دیدگیں مہرانی رپتگیں چیدگ ،
مہلبیں مرواؔ دْراہ ءُ سلامت بات ئے۔
اِشکریں یاتانی پدمنتگیں نوبت ءِ بیوانکیں ندارگانی نازیباہیں وھد ءِ دستاں چے پتّو اے نمدی ءَ نبشتہ کنگ ءَ اَں، ھُدا زانت اے کھریں ساھت بے تو چوں نہ وش ءُ بے چاڑ اِنت ءُ مدّان مدّان ءَ منی زِرد ءِ بے کراریں ھوشام ءَ گیشیں گمانی پُرسوزیں ھیالاں کیپانی لھڑیں تاس ءِ میار کنگ ءَ اِنت۔
سباہ ءِ نودانی سارتیں موسم ءِ چمّانی پدرہِتگیں وابانی مِسکیں سمین ءِ موجیں شیکگ مرچی پدا دل ءَ چو دردانی اَژدہا دابیں مار ءَ پیچ وران اِنت ءُ منا وتی تہا پِلکّان اِنت ۔
زندگی دردانی پُھل ءِ سْرات ءَ گْوزان اِنت ءُ تھنائی ءِ آس ءَ من ءَ چاگرد کُتگ ءُ نشتگاں اے سھت ءَ تئی ھما گپ من ءَ یات پیداک اِنت کہ تو من ءَ گْوشتگ اَت من ترا وتی باتن ءَ ھر دمان ماران ءُ تئی مہراں چے من بِہہ شموشکار نہ باں ءُ وھد ءِ رپتار ءِ ھمبرائی ءَ من وتا تئی آتراپ ءِ ھمُک جلواھاں گوں پیوند کناں ۔
مہرانی وشبوئیں مرواؔ
نزاناں تو کہ آ روچی گوں من اے گپ جت اَنت ءُ دیم پہ وتی گِس ءَ رپت ءِ اِشی ءَ چے پد دو بارا تو منی مہرانی ساہگ ءِ آتراپ ءَ آھگ وتی جاگہ ءَ پہ ھال پُرسی ھم مِسکیں سمین ءِ دستاں چے یک گْونڈیں کُلوے ھم دیم ندات کہ منی زِرد تُشے تاھیر بِہ گِپتین ءُ دریگتے من بزانتیں تو کُجام لاچاری ءِ سبب ءَ دو بارا اَتک نہ کُت؟
منی ارسانی مانزمانیں مرواؔ
رَوگ ءَ چے پد ترا منی سرا تُشے بزگ ھم نہ بوت؟ ترا وتی کْول ءُ مُسام ھم یات نیتک اَنت کہ تو گوں من کُتگ اِتنت ۔ ھُدا شاہد اِنت کہ مرچی من بے تو چینچو تھناھاں ھمے تھنائی ءِ درد اِنت کہ پتّو نشتگاں اے چاریں دانکاں باتن ءِ لھڑیں مارشتانی بے چاڑ ءُ پُرشتگیں کُلّ ءِ دریگ ءِ دپ ءَ زنگ بستگیں دیدگانی آسیں ودار ءِ مونجائیں موسم ءِ تب ءَ گوں نبشتہ کنگ ءَ اَں ۔
زندگی ءِ ارواہ
جیڑگانی آسگْواریں ارسانی گَم زیمیں چمّاں چے شلان اَنت کترہ کترہ من ءَ وتی تہا جزب کنگ ءَ اَنت۔گُڑ سرا ھمے گُشان ءُ وتی نمدی ءَ گْونڈ گِراں،
بَلکیں اَبیتکیں دمکے ءَ گوں من پدا دُچار بِہ کپئے ءُ دیم پہ دیم بِہ بئے ترا اے جُستاں بِکناں کہ ترا پرچا وھد ءِ دنز ءُ مُجاں اَچ من پُل اِت ءُ منی نگاھاں چے اندیم کُت؟
مہرانی چیدگیں مرواؔ داں جھان اَستیں ھر کُجائے سلامت باتئے۔
ترا چے گسر کپتگیں تئی وتی،
شریف مومؔن