نبشتہ کار: شعیب شاداب
نطشے گشیت
” وہدے کہ راج وت ماں وتءَ ہمگرنچ بنت گڑا یک مزن ربیدگ ءُ شاہگانیں دودمانے ودی بیت، اگاں یک راجے چہ دنیاءَ بہ سِدیت ءُ چہ آ دگہ راجاں جتا بوہگ بلوٹیت، اگاں آ وتی روایت ءُ رسماں پاک ءُ پلگار کنگ ءِ جہدءَ بہ کنت گڑا آئیءِ آسر چو اہل اسپارٹاءِ پیما بیت کہ یکپارگی وتارا چہ آدگہ راجاں جتا اِش کت ءُ ہچ پیمیں شاہیگانیں دودمانءُ مزن ربیدگے ودی کت اِش نہ کت ءُ دیما نہ یتک۔
وہدے ہما راج کہ گوں دگہ راجاں ہمگرنچ بنت، گڑا آ ہچ پیمیں مزن شانیءِ مارِشتءِ آماچ نہ بنت، وتی روایت ءُ رسماں مزن ءُ میان استمانی نہ لیک اَنت بلکہ دگہ راجانی ربیدگ ءُ دودمانءَ گوں پچیں پیشانیءَ من اَنت ءُ قبول کن اَنت۔ ہمے رنگیں راج دائم ساچشتی تاگتءَ چہ سرریچیں ربیدگ ودی کن اَنت۔ مزن ربیدگءِ ودی کنگءِ واستہ ذہنءِ تہا شاہیگانی ءُ مہرءُ دوستیءِ بوہگ اژدری اِنت، مُرک مُجی ءُ تنک ذہنی ءُ کینگءِ جوزگ ہجبر یک شاہیگانیں دودمان ءُ مزن ربیدگے ودی کت نہ کن اَنت”