یک جنگے کہ پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وسلمءِ زمانگءَ پیش آتک «غزوة ذات الرقاع» اَت. ماں اِے جنگءَ یک عجیب‌اِیں واقعه‌اے پیش آتک.
مسلماناں وهدے کہ چہ جنگءَ پچ ترّ اِت اَنت، یک جنگلےءَ رست اَنت کہ چہ ساهیگ‌ داریں درچکءَ پُرّ اَت، صحابه ماں همے درچکانی چیرءَ یک پہ یک بوت اَنت و پیغمبر صلی‌الله علیه وسلم، هں درچکے چیرءَ آتک، وتی زهم/شمشیری دِرَتک و درچکءِ ساهیگءَ آرام گپت.
پیغمبر واب اَت، یک مشرکے چیرکانی آتک، پیغمبرءِ شمشیری زرت، چہ پوشءَ کشّ اِت و پیغمبرءِ سَرُونّاں اوشتات، رندءَ پیغمبری پاد کت.
وهدے کہ پیغمبر آگاه بوت دیتی کہ مشرکءَ زهم/شمشیر کشّ اتگ و آئیءِ سرا اوشتاتگ!
مشرکءَ جست کت: هاں! چہ من اِت ترسیت؟
پیغمبرءَ گوشت: نه!
مشرک: کئی ترا چہ منی دستءَ بَچّین‌اِیت و نجات دات؟
پیغمبرصلی‌الله‌علیه‌وسلم: الله.
گوں اللهءِ نام گرگءَ، زهم چہ مشرکءِ دستءَ کپت. پیغمبرءَ زهم چکاپت.
پیغمبرءَ جست کت: هو نی تو باریں بگوش کہ کئی ترا چه منی دستءَ بَچّینت کنت؟
مشرک: زهمءِ بهتریں کارمرز کنوک ببو.
پیغمبرءَ مشرک پہ اسلام آرگءَ دعوت دات، قبولی نکت ، بلے لَبزی کت (قولی دات) کہ دگہ برا گوں مسلماناں جنگ مکنت و گوں آیاں کہ مسلمانانی جنگءَ رو اَنت هور مہ بیت. پیغمبر ءَ آئیءِ راه پچ کت و گوشتی برو دگہ برءَ اے دابیں کار مکن.
مرد وتی قومءِ کرا شت و گوشتی: من چہ بهتریں مردءِ کرا شمئی گورءَ پیداگاں.
رجانکار: شاکر رئیسی