سپرنامگ …..چارمی بہر ……رفیق چاکر
(من ھم لانچءِ سرا دبئیءَ رواں )
دومی روچءَ سُہبءَ مہلہ ما چہ عبدالواحدءِ لوگءَ در کپتاں دیم پہ سوروءِ بازارءَ کہ ما عبدوک دُراہیءُ بوجہ کُرتگ اَت کہ ماراچہ پیشینءَ دیم پہ ایرانءِ چاہ بہار کنارکءُ جاشکءَ روگی اِنت.
ما بازارءَ کہ سر بوتاں کمے وھدءَ چہ پد عبدوک اتکءُ سر بوت بلے لیاقت نیاتکگ اَت پرچا کہ لیاقت گوں وتی ناکوءَ آئی لوگءَ شُتگ اَت ءُ ما ھمائی ودارءَ نِشتگ اِتاں. کمے تاھیرءَ چہ رند واجہ اشرف اتک کہ لیاقت ھمائی ھمراہ اَت.آرا یک گاڈیءِ گون اَت ما ھم گل بوتاں کہ تاں بارڈرءِ سرا مارا واجہ اشرف بارتءُ سر کنت.ما گاڈیءَ سوار بوتاں واجہ اشرفءُ موسی گاڈیءِ سیٹءَ سوار بوتاںءُ من رسول بخش عبدوک بشیر حاجی حمزہ نثار واجہ ملا موسی لیاقت دلمراد گاڈیءِ پُشتءَ چو پٹھانانی وڈا سوار بوتاںءُ ھر کسءَ وتی بُکچہ بستگ اَتءُ وتی کُٹّءَ ائیر کُرتگ اَت.بُکچہءِ توکءَ دو جوڈا پُچءَ ابید دگہ ھچ نیست اَت.گاڈی جُنزان بوت دیم پہ ایرانءِ بارڈرءَ.آ وھداں چہ پیشینءَ تاں مندءَ گاڈیانی روگءُ آیگ برجاہ اَت کہ بیپاری مردم گیشتر ھمودا سرءُ پیٹال اِتاں.
ما تیوگہ بے تِرپّءُ توار اِتاں نُکّ چو تلارءَ ھُشکءُ رپسک اَت.چہ ایرانءِ گجرانی تُرسءَ مارا دگہ ابیتکیءَ مانشانتگ اَت.ھرکس وتی ھیدانی تہا گَرمّپاں پوّنس اَت.باز وھد نہ گوست کہ مئے گاڈی یک بلاھیں ماڈیءِ دیمءَ اتکءُ سر بوت.واجہ اشرفءُ عبدوک چہ گاڈیءَائیر کپتءُ ھما ماڈیءِ نیمگءَ شُتءُ سَھتُکےءَ پد آئی مارا توار کُرتءُ ما وتی بُکچہ زُرتءُ ھما نیمگءَ رھادگ بوتاں.ھمے ماڈیءِ دیم پہ دیمءَ باھیں دروازگے است اَت کہ ھمک سَہتءُ دمان پہ مردمان پَچءُ بند کنگ بوت.من انچو سرپد بوتاں کہ ھمے بلاھیں دروازگ دوئیں ملک بزاں کہ پاکستانءُ ایرانءَ بھر کنت.ما پہ ھَلءُ ھَپی اشرفءُ موسی موکل داتاںءُ چہ ھما دروازگءَ ھما دیم بوتاں.عبدوک چہ ما ساریءُ ما آئی دُمبءَ مَٹ کپان اِتاں.دومی نیمگءَ پیسرا یک پیک اَت گاڈیءِ اوشتاتگ اَت مئے ودارءَکنگءَ اَت. من انچو سرپد بوتاں کہ عبدوک آ گاڈی کِراہ کُرتگ اَت پہ مئے واستہ.ما سوار بوتاں تاں چمءَ کار کُرت ما اشرفءُ موسیءَ چاران اِتاں کہ مئے گُڈی دیدار ھمیش اَت.دیر نہ گوست کہ ما یک بلاھیں جُلگہیں شہرےءَ سر بوتگ اِتاں. ما پدءُ دُمب یک ھوٹلےءَ سر بوتاں کہ اودا مردمانی مُچی اَت ورگءُ چَرگ اَت.عبدوک مارا گُشت کہ مارا ورگ ھمدا ورگی اِنتءُ دیم پہ چاہ بہار درکپگی اِنت.ورگءِ وھد نہ اَت بلے ما وتی دست شُشتاںءُ یک جاگہے نِشتاں. ورگ آرگ بوتاں. مئے چم گوں ھوٹلءِ تہا نِشتگیں مردمان اِتاںءُ گیشتر مئے ھیال گوں گجرءَ اَت. عبدوک مارا تسلہ داتگ اَت کہ گجر مارا ھچ نہ کنت.ورگ کہ آرگ بوتاں گُڈا مئے یکءُ دو ھمراہاں گوں چمچہءُ کانٹاءَ ورگ بندات کُرت بلے منی جُہد کنگءَابید من سوبین نہ بوتاں پرچا کہ ما مدام دست لانچتگءُ گوں لنکُکاں وارتگ اَت.بشیر مارا کلاگ زیرگءُ کندگ بندات کُرت کہ ما وتی جندے دودءُ ربیدگ یل داتگاںءُدگرانی رواج زُرتگاں.
نانءِ ورگءُ نمازءَ چہ پد مئے گاڈی دیم پہ چاہ بہارءَ ساڈی اَت.عبدوک مئے واستہ دو سیٹ والا گاڈیءِ گپتگ اَت.من،عبدوکءُ ڈرائیور دیمی سیٹءَ نِشتاںءُ نثار بشیر رسول بخشءُ لیاقت پُشتءِ سیٹءَ نِشتگ اِتاں. گاڈیءِ پُشتی نیمگءَ لہتیں اوگان نِشتگ اَت. منءَ ھمے گُمان بوت کہ اوگان دیم پہ دبئی یا یورپءَ روگءَ اِتاں.مئے دیم تامور اَتءُ ھرکسی دیمءَ سیاھیءَ مانشانتگ اَت.چہ گجرانی تُرسءَما ھُٹَّگ نہ کُرتگ اَت.عبدوکءَ مدام کہ مارا دیستگ اَت پہ بے تواری گُڈا آئیءَ وشیں ڈائیلاگ جتگ اَت کہ من پارسی زبان زاناںءُ اے راہءُ رنداں شر زاناں شما ھچ وتءَ تہنا مہ زان اِت.
ما روان اِتاں بلے پہ بے تواری انچو زانگ بوت کہ مارا یکےءَ جتگءُ پروشتگ.کساس دو جاگہ مئے گاڈی پازگاہءَ (چیک پوسٹ)دارگ بوت گجرءَ وتی زبانءَ جُستءُ پد بندات کُرت من چاراں تاں عبدوک ھُشکءُ ھُدا اِنت وتی زِرانکاں نہ سُرینیت.من ھمے سرپد بوتاں کہ واجہ جُست کنگءَ اِنت کہ کُجا نِشتگ اِت ؟ یکءُ دو گپ بشیر گپجال کُرتءُ یکءُ دو من کُرتءُ واجہ گجر سرپد کنگءِ جُہد کُرت کہ ما شم سرءَ نِشتگاں. بلے آپرین بات ھما گجرءَ کہ مارا گیش جُستءُ پد نہ کُرت ئے.مارا واجہءَ یل داتءُ مئے گاڈی پدا روان اَت.روچ برکت بوگی اَت کہ ما چاہ بہارءَ اتکءُ سر بوتاں. چاہ بہار رُژنائیءِ جُلگہیں شہرے اَت. موٹلءُ گاڈیانی توارءَ تیوگیں شہر وتی سرا زُرتگ اَت.ما سیلءُ سوادی نہ اِتاں کہ مارا گجرءِ تُرسءَ پروشتگ اَت.مارا گاڈیءَ یک چار راھےءِ سرا آرتءُ ائیر کُرت.عبدوک پہ ساریءُ ما پہ رندءَ آئی پُشتءَ روان اِتاں.راہءُ نیمگاں ما یک دوکانےءِ دیمءَ کمے اوشتاتاں ءُ عبدوک مردمےءِ جُست کُرت. دوکاندارءَ آرا ھما مردمے لوگءِ بابتءَ سرپدی دات.ما کمے دمبُرتگ اَتءُ کمے تُنیگ اِتاں. عبدوک وتی کیسگءَ چہ زر کَش اِتءُ ورگی آپ پیپسیءُ کیک مئے واستہ زُرتءُ مارا دات.
کمے تاگت کنگءَ چہ رند ما پدءُ دُمب بوتاںءُروچ برکتی نیمگءَ روان بیتاں.مئے بستگیں بُکچہ کاگدانی تہا بستگءُ مئے کوپگان اِتاں.دیر نہ گوست کہ یک لوگےءِ دپی نیمگءَ چہ دروازگءَ گِستا مااوشتاتاںءُ عبدوک دروازگءَ ٹُکینگءَلَگ اِت.دیر نہ گوست کہ کسانیں چُکےءَ دروازگ پَچ کُت.عبدوکءَ گونڈیں چُک پجہ آورتءُ چُکءَ ھم گوں شریں وڈےءَ عبدوک پجہ آورت. عبدوک لوگءِ کماشءِ بابتءَ جُستءُ پد کُت کہ چُکءَ گُشت منی پِت جاگہے شُتگ.چُکءَ دروازگ پَچ کُرتءُ ما تہا پُترتاں. گوں نِندگءَ چاہءُ چلیم ورگءُ چرگ بوت.چہ مندءَ بگر تاں چاہ بہارءَ دراجیں راہءَ ما دَمبرتگ اَتءُ نیم جان اِتاں.شپ ءَ مارا اے لوگءِ مردماں دستانی دلءَ داشتگ اَت.من ھنچو سرپد بوگءَ اِتاں کہ اے لوگءِ کماش مردمانی دبئیءَ برگءَ لانچانی سرا سر کنگءَشریدار اِنتءُ عبدوک مندءَ ایشی دیمءِ مردم اِنت.شپ پہ وشی گوست سہب بوت ما ھم مدامی یکیں کوٹیءَ نِندگءَ دمبُرتگ اَت. ما جُہد کُتگ اَت کہ کمے ڈنءَ رواں کمے جاگہے چاراں بلے عبدوک مارا مکن کُتگ اَت کہ گجر مارا گرنتءُ بند کناں. ھمے تُرسءَ ما پدا ھمے کوٹیءَ آتکگءُ نِشتگ اِتاں. اے کوٹیءَ نا لیٹرین است اَت نا کہ چم شود.ما پہ دزنمازءِ گِرگءَ مدام ھمے لوگءِ دیمءَ چہ چُکءُ زالبولانی تہا مان دیان بوتگءُ لوگءِ لیٹرینءَ شُتگ اِتاں. دومی روچءِ بیگاہءَ ما ھمے پہمت اِت کہ اے لوگءِ زالبول مئے نِندگءَ ھچ وش نہ اِتاں بلے عبدوکءَ مارا گُشتگ اَت کہ تیاب شر شر نہ اِنتءُھمے واستہ ما شمارا اے لوگءَ داشتگ.پہ چم کُٹیءُ مورمانٹی ما ھمے لوگءَ تاں پنچ روچ داشتگ اَت. روچ پہ روچ لوگءِ مردمانی دیم تہاری گیش بوتگ اَتءُ مئے ورگانی تہا ھم کمی اَتکگ اَت.
پنچمی روچءِ جہل مگربءَ عبدوک مارا زُرتءُ یک لوگےءَ شُت کہ اچ ما پیسرا کساس پنچ سد مردم ھمودا ساڈی اَت.مردمانی گوں گِندگءَ ما کمے پہ گیگ بوتاں کہ اے دُراہ مردم دبئیءَ روگءَ دلمانگ اِتاں. ورگ ھم پہ کچءُ کساس است اَت ءُ دُرستاں چہ وشتریں گپ ایش اَت کہ ادا لیٹرینءُ چم شودءِ آسراتی ھم است اَت.مئے چم رُژنا بوتاںءُ مایک یکءَ وتی پُچانءَ شودگءُ تاپءَ داتاںءُ وتی جان ھم پہ ایمنی شُشت.مارا کساس شش روچ بوتگ اَت کہ ما جان نہ شُشتگ اَت.
گیشتر مردم پٹھان،سرائیکی، سندھیءُ پنجابی اِتاں.اے دیوانءَ ما کساس شش بلوچ اِتاں. ما نِشتگ اِتاں تانکہ یک ورنائے مئے کِرا اتک ءُ گوں ما پچہ آروک بوت کہ منی نام نعیم اِنتءُ من سیدان گوارگوءَ نِشتگاں.نعیم مارادیستگ اَت آئی چم رُژنا بوتگ اِتاںءُ ما ھم سک گلءَ بال اِتاں کہ مارا ھم یک وتی ملکی مردمے دست کپتگ.ما دعاءُ سلام بوتاں ءُ چہ آدگہ مردماں گستا یک نیمگے نِشتگ اِتاںءُ مئے دیوان برجاہ اَت.
دیر نہ گوست کہ لہتیں دوھزار گاڈی آرگءُ اوشتارینگ بوت. مردمانءَ گُشگ بوت کہ ھمک مردم گوں وتی سَنگتاں گاڈیءَ سوار بہ بیت.ما ھم سِٹ کُرتءُ گاڈیءَ سوار بوتاں. ھمک گاڈیءِ تہا کساس ھشتاد مردم سوار کنگ بوتگ اَت. ما گَرمّپاں پُونس گاڈیءِ دیمی نیمگءَ پٹھانانی پادانی چیرا لگت بوتگ اِتاں. یک نیمگےءَ گاڈیءِ سیمانی دردءُ دومی نیمگءَ پٹھانانی پادءُ لگَتّ.گاڈی یک یکءَ در آیان بوتاںءُ چاہ بہارءِ دگانی سرا پہ تُرندی ءَ تچگءَ اِتاں. ما ھم پہ تُرسءُ لرز ندارگاں چارگءَ اِتاں.
دیر نہ بوت کہ مئے گاڈی چہ شہرءَ دراتکءُ ویرانیں جاگہانی سرا تچگءَ لگ اِت.جاگہے تیز روگءُ جاگہے مردمانءَ ائیر کنگءُ جنگل یا کہ روڈءِ پُھلانی چیرا چیر بوگءَ پہ لاچار کُرت.گاڈیءِ ڈرائیورءَ نا چہ وتا زانت نا کہ چہ گاڈیءَ.ما ھچ نہ گُشتگ اَت کہ گاڈی اگاں جمپءُ جول جنت پرواہ نیست بلے ما گجرانی دستءَ گِرگءَ بند کنگ مہ باں.
مئے دستءُ پاداں کار یل داتگ اَتءُ چماں سیاھی آورتگ اَت.منی زندءَ اے اولی رند اَت کہ من اے وڈیں جنجالانی آماچ اِتاں.
پدا کوہءُ اگار ءُ تُرسناکیں گَٹءُ گراں چہ ما روان اِتاں.نا کہ آپ ناورگءُ وردن بس گاڈی روان اَت.اگاں یکےءَ چُنڈے نان یا کہ ھرماگے وتی چادرے لمبءَ بستگ اِت ءُ گوں ھمیشاں گُزران کنان اَت بلے پہ ایمنی نانءُ آپءِ ورگ کسی وھمءُ گُمانءَ ھم نیست اَت.اے تیوگیں شپ پہ تُرسءُ لرز گوستگ اَت مئے چماں واب نہ دیستگ اَت.گاڈیءِ جمپءُ جولءُ پٹھانانی پادءُ لگَتاں مارا چُنڈ چُنڈ کُرتگ اَت.دومی روچ ھم پہ ھمے دابءَ گوستءُ مگربءِ وھداں مئے گاڈی اتکءُ یک بلاھیں کوھےءِ نیام اوشتات.چاریں نیمگءَ بُرز بُرزیں کوہ اِتاں ھمے کوھانی نیامءَ یک تہارءُ بیمناکیں کورے است اَت کہ ھمے کورءِ لمبءَ بلاہ بلاہیں ریکانی جُمپ مِکّ اِتاں.
روچءِ رُژنائی انگت است اَت بلے اے جنگلءُ بیابانءَمئے دلءِ توکءَ بیم پیداک اَتءُ ما گیشتر تُرسءِ آماچ اِتاں .
روان اِنت …