عھدی کسّہ
عــــــزّت ءُ مـــہرُک
ملّا عزّت پنجگوری،پنجگور ءِ نامیں شھر تسپ ءِ نندوک بیتگ، آئ آرپیـں پت نام للّہ بیتگ –
 آئ ودی بوھگ ءِ ماہ ءُ سال زانگ نہ بنت بلے اے الّم ءَ زانگ بیت کہ آ دومی دَور ءِ شاعرے بیتگ، کہ اے دور ءِ تہا ملّا فازل، ملّا قاسم ءُ دگہ باز ھوار انت، عمر ءِ درگت ءَ ملّا عزّت چہ ملّا فازُل ءَ کستر زانگ بیت، پرچا کہ ملّا فازل ءِ ودی بوھگ ۱۷۹۵داں ۱۸۰۰ءِ نیام ءَ زانگ بیت ءُ آئ مرگ ءِ سال ۱۸۳۶ءَ دیم ءَ اَتکگ -گُوں اےدلیل ءَ زانگ بیت کہ عزّت پنجگوری سال ۱۸۰۰ءِ اولی دھک ءَ ودی بیتگ بلے آئ مرگ ءِ پکّاہیں سال ءُ روچ پہک ءَ زانگ نہ بنت البتہ انچو گُشنت کہ مہرک ءِ مرگ ءَ پدّ عـــزّت داں ۴۰روچ آئ مانش ءِ سرون ءَ نندیت ءُ مودیت ءُ آسر داں جنت ءُ پد ءَ پـــــــــیردان ءَ بد دعا دنت ءُ پہ وتــــی دیمے ءَ روت کہ روچ مرچـــی زانگ نہ بیـــت
کُجا شُت؟
 ایـــرانی بلوچ ڈیھ ءِ تہا ہند ےء ھست انت کہ آہر ءَ پــــــــیـــردان گُشگ بیت آئ تہاسک براہ دار ءُ زیباہــــیں جنکے ھست اَت نام ےء مـــہرھاتون ات، مھلونک ءِ تہا آچہ مھرک ءِ نام ءَ نامدار اَت -اگں آہر ءَ ھرکس ءَ بدستیں داں آ ھمای بیت ءُ شُت – حتّی کہ مکران ءِدرستیں شاعراں آہر ءَ وتی شعرانی براہ جوڑ کتگ اَت – یک روچے کہ مــــلّا فازُل ءُ ملا عزّت دیم پہ دیم نشتگ اِت انت، مــــلّا فازُل ءَ شعرے گُشت کہ شعر تہ ءَ دنانی بــــانُک مــــھرُک ءِ ڈیل ءُ بالاد ءُ آئ ماھیں دروشم ءُ گوناپ ءِ تــــوسیپ ءُ ستا اَت – گوں ھمے شعر ءِ اشکنگ ءَ ملّا عــــزّت ءِ دل ءِ ھلّاں باھُند کُت ءُ پہ مــــــھرُک ءَ اومـــان کُت – ملّا فازُل ءَ سرپدّ کُت کہ آ وتی ناکــــو زَھگ ءِ دشتار انت آئ ءِ گــــندگ ترا درد نہ وارت – بلے عــــزّت دیوانگ بیت پہ مــــھرُک ءِ دید ءَ ھـــــدوناک بوت ءُ وتی اومانی پروشگ ءَ تیار نہ ات – جـــست ءُ پُرس کنان ءَ پـــــیردان ءِ مچکد گاں سر بوت – مــــھرُک ھما میتگ ءِ میر ءُ کماش سالک ءِ لاڑکیں جنک اَت -یک روچے گوں وتی پری رنگـــــیں دزگھاراں دیم پہ وش زیدیں کہچرانی سیل ءُ سواد ءَ در کپتگ اَت کہ ناگت ءَ مــلّا عــــزّت ءِ چمّ پہ وشّ کدّ ءُ وشّ بالادیں مــــھرُک ءَ کپت انت کمان میان ءِ گندگ ءَ گوں عــــزّت ءِ دل ءِ ھُلّاں جہہ جت ءُ گُشتت ئ
 سربازی شر رنگیں جنک ھم یک انت
 دزگہاراں گوں کیمتے لکھ انت
 عزّت ءِ دیوانگی ءُ بے تاھیری ءُ دل ءِ ھُلّای جہہ جنگ مـــھرُک ءَ وتی کنگی ات آ اے گپّ ءَ ھوں سر پد ات کہ مـــــھرُک آئ ناکو زھگ ءِ دشتار انت بلے پد ءَ آ وتی زند ءِ مُرادانی سبزینگ ءِ واھگدار ات -مـــــھرُک ءِ پت ءَ عـــزّت ءَ باز سر پد کُت کہ آئ جنک ءِ سانگ بوتگ – بلے عــزّت چہ پُشت ءِ روگ ءَ ابید چہ آئ پت ءَ مـــھرُک ءِ سانگ لوٹ کت – وھدیکہ مــــھرُک ءِ پت ءَ عــــــزّت ءِ بے تاھیری ءُ بے داں دیست داں آئ بازیں بِڑّ ءُ ملامے پرکت دانکہ عـــــزّت دل ءَ بشودیت – بلے پہ عــــــزّت ءَ اے بڑ ءَ ملام ءُ مال ھچّ نہ اتنت ءُ دُرستیں کبول کُت انت – مالانی جم کنگ ءَ پہ دگہ ھنداں سر ےء در ات –
 دابانی بانُک مـــھرُک روچے گُوں دوستیں دزگُہاراں گْورم ءَ شُت ءُ جان ءِ شودگ ءَ گُورم ءِ تہا ایر کپت کہ ناگتّ ءَ یک کاروانے چہ دُور ءَ ودی ات آئ دزگہاراں آئ ءَ را سئ کنگ ءَ ابید زوت زوت وتارا چیر دات – مـــھرُک چہ آپ ءَ درنیاتک کہ کاروان سر بوت آئ وتی گوشیں جان آپ تہ ءَ چیر دات آئ سر ءِ دراجیں ملگور داں ھتبے ءَ تالان بوت انت کاروان ءِ مردُماں بیم زُرت ءُ زُوت گام تیز کنان کُت ءُ دیم ءَ شُت انت – بلے چہ کاروان ءِ مردُماں یک کماشے مردے ءَ وتارا بو ٹگّے ءِ جہل ءَ چیر دات – وھدیکہ کمان میانیں مـــــــھرُک ءَ چہ آپ ءَ درآتک ءُ وتی گُداناں گْور ءَ کُت داں پیریں مرد ءَ آئ کُوشیں بالاد ءُ ھجگیں جان ءَ را چمّ زھمے جت کہ آ سکّ نادُراہ بوت ءُ روچ پہ روچ آی نادُراھی گیش بوان بوت آسر ءَ یک ھنچیں شومیں روچے اتک کہ وش رنگ ءُ وشّ بالادیں مـــــــھرُک ءِ پُلّیـں ارواہ بے بزّگیں مرگ ءِ ھرجان بوت ءُ پیردان ءِ مھلوک پُرسیگ بوت –
 عزّت کہ پہ مال ءُ ملکت ءِ جمّ کنگا دراں ڈیھ اَت گوں گنجیں مال ءُ ھال ءَ اَتک ءُ پیردان ءَ سر بوت داں راہ ءِ نیمگ ءَ جنازھے دو چار بوت گوں جُست ءَ آہر ءَ مالوم بیت کہ آئ دابانی بانُک مـــھرُک ءِ تہت انت کہ کبرستان ءَ روان انت – گُوں اے ھال ءِ رسگ ءَ آنہ مالی ءُ نہ مُلکی بوت! تچان ءَ پہ جنازہ ءَ شُت –
 مھرُک پہ گریوگی چمّ آں ھاکاں بار دیگ بوت ءُ ھرکس ھرکس بوت بلے ملّا عـــزّت داں چِلّ روچ آئ مانش ءِ سرون ءَ نشت ءُ آسر کش ات
ارمان ارمان پہ مھر حاتون ءَ
 گُوں نہ کپتوں کہ بوانیں یاسین ءَ
 پہ مھر حاتون ءِ شکلیں گین ءَ
 من ھم نزانت مھرک مریت
 عزّت پما روچاں زریت
 پژن انت منارا اےخبر
 جانیگ ءِ بے حیفیں مرگ
 ملّا عزّت ءِ شاعری ملائ دور ءِ شاعری ءِ ھما بُن ھشت زانگ بیت کہ ایشی ءِ تہا تـــــچکیں ءُ راستیں مھر ءِ پدّریں رنگ ودی بیت آئ ءَ گُوں مھرُک ءِ پُر لزّتیں عشق ءَ شعر پِر بستگ ءُ ملّا ھانی تہا یک زندگیں مثالے ایرتگ – مُلّا عزّت ءِ شاعری ءِ اولی ءُ گُڑّی سرھال مھرُک بوتگ – مھرُک ءِ آسکی گردِن ءُ گراں گوریں اندام ءِ چپّ ءُ چاگرد ءَ چکّریت
 نا مےء اگرچہ دراج انت، ‘م، ءَ بنا کنت
 ‘ھ، ءَ گـُوں ‘ر، ءُ ‘ک، ءَ کاریت ھوار کنت
 تو کہ نہ دیستگ دلبر وھدے کہ داب کنت
 اندامے روچ ءُ ماہ ءَ بے شکّ تہار کنت
 وھدے کہ پوشیت سُہراں کید ءَ سوار کنت
 اے عاشکیں جواناں بے سد ءُ سار کنت
 آ عطر ءُ مِسک ءُ عنبر بیکاں ھوار کنت
 چو کوھی آھواں اچ من کنار کنت
 سرجیگ ءُ پراھیں سینگ ءَ ترنجاں کتار کنت
 ھر شپ تاں روچ ءِ ٹک ءَ دل مارا گار کنت
 تیرے جتیں دل ءَ مےء گُوں من چو زار کنت
 نندیت مُدام تخت ءَ شیرین مجاز کنت
 پہ اے شعر ءِ گشگ ءَ ملّا عزّت ءِ دل نہ ترّیت ءُ دگہ جاھے وتی دل ءِ افّاراں پہ ڈؤلے بیان کنت ءُ گُشیت!
 موسمے گوست تاں ھدے نہ ماہ ءَ
 تحفہ ےء جوانیں دات من ءَ شاہ ءَ
 مھرُک پیدا بوت چہ رب ءِ درگاہ ءَ
 مات ءَ پہ زاری پنڑتگ پیراں
 مہر حاتون گوں دزگہاراں انت
 نند ءُ نیادے ماں حصاراں انت
 دیمے چو نوک سجّیں سگاراں انت
 روےء چو شمس ءِ خاوری آن انت
 پادے گوں کیچ دوچیں زری آن انت
 مات اگاں شمشیری درے سندیت
 پہ حسد چشیں دخترے گندیت
 عزّت چہ مھرُک ءِ مرگ ءَ پدّ جہانے گولیت بلے آئ مٹّ ءُ دروَر ءَ ودی نہ کنت ءـُ سوچاکیں زھیرانی تیراں آئ چمّ ھون ءِ ارس شنز انت
 من رپتگوں خراساں
 ھندو ءِ کٹّ ءُ بوپاں
 سیل دات گوں یہوداں
 نیست سورت گُل اندام
 ایران رنگ تواران
 اتکوں پہ اے خراسان
 من مھرُک ءَ نہ گنداں
 آرام دل بہ ننداں
 پنجگور تاں کولواہ ءَ
 اورماڑہ ءِ متاہ ءَ
 جن کلمت ءِ جتا انت
 بلے نےء چو مھرُک ءَ انت
 گوادر چہ پسنی ءَ
 کپر تاں پیشکان ءَ
 گرداں بسولکان ءَ
 من مھرُک ءَ نہ گنداں
 سرباز شہر پیردان
 رپتوں تمام ایران
 ٹکر گدائ پنڑاں
 چو کابل ےء فکیراں
 ارمان پہ ماہ پری ءَ
 بے عیب ءُ دروری ءَ
 پاد گُوں ھما زری ءَ
 من مھرُک ءَ نہ گنداں
 باگ ءِ گُلے بہ سنداں
عزّت ءِ شعر اگں ایندگہ کہیں شاعرانی شعراں ھم دپ کنگ بہ بنت تا عزّت ءِ شاعری گوں وتی رنگ ءُ گوناپ، گوں راھبند ءُ روانی ءُ وشّ بیانی ءُ وشّ کلامی ءَ وتی جاہ ءَ ستا کرز انت شاعری ءِ درگت ءَ آ نہ ایوک ءَ وتی اھد ءِ شاعرانی سرپ ءَ چموک انت بلکیں گوں وتی مھری شعراں یک دگہ رھبندے ءُ ڈولے ءِ ھدابند انت –
شوھازکار واجہ مھپوز بلوچ