بلوچی دستونک
کریم دشتی
مئے هدوکءُ واهگءُ هبّانی چمداری نه شت
چه منی نامءَ تئی ٹهلانی بیزاری نه شت
کئیت په سیلءُ نداره ، په منی قبرءِ سرءَ
اینچوکیں کاریءَ پرچا ساهوں پیراری نه شت
اشتگ ات باغیں بهشتءُ لذّتے لوٹ اِت چه زند
وائے قسمت زند شت ، مئے انگتءَ واری نه شت
دژمنءُ بدواهان هر چے گوشتگ وَ گوشتگ اَت
تو که گوشتگ چه دلءَ مئگءَ گلگداری نه شت
کل شت اَنت پاکیں مدینه حورءُ طوبی اِش رس اِت
طالعءَ شیریں دو کرمءَ چه وفاداری نه شت
تو بچار شانءَ که مرتگ انگتءَ مَلّ اِیت کریم
سرمان ھاکاں کپتگ اَنت پگرءَ چه سرداری نه شت
غزل \ دستونک
کریم دشتی
پنءُ مزواکۓ من کولیگاں تو بازارءَ مرو
بے انانیءَ کدیءُ کدی بے وارءَ مرو
وتی زندءَ من تئی گندگءِ رنجءَ مرتاں
منی ادّیره ءَ گوں شنگ اِتگیں شارءَ مرو
من وتی گِلّهءُ زنگاں وتی ربّءَ نه براں
که حبر گوش مداریت پرا سردارءَ مرو
تئی ندراں منی دلبر اگں هرچی بکنئے
منءَ پاد مالءُ منی دشمنءِ دیدارءَ مرو
اگاں کائے په نداره یک دمانے تاگت
تاں نچارۓ منی گٹو کنگءِ دارءَ مرو
تو گنوک ۓ که کریم زیادهیں امیت کنئے
مهه وشانی په دپءِ کندگءُ گفتارءَ مرو
*ادیره: قبر ، مانش
غزل \ دستونک
کریم دشتی
چاکری زورءَ کئے انت که بیگار نه بیت
مهر بلے وهد ءِ حاکم انت لاچار نه بیت
ما په سنگینءَ سنگین په پِسّءِ کینگءَ
په وتی واستا کس چه کس آزار نه بیت
دل ستر شیوار انت زمانگ بے خاطر انت
مهر ببی صبرءُ تاگت ءُ اوپار نه بیت
دل په دوست ءَ او جانوں په مستاگی شته
په منی لاشءَ نوں کسءَ را کار نه بیت
عاشقی چاڑ ءَ چه چما دیم ءَ آیگ انت
هو خیال چاڑ ءِ منّت انت انکار نه بیت
من چو اے روچءَ که چه من هر کس پهری انت
تو چو باندات ءَ کئے انت تئی چمدار نه بیت
بے ثواباں من که ثواب دگرءِ وشّی انت
زردءَ په دگر ءِ وشی ءَ اوپار نه بیت
هو کریم دشتی په وتی واستا بد نه انت
شاعری هم کارے اگن هچ کار نه بیت
غزل \ دستونک
کریم دشتی
تو منی جندءِ مجّتی ارواحءِ طلب
من وتی شوهازءَ تئی رندءَ کپتگاں
بے میارۓ که تو حبر پهک ءَ سستگ اَت
من نزاناں که کئی بٹالاں رد کپتگاں
گوستگنت قرن که واهگانی هلک اش جتگ
من بلے پُرس ءِ پتّرءَ انگت نشتگاں
من همک بیگاه پیچاں بے سوب ءَ پتّرءَ
زاناں گوں چپیں گوندوآں بنداں ماسگاں
گوں منءَ همراه اِنت تسلائے اوں نه دنت
گوں وتی جندءِ ساهگءَ داراں گلّهاں
٭ مجتی: دائمی ، مدامی ، ازلی ، ابدی