کریم بلوچ تھل ءِ دستونک ندر پہ باسک ءِ وانوکاں
دستونک
بـُــڈيت چــو روچ زُلم ءِ ، رِيـــز انت بــَــد ءِ سـَـــگاراں
ســاجــــو په راج دوستاں ، آجــــو ءَ بيت بـَــهــــاراں
بيا بيا اُمــيــت ءِ نــُــوْداں كاينت په شِـــــنــزَگ ءَ دِل
ڈكــّال ءِ دَؤر ءَ كــُٹــيــت ، سـَبـز انت دِرَچك و داراں
بـَركـَـت ترا مراد انت ، بـَركـَــت پـــه مـــــن وا دادے
بيا بيا كه مِـهــر ءِ دِروشُم ، پـُليں جهان انت چاراں
بالاد په شـَتـْـكِين تو بـُرت ، سَرجـم جهان ءِ زندے
بيا بيا تــا مــا را دور انت دَرد و گــَــمــانی هـــاراں
تِنگ اِت شَرابی چَم مئے،نـُزهَند ءَ تئيگ ءَ جامے
سار ءَ سَر ءِ من كـُت گار ،راهان ءَ چون به ماراں
گِـيـدی ءِ چــَــــمّ هــَـيــران ، نـازيں تـرا په رَكـّــاں
تـَئی چـَمّ ءِ ٹــَهل ءِ كنجل ، لـْوپ كـُرتگنت مَزاراں
شَهرانی سوز و ساز ءَ ، گـَم كُرتگ و دل ءَ ژَنـــد
ڈكـّی ءِ « تَهل » تر روچ ، بـُرتگ چه ما وا ساراں
كريم بلوچ _ تـَـهل