گوں مـزن شانیں اللہ ءِ نام ءَ
دومی بہر
[نِـدارَگـے ماں گْـوتـر ءِ بنـدن ءَ]
«وا ءِ وطن ھشکیں دار»
ھؤ! آ واجہ ءَ پہ وتی ماتی ھنکین ءُ بُن پیرُکی دیار ءِ آباد کنگ ءَ وتی لانک پہ بامردی بستگ اَت، تا یک کساسے ءَ اے نہ وشّ ءُ گْرانیں راہ ءَ سوبین ھم بیتگ.
اگاں آ بامرد ءِ بارو ءَ دو ھبر نبشتہ مکن آں مزنیں ظلم ءُ بےانصافی یے!
چوشیں وطن دوستیں بامرد الّمی اِنت کہ راجدفتر تھا یات کنگ بہ بنت.
شمے کستر پہ وتی ھبرانی راستی ءِ پیشدارگ ءَ واجہ ”بلوچ“ ءِ چیزے جہد ءِ آسر پہ گواچنی نبشتہ کنت تا کہ شما پُلّیں وانوک، وت اے راستی ءَ گیشّ ءُ گیوّار بکن اِت.
پہ ”گْوتر“ ءِ آباد کَنَگ ءَ اے واجہ ءِ بُنگیجی کار، لوگ ءُ جاگھانی بَندگ اَت؛ کہ چہ ”نیم قرن“ ءَ گیش اَت اے جاگہ بےمردم ءَ یَلَو اَتنت، لشکرانی تاراج کنگ ءِ سَوَب ءَ گوستگیں ھچ کارامدی آثارے پَش نہ کپتگ اَت.
آ زمانگ ءَ ”گْوتر“ ءِ یک مستریں جیڑھے، ورَگی آپ ئیگ اَت، کہ اے جیڑہ تا روچ ءِ مروچی ھم پہک ءَ ولگوج کنگ نہ بیتگ.
بلے آ پْریشتگ دْروشمیں مرد ءَ ھما نگیگیں جاورانی وھد ءَ کہ پہ وتی شپ دواری ءَ یک کُڈُّکے بستگ اَت، بلے پہ پوریاگر ءُ مھمانانی واستا لہتے بانیں لوگ جوڑ کتگ اَت. آئی ءَ ماں ”گْوتر بندن“ ءَ ورَگی آپ پہ ٹانکر پُجّارینت ءُ تاھاپی ءَ چے رَکّینت.
پہ اے بُنگیجی کارانی گیگ ءُ گْوم کنگ ءَ، ماھانی ماہ پِرگوستگ اَنت؛ لشکر جَت ءُ تاھاپیں مُلکے آباد کنَگ آسانیں کارے نہ اِنت!
بلکیں بازیں جنجال ءُ جیڑھے دیم ءَ اتکگ اَت! چوشکہ: ”بے اولاکی“، ”سڑکّ ءُ راہ ءِ نہ بَئیگ“، ”بے ھمسایگی ءِ تکانسری“، ابید چہ ”ژاندارمری پازگاہ“ ءَ دگہ مُرگ ءِ بَشَرے ءَ گْواہ نکتگ اَت ءُ ھچ وڑیں آسراتی یے نیست اَت؛ چوشیں جاورانی تھا اے وڑیں نگیگیں جیڑہ پہ بنداتی کارانی دیمگیری ءُ دلپروش کَـنَـگ ءَ مزنیں اثرے دار اَنت. آ ھم پہ یک ”ھفتاد سالیگیں پیرمرد ءُ کماشی“ ءَ!
”مالی ھرچ ءُ درچ وتی جاہ ءَ دیم ءَ چو کوہ ءَ میلانک اَت.“
بلے چوشکہ آ بے دروریں کماش ءَ پہ وتی بُن پیرُکی ھنکین ءِ آباد کنگ ءَ یک اندرونی مھر ءُ واھگے ھست اَت، اے جنجال پہ مُرادے وشّاتک ئےِ کُت اَنت ءُ چرے جنجالاں بےکِمار اَت ءُ وتی جُھداں دیم ءَ بَران اَت.
دگہ ھچ رُستم ءِ وڑیں پھلوانی ءَ اے مجال نیست اَت کہ چوشیں کارے کُت بکنت! بزاں گْوتر ءِ آباد کَـنَـگ چہ دگہ ھر کسی واک ءُ وس ءَ دَر اَت.
اے ھمے مھر اِنت کہ بنیادم ءَ پہ سوبمندی ءِ بُرزیں پدانک ءَ رسینیت.
وھدے کہ بُنگیجی کار گیگ ءُ گْوم بیتّ اَنت گڑا آ واجہ ءَ وتی توکل گوں خدایا کتگ اَت.
گوں ”کھدہ نوحک برازپور(کلمتی) فرزند میرعالی“ (باھو ءِ نامی مردمے ءُ سرخیلیں کماشے بیتگ) ھمراھداری ءُ ھمکوپگی ءَ نزّیک ءُ کنِکّی میتگاں شُتگ ءُ مردمانی منّت زُرتگ اَنت کہ بیا اِت ”گْوتر بندن“ ءَ مید ءُ مَلّاری، بکن اِت. مردماں وعدہ ءِ داتگ اَت ءُ گڈسر ءَ وتی وعدہ ءِ وفا کتگ اَتنت. درور:
‌{چہ ادارہ شیلات چابھار ءَ پہ شما ”بوجیگ“ ءُ ”انجن“ ءُ ”ماھور“ ءُ دریائی دگہ ازباب، مفت ءُ ارزانیں نھاد ءَ پَچ گِراں.}
باز بر ءَ پہ ناھدایانی دریائی ازباب ءُ لوٹانی پورا کنگ ءَ گوں بالیگراب ءَ ماں ”بندرعبّاس“ ءُ ”ایران“ ءِ بازیں دگہ مُلکے ءَ شُتگ اَت ءُ مزنیں آسراتی یے ناھدایان ئےِ بکشاتگ اَت.
اے سفر ءُ مُھیمّانی ھرچ ءُ درچ وتی جامی کوپگان ءِ بیتگ ءُ چہ ناھدایاں یک ”کِرانے“ ءَ دلمانگ نہ اَت.
اے ھبر ھم یاد کنگے اِنت اولی مردم ”کلّانی“ ءِ بیتگ اَنت کہ ”گْوتر بندن“ ءَ پہ ماھیگیری ءَ اتکگ اَتنت، گڑا رَندتر ءَ دگہ کِرّ ءُ کنِکّی میتگانی مردم ھم ”گْوتر بندن“ ءَ پہ ماھیگیری ءَ اتکگ اَنت.
واجہ ”بلوچ“ ءَ پہ ناھدائی آسراتیانی گیش کنگ ءَ ”تعاونی صیّادی“ کارگِسے جوڑ کت ءُ وت ھمے کارگس ءِ رئیس ءُ کارمستر بیتگ.
کمزور ءُ بےدزرسیں ناھدا مالی کمک ءُ مَدَتّ ءِ کتگ اَتنت، دریاوَرد گوں ھمے کمک ءُ مدتّ ءَ وژنود ءُ وتی روزگار ءَ دلگوش اَتنت.
”حاجی فیض محمد“ ھم چو ماتکوہ ءَ ناھدایانی پُشت ءَ اوشتاتگ اَت ءُ ھر وڑ ءَ چہ ”ادارہ شیلات“ ءَ آھانی پلّامرزی ءِ کتگ اَت.
«ھـر مُــرادے کہ بـنــدہ ءِ لـوٹیـت
سلطان ءُ شاھیں قادر ءِ بَکشیت»
”گْوتر بندن“ ءَ ھم باز دیمروی کتگ اَت ءُ روچ پہ روچ ناھدایانی کِساس ءُ شمار گیش بیان اَت، دوصد قایق گوتر ءِ ھور ءَ ننگر اَت کہ درست ھمے بندن ءَ ماھیگیری کنگ ءَ اِتنت. اے دیمروی ءِ اصلی نیمون ھما درانڈیہیں پیرمرد ”حاجی فیض محمد بلوچ“ ءِ جھدانی برورد اَت.
اے ھبر ھم گْوشگے اِنت کہ ھما اولی ”تعاونی صیّادی“ تا روچ ءِ مروچی ھست کہ ھمے چیدَگ، اے سرگْوست ءِ مستریں گْواچن اِنت.
آ واجہ انچیں وشرُو ءُ مھروانیں مردمے اَت کہ ھجبر یک تْرندیں دانکے چہ آئی دپ ءَ در نہ اَتکگ اَت.
روان اِنت….