دستونک (خالق ارماؔن)۔
گُبار بامیں چِراگانی ھَلک تامور اِنت
اے پِیرزالیں شپءِ زھگ دِیدگاں کور اِنت
بلوچیں مِیرؔو ءِ دَزروداں کئے بہ پھریزیت
تاں چمّ کار کن اَنت گَنجیں بالگترگور اِنت
ھمے نِگاریں شَپ ءِچادر ءَگوں بے سِتر آں
ھمے امیت ءِ بَزیں ساھگءَ تئ ملگور اِنت
شَھیدیں جنگلے مھر ءِ کپوتاں نازینتہ
سروز گریوگیں موتکانی یات بانور اِنت
من مرتگ آں,کہ نہ گوارنت موسمی تَرھور
تو زندگ ئے, کہ تئ آزماں، زمین زور اِنت
اے آس ءِ رنگ منی شھر ءِ دیدگاں رِتکہ
اےآپ ءِ نَکش نوں دریاءِ باتن ءَ سور اِنت
تئ مھر ءِ درد شریدار کنت دلءَ زاناں
منی جتائی ءِ ارواہ گوں ترا ھور اِنت
منا گوں انگہ اے جیڑہ نہ گِیشّ اِتہ ارماؔن
کَسے بہ پُرس کہ پَرچا سرءِ تھا شور اِنت