(شپے ما کاتکیں وَختے)
شپے ما کاتکیں وختے عجب جاہ اَت
شرابی قدّحے رِتکیں
نگاہاں یکّ ءُ دومی ءَ ہزاراں داسپانانی ہمک پیچاں گوں الوت کُت
بَڑاں اَرسے تلاوت کُت
شپے ما کاتکیں وختے
سواداں موسمانی رنگ باہینت اَنت
دْراہیں پْیادگ جَنائینت اَنت
ما نشت ءُ کُوزگانی اَنگ ٹاہینت اَنت
گُلاباں رنگ ءُ بُو اِشت اَنت
شراباں شیشگانی کُل سبُو اِشت اَنت
شپے ما کاتکیں وختے
حیالانی سمنداں گوں
تہ آ میتگ نہ اَت پیشی
دلءَ زھر آپ اِت اَنت نیشی
ما شہد ءُ تَھل گالینت اَنت
چراگاں اِسم بالینت اَنت
ما مان اتکیں گِلے ءَ، چَرکی ءَ گَرداں سُبو ٹَہتیں
لطیفیں گالواراں گوں بیاناں اَرس ءُ ھُو ٹَہتیں
طلسماتاں گوں شعرانی بکپت ءُ آپ ءُ جُو ٹَہتیں
قَضائیں دہر ءِ دیمءَ گوں بُتاں کُل با رُکو ٹہتیں
ما غزلانی وضُو ٹَہیتیں
شپی ما رَنگ ءُ بُو ٹَہتیں
میرساگر