نیکی گوں کئےءَ؟
منظور احمد
کسانیءَ ہم شپ مئے بَلُّکءَ مئے گوْر ءَ کسّہ آورتگ داں کہ ما واب کپتگ ایں، ہمے کِسہانی تہہءَ منا یک کسّہ یے سکّ دوست بیتگ، کِسّہ چوش انت کہ
یک شاہین(شکاری) یے بال ات پہ مُشک ءُ ماریے ءِ شوہازگءَ، یک روچے شاہین ءَ یک نہ بیتگیں ندارگ یے دیست، گندیت کہ یک نرمزاریے ءَ ڈیکیں بُزیے بَڈءَ انت، شاہین حیران بوت کہ باریں گپّ چی انت؟ شاہین ءَ یک برے وتی شکارءِ پٹءُ پول مہتل داشت ءُ
وتی چم نرمزارءَ سکّ کت انت، کہ باریں اے نر مزار گوں بُزءَ چی کنت، شاہین گندیت کہ نرمزارءَ ہمے بُز چراگاہےءَ بُرت، وت کشءَے نشت بُز ءَچرگ بندات کت، شاہین نیں حیران ات کہ باریں اے نرمزار بُزءَ چارینگءَ پد وارتءِے یا کہ باریں چی کنت، گندیت ناں، نرمزارءَ بُزءِ تاہما وہدءَ دیمپانی کُت تانکہ بُزءَ شرّی ءَ نہ چرت ءُ سیر نہ کت، چرگ ءَ پد نرمزارءَ بُز پدا بڈّا کُت، شاہین چاراں بوت، نرمزارءَ بُز بُرت ءُ یک ہونڈےءَ سر کُت ءُ وت شت پہ شکارءَ۔
دومی روچءَ ہمے وڈ، سیمی روچءَ ہم ہمے وڈ، شاہین ءِ سر ہچّءَ پِر نہ بووگءَ ات، آئیءَ مُلا روباہ جُست کُت کہ اے نرمزار پرچہ بُز ءَنہ وارت، چارینیتءِے، بلکیں پزّوری ءَ رند وارتءِے؟
مُلا روباہءَ درائینت ناں پہ ورگ ءِ واستا چارینگءَے نہ انت، گپّ ایش انت کہ نرمزارءِ مات پہ ہمے نر مزارءَ زنکءِ وہدءَ مُرتگ ءُ اے نرمزار ءَ ہمے بُز متکگ، ہمے واستا نرمزار ہمے بُزءِ نیکیاں در نئیت۔
شاہین ءَمُلا روباہ جُست کہ نیکی انچیں شرّیں کارے کہ دُژمن ءَ ہم دوست کنت؟ مُلا روباہ ءَ درّائینت ہئو۔
شاہینءَ مُلا روباہءِ اے گپّ دامُنءَ بست۔
روچ گْوزان بیت انت، یک روچے شاہین ءَ ہینژ کُت پہ ہُوکّ مُشکےءَ، دیستے کہ مُشک ٹپّیگ ات ءُ تتک نہ کنگا ات، شاہینءَ بزّگ بوت چارت ئےکہ من ہم نیکی یے بہ کناں، شاہین ءَ مُشک ءَ را گُشت مہ تچ، منی دلءَ انت کہ گوں تو نیکی یے بہ کناں، مُشک گل بوت، شاہین ءَ گُشت بیا منی بڈّ ءَ سوار بُو، ترا سپائیں گواتے جنت تئی ٹپّ وشتر بنتءُ نیکی یے ہم بیت، مُشک شاہین ءِ بڈّءَ، ءُ سپائیں گوات ۔
مُشک دراہ بووان بوت، شاہین ءَ مارِت کہ مُشک اینچو گران وَ نہ انت کہ منا جہل بال بہ کنت، شاہین ءَ پہ بُرز تر بال ءِ ہاترءَ بال جت انت، چاریت کہ بُرزتر ءِ بدل ءَ جہل تر روان ات، شاہینءَ وتی درسیں زور جت انت بلے یکے کارءَ نیاتک، شاہین ژمبگءَ بُنءَ کپت، ہمے دمانءَ مُشک ءَ لٹّک سرا کُت تتک، شاہینءَ چارِت کہ آ چہ بانزلءَ آدرہ ات، مُشکءَ دراہیں بانزل ڈلتگ ات انت، شاہین حیران بوت کہ منی نیکی ءَ پرچہ منا کار نہ دات؟
شاہین شُت دیم پہ مُلا روباہ ءَ کہ اے تو چونیں سوج یے منا دات، منی کار وَ بال کنگ انت، تو منی بال گڑائینت انت؟
مُلا روباہءَ جُست کت کہ تو کئی گوما نیکی کُتگ، شاہین ءَ گُشت کہ من گوں مُشکءَ،
مُلا روباہ ءَ گُشت تئی دوا ہمیش انت،
بُزءَ گوں نرمزار ءَ نیکی کتگ، تو گوں مُشکءَ