بُگُش بُگش او زمانگ کیا کیا نہ گُشئے
 ہما کہ راست اِنت ہما گپّ ءَ پرچیا نہ گُشئے
قلم پہ عہد ءَ منی نوکیں جامگے دُوچیت
 منی توار تئی گوش ءِ پردگاں سوچیت
من ہست باں تو وتی ہستی ءَ کُجا زان ئے
 بگندئے جند ءِ وتی نیستی ءَ پریشان ئے
من سرد ءُ گرم ءَ جہان ءِ اوں شر سرپد باں
 جہان ءَ بِلّے تئی بہر دْروگیں کاگد باں
تو مہر ءِ نام ءَ بکن گار من نہ باں زاھر
 دِلاں چہ سینگاں در کشّ من ءَ مہ گُش شاعر
بچار چمّاں وتی پچ کن زرد ءِ آدینک ءَ
 مہ بند گوشاں، منی بشکُن دردءِ نازینک ءَ
طلب مں کُشتگ انت ارماناں سنگے پِر داتگ
 مروچی وھد منی دیم پہ دیمءَ اوشتاتگ
تئی ھیال چو زھگ ءَ تنیگہ گوکو کنت
 منی اے دانک پمشکا تئی راہ ءَ کُنٹگ بنت
 ترا وَ ھچ وڑا بنیادمی ءِ سںنچ نہ جنت
 قدم قدم پہ ہمک مردم ءَ تئی اوست پْرشنت
اگاں اے ساھگاں سہب ءِ وت ءَ بدل نہ کُتگ
 ھما ھیال تو داشتگ چیا بدل نہ کتگ
وفا ءُ دوستی ءِ نام ءَ بدئے دگہ نامے
 تو روچ پہ روچ بُشوھاز، نوکیں بُہتامے
کیا چہ دُوراں نہ زان ئے کیا چہ دلپروشاں
 منارا بِل گوں غماں زندگی ءِ دلگوشاں
اے شاعری پہ کسی زند ءَ روزگار نہ بیت
 نیاں من ھچّے ترا گوں منارا کار نہ بیت
نہ زان ئے تو کہ کجام موسمانی آماچاں
 چتوریں درد ءُ چتوریں غمانی آماچاں
تو گشتہ باز من ءَ بِلّ کناں غمے تالان
 دمانے گریواں پدا چو کپوتے ءَ نالاں
نہ سستہ وشبواں پُلاں چہ سنگتی انگت
 من مُہر داشتہ دِل ءِ سِتک ہم وتی انگت
تنیگہ روچ نہ کپتہ زمین ءِ دلبند ءَ
 نہ اِنت زبہر تنیگہ کسے چہ بچکند ءَ
نہ اِنت آزمان چپّی زمین ہما پیم اِنت
 ھُدا ءِ برکت ءَ دُنیا ءُ دین ہما پیم اِنت
بگش بگش کہ ترا وھد وت جوابے دنت
 منی اے بوجی ءَ زند ءِ ھُدا تیابے دنت
رواں چہ دُور تئی میتگ ءَ تئی شہرءَ
 بلئے چو آس مدئے تو منی دل ءِ بہر ءَ
منارا بِلّ تو بکُش باطن ءِ وتی آسءَ
 من گْوستگاں ءُ گْوزاں زِند ءِ گْرانیں چکّاس ءَ
اِسحاق خاموش
 ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
 کراچی
 23 /مئی 2004