.” بیگاه ءِ پند “
آی ءَ مُلک ءَ داواے کُتگ اَت ءُ اتکگ اَت وتی مردمانی گورا داشتگ اَتے .همے وهداں من هم همے بازار ءَ وتی سنگتے ءِ گورا اتان . 
من ءُ آ هر دُک بے روزگار اِتیں . پہ سهت تیلی ءُ لاپانی کسان کنگ ءَ همُک بیگاه ءَ پند جت ءُ آی ءَ روچے کسہ ے گوں اَت .
همے کہ روزرد بوت تہ من شُتان آی ءِ دَر ءِ گهنٹی جت ءُ آروچے یک دابے ءَ دراتک برے جاڑوے دست اَتے درے بوتک برے پونچہ .ءُ برے پسیلانی شودگ ءِ بُرش ءُ پوڈر .
یک روچے کہ اتک دان یک گونڈے زهگے بڈا اتے .من کہ پُرس ات هاں پُل تہ گوں بچکندے ءَ گُشتے کہ باجی ءِ بدلی بوتگ اتکگ همدا اِنت انی شُتگ کار ءَ چُک منا گوں اِنت . من نیم چمّی چارات ءُ گوں بچکندے ءَ گُشت کہ گُڈا تی نوکری پکا اِنت . 
پدا من مدام دیست کہ چُک آی ءِ بڈا اَت ءُ باجی کار ءَ ات .
چُک گوں آی ءَ اَنچو اوارِتگ اَت کہ باجی بزان وتی ماتے بے هال کُتگ اَت . مُدام کہ ما سرگپتیں تہ چُک ءَ اَنچو گربست کہ ماتے وتی چُک ءَ یل بدانت پہ دیمے روهگ ءَ .
آ روچ ءَ پد من آ مات ءِ نام ءَ توار کُت پدا ماسی ءِ .همے وڑا وهد گوزاں ات آ کسہ آراں ات ءُ من گوشداراں اِتاں ءُ پند جناں اتیں .
درانڈهی ءِ کریابیں هُشکاوگ ءَ باجی پرای ءَ یک ” سارت آپ ” ے ات .
چُشیں روزد نہ گوستگ ات کہ بیگاه ءِ پند ءَ آی ءَ یک برے باجی ءِ نام نہ گپتگ ات .
اے روچ ءَ آی ءَ یک نوکیں جوڑهے کوش پاد ءَ ات ، آی ءِ گُشگ ات کہ باجی ءَ داتگ انت آ سک گَل اَت ءُ اگاں اے کهول ءِ مردمان چہ کسے چہ آی ءَ رزا اَت ، گُڑا آ مردم باجی اَت . باجی چہ آی ءَ رزا ات ءُ آ چہ باجی ءَ .
آ یک داگی ایں مردُمے اَت کُلیں مردم دل ءَ گونای نہ وش اِتان آی ءِ پُشت ءَ بازیں گپے بوهگ ءَ ات ،نشہی ے بدکرداریں مردمے مُلک ءَ جنکے دُزتگے .همینچک دپ همینچک گپ .
بلے آی ءِ گُشگ اَت کہ اے کُلیں بُهتاماں ابید هم آ گوں باجی ءَ سک نزیک اِنت هردیں ما کہ تهنا بیں تہ من وتی دل ءِ کُلیں گپاں گوں باجی ءَ کنان ، آ منا منی کارانی کنگ ءَ هم کُمک کنت . 
ہردیں مول ءَ شاپنگ ءَ روت منی کُلیں زلورت ءِ چیزان کاریت گون سنٹ باڈی اسپرے بگلانی لوشن کریم شمپو هر چیز کہ من مُلک ءَ کار مرز کتگ انت آ اِش پمن کاریت گوں .
آی ءَ وتی توسیپ کُت ، مُلک ءَ من سکیں شوکیں بچکے بوتگاں ءُ جنکان منا سک دوست بوتگ وهدے چوگاں ءَ گوں وتی کتابی ایں گُدانی پراهیں شلوار ءُ اسپیتیں دزمال ءُ سُرمگیں چم ءُ مُزواکیں لُنٹاں ایر کپتگان جنکانی دپ ءَ چَنکے چَنکے آپ داتگ . چوگاں تراِتگ بلے آیانی چم منا سک بوتگ انت .
چنُت جنک من همے چوگانانی سرا پسارینتگ. هردیں بنڈاره ءِ هیرات بیتگ سُهب ءَ گُڑا جنکان منا توار کُتگ کہ مے هیرات ءَ اروبرو تو بیار . 
آ گوں باجی ءِ ءُ وتی مُلک.چوگانانی گپاں انچو گار ات ءُ من آی ءِ گوشدارگ ءَ . 
مے کش ءَ شاپی کروس ٹاپیں کسانیں اربے گوں تلپچیں کارے ءَ همینچک زراب ءَ گوست دو همنچُک آی ءِ گاڑی ءِ دِرتگیں سلانسر ءِ توار بُرز اَت ما هر.دُک جاه سراتیں ءُ ما هر دُکان دپ یک کُت ءُ زاه دات .
لاپ اش سیر انت ءُ کین اِش کوده اِنت ، آی ءَ هم نرونڈگے جت ءُ گُشت ” هو.استی کنت مستی لاننت پہ تنگدستی ما پرچہ چُش نہ کنیں مئے پوکان دریا زاهر انت ” ارب سک دیر شُتگ ات ءُ توارے هم گارات . . ما هم پکہ ایں دَگ یل دات ءُ ڈلپادیں زمینے ءَ یک دمکے ءَ تاب کُت ما هر دُک هاموش اتیں بس ڈلپادیں زمین ءَ مے پاد برمش اتان *****
بزیں کهیرے گون مِنجاں اَنچو آباد اَت چو مسیتے ءِ زردیں رنگ ءِ گنُبُد ءَ اَت .گوں همے کهیر ءِ گندگ ءَ آی بَش بَش وارت ءُ گوں ارمانی ایں دلے گُشت. 
” هو آجویں مُلک ءِ هر چیز آباد بی انی مے مُلک کتیں ، بلے اے کهیر گون مِنجاں چو گُنبُد ءَ بوتیں دیری تپراں شینگینتگ ات ” .
پدا آ جنگل ءِ توسیپ ءَ لگ اِت همے دمان ءَ رمے مُرگ هم مے سرا چہ گوست ءُ همے کهیر ءِ سرا پہ شپدرنگ ءَ نشت اَنت ءُ چُری چُری ءَ لگ اتان .
آی ءَ پوڑے چِت ءُ همے کهیر ءَ چگل کُت ، کهیر ءِ سر ءِ دُرائیں مُرگاں یکبرا کپِّرگ ءَ بال کُت .
من گوں آی ءِ اے چُکی هرکت ءَ پُرس اِت هاں ڈے تو چو کُت .کندگ ءَ لگ ات کہ “هینچُک هم بے تواری وش نہ اِنت “.
” بے تواری یا ایمنی ؟ توار و است ات . تی گپ ، منی ءُ تی پاد برمش ءُ گوات ، اے مُرگانی چُری چُری اے زید کُل برمش ءَ اِتان تو کہ کرّے و هو ” .
“هو یار منا زهیراں کرّ کُتگ ” .
پدا آ گپ ءَ لگ اِت وتی زید ءُ کهچر وتی مُلک ءُ ڈگارانی 
آی ءِ کهول ءَ دیر اَت کہ وتی پتی پیروکی هلک یل کُتگ اَت ءُ دگہ دیارے ءَ شُتگ اِتاں ، آیان جنگے سرا کپتگ اَت ، دُزی ءِ بُهتامے ءَ .
بلے اسل ءَ چُش نہ ات ، آهانی جیڑه یکے دین ءُ دُمی میری ئیگ اَت ، کودای ئیگ اَت ، چرا جنگ ءَ پد آی ءِ کهول ءَ هودا نشت نہ کُت . 
چُنا ءَ بلوچ ءِ ابرم اِنت کہ جاهے جنگ ءَ پروش بہ وارت هودا نشت نہ بی ءُ لڈ ءُ بار کنت .
پمشکہ جنگ ءَ پروشت وارتگیں آی ءِ کهول ءَ چہ وتی بُنکی هنکیں ءَ لڈِتگ اَت ءُ دگہ دیارے ءَ آباد اِت اَنت پشکتگیں چیزے هورکیں باں چمبی ،کرگیں کاپر ءُ مردیں ءُ جنینانی زگرانہ ءُ زگرانہ ءِ پیژگاه ءَ چوگانجاهی ءِ کهیر ،
ءُ بہ کول ء هما آیانی گلام ، (سر ماں هاکاں کپتگ ءُ پگر ءَ چہ سرداری نہ شُت ) 
آی ءِ پیریناں وتی مُلک ءُ ڈگارانی اُپار نہ شُت چیزے کماش ءُنزوریں مردماں هم همودا داشت لڈ ءُباراِش نہ کُت گوں وتی مُلک ءُ ڈگارانی سرا نشت اَنت اِشانی تها آی 
ءِ یک بَلُّکے هم هوار اَت 
ما پُلکگیں زمینے ءَ کُهنیں باگے ءِ کُهنیں کُلندرانی تها جناں اِتیں آ وتی بَلُّک ءِ دیار ءِ کسہاں آرگ ءَ اَت .
” من هردیں وانگ ءِ چُهٹی آں بیتگاں گُڑا پرپٹ زُرتگ گون پِر کُتگ گون ءَ پیچ سلوشں ٹالیور یک کُهنیں ٹوبے هم مدام زُرتگ گوں ءُ یک ءُ دو پَلگ ، من کہ ہردیں جنگل ءُ کوچگاں کہ سپر ءَ درتکگاں وتی پرپٹ ءِ کُلیں پانا ءُ سامان سرجم ءَ زُرتگان تو زانانے چی ءَ ءُ ؟ ” 
آی ءَ جُست کُت . 
من پسو دات کہ
” اناں جگر چی ءَ ” ؟.
پدا من هم جُستی پسوے دات ، ءُ آی ءَ گُشت کہ 
” تو وازانے کہ چوگان منی کمزوری انِت .یک رندے چَکُّلی ءِ چوگان ءَ من روگایاں بچک کُل شُتگ اِت َانت ءُ مئے میتگ ءِ دوگاڑی هم شُتگ ات .ءَ من پہٹانانی لوڈے باڈرءَ رسنیتگ اَت واتری ءَ دیر گوستگ اَت .من اِشتاپ اِشتاپ ءَ جانے شُشت وتی کتابی پِرکُتان چم سُرمگ ءُ گُشادی ءَ مُزواکے لُنٹاں مالِت ءُ گون گوں ساماناں شموشت .من گپت هداے زور ءَ پَرپٹ ءِ ِ کانٹاں ، بُرو بچہ گازی من نی چوں گلینگایاں زانان ، اے سُدا نیاں کہ واجہ ءَ گون بےهال کُتگ گوں ساماناں ،.من بهی زبّراناں پرپٹ ءَ سُنٹ گوں نودانانیں ، من کہ مزنیں دگ یل کُت نی کُلانچ ءِ توکا جناناں.همدا توک کشکے است اَت بزان من لالچ کُت ءُ گِپت همے توک کشک ءَ ناں ، دیما راه ءِ نیما منی پرپٹ چاراں کانٹاں چنڈگ ءَ اِنت ، ءُ نی وهد هم تو بگو همے ٹیمب بی من داشت چاراں دیما گوات تُشے ماں نیست پرپٹ بزاں پنچر اِنت “
” اڑی “
منی دپ ءَ همے دانک من وت نزانان چتو کپت ءُ پدا من جُست کُت 
” گُڑا تو چوگان ءَ بزاں پژکپتے ” ؟
” هو یار چوگان ءَ گُم کن من اینچک مَرگ کُتگ اَت منی هما جِنک گندے پیسرا یک روچے من نام گپتگ.اَت “،
” کُجام تو روچے جنکے ءِ نام ءَ گرے شوم بلکن ه… “؟ 
” ترا اڑے رپل مجنت ” 
آی ءَ منی گپ دپ ءِ تها جور کُت 
” آ هودا چے لوٹی هما اسپیتال والہ ” گوں کندگے ءَ .
” هاں بلے گُڑا ” 
” گُڑا سمبال تو کُجا روگاے چِد ءُ دیم ما گار بیں شپ هم تهارانت مرچی ماه هم پدی اِنت بیرو کنیں پدا همے راه ءَ رویں ما باز دور اتکگیں دیما جنگل هم بز اِنت هما شپیگیں وڑا ڈنگراں کپیں “.
ماکہ بیرو کُت تہ آی ءَ راه ءِ ُ
هد دور یک مسیتے ءِ بُل ءِ شُونزیں بتی آن گون گیشینت ءُ گُشت کہ مے تجکی همش اِنت پدا هما دمک کئیت کہ من تو جہ پکّہ ایں دگ ءَ تاب کُتگ اَت ءُ پدا وتی کسہے بُنگیج کُت .
” من پرپٹ ءَ گون ، پِر کُتگ ءُ دیم پہ بَلُّک ءَ هودا منا سک وش بوتگ پس ، گوک ، هُشتِر شپ ءَ کُچکانی جانگگ .گوربام ءَ کُرسانی بانگ بَلُّک ءِ هینزک ءِ منتگ ءِ توار ، منا هودا مدام گوربام بُست بیتگ مردم دِرنگ ءَ دِرنگ بیتگ ، اِدا مردم ژند ءُ ژُل اِنت یکے اے سی ءُ دُمی فریج والا گیسیں وراکی ، دیما لاپ ءُ پُشت ءَ کین مردم چو هُپّوک ءَ گوات انت .
هودا گیشتر وشتریں وهد کہ منا مزا اتکگ مگرب ءِ وهد بیتگ همے وهد ءَ رمگ آیگ ءَ بیتگ میتگ ءَ ، نمبی پان ءَ میش دنز داں دیران کور ءِ پُلکگاں گار نہ بیتگ انت . پدا لوگانی دپ ءَ بُزانی دودگ شنکانی پلینگگ پیرزالانی پسانی دوشگ ، چتو وش بیتگ زاناں کجام بزیں شیرجاه ، ناکو ءَ گونڈیں ریڈوے بیتگ مگرب ءَ کوئیٹہ ے گپتگ هُشترے چارینتگ شپ ءَ بی بی سی ے گپتگ ” 
منا اُپار نہ شُت من جُست 
” تی ناکو ءَ گُڑا اُردو پهمتگ ” 
آی ءَ اشتاپی ءَ گوں گُشت 
لوٹیتے کہ وتی کسہ ءَ دیما بہ بران ، من پدا جُست کُت
” اڑے وهدا مئے مُلک وار بوتگ مهلوک شُتگ انت سِند ءَ همودا اِشان کار کُتگ کراچی ءَ ، منی ناکو ءَ مُدام کسہ آهورتگ کہ ما ریلانی آسن ءِ دگانی سرا کار کُتگ ءُ کراچی آ وهدان چو رش نہ بیتگ مے لوگ چہ باگیچہ ءَ سک دیر بیتگاں ءُ لوگ دارءِ بیتگاں شپاں کہ باگیچہ ءِ شیراں درانکتگ تو گُشے زانان مئے لوگانی پُشت ءَ درانکگ ءَ انت ” 
من ترا بس جُست کُت کہ 
” تی ناکو ءَ اُردو پهمتگ تو دگہ کسهے آ هورت ” 
” تو زاناناں کِلّے گپ ءَ سرجم بوهگ ءَ من اے گپ پمشکہ کُت کہ ناکو ءَ اُردو همودا سِکِّتگ ” 
” هاں بلے ، گُڑا ” ؟.
” گُڑا همے کہ ناکو ءَ بی بی سی گوشداشتگ بَلّک ءَ مُدام نُرونڈاِتگ کہ اے چے بلاهے دُرہیں روچ ءَ دپے پچ اِنت مے رسک ءِ تامے بُرتگ . ناکو ءِ بی بی سی ءَ پد. ریڈو منا گوں بوتگ من آل انڈیا گپتگ گانا گوشداشتگ بَلُّک ءِ کرگین ءَ کلنڈیں تهت ءُ جنڈیں نپادانی سرا وپسگ ءُ آل انڈیا ءِ گوشدارگ چون وش بیتگ پدا من کشتگ بیڑی ے چرس دُنیا بهشت بیتگ .
مئے همے میتگ ءَ گستہ دور کور ءَ آ دست شپانکے ءِ دوار بیتگ منا کہ پنیر ءِ اُمان بوتگ من مُدام شُتگان.هما شپانک ءِ گور.ءَ شپانک پدا پلجے بیتگ من چرس ءُ تریاک کشارینتگ آی ءَ منا پنیر وارینتگ . 
پدا من وت هم ناکو ءِ گوما هُشتِر ءَ سوار بیتگان شُتگاں گوں کور ءَ آ وهدا کور آ باد بیتگ تیجگ کوٹگ مُچ بیتگ برے برے من رمگ ءَ هم شُتگان من وتی گرماگ ءُ زمستان ءِ چُهٹی یل نہ کُتگاں مدام شُتگان بَلُّک ءِ دیار ءَ “
آ ی ءَ انگت وتی گپ سرجم نہ کُتگ ات کہ ما وتی منزل ءَ سر بیتیں ءُ مئے راه گیشتان ما یکے چہ دُمیگ ءَ رزا گپت داں بانداتیگیں روزرد ءِ ودار ءَ
من واب کپتگ اِتان آ منی ودارءَ کوسٹہ کوپی ءَ تیاب ءِ لمب ءَ نشتگ اَت . مئے هردُکانی جاگہ همے هَند ءُ دمگ ءَ تیاب ءِ لمب ءَ اِت اَنت .
اگاں اے مُلک ءَ آی ءَ چیزے کہ دوست ات گُڑا یکے باجی ءُ دُمی کوسٹہ کوپی اَت آی ءَ هر وڑ کُت بلے وتی کوپی ے الم شوهاز کُت . 
آی ءَ مُدام گوں من همے گپ جت کہ من هما روچ ءَ اے مُلک ءَ یل دیاں کہ منی مردم بیزار بہ بنت ءُ منی کوپی ءِ دیهگ ءَ بند بکن انت هما روچ ءَ کہ منی کوپی بند بوت بزان من شُتان ، بلے آی ءَ اے بہ نہ گُشت کہ من کجا روان ، بس روگ ءِ گپے جت .
آ یک بُنی بیاهے اَت کارے بہ تهمبُل نہ بوت بس پوکے بُرزاد اَت واب اَت روچ ءِ واب ءُ شپاں نٹ ، چمے مدام دگراں سک اِتاں کہ کُجا چہ منا کے دستے شهاریت ءُ منی کوپی ءِ تلب ءَ پُروشیت . 
آی ءَ اے گپ مدام جت کہ شُُگریں تو اتکے ترا چہ من یک چیزے در بُرت . پند ءِ جنگ . من بزاتیں کہ پند ءِ جنگ چو وش اِنت ءُ مردم سُبک بی من مُدام پند جتگ ات . 
من سک کنداِت آی ءَ گوں وتی مدامی ایں وڑا نرم نرم ءَ گُشت 
” کندے چی ءَ ” ؟ ، 
اے لوگانی تها آی ءَ بس یک چیزے در بُرتگ اَت کہ اگاں پسیل ساپ ءُ پلگار پوتان آ روچ ءَ آی ءَ گوں مردمانی روه پچ ات . بیدے باجی ءَ کہ آ بس یکیں مردم اَت ، اے لوگانی تها کہ آی ءِ درد ے مارتگ اَت . آے پجا آ هورتگ اَت . 
آ دگہ کلیں مردمانی زنگے جتگ اَت ءُ وت هم آهانی سرا ٹوپ ءَ اَت .
من کہ رَسِتان آی ءَ وتی کوپی ءِ گُڈی گُلمب گِپت ءُ ما در کپتیں دیم پہ تیاب ءِ لمب ءَ پند جنان اتیں ءُ آ گپ ءَ ات ءُ زنگزار اَت اے لوگ ءِ تهے همینچُک مردم کہ سر ءُ روزگار اِتان کُلینانی زنگے جت . 
” هر کس پہ وت زندگیں یکے ءَ هوں دومیگ ءِ درد پِر نہ اِنت ، یکے هم نہ گُشیت کہ اے مردمے همیشانی کرا اِنت کمو چارگ ءِ بہ کن انت گوں ” 
منا سک درد بوت ءُ بد هم اتک کہ اے نازاکیں مرد پرچہ پرے هال ءَ اِنت پرچہ مردم اِشی ءِ چارگ ءَ نہ کن انت وهدے کہ زراِش است . 
آی ءَ مُدام گُشت کہ من کار ءَ زبراں بلے وهدے کہ پہ کار ءَ شُت هودا هما کار ءِ مردُمان کہ چکاس گِپت مدام پیل بوت . 
من باز براں جُگاڑ ءِ نام ءَ توار کُتگ اَت آی ءَ ماسی یا مات ءِ نام اینچُک نہ توراِتگ اَت کہ جُگاڑ ءِ نامے کُنّت بوت پرچہ کہ آ اسل ءَ است ات هم جُگاڑے ات .
جُگاڑ مئے مُلک ءَ مردے است کہ نامے علی جُگاڑ اِنت آ وتی منّاں گاڑی آنی یک مِستری ے بلے کار ءَ چو منی سنگت ءَ پُرے ، 
بس هُشکیں بٹاکے ، البت آی ءِ یک شری ے است کہ وتا کُشیت وتی وس ءَ کنت تی گاڑی ءَ وتی گیریج ءَ چالو کنت ءُ ترا دنت وتی سر ءِ چہ تیلینیت ، آ دگہ گپے کہ گاڑی چینچُک منزلی بیت . 
آ زنگ جنگ ءَ ات ءُ من گوشدارگ ءَ اتاں ما هر دُک همگام اتیں کش ماں کش اتیں مردمانی پند جنگ ءِ سرکار ءِ جوڑ کُتگیں کشک کہ هر دو نیمگ ءَ رِدا کشتگیں مچانی بُن ءِ رِد ءَ جتگیں لیٹانی تها گوزگ ءَ اتیں ءُ گام گام ءَ جتگیں کُرشیی آنی سرا مردم نِشتگ اِتاں ءُ چُک ءُ چوریگ لیب ءَ اِتاں . 
مئے هر.دُکانی میان ءَ گونڈیں زهگے گوں وتی ٹیروک والا بوٹاں انچو زراب ءَ گوست کہ ما هر دُک گُڑاتیں ءُ آی ءَ ککراِت زاهے ، 
” کُسمادر “
. ما کہ چَک جت پُشت ءَ آی ءِ مات ءُ پِت هر دُک پیداک اِتان ءُ آ کمے پشلو بوت ءُ منا الوتی گُشتے ادا اے هچ زانگ نہ بنت گوں وتی کندوره ءُ کُلا ه ءُ مُسُّراں بلوچے مہ بیت ءُ گرکیں مئے جند ءَ مہ جنت .
“اناں اے بلوچ هچ وڑا نہ اَنت کہ اربی کنگ ءَ انت ” 
” اربی ؟ تو مئے لوگ ءَ بیا تو نہ گُشے اے بلوچ اَنت منی گوما نی مجبوراں کہ من همے پرشتهانی زُبان ءَ سرپد نیاں هرام با تُشے بلوچی نہ کنت انت ءُ اگاں بلوچی کن انت هم تو سرپد نہ بے کہ چے زُبان ءَ گپ ءَ یاں “.
” هو آ روچی ترا هما گونڈو گون ات نتواں نتواں کنگ ءَ ات ، بلکن شمے لوگ ءِ ماگاه اَنت بلے اے مُلک ءِ بلوچاں ءُ اے مُلک ءِ جِند ءَ پہ بلوچاں آپریں انت اد ءِ بلوچ سکیں کوم پرست ءُ وتن پرستیں مردم اَنت چو وا پنچیں لنکُک برابر نیاں هر جاگہ هر کوم ءِ تها شر ءُ هراب است .
آی ءَ بلاهیں ٹهکے دات ءُ منا کلاگ گِپت کہ 
” اینچو پُچ مجن اشاں من شرتِر زانان من وتا گندگایاں ، تو زانے اے منی چی اَنت وتی تریزتک ءُ ناکو زتک اَنت اڑے بُرّتگیں دست واد نکناں “. 
من کندات ءُ گُشت
” گُڑا باجی ” 
آی ءَ هم گوں کندگ ءَ گُشت کہ 
” هو دانگ دانگے درکئت من کُلانی گپ ءَ اِتان ” 
” من هم همے گُشان کہ دُرست هراب نہ انت ءُ دُرست شر ، ءُ چُناها تو زانے شر ءُ هراب ءِ جِند نیست پمن کسے شر اِنت منی کار ءَ کئیت درد ءَ وارت پمن اشی ءَ چے شرتِر.نیست اگاں همے یکیں مردم تی درد ءَ مہ وارت تی کار ءَ مئیت تی دل ءَ ده سرے پِر “. 
” دُنیا متلب ئیگ انت چاهے تو بے یا من اے مُلک ءِ تو گپ ءَے کہ پہ بلوچ ءَ شر اِنت بلوچاں پہ اے مُلک ءَ کُربانی داتگ بلوچانی کبرستان اے مُلک ءَ هساب نہ بنت انگت پہ بلوچاں شر مہ بی “.
” شریں هما پیرینانی برکت ءَ منا ترا هر دُکاں سر ءَ چیر دیهگ ءَ جاگهے است ساهے کشیں ” 
” هو پہ لگور ءُ زنگی آں دُنیا پراه اِنت ” 
” زنگی ، ” 
” هو بلوچ گُش انت زنگی ءَ زور ماں بلے نہ کہ پہ وت زنگی کبر جن کُلاں پہ کبر جنت بلے وتیگ ءَ دگرے جن انت ” 
” هان بلے من گُشت بلکن تو وتا ءُ منا گُشگ ءَ ے کہ من هما انت کہ پند ءَ دراتکگیں یکوی مردمانی زنگ ءَ جنگایاں “. 
” اِناں پُل هچ پریشاں مہ بو منا ترا وهد ءَ چو سیاهیں گُدا کُتگ من تو هر دُک .پُلینگ نہ بیں” 
گپ گپ ءَ ما دیر شُتگ اِتیں ءُ شپ کپتگ اِتیں مارا پجاروکے دپ کپت ما گوں همای ءِ گاڑی ءَ سوار بوتیں شُتیں وتی میتگ ءَ
(منی نوک بندات کُتگیں کسہ ” بیگاه ءِ پند ” ءِ نام جُنزان انت باریں سرا کجا کشیت .ندر انت پہ باسک ءِ گُلیں وانوکاں .
شمئے کستِر.هسا بجار )َ