پریا ت
گلزار گچکی
ابومرتوں،اللہ مرتوں ،تو کشت مناں زالم، چش کنت مردم گوں سہدارءَ۔ تئی دست بپروشاتاں، تئی سرین چوٹ ببات، ترا کولنج ئے بگیپت۔ ترا اگاں ہمے وڑ کپ کپ اش بکتیں گڈا تئی ھال چی بوتگ ات؟ پرچہ انچو بے زانگ وُ بے ایمانءِ شما۔ انسان چش اوں بے ریا نبیت ۔ اف، اللہ مرتوں، بس کن ترا تئی چکانی سر ءِ سوگند انت، وتی ھدا ءَ بچار، من بزگوں ،بدار وتی دستاں۔ من زاناں ترا چی کتگ کہ تو چو منی سرا اگرب ءِ؟ تئی دیمءِ نہ وارتگاں، ترا کدی پریشان نہ کتگ، تئی کاروں ہراب نہ کتگ انت۔ گڈا پرچہ چشیں زالمی کنگ ءَ ئے منی سرا؟ اڑے مردک بل مناں، پرشما درستاں سارتیں ساہگے اوں۔ کم اگل من استوں، شما است ءِ ،اے جہان است انت، رنگ وُ بو گوات وُ آپ درست منی سوْب ءَ است اَنت بلے شمارءَ کئے سرپد۔۔ اُف ۔۔۔۔بس کن گرک ببات ءِ نسووا۔ من مباں روچ ترا پیلاشیت، تو تلوسءِ مرءِ، شوم ترا ہوش مان نیست ،منی گپاں سرپد نہ بئے، تو وتی تاوان ءَ وت کنگ ءَ ئے، وتی پاداں وت گڈگ ءَ ئے ۔
چش مکن ، ھدا نارزا بیت بے من شما ساہ کشیت کت نکن ات، ہور نبیت، آپ نبیت، کشار نبیت، ڈکال بیت، ہار بیت، دلوت مر انت، انسان مرانت، ہر گورءَ تباہی بیت بربادی بیت ۔ترا یات نئیت شمے ہمے کارپدانی سوب ءَ پنچ سال پیش ڈکال ءَ شمارا چوں جنجال کت؟۔ ہر چ میتگ وُ بازارءَ وباء کپت ۔ دل وُ لاپ ءِ نادراہی ءَ شمارا گور جت۔ ہسپتال ءَ تھت پشت نہ کپت شما وتی نادراہ زمین ءَ آکانی توکا واپینت انت۔ ڈاکٹر اں گشت کہ دل وُ لاپ ءِ نادراہی ءِ اے کساس ءَ شنگ وُ تالان بوہگ ءِ سوْب ساپیں آپ ءِ کمی وُ لردیں آپ ءِ نوشگ انت۔ ناسرپداں ،ساپ وُ سلہیں آپ کجا مانیت اگاں شمے کارپد ہمے رنگیں بوت انت۔ ترا یات نہ کنت تہنا تئی دو اُشتر، شش پس وُیک ہرے مرت؟۔ نو ں تو وت بگش تئی دلوت پرچہ مُر ت اَنت؟ ہؤ شما وا کورءِ کّرءِ گندام ءِ، ہچ نزان ایت، ہرچی من بگوشینگوں شمارا۔ شریں گوشاں پچ کن گوشدار! تئی دلکوت کاہ وُ کدیم ءِ نبوہگ ءِ سوْب ءَ مُرتَ انت۔ شما دراہیں جنگل آ دراہ کُت بلے انگت پوریاتی نہ بوت۔ ہر گورءَ ڈُنڈ کپتگ اتاں۔ ہوں ، کجام بدبو، کجام سلیں ساچ، کش وُ گوْر گوْزگ نہ بوت۔ ساہ کشئگ عذاب اَت۔ سلّیں ڈُنڈءِ بدبواں شمارءَ شزار کتگ ات۔ بلے ہؤ شما وا بُنی قہبور اِت ، بے زانگ وُ بے سما ئے۔
 اَبو اللہ مرتوں۔۔۔۔! سک درد بوہگ انت مناں، بدبھت پرچہ سرپد نبئے تو؟۔ کمے رحم بکن منی سرا، وتی وُ وتی آؤکیں کٹم ءِ سر ءَ۔ اے گپ ءَ اگاں تو سرپد ببئے کہ من تہنا پہ وت زندگ نہوں بلکنہ منی استی شمے استی ئیں۔ منی سوْ ب شما ساہ کشئگ ات ،من سدکاں تو الّم وتی دستاں دار ءِ، بلے اپسوز ترا اے وریں پگر چہ کجا بیارین وُ بدئین ۔ ہؤ راست گشی من ڈکال ءِ گپ ءَ اتوں۔ تہنا ڈکال بوتیں دردئے پہ دو اَت، بلے شمے کتگینانی سوْب ءَ شمے سرا اللہءِ قہر ہمک سال وڑے نہ وڑے کپیت۔ کدی ڈکال انت تاں کدی ہار انت۔ پیش ءَ ہور بوت سیپ ءِ آپاں شمے ڈگار ملّیت اَنت، نوں شمے لوگ و بازاراں ملّگ ءَ اِنت۔ پیش ءَ ہور بوت شما وتی بند وُ کابیل پُر کت انت، نمب چیر دات، ننگار کت وُ کشار کت، گندیم وُ ہَرزُن کشت ول وُ چِبِٹ، ماش و پ پرماش بوت ،وت وارت ، ہمساہگاناں دات ،دلوتاں اوں تماشہ کت ، ہر نیمگا بہار گاہ اَت، شیر اَت، شیلانچ اَت ، پنیر وُ ہِرّہ اَت۔ بلے بیا نوں سیل ءَ بچار، نوں ہور نبیت ہار بیت۔ نوں بند وُ کابیل نبیت شمے نزورویں کوپگاں گوں بستگیں مہکمیں مات بنداں ہار پروشیت، ڈگاراں دِرّیت، نمب چیر دئیگ نبیت پرچہ کہ آپ گوں ترندیں گاماں روت زِرءَ امباز بیت۔اُف اللہ مرتوں ابو مرتوں، بس کن ترا اللہ ہی گرئند ئے سرءَ کپات، ملکموت تئی ارواہ کشات ، آس ئے بہ لگات تئی جان ءَ، منی حق ترا گر انت ۔ چوں مردم بوٹی بوٹی کنت۔ اف، گین سارت کشگ ءَ بل مناں۔ من چی گشگ ءَ اتوں؟ ہؤ درد ہوش و سماء بارت۔ کمے وتی ہال ءَ بچار ا ت، وتی زیک وُ مرچیگ ءَ شاہم کن اِت۔ زی شمے گورءَ پہ ورگ ءَ ہچ ءَ تنگی نبوتگ مرچی شما دو وہد ءِ نان ءَ پہ عذابِ ات۔ دگرءَ وا بل کجام موسم بوتگ پیش ءَ ، سہب ءِ سمین ءِ شیکگ وُ داں نیم روچاں ساچان ، بیگا ہ ءِ کؤش گوں وشیں یاتاں، جمبرانی ءَ بٹ وُ ماش گوں وش تامیں ترُنج وُ کولگراں، یات کئیت دپ آپ دنت۔بلے نوں۔۔۔ ! نوں شما دور گار کتگ گوں وتی سلیں سلو ک ءَ۔ بجن، پدا بجن، زورءَ گوں بجن، گوں وتی دستانی زور ءَ، ہرچی کت کن ءِ بکن کس ئے کہ وتی تاوان ءَ سرپد نبیت گڈاکسی سوج و نسیئتاں مان نیاریت وتی دیلگ ءَ کنت ایوک ءَ۔ واجہ ھدا ءَ شمارءَ اگل داتگ کہ کارمزر بکن ات ئے وُ جوانیں زند ئے بگوازین ات، وتی مال وُمڈیاں گوں جوانی کار بگر اِت،کاہکے بورِ ات راِہکے بروِ ات۔ بلے شما پہک چّپَ اِ ت ۔ ہما کارکہ شمے تباہی و بربادی ءِ زامن انت گیشتر گوں ہب ءَ کن ات ئے۔ دگرءَ وا بل ہمے زِرکہ شمارءَ چو مات ءِ وڑا نان دنت شما ایسُپ ءِ کَتب ءَ سر کتگ۔ زِر ءَ ڈیزل مانگیج ءِ پدا نند ءِ گریوءِ کہ زرءَ ماہیگ مان نیست، زِر تباہ اِنت، زِر ہشک اِنت۔وتی کتگینانی سرا گریوگ ناسرپدی ءِ۔ زِر کیا تبا ہ کتگ،شمے وتیگاں کتگ بابی۔ آہاہاہاہا کس ئے سرپد بکن ات اے جاہلاں کہ ماہیگ چرپیں ڈیزل نہ ورانت ساپیں سوریںآپ ورانت۔ زِر ءَ ہنچو ماہیگ مان نیست کہ شما ہنچو یکدار مان کتگ، ماہیگ وت پریشان انت کہ ماہور ءَ وتا بہ رکھینیں یا چہ یکدارانی پنکا ءَ۔شما پہک دلوت ءِ انسان نہ ات پرچکہ شمے کاپد انسانی نہ ینت، انسان وا اشرف امخلوقات انت، بلے چشیں ہون ہوشام انسان؟ منی پیریناں اوں کدی کسہ نہ کتگ۔ دگنیا زروک انت پہ مرگ و سُید وُ آہوگاں وُ شما۔۔۔۔؟ شما یک سید ءِ ئے جاگہ ءَ دّہ دّہ شکار کن ات وُ تباہگ اڈ کن انت ،چّرءَ گّرءَ کن ات ، پدا دیواناں نند اِت توسیپ کن ات ۔ مزنیں زہمے جتگ شما پرے گنگدامانی کشگ ءَ ۔نزگیں بے،وسیں سہدار ءِ ساہ ءِ گرئگ دگہ ڈولے دوست بیت شمارءَ۔ زہیریگ نبیت دل شمے، ابیتک نبیت جبین شمے اے ساعتاں، دست وُ پاد نہ درہ انت شمے؟ دگراں بل شمئے وا وانندہیں ہیسی سر دراہیں روچ ءَ مئے پشتءَ کپتگ انت۔ ٹائر بن دیئنت وُ زر کمائین انت، مئے گین چہ دھوت ءَ پر کتگ انت ، شوکیں دم کشگ پماہرام انت، ساہ کشاں سیاہ سیاہیں دوت ءِ جمبر ودی بنت ، دل گشیت اے ساعت ناں آ ساعت مراں۔
 اُف اللہ۔۔۔۔۔! زالم ءَ پدابندات کت ، قہبور دانکے ءَ سرپد نبیت۔ کجام زبان ءَ گپ بکنیں کہ تئی دل موم ببیت۔کمے دستاں بدار تئی سرءَ پر کنیں۔منی واجہ! اے جنگل وُ بیابان شمے وتیگ انت بل ات اش کہ شمے ساچ ءَ زیبدار کن انت۔اے درچک وُ دار، اے زر وُ تیاب، اے سید ، گڈ وُ آہوگ، بالی مرگ وُ ماہیگ درستانی واجہ و واہند شما وت ءِ ۔ اشاں بہ پلگار اِت بہ پہریز اِت، پہ وت ءَ وُ پہ وتی چک وُ نماسگاں۔ شما اشاں چُنک وُ بر ءَ نئیل اِت گڈا اے ہلاس بنت ، تباہ بنت، درکچکاں چہ بن ءَ گڈایت وُ بہا کن اِ ت، زر ءَ ماہیگ چہ زلورت وُ کچ و کساس ءَ زیات کش ات، سید و آہوگاں ہنچو شکار کن ات گش ءِ زاناں اے شمے دژمن انت۔ ربِ ھدا ۔۔۔! منی واز و نسیئت اے انسان ءِ گوشاں نہ کپگ ءَ انت انگت تپر ءِ گونیں مناں۔۔۔
 شریں بل اے ہبراں تئی سر پر بوہگ ءَ نہ انت۔ تو مناں بگش ، ترا چنچو زِر اش منیتگ پہ منی سرءِ گڈگ ءَ، منی چنڈ چنڈ کنئگ ءَ ؟یک ہزار، دوہزار پنچ ہزار یا زیات ءَ؟ بگش ناں چیا روک روک ءَ من ءَ چارگ ءَ ئے۔ کٹ ئے نہ کن ئے من جزماں دل ءَ پہ منی سرا ءِ گاری ءَ پرچہ ءَ کہ من ایوک ءَ نہ مراں، تو اوں وتی کتگینانی سوب ءَ گار و گمسار بئے۔ چی گش ءِ چگرد ءِ دار وُ اشکر دوئیں سک ہرید انت پمشکہ مناں گڈگ ءَ ئے؟ بلے بلے، بزاں تو اے جنگل ٹھیکہ زرتگ پمشکہ تئی دل درد نہ کنت۔ من گندیں ،میتگ ءِ بزگیں شوانگ ہر ڈول ڈکال ببیت، منی شاہاں بریت بلے بُنڈءَ نہ گڈیت۔ شریں واجہ منی بربادی ءَ اگاں شمارءَ نپے رسیت، سک شر انت بلے یات بدارمنی مرگ شمے اوں مرگ انت۔