( آزمانک – منی تُن وّد اِت – حمل پرویز کیچ )
باریں چُنت کرن من پہ آئی ودار ءَ گوازینتگ ات- من پی آئی ءِ دیدار ءَ بے تاھیر اتاں- دل ءَ باز لوٹ اِت- من آئی ءَ بگنداں بلے من وتی ارداھاں سوبین نہ بوتاں باز براں من چہ وتی سنگتاں جُست گپتگ- اڑے شما سرپد نئے کدی کئیت…. چہ سنگتانی نیمگ ءَ من ءَ ھمے پسّہ رست- آ “وَ ،چیزے مردم ءِ لاپ انت آ وتی روزی ءِ دژمن چوں بنت آئی ءِ ودار ءَ چہ دل ءَ کش “آ ،،پہ ھلو ھالو مئے شمئے دستاں نئیت-
بلے من انگت سنگتانی گپ ءِ سر ءَ نہ اتاں ،من ءَ پر آئی ءَ باز دل ءَ ات منی اولی واھگ ھمیش ات کہ من آئی ءَ زوراں چو پاکیں قرآن ءَ سئے براں چُکّان ءَ دل ءِ پُشت ءَ داراں وتی دل ءَ ایمن ءُ چماں سارت کناں- بلے کس ءَ من ءَ آئی ءِ آیگ ءِ مستاگی نہ دات- چیزے ماہ ءَ پد درستیں بازاراں ھمے جار شنگ ات کہ پلاں روچ ءَ گوادر ءَ میٹرہ ءُ مراگاھے بوھگ ءَ انت- مراگاہ ءِ سئے روچ ءَ رند منی سنگتے ءَ من ءَ حال دات- اڑے تو سرپدئے,, آ ،،اتکگ من گشت اناں- پدا درّائینت ئِے زانئے,, سید گنج ،،ءِ قیمت چینچوک انت دوزدہ سد کلدار مئے غریبی گنجائش ءَ درانت مئے پکار “وَ ،،ھشت سد کلدار دگہ چار سد کلدار چہ کجا بیاریں
گوں طارق پشوکانی ءِ منہ واری ءَ