غزل
 ارشاد پرواز
زندگی کُٹّیت پدا ہر روچ رسیت
 اے تماشا ہرکُجا، ہر روچ رسیت
ہرکجا سوگندیں، جاک انت، توبہ اِنت
 سَنگ شاہیمءِ سرا ہر روچ رسیت
چو نہ زاناں گْوات کئی دیوانگ اِنت
 کیت تئی زلفءِ تہا ہر روچ رسیت
چو نہ زاناں ماہ چہ کےَ رنگ چِنت
 ہو تئی آسءِ تہا ہر روچ رسیت
چو نہ زاناں ہور پہ کےَ عاشق اِنت
 ہو تئی تُنّ ءِ تہا ہر روچ رسیت
چو نہ زاناں انتظارءِ چے سبب
 وسوسے وشّیں دلءَ ہر روچ رسیت
چو نہ زاناں دْروگءِ چینچو دْروشم انت
 اینچو زاناں بے وفا ہر روچ رسیت
کمّو تہنائی ءُ کمّو انتظار
 نیمگا چہ تئی منا ہر روچ رسیت
اینچو زاناں کشک بے حالاں منا
 اینچو زاناں راہ منا ہر روچ رسیت
اینچو زاناں بے توار ہچبر نہ باں
 بْرمشے دردانی تہا ہر روچ رسیت
آئیءَ من بلکیں مرچاں کم رساں
 آ منا وہدءِ سرا، ہر روچ رسیت
آئیءِ اَلوت پْرُشنت چو شیشگءَ
 رازے کیتیں پہ منا ہر روچ رسیت
چو نہ زاناں دریاءِ بستارءَ من
 ہو بَلے تئی دامنءَ ہر روچ رسیت
اے وڑیں کردار کےَءَ را گون بیت
 اے وڑیں مردم کجا ہر روچ رسیت
زندگی ارشاد چو سِلّیں گْونڈوءَ
 ٹِینُّک ے بڈ ءُ سرءَ، ہر روچ رسیت