آزمانک: بیر
 مہلب نصیر
آئییا را بارین چنچو ساھت ات کہ پیتیانی شما زوکُرتگ ات ڈنّا لوار بریجگا ات بلے نازینکا کمبل سرا دان پادان پر داتگ ات۔ گوشے ٹال اتنت کہ بلکین کسے گوْانک جنت ’’نازُو‘‘ ، ’’او نازُو!‘‘ ، ’’منی نام نازُو نہ این۔‘‘ آئیا وت سرا نجینت و الوت کت۔ دلا گُشتے ڈنّا سرُک بدنت بچاریت بلے تُرسا دراتک ئے نکُت۔ اول ماتے شہمات و دوہمی بی بی ے تُرس ات کہ آئیارا دراھگے نیشت۔ ’’ادا تُک نہ جنے کھروار! بی بی تئی پوستا لگوشیت‘‘ آئیے ما تا نجینت وگُشت ۔ ’’منی پوستا مشکے کنان؟‘‘ آئیا بے سمائی جست کُت۔ ’’انان ! ھینزکے کنان!‘‘ آئییے ماتا پہ دلسُوچی پسّوہ دات۔’’ھنچو جست!‘‘پچُّکے داتے۔ پیشانیئے ھیدے گون آستونکا لتارت انت و گیشتر زُکّرت۔ پدا دلگوشے گون تواران گْور کُت۔مُرگ، پس و ھرے توار ے وَپجؔہ ئے آورت انت بلے کٹ کٹ کٹ ئے توار ئے پجّہ نیاورت کہ چے ئے توار ات۔ ’’مرگ‘‘ وت سرا سجّہین توار ے ڈوبارت انت و لنککے چنگ کتنت و پنچ ئے داتے۔ ھمے دمانا ھیدے تْرمپ ئے چہ آئیے مُودان لترت و آئیے گوکا رتک۔’’کٹار‘‘ پریاتے کُت کمبلے ھتر دات سریگ ئے مان بّرِت وگنوکانی وڈا وتی پشک ئے چنڈت شلوار چنڈِت پشکے پہ کشگا چست کت ’’ پشکا جھل کن گنوک! چونین بے سُدّین جنکے بُو‘‘ آئیے گمانے کنڈیا اے سترا جہجت۔ گریوگی بوت لنٹے گٹ چت گوْاتے تھا لنکُکے چنگ کتنت بارین کئیارا پنچے داتےسریگے سرا کت ۔سواسے پادا کتنت و دراتک ڈنّا چمے پیرکا کپتان پِرکہکاپرے چیرا تھتئیے سرا شھار ات ۔