” بگوش چتور ؟”
 تئ دل اِسپیتیں جمبرے
 چہ رم ءَ سستگیں دریائی مُرگے ءِ چمب ءَ کپتگ
 ‘ بگوش چتور ؟’
 مرچی آسمان ءَ چاران چاران ءَ پیرُک ورنا بوتگ
 منی بوٹ ہمائی ءِ پاد ءَ اَنت
 ءُ آئی ءِ عصا منی دست ءَ
 ‘بگوش چتور؟’
 ما اِے بندیں کوٹی ءَ کھیرے ءِ ساہگ ءَ نشتگیں
 کہ انوں ادا نہ اِنت
 ‘بگوش چتور ؟’
 آ وتی ملک ءِ ایوکیں جاھ منند اِنت
 کَرَگاں گُلدان ،واباں کینوس ءَ رودین اِیت
 پدا ہر دوئیں
 کَرَگ ءُ واب آ ئی ءِ دروازگ ءَ ٹُک اَنت
 آ مَشک ءِ دپ ءَ بوجیت
 ہورکیں درپانی لُنٹاں تر کنت
 ‘بگوش چتور ؟’
ما چار سنگتیں
 مارا انچیں آچشے دئیگ بوتگ
 کہ روزرد ءَ شاہ ءُ لمب پِر کنت
 پُل جنت ءُ بر کاریت
 آئی ءِ پلانی سرا استار
 ءُ بَرانی سرا مُرگانی چم تِرپ اَنت
 ‘بگوش چتور ؟’
 وت ءَ چہ پیسر من وتی کِرّا بیاں
 ءُ ترا چہ پیسر تئی
 میانجین ءِ وہد ءَ ایروپے کئیت
 ءُ چول چہ دریا ءِ زندان ءَ آزات کنگ بنت
 ‘ بگوش چتور ؟’
 نہ تئی چتور ہلاس بنت
 ءُ نہ منی جاگہ بدل بیت
 من تئی درستیں ‘چتوراں ‘ دست گِراں
 بلے پیسر چہ ایشانی دزگرگ ءَ
 ترا ہما کھیر ءِ ساہگ ءَ آیگ کپیت
 کہ اِے وہدی ادا نہ اِنت
 ” آصف شفیق “