آوہد کجا شت انت
اسماء مراد بلوچ
زند نوکی گام جنان ات۔ من اوں زند ءِ وشیانی لذتاں زوران برے یک جاہے شتان ءُ زند ءِ جتا جتائیں رنگ دیست انت۔ زند ءِ ہمک روچ ءَ یک نوکیں رنگ ءُ دابے گون ات۔ حسد ءُ کینگ ءِ آس ءَ چہ من آشنا نہ اتاں۔ منی دل ءَ ہرچیز پہ مہر انت، پہ دوستی انت، یکے دومی ءِ ہمسفری انت۔ ایمنی ءُ تپاکی انت۔ بلے آ دگہ وہدے ات ءُ منی حیال آ وہد ءِ حساب ءَ اتنت۔ آ وہد ءَ کہ سہب ءَ مردم پاد اتکگ آئی ءِ چمانی ہمرائی ءَ آئی ءِ دل ءَ نوکیں مارشت ءُ واہگانی درے پچ بوتگ۔
لوگ ءَ مات، بلک، پت ، پیرک ءُ گونڈیں زہگ دیستگ انت کہ ہر کس وتی کاراں گوں مشکول بوتگ۔ بیگاہانی وہد بوتگ کہ ڈن ءَ تہتانی سرا مردم نشتگ انت، چاہ ءِ ورئگ بوتگ ءُ گپ ءُ تران بوتگ۔
ملکاں رؤگ ءُ پپک ءِ چنگ چوں وش ات۔ برے برے چیروکائی ملک ءِ امب ءُ لیمبو ہم سرچتگ انت۔ گوں ہمساہگیں دزگواراں گوازی کنئگ ءُ دُتکانی سور دئیگ ءُ بٹ ءُ چٹنی ءِ ورئگ ءِ دگہ یک لذتے ات۔ کسی دل ءَ ہچ ترس ءُ بیم نیست ات۔ ناں جنینانی دل ءَ بیم بوتگ ءُ نیکہ کسانیں چکانی۔ ہرکسی دل ءَ اے میتگ ءُ میتگ ءِ مردم آئی ءِ جند ءِ وتی اتنت۔ ہوٹلانی سر بوتگ یا کہ دکان ءُ کلب داں شپ ءِ نیم ءَ پچ بوتگ انت۔ پدا ءُ زیمر ءُ سوتانی توار میتگ ءِ گڈی دمک ءَ شتگ۔
آ وہد ءَ جنین آدم ہم شپ ءِ نیم ءَ سور ءُ آروساں شتگ انت ءُ پدا واتر بوتگ انت۔ ہمے وڑا جنینے ءِ چلگی ءَ ہمساہگ شتگ انت ءُ تاں گوربام ءَ نازینک ءُ سپت بوتگ۔ سکی ءُ وشی ءِ وہداں دُراہ یک دل ءُ تپاک بوتگ انت۔
بلے مرچی انچیں وہدے اتکگ کہ ناں وشیاں لذت است ءُ نیکہ مردم ءِ دل ءَ زندگ بوہگ ءِ ہب ءُ واہگ۔ درستیں وشیاں پورا وہد ءِ ہمرائی ءَ سفر کت ءُ شت انت۔ دوستی ءُ مہر ءِ نام ایوکا پشکپتگ۔ مہر ءُ دوستی ءِ آ مارشت نوں ہلاس انت۔ انچو گمان بیت اے درست گوں یک مردمے ءَ بندوک بوتگ انت ءُ آئی ءِ سفر ءِ ہلاسی ءَ گوں اے درست ہم ہلاس بوتگ انت۔ پرچا کہ اگاں موسم ءَ گوں بندوک بوتیناں الم واتر اِش کُت۔
مروچی مردم کہ واب ءَ چہ پاد کئیت بازیں ترس ءُ بیمانی آماچ انت، چو گیمرتگیں پل ءَ آ پدا پیشی روچاں لوٹیت۔ آئی ءِ چم انچیں راہ ءُ در شوہاز انت کہ اودا آئی ءَ وشی ءِ ندارگ گندگ بیا اَنت۔ آئی ءِ دل ءَ درستیں راہ ءُ درانی دروازگ بند انت، آ بس وتی رد دئیگ ءِ واستا زندگ انت ہر ساعت ءُ دمان نوکیں واب ساچیت ءُ ہماہانی پشت ءَ وہد ءَ دیما بران انت۔ پہ چاگرد ءِ ترس ءَ آ دیما کنزان انت ءُ ہر چیز ءَ گوں وت ءَ ہمگرنچ کنان انت۔
مروچی انچیں وہدے اتکگ کہ جنین ءُ چک وتی جاہ ءَ مردیں ہم تُرسے ءِ چاگرد ءَ ساہ زورگ ءَ اَنت۔ شپ وتی جاہ ءَ روچ ءَ ہم مہلوک بیم ءِ آماچ انت۔ اے وہد ءَ مردم آسودگیں وابے ہم جت نہ کنت۔ نا آ تپاکی پشکپتگ ءُ نیکہ یکے دومی ءِ غماں گوں ہموار بوہگ۔ آ مارشت کہ پیسرا مردماں مارتگ انت آہانی نوں آ معنا پشت نہ کپتگ۔ مروچاں تھارگ ءَ چہ پیسر ہوٹلانی سر ابیتک بیت۔ تہاری ءِ مان شانگ ءَ گوں یک عجبیں ترسے مردم ءِ دل ءَ ایر کپیت۔ مروچاں کہ سور بنت یاکہ چکے ودی بیت ہر نیمگ ءَ بچار ابیتکی ءِ چاگرد اِنت۔ نا مرچاں سہب ءِ سمین ءَ آ وش بوہیں کلوہ گون انت ءُ نیکہ بیگاہ ءِ گوات ءَ آ مارشت۔ نوں کس کسیگی نہ انت۔
اَنچو گرندے ءَ توار کُت۔ آ یکبرے جہہ سِر اِت۔ بَلے آ وہدے دریگ ءِ دپ ءَ اتک تہ دیست ئِے۔ ڈن ءَ ہور گوارگ ءَ اِنت۔ بَلے دمک ءَ کسے ہم گندگ نہ بوت ءُ نئیکہ چہ دُور ءَ گونڈوے ءِ توار