زمانگءَ را ہار گوں، پتار گوں
منظور بسمل
(تعصب زدہیں، نفسیاتی نادْراہانی نامءَ کہ مرچی ہم گُلامی ءُ واجہیءِ سْیاہیں لیکہءِ منّوک اَنت)
چتور بہر و بانگ بیت گُلزمین
ٹہنت ٹَک ءُ بولکی نشان
ہزار فرق و پیر بیت
دلانی اندرا
تبک تبک یکیں پتّر ءَ
ہما کہ زہمءَ چست کنت کڑب ڈلان کنت
دست و گوشیں مردماں،
ہما کہ تیر کمان بیت، نشانگ اِنت
بے میاریں مردمے
اے کست ءُ کینگی دمال
اے زہرشانیءِ مثال
نکش راجدپترءَ
زمانگءَ را ہار گوں، پتار گوں
ہمے کہ سُہر پوست بِیڑ بارت
کِسب ءُ کار لوپ بنت ہرکسی گْورا
ٹہنت زات پہ ہرکسءَ
شِگان بنت وسّرا
گُلام ءُ واجہیءِ نوبتءَ
نہ بیت شان مردمءَ
چو دلوتءَ
پْرشیت مَنگِہہ ءُ تپاکءِ تہت
کپیت بلوچءِ بہت
تو جولاہِگ
تو کتْری یے
کارگاہے گیج، پژم ءُ پُکّی ے بہ ریس
شالُکے بہ گْوپ
تو لُوڑیگے ئے آسُکے بہ دَم،
آسِنے بہ چوپ،
داسُکے بہ جن
ہُشکیں نانءَ تَر کن ءُ بْور
تو دارکارے ئے بہ زُور تشّ ءُ ہرّگے
بہ تْراش دارُکے،
بہ ساز تہتے، رَہتُکے
تو واڑہے ئے واڑہی بکن،
چُکے لاپ دئے
تو میدے ئے
برو زِرءَ گوں چَولاں دیم پہ دیم بُو
ماہیگے بِگر
نَلاپ ءُ تاجگے بیار
تو اُستہ کارے ئے
بہ ٹَپّ سُہرے لاپ گِر بْور
ترا چِہ کار گوں دِگر
تو نوکرے ئے، حانزاتے ئے
بُنءَ بہ نند،
سکّ ءَ گپ مکن، ہمجواب مہ بُو،
جِکّاں پیش مدار
جہل کن سرءَ ہمے گندئے واجہءَ
تو ٹینگے ئے
تو مولدے ئے بانکءَ چِہ پیش مکپ،
مدام وتا پدءَ بکن
نَبا کنئے کہ رازے چہ تو دربئیت
تئی للِکءَ چہ گَوکءَ درکناں
تو میرءِ شْوانگ ئے شَپُک
پسانی رندگیر بُو
بِدار میہڑءَ ڈگارےءَ مہ روت،
رمگ نہ شِیرگ اِنت
مہ بیت چو کہ دل پنیر ءُ شِیر کنت تئی،
بزاں کہ مُرتگ ئے،
اگاں پُلنگ ءُ رسترےءَ پْروشت دلوتے،
بزاں تئی چُکءِ پاد پْرشتگ اَنت
لگورے ئے، تو جتّپان، بِردی ے
بچار بگّ ءُ گورمانءَ گُم مکن
کہ واجہ کار ساہءَ گیپت تئی
تو بزگرے، شریکے ئے، تو دہکاں کار
لدے بہ جن، پَلے بہ کِش،
کِشارے پاد کن کہ کُرم حالی انت میر کنّر ءِ
کِنزیءَ را ہوش مان نیست
پاتاں دان مان نیست
نَواں کہ دانی دْروشگے دْرُشئے
‘تَنکّیں سُہروے’ ورئے، گُڑا بگند
تئی ‘گِیتکا پاد کاینت مَرسَرے’
تو کپتہ کاریں ڈومبے ئے
ماں سُور ءُ بُرّکاں پہ ڈُہل ءُ ڈومب چُنڈکے بگر بْور
پیرکانی دور ءُ باریءَ
ما جنگ کُتہ،
تَبل جتگ تئی پیرکءَ
ما زہم گپتگ اَنت پہ دپ
کلات زُرتگ انت سرا
نکیبءِ زہگ پہ تو زیب نہ دنت کہ تو کلاتی واجہانی ہم سبق بہ بئے
کلیر ءُ کونرے بہ چُونس
وتا مہ کُش
مہ ریچ چمءِ اُوردگاں
نہ انت اے نرم ءُ شاگیں کُرشی پہ ترا
برو بہ روپ کہنی پُشتکے
شونے راہ بکن،
بہ ترّین آپ چہ تِگرّے ءَ،
پسے کدیم ءُ کاہ بکن،
چُلوپگ کاری ے بکن
تو سولک ئے، تو گزّک ئے، کلیرک ئے،
چِرتّک ئے، چگردک ئے، کہورک ئے،
تو سُنڈم ئے،
تو گرکوئے، تو مُرگوئے، دْرہُندءِ چُک ئے،
کلپرءِ نماسگ ئے،
نہ زُورئے نامءَ چاکرءِ کہ پیرک اِنت منی
سرءَ تئی سِنداں میتگءِ یلہ چریں کُچکاں داوتے دیاں
نہ کرزئے نامءَ حمّل ءِ
تو پَشّک ئے،
تو گندئے بانڑیءِ نام زُرت بزاں کہ گُوتوانی روزی ئے، نہ انت نام حانیءِ پہ تو
تو گِہنک ئے،
زمانگءَ را ہار گوں، پتار گوں
ہمے حساب بوتگ کرن ءُ باریاں
آپ گُلگُلءَ کن مَچّ روپ،
مہ روت ناہی دانگے تئی ژیمبیں لاپءَ شُومّ روچ کہ فاتحہ نہ داتگ اَنت اے نوک ناہ
تہتءِ پادگانءَ سَے بکن کہ میرءِ تہتءِ چار پادگ اَنت
اے پَربِہیں گُرانڈءَ سر کن میرءِ مُبدہءَ کہ مِہمان اَتکگ انت
لٹّ پہ ٹی ءُ ٹمبراں،
زاہ پہ مولداں
ءُ تْرندیں چابُکاں گلامءِ پُشت نرم کنت یا کُمیت
گُلام ءُ مولدانی نْیادیءَ کسے شُتگ تہ نیم بْرہنگانی سیل ئِے چاراِتگ
کجام پَربِہہ اِنت، کُجام زیبدار،
کجام مرکبانی دیما تتک کنت،
کجام کارءَ دم نہ بارت
کجام نان کم وارت
سوار واجہ اسپ ءُ شاہی مرکباں
‘کُچکچَل’ اَت گلام پیسرا
بہ روت تاں ہپتگانی منزلءَ
زمانگءَ را ہار گوں، پتار گوں
مڑاہ ءُ شان گرد اِتنت
مزن سری ءُ پہر حاک پہ سر شُت اَنت
غیبتاں کپوت ءُ تلک کُت انت
زِبریں ہکّل ءُ شگان پہ بُن شت انت
نہردگ ءُ نِہرّ ایر کنز اِتنت
میر، واجہ ءُ نواب وہدءَ چیر چِت انت
‘کوہ کپت انت جُمپاں چست کت انت سر’
نکیبوءَ گوں گورگیجءَ ہور نان وارت
شہید بوت گوں کمبرءَ گُلام،
نہ منت پہر ءُ شان
زمانگءَ را ہار گوں، پتار گوں
نہ منت ہچ پہ نشان
نہ منت واجہ ءُ گُلام
زمانگءَ گوں گردشءَ کت انت کُلّ ملامت ءُ ملام