گُڈی بھر…………………….رفیق چاکر
( من ھم لانچءَ دبئیءَ رواں )
گاڈی کہ پہ تیلءُ میٹ کنگءَ روان دیگ بوتگ اِتاں ما ھمے بلاھیں ماڈیءِ پُشتی نیمگءَ بلاھیں سڑکءِ سرا نِشتگءُ ودارکنگءَ اِتاں.مئے کُل مردمانی کیسگءُ نیپگاں چیر داتگیں زر ما کلدار کلدارءَ کَش اِتگءُ گاڈی والاءِ واستہ یکجاہ کُرتگ اِتاں بلے انگت مارا لہتیں زر دیگی اَت کہ ما سےروچءُ چار شپ چہ ھمے زراں داشی نان گِپتگءُ وارتگ اَت.
ما پہ دلجمی نِشتگءُ ٹہک دیگءَ اِتاں کہ ما پہ روگءَ ساڈی اِتاںءُ گوں آمیدگسءِ کاگدءِ دیگءَ گجرءِ گِرگءُ بند کنگ چہ مئے دلءَ دراھتگ اَت.آمیدگسءِ بلاھیں دروازگءِ دپی نیمگءَ کیزیانی جاہ اَت کہ مردم ھمدا آرگءُ بند کنگ بوتگ اِتاں.ھمے وھداں کہ ما نِشتگءُ ودار کنگءَ اِتاں پہ گاڈیانی آیگءَ ھمدا چہ یکےءَ مارا گُشتگ اَت کہ شما نان ور اِت ؟ ما پہ گنوکی جواب داتگ اَت کہ ما وراں پرچا کہ گُژنءَ مارا سک گِپتگ اَتءُ مئے چماں سیاھی آورتگ اَت.
جُست کنوکیں واجکارءَ یک بلاھیں کاگدے چہ نانءَ پُر کُرتگءُ پہ ما آورتگ اَت.ما کاگدءِ نان زُرتگءُ تیوگیں مردمانی سرا بھر کُرتگ اِتاں.مئے تیوگیں سنگت کہ چہ مسقطءَ مئے ھمراہ بوتگ اِتاںءُ ما کہ چہ کسانیں یکدارانی سواریءَ یکے گوں دومیءَ گِسر کپتگ اِتاں آ تیوگءَ اتکگءُ گوں ما یکجاہ بوتگ اِتاں.
مئے ھما سنگت کہ زردوئیءَ سک نگیگ کُرتگ اَت بلے گوں ایرانءِ آیگءُ مرچی روگءِ وشیءَ کمے گِہتر بوتگ اَتءُ آ دگہ سنگتاں پادلینتگءُ گوں وتءَ آرتگ اَت.من گوں آئی گِندگءَ وش بوتگ اِتاں کہ آ پہ وشیءُ سلامتی وتی لوگءَ سر بوت کنتءُ آئی مردم آرا علاجءَ بُرت کناں.
لیاقتءُ نعیمءِ کَندگ چہ دنتانانی کَلنڈءَ در آیگءَ اِتاں.ھمک سنگتءِ دیمءَ وشی پدر بوتگ اَت.
دیر نہ گوست کہ چارچار گاڈی اتکءُ اوشتارینگ بوتاں. یکرندے پدا مئے پٹھانءُ سرائیکی سننگتانی تَچگءُ گاڈیءَ سوار بوگ بِندات بوت ھرکسءَ جُہد کُرتگ اَت کہ من پیسرا سوار بہ باں کہ پشت مہ کپاں. ما دور کُرتگءُ یک سبزیں ایرانی دوھزار گاڈیءَ سوار بوتگ اِتاں.اے رنداں من گاڈیءِ دیمی نیمگءَ کُلونز بوتگ اِتاں کہ دیمءِ سیماں وتارا داشت بہ کناں.ھمک گاڈی چہ مردماں ھنچو پُرءُ سرکیل بوتگ اَت کہ ما پہ یک جنجالےءَ دم کَش اِتگ اَت. یکرندے پدا پٹھانانی لگتءُ پادانی چیرا ما چو زَدگیں مُرگءَ کپتگ اِتاں.
گاڈی روان بوتاںءُ جاشکءِ دمکءُ درانی تہا چو کرگوشکءُ تازیءِ پیمءَ دُمب پہ دُمب اِتاں.ما ھم جاشکءِ شھرءُ راھاں چارانءَ دیم پہ منزلءَ جُنزان اِتاں.برے مئے گاڈی پیسر اَتءُ برے ما آ دگہ گاڈیاں چہ پُشت روان اِتاں تاں دورءَ پکائیں سڑک اَتءُ ما پہ وشیءُ ابید چہ جنجالاں دیم پہ کُنارکءَ روان اِتاں مئے اولی منزل کُنارکءُ دومی نو بندیانءُ مند اِتاں. مارا تاں بارڈرءِ سرا سر کنگ گاڈی والاءَ وتی زمہ واریءَ زُرتگ اَت.ما روان اِتاںءُ دیر نہ گوست کہ پکائیں سڑک ھلاس بوتءُ ما پدا جمپءُ جولءُ دنزانی باھوٹ اِتاں.ایران ھم اچ ما باز دیمءَ شُتگ اَتءُ آئی باز دیمروی کُرتگ اَت ھمک شھرءُ دمگ پہ وڈءُ پیم سِینگارگ بوتگ اِتاں.دمکءُ درءُ چار راھانی سرا درچکءُ دارءَ چہ ابید رنگ رنگی ائیں پُل ھم کِشگءُ شھر وشءُ زیبدار کنگ بوتگ اَت.بلے ما کہ چہ شھرءَ کہ دراتکگ اِتاں چم پہ چمءَ میم نہ بوتگ اَت.کسےءَ اگاں چادرے گون اَت گُڈا آھاں وتی دپءُ دیم مُھرءَ مُھر بستگ اِتاںءُ کسے بے چادر اَت آ چہ دنزءُ دوتاں ھنچوش اَت کہ آئی چمانی اسپیتیءُ دنتانانی اسپیتی دُرست بوتاں.من ھم وتی زردیں چادر پچ کُرتگ اَتءُوتی دپءُ دیم ھنچو مُھر بستگ اِتاں کہ چو راہ بندوکیں ڈُنگءَ اِتاں.
ما روزردءِ وھداں اتکءُ کنارک سر بوتگ اِتاں بلے مارا ھچ سرپدی نیست اَت کہ مارا شپءَ ادا نِندگی اِنت یا کہ دیم پہ منزلءَ مارا گام جنگءُ روگی اِنت.
مارا ھما سیٹھءَ کہ لانچءَ روان داتگ اَت گیشتر مردمانی زمہ وار ھما اَت.گوں کُنارک رسگءَ مئے گاڈی والاءَ مارا جُست کُرتگ اَت کہ اِنشپی کُجا دارگی اِنت ؟ مارا دگہ جاگہءُ لوگ نیست اَت ما ھماواجکارءِ نام داتگ اَت کہ آ مئے زمہ وار بوتگ کہ اگاں ما گِرگءُ واتر کنگ بوتاں گُڈا آ تاں مندءَ مارا راہ دنت اگاں آ مارا راہ مہ دنت بلے ما یک شپےآئی لوگءَ گوازینت کناں.
ما کہ وتی سیٹھءِ نام گِپتگ اَت گاڈی والاءَ آ ھم شریءِ سرا زانتگ اَتءُ ما تچکءَ ھمودا شُتاں.گوں گاڈیءِ اولی توارءَ لوگءِ گیٹ پچ کنگ بوتءُ ما نِندارینگ بوتاں. لوگءِ کاردار ھمے سرپد بوتگ اَت کہ اے نوکیں مردماںءُ دبئیءَ روگ لوٹاں بلے ما کہ وتی تیوگیں کسہ گُشگ بِندات کُرت آ سرپد بوتءُ گُشگءَ لَگ اِت کہ واجہ ادا نہ اِنت چابہار شُتگ.مارا چہ واجہءِ گِندگءَ گیشتر ھمے یکیں شپ گوازینگی اَت.چہ مئے گاڈیءَ ابید آدگہ گاڈیءُ مردم چہ ما گِسر بوتگ اِتاں بلے مئے وتی ھمراہ تیوگہ یکیں گاڈیءَ سوار اِتاں.ما ھما مھمان جاہءَ نِشتءُ وتی شپءِ گوازینگءِ بابتءَ پِگر کُرت.پہ نا دلکشیں دلےءَ مارا آپءُ چاہ کنگ بوتءُ لہتیں سِرتگیں نان آرگءُ مارا دیگ بوت.ما نان وارتءُ ھرکس پہ دیم یک نیمگےءَ دوتل بوتءُ وپت.ناکہ نپادءُ سرجاہ ھست اَت ناکہ دگہ آسءُ ابَروگ کہ اے سارتیں شپءَ کمے گرم بہ کنت.ھرکس پہ دیم اَتءُ یک نیمگےءَ کپتگ اَت.گاڈیءِ زیاتیں جمپءُ جولاں ما واب کپتگ اِتاں کہ سک دم بُرتگ اَت.
سُہبءَ مہلہ ما پاد اتکاںءُ گوں سردیں آپءَ دزنماز گِپتءُ نماز ونتءُ تہاریءَ ماراڈرائیورءَ گوں گُرّءُ نِہِرّاں بستگ اَت کہ زوت کن اِت کہ مارا مہلہ چہ شھرءَ در آیگی اِنت کہ سرکارءِ کرار زی بیگاہءَ ھلاس بوتگءُ اگاں گجر مارا بہ گیپت جنجال کنتءُ پدا چہ افغانستانءِ سیمسراں بارتءُ یلہ دنت.ما ھم دیر نہ کُرتگ اَتءُ گاڈیءَ جماز بوتگ اِتاں.گاڈی کُنارکءِ دمکاں پدا گوں تُرندیءَ روان اَتءُ ما پُشتءَ چہ سردیءَ نَزّ کُرّ اِتگ اِتاں.سردی مئے جانءِ رگءُ بَنداں بُرّانءُ روان اَت.ڈرائیورءَ ھم گاڈی ھنچو تاچینتگ اَت کہ پُشتءَ دنز ھم پشت کپان اِتاںءُ گاڈی چہ بلاھیں سڑکءَ چہ گیشتر ھاکءُ پُلک،کوہءُ اگاراں جنانءُ روان اَت.اے روچءَ مئے تُرس گیشتر اَت کہ اگاں مارا گجر بہ گیپت ما جنجال باں.باز جاگہاں تاں مزنیں راھےءَ مارا ائیر کنگءُ پیادانءَ روگءِ گُشگ بوتگ اَت کہ اے راہ سک شُلوک اِنت.ما ناکہ ھلکءُ میتگ زانتگ اَت ناکہ کورءُ جنگل. ھمک جاگہءَ وتی سر چیر داتگءُ شُتگ اِتاں.ھمک پازگاھانی کِرا مارا ائیر کنگءُ پیادانءَ راہ دیگ بوتگ اَت. ڈرائیورءَ گاڈی ھالیءَ زُرتگءُ چہ پازگاہءَ گوازینتگ اَت.پیشیمءَ چہ پد ما کوھی دمگاں سر بوتگ اِتاں کہ اودا ابید چہ کوہءُ اگاراں دگہ ھچی نیست اَت.ما پیشیم ٹاکءَ شُتگءُ کوھانی نیامءَ یک تگرد والا ہوٹلےءَ سر بوتگ اِتاں کہ اودا تہنا چاہءُ بسکوٹ ھست اَت.گوں ہوٹلءَ سر بوگءَ ما ھرکسءَ کہ وتی دست کیسگءَ بُرتگ اَت کیسگ ھالیگ اَت.پنچ کلدار ھم کیسگءَ نہ کپتگ اَت.لہتیں سرائیکیءُ پٹھانان چاہءُ بسکوٹ گَپتگءُ وارتگ اَتءُ ما گاڈیءِدیمی نیمگءَ یک درچکےءِ ساھگءَ نِشتگءُ دپ چار اِتگ اَت.چہ زیادھیں گُژنءَ مئے دپءَ ھم آپ داتگ اَت.اے ہوٹلءَچاہءُ ایرانی بسکوٹ (نان روگنی) ھست اَت کہ من دلءَ گُشتگ اَت کہ اگاں لوگءَ سر بہ باں وتی دلءِ سیرءَ نان روگنی بسکوٹ گِرانءُ وراں.
یک دمانےءِ اوشتگءَ چہ پد مئے گاڈی رھادگ بوتگ اَتءُ گوں پٹھانءُسرائیکی سنگتانی چاہءُ بسکوٹ ورگءُ مارا سلاہ نہ جنگءَ دلءَ تاب وارتگ اَت.پدا ھما جمپءُ جولءُ ھما دنزءُ دوت.ما جمپ ورانءُ دیم پہ منزلءَ روان اِتاں.دیگرءِ وھداں مئے گاڈی پاکستانءِ بارڈرءَ اتکءُ سر بوتءُ گوں بارڈرءِ رسگءَ ڈرائیورءَ گاڈی داشتءُ پہ ایمنی سنگت ھال داتاں کہ اے پاکستانءِ ھاک اِنت.تیوگیں سرائیکیءُ پٹھانان جہلءَ دور کُرتگ اَتءُزمینءِ ھاک وتی چماں داشتگ اِتاں.ما ھاک چماں نہ داشتگ اِتاں بلے منءَ اے کوہءُ جنگل درچکءُ دار چو ساہءَ دوست بوتگ اِتاں کہ اے منی جندے گُلزمین اِنت ایشی مستر من وتاںءُ نوں ناکہ گجر منءَ گیپتءُ زِندانءَ راہ دات کنتءُ ناکہ مسقطءِ سُپاھیگ منءَ بیہار دات کناں.
اے جاگہءَ کہ مئے گاڈیءَ داشتگ اَت اے لہتیں کوھانی نیامءَ یک بلاھیں ڈنےءِ سر اَتءُ کورءُ پیش ھم کمے دور گِندگ بوتگ اِتاں.پدا ما گاڈیءَ سوار بوتاں بلے نوں گاڈی مدان مدانءَ روان اَت.دیر نہ گوست کہ مندءِ شھر ءَ ما سر بوتاںءُ گاڈیءَ مارا سورو قبرستانءِ کِرا دوکانانی نیامءَ ائیر کُرت.ما کُل سنگت یک یکءَ ائیر کپان بوتاںءُ مئے سنگتانی تہا نعیم یک مردمےءِ کِرا شُتگ اَتءُ مارا گُشتگ اَت کہ منی مردمے ھمدا اِنت. ما ھم پدءُ دُمب وتی ناکو زتک عبدالواحدءِ دوکانءَ شُتگ اِتاں.گوں بتاوگیں چپل، رنگ رنگی ایں پُچ ، بلاھیں مودءُ تاب داتگیں ریشءُ بروتاں عبدالواحد مارا دیستگ اَت پیسرا آئی مارا دُرست نہ کُرتگ اَت. ما بگل گیر بوتاں سلامءُ دعاءَ چہ رند مارا یک یکءَآئی ھجامءِ کِرا بُرتگ اَتءُ مود ٹاپ کُرتگ اِتاں ریش تراشتگءُ بروت کسان کُرتگ اِتاں.چہ ٹاپءُ ریشءُ بروتءَ چہ رند چہ وتی دوکانءَ مارا سابونءُ تیل داتگ اَت.ما سورو بازارءِ تہا چہ گوستگیں تچوکیں آپءَ وتی جان شُشتگ اَتءُ سر تیل مان ریتکگ اِتاں.چہ جان شودگءَ چہ رند ما چہ دلوتءِ رنگءَ بنی آدمءِ وڈا بوتگ اِتاں.مگربءَ چہ ساری مارا عبدالواحد گاڈیءَ سوار کُرتءُ لوگءَ بُرت.مارا ھر یکےءَ نوکیں جوڈھے پُچ دات کہ ما وتی پُچ بدل کُرتاں.چاہءُ چلیم نانءُ ورگ بوتءُ مئے دیوان برجاہ بوت.ما وتی کسہ یک یکءَ گُشان کُرتاںءُعبدالواحد ھم مردمانی پریشانی مئے گاریءُ مئے لوگانی ھال مارا داتگ اَت.عبدالواحدءَ زوت پنجگورءَ ٹیلی فون جتگ اَتءُ مئے ھال داتگ اَت کہ ما اتکگءُ مندءَ سر بوتگاں.شپ بوتگ اَتءُ مئے دیوان برجاہ اَتءُ شپءَ تیوگیں ھمسائگ مئے چارگءَ اتکگ اِتاں.شپءَ عبدالواحدءَ چہ کیچ ءَ ھال رستگ اَت کہ باندا منی دومی ناکو زتک حاجی عبیداللہ پزیر آسکانیءُ حاجی ناصرکریم مندءَ پیداکاں.ما گیشتر گَل بوتگ اِتاں کہ مئے وتی مردم پیداکاںءُ ما پہ وشیءُ سلامتی تاں وتی لوگءَ سر باں.شپ گوستءُ سہبءَ یازدہ بجءِ وھداں حاجی عبیداللہ پزیر جانءُ حاجی ناصر اتکگءُ سر بوتگ اِتاں.حاجی عبید مزدہ گاڈیءِ سرا اتکگ اَتءُ سامانے آرتگ اَت.آیاں مئے لوگءِ مردمانی ھال مارا داتگ اِتاں کہ مردم مئے زندءَ پہکءَ دل ایکیم بوتگاں ءُ اگاں دگہ یک روچے چہ پنجگورءَ گوں واجہ محمد جانءَ مئے کاگد آیانءَ مہ رستین اَت مردماں مئے تیوگینانی پُرسءِ پتر پَچ کُرتگ اَت.پزیرجانءَ مارا پہ مزاک گُشتگ اَت کہ شما یک وھدے ھُدا مُرزی بوتگ اِت بلے ھمے کاگدءَ شمارا پدی زندگ کُرتگ.
ما کہ پہ کیچءِ روگءَ ساڈی اِتاں کہ عبدالواحد منءَ چہ وتی کیسگءَ ھزار کلدار در کُرتگ اَتءُ داتگ اَت کہ اے تئی ھما زر اِنت کہ من آرا داتگ اَت کہ اگاں من سر بوتاں ایشرا منی ماسءُ پسانی سرا روان بدے اگاں من واتر بوتاں گُڈا منی کراہ بیت.من ھزار کلدار کہ دیستگ اَت سک گل بوتگ اِتاں کہ من ھالی دستءَ لوگءَ نہ رواں. اے ھزار کلدار منی اُمیت اَتءُ من جیڑگءَ اِتاں کہ ھزار کلدارءُ منی اِشکندیں واھگ چے پیم بنت.زند منءَ کُجام کانیگءَ بارتءُ آپ دنت.ھزاریں کلدار من شریں وڈےءَ وتی کیسگءَ کُرتگ اَتءُ نِشتگ اِتاں.
ما روچءَ نان وارتگ اَتءُ پدا دیم پہ کیچءَ رھادگ بوتگ اِتاں.مندءَ کمے دیمءَ اپسی کہنءِ کِرا ما گاڈی داشتگ اَتءُ چہ دارءَ پُر کُرتگ اَتءُ شپءَ کیچءَ سر بوتگ اِتاں.کیچ سک رشءُ کش اَت.تیوگیں ملک اتکگءُ کیچءَ یکجاہ بوتگ اَت کہ سلطان قابوس مسقطءِ پوجءَ سُپاھیگ داریت.ناکہ پنجگور پشت کپتگ اَتءُ ناکہ خضدار، خاران،نوشکیءُ بلوچستانءِ ایدگہ دمگ.کیچءَ نا کہ ہوٹلاں جاگہ ھست اَت ناکہ مسیتءُ مردمانی لوگاں.شپءَ مرکزی جامع مسجدءِ کِرا مئے دوزواہءُ مِھروانیں عبدالقدیرحوالدار واجہ حسن جان کہ واپڈاءَ کار کنگءَ اَت ءُ ھمدا یک سرکاری لوگےءَ نِشتگ اَت ما ھمائی مھمان بوتاںءُ شپ پہ کندگ گوست.مسقطءِ پوجءَ بھرتی ھم کینسل بوتگ اَتءُ مردم.یک.یکءَ روان اِتاں دیم پہ وتی میتگءُ شھراں.مئے روگ کمے مھتل اَت کہ گاڈیءِ کمے کار کنگی اَت.ما ھم تیوگءَ بازارءَ شِنگءُ تالان بوتاں.من چہ ھزاریں کلداراں وتی واستہ جُپتے چپل زُرتگءُ پادا کُرتگ اَتءُ دگہ یک چراگے زُرتگ اَت کہ منی آیگءِ وھداں مئے لوگءَ چراگ نیست اَتءُ تہاریءَ چہ مئے لوگ ابیتکیءِ آماچ اَت.گوں چراگءِ زورگءَ منی دلءَ یک واھگے ھم چِست بوتگ اَت کہ چراگ مئے لوگءَ رُژنءَ کنتءُ چہ رُژنائیءَ کتاب وانگ بیتءُ اِلمءُ زانت ھم در برگ بیت.
ما دیر نہ گوست کہ گاڈیءَ سوار بوتاںءُ دیم پہ بلیدہءُ پدا چہ بلیدہ کراسءَ گورانءُ سیدانءَ دیم پہ پروم شُتاں.چہ کیچءَ مسقط آرمیءِ واھگ داروکیں نزیر بیبگر بشیر رشید خورشید غلام جان عارف غلام رسول شبیر میاں عزیزءُ دگہ بازیں ورنا سوار اِتاں راہءَ کندگءُ مسکرائی اَت.شپءِ اولی پاسءَ مئے گاڈی مردماں ائیر کنان بوتءُ مئے وتی میتگءَ سر بوتگ اَت.کُلیں میتگ اِنسرتگ اَتءُ واب کپتگ اَت. کُچکانی وکگ ھم چہ میتگءِ کُنڈ کُنڈءَ پیداک اِتاں.
من چہ گاڈیءَ ائیر کپتاںءُ نر نرمءَ گوں سُبکیں پاد برمشاں شُتءُ وتی لوگءَ سر بوتاں.شپءِ یک پاسےءِ گوزگءَ چہ ابید ھم مئے لوگءَآس روک اَتءُ دوت ھم چہ دروازگءَ کم کمءَ درآیان اِتاں.نرمیں گوں گالواراں مئے لوگءَ انگت گپءِ توار اَت.منی زردیں چادر من مانپوشتگ اَتءُ چراگ کاگدءِ تہا بند منی دستءَ اَت.من دروازگ کمے تیلانک داتءُگوں وتی توارءَ جکگ بندات کُرت.گوں منی جکگءَ منی ماس تچانءَ دروازگءِ دپءَ اتکگءُ منءَ امبازاں زُرتءُ گریوگءَ لگ اِت پِس، براسءُ گُہار یک یکءَ منءَ امباز کنانءُ منی پیشانیءَ چُک چِنان اِتاں.من تیوگیں لوگءِ مردمانی میانءَ اِتاں ءُ آیاں منءَ ھنچو چپ چاگرد کُرتگ اَت کہ ھرکسی چم چہ ارساں پُرءُ سرکیل اِتاں.لوگءِ آس تُستگ اَتءُ آسءَ دار پِر کنگءُ جمبور کنوکیں منی پِتءَ انگت منی دست وتی دستاں کُرتگ اِتاںءُ ماسءَ ھم وتی بگلءَ چہ منءَ در نہ کُتگ اَت.
منی آرتگیں چراگ مستریں گُہارءَ تیل مان کُرتگءُ روک کُرتگ اَت کہ تہاری ھلاس بوتگ اَتءُ چراگءِ رُژنائیءَ تیوگیں لوگ رُژنا کُرتگ اَت.
دومی روچءَ سہبءَ مہلہ تیوگیں میتگ مئے لوگءَ اتکگ اَتءُ زندءِ یک نوکیں واھگے بِندات بوتگ اَت.
( ھلاس )