لچّہ ۔۔۔۔۔ سدَپ
شائر:  ….. میجر مجید
سدپ مُرواردانی زرّیں کوڑی انت
برے چولانی باہوٹ اِنت
برے لُنجیں تیاب ءِ ریکاں بار گپتگ
برے ماں رُستگیں گْورمانی
تْرندیں شہماتاں
بلے انگت رُژن ءِ استال انت
شہم کنت ہرجاہ
شپاں لنجیں
شپ چراگ ءُ تلاہیں رُژن بامسار انت
برے شپ جتیں بوجیگانی پیشوک انت
اُمیت ءُ زند ءِ مستاگ اِنت
مید ءُ ملّاڑ ءُ دریا وردانی
مُراد ءِ مُزرو اِنت
زند ءِ شہتیر اِنت
گُلیں مہگونگانی
جیگ ءِ سر ءِ ہیر انت
سدپ وہدے کہ بچکندیت
گوہر ءُ مروارداں دْرنزیت
جہان ءَ رُژنے بالینیت
مچار چو کہ زمین ءَ دہ سرا کَلّ اِنت
بَلے وہدے کہ سرکشّیت
چو ماہ ءَ چاردہی دْرپشیت
سُچنت بالو
چراگ روک انت
بے کساس ءَ سِتکگ انت بالو
مران انت، دیما جُنزان انت
روان انت رندپد ءَ مہر ءِ شہیدانی
ملنگیں راج پہازانی
نہ ترسنت پہ سُچگ بالو
بالو رُژن شہیدانی
شپاں سیاہیں
تچنت پہ رُژن ءِ شوہاز ءَ
مرنت پہ رُژن ءِ امباز ءَ