کسمانک: نازل 
کسمانکار : زاھدہ رئیس راجی
کارست : 
نازُل : بیست ھپت سالی شررنگیں جنین
رھیمہ : نازُل ءِ کسانی ءِ ھم اُمریں دزگُھار 
میاربی بی : نازُل ءِ نیم ءَ اُمریں مات
مھرداد : نازُل ءِ دوزاہ ءُ بیست ءُ چار سالی بچک 
گُھرام : نازُل ءِ چارسالی چُک
ماھرہ : مھرداد ءِ لوگ بانُک 
ابدُک : نازُل ءِ لوگ واجہ 
آسیہ : ابدک ءِ داشتہ 
سوداگر : گدانی دکان ءِ سوداگر
اولی ندارگ
٭٭٭٭٭٭٭٭
(شھر ءِ جنینی گُدانی مزنیں بازارے ۔ نیم بیل ءِ وِھد اِنت ۔ کراچی ءِ رنگیں مزنیں شھرءَ نوکی دُکان کم کم ءَ پچ بوان اَنت ءُ تاھے تاھے گراکے دُکانانی دپ ءَ اوشتاتگ ۔ بازار ءِ دیم پہ دیم ءَ مزنیں جادہ ءِ سرءَ کسان مزنیں گاڑی ، رکشہ ءُ موترانی رویا اِنت۔ ھمے درگت ءَ بازار ءِ دپ ءَ رکشہ یے کئیت اوشت ایت۔ چَہ رکشہ ءِ پُشتی نیمگ ءَ پیسرءَ سیاھیں اربی بُرکہ ءِ توک ءَ نازل ایر کپ ایت ءُ چَہ آئ ءَ پد اسپیتیں بلوچی چادرگر ءَ رھیمہ ایر کپ ایت ۔ نازل وتی کوپگی کیپ ءِ دپ ءَ بچ کنت ۔ چیزے زر کش ایت ءُ ڈرائیور ءَ دنت ۔ رکشہ چَہ ایشانی دیم ءَ گوزایت ءُ روان کنت۔ رکشہ ءِ روگ ءَ رند اے دوئیں نزیکیں فٹ پاتھ ءِ سرءَ کاینت اوشت انت ۔ چَہ رھیمہ ءَ چیر نازل وتی کش گورءَ چماں شانک دَنت ۔ راستی دست ءِ دمَگ ءِ کُنڈی نیمگ ءَ اوشتاتگیں سیاہ گُدی مِھر داد ءِ سرءَ چم ئِے کپ ایت ۔ مھرداد ءِ گندگ ءَ گوں نازل ءِ چم رُژنا بنت ءُ بچکندگے جنت ۔ مھرداد گوں ترندیں گاماں ایشانی نزیک ءَ کئیت ءُ کمو گستا اوشت ایت ۔ 
رھیمہ گوں بے دلگوشی ءَ بازار ءِ چاریں نیمگ ءَ چاران اِنت کہ اناگہ ءَ چم ئِے نازُل ءِ سرءَ کپ اَنت ءُ ھیرانی ءَ آھاں چارایت کہ نازل ءِ چم مھرداد ءِ سرءَ سک انت۔ )
رھیمہ: (گوں ھیرانی ءَ جُست کنت ) نازُل اے کے اِنت ؟ 
نازُل: (گوں مِکّینگ ءَ ) ھاں ۔۔۔ ھَو ۔۔ ۔ ۔ تت ۔ ۔ ۔ تو ۔۔ ۔ انّو بِلّ ۔ ۔ ۔ من ترا رندءَ گوش آں ۔
( دوئیں راستی نیمگ ءِ مزنیں دمگ ءِ تہ ءَ پُتر اَنت۔ ءُ یک پہ یک ءَ دُکاناں لونجانیں بلوچی دوتکگیں گُداں چاران بنت۔ مھرداد نوں نزیک ءَ کئیت ءُ ایشانی کش ءَ روان کنت ءُ انچوش پیش دارایت گوش ئے چَہ لوگ ءَ ھمیشانی ھمراہ بیتگ ۔ نازل ءُ رھیمہ یک دُکانے ءِ دپ ءَ رس انت ءُ اوشت انت ۔ نازل یک پشکے ءَ دست جنت، چارایت ءُ دوچاں شری ءِ سرءَ تپاسان کنت کہ مھرداد گوں دُکان ءَ نشتگیں سوداگر ءَ جُست کُنت۔) 
مھرداد : اے گُدءَ چُنت ءَ دَئے ؟ 
سوداگر : چونائ ءَ واجہ ایشی ءِ نھاد دَہ ھزارکلدار انت بلے شما ایشی ءِ یازدہ ھزار پنچ سد بہ دئیت کہ بونی چَہ شما بوھگ ءَ انت ءُ شما اولی گراک اِت۔ 
مھرداد : (نازل ءِ نیمگ ءَ چارایت ءُ گوں جھلیں توار ءَ جُست کنت) ترا دوست اِنت ؟ 
نازل : ( سرءَ ھو ءِ توک ءَ سُرین ایت ءُ دمانے ءَ بے تواری ءَ رند گوش ایت ) بلےنھاد ئِے بُرز اِنت ۔ ۔ ۔ ایشی ءَ گُڑا یل بہ دئے ما دیمترءَ چارایں بلکیں دگہ ارزان نھادیں دست بہ کپ ایت ۔ 
مھرداد : (گوں مھروانیں رنگے ءَ ) دگہ ارزان نھادیں پرچہ؟ وھدے ترا ھمے دوست انت ھمشی ءَ بہ زور۔ ۔ ۔ اگں دگہ شرترینے ھم دوست بیت آئ ءَ ھم بہ زور ۔ ۔ ۔ ۔ زرانی پگر ءَ مہ کن ۔ 
(رھیمہ یک پہ یک ءَ اے دوئینانی نیمگ ءَ گوں ھیرانی ءُ بے تواری ءَ چاران انت ) 
نازل : شر انت گُڑا ھمشی ءَ بہ زور ۔ ۔ ۔ اے ساھت ءَ پَہ من ءَ یکیں بس انت ۔ ۔ ۔ دگہ گُد دگہ وھدے زوراں ۔ 
( دُکان ءِ سوداگر گُدءَ چَہ درنجوک ءَ درکنت ءُ پلاسٹک ءِ پیلکے ءَ مان کنت ءُ نازُل ءِ دست ءَ دنت۔ مھرداد چَہ کیسگ ءَ کسانوکیں بٹوہ یے کش ایت ءُ چَہ بٹوا ءَ یازدہ ھزاری نوٹ در کنت ۔ ھساب ءَ رند سوداگر ءِ دست ءَ اش دنت ۔ اے سئیں بے تواری ءَ چَہ اے دمگ ءَ درکپ انت ءُ مزنیں سڑک ءَ کاینت ۔ نازل رھیمہ ءِ نیمگ ءَ چاران ءَ گوش ایت) 
نازل : رھیمہ ۔ ۔ آئسکریم فالودہ ءِ دُکان پُشتی دمگ ءَ انت ۔ وللہ جنیں چُکی ءَ تو ھم دیستگ من ءَ چنچو دوست بوتگ ۔ ۔ ۔ نوں وَ سک دیرانت من ادءَ نہ اتکگ آں ۔ ۔ ۔ بریں مروچی چارایں باریں ایشانی آئسکریم فالودہ انگت ھما وڑ انت اگں نہ مٹ بوتگ انت۔ 
(مھرداد نازل ءِ کش ءَ کئیت اوشت ایت، رھیمہ ءِ سر جھل اَت ۔ اناگہ ءَ سرءَ چست کنت ءُ چم ئِے مھرداد ءِ سرءَ کپ اَنت۔ وتی مُرک ءَ مُجین ایت، نازل ءِ دیم ءَ چاران گوں ترندیں گالوارے ءَ دراھین ایت )
رھیمہ : من ءَ لوگ ءَ زوت رسگی ایں ۔ ۔ ۔ آ وھدی من سک دزگٹ اتاں کہ دستے کنور ءَ ءُ دستے گُد شودگ ءِ مشین ءِ سرءَ ات کہ تو من ءَ ھمراہ بوھگ ءِ گوشت ۔ ۔ ۔ من ءَ وش نہ بوت کہ بہ گوش آں آھگ نہ بیت ۔ ۔ ۔ نوں وَ تئی کار گِش اتگ انت باید لوگ ءَ بہ روایں ۔ ۔ ۔ ۔ (دمانے ھاموشی ءَ رند ) آئسکریم فالودہ منی فرج ءَ ایر انت ۔ دوشی چُکانی پت ءَ یاورتگ ، بازینے سراتکگ ۔ تو لوگ ءَ بریں وت چَہ فرج ءَ درکن بہ ور ۔ 
(مھرداد رھیمہ ءِ مٹ بوتگیں تاثراتاں چاران انت ۔ سارتے آھے کش ایت ءُ نازل ءِ نیمگ ءَ چاران ءَ الوت کنت ) 
مھرداد : شر انت گُڑا شما لوگ ءَ بہ روات ۔ من ءَ ھم کارے است ھما نیمگ ءَ رواں ۔ 
(مھرداد سڑک ءِ سرءَ وتی نیمگ ءَ آیوکیں رکشہ ءَ دست دنت ءُ اوشتارین ایت ۔ نازل ءِ نیمگ ءَ اشارہ کنت ۔ آ روت نندایت ۔ رھیمہ آئ ءَ پشت ءَ روت ۔ دوئینانی نندگ ءَ پد رکشہ دیم پہ منزل ءَ روان کنت ۔ مھرداد پہ پند رودراتک ءِ نیمگ ءَ روان کنت ۔ )
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
دومی ندارگ
رھیمہ : ( گوں زھرءَ پُریں گالوارے ءَ ) بہ چار نازُل ۔ تو شر نہ کُت ۔ تو وَ بُرکہ ءِ توک ءَ سرءَ بہ گر تاں پادءِ پنچ چیر اَت ئے بلے منی وَ دیم پچ ات ۔ ۔ ۔ اگں کسے ءَ مارا گوں آ بچک ءَ بہ دیست اِنت، ترا ھچ نہ بوتگ ات بلے منی دیم سیاہ اَت ۔ 
نازُل : ( گوں مھروانیں گالوارے ءَ ) من سرپداں رھیمہ جان ۔ بلے چون بہ کن آں ۔ ۔ ۔ مھرداد ھچ پیم ءَ من ءَ یل نہ کنت ۔ من چُنت رندءَ گوشتگ بلے ھچ سرپد نہ بیت ۔ 
رھیمہ : ( گوں ترندیں گالوارءَ ) پرچا یل نہ کنت ۔ ۔ ۔( گوں بُرزیں توار ءَ ) زاناں تئی سیاد انت ، وارس انت ۔ لوگ ءِ مردم انت ۔۔ لوگ واجہ انت ۔ ۔ بُگوش کے انت ۔ ( نازل ءِ جان درھگ بنا کنت ۔ رھیمہ وتی ترندی ءَ ایرموش کنت ءُ گوں لھمیں گالوارے ءَ گپ ءَ دیم ءَ بارت ) نازُل جان ! سرپد بہ بو ۔ ۔ ۔ ۔ گندگ ءَ آ چہ تو اُمرءَ ھم کستر انت ۔ ۔ ۔ توباید آئ ءِ مستریں گُھارے بہ بو ۔ آئ ءَ سرپد کنگ ءِ جُھد بہ کن ۔ ۔ ۔ پدءَ تواوں جنیں چُکے نہ ئے ، چُکے ءِ مات ئے ۔ ۔ ۔ لوگ واجہ تُری ھرچے اِنت ، ترا تئی سانگبنداں ھچ پیم ءَ دور نہ داتگ ۔ آھاں ترا زُرتگ ۔ تئی چُک ءَ وتی وارس سرپد بنت پمشکا تئیگ ءُ تئی چُک ءِ دراھیں ھرچ درچ آھاں وتی سرءَ زُرتگ ۔ ۔ ۔ روچے نہ روچے مردین ھم راہ ءَ کئیت ۔ ۔ ۔بلے اے رنگ ءَ کہ تو کنگ ءَ ئے اے تئی سرجمین شرپ ءُ ازت ءَ لیلام کنت۔ ۔ ۔
نازُل : تو شر گوش ئے جان۔ من پمشکا مھرداد بازرند ءَ گوشتگ بلے آ ھچ نہ من ایت گوشیت من ترا یل نہ کن آں ۔ ترا مالوم انت آئ ءَ ھم جن چُک است ۔ پدءَ جن ئِے ھم چَہ دوستی ءَ گپتگ ئِے ۔ دوئیناں ھور ونتگ ۔ 
رھیمہ : گُڑا تو چے گوش ئے ۔ ۔ ۔ ۔ چوشیں مردین ءَ کہ جن چُک ئِے بہ بیت، وتی دوستی ءِ سیر ءَ رند ھم چَہ وت ءَ مزن اُمریں سیرکُتگیں زالے ءَ گوں نزیکی بہ کنت ، شریں مردین یے بیت ؟ ( سارتیں آھے کشگ ءَ پد ) ھُدایا چار نازل جان ! انوں ھم وھد است انت سرپد بہ بو ۔ ۔ ۔ ۔چوش مہ بیت کہ باندءَ شومان بہ بئے ۔ ۔ ۔ 
مروچی چُنت کس انت کہ ابدُک ءَ بدبیکار کن انت ءُ تئی سرءَ رھم ورانت ۔ ابدُک ءِ لوگ ءِ مردم ھم آئ ءِ اے کارپداں شر نہ گوش انت بلے چوش مہ بیت کہ باندءَ ھمے لنکگ تئی سرءَ اوں چست بہ بنت۔ 
نازل : (گوں ایمنیں گالوارے ءَ ) رھیمہ جان وتی دل ءَ انچو مہ ور۔ ۔ ۔ انشاءاللہ اے داب ءَ کہ تو مارگ ءَ ئے چوشیں ھچ چیزنہ بیت ۔ ۔ ۔ اے دنیا ءِ توک ءَ مردین ءُ جنین ءِ تھنا یکیں وَ رشتہ بوت نہ کنت ۔ ۔ ۔ انسان پہ انسان ءَ کار دنت ۔ ۔ ۔ آ گوشیت کہ تو من ءَ دوست بئے پمشکا من ءَ تئی بزگی تورین ایت ءُ دل گوشیت ھروھد ءَ پہ تئی کمک ءَ ساڑی بہ بان کہ وش ءِ دوزواہ وَ درست بنت اسل دوزواہ ھما انت کہ سک ءِ ساھت ءَ گور بہ رس ایت ۔ 
رھیمہ: ( وتی گالوار ءَ ترند کنت ) من بس یک گپے زان آں کہ دنیا ءَ کس پہ بے متلب ءَ ھچ نہ کنت۔ تو وت بہ چار کہ من تو چَہ کسانی ءَ ھورایں ۔ یکیں پرزونگ ءِ سرءَ نشتگ ما سُبارگ ، شام کُتگ ۔ مارا گوں یک دومی ءَ مھر انت ، یک دومی ءِ سرءَ اوست انت ۔ مئے دزگھاری ءَ مئے ماتانی لوگ ءِ مردماں ابید مئے سانگبند ھم پہ شرّی زان انت ءُ آھانی دل ءَ ما دزگھار نہ ایں بلکیں ھکیگیں گُھار ایں ۔ بلے اگں تو ھمے دابیں نزیکی گوں مھرداد ءَ بہ کن ئے ، کس اے چیز ءَ شریں نگاہ ءَ نہ چارایت ۔
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
سیمی ندارگ
(اوتاک ءِ در بستگ، گھرام ءَ لئیبوک دیم ءَ اِنت لئیب ءَ انت۔ میاربی بی ءُ نازل دیم پہ دیم ءَ نشتگ اَنت، نازل ءِ چم پُر ارسیگ اَنت )
میار بی بی : بے اکل مہ بو ۔ ۔ ۔ چے داتگ ترا ابدُک ءَ ؟ بے مھری ، دُنیا ءِ شگان ۔ ۔ ۔ پہ چُنڈے نگن ءَ سانگبندانی چمداری ۔ ۔ ۔ داں ناکو وسوگ زندگ اَنت ترا وسرک ءُ ھمجرات ھچ نہ گوش انت بلے انچوش آ وتی سرءَ ایر دینت کس دپی جُستے نہ کنت۔ گھتر انت انوں وتی پیسلہ ءَ بہ زور ۔ ۔ ۔ مھرداد ءِ پیمیں مردم مُدام مُدام زندگی ءَ ڈیک نہ ورانت ۔ ۔ ۔ 
بہ چار اگں تئی وسّوگ گُھرام ءَ ترا نہ دنت وَ چدءُ شرتریں گپ نیست ۔ ۔ ۔ توکسانین ئے پرچا وت ءَ جنجال کن ئے پہ چُک ءَ ۔ (میاربی بی گھرام ءِ نیمگ ءَ چاران ءَ گپ ءَ دیم ءَ بارت ) مزن بیت اے ھم وتی پت ءِ شات ءَ روت ۔ 
نازل : ( گوں ملوریں گالوارے ءَ ) بلے امّو مردم چے گوش انت ۔ ۔ ۔ پدءَ گُھرام سک اُرد اِنت ۔ ۔ ۔ بے منیگی چون بیت۔ لوگ ءَ شپ روچ گوں من ءَ لچ اتگ۔ 
میار بی بی : من سرپداں منی چو ۔ ۔ ۔ اے انوں کسان انت بے تئیگی نہ بیت بلے رند ءَ بے تئیگی ھیلدار بیت۔ دنیا ءَ چورئیں چُک ھم رُستگ اَنت۔ بے مات ءَ اے ھم رُدایت 
نازُل : امُّو ! رھیمہ دل ءَ چے گوشیت ۔ ۔ 
میار بی بی : انچو چرت مہ جن ۔ ۔ ۔ رھیمہ ءِ چی اِنت ۔ ۔ ۔ آئ ءِ وتی زند وَ شرگوزگءَ انت ۔ ۔ ۔ مرد ءِ دراھیں بُنڈ ئِے وتی دست ءَ انت ۔ جھان ءِ کُلیں آسراتی کہ یک جنینے واھگ کنت گون انت ئِے ۔ ۔ ۔ آ چے زانت کہ چمداری ءُ مھتاجی چنچو گران انت ۔ ۔ ۔ آ چے زانت مردین ءِ بے مھری جنین ءَ چنچو پروش ایت ۔ ۔ ۔ (دمانے بے تواری ءَ رند )
تئی مرد ءَ وَ سورءِ ماھے ءَ رند وتی دیم پُریں کُت ، ترا یل ئِے دات ءُ شُت ھما چلنڈیں آسیہ ءِ گورءَ ۔ باریں چَہ کدیگ ءَ گون ئِے بیتگ ۔ من بہ زانت ایں، ترا نہ داتگ ات بلے مارا بھت ءَ جَت ، گلگ گوں کے ءَ بہ کن ایں۔ 
بلے نوں ھما ابدُک انت ، کٹ ایت پہ آسیہ ءَ ۔ ۔ ۔ نے سک ءَ گون انت نے وش ءَ ۔۔ ۔ ۔ گھرام ءَ ھم چارمی سال اِنت روچے روزگارے کدی آئ ءَ پہ وتی چُک ءَ یک لیبویے یاورتگ ؟ منی چو (چُک ) نوں کہ ھُدایا پہ ترا درے پچ کُتہ پرچا وت ءَ مُدامی ئیں گمانی اولاک بہ کن ئے ۔ 
(نازل ءِ چم زمین ءِ سرءَ سک ءُ ارس ءَ پُر بنت )
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
چارمی ندارگ
(نازل ءُ رھیمہ یک دومی ءِ دیم ءَ گوں بے تواری ءَ نشتگ اَنت ۔ رھیمہ ءِ دیم تھاراِنت ءُ سرئِے جھل ءُ نازل آئ ءِ نیمگ ءَ گوں بزگیں دیمے ءَ چاران اِنت ۔ )
نازل : رھیمہ ! من نیمگ ءَ بہ چار۔ ۔ ۔ تو گوں من ءَ زھر ئے، دلگران ئے ؟ 
رھیمہ : (سرءَ چست کنت چارایت ) اناں ۔ ۔ ۔ من پہ چے زھر بہ باں، دلگران بہ باں ، اے زند تئیگ اِنت ۔ ۔ ۔ بید ءِ چَہ تو دگہ کسے ءَ تئی زند ءِ پیسلہ کنگ ءِ ھک نیست ۔ ۔ ۔ وتی شر بد ءَ اوں شرتر زان ئے ۔ من پہ کئیگی ۔ 
( رھیمہ وتی دیم ءَ ترین ایت ) 
نازل : ( آئ ءِ دیم ءَ وتی نیمگ ءَ کنت ءُ دستان ئِے دارایت ) الّے۔ ۔ ۔ بہ چار چوش مہ کن ۔ ۔ ۔ مئے کسانی ءِ دزگھاری پہ کسانوکیں گپے ءَ ھراب مہ کن ۔ من ھروھد ءَ تئی گپ زُرتگ انت بلے اے رندی گوش ئے مھرداد ءَ من ءَ تاھیدے کُتگ ۔ من ھم نوں ھمائ ءِ رنگ ءَ بوان آں ۔ دمانے ھم بے آئیگی تاھیر بوت نہ کن آں ۔ 
(رھیمہ گن سارتے کش ایت ءُ نازل ءِ نیمگ ءَ چارایت ) 
رھیمہ: من بس ھمنچو زاناں کہ آسیہ ءَ تئی جاہ پمشکا گپت کہ ابدُک ءَ ترا دوست نہ اَت بلے مھرداد ءَ ۔ ۔ ۔ مھر داد ءَ وتی جن چُک پہ دلے ءَ دوست اَنت۔ آ ترا وتی دوستیگینانی جاہ ءَ بلکیں بِہ دنت کہ انونگیں زمانگ ءَ مردینے ءِ وپا ءِ نھادی سک جھل کپتگ۔ 
(نازل سارتیں آھے کش ایت )
٭٭٭٭٭٭
پنچمی ندارگ
(نازل ءِ دیم ءِ سرءَ پُرتاھیر ءُ وشیں بچکندے تالان انت۔ آ چَہ دستی گوانکو ءَ مھرداد ءِ نمبر ءَ پٹگ ءَ اِنت کہ مھرداد ءِ نام دیم ءَ کئیت ۔ زنگ جنگ ءَ گوں دومی نیمگ ءَ مھرداد گوانکو ءِ سرءَ نازل ءِ نام ءَ گندایت کندگے جنت ءُ گوانکو ءَ چست کنت ۔ نازل پیش سلام بیت۔ ) 
نازل : سلام مھرداد ۔ چتور ئے تو ۔ بیبلہ ھپتگے بیت گار ئے تو ۔ ۔ ۔ مروچی من پہ توسک وشیں ھالے یاورتگ ۔ 
مھرداد : ھلیک سلام ۔ من وش ھیر آں ءُ مُدام تئی وشیانی لوٹوک آں ۔ ھجبر چہ تو بیھال نہ یاں ، ھپتگے بیت کہ کاراں گوں دزگٹ اتاں کہ لوگ ءَ ھم بے وھد ءَ واتر کُتگ پمشکا زنگ نہ جتگ ۔ پھلی لوٹ آں ۔ نوں باریں تو ھال کن ، چونیں وشیں ھالے کہ تو من ءَ دیگ ھال دیگ لوٹ ئے ۔ 
نازل : ھاں چو بہ گوش ۔ اسل ءَ من زندگی ءِ مزنیں پیسلہ یے زُرتگ ۔ (دمانے ھاموشی ءَ رند ) وت ءَ چَہ ابدُک ءَ پھک ءَ گِشینتگ ۔ من وتی سُھن پچ گپتگ انت ۔ ۔ ۔ نوں منی راہ ءَ ھچ اڑ ءُ جنجال نیست ۔ 
(مھرداد ءِ دیم یگہ نگہ ملور بیت ءُ تاں شریں دمانے ءَ بے توار بیت) 
مھرداد : اے شر نہ بوت۔ ۔ ۔ نہ باید چوش بوت انت ۔ ۔ ۔ نازل ! من ءَ سک باز اپسوز بوھگ ءَ انت ۔ ۔ ۔ (دمانے بے تواری ءَ رند) ابدُک ءَ گوں تو وَ بد کُتگ بلے گوں وتی جند ءَ ھم ھچ شرئِے نہ کُتگ ۔ کارے زان ئے منءَ چَہ ھپت سال ءَ گیش انت کہ اے آسیہ نامیں بلاہ ءَ پہ شرّی زاناں ، آ انچیں کھبگے کہ گوں یک مردے ءَ تاں دیر ءَ نشت نہ کنت ۔ ابدُک ءِ شرّی آئ ءِ اُگدہ ءُ زر انت آسیہ آئی ءَ گوں لئیب ءَ انت ، کارمرد کنگ ءَ انت بلے ھروھد ءَچَہ ابدُک ءَ دگہ شرتریں مردے آئ ءِ زندگی ءَ بئیت آ ابدُک ءِ یل دیگ ءَ دمانے ھم نہ زورایت۔ ۔ ۔ بلے اپسوز کہ نوں ابدُک ءَ تئی پیمیں زال نہ رس ایت۔ آ گنتر بگبھت بوت۔ 
نازُل : ھو اے گپ راستے کہ منی پیمیں زال آئی ءَ رس ات نہ کنت کہ انچو اوپار بہ کش ایت ءُ پسکگ مہ کنت۔ 
مھرداد : تئی سانگبنداں ترا ھچ نہ گوشت ؟ 
نازل : گوشگ ءَ وَ باز گوشت ئے کہ تئی چُک بزگ اَنت ۔ انچو اوپار کش اتگ ئے چیزے وھد دگہ بہ کش بلے منی مات گوشیت کہ سراں پیری مردین راہ ءَ بئیت چے درد وارت ۔ 
مھرداد : تئی مات ھم راستے ۔ سرجمیں زندگی ودار ءِ دیناں دیگ نہ بیت ۔ (دمانے بے تواری ءَ رند ) ۔ ھیر ھرچے بوھگی ات آ وَ بوت ۔ دیمتر ءَ تو چے کنگ لوٹ ئے ؟ 
نازل : من وت وَ ھچ نہ زاناں ، تو ھرچ شور ءُ سلایے دئے من ئِے زوراں ۔ 
مھرداد: منی ھیال ءَ تو پہ وت ءَ جابے (کارے) بہ شوھاز ۔ وانندہ ئے، پرچا کسی چمدار بہ بئے ۔ 
من ترا کار شوھازگ ءَ کمک کن آں۔ بلے جند ءِ کارگس ءَ انّاں کہ ابدُک ءُ آسیہ دوئیں ھمودءَ اَنت بلے وتی ڈنی سنگتاں الم ءَ گوش آں ۔ تو وتی سی وی (زانت دپتر ) ءَ من ءَ گپّال (ایمیل ) بہ کن، من وڑے کن آں ۔ انشاءاللہ ھیر بیت انت۔ 
نازل : ( گوں ھیرانی ءَ ) مھرداد ! من ءُ جاب ؟ 
مھرداد : ھو ۔ لوگ ءَ نندئے چے کن ئے؟ چَہ لوگ ءَ ڈن درکپ ئے دنیا ءَ زان ئے ، دنیا ءِ رپکاں سرپد بئے ۔ پدءَ تئی جند ءَ ھم ھرچ درچے لوٹ ایت ۔ چُک ءَ تُری تئی سانگبند بہ دئینت بلے ترا ھم چیزے کنگ لوٹ ایت (دمانے ءَ رند ) بہ چار! تئی مات وت جنوزامے ءُ تئی پت ءِ پنشن ءِ زر زاناں چنچو بنت کہ دگہ دو نپرانی لاپ ءَ کش ات بہ کنت؟ 
عدت کہ سرجم بیت انت من ءَ سھیگ بہ کن من ماھرہ ءَ گوش آں ترا وتی کارگس ءَ بہ بارت ءُ گوں وتی کارمستر ءَ دیم پہ دیم بہ کنت بلکیں آ ترا پہ سیکٹری اگں نہ آپریٹر ءِ پوسٹ ءَ بہ دارایت ۔ 
نازل : (گوں ھیرانی ءَ ) ماھرہ منی باروءَ زانت ؟ 
مھرداد: ھو ۔ چَہ اولی روچ ءَ ۔ ۔ ۔ ۔ من چَہ آئ ءَ ھچ گپ چیر نہ دیاں ۔ آ اے ھم زانت کہ تو من ءَ وتی لوگ ءِ مردمانی رنگ ءَ دوست ئے ۔ 
نازُل : گُڑا آئ ءَ بد نہ بُرتگ؟
مھرداد: آ پرچا بد بہ بارت ؟ آ یک وانندہ ءُ سرپدیں مردمے ءُ من ءَ پہ شری زانت کہ من چونیں مردمے آں۔ اسل ءَ تو اوں زان ئے کہ جنین برے برے دِگرانی گوشگ ءِ سرءَ سک شکّی ھم بنت بلے من پھک ءَ دلجم کُتگ کہ ھجبر کسی گپّاں مئیت۔
(نازل تکانسر بیت ءُ گوں بے تاھیریں گالوار ءَ دراھین ایت )
نازل : ۔مھرداد ! بے مردینی سک گران انت ۔ ھرھما جنینے ءَ کہ بے پتی ، بے براتی ءُ بے مردینی یے نام ئِے بہ لچ ایت دنیا آئ ءَ گوں ھوس ءِ نگاہ ءَ چارایت پدءَ جنین یے کہ سانگ ءَ وت بہ پروش ایت مھلوک آئ ءَ گنتر میاریگ کنت۔ 
مھرداد : تئی راستاں، مئے چاگرد سک پد منتگ ، بلے انونگیں زمانگ ءَ وانندگیں جنین وتی مردین وت ءُ جنین وت اَنت ۔ تو باز مہ جیڑ۔ ھُدا یہ درے بندایت دگرے بوج ایت ۔ تو بہ چار چَہ ھرنیمگ ءَ پہ تو سانگ ءِ ھبرے یارگ بیت من ءَ الم سھیگ بہ کن ۔ ۔ ۔ من آ مردم ءِ بابت ءَ الم ءَ پٹپول کن آں داں ابدُک ءِ رنگیں مردم دوبر تئی زندگی ءَ مئیت ۔ 
نازل : ( گوں تُرس لرز ءَ ) مھرداد۔ ۔ ۔ امُّو ءَ گوشتہ ۔۔۔ بلکیں تو اوں پہ سانگ ءَ دلمانگ ئے ؟ 
مھرداد: چے ۔۔ ۔ (آ سٹ کنت ) ۔ استغفراللہ ۔ ۔ ۔ ۔(گوں ترندیں گالوارے ءَ ) ماسی میاربی بی سرءَ بروبر انت ؟ 
من ءَ جن است ، چُک است ، وش ءُ وشھالیں زند گوازینگ ءَ آں پرچا دومی سانگ بہ کن آں ؟ 
منیگ ءُ تئی اے نزیکی ، اے پاکیں مھر چَہ دنیاوی لوٹ ءُ گزراں سک بُرز اِنت بلے من ءَ سک رنج انت کہ تئی مات ءَ ھم من ءَ پھک ءَ رد پھم اتگ ۔ دنیا ءَ بہ گوشت انت من ءَ انچو درد نہ بوتگ ات بلے تئی مات ھم انچوش جیڑ ایت اے پہ من زاھے ، منی کردار ءِ سرءَ بلائیں بھتام انت کہ من وتی کسانی ءِ سنگت ءُ ھمکار ابدُک ءِ زال ءَ گوں پمشکا نیکی کنگ ءَ آں کہ آئ ءَ بہ گراں ؟ (مھرداد ءِ گپاں گوں نازل ءِ چمانی ارس رِچان بنت)
(دلگوش : اے کسمانک 2013 ءَ نبشتہ کنگ ءُ پہ تاکےءَ دیم دیگ بیتگ۔ مروچی ایشی ءِ لھتے سیاھگ ءُ لھتے گالرد مٹینگ بیتگ انت تانکہ واناک بہ بیت۔ )