آزمانک__ یاتانی دریا ___
مروچی پد ءَ من تیاب ءِ لمب ءَ نِشتگ آن ءُ چمّ گوں روچ ءَ انت – بَلے مروچیگیں بیگاه آ دلکشّیں بیگاه نہ اِنت ، گِندئے تو سنگُک زرت انت ءُ آپ ءِ تہ ءَ جنان ءُ گوشان ات ئے
” بِہ زیر ناں! بہ زیر اِے سنگُکاں ءُ آپ ءِ تہ ءَ چگل بہ دے ، باریں تئی دُور تِر کپ انت یا منی! “
تئی زیادهیں منّتاں پد من لهتیں سنگک جتگ ات ، بَلے اچ وتی باسکانی زور ءَ نہ جتگ اتنت کہ تو بے کساس کند اتگ ات ءُ گوشتگ ات
” من ترا نہ گْوشت منی چگل کتگیں سنگ اچ تئیگاں دِیر تِر کپ انت بَلے تو نہ من ات-“
من ءَ تئی همے وشّی بےکساس دوست بیتگ ات ءُ گِندئے تو پہ نازے چِست بیت ئے ءُ منی نیمگ ءَ چارگ ءَ لگ ات ئے، اِے سهت ءَ باور کن تیاب ءِ چولانی زیبائی ءُ اِے دلکشّیں ندارگ تئی پُرکیپیں چمّانی دیم ءَ وت ءَ را بے وس مارگ ءَ اتنت – تئی چمّ من ءَ سک دوست بُوگ ءَ اتنت ءُ دل ءَ گْوشت همے سهت ءَ ترا امبازاں بہ زیر آن ءُ تیاب ءِ چولانی همراهی ءَ چول بہ جن آں – بَلے گِندئے هردیں کہ من تئی زیادهیں نزیک ءِ آیگ ءِ جُهد کت! تو مڑا کنگ ءَ لگ ات ئے ءُ گْوشت
” چو مہ کن شرّ نہ انت ءُ مارا مردم چارگ ءَ اَنت -“
تئی ناز ءُ مڑاهانی پُشت ءَ دل ءَ گوشت وت ءَ را ببا بہ دے آن ءُ تئی همک بچکندگ ءِ ندر ءُ کولیگ بہ باں –
گِندئے! تو کُچکْانی چِنگ ءُ نز آرگ ءَ ات ئے! بے کساس جلوا دیگ ءَ ات ئے ، تئی مِیس اتگیں بدن من ءَ انچیں جهانے ءَ بران ات ءُ پہ جیڑگ ءَ مجبور کنان ات – تئی ورنائی ءِ مچکدگ رنگ کپتگ ات ءُ من تئی گِترانکیں لُنٹانی تام ءِ تشگ ءَ سک مرادی ات آں – همے سهت ءَ گِندئے تو پد ءَ پاد آتک ئے ءُ کونڈانی سر ءَ نشت ئے! تئی همک داب من ءَ چو کارچ ءَ بُرّان ءُ جبین ءَ ایر کپان ات – پمیشکا من پاد آتکگ ات آن ءُ تئی دست گپتگ ات – تئی شیپگیں لنکُکانی نرم ءُ نازُرکی ءِ بابت ءَ وهدیکہ من جیڑ اتگ ات – زان ئے! من ترا چو مسل ءِ آبریشم ءَ مار اتگ ات – همد ءَ تو منی دل ءَ آسیگ کنگ ءَ ات ئے ، گِند ئے! تو وتی شلوار ءِ پانچگ لانچ اتگ اتنت ءُ آپ ءِ تہ ءَ مان دیگ ءَ ات ئے ، تئی ملمئیں سریگ گْوات ءَ گون ات ءُ تو گوں سارتکیں گْوات ءَ وت ءَ را تاهیر دیگ ءَ ات ئے ءُ وتی مستیاں گوں دزبند ات ئے ، من بس تئی همُک زیبائی ءِ پُشدر ءَ سُچ آن ءُ بنگران ات آں – گِندئے! هما روچ ءَ تو وتی دزگهار وتی همرائی ءَ آورتگ ات ءُ تو گوشتگ ات
” اڑے مرچی ایشی ءِ بوائے پرینڈ اوں پیداک انت ءُ پمیشکا من آورتگ گوں ، تو چے گوش ئے؟”
تئی همُک زد ءُ لوٹ ءِ پُشدر ءَ من چینچو بے وس ات آن ءُ تئی همک گپّ ءِ پسّو هاں ءَ ترینتگ ات – زان ئے چی ءَ؟ تو من ءَ پہ چارگ ءَ دل نہ بیتگ ئے –
بَلے اِے گپّ ءِ تہ ءَ من ءَ چُشیں گُمانے هم نیست ات کہ اِے پجّاروکی منی زند ءِ سرجمیں مراد ءُ واهگاں سوچ اِیت ءُ پُر کنت – هما روچ ءَ کہ تئی دزگهار ءَ من ءَ گْوانک کت ءُ گْوشت
” من ءَ پہ تو کارے هست اِنت، هما جاه ءَ اگاں تو آتک کن ئے؟”
زان ئے؟ تئی دزگهار ءَ منی دست گِپت ءُ من ءَ امبازاں کنگ ءَ لگ ات – وهدیکہ من آئی ءِ دست ژپ ات ءُ آ اچ وت ءَ گِستا کت – زان ئے آئی ءَ چے گْوشت
” اِد ءَ مِهر ءُ دوستی کُج انت – هر یکّے بس وتی هوس ءِ پوره کنگ ءِ دُمب ءَ کپتگ – انگت من ءَ وتی امبازاں بہ زیر ءُ امروز ءِ وشّیانی تہ ءَ لیب بہ کن “
آئی ءِ زیادهیں جان ءِ کپگ ءَ وهدیکہ من زهر گپتگ ات آں – آئی ءَ پہ تژنے من ءَ را گْوشتگ ات
” پہ ایشی ءِ هاتر ءَ تو من ءَ را پُشت ءَ چنڈگ ءَ ئے؟ کہ ما هردو هُور پِلانی ءِ امبازانی تہ ءَ بیتگ ایں – اِے مِهر بس همیشی ءِ نام اِنت “
آ وتی گْوانکو ءَ کشان ءُ گوشان ات
” ایش انت بہ چار اِش ، بہ چار اش ناں؟”
بَلے من چَہ وتی کتگیں مِهر ءَ پشومان ات آں ءُ اکسانی چارگی نہ ات آں –
ءُ مروچی اوں اِے هما دریا انت ، هما چول ءُ هما ندارگ انت ، بَلے هیالانی زِر ءَ جند روچ ءَ گوں هُور بُڈّگ ءَ اِنت____
آسپ همید شےتگری