مارا لیوا نہ لوٹیت۔ زانت لوٹیت۔
 (کراچی ءِ یاتانی دپتر)
 چندن ساچ
 دراجیں مُدتے ءَ پد بینظیر بھٹو پاکستان ءَ پیداک ات۔ بینظیر ءِ واتری ءِ حال کراچی ءِ چاریں کنڈاں پُرشتگ ات۔ شپ کہ بوتگ اَت گڈا گولیمار ءَ روڈ ءِ سرا لیوا ات۔ ناچی ناچ ءَ اتنت ءُ دھلی دھل ءَ اتنت۔ ما ہم تماشائی آنی تہا ہوار اتیں۔ دل ءَ تیر بہ جن۔۔۔۔۔۔ اِے گانا پدا نوک بوتگ ات۔ لوگانی سرا پیپلز پارٹی ءِ بیرک چنڈگ ءَ ات۔ دیوالانی سرا نبشتہ ات وش اتک ئے بی بی وش اتک ئے۔ بینظیر ءِ وش اتکی ءَ ورناہ بے آرام اتنت۔ لہتیں روچاں پد ورناہانی ودار آسر بوت۔ ٹی وی پیش دارگ ءَ ات کہ بینظیر بھٹو ماں کراچی ائیرپورٹ ءَ چہ بالی گراب ءَ ائیر کپت۔
چم ئِے ارسیگ بوت اَنت۔ (بینظیر ءَ ہمے مارشتانی درگت ءَ وتی سرگوست ءِ تہا نبشتہ کُتگ۔) پدا ما سما کُت کہ بینظیر ءِ کاروان چو مور ءِ گام ءَ جنزان انت۔ ٹی وی پیش دارگ ءَ ات۔ بیںطیر وتی لوٹوکاں سلام کنان اَت۔ بینظیر ءِ باندات گوں ہمے مردماں بندوک ات۔ وھد ہم دیما جنزان ات۔ من کھوٹی ءَ کتاب وانگ ءَ اتاں۔ من ءَ یکے ءَ حال دات کہ بینظیر ءِ روانک ءِ تہا بمب تراکے بوتگ۔ من شُتاں ٹی وی ءِ دیما نشتاں۔ اِے ندارگ چارگ ءِ وڑا نہ اتنت۔ شپ پہ واب گوست سہب ءَ من ڈن ءَ دراتکاں تاں گنداں گولیمار پُرسیگ اِنت۔ روڈ ءِ سرا ٹائر روک اَنت۔ اِے بمب تراک ءَ چار یا پنچ گولیمار ءِ ورناہ ہم مرتگ ات۔ بیران بوتگینانی تہا یک جوانیں فٹبالرے ہم ہوار اَت۔ کمو روچانی گوزگ ءَ پد من دیست بینظیر ءِ لوٹوکانی جزبگ انگت گیش بوتگ ات۔ پدا لیوا اَت۔ دل ءَ تیر بہ جن۔۔۔ (اِے بینظیر ءِ زمانگ ات)
 یک روچے من کمراہ ءَ اتکاں تاں شکیل ڈاڈا اِنت۔ (شکیل ءَ من ڈاڈا نہ گوشاں۔ چیا کہ منی کِرّا اِے وڑیں لبز نیست۔ بَلے شکیل ءَ مردم شکیل ڈاڈا گوشنت ءُ آ ہمے نام ءَ مہشور اِنت) سلام ءُ جوڑی ءَ پد شکیل گپ اِے وڑا بندات کُت۔ یار مارا سک پُشت ءَ دَور دئیگ بوتگ۔ ما مُدام کارمرز کنگ بوتگیں۔ مارا علم ءُ زانت دئیگ نہ بوتگ۔ ما مُدام دل ءَ تیر بہ جن، ءِ پُشت ءَ ناچ کُتگ۔ نوں مارا لیوا نہ لوٹیت۔ بلکیں مارا زانت درکار انت۔ ما ہم لوٹیں کہ مئے چُک بہ وان اَنت۔ دیم روئی بہ کن انت۔ انشا اللہ نوں مئے تہا زانت اتکگ۔ نوں ما کارمرز نہ بیں۔ (اِے شکیل ہما مرد اِنت کہ بینظیر بھٹو ءِ آیگ ءِ وھد ءَ گولیمار ءِ لیوا پروگرام ءِ برجم داشتگ اتنت ئِے) مروچی شکیل بدل بوتگ ات۔ شکیل ءِ گپاں من ءَ ھیران کُت۔ شکیل ءِ روگ ءَ پد منی کمراہ ءِ ہمراہے ءَ من ءَ گوشت تو شکیل ءِ گپ ھِش کت اَنت۔ چوں وش گپ ءَ ات۔ واکی اِے روچی شکیل ءِ گپاں مارا ھیران کُت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
 کراچی ءِ چاگرد ءَ باز نامداریں بلوچ ودی کُتگ کہ بلوچ راجدپتر ءَ آیانی مزنیں لڑے ھست (بلوچ دنیا ءَ ھر کجا بہ بیت بلوچ بلوچ اِنت)۔ ہمے نامداریں بلوچانی تہا یکے صبا دشتیاری اِنت کہ آئی ءَ بلوچ ءِ راجدپتر ءَ وت ءَ نمیران کُت۔
 چنچو واب آگہی ءَ دیستگ من
 گوں ہمے واباں زندگاں انگت
 واب لوٹاں کہ ارساں حون بہ کن
 ھو اِے مرگ ءَ مڑاہے گون بہ کن
 شوم ھما اِنت کہ واب نہ گندیت۔ ھُشکیں واب گندگ ہم کار نہ دنت۔ بھتاور ھما اِنت کہ وتی دیستگیں واباں معنا دنت۔ صبا ہما مردمانی تہا ہوار اِنت کہ وتی دیستگیں واب ئِے معنا دات اَنت۔ مروچی صبا ءِ وابانی بنجل سید ریفرنس کتاب جاہ ءِ رنگ ءَ ملیر ءِ دمگ دھکان گارڈن ءَ مِک اِنت۔ اِے ایوک ءَ کتاب جاہے نہ اِنت بلکیں یک یاتگاریں چیدگے کہ اودا صبا دشتیاری ءِ یاتگاریں چیز ہم ائیر اَنت۔ برے برے رواں گڈا صبا ءِ یاتانی کھوٹی ءَ الم سئیل ءُ سواد کناں۔ ھنچو کہ مردم کھوٹی ءَ پتریت صبا ءِ عکس گوں کندگاں وش اتک کن اَنت۔ اودا مردم روت تاں زانت کہ من یک مزنیں انسانے ءِ اوتاک ءَ نشتگاں۔ صبا ءِ بابت ءَ گُوشگ بیت کہ آ ویدانت ءِ فلسفہ ءِ منوگر بوتگ۔ بَلے من صبا ءَ یک مذھبے ءِ قید ءَ بندیگ کُت نہ کناں چیا کہ اودا من ایوک ءَ گوتم بدھ ءِ بُت نہ دیستگ۔ بلکیں 6 بُت دیستگ کہ لہتیں ہندوانی بُت اَنت ءُ یک بُتے سقراط ئیگ اِنت۔ من اودا قرآن پاک ہم دیستگ۔ اِے چیزانی گندگ ءَ پد مردم صبا ءَ یک مذھبے ءِ قید ءَ چوں بندیگ کُت کنت؟ ایشانی ہواری ءَ دگہ ہم بازیں چیز من دیستگ انت۔ چُشکہ سروز ءُ تسبیح۔۔۔۔ صبا ءِ کتابانی گندگ ءَ چہ گمان بیت کہ آئی ءَ فلسفہ، زبان زانتی ءُ مذھبانی بابت ءَ وانگ ءِ سک حُب ءُ واھگ بوتگ۔ چیا کہ صبا ءِ گیشتریں کتاب ہمے سر حالانی سرا اَنت۔
 صبا ءِ وابانی اوتاک ءِ در آیگ ءَ پد گمان بیت کہ لہتیں مردم بس پہ یک مقصدے ودی بنت۔ آ اِے امروز ءِ بے وفائی ءُ بد راہی ءَ سرپد بنت۔ آ دنیا ءِ ہچ درد ءُ رنجاں کِمار نہ کن اَنت۔ آیاں بس وتی کار کنگی بنت۔ آیانی ہر چیز گوں ہمے مول ءُ مراد ءَ بندوک بیت۔ صبا ءِ مول ءُ مُراد۔ بلوچ، بلوچی ءُ بلوچستان بوتگ۔ پمیشکا آئی ءَ وتی ارواہ ءِ بانزل گوں ہمے سئے ئیں چیزاں بست اَنت ءُ بال کُت۔ وت شُت بلے یک رند پدے آباد ئِے کُت۔ آ نوں مئے سرا اِنت کہ اِے سبز ءُ میزرانیں کشار ءَ آدرو کنیں یا آئی ءِ فصل ءَ پہ آوکیں پدریچ ءَ پشگیج ئیں؟ صبا ءَ وتی کار کُت۔
 اِے مُرادوں کہ ہمبل اوں روچے
 شیرکنیں درد ءِ وشی ءَ زان اَنت۔
 سید ریفرنس کتاب جاہ ملیر ءَ اِنت۔ ملیر دو چیزانی سبب ءَ من ءَ مُدام وتی نیمگا چِک ایت ءُ بارت۔ من اگاں کراچی ءَ بہ باں گڈا ھفتگے دو رند ءَ الم ملیر ءَ سرئِے جناں۔ چیا کہ ملیر منی ترانگانی بنزھ اِنت۔ ملیر ءِ گلابانی سھر ءُ اسپیتیں پُلاں من چتور شموشکار باں۔ اِے سھر ءُ اسپیتیں پُلانی کائنات یک ابدی کائناتے۔ وشبوہانی کائنات، رنگانی کائنات، وابانی کائنات۔ کارستانی کائنات۔ گوشنت کہ ہما جاہ ءَ مردم ءِ کسانی بہ گوزیت آ جاہ ءَ مردم ہچ وڑا بے حال کُت نہ کنت۔ ہمے وڑا ہما جاہ ءَ کہ تئ اولی مھرانی چراغ روک بہ بیت آ جاہ ءَ ہم تو شمشکار بوت نہ کنئے۔ ملیر ءَ منی مھرانی اولی چراغ روک بوتگ۔ (بے شک کہ آ چراغ مروچی باندا دنزانی تہا بیگواہ اِنت) بَلے الم پدا جہ جنت۔ زند امیتانی پدا اِنت۔ زند ھست امیت ھست اَنت۔ امیت ھست گڈا نا امیتی پرچا بہ بیت؟
 تو مہروئے ترا ملیر ءِ مُرغانی رواج گون اَنت
 پمیشکا اینچو زیبائے
 برے برے ملیر پانزدھ ءِ پُرشتگیں روڈ ءَ گوزاں گڈا اِے دنز من ءَ ہنچو مانپوش اَنت گُشئے زاناں یک دوستے ءِ یات بہ بنت۔ اِے دنزانی وتی یک رازے ھست۔ اِے راز ءَ ملیر ءِ مندر زانت۔ کہ یک رندے من آ ہمدا یلہ دات۔ اِے دنزانی راز ءَ ملیر پانزدھ ءِ مارکیٹ زانت کہ آ زھیریگ ات گڈا من ءَ ہمودا توارئِے کُت۔ اِے دنزانی رازاں ہما روچ زان اَنت کہ ما آیانی ساہگ ءَ پہ ناگمانی سفر کُتگ۔ ھو زند تو چوں گوزئے۔ اِے تئی کسہ اِنت۔ منی کسہ نہ اِنت۔ من بس تئی اُرد زوراں۔ من ءَ تئ اُرد بڈّ ءَ اَنت۔ ہما روچی کہ تو وتی سفر ءَ سرجم کن ئے۔ من پدا وتی وابانی کائنات ءَ واتر باں۔
 تو روئے تئی یات ہم لڈ اَنت رونت
 بے ترا چندن جہان ءَ چون کنت
 زندگی من ءَ تئی سرا برے برے سک زھر کئیت۔ پرچا کہ تو جاہے جاہے چماں نز کنئے ءُ گوزئے۔ من ترا گوشاں کمو مہتل بُو کہ ندارگ زیبا اَنت۔ تئی پسہ کئیت کہ اِے مئے نہ اَنت۔ زندگی ترا یات بیت کہ من ترا گوشت۔ بلوچانی بتلے ھست۔۔۔۔
 نود اگاں نہ گوار اَنت ساچان اش وش اِنت
 بلے تو نودانی ساہگ ءَ ہم نہ داشت۔ کہ من وتی دم ئِے بالا بہ کتگیں۔۔۔۔۔ اِے جُست ترا الم بنت۔ باریں کدی۔