اَبدالله میر
استین کہ زِر ءَ سر کشاں
کوش گوں مولماں سرمستیں
تاھیروں نہ دنت ھچ پیم ءَ
پیگام آتکگاں تئی دوشی
کوش ءَ گون اتاں سارتیناں
درملکی پمن سک گران انت
روچے سد برا پیلوشتاں
درداں پہ زبان الوت کت،
گنگی یے دپے بے زندا
زند ءَ از وتی بیزاراں
وھد ءِ داتگیں تیلانکاں
اھدانی مجاں سک گاراں
جیڑاں گوں گماں لھڑیناں
دل بُریں زھیر ءُ ترانگ
روچے سد برا ھیسکاراں
موجیں ھاترا بندیگاں
درملک ءِ بَلے سیت ءُ نپ
بالاد ڈیل نہ وارت ھچ پیم ءَ
دوست ءُ سنگتاں از دوراں
دوراں چہ وتن گستاھاں
نہ کہ پمن ءَ تاھیرے،
نہ کہ وژدل ءُ آرامے
نہ کہ سرشپ ءَ کسہ بیت
پیریں بَلی ءِ چاگرد ءَ
نہ کہ ھنزکانی بُست بُستے
نہ کہ جنترانی برمشے
نہ کہ وشیاں گون کپتاں
نہ کہ سکیانی روچاں
تھنائی پمن سک گران انت
بیگاہ ءَ ملوری جیڑاں
وھد ءِ دیگر ءَ دردی باں
شپ گوں ترانگاں زگریناں
آس ریچاں منی دلبند ءَ
ارمان پہ وتن ھنکین ءَ
اوھے سر منی کربان انت
اوھے سر منی کربان انت