دود ءُ ربیدگ
اسحاق رحیم
شَشُمی بَھر
داد ءُ دَھِشت / لَھڑی بَکشی :
داد ءُ دَھِشت بزاں لَھڑی بَکشی ھما سخاوت مَندی اِنت بزاں کہ وتی مال ءَ دوست مہ دار چہ وتی ھَستی ءَ دومی مردم ءِ کار ءَ شَرّ بہ کن کَسے کہ چہ ترا لوٹ ءُ تماھے کنت تہ آئی ءَ ھُشک ءُ ھالیگ ءَ دیم مہ دئے۔
اے دود بلوچ ءِ گوْر ءَ چہ کرناں ھَست بیتگ ءُ انگت ھم ھَست۔کسے کہ نادزرس بیت یا چہ وت ڈڈّ تر ءُ توانمندے ءِ گوْر ءَ لوٹے کنت گُڈا دیم ءِ مردم اگاں بلوچے الّم آئی ءَ ھالیگ دست ءَ دیم نہ دنت۔
اے راج بَہیلّیں مردم ءَ دوست نہ دار ایت اے چاگرد ءِ تہ ءَ مُزّی ءَ ھِچ ھم شَرپ دئیگ نہ بیت اے راج ءِ دود مدام سخاوت مندی ءِ سکین ءَ دئے اَنت۔
ھمے بابت ءَ بلوچی بَتلے ھم ھَست کہ
بَہیلّ بَہشت ءَ نہ روت
بزاں بلوچ ءِ سِتک اِنت کہ بہیل انچوش مئے چاگرد ءَ دوست کنگ نہ بیت ھَنچوش واجہ ھُدا ءَ ھم دوست نہ بیت پمیشکہ آئی ءَ واجہ ھُدا بہشت ءَ نہ بارت۔
بہیلّ ءِ مال وتی نصیب ءَ نہ بیت آئی ءِ مال ءَ مدام دگر وارت۔ اے بابت ءَ بلوچ ءَ گوشتگ
مال ء مُزّی ورد ء غازی
اے راج مال ءَ دوست نہ دار ایت مال ءَ دست ءِ چِلّ ءِ درور ءَ دنت ءُ چہ زرّ ءَ گیش ادا مردم یا انسان عزت ءُ شَرف دئیگ بیت پمیشکہ گوش اَنت کہ
مال ءُ دولت دست ءِ چِلّ اِنت
یا کہ
مال ندْر بات پہ سراں سر پہ برْاتاں
ادا مھلوک ءِ سِتک ءُ بھیسہ انت کہ انسان باندا مِر ایت پمیشکہ تاں زندگ اِنت ھرچ بہ کنت ءُ بہ وارت ، دست پَچ بہ بیت وتی مال ءَ چہ وتی جان ءَ گیش دوست مہ دار ایت۔
مال پہ جان جان پہ ھاک
یا کہ
مال سَدّکہ اِنت سرانی
سر بہ رکّ ایت شادھانی
بلوچ ءِ گور ءَ داد دَھی یک مُھکمیں ربیتے ءِ ھساب ءَ موجود اِنت بزاں ادا ھَرکس جُھد کنت کہ وتی کَہول ءُ پیرینانی وژنامی ءِ ھاتر ءَ لَہڑ بَکش بہ بیت تاں چو گوستگیں مردماں آئی ءِ نام ھم پہ وژنامی گِرگ بہ بیت۔پمیشکہ بلوچ گوش ایت کہ
داداں ھما مرد دئے اَنت
پیریں پِتاں داد داتگ انت
اے راج ءِ گور ءَ داتگیں داد یا داتگیں چیز ءِ پَچ گِرگ مزنیں اَیبے زانگ بیت کسے کہ کسے ءَ چیزے دنت گُڈا پدا ستر شومان بہ بیت یا ھما چیز ئے وت ءَ پَکّار بہ بیت بلے وتی داتگیں چیز ءَ دوبر پَچ نہ گِپت پمیشکہ اے بتل شِگانے ءِ رنگ ءَ تاں مرچیگ ءَ مَنتگ ءُ موجود اِنت۔
داتگیں دادانی پَد ءَ نامرد جَن اَنت
ھَر پما آلیٹ ءِ پدا واتَرّ کَن اَنت
ادا گریبیں مردمے کہ نادزرس انت ھم تاں وتی واس ءُ واک ءَ جُہد کنت کہ کسے ءَ دادے بہ دنت تاں آئی ءَ وشّی ءُ تاھیرے بہ رس ایت نزور ءُ نادَزرسیں مردم مدام بلوچانی گوْشتگیں اے گوْشتن ءَ کار مرز کَن اَنت
داد نہ داتگ گَر رھگوزی مرداں
رینز نہ کِشتگ ماں مادنیں کِشکاں
بلوچ ءِ گور ءَ داد ءِ دئیگ تاوانے ھِساب کنگ نہ بیت پمیشکہ آ چہ وتی ھَستی ءُ مال ءَ دومی مردم ءَ ھَر پیم بَہرومند کنت چرائی ءِ ھَستی ءَ نزور ءُ ناتوان ءُ ھمساھگ ءُ راج درست بَہرومند انت۔یک جاھے بلوچ گوش ایت
ھَور اَنت ءُ لوڈیگیں شَلی
اے پہ گِدارے اتکگ اَنت
ھَر روچ مئے مہمان نہ بنت
باندا دگہ ھَلکے رو اَنت۔
بزاں ھَور کہ گوار ایت آبادی ءُ وشھالی کار ایت مال ءُ زرّ مُچّ بیت ھزگاری کیت ھمے پیم مُہتاجیں شَلی پہ لوٹگ ءَ کیت داد ءِ گِرگ ءَ کَیت بلوچ گوش ایت شلی بزاں کم توان ءَ بہ دئے کہ اے مرچی اتکگ باندا دگہ جاھے روت ھمے پیم ھَور ءِ ھَستی ھم مرچی ھَست ءُ باندا پَشت نہ کپ ایت۔
(روان اِنت)