سرگوست: گوں من ءَ سَمل ءِ اجبیں مھر!
نبشتہ کار: سکی ساوڑ
سَیمی بھر
وھدے من سَمل ءِ ترانگ ءَ کپت آں، آئی ءِ بارو ءَ جیڑ اِت گڑا مھرل من ءَ یات آھت ءُ من جیڑگ یلہ کرت، پرچاکہ من نہ لوٹ اِتگ اَت یکبرے پد ءَ ازابانی دیمپان بہ باں.
ھمروچ آواں پون کرت ءُ آسپ ءِ جُست اِش گپت ، من بس آدینگ( جمعہ) ءِ روچ وداریگ اِت آں پرچاکہ ھمے روچ ءَ نادراھانی چارگ ءِ روچ اَت ءُ ھر یکے وتی نادراھانی چارگ ءَ آھت، آدینگ آھت ءُ منی چم راھچار اِت اَنت باریں کدی آ کاینت!، اگاں کرولایے گِندگ بوت گڑا منی چم رژناہ بوت اَنت کہ دیدارے بیت.
سھب ءِ دہ ءِ وھد ءَ گِنداں کرولایے آھت، سَمل، آئی ءِ کماش ءُ دگہ زالبولے ایر کپت ءُ نادراہ جاہ ءِ تہ ءَ آیگ ءَ اِت اَنت کہ من آوانی دیم ءَ شُت آن ءُ چَہ آواں پیسر من سلام دات ءُ جوڑی ڈَڈی شرو کرت، من اے وھد ءَ چَہ گَل ءَ بال اِت آن ءُ سک وش وش ءُ دیم روشن اِت آں ، آ ھم مھروان اِت اَنت، ما نادراہ جاہ ءِ تہ ءَ آھت این ءُ من آواناں آپ وارینت، ھمے وھد ءَ سَمل ءَ ھمے زالبول ءَ را ھال دات ءُ گوشت” اما سکی بکش ھمیش اِنت گِند ئے من تئی کرّ نام گِپتگ اَت کہ آسپ ءَ سمبالگ ءَ اِنت”.
آئی ءِ ماس ءَ من ءَ چار اِت ءُ گوشت” ماشاءاللہ پورا آسپ ءِ رنگ اِنت، منی چُک اِنت الم وتی براس ءِ ھیال ءَ دار اِیت ءُ آئی ءَ من ءَ جُست کرت” منی چُک تو ھمد ءِ مردمے ئے”؟
من پَسہ دات” جی نا منی ماس من نال ھزدار ءِ نیمگ ءِ جھمندے آں، اد ءَ کار ءُ روزگار ءَ آھتگ آں”.
اللہ ترا سلامت بہ کنت ، آئی ءَ وتی دیم ترینت ءُ چَہ وتی لوگواجہ ءَ جُست ئِے کرت” ٹائم چینچک اِنت کہ گوں آسپ جان ءَ ملاکات کنگی اِنت”؟
آئی ءِ کماش ءَ پسہ دات” نیم ساھتے ھست”
من گْوشت” ٹائم ءِ مسلہ نہ اِنت، من وارڈ مین ءَ پونے کن آں ، آ آسپ ءَ ملاکات روم ءَ نادین اِیت ، چَہ آ دگہ نادراھانی مردماں ساری شما گوں آسپ ءَ ملاکات بہ کن اِت”.
من چَہ نادراجاہ ءِ کارمستر ءَ موکل گِپت ءُ وارڈ مین پون کرت، آئی ءَ آسپ ملاکات ءِ کمرہ ءَ نادینت ءُ من ایشاناں ھمراہ کرت ءُ آسپ ءِ کرّ ءَ بُرت اَنت، آسپ ءَ وتی کھول ءِ مردم دیست اَنت گریوگ لگ اِت ءُ امباز بوت،( نادراھانی کھول ءِ مردماں ڈاکٹر ھمے سرپد کن اَنت نادراہ ءِ دیم ءَ کدی مہ گریو اِت ءُ بس تَسلہ ئِے بہ دے، آ کسہ مزن اِنت کہ آسپ ءُ آئی ءِ کھول مردم داں ساھتے ءَ چون بوت اَنت).
ملاکات ءَ پد آ نادراہ جاہ ءَ آھت اَنت، منی چم برے گوں سمل ءِ کماش ءُ ماس ءَ سک اِت اَنت بلے گیش گوں آئی ءَ سَک اِت اَنت، نا آئی ءَ گپ کرت ءُ نا من ءَ موھے رس اِت کہ گپے بہ کن آں،آواں گوں ڈاکٹر ءَ کمو گپ جت ءُ پد ءَ شُت اَنت.
آسپ 21 روچ ءِ واستا داکل اَت، ھمک آدینگ ءَ آ آھت اَنت ءُ گوں آسپ ملاکات اِش کرت، گوں سمل ءَ منی کمو کمو گپ بوت بلے ھاسیں وڑ نیست اَت، بیست ءُ یکمی روچ ءَ یکبرے پد ءَ اے چم راھچار اِت اَنت ءُ بیگاہ ءِ چار ءِ ساھت ءَ آ آھت اَنت( من چوناھا چَہ نادراھجاہ ءَ مدام سے بج ءَ موکل کرتگ بلے اے روچ ءَ سَمل ءِ دیدارے ءِ ھاتر ءَ نادراھجاہ ءَ وداریگ اِت آں)، من پیسری وڑ آوانی دیم ءَ شُت آن ءُ وش آھت کرت اَنت.
من پائل ءُ ایدگہ درست بروبر کرت اَنت ءُ کارمستر ءِ کرّ ءَ سر کرت اَنت، آئی ءَ وتی دست رَند جت اَنت ءُ پَشت کپتگیں کار ئِے کرت اَنت ، من چَہ وارڈ ءَ آسپ آؤرت ءُ آوانی دست ءَ دات ءُ گوشت” آسپ ماشاءاللہ نوں باز جوان اِنت ان شاءاللہ شر بیت،ھما وڑ ءَ کہ ڈاکٹر ءَ شمارا سوج داتگ الم ھما وڑ بہ کن اِت.
روگ ءِ وھد ءَ آسپ ءُ آئی ءِ کماش ءَ من ءَ امباز کرت ءُ منّت گپت، سمل ءُ آئی ءِ ماس ءَ ھم منی باز منّت گپت،من داں گاڑی ءِ کرّ ءَ شُت آں، آ گاڑی ءَ سوار بوت اَنت ءُ دست اِش چَنڈینت اَنت، منی چم ماں سَمل ءَ ءُ آئی ءِ چم ماں من ءَ سک ات اِنت بلے اے زالمیں بچکند پہ ڈولے آئی ءِ لُنٹانی سر ءَ اُوژناہ کنگ ءَ اِت اَنت،آ کہ چماں اندیم بوت گڑا منی دیستگیں اُمیت پد ءَ گیمُران بوت اَنت.
روان اِنت