: آزمانکمُز:
هسا بجار
من ءَ دیر نہ ات کہ من ” صاحب ” ءِ گور ءَ ات آں – منی صاحب چو وَ سکیں بلاہیں مردمے ات – سکیں دلیر ءُ مزن دلے ات –
منی صاحب ءِ پیروک جنگے ءَ گپتگ ات ءُ وتی بُنکی ہنکین ءَ گسر کپتگ ات – دگہ دُوریں دیارے ءَ سرے کپتگ ات –
منی صاحب چو کہ سکیں مزنیں مردمے ات – نان دے ءُ مہاندارے ات – آئی ءَ پہ وت ءَ یک اردلی یے هم داشتگ ات۔
اگاں منی صاحب ءِ تب گوں کسے ءَ نہ کپت تہ صاحب ءِ هاتر ءِ وش کنگ ءَ اردلی ءَ هما کت گوں مردماں کہ الی ءَ گوں کاپراں نہ کُتگ ات-
دومی ، میتگ ءِ ہر هالے بوتگ ات ءُ آئی ءَ آؤرتگ ات ءُ منی صاحب ءَ سر کتگ ات- کہ مرچی کئے ءَ گوں کئے ءَ کور ءَ جان شُشتگ – کئے کجا شتگ – کئے ءَ کئے کجا سر کُتگ – میتگ ءَ چے بیئگ ءَ انت – کئے گوں کئے ءَ گورجیگ بیتگ ؟
من کہ اولی روچ ءَ صاحب ءِ گورا سر بیت ات آں – تہ جان ءَ پُرّیں یک چابڑیں ورناهے دپگ ات ءُ لوگ ءَ پُتر ات – گوں لوگ ءِ پُترگ ءَ اشتاپ اشتاپ ءَ دپگے بوتک ، بوٹ ءُ جُراب ئےِ کش ات انت ءُ جُراب بوٹ ءُ دپگ لوگ ءِ دپ ءَ دور دات انت – من آئی ءِ اے سُر ءُ پُراں چہ همے مار ات کہ بیت کنت اے ورناه سر ءَ وشیں مردمے نہ بیت – سک ریس ات – گپ ئےِ انچو اشتاپ اشتاپ ءَ کُت کہ مردم ءِ سر پِر نہ بوت چے گُشگ ءَ انت –
آئی ءَ گوں پُترگ ءَ وتی لبجگ دابیں گالوار ءَ مردمانی یک لڑے گون ات -ھر کس ءَ کہ زیک ءُ مرچی ہرچی کُتگ ات – درستانی دَرگت ءَ اشتاپ اشتاپ ءَ گُشت ئے ءُ وتی نان ءِ چُنڈ ئےِ ورات در شُت – همے دمان ءَ کہ منی صاحب ءِ اردلی وتی مرچیگیں شام ءِ مُز ءَ گوں وتی گونیں لڑ ءَ درشانگ ءَ ات – منی صاحب ءِ چمانی برے دیمے ءَ سُرگ ءُ تہلیں بچکند لائک ءِ چارگ ات انت –
همے کہ اردلی ءَ وتی وارتگیں نان ءِ چُنڈ ءِ مُز ءِ گرنچ کہ بوتک تہ صاحب ءِ سُنٹ پہ پَهر نودان ات ءُ چمانی برے نیمگے ءَ سُرگ ءُ لُنٹانی سر ءِ تہلیں بچکند اجب لائک ء سیلی ات –
من لوگ ءَ نشتگ ءُ وتی صاحب ءِ کسہانی پد ءَ ، همائی ءِ مزن دلی ءُ مزن شانی ءَ جیڑگ ءَ ات آں کہ اے الم سکیں مزن دلیں مردمے بیت –
منی صاحب ءَ وتی ءُ وتی پیروک ءِ ہر کسہے کہ آؤرتگ ات تہ آئی ءِ کسہانی آرگ ءِ دمان نان ءِ پرزونگ ءِ سر ءَ ات –
بلے وتی اردلی ءِ کسہے مدام آئی ءِ اد ءَ نہ بیئگ ءَ آؤرتگ ات – منی صاحب ءِ اردلی بُن اسل ءَ میتگ ءِ دُکّان ءِ سیٹ ءِ بچک ات – دُکان انچیں جاهے کہ اود ءَ دهکان ، پُریاتگر ، شپانک ، ساربان ، کل کائینت – اشاں ابید هم دُکان ءِ سیٹ میتگ ءِ سیٹ ات – آئی ءِ گور ءَ مدام ماں جهل بیگاهاں دُکان ءِ پیژگاه ءَ میتگ ءِ میر ، متئبر ءُ شاهوکارانی دیوان ات ، مجلس ات ، گپ ءُ رپ ات – چہ هود ءَ کہ اردلی چُٹتگ ات گُڑا سیٹ ءِ دُکان ءِ مجلس منی صاحب ءِ لوگ ءَ گوں اردلی ءِ آیگ ءَ پدا جمّتگ ات – هرچی کہ بوتگ ات کل صاحب ءِ دیم ءَ اردلی ءَ درشانتگ ات انت – ءُ پُشت مانداتگ ات – اردلی چو وتی تب ءِ هساب ءَ اے دمانانی تہ ءَ هم ریس ات – گشادی ءَ اتکگ ات اشتاپی ءَ نان ئےِ وارتک ات ءُ وتی گرنچ ئےِ بوتکگ ءُ در شُتگ ات –
منی جُست ءَ ابید منی صاحب ءَ وتی اردلی ءِ کسہ چو بیان کُت کہ اے میرو انت مئے میتگ ءِ سیٹ ءِ بچک انت – چو کہ سیٹ سکیں کنجُسکے اے بزگ ءَ ورگ نہ دنت – وتی گورا کباب انت ، مُرگ انت ، چراگُره انت – بلے اے بزگ ءَ نہ دی انت گوں .اے نی پمشکہ منی کرا کئیت – ورگ وارت ءُ وتی وهد ءَ تیلانک دنت – اے گندئے چو ریس انت – اے هم چو منی پیروک ءِ وڑا جنگے ءَ گپتگ – دژمناں دزگیر کُتگ ءُ گپڑے وهد ءَ کید کتگ بازیں لٹ ءُ کُٹاں سر ئےِ سُبک انت ءُ ریس انت پمشکہ – چو شریں بچکے دست ءَ سُبک انت – بس کمو ریس انت –
منی صاحب وتی آدت ءَ لاچار ات – ءُ وتی نان ءِ چُنڈ ءِ مُز ءَ چو وتی اردلی ءِ دروشم ءَ چہ من هم تلبگار ات – همے کہ پرزوزنگ پچ بوت تہ وتی پیروک ءِ نان دیگ ءُ مهمان داری ءِ کسہاں آراں ءُ وتی میتگ ءِ اے دگہ کلیں مردماں ، سیٹ ، شاهوکار ، سپاهیگ ءُ دهکاناں ڈوباراں ات – یک روچے آئی ءَ لهتیں انچیں مردماناں بهتام جت کہ آ من شر پجا آؤرتگ ات انت – منی سگ ءِ پیالہ سر رتک من گُشت کہ لانتیں ترا شپ روچ نشتگ ءُ وتی میتگ ءِ مردماں ڈوبارئے . بتهام جن ئے . اے جهان ءِ شریں مردم بس تو ءُ تی پیروک ات – صاحب ءَ دنتان نیژگینت انت ءُ گُشت لانتیں ترا کہ تو نان ءَ منی ءَ ورگ ءَ ئے گپ دگرانی هک ءَ کن ئے ؟
همے دمان ءَ من ءَ صاحب ءِ پیروک ءِ مهمانداری ءُ آئی ءِ اردلی ءِ سرا بزگ بوت – من وتی بُنڈوک بست انت –