سید ظهورشاه هاشمی
بــیــا پـَــدا شـتــکیں تلارانی دلاں دِرّاں کنیں
گـــران بـھـائـیـں دوسـتـی ءُ مھر ءَ پدا ارزاں کنیں
تــئــی دوئیں گالاں مئی ناسرپدیں دل گونجتگ
بـــیـــا پــــدا گالانی ربّـــالو زری نــوداں کنیں
ما را چہ راه ءَ گِسر کرتگ اے بے راھیں سراں
اے دل ءِ هوناں چه سھریں مادنے رنداں کنیں
نی دل ءَ سَھڑیں کہ جوانیں روچ چماں اندر انت
زان پہ زان نندیں جگر بـُـرّیں گـَمـاں تالاں کنیں
راہ مــئــے بــســتــگ اگاں کـوہ ءُ تلار ءُ گریشگاں
گـــوں وتی سرپـنـجگاں شیری رَھے بـُـرّاں کنیں
مــیــریــانی پــرشتگیں بان ءُ ربد مئے سنگر انت
چــه بدیں هوناں سکارانی زھاں سوھاں کنیں
« کمبر » ی دَؤرے پدا کارین ءُ ما جان پـَهــِلّ
مـکـهـیـں ماتانی مهر ءُ دوستی ءِ شیراں کنیں
نـــاروایاں پـمـئـے گوئرگندگاں کـُتـگ اومـان پدا
شکـّلیں ارواہ ءُ گــھــگــیــریں سـراں بیراں کنیں
چـــو گروک ءُ بیر ءُ نـپـت ءُ آسگواریں جمبر ءَ
دژمــنــانــی زیــد و میتاپیں لداں سوچاں کنیں
پــلــیــں دیـــوان ءُ مـراگاھانی کــوھـیـں هاتر ءَ
دہ ســـری ســـوت ءُ ھزار گنجیں نپاں تاوان کنیں
مان تر انت ھــــانــــل ءُ مــھـــگل اگاں دیما مئے
مـنـتـّان اش زوریں بندیگ اش وتی کؤلاں کنیں
دور نہ انت منزل ھزار گنج ءُ ھزار نازیں « سید »۔
ھــمــبــلاں زوریں چو کـَـؤرا دورسریں رمباں کنیں