سرگوست: گوں من ءَ سمل ءِ اجبیں مھر!نوزدھمی بھر
نبشتہ کار: سکی ساوڑ
من باز جھد کرت کہ سمل مہ گریو اِیت بلے داں دیر ءَ ارس گواری ئِے کرت، منی بازیں منّتے ءَ پد گریوگ ئِے بس کرت بلے چم ئِے ارسیگ اِت اَنت، منی مجگ ھچ کار ءَ نہ اَت کہ من چے بہ کن آں کہ سمل سرپد بہ بیت؟!
من ایریں چپساں چَہ یکے پچ کرت ءُ یک دانگے وت وارت ءُ دگہ دانگے سمل ءِ دپ ءَ دات بلے نہ وارت ئِے ءُ گوشت ئِے ” منی دل ھچ ءَ نہ کَش اِیت، تو بہ ور”.
من دگہ دانگے دپ ءَ کرت ءُ کندگے جت ءُ گوشت” من وَ ورگ ءَ آں من گوش آں تو ھم بہ ور کہ بے ورگ ءَ مردم ءِ سِھت ھراب بیت”.
آئی ءَ زھر ءَ زھر من ءَ چار اِت ءُ مُشتے جت ءُ گوشت ” سکی تو سکیں زالمے ئے”.
من پد ءَ کندگے جت ءُ جست کرت” من اوں زالم؟! تو منی دل نہ دیستگ کہ چینچو آپ اِنت”.
آئی ءَ کمو بچکند اِت ءُ گوشت” ھو تئی دل آپ اِنت، آپیں دل اینچو زالم نہ بیت”.
من بوتل ءِ دپ پچ کرت ءُ گوشت ” تو آپے وَ بہ ور پد ءَ گپ کن ایں پرچاکہ تو نپسیاتی جاندراھے ئے تئی الاج لوٹ اِیت”.
آئی ءَ وتی پَرس من ءَ جت ءُ گوشت” ھو من نوں گنوکے آں، ھمے وھد ءَ آئی ءَ کند اِت ءُ پد ءَ گپ ءَ شرو بوت، گڑا منی ڈاکٹر تو ئے منی الاج ءَ بہ کن اگاں منی الاج نہ کرت گڑا من وتی پِس ءَ ھال دے آں منی گنوک کنوک سکی اِنت”.
منی چم در آھت اَنت ءُ من گوشت” نوں وَ تو پکا گنوک ئے، اے منی ءُ تئی جیڑہ اِنت ، مے جیڑہ ءِ میان ءَ تئی پِس ءَ آیگ ءِ زرورت چے اِنت؟”
آئی ءَ بوتل دپ ءَ کرت ءُ کمو آپ ورگ ءَ پد گوشت” پِس ءَ را چوں کار نیست، من وتی پِس ءَ را سک دوست آں اگاں کسے من ءَ بہ گریوائین اِیت گڑا آ چوں وش بیت؟”
من تُرس ءُ لرزیں کندگے جت ءُ گوشت” پِلال پِس ءَ را یکر کن بیا کمو پارک ءَ تر ایں”.
من سمل دست ءَ گپت ءُ ما پارک ءِ تہ ءَ ترگ ءَ لگ ات ایں کہ سمل ءَ پد ءَ من ءَ جُست کرت” سکی تو پکا دروگ بندگ ءَ نہ ئے نا؟ پکا ترا دشتارے ھست؟”
من کندگے جت ءُ پسہ دات” ترا زاناں باور کنگ ءَ نہ اِنت؟ منی سانگ/ ھبرسندی 2014 ءَ بوتگ”.
آ گنتر ملور بوت، من گوشت” بیا اے مزنیں جُولانٹو ءَ سوار بہ ایں باریں چون اِنت پرچاکہ من کدی اے وڑیں جُولانٹو ءَ سوار نہ بوتگ آں”.
آئی ءَ کمو بچکند اِت ءُ گوشت” ترا بس وتی گَم اِنت ھاں دگر ءِ سُد نیست باریں چون اِنت”.
من اوشتات آن ءُ گوشت” من ءَ کمو بچار”.
سمل ءَ وتی چم بِہ من ءَ چِست کرت اَنت داں چم ئِے ارس ءَ سریچ اِت اَنت ءُ من گوشت” تو پرچا اینچو ناسرپدی کنگ ءَ ئے؟ پلیز یار اینچو ارس مہ ریچ ءُ مہ گریو کہ من دگہ وڑ باں، اگاں تو چوش گریو ئے گڑا من گوں ترا مدامی زھر باں ءُ پد ءَ ھچ وڑ ءَ گپ نہ کن آں”.
بزگیں سمل ءَ وتی ارس پھک کرت اَنت ءُ گوں ارمانیں گالوارے ءَ گوشت ” من نہ گریواں بلے نہ زان آں پرچا چمانی ارس درکاینت ءُ دارگ نہ بنت،! بلے سکی تو من ءَ یل مہ کن کہ من گنوک باں”.
ھمے وھد ءَ یکبرے پد ءَ آئی ءِ چمانی ارس گِندگ بوت اَنت بلے آ زانگ ءَ نہ اَت کہ سکی باریں چون اِنت، آ منی کندگاں چَہ ھمے پھمگ ءَ اَت سکی ءَ را پرواہ نیست، بلے من وت ءَ را وت زانگ ءَ اِت آں کہ چون آں! من پد ءَ آئی ءِ دست گپت ءُ کندگے جت ءُ گوشت” تو ھچ پریشان مہ بو اگاں گنوک بوت ئے گڑا گنوکانی نادراھجاہ باز اِنت تئی الاج بیت”.
سکی من نہ زان آں نوں چے بہ کن آں، دل نہ گوش اِیت پارک ءَ بہ تر، بیا اد ءَ کمو نند ایں گپ کن ایں باریں پد ءَ من ءَ ھمے وڑیں گپ ءُ دیوان نسیب ءَ بیت یا نا؟”
من ءَ ھَد ءَ چَہ گیش سمل ءِ سر ءَ بزگ بوگ ءَ اَت، من وتی دل ءَ گوشت دریگتیں مھرل ھم پہ من ءَ ھمے وڑ ءَ مھروان بوتیں، آئی ءَ ھم پمن ءَ ارس بہ ریتکیں، گڑا زندگی ڈولدار اَت بلے نوں من انچیں گُٹگیریں راھے ءَ گَٹ آں کہ نا دیم ءَ شت کن آن ءُ نا پُشت ءَ، اگاں من ءَ کسانیں راہ ءُ اُمیتے بوتیں من سمل ءَ اے وڑ ءَ ارس ریچگ ءَ نہ اِشتگ اَت، من سمل ءَ وتی ارواہ ءَ گوں بستگ اَت بلے نوں گوں من ھچ نہ بیت، من پسہ دات” ارواہ اد ءَ مہ نند بیا ھمے جُولانٹو کمو سوار بہ این ءُ پارک ءَ شریں وڑے ءَ چار ایں،بلکیں اے گیمرتگیں دل ءِ گیمرتگی پد ءَ چَہ نیم مَرگ ءَ آجو بہ بیت.
من ءُ سمل جُولانٹو ءَ سوار بوت ایں، منی چم برے یک نیمگے ءَ شانک اِت اَنت ءُ من سرجمیں پارک ءِ ندارگ ءَ اِت آں، برے برے کہ من وتی چم ماں سمل ءَ سک دات اَنت داں سمل پارک ءِ ندارگ ءَ نہ اَت بلکیں منی چارگ ءُ ارس گواری ءَ اَت، من چار اِت سمل وَ بَس نہ کنت گڑا من گوشت” سمو منی ھیال ءَ پمن زندگی ازابیانی نام اِنت، ھیر نوں جُولانٹو ءِ سواری بس اِنت، جھل ءَ نند این ءُ دیوان کن ایں گھتر اِنت”.
جُولانٹو اوشتات ءُ ما کاھانی سر ءَ نشت ایں گڑا من چَہ سمل ءَ جُست کرت” تو اینچو ارس مہ گوار ، تو من ءَ گوشت باندا بیا ترا دادے دے آں گڑا منی داد کج اِنت، تو وَ گریوگ ءَ چَہ گیش نہ ئے”.
آئی ءَ گوں ارمانی ءَ پسہ دات” آ داد نوں دیگ نہ بیت، پرچاکہ داد ءِ نوں بستار ھلاس بوت”.
من کندگے جت ءُ جُست کرت” اے چونیں دادے کہ یکدم بستار ئِے ھلاس بوت؟ منی واستا داد ءِ بستار ھما اِنت، تو من ءَ ھمے داد ءَ بہ دے من داں زندگی ءَ تئی داد ءَ چمانی سر ءَ دار آں”.
کمو بچکندگ ءَ پد پسہ ئِے دات” سکی من نہ زان آں تئی گپانی سر ءَ بہ کند آں یا بہ گریواں؟ آ داد چشینے نہ اِنت کہ چمانی سر ءَ ایر کنگ بہ بیت، بلے نوں دل نہ گوش اِیت ھما داد ءَ ترا بہ دے آں”.
من گوشت” تو بلکیں زھر بوت ئے، پمیشکا داد ءَ دات کرت نہ کن ئے ھیر تو من ءَ داد ءَ مہ دے بس ھمے بہ گوش داد چی یے؟”
سمل ءَ پسہ دات”من ترا دادے نہ دے آں بلکیں چَہ تو لوٹ آں، من گوں ترا مسکرا کرت کہ بیا ترا دادے دے آں”.
من گوشت” من ترا چے دات کرت کن آں پرچاکہ من داد ءِ دیوکیں شِیرے نہ آں”.
تو نا دادے دات کن ئے ءُ نا مھرے، کمو بچکند اِت ئِے”.
ھیر بہ گوش تو چَہ من چونیں دادے لوٹ ئے” من جست کرت”؟
آئی ءَ چَہ وتی پرس ءَ موبائل در کرت ءُ وتی دست ئِے منی کوپگانی سر ءَ ایر کرت ءُ گوشت ” بس گوں تو اکسے کَشگ لوٹ آں”.
من کندگے جت ءُ گوشت ” اے وَ دادے نہ بوت، گڑا تو تچک ءَ تچک بہ گوشتیں اکسے کَشگ لوٹ آں، گڑا اینچو پیچ ءُ تاب کنگ ءِ چِہ پایدگ؟”
آئی ءَ دگہ ھچ نہ گوشت ءُ موبائل ءِ کیمرہ پچ کرت ءُ من ءَ گوشت ئِے ” موبائل ءَ بچار سلپی یے کَش آں”.
من وتی چم ماں موبائل ءَ سک دات اَنت کہ اکس ھراب در مئیت داں سمل ءِ دپ منی گُل ءَ سک بوت ءُ موبائل ءَ وتی کار کرت”.
روان اِنت