سوتکال۔۔۔۔
“مروچگی ھوراں ہمشیں انوں بس کُتگ ات،
چونیا اے بری بہار گاہے ھوراں دیراں داشتگ، سہ روچ انت انوگیں جمبر ساچان انت یکوئی سُبک سُبک ءَ شنزگا انت
زمین ءِ دلبندا نوکآپ یکشلہ تچگا دیم پہ سر جہلادی مات کوراں رَوَگا انت بلے زنے مات کوراں سر نہ بنت کہ کور آپ نیارگا انت،
شیپ ھو مات کوراں بلے زی آپ آورتگ ات مرچگی ھور تُرند نہ انت زنے؟۔
زمین سیر آپ انت، نوکآپ شیشگے پیما ساپ ساپ سیاہیں سنگانی چیراں شیپ وران تچگا انت، مرچی لُرد نہ انت۔
مئے ہندے زمین زیات سنگ ءُ ڈوک انت، سیاہیں سنگ، کہ روچ ءَ سوتتکگ پیلوشتگ انت۔ زمینے دلبندے سرا چیر گیتکگ انت۔
اےسنگاں چہ گُمان بیت کہ اے ہنداں یک زمانگے سک ھور بوتگ، بارے چینکس ھزار سال یا بوت کنت کروڈاں سال پیسرا اے ھوراں گورتگ
باریں ھزرت نوع علیہ سلامی ھور بوتگ انت؟ کہ پدا مزنے سیلابے اتکگ ھو درائیں سہدار مُرتگ انت ھرچی کہ بَچِتگاں ھزرت نوع علیہ سلام گوں لچیتگ دگے ہنداں شتگ انت۔
یا بارے ڈاینوساراں چہ پیسرگے ھور بوتگ انت؟
یا باریں ھور نہ بوتگ انت جِناں سنگ جنوکائی کُتگ، بارے ایشاں ایندگہ ہندانی سنگ چتگ مکرانے ڈنانی سرا آورتگ چگل داتگ انت۔
کس نہ زانت کہ اے سیاہیں سنگ مکرانے دلبندے سرا کے آورتگ چگل داتگ انت،
بلے اگاں ھور بوتگ انت گڑا سک گوَرتگے، بارے چینکس سال یکشلہ گورتگے؟؟ ھُدا بزانت،
انچوں گورتگ ءِ کہ زمین ءِ ھاک ءِ باریں چینچو سر گوں وت بُرتگ گوں، تہنا سربرا سنگ پش کپتگ انت، گیچجنے پیما کہ آرت جہلا رونت کوگ ءُ بُچُک گیچنا پش کَپنت۔
پدا ہُمک ھوراں ایں سنگ گیش بوان بوتگ انت،
چونا ھاک وا بےوفاہیے تچوکیں آپے ہموار بیت ھوار مات کوراں روت، سنگ کجا بروت؟؟ ھمودا پُشتا پش کپنت، پُشتا پش کپتگ انت زگریں روچے سرا، روچا سوتکگ انت سیاہ کُتگ انت، بلے انگت سُرگے ناما نہ زانت!!
پدا بارے چینکس ھزار سالاں پد اے سوتاکالیں زمین ءِ سرا بلوچ اتکگ، بلوچ ہم انچوں سنگانی پیما ستکگ انت گوں۔چوں ہمیں سنگانی پیما نہ سُریت، روچے پیلوشگا انت، ضلم جبر زوراکانی تَرون ءَ گَردگا انت بلے اچ نہ سریت۔
چونا راج دپتر انچوں گشنت کہ بازینے اتکگ پدا چوں مِلکیں ھاکے پیما گورتگے ھوراں ھوار بُرزادی ہنداں شتگ گوں،دگے دگے ہنداں رپتگ گار ءُ بیگواہ بوتگ انت،
درامدانی، درامدیں ہندا مردم گار بیت، آھائی جند آئی پجار درس گار بیت،
انچوں کہ سنگ انگت ہَمودا کپتگ انت ھاک گار انت، ھاک درآمدانی ہنداں رپتگ انت، ھورانی آپاں رد داتگ، گوں وت ہمراہ کتگ بُرتگ انت گوں، بارے کجا بُرتگ کس نہ زانت۔
بلے ہر جاہ کہ شتگ انت ھودا پدا کس ءَ نہ زانتگ کہ کجا اتکگاں ، بلے سنگ انگت ہمودا کپتگ انت ہمودا انت، ھزاراں لکھا سال ہمودا نہ سُرنت۔
مکرانے زمینے دلبند گنجیں ھوراں ھو شرتگاں تل تل کُتگ جُر ءُ شیپ انت، بلوچے دلبند ہم تل تل انت۔ قسمت دوہنانی یک انت دوہیں چہ وتی ھاکاں زبہر انت دوہیں سوتکالیں سنگانی باہوٹ انت۔
انگت کدی کدی ھور گوارنت دوہنیانی دلبندے سرا، ھاک انگت رد کپت مات کوراں رونت گار بنت سنگ انگت نشتگ انت، روچے پیلوشگا انت۔”
ناکو مرچی پدا لبجگا ات