“ودار پاس جنت”
شائر : چندن ساچ
گلاب رک، بدن تئی “گندمی”
شفاریں مہپرانی کسہاں سمین کنت
تئی آزگیں حیال ءِ پل سُرپنت
گڑا اے دل گشیت حبر بکن
چہ دُوریں کوھے ءَ تئی ترانگ ءِ گروک جنت
من ڈھاڈر ءَ خمار باں
تئی دست ءِ سنگہانی زیمر ءِ توار بیت
زمین ءِ زرد سمبھیت ءُ زید ءُ کہچراں بہار بیت
اے پاس دائمی وداری اِنت
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من جام دُرّک ءَ گوں نشتگاں
اَمُل ءِ دوچی ئیں سریگ ساز جنت
کلات ءِ پُرشتگیں دریگ ساز جنت
سمین کسہاں بکن، تو دُوریں بندناں “ہزار پاندیں منزلاں” چہ اھتگ ئے
بہشتی ئیں ندارگانی چہرگ ءَ جن ئے
سمین کسہاں بکن، آ یات چون اتاں؟
امل ءِ سیاہیں چادر ءِ کنارہانی دوچ
شپانی پاس، جمعہ ءُ شمبہانی روچ
سمین کسہاں بکن۔۔۔۔۔ اے نامرادیں دل۔۔ حدا بزانت کہ پرچی ءَ مُرادی انت
آ نرمیں دست ءُ لنککانی مندریک ءُ سنگہانی ترانگاں بدئے
گلاب ءُ گواڑگیں بدن کہ اجگُکیں امانتے
مئے مہر ءُ دوستی ءِ ہزار واب ءُ واہگانی جنتیں وتن
آ پاتوہانی سیل ءُ سواد، بہشت دروشمیں چمن
سمین۔۔۔۔ من ءَ زھیر نئیل اَنت نندگ ءَ
بلے سفر نہ بیت کہ نوں من پرشتگاں
اے پُرسی ئیں زمانگ ءِ ڈرونکیں چیدگانی چارگ ءَ من تُستگاں
منی اے دیدگانی رنگ لگشتگاں
اے جنگ ءِ نوبتاں بچار کہ چنچو پرشتگیں گِس اَنت
اے جنگل ءَ مرو تو گار بئے
سمین بیا۔۔۔۔ بہ نند مہر ءُ دوستیانی کسہاں بکن
املے ءِ۔۔۔۔ گلابیں رک ءُ شہد ءُ شِیرکنیں بدن
مئے زندگی، مئے واہشانی “آخری” نشانی اِنت
سمین تو، لگشتگیں اے دیدگاں بچار
ایشاں ناں سُہب ہست، ناں بام ءُ نگرھیں سحار
اے دیدگاں ودار ءِ ساعتانی پرس داشتگ اَنت پدی نہ بوتگ اَنت
اے دیدگانی مہر ءُ دوستی ءِ چراغ انگتہ ودی نہ بوتگ انت
اے دیدگانی دل دنینگتہ سلامت اِنت
ہمے وڑا داں قیامت ءَ سلامت اِنت