہ تئی پگرءِ تہا گاراں
 من پہلی لوٹاں کہ من تئی زھگانی ترسینگءَ ھمودا آتکاں،
 من چہ گلءَ بال اِتاں کہ تو اسکولءِ مراگشءَ بہر زورگءَ پیداک ئے،
 بلے من نوں تہتءِ باھوٹاں ،منی ھیالءَ نوں اے تہت منا یلہ نہ دنت کہ پر تو بیایاں ءُ وتی دلءَ سارت بکناں
 منءَ پہل کن کہ زندگیءَ منی سوبءَ تو باز جاہءَ پشل بوتگ ئے
 منی چک! تو زانئےکہ وھدے کہ تو کسان اِتئے
 ترا یک حادثہے ءَ گپتءُ تئی یکیں چم زوال بوت،
 چو ھمک ماتءِ پیما منا اے دوست نہ بوت کہ وتی زھگءَ ھنچو ویل کناں کہ گوں یک ٹیلگےءَ مزن بہ بیت،
 پمشکا…من وتی یک چمے ترا دات …..
 ءُ من سک گل اِتاں کہ منی چک اے جہانءَ چہ منی چمءَ گندیت….
 …..گوں نیکیں واھگاں….
 …..تئی مات…..
 (اے اللہ مارا وتی ماتءُ پتانی واستا چمانی سارتی بکن ءُچہ ما راضی بو)
 اے کسہ برات زکریا حسین برءَ ماں عربیءَ شنگءُ تالان کتگ اَت من چہ ہمودا زرتءُ رجانک کتءُ شمئے دیمااِنت۔
 (حافظ عطا آسکانی)