میر ! تو آدینک چاپہ بَا کن ئے
گندگائے شہر مئیماں کوڑی اِنت
چمّ گپتگ مردمان ءُ راہی اَنت
کسّ یکّ ءُ دومی ءِ پہ گندگءَ باڑا نہ اِنت
تو گوں آدینکاں پدا جلواں دیان ءَ اتکگ ئے
رَد کپتگ ئے
یار چونیں مردمے ئے پُوہ نہ بئے
میرساگر
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
حضرت ِ مَنصُور نامیں مردمے راہ ءَ شہ گوست
شِبلی ءِ دست ءِ گُلاباں ساہ زُرت
پیر سَمنُون ءِ لَباں بچکندگے ءَ دَؤر کُت
حالی ئیں دَستاں گوں من اُوشتاتگاں
تئی متا ءُ مال چندے شعر ءُ حرفی ٹُکّر اَنت
گوں من نہ بنت
چو نہ کُت عہد ءِ فقیری تو منا
بایزیدیں مردمے ءَ حرف گیری کُت منا
میرساگر
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
رُوح حُکم اِنت واجہ ءِ
نِی گِلے بیت یا کہ سنگی قالبے
کُوہے بہ بیت کہ ریزہ یے
مَردے بہ بیت یا کہ بُتے
جِنّے ‘ جِناسے یا پری یے ‘ پریشتگے
تارے ‘ نَڑے ‘ تمبُورگے
آ حکم دَنت ہرچی ہما
حُکم ءَرا ھُوّ ءُ ہان ءُ ٹونکے پِر نہ بیت
آ دَر کپیت
اِنسان حاک ءِ قالب اِنت
روچے بُریت
میرساگر