منی چم نمبیگ بیت اَنت
 هنچین زمانگے که مردمءَ هچ چیزءِ تهمبل نیست.آ هم دورے اَت که وانگءَ اَگان کتابے دست کپت یک گینّءَ مردمءَ ونت.مروچان ماهءُ سال گوزاَنت بلے یک گونڈین کتابکے وانگ نه بیت.من وتی کمّین کتابانی چارِک هم مان اِے سالان نه ونتگ اَنت من برے برے وتی زرتگین کتابان چاران سک پَشل بان.زیگین روچءَ من هدامرزی عبدالواحد آزات جمالدینی شعرانی دپتر”رُژن”په وانگءَ دستءَ گپت.اِے کتابءِشعرمن یک رندے پیسرءَ ونتگ اِتنت.پیش چه شعران
اِے رندءَ من کتابءِ پیشگال ونت.په اِے کتابءَ دو سَے نپرءَ پیشگالءُ هیالءُ لیکه نبشتگ.محمدصدیق بلوچ نامدارین تاکار(جرنلسٹ)،استادعبدالله جان جمالدینی(شاعرءِکسترین برات)،هدامرزی یوسف نسکنتیءُگلاب بلوچءَ هدامرزی آزاتءِ زندءُ شاعریءِ بابتءَمان اِے کتابءَ گپ جتگ.جوانترین ءُ سرجم ترین گپ استاد عبدالله جانءَ جتگ اَنت.استادءَ پیشگالءَآزات زندءِ دردءِ کسّواِنت که هربلوچی زبانءِ پهکدلین جهدکارانی آسر چوهدامرزی آزاتءَ په واری،بے وسیءُ نادراهی گوستگ.هدامرزی سیدهاشمی،هدامرزی مرادساحر،هدامرزی آزاتءُ دگه بازین بلوچی زبانءِ شیدایان وتی زندءِ وژدلین روچ په بلوچی زبانءَ ندر کتگ اَنت.قول سید هاشمی:”واهگءُ راجءِ دردءُ نادراهی/زندگین روچان کشّ اِتگ زَمبل”آزات هم چو اِے دگه بلوچ راجءِ فرزندان وتی مالءُهستی،ورنایی،سلامتی لوگءِ مردمانی آسراتی هم په زبانءِ دَینان داتگ اَنت .واجهءَ نبشتگ که آزات وتی ورناییءَ سک سیرءُآبادین تاجرے بوتگ.آزات چو بلوچ هر ورناے بنگیجءَ سیاستءَ هُبدار بیت رندءَ بلوچی زبانءِ هزمتءَ پر وت گچین کنت.مهتاک بلوچیءَ په یک شَرّین وڑے چه کراچیءَ شنگ کنت-همے مهتاک بلوچی که اَنگت چه کویٹهءَ واجه عبدالواحدبندیگءِ شونکاریءَ شنگ بیگ اِنت-آزات وتی دراهین مالءُ هستیءَ زبانءِ سرءَ هرج کنت.آسرءَ وارءُتنگدست بیت په زبانءِ هاترءَ روبرکتی بلوچستانءُ خلیجءَ سفر کنت.همے سفران واجهءَ ژندءُ نادراه کن اَنت.واجهءِ مَکّهین مات یک بَرے وتی کسترین بچّءَ گوش اِیت:”اَبّا عبدالواحدءَ را به گوش که شاعریءَ یله به دنت که شاعر مدام خوار بنت”اِ بلوچی شیدا ءُ هزمتکار آسرءَ مان کویٹهءَ مان وتی کسترین برات پروفیسر عبدالله جانءِ گسءَ رنجءِ نادراهیءِ سوبءَ کوڑوین امروزءَ ویل کنت.اِے دوئین برات که بندرءَ نوشکی مردم اَنت ءِ چه رکشانی نامدارین ٹکّءَاَنت په وتی زبانءِ هاترا مزنین قربانی اِش داتگ.استاد عبدالله جان اَنگت هستءُ حیات اِنت.مئی نوکین نسل بایداِنت بلوچی زبانءِ پیشی نسلءِ زانتکاران به زان اَنت ءُ آیان بوان اَنت ءُ هنچوش وتی بزرگانی قدرءَ به کن اَنت.من همدا چه استاد عبدالله جانءَ جست کنان که آئیءِ هدامرزئین براتءَهنچوش که واجهءَ گوشتگ گون سرجمین بلوچ ادیب،شاعرءُ زانتکاران گرمین رابطه خاص مان کراچیءِ شهرءَ بیتگ،هنچو گون هدامرزی سیدهاشمیءَ که دونزیکین دوست بیتگ اَنت بلے استادءِ همے گپ نه جتگ که سیدءَ هدامرزیءَ بازین کمکءُ مدتے آزاتءَ خاص مالی مَدت کتگ.سیدءَ مان وتی سیاهگان نبشتگ که آییءَ 1000کلدار چه “سرچمّگ”ءِ زَرّان په بلوچی کشّگءَ هدامرزی آزاتءَ داتگ.اَلّمءَ استاد اِے گپّءَ سهیگ بیتگ بلے واجهءَ اےِ گپ مان پیشگالءَ نیاورتگ.منی هیالءَ واجهءَ اَلّمءَ شمشتگ.اِے کتاب یکے چه مئی ادبءِ وانگی کتابان اِنت من بلوچی ادبءِ دوزواهان سوگه کنان،اِے کتابءَ ضرور بوان اَنت.اےِ کتابءِ پیشگال 40تاکدیم اِنت که وانگ کرزاِیت.گون کتابءِ وانگءَ آزات دردءِ کسّوءَ منی چم هم زیگین روچءَ نمبیگ بیت اَنت.من وتی گونڈین نبشتهءَ گون آزاتءِ یک دراجین شعرے چیزے گالءَ آسر کنان:”گِهین پَدریچءِ ورنایان
 چو قرآنءَ به پهریزاِت، مئی یاتءُ یاتگیریءَ
 که ما جورین شپان گوازینتگ،شپ روچ چیرء آزمانءَ
 گون تُنّءُگُژنگین لُنٹان
 په بےچاشتیءُ بے شامی…”
 عبدالوهاب بلوچ(ایران نژاد)/چهبار/بلوچستان