مَروچیگں گوَشکَند:
زَهگے وَتی جَنوزامیں ماتءَ تَبیبءِ گوَرا بُرت کِہ آئیءِ وَزواسءِ اِلاجءَ بہ کَنت ، تَبیبءَ گوَشت تَئی ماتءَ هِچّ نادراهی نیست ، اے وَزواسءِ سَوَب آئیءِ تَهنائی اِنت ، تو چو بہ کَن وَتی ماتءَ گوں پَنجاه سالیگیں مَردےءَ سانگ بہ دَے رَندا تَئی مات وَت وَشّ بیت ، چُکّ ءَ گوَشت نَہ زان اوں کِہ وَتی ماتءَ پَہ دِگے سانگےءِ کَنَگءَ چوں رَزا بہ کَن آں !. رَندا کِہ چَہ تَبیبءِ گوَرا دَرآتک اَنت ماتءَ گوَشت مَنی چُکّ اَگاں یَکّ پَنجاه سالیگیں مَردے دَر نَہ کَپت ، گُڑا دو بیستءُ پَنچ سالَگ شوهازبہ کَن.