گوں مـزن شانیں اللہ ءِ نام ءَ
گُڈّی بہر
[نِـدارگے ماں گْـوتـر ءِ بنـدن ءَ]
‌‌«دھـر تَـرّ اَنت روچ سر ءُ چیـر اَنت
مرد رو اَنت مردانی نشان ایر اَنت»
چہ آ داناگ ءُ بوھیریں کماش ءِ بےدروریں ٹیکی‌ ءُ یادگاراں یکّے، ”گْوتر“ ءِ نوک جوڑ بیتّگیں میتگ ءِ {زمین} سرکاری نقشہ رھبند ءِ رد ءَ ”شھرک مسکونی“ جاگاہ اِنت، ھمے گران نھادیں سوگات ءِ برورد اِنت کہ مرچی گْوتر ءِ بندن ءَ باز دیمروی کتگ.
چوشکہ ”شھرک مسکونی“ زمین ءِ نام گِرَگ بیتگ، ھژدری اِنت کہ اے بابت ءَ شمارا واجھیں وانوکاں گیشتر سرپدی بہ دیاں.
گْوتر بندن ءِ کار ءُ بار ءِ بنگیج بَـئیگ ءَ رند، آ بوھیر ءُ ھَیرواھیں مرد ءَ ھمے سَسّا کت کہ پہ ناھدا ءُ وتی درانڈیھیں سیاد ءُ وارثانی واستا یک توجیلے بسازیت کہ آ گوں وتی اھل ءُ عیال ءَ ”گْوتر“ ءَ جھمنند بہ بنت تا کہ شرتر وتی دریائی روزگار ءَ رس اِت بکننت.
ناھدایانی تْران ءُ شَؤر ءَ پد، گوں سرکاری اگدہ‌دار ءُ ادارھاں (”ادارہ شیلات شھرستان چابھار“ ءُ ”جھادکشاورزی“) اے باوست ءَ یک دیوانے برجم دارَگ بیت؛ دیوان ءِ چار ءُ بیچّار ءِ آسر ءَ رَند، یک جاگاھے ماں گْوتر ءِ کوھسر ءَ پہ ناھدا ءُ درانڈیھیں مردمانی واستا گچین کنگ بیتّ کہ ھمود ءَ لوگ ءُ جاگہ بہ بند اَنت.
بلے بژن! ادارہ شیلات ءَ وتی ھما وعدہ کہ پہ لوگانی بَندگ ءُ مدَت کنگ ءَ داتگ اَت، باریں کجام نیمون ءَ وتی لَبز ئےِ وارت ءُ وعدہ ئےِ وفا نکت! مردمانی وتی مالی جاور ھم گیگ نہ اَت کہ لَڈّ ءُ بوج بکننت. پمشکا اے ”نوک گچین کتگیں زمین “تا چیزے سال ءَ ھما وڑ ءَ یلہ دیَـگ بیت.
گُڈسر ءَ گْوتر بندن ءِ آباد کنوک ءُ پاگواجہ، وتی پیری ءُ عاجز بَـئیگ ءِ نیمون ءَ پدا ھما درانڈیھیں ھلک ءَ واترّ بیتّ تا کہ آئی چُکّ ءُ نماسگ، زند ءِ پشکپتگیں روچاں آئی ھیالداری ءَ بکننت ءُ بہ چیٹ اَنت ئِے. چیزے وھد ءَ رند اے واجہ ءَ وتی چادر چنڈ اِت ءُ اے کوڑھیں دنیا پہ مدامی یلہ دات ءُ گْوتر بندن پدا چورہ کت.
(روح ءِ شات ءُ یات ءِ نمیران بات)
”گْوتر“ ءِ پَتَّر گوں آ ھدامرزی ءِ روَگ ءَ رند ھم پیچگ نہ بیت. چوشکہ ”شھرک مسکونی“ جاگہ ھدامرزی ءِ جھدانی پد ءَ جوڑ بیتگ اَت ءُ آئی ءَ پہ وت ءَ ھم چیزے ٹُکّڑ زمین زرتگ اَت؛ بلے ارمان کہ آئی عزّتمندیں زند ءَ وفا نہ کت ءُ پیری ءِ مو‌شْک ءَ اے مجال ندات کہ ”گْوتر“ ءِ سرزمین ءَ وتی زند ءِ پشکپتگیں روچاں بہ گْوازینیت.
«پہ دپ ءَ جنگانی بَٹاک وشّ‌ اَنت
مرد ھمـاھَنت کہ دکَّـواں بیایَنـت»
ھمے پیم سال ءُ ماہ گْوزان اَتنت ءُ زمانگ روچ پہ روچ وتی رنگ ءَ مَٹّ کنان اَت، تا کہ سال۱۳۷۸ ءِ گُڈسر ءَ یک ورنایے آئی نام ”چراغ برازپور فرزند قمبر“ اَت کہ چاگردی کارکنوکیں مردمے اَت، اے واجہ ءَ ”حاجی فیض محمد“ ءِ جھدانی رندگیری کت ءُ وتی چیزے نزّیک ءُ ھمسایگیں مردم کَڈّن کُت اَنت ءُ ”گْوتر“ ءَ لوگ ءُ جاگہ بست. اولی مردم اے واجہ بیتگ اَنت کہ گوں وتی اھل ءُ عیال ءَ پہ جھمنندی ”گْوتر“ ءَ وتی قدم اِش ایر کتگ اَنت. اے واجہ ءِ جھد یک نیمونے بیتگ کہ ”گْوتر“ دیمروی بکنت ءُ مرچی کساس ءِ صد ۱۰۰ لوگ ءِ مردم اود ءَ زند گوازینگ ءَ اَنت.
مروچی گْوتر، استان تھا گردشگری یک بُنجلے شمار بیت کہ ”نوروز“ ءِ وھد ءَ ھر روچ ھزارانی کساس ءَ گردشگر ءُ رھگْوز اے ”بندن“ ءَ پہ تَرّ ءُ تاب ءَ کاینت؛ کہ اے بندن سرکاری کارندھانی خاصیں نگاھے ءِ وازمند اِنت، الّمی اِنت کہ سرکار، ”گْوتر“ ءِ نیمگ ءَ گیش ءَ چہ گیش وتی دلگوش ءَ گْور بہ کنت.
”گڈسر ءَ گوں وانوک ءُ نبشتہ کاراں دزبندی کن آں اے بنگپّ ءِ نیمگ ءَ وتی دلگوش ءَ گْور بکننت ءُ راستی ءَ پہ راج ءُ چاگرد ءَ پدّر بکننت.“
ھلاس.