آئی ءَ من ءَ پسّو دَات ءُ گْوَشت” پرچا من ءَ دوست نہ بیت من گوں آئی ءَ آروس کتگ منی بوائے فرینڈ نہ انت،،
من پہ ھیرانی ءَ گْوشت “تئی اُمر منی ھیالاں بیست سال بیت؟
ھو! شر انت کہ تو من ءَ جست ءَ کن ئے زاناں پیریں مرد کسانینانی جود نہ بنت،،
من پہ بچکندگ ءَ گْوَشت:
“بلسٹن اے لانچ ءِ ناھدا انت ھدابُند نہ انت-شُمئے ھرچ ءُ درچ سَکّ باز انت پرچا شما شراب ءُ وشّ وراک ئے، کیمتی ئیں پوشاک پوش ئے،دگہ سُرکی ءُ لالیانی ھرچ ءُ درچ بلسٹن ءِ اے کرچک بستگیں بردست ءُ ڈھور گپتگیں جان ءَ انچو ھاٹیگ مان نیست کہ پرتو زَرّ بہ کٹیت، بلکیں تو وابے دیستگ کہ اے سپری لانچ تئی نہ بیت-تو من ءَ تژن کہ جن-ھمے واب تو نہ دیستگ ات کہ مرچی باندا بوسٹن ءِ تو مستریں فلم میکرے، شپ ءُ روچ کسان سالیں جنکّ ءُ بچکانی شیشگیں بدنءَ وتی اکس ءِ گتراگیں دیدوکاں پتروکیں جان ءَ مید ٹالے ھم پش نہ گیج ات-
“ھو! منی ازم دنیائے دگہ ھیران کتگ تو راست گشئے ماریہ! ،،
چیزے کہ منی تب ءَ مہ لگّ ایت من ءَ آ کار دوست نہ بیت ءُ گڑا آ روچی من اکس بند ءَ پیچان ءُ پکر ءُ سسا کناں کہ گڈی ندارگ ءَ چتور اکس بندی بہ کناں کہ وابیں چماّنی ایردو کِش انت گڑا تو من ءَ بگش تو چی یے بوتگ ئے؟لداں گْوالے ءُ شپاں لڈانی گوکی سر تئی واب جاہ بوتگ-میشی بارگاں تئی زھیرانی تانجو تانتگ انت پسی لِڈ مدام تئی گور ءَ بستگ انت سمات ءُ آکوٹ شوھاز کتگ ءُ پس ئے مِستانی بے تامیں بوہ تئی سر ءَ دیر بیا انت-“مرچی تو ابراہیم ئے، زی اے نام پر نہ بوتگ اسپیت پوشانی بادشاہی انت منی گْوشیں واجہ……،،