وتی ھیال ءِ تہا تباھاں ملامت آں من
ترا چہ گِستا ءُ چو جتاھاں ملامت آں من
زمین ءِ جلواہ ءُ نور بُرتاں بداں دو روچی
دلوں گسر کپتہ درد ءِ راھاں ملامت آں من
پہ تاسے آپ ءَ وپا ءِ اُمر ءَ مئے نُکّ ھُشکیں
سَپر ھلاسیں گوں بے وپاھاں ملامت آں من
نگاہ ءِ ارساں دمے شلیناں داں لُنٹ لرزاں
شپ ءِ گُباریں بُہ سوچ ساھاں ملامت آں من
تئی بے ریائیں بُت ءَ کہ سُجدہ بِہ کنت زمانگ
پہ بے زُبان اِیں جھاں ، ھُداھاں ملامت آں من
مہ پروش کُھتانی آسیں دریا ءِ لھڑیں چؤلاں
سباہ ءِ لمب ءَ مہ کُش ، ھماھاں ملامت آں من
دو لبز ءِ مانا ءَ کشّ آں زِرد ءَ شریف انگت
رزا نہ بی دل ، چرے سداھاں ملامت آں من
شریف مومؔن
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔