سی پدگ”
 شاعر:بانوک نسرین بهجتی
 رجانکار:شیردل بلوچ
 سی بهار و تاکریچ
 مَچکَدگ مان گواتا
 چه لوگ ئے پیشجاها
 بس په من و تو
کَشّ اِت اِش و سُهبت اِش گِپت
 مه گوَش که ترا یاد اِنت
 ترا یاد نه انت
 سی گرماگ
 رستَگین انجیرانا
 چه لوگ ئے باغچه ئا دان لوگ ئے پیشجاها
 کُوکّار بوت ئے
 بانوک بیا
 داں اے رستگین انجیرا
 په منی اولی نگاه ئے ترانَگا/
 په تئی دویین سیاهین چمّان
 تئی دپَ اِش به دَیون
 مه گوَش که ترا یاد انت
 ترا یاد نه انت/
 سی زمستانا تو دار چِت
 ومن آس اِتوں
 تو صوت و من لُوڑی
 ترا آ لوڑی ئے آس ئے سُهبت یاد انت؟
 مه گوش ترا یاد انت
 ترا یاد نه انت
 سی پدگ منی چمّ ئے چیرا کرِچک کپت
 داں من ترا سی پدگ سیمرغ کُرت
 اُ آزمان ئے بال کرتگین سیمرغ
 مه گوش…مه گوش…مه گوش….
 که ترا یاد انت
  ترا یاد نه انت
/ نه انت…..نه انت…..نه انت…..
 هَنّی سی پدگ جَهلتر بیا
 /داں ما تو دویین
 /پدا کَلّگی به بَیین
 /یا منا سی پدگ بُرزتر به بر
 /داں هُوریگا اِستاران حساب به کنین
 /بس په همیشا که ما و تو سیاد اِتین
 /بلے ترا یاد نه انت
 …/ ومنا شر یاد انت