یازدھمی بھر… رفیق چاکر
( من ھم لانچءِسرا دبئیءَ رواں )
بیرکانی تہا چہ گیشتر سنگت ڈنءَ نِشتگءُ دیوان کنگءَ اِتاں. ڈنءَ کہ روچ دراتکگ اَت سنگتاں وتی کمبل زُرتگءُ گوں سیمءِ ٹَٹاں بستگءُ دومی نیمگءَ گوں بیرکءِ دریگاں بستگ اِتاں. سربرءَ ساھگ اَتءُ چہ کشءُ کِراں وشیں گواتے ھم کشگءَ اَت.گپ ءُ دیوان بوتگ اَتءُ لُڈو ءِ لیب ھم بوتگ اَت.شپءَ اخترءَ گوں وتی وشیں توارءُ ملا نصیرءَ گوں تبلہءِ توارءَ تیوگیں آتراپ بڈءَ زُرتگ اَت. اخترءِ توار سک وش اَتءُ آئی گُشتگ اَت کہ من پسنیءَ استاد اعجاز بلوچءِ کلبءَ آئی شاگرد بوتگاں.ملا نصیرءُ عبدالحمیدءِ ھمراہیں جانشوءَ ھم تبلہ وش جتگ اَت.شپ کہ بوتگ اَت گُڈا تیوگیں بیرکانی مردم اتکگءُ مُچ بوتگ اِتاں. پٹھان سندھی آں ھم شپءَ وتی وتی مردم یکجاہ کُرتگءُ سوت جتگ اَت بلے دیر نہ بوت کہ تیوگیں مردم مئے کِرا مُچ بوتگ اِتاں.اخترءَ استاد نور محمد نورل نور خان بزنجو نصیر پسنی والاءُ آدگہ گُشندھانی سوت گوں دلءَ گُشتگ اِتاں.
وھد جُنزان اَتءُ ما ھم روچءَ تاں پیشیم جیلءِ تہا کارانی وڈالیگ اِتاںءُ شپءَ دیوان کُرتگ اَت.ھنچو کہ من پیسرءَ گُشتگ اَت کہ لِبنانی نان کہ مارا رستگ اِتاں مئے دپءِ تُرپپگ ھم نہ کپتگ اَت.روچءَ کہ برنجءُماھیگ رستگ اَت گُڈا مئے ساہ ماں جبینءَ کپتگ اَت.ما کہ وتی رکابیءِ برنج مان کُرتگءُ وارتگ اَت اگاں سیرلاپ نہ بوتگ اِتاں گُڈا رکابی زُرتگءُ پدا پہ لوھیگءِ نیمگءَ روان بوتگ اِتاں اگاں بھر کنوک نرم دلءُ شریں مردمے بوتگ اَت گُڈا آئی ءَ ھَنسگ جتگءُ کمے برنج مان کُرتگ اَت بلے گیشتریں وھداں بھر کنوک سندھیءُ پٹھان کہ بوتگ اِتاں گُڈا پہ چم سُہر ما واتر بوتگ اِتاں.ما ھمک سہبءُ بیگاہ لین کنگءُ ھساب کنگ بوتگ اِتاں ءُ ھسابءِ سرءَ مئے نانءُ وردن آرگ بوتگ اِتاں ھمک مردمءِ واستہ سے نان گیشینگءُ آرگ بوتگ اَت.بنگالی آں نان ھچ نہ وارتگ اَتءُ گیشتر گوں روچءِ بِرنجاں وتی گُزران کُرتگ اَت.وتی گُژنءِ ھلاس کنگءَ پہ چہ لوھیگءَ گراستگیں دال ءُ دگہ نارُشت رکابیءُ بوتلاں مان کُرتگءُ تنگ اِتگ اَت.نارُشت باز بوتگ اَت بلے نان سےءَ چہ گیشتر کسءَ دیگ نہ بوتگ اَت.وھد گوزان اَت.پہ نارُشتءَ سے ایں لِبنانی ناناں ما گُزران کنگءَ اِتاں بلے شپءَ کہ بنگالی آں وتی نان وتی سَرونءَ ائیر کُرتگ اِتاں گُڈا ھمک مردمءَ وتی وڈا لاپ لیٹ کنان بوتگءُ شُتگ اِتاں پہ نانءِ دُزگءَ.ھما نان کہ بنگالی آں ائیر کُرتگ اِتاں ھما نان ما آورتگ اِتاں. کدی کہ نان ورگ بوتگ اِتاں گُڈا ما وارتگ اَت بلے گیشتر ائیر کُرتگیں نان ھُشکءُ رپسک بوتگ اِتاںءُ ما ھمے نان شپءَ ائیر کُرتگ اِتاں کہ شپءِ نمبءَ جتگ اِتاںءُ ما وارتگ اِتاں.یکرندے من نثارءُ لیاقت شپءَ دو دو نان گیشتر گِپتگءُ وارتگ اَت کہ مئے مسترءَ تیوگیں بیرک سرءَ زُرتگ اَت کہ شش نان گار اِنت کئے گیشتر نان گِپتگ.بلے ما تُکءُنُک اِتاں ما ھچ نہ گُشتگ اَت.اے اولی رند اَت کہ ما کمے سیرءَ نان وارتگ اَت.آ روچءَ چہ پد نان پہ ھساب دیگ بوتاں ءُ ھچ پیمءَ دُزیءِ وڈءُ پیم نہ بوتگ اَت.
ما کہ اولی روچءَ اتکگ اِتاں گُڈا مارا یک کسانیں سابون ئے ءُ دنتام مال ئے ھم دیگ بوتگ اَت کہ اولی روچءَ ما وتی جان شُشتگءُ ھلاس کُرتگ اَت.نوں چہ منی گورے پُچاں ابید دگہ یک جامگے پشت کپتگ اَت کہ ایشی شلوار ھما پٹھانءَ بُرتگ اَت.من وتی گورے پُچ کہ شُشتگ اِتاں گُڈا وتی زرد رنگیں چادر چُتّ کُرتگءُ وتی شلوار شُشتگ اَت.ھما پٹھان ھم جلالی جیلءَ گوں ما یکجاہ اَتءُ برے برے دلءَ گُشتگ اَت کہ وتی شلوارءَ پچگراں بلے پدا من وتارا وت مکن کُرتگ اَت.
شپءُ روچ پہ ودارءُ مزنیں جنجال گوزگءَ اِتاں. وش کوشیں پروم ،میتگءُ کلگءُ کور ءُ مردم یک یکءَ یات پیداک اِتاں.گوریچءَ کہ کش اِتگ اَت من گیشتر بے تاھیر بوتگ اِتاں کہ اے گوات ھم چہ منی ماتیں وتن بلوچستانءَ چہ پیداک اِنت. ما وتی دیم گوں گوریچءَ کُرتگءُ جیڑاِتگ اَت.ھمک مردم چہ جلالیءَ بیزار اَتءُ ھرکسی واھگ اَت کہ من زوتاں چہ زوت وتی لوگءَ واتر بہ باں.اے وھداں مئے ھالءُ اھوال ھچ لوگءَ سر نہ بوتگ اَت کہ ما کُجا سر بوتگاں زندگاں یا مُرتگاں.لوگءِ مردماں دبئیءَ نِشتگیں مردمانءَ جُستءُ پُرس کُرتگ اَت بلے کس سرپد نہ بوتگ اَت مسقطءِ مردماں ھم ھمے ڈولءَ مارا شوھاز کُرتگ اَت بلے ھچ پہ ھچ پرچا کہ ماوتارا مسقطءَ ایرانی مردمءِ نامءَ کُرتگ اَتءُ مئے مردماں کہ مئے جُستءُ پد کُرتگ اَت گُڈا آیاں گُشتگ اَت کہ مئے مردم چہ پاکستانءَ اتکگاں.ما مدام جیڑ اِتگ اَت کہ مردم گیشترپریشان بنت بلے ما کہ واجہ محمد جان دیستگ اَت گُڈا کمے تاھیر رستگ اَت کہ واجہ محمد جان زوت راہ دیگ بیتءُ محمد جان مارا گُشتگ اَت کہ آ کہ پنجگورءَ وتی لوگءَ سر بیت آ زوت مئے ھالءَ پروم بارتءُ مئے مردمانءَ سر کنت.
لہتیں روچءَ چہ پد واجہ محمد جان ءَ ھال دیگ بوت کہ آرا باندا مہلہ برگءُ ائیرپورٹءَ سر کنگ بیت.نوں ما کمے وش اِتاں کہ.مئے ھال لوگءِ مردمانءَ سر کنگ بیت.شپ گوست مہلہ کروسانی بانگءِ وھداں عثمان اتکگءُ واجہ محمد جان توار کُرتگ اَت کہ روچءِ درآیگءَ چہ پیسر ترا برگ بیت.من گوں سنگتاں نِشتگءُ یک کاگدے نبشتہ کُرہتگ اَتءُ واجہ محمد جانءَ داتگ اَت.واجہ محمد جان روگءِ وھداں وتی پادءِ چپل دَرکُرتگءُ منءَ داتگ اِتاں کہ منی چپل سِستگءُ ھلاس اِتاں من چپل نہ زُرتاں بلے آئی منءَ گُشتگ اَت کہ من ائیرپورٹءَ پہ وتءَ چپل زوراںءُ پادءَ کناں بلے ادا چپل جوڈ نہ بیت.واجہ محمد جانءِ اسپیتیں چپل من پادءَ کُرتگءُ وتی بِتاوگیں چپل آرا داتگ اِتاں.
چہ محمد جانءِ روگءَ چہ پد جلالیءَ ابیتکیءَ مان شانتگ اَت ھر گورا ابیتکیءُ نہ وشی اَت.آئی دیوان کندگءُ گپ مارا یات پیداک اِتاں. شپ پہ سوتءُ گپءُ دیوانءُ روچ پہ کارءُ کمبلانی سرا اڈ داتگیں ساھگءِ چیرءَ گوستگ اَت. برے ما وپتگ اِتاںءُ برے جیلءَ گَشتگءُ نِدارگ کُرتگ اَت.ما جلالیءَ کہ بیست سالءَ زندءِ کیزی دیستگ اِتاں گُڈا مارا کمے وشیءُ اُمیت رستگ اَت کہ ما یکروچے الم لوگءَ سر باں اگاں زِند وپا بکنت بلے ایشانی چے بیت کہ اے بیست سال چے پیم ادا گوازینت کناں.ما جیلءَ کہ گَشتگ اِتاں گُڈا ما وڈ وڈیں مردماں گوں دُچار کپتگ اِتاں. بلاہ بلاہیں کیزی ھما کہ آیانءَ اُمبرءِ کیز داتگ اَت آ کمے گوں زمزیلاں بستگءُکوٹیءَ نِشتگ اِتاں. زالبول ما چہ دور دیستگ اِتاںءُ کسانیں چُک کہ مدام لیبءَ برگ بوتگ اِتاں ما پہ روگءُ آیگءَ دیستگ اِتاں.
یک ماھےءَ چہ کمے روچ پشت کپتگ اَت کہ ما سُہارءَ گوازینتگ اَتءُ نوں کساس مارا چار ماہ سر بوگی اَت کہ ما جلالیءَ کَپتگ اِتاں.چار ماہءَ چہ رند جلالی مارا جنگءُ ورگءَ اَت دیوانءُ مجلس گپءُ تران شپءَ جم داشتگیں شئرءُ سوتی دیوان ھم بے تامءُ نہ وش اِتاں.ھنچو زانگ بوتگ اَت کہ دگہ دو ماہ ھچ وڈا سرجم بوگءِ وڈا نہ اَت.مارا ججءَ بارڈر گوازینگءِ جُرمءَ شش ماہءِ کیز داتگ اَت. دو ماہ انگت پشت کپتگ اَت.ما مدام کہ نِشتگ اِتاں ما جیڑ اِتگ اَت کہ دو ماہ باریں چے پیم گوازینگ بیت کہ نا. یکروچے ما بلوچ وت ماں وتءُ نِشتگءُ شورءُ سلاہ کُرتگ اَت کہ مارا چیزے کنگی اِنت.بشیر ملا نصیر عبدالحمید اختربلوچ ءُ دگہ ایرانی یک بلوچے کہ آئی نام من شمُشتگ ما کُل یکجاہ بوتاںءُ گُڈ سراں ھمے شورءُ سلاہ بوتگ کہ ما باندا چہ پد شُد ھڑتال بزاں بھوک ہڑتال کناں تاں کہ مارا یل کنگءَ راہ دیگءِ جار جنگ نہ بیت.ما وتی گپءِ سرا اوشتاتگ اِتاں بلے ما ھمے شُد ھڑتال والا گپ وتی سندھی پنجابیءُ پٹھان سنگتانءَ گُشتگ اَت کہ.مارا یک وڈے کنگی اِنت.ما تیوگیں مردم یک دلءُ یک جان بوتگ اِتاں بلے پٹھانءُ سندھی سرائیکی آں پہکءَ جواب داتگ اَت کہ آ شُد ھڑتال نہ کناں پرچا بوت کنت کہ گوں شُد ھڑتالءَ آیانی شش ماہ پہ سالءَ بدل بہ بنت.ما وتی گپءِ سرءَ مھکم اِتاں کہ باندا پیشیمءَ ورگ ھچ پیمءَ ورگی نہ اِنت. 
پیشیم اھتگءُ سربوتگ اَت نان آرگءُ مردمانی سرا بھرءُ بانگ کنگ بوگءَاِتاں.سندھی سرائیکیءُ پنجابی ایوکہ ورگ بھرءُ بانگ کنوکءِ سرا مُچ بوتگ اِتاں.ھرکسءَ کہ وتی بھر گِپتگ اَت بلے مرچی مردمانی یک بلاہیں ٹولیءَ نان نہ گِپتگ اَتءُ وتی جاگہءَ نِشتگ اِتاں.مئے نان نہ ورگءِ ھال بُرزءَ دیگ بوتگ اَت بلے ھچ نہ بوتگ اَتءُ کس مئے کِرا نیاھتگ اَت.پیشیم شُت شپءِ نان آرگ بوتاں پدا ھم ما نان نہ وارتگ اَت.اولی روچ گوست دومی روچ ھم ھمے ھسابءَگوستءُ سیمی روچءَ ھم مارا کسءَ جُستءُ پد نہ کُرتگ اَتءُ ما ھم چہ گیشیں گُژنءَ ھلاس بوتگ اِتاں.چماں سیاھی بِندات کُرتگ اَتءُ پاد ھم سک لرزگءَ اِتاں.سندھی سرائیکیءُ پنجابی آں وارتگ اَتءُ مئے دیمءَ گشتگ اِتاں.پٹھاناں ھم ورگ بِندات کُرتگ اَتءُ تہنا ما بلوچ پشت کپتگ اِتاں.ما بلوچ یکرندے پدا نِشتاں دیوان بِندات بوتءُ ما سلاہءُ مشورہ کُرت کہ مارا نوں چے کنگی اِنت.نان ورگی اِنت یا نا وتی شُد ھڑتال دارگی اِنت.ما گیشتر ھمے چیزءَ پدرد اِتاں کہ ما سے روچ بیت ورگ نہ وارتگءُ مئے ھال روچ پہ روچ ھراب بیان اِنت بلے مارا انگت کسءَ دپی جُست ئے ھم نہ کُرتگ.سنگتاں وت ماں وتءَ یک پندلے ساز اِتگ اَت کہ یک سنگتے وتارا توسینیتءُ آدگہ سنگت کوکارءُ الگردو کناں.ایرانشھرءَ چہ سیادی داروکیں سنگتے پہ وتی توسینگءَ ساڈی بوت.ما آ ورنا یک کمبلےءِ تہا پتاتءُ کوکار بِندات کُرت.ھمے آتراپءَ اوشتاتگیں سُاھیگاں کہ مئے کوکارءُ سلواتءِ توار اُشکتگ اَت آیاں تہا پُترتگ اَتءُ ھمے ورنا چار اِتگ اَت.آیاں وتی وسءُ واکءَ جُہد کُرتگ اَت ھمے ورنا پہ آپ جنگءُ ھوشءَ آرگءَ بلے ورنا بود کنگءِ وڈا نہ بوتگ اَت.مئے ھمے سنگت سُپاھیگاں اَنڈول کُرتگ اَتءُ ڈنءَ بُرتگ اَت پونزءَ گیس جتگ اَت کہ باریں اے پہ راستی بے ھوش اِنت یا کہ ڈرامہ کنگءَ اِنت بلے سُپاھیگانی اے پندگ ھم بے سوب بوتگ اَت. سنگت مزنیں نادُراہ جاہءَ برگ بوتءُ سوچِنءُ درمان دیگ بوتگ اَتءُ پہ ورگءَ گُشگ بوتگ اَت بلے سنگتءَ ھمے گُشتگ اَت کہ تانکہ آدگہ سنگت ورگ نہ وراں آ ھم ورگ نہ وارت.یکرندے گپءِ تہا ھم آ سنگتءَ وتارا توسینیتگ اَتءُ گردن شِلنگ کُرتگ اَت.گوں سنگتءِ پدا اے وڈ کنگءَ جیلءِ مستر لوٹائینگ بیتءُ سرپد کنگ بیت.جلالی ءِ مستر کہ ورناءَ پہ اے پیمءَ گِندیت آ سَدکی دنت کہ من لانچ والا مردماں یک ھپتگےءِ تہا درکناںءُ روان دیاں.گوں اے گپءِ اُشکنگءَ ھما سنگت گُشیت تانکہ منی سنگت ورگ نہ وراں من ھم.پہ ورگءَ ساڈی نیاں.دیر نہ بوت کہ جلالیءِ مستر اَتکءُ مردمانءِ گُشگءَ لگ اِت کہ من ھمے ھپتگے تہا شمارا روان دیاں.گوں اے گپءَ ما تیوگیں مردم رازی بوتگ اِتاں کہ ما ورگ وراں.دیرنہ گوستگ اَت کہ مئے سنگت آرگ بوتءُ ما وداریگ اِتاں کہ کدی نان آرگ بیت.ما چہ گُژنءَ وتی گُڈی سیمسراں اھتگءُ سر بوتگ اِتاں یک.دمانےءَ ھم گوں ما اوشتگ نہ بوتگ اَت.ورگ آرگ بوتاںءُ اے رنداں تاں کہ ما سیر نہ کُرتگ اَت مارا وارینگ بوتگ اَت.مارا نوں کمے تاھیر رستگ اَت کہ ما ادا یک ھپتگےءِ مھمان آں. پدا مئے وشی نوبت اتکگءُ سر بوتگ اِتاں یکےءَ وتی پُچ شُشتگءُ تاپءَ داتگ اِتاںءُ یکےءَ وتی نوکیں زندءِ بابتءَ دومی سنگت سرپدی داتگ اَت کہ من واتر ملکءَ رواں چے کناں. تیوگیں سنگتاں چہ ایرانءَ پدا واتر آیگءِ واھگ داشتگ اَت بلے من ھمے دلءَ داشتگ اَت کہ ملکءَ رواں مردمےءَ گُشاں منءَ پہ ویزءَ بارت.
ھپتگ ھمے یکیں جاہءَ اوشتاتگ اَتءُ ما وداریگ اِتاں کہ باریں عثمان کدی کیتءُ مارا توار بِر جنت کہ مارا توار کنگ بوگءَ اِنت.
روان اِنت……….