لبزانکی لیکہ
 اسحاق خاموش ؔ
یک مُلک ءُ راجے ءِ دیمرئی ءَ نبشتہ کار ءُ لبزانک ءِ مزنیں کِردے بیت۔بلئے اگاں ما گْوستگیں چیزے سالانی گپّ ءَ بہ جنیں تہ مارا اے گوں بژنی ءَ گندگ کئیت کہ مئے لبزانک یا نبشتہ کارءِ جند چہ وتی چاگرد ءَ سِستگ۔مئے معاشی، چاگردیءُ راجمانی جاور دگر اَنت ءُ مئے ساچشتکار دِگہ نیمگے روان اِنت۔انگت نبشتہ کار ماں چاگردءَ وتی ناقدری ءِ زنگ ءُ گِلّہان اِنتءُ ہمے زنگ ءُ ماسیتاں وتی زُبان ءِ دامن ءَ مُشان اِنت کہ چاگرد ءِ تہا آئیءَ آ ،جاہ ءُ شرپ نیست کہ بوہگ لوٹیت۔ انچو کہ دگہ تَکانی مردُماں شرپ ءُ جاہ دَیگ بیت۔ادا اے جُست سر کشّیت کہ گْْوستگیں بیست سالانی تہا مئے لبزانک ءَ یا مئے نبشتہ کار ءَ وتی چاگرد ءَ چے داتگ؟ یا چاگرد ءِ کُجام چیز ءَ وت ءَ بدل کُتگ۔نوکیں پگر ءُ نوکیں حیالے ءَ وانوک ءِ دِل ءِ تہا تاں کُجام حدّ ءَ جہہ نہ جتگ۔چاگرد ءِ تہا گِر ءُ چیلّی جاوراں سر کشّ اِتگ بلئے مئے نبشتہ کار چرے جاورالاں چٹ بے سما اِنت یا لاچار ءُ مجبور انت ۔آ لبزانک پہ لبزانک ءُ شعر پہ شعر ساچان اِنت ءُ وت دِل ءَ میر اِنت کہ آئی ءَ مزنیں کوہے لیٹینتگ۔آسر، مئے دیما اِنت کہ مئے چاگرد چہ وتی ہمانبشتہ کاراں اوں بے سما اِنت کہ آہاں پہ بلوچی زُبان ءُ لبزانک ءِ دیمرئی ءَ وتی حون ءُ ہید جوشینتگ اَنت ۔۔۔ایشی ءِ بازیں درور مئے دیما اِنت۔۔۔گُل خان نصیر ؔ، عنقا ؔ، سید ؔ ، مُراد ساحرؔءُ ندویؔ، مردُماں شُمشتگ انت۔۔۔سالانی سال گْوز نت بلئے آہانی اِزم ءِ سرا یک مراگش یے برجاہ دارگ نہ بیت۔مراگش وَ دُوریں گپّے آہانی سالروچ ءَ ہم کسے اِشاں گِیر نیاریت۔سرجمیں زِند ءَ زُبان ءُ لبزانک اِش چو مزّور ءَ وتی بڈّ ءَ بستگ اِش بلئے آہانی سالروچ ءُ یات ءَ یک سنگل کالم یے ءَ اوں چیزے شِنگ نہ بیت۔اے مرچیگیں نبشتہ کار ءِ راجی ڈُبّہ اِنت کہ وتی ذیکّیں نبشتہ کارءُ شاعر ءِ ارزشت ءَ وتی نوکیں وانوک ءَ پوہ ءُ سرپد بکنت۔ مرچی اگاں نبشتہ کار چاگرد ءِ تہا پہ وت ءَ جاہ ءُ شَرپ یے لوٹیت تہ آئی ءَ وتی توار چاگرد ءَ گوں ہم گُٹّ کنگ لوٹیت۔چاگرد ءِ ظُلم ءُ زوراکی مارگ لوٹیت۔لس مہلوک ءِ درد ءُ اندوہ وتی ساچشتانی کالب ءِ تہا جاگہ دَیگ لُوٹیت۔اگاں نا نبشتہ کُتگیں کُلّیں نکان بے معنا اَنت۔
 لبزانک ءِ راجدپتر ءِ تہا ہما مردُم زِندگ بنت کہ وتی عَہد ءِ جہگیری ءَ کننت۔مرچی ما ہما جاورالاں گوں دُچار ایں کہ چُشیں جاور چد ءُ پیسر راجدپتر ءِ تاکدیماں باز کمّ گِندگ بنت۔بلئے چُشیں دِلپْروشیں جاوراں نبشتہ کار ءِ حاموشی ءُ بے تواری یک جُستی نشان یے ودی کنتءُ پدا مئے نگدکاراں نبشتہ کار انچیں جیڑہے ءِ تہا دَور داتگ کہ سُر اِت ہم نہ کنت اگاں کسانیں دانکے آئی ءِ تب ءَ مہ کپیت بِزاں آئی ءِ شرپ ءُ اِزّت ءِ جنازہ انچو کشّگ بیت کہ آ چہ وتی نبشتگیں دوئیں دانکاں تاں زِند انچو پشومان بیت ءُ بش بش وارت کہ یکبرے وَ نبشتہ کنگ ءَ ہم توبہ کنت۔۔۔ذاتیات ءِ سرا ہما مُردگ کلونڈگ بنت کہ کس ءَ واب ءَ ہم نہ دیستگ انت۔ ما گِندیں کہ ہر روچ نبشتہ وَ بوہگ ءَ اِنت ءُ کتاب ہم چاپ بوہگ ءَ انت بلئے تچکیں کِشکے انگت در نہ کپتگ کہ اسل ءَ مارا چے نبشتہ کنگی انت ءُ ہستیں وہد ءَ مئے بُنگپ چے بوہگ لوٹیت کہ لس مہلوک ءَ نپ ءُ پائدگ دات بکنت۔انچو کہ 90 ءِ دہک ءَ لبزانک ءِ بازیں تہرانی سرا نبشتہ بوتگ اتءُ ہما ساچشتاں زُوت نام کشّ اتگ بلئے مرچی آ پیم نہ انت۔۔۔شرّیں آزمانکے ،شعرے ،گدارے یا سرجمیں کتابے چاپ بیت تہ زُوت انچو وہد ءِ مُجانی تہا گار بیت کہ کسے پدا گِیرۓِ ہم نیاریت۔احوالکاری ءِ پِڑ وَ مرچی باندایک ٹھیکہ داری یے جوڑ بُوتگ۔
 گُڑا چُشیں وہد ءِ لوٹ ہمے بیت کہ نبشتہ کار وتی یک تچکیں کِشکے گچین بکنتءُ چاگرد ءِ تہا یک نوکیں پِگرے ودی بکنت۔
 لیکہی لبزانک ءِ بارواباز حبر بُوتگ ءُ نبشتہ ہم کنگ بُوتگ ءُ انگت اے رِد اَنچو روان اِنت نِزور نزور ءَ۔بُوت کنت کہ روچے نا روچے یک جْوانتریں لبزانکی لیکہ یے دیما بئیت۔بلئے چو کہ لبزانک ءُ آئی ءِ تہرانی گپّ بیت تہ اے یک بہوکیں کؤرےءِ وڑا اِنت۔انچو کہ آپ کہ پِر گْْوست تہ پِر گْْوست…کؤر ءِ لمباں کہ لِڈّ ءُ بُوچے پشت کپت تہ پشت کپت۔ہمے بہوکیں آپ ءَ کہ دشتیں زمین سیراپ کُتنت ءُ وَ کُتنت… چریشی ءَ ہرچ دَہلے کہ رُست ءُ سبز اِت…تہ آئی ءِ نسیب…نوں دہکان وتی ڈگار ءِ دَہل ءَ ہوار وتی سساساچ ءِ نیمگ ءَ چاریت چیا کہ آئی ءِ کار ہمے رِد ءِ برجاہ دارگ اِنت۔
 اے یک سلّہیں راستی ایت کہ ہمک نوکیں پِگر ءِ پجّار کنوک وتی عَہد ءِ لبزانک بیت۔ہمے ہاتر ءَ کہ لبزانک ءِ کار بنیادم ءِ وابانی درانگاز کنگ انتءُ وہدے ہمے واب سرجم بوہگ ءِ نزّ ءَ سر بنت تہ چُشیں لبزانک بس دِہ ءُ زُور ءِ کِسّہاں مانیت۔بلئے لہتے گپّ ءُ پگر اَنچو نمیران بنت کہ ہمک عَہدءَ یک ناں یک دْروشمے ءَ برجاہ ماننت۔ہمے وڑا لبزانکی ساچشتانی مَجگ کہ تیار بیت تہ آ ،وتی ہستمان ءِ پیسلہ ءُ سَوڑگ ءَ وت کنت۔گار بوہوکیں چیز اِزمکار ءِ پگر ءَ ٹوہین انتءُ نوکیں دْروشم کہ انگت ءَ آہان ءَ نوکی ودی بُوہگی اَنت…اِشانی پد گْْوانک ہم لبزانک ءِ در ءُ دیوالانی پُشت ءَ اِشکُنگ بنت۔چُشیں وہد ءَ لیکہ جہہ جننت ءُ پدا ایرموش ہم بنت۔وہد ءِ ہمرائی ءَ لیکہانی تہا پرک ءُ تپاوت اوں کاینت۔بِنداتی روچاں کہ لیکہی ہما جَوزہ کہ پاد کاینت پدا وہد ءِ ہمرائی ءَ کمّ کمّ ءَ ایر لَہان بنت۔یا تاں مزنیں مُدّتے ءَ وتی یکّیں کِشک ءَ روان بنت ءُ انچو یکّوئی ءُ یک پلّہی ءِ آماچ بنت۔ہر کس چہ ہمے یکّوئی ءَ درآہگ ءُ نوکیں کشکانی واہگدار اِنت ۔بلئے اے گپّ گوں نوکی ءِ شوہاز گ ءَ درانگاز نہ بنت …..نوکی ءِ شوہاز گ ءَ ….پگر ءِ اٗوشت نوکی نیا ریت۔دہکان کہ وہدے کِشارءَ رُنت …ڈگار ءَ شُومیت ہمے ہاتر ءَ کہ زمین نرم بہ بیت ….چِڈّک ءُ کاہ دربیا انت ءُ زمین ءِ سان نوک بہ بیت۔تانکہ نوکیں دَہل ءِ واستہ زمین ءِ رُدومی تاگت بہ ودّیت۔
 مئے نزّ ءَ نزّیکیں لبزانک اُردو اِنت کہ آئیءِ دیمرئی پسندی ءُ نوکی(جدیدیت)ءِ جُنزاں وتی نیم کرن ءِ سفر سرجم کُتگءُ نوں آ پیسری جوش ءُ جوزگ اوں نہ منتگ اَنت کہ کسے اے دوہیں سرحالانی سرا وتی سر ءِ میناں آپ بکنت۔بلئے پدا اوں گِندگ بیت روچ پہ روچ کتابانی لَڑ گیش بوہان انت ….ءُ دومی نیمگ ءَ لیکہی اَدب ءِ نیمگ ءَ یک تہاریں حاموشی یے ءَ مانشانتگ۔اے آرداد ؔ برے برے جُہد کنت کہ لبزانک ءِ وانوک ءُ نبشتہ کاراں ٹوہینگ ءِ جُہد ءَ کنت ءُ برے برے ہما سارتیں سرحالانی ساہ مانگیجگ ءِ جُہد ءَ کنت کہ سالانی سال کسی پگر ءُ گُمان ہم آ نیمگ ءَ نہ شُتگ…بلئے تنی وہدی انگت چُشیں سوبمندی یے نہ رستگ کہ مردُم بُگُشیت۔پدا ہم استیں وہدءِ لبزانک وتی کِشکءَ روان اِنت کہ انگت وتی منزل ۓِ گچین نہ کُتگ۔مئے لبزانکءِ بازیں تَہرے وَ انچو گُمان بیت کہ مُرتگ ءُ نیمرگ اَنت یا وَ انچو گُمان بیت کہ چہ بِندات ءَ ودی نہ بُوتگ اَنتءُ لہتے کہ زِندگ اَنت ما نبشتہ کار اِشانی بے زِندیں بالاد ءَ ساہ مانگیجگ ءِ جُہد ءَ ایں یا اِشانی مُرتگیں پُراں ہُپّ کنگ ءَ ایں ….ہمے جُہد ءَ غنی پرواز ؔ کنگ ءَ اِنت، داد ؔ کنگ ءَ اِنت،ڈاکٹر فضل خالق کنگ ءَ اِنت، مُنیر احمد بادینی ؔ کنگ ءَ اِنت، ڈاکٹر عبدالصبور بلوچ کنگ ءَ اِنت ءُ دگہ لہتے……لہتے لبزانکی تَہر مئے چاگردی اَنچیں زلورت جوڑ بُوتگ انت کہ تنیگت ءَ آہاں وت ءَ زِندگ داشتگ۔لبزانک ءُ چاگردی سرحالانی تہا مزنیں پرک ءُ تپاوت یے گندگ نہ بیت۔بلئے چو کہ لہتے سال اِنت کہ بلوچ ءِ زِندمان ءِ تہا ہما بدلی سدلی کہ اتکگ اَنت ءُ ایمنیءِ کنڈّ جنگ ءُ جدل ءَ گِپتگ انت تہ گندگ بیت کہ بازیں زمانی ءُ مکانی اَسراں چہ ودی بوہوکیں جیڑہانی عکس لبزانک ءِ آدینک ءِ تہا گندگ بنت۔چوش کہ ماغنی پرواز ؔ،ناگمان، ڈاکٹر حنیف شریف ؔ،اصغر زہیر ؔ،زاہدہ رئیس راجی،عندلیب گچکی ؔ،یونس حسینءِ آزمانکاں وانیں یا مُنیر احمد بادینی ءِ گِدار ءُ آزمانکاں…..یا نوکیں شاعری ءَ……اگاں شاعری ءِ گپّ ءَ کنیں تہ مُبارک قاضی ءُ مُنیرمومن ؔ اے کاروان ءِ سروک گُشگ بیت۔
 ما، افریقی قوم ءِ بلیک لٹریچر،ایشیا ءِ تہا لڈّ ءُ بار ءِ لبزانک……ہندوستان ءِ تہا فرقہ پرستیءِ آس ءِ تہا سُچوکیں مہلوک ءِ تُرس ءُ بیم….ءُ برے برے وتی پت ءُ پیرُکی کارکُرتانی سر ءَ پَہر ءُ شان ءِ آسرءَ ودی بوہوکیں لنگ ءُ مُنڈیں لبزانک ،جتاجتاہیں قومانی پجّار ءِ شوہازءِ لبزانک،شُد ءُ گُژن ءِ لبزانک،کلّگ ءُ کوچگی لبزانک ءِ سرا گپّ جنیں تہ گُمان بیت کہ دُنیا ءِ دیما شُتگیں لبزانکاں ہم انگت لس مہلوک ءِ دِل ءِ تب ءِ گپّ گُشت نہ کُتگ ءُ پدا بلوچی لبزانک وَ انگت بازیں جیڑہانی آماچ اِنت ءُ انگت بازیں اڑاند ءُ جنجال دیما اَنت….. مئے کِرّا اوںلبزانکی لیکہ سرکشّگ ءِ جُہدءَ کنگ ءَ اَنت بلئے چو گْْرمچہ ءَ تْْرکّگ ءَ پیسر گیمُر انت۔دُنیا ءِ وتی وتی سیاسی ءُ چاگردی جاورحال بنت ءُ الّمی نہ انت کہ ہر ہند ءُ دَمگ ءَ اِشانی اَسر یک پئیم ءَ بہ بیت۔بلئے پدا اوں چہ وتی بُنکی زِند ءِ حقّاں زِبہریں بلوچ ءِ درد ءُ نالگ الّم ءَ گوں دُنیا ءِ ہما پد منتگ ءُ لگتمالیں راجانی نالگ ءُ چیتکاں ہمگْْرنچی کننت۔بلئے مرچی ما گِندیں کہ ہمک بزّ گ ءُ لاچارءَ انچوظالم ءُ بے بزّگ ءِ نام دَیگ بیت کہ چمّ ءِ جہلی کٗونس بُرزی کٗونس ءَ گوں نہ لگّیت۔راست ، چپّ کنگ بیت ءُ چپّ راست…ہرجاگہ کہ واکدار ءِ دست رسیت آ ،گْْواجناں پُشت ءَ بہ کشّیت ءُ وتیگ بکنتءُ پدا ہمے گْْواجناں وتی پائدگ ءُ مکسدانی ہاتر ءَ ردیں وڑے ءَ کارمرز بکنت۔ما گندگائیں کہ بزّگ ءُ وار،ظالم ءُ زٗوراک ءِ معنا بدل بوہان انت۔ہمے یکّیں مرد کہ سیمسرانی اے دیم ءَ نشتگ بیمّکار(دہشتگرد)گُشگ بیت ءُ آ دیما آئرا مُجاہدءِ نام دَیگ بیت۔پمشکا چُشیں جیڑہانی تہا جتا جتائیں ٹریٹمنٹ یک جہانگیریں ندارگے ءِ پدّرکنگ ءَ اڑاندے بیت۔لبزانک الّما چُشیں جاوراں تکانسر بیت۔ہمے حساب ءَ ہمے لُمبوکیں آس کہ نبشتہ کار ءِ دامن ءَ گیپت تہ آ، وتی احتجاج ءِ درشانی ءِ راہ ءُ دراں شوہازکنت۔ہر چُنت کہ لبزانکی بُنگپ اے وڑیں سُرءُ پُرءُ جاورحالانی ودی کُتگیں نہ بنت …اِشانی رِد ءُ بند ءُ ٹہشت ءَ دگہ بازیں سَوب ہوار بنت …..بلئے انچو کہ چاگرد ءِ چست ءُ ایر کہ ہمک بنیادم ءِ دلگوش ءَ وتی نیمگ ءَ ترّین انت ءُ لس مہلوک ءَ پہ جیڑگ ءَ لاچار کننت تہ یک نبشتہ کارے ہم چرے جاوراں ہچ حساب ءَ رکّھ ات نہ کنت۔بلئے اے اَثرزُورگ چہ سیمسرانی کید ءُ پابنداں ہچبر ا‘وشتوک نہ بیت۔
 بازیں وہد ءَ چہ یک وئیلے ءَ، ہواری ءَ بازیں مردُمے مرگ ءِ آماچ بیت۔جتا جتاہیں سیمسرانی پُشت ءَ اے وئیل ءِ اندوہ جتاجتاہیں وڑے ءَ مارگ بیت۔حاص ہما جاگہاں کہ ما چُشیں وئیلاں گوں وتی جند ءِ چشمک ءَ چار یں……یا یک لیکہ ءُ اِزمے ءِ پابند بئیں ءُ چاریں…..یا یک قومے یا مذہبے ءِ نگاہ ءَ گوں چاریں…..وہدیکہ لبزانک ءِ مسلک ءُ فرقہ ایوک ءَ بنیادم ءُ بنیادم گِیری اِنتءُ بنیادمی کیلوانی(Values) آنی پہازکاری اِنت ہمیشی ءِ سَوب ءَ نبشتہ کار وت ءَ جہانی میتگ(Globel Village)ءِ یک باسکے لیکیتءُ ایدگہ بنیادمانی درد ءُ اندوہاں وت ءَ ہوار کنت۔پدا ہم مرچیگیں وہد ءَ آ اے اندوہ ءُ درد ءِ تہا اے فرق ءُ پِیر ءِ دیما آرگ ءَ لاچار اِنت کہ کُجام لاش ءِ سرا بگْْریتءُ کُجام لاش ءِ سرا بوشتیت، ٹَہک بہ جنت ءُ بہ کندیت۔آئی ءِ چمّانی واک ءُ وس آئی ءَ وتارا گون نہ انت …..وہد ءُ جاگہ ءِ فرق ءُ دَرک ءَ آئی ءَ ارسانی کارمرز کنگ ءِ دربرگ ءَ لاچار کنگ بوہگ ءَ انت۔اے رنگ ءِ بیچارگیءِ وہد ءُ دمان بنیادم ءِ سرا چد ءُ پیسر ہچبر نئیتکگ ءُ پدا ساچشتکار ءِ سرا وَ گنتر……
 دُنیا ءِ تہا یک مزنیں بدلی یے اے تکگ کہ ما چہ وتی نزانتکاری ءُ جاہلی ءِ کوپگاں ایر اتکگ ءُ نوکیںدُنیا ءِ د‘ودمانءِ کُٹّ ءَ نشتگ ایں….بنیادمی دودمانی زِندءِ بدلیانی سفر وتی منزلاں درگیجان ءَ دیما جُنزان انت تانکہ وتی باندات ءِ کِشکاں گچین بکنت……ما ٹکّ ءُ بولکانی میان ءَ جنگ ءَ چہ ، بادشاہانی جنگ ءَ….پدا گوں وت ءَ جنگ…. مذہبی ءُ نسلی بُنیادانی میان ءَ جنگاں چہ گْْوزان ءَ …..بنیادمی واکانی دزگرگ ءِ جنگ ءُ جدل ءِ بجا ءَ یک جمہوری راہبندے ءِ نیمگ ءَ وتی چمّ سکّ داتگ انت۔اگںچہ ہمے رہبندانی دامن ءَ ہزار پچّ ءُ دِرّ پِر بلئے چریشی ءَ ابید ہم بنیادم گری ءِ یک راہے ہمیش انت۔کہ ہرکس ءَ وتی لیکہ یے ءِ تہا زندگ بوہگ ءِ حقّ ءَ دَیگ بہ بیت۔چیا کہ دُنیا یکّے دومی ءِ سرپد بوہگ ءُ یکے دومیءِ شرَپ ءُ عزّت ءِ کیلواں گوں زِندگ بوت کنت۔وہدے ہمے کیلوانی سرا اُرش بیت تہ بنیادم ءِ بے فرق ءُ پیریں احتجاج یک اِبابتے لیکگ بیت …..بلئے ما گندیں کہ گوں مرچیگیں جاوراں اے وڑا پگر کنگ یک نہ دیستگیں وابے….کہ وتی سرجم بوہگ ءِ کِشکاں انگت ءَ ودی نہ بُوتگ۔
 گُڑا مردُم ہمے بُگُشیت کہ لبزانک ءُ لبزانک ءَ گوں ہمگْْرنچیں مردُمانی واک ءُ وس نِزور ترّ ان اَنت ءُ نَد ءِ سیاہیانی رنگ برگشان انت یا ہما لبزانک ءَ کہ ما نبشتہ کنگ ءَ ایں ….آئی ءِ تہا بازیں چیزے گوں رسم ءُ ربیدگاں بندوک اِنتءُ مئے زانت ءُ حیال انچو کورُوکائی ءَ رَٹّہ جنان انتءُ وہدے کہ چیزے حیال ءِ چپّی کشّ ءَ گْوزیت تہ نگد ءِ پیشانیگ ءَ ہزار کْْرچک مانشانیت آ دِگہ گپّے کہ باز وہد ءَ ہمے نگد ءَ را لبزانک ءِ مکتب ءِ بُوچّے ہما شُمار کنگ نہ بیت۔
 ہمے وڑا اگاں مرچیگیں لبزانک کہ سْْراچگ بوہگ ءَ اِنت یک نیمگے نپ مند اِنت بلئے دُومی نیمگ ءَ بے اَثر اِنت۔آ دگہ گپّے کہ مئے وانوکءَ انگت شعوری دْْروشم نہ دیستگ ءُ مزن نہ بُوتگ….پمشکا وانوک ءُ نبشتہ کار ءِ میان ءَ یکّ کشّ اتگیں کِشکے نیست کہ وانوک ءُ نبشتہ کار ءَ لاچار بکنت کہ کُجام نیمگ ءَ بُرؤت ءُ کجام نیمگ ءَ جیڑگ ءِ تاکچہاں چہ سر بہ کشّیت اگاں نا یک لچّہ یے پہ مردُم ءِ گْْریوائینگ ءَ بسّ انتءُ دومی نیمگ ءَ ہمے لچّہ پہ یکّے ءِ کندینگ ءَ اوں بسّ انت۔یک کِسّہ یے ، آزمانکے ، شعرے یک نیمگے ءَ نبشتہ کار ءَ پاہو ءِ ساد ءَ گْْورا دات کنت ءُ یک نیمگے ءَ پہ آئی ءَ ستا ءُ توسیپ ءِ کوہاں رودین ایت۔گُڑا مئے بُرزبالی ءَ سفر کنوکیں نگد ءِ کرّا اے نُکسہ نبشتگ ءُ ایر انت کہ اگاں ما زِند ءُ زمانگ ءِ شاہگانیانی ءُ چاگردی سیادیان ءَ ہمگْْرنچ کنوکیں لبزانک ءَ چہ ما ہمے اُمّیت ءَ دارگ ءَ ایں کہ آ وتگڑءُ پْْرشت ءُ پْْروشیں دُنیا ءِ غُلام جوڑ بہ بیت تہ جْْوانیں ءُ جہانگِیریں لبزانکے ءِ ودی بُوہگ ءِ واب ہچبر سرجم بُوت نہ کنت۔ادءَ چہ اے راستی ءَ اوں دیم ترّینگ نہ بیت کہ اے دِلپروشیں جاوراں چہ درآہگ ءُ لبزانک ءِ نام ءِ سرا کہ پُوتّاری کنگ بہ بیت ….کہ اِشانی یک بئیپاری مکسدے ءَ ابید دِگہ ہچ مہ بیت تہ لبزانکی کیلوانی (Values) آنی برجاہ دارگ ءُ آہان ءَ دیمرئی دَیگ لبزانک ءِ کار ءُ ساچشت ءِ ہچبر منسب ءُ جاگہ نہ اِنت۔لبزانک ءِ کار وَ ہمیش انت کہ آ بنیادمی زند ءِ ہمک سکّیں ساہتاں وتی ساہگ ءَ تالان بکنت۔ایشی ءَ ہچ حدّ ءُ سیمسرے نیست۔گپّ پشت کپت بانداتءِ یک جہان گِیریں لبزانکے ءِ….تہ کئے زانت کنت کہ اے آرداد ؔ وتی مرچیگیں ساچست ءِ بُنگپّ ءَ بہ مٹّین ایت یا مُنیر احمد بادینی ؔ وتی ناول ءِ سرحال ءَ چہ در بئیت، غنی پرواز ؔ وتی جیڑگ ءِ کِشکاں تاب بہ دنت ءُ بلوچءِ جیڑہی چاگردءَ یک جہانی رنگے ءَ دیما بیاریت۔مرچی کہ ما ہمے جہان گیریں لبزانک ءِ پد ءُ رند اں کپتگیں …باندا یک زِروانکے(جزیرہ)ءِ دْْروشم ءَ بہ بیت ءُ جہانگول آئی ءِ سئیل ءُ سواد ءَ در بیاہنت….. مُلّا فاضل ؔ، جام دُرّک، سید،عطا ؔ،عنقا ؔ،منیر،میر،قاضی،زُبیر، اِرشاد ؔ، بسمل ،اسحاق ؔ ءُ دگہ نبشتہ کار ءُ شاعر ہمے زِروانک ءِ چیدگ بہ بنت ءُ زِند ءِ یک کسانیں تجربگے ،یک دُور ءُ گِستائیں زِروانکےءَ یک لبزانکی ساچشتے لس مہلوک ءِ زبان ءَ بہ بیت ءُ دُنیاءِ ہمک کنڈ ءَ نشتگیں بنی آدم ایشی ءَ وتی سرحال ءُ زِند ءِ کِسّہ بہ لیک ایت۔ما مار ایں کہ لبزانک ءِ دُنیا ءَ لیکہ ءِ بالادستی ءِ بجا ءَ زِند ءِ جیڑہاں وتی وتی تب ءُ مئیلانی آدینک ءَ لبزانکی ساچشت ودی کُتگ اَنت….بلئے یک لیکہ یے ءِ گچین کنگ ءَءُ یک جہان گیریں لبزانکے ءِ ساچگءَ باکے نیست۔
 //٭٭//