آزمانک : /آس رنگ /
آزمانکار : عندلیب گچکی
“تو زانئے من پرچہ ترا آس رنگیں گد ءِ پر کنگا گشت ؟ چیا کہ تیاب دپ ءَ تئی شنگیں سیائیں مہپرانی سرا وہدے رولہ ءِ آس دروشمیں رنگ کپنت گڑا تئی اسپیتیں دیما گوں گوات ءَ شنز جننت ، ہمے وہدا آس رنگیں تئی گداں گوں من اجب مارشتے ءِ امبازاں باں “
باہڑ ءِ اِے مہری دانک سدگنج ءَ بے وار کنگا اَت ،
سدگنج ءَ چم دور زر ءَ سک اِتنت ، آ جیڑگا اَت ہشت سال ءِ وتی مہر ءِ بابت ءَ ، آئی ءِ پچیں چم دگہ کسہ جنگ ءُ دگہ ندارگ گندگااِتنت ،
ہفتگے دو رند ءَ آ مدام گوں باہڑ ءَ تیاب دپ ءَ اتک ءُ یک دومی ئیگ ءَ گوں آوکیں زند ءِ بابت ءَ جیڑ اِت ،
باہڑ درآمدے نہ ات ، بلئے سدگنج ءِ مات ءُ مردم بہہ پہ سدگنج ءَ رازیگ نہ اِتنت ، باہڑ ءُ سد گنج ءَ دو پہ دو ءَ زند گوازینگ ءِ سوگند وارتگ آت ءُ یک دومی ءَ بہہ جتا نہ بوہگ ءِ سوگند اوں کتگ آت ،
سدگنج ءِ مات ءَ ہر جاگہہ گشتگ ات کہ باہڑ منی زامات اِنت ، باہڑ ءَ اوں وتی لوگ یلہ داتگ ات ءُ شپ روچ سدگنج ءِ لوگا اَت ،
وہدے کسے ءَ گپے کت گڑا سدگنج ءِ مات ءَ گشت
” انوگیں وہد ورنایانیگ اِنت ، آ مئے وڑا کت نہ کننت،”
سدگنج ءَ وتی سور ءِ توامیں کار وت ءُ مات ءَ سرجم کتگ اِتنت، آیاں باہڑ گشتگ اَت کہ نو بسیں وتی مات ءَ بگش کہ ترا سور بہ دنت ،
وہد گوازن ات ءُ باہڑ بدل بوہان ات ، ہر کساندیں گپے ءِ سرا زہرئِے کت ءُ شت ، یک روچے سدگنج ءِ مات ءَ گشت “منا باہڑ ءِ وڑ ءُ پیم دوست نہ بنت “
آئی ءِ گپ راست اَت ، باہڑ ءَ روچے یک نیمونے کت ، یک روچے آئی ءَ زہر کت ءُ انچو شُت چو کہ رامگ نہ بوتگیں شانتلے ۔۔۔
ہر یکے ءَ باہڑ جست کت کہ تو پرچہ سدگنج یلہ دات ، گڑا آئی ءَ سر جہل کت ءُ چم ارسیگ
انچو کہ وارتگیں دپ مدام لوٹیت ہمے وڑا مہر رس اوں ابید مہر ءَ نہ بیت ، سدگنج ءِ سور بوت ، مہلوک ءُ مردماں بازینے ءَ سد گنج ءُ آئی ءِ مات ایرجتنت کہ مرداش داشتگ ات ہشت سال ءَ پدا دگرے زُرتئے ۰
میتگ ءِ شگان ءُ گپ انگت است اِتنت کہ سدگنج ءِ سور ءِ سیمی سال ءَ باہڑ ءِ ہبر سندی بوت ۔۔۔ میتگ ءِ مردماں گشت ، نو مشکل دو بر باہڑ ءَ مہر بہ بیت ۔
مرچی باہڑ ءِ ہبر سندی ءِ دومی روچ آت ، سدگنج ءَ باریں کجام گیر ءَ پدا مرچی تیاب دپ ءَ آورتگ ات ،
“ترا آس رنگیں گد اجب براہ دار کننت “
سدگنج ءَ انچو مارت گشئے باہڑ آئی ءَ الوت کنگا آت ، ہمے ہیال ءَ گوں انچو آئی ءَ کشا چک جت ۔۔۔ کمو گستا آئی ءَ دیت کہ باہڑ ءِ دشتار ما آس رنگیں پوشکاں باہڑ ءَ گوں کونڈ پہ کونڈ ءَ نشتگ ۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔