استاد شکاری،، ❤❤❤
بتل:
چوکہ من میرو ءَ گوں لُڑ ءَ گِنداں
بالگتر گورانی چراگ جاہ اِنت
پژدر
اے یک سکیں نامدار ءُ مھشوریں بتلے، بلوچ گیشتر اے بتل ءَ زان اَنت ءُ کارمرز ئِے کن اَنت ۔
اے بتل ھما وھد ءَ گْوشگ ءُ کارمرز کنگ بیت کہ یک مردمے چہ وتی کار ءَ پْروش بہ وارت یا چہ وتی نابودی ءَ آ کار ءَ کُت مہ کنت ءُ کار گیشتر ھراب بہ ترّ اِیت ۔۔۔۔۔ گڑا چوشیں وھداں ھمے بتل گْوشگ بیت
اے بتل کدی ءُ چتور گْوشگ بوتگ؟
اے بارہ ءَ بازیں گپ ءُ ھبر مردماں گْوشتگ
بلے پیسر چہ اے گپ ءَ کہ پُژدر ءِ بارہ ءَ گپ بہ جناں من لھتکے گپ پیسر ءَ گیشّینگ لوٹاں:
ماں اے بتل ءَ سے انچیں گال ھست کہ پہ اے بتل ءِ پُژدر ءِ گیشینگ ءَ ایشانی گیشّینگ لازمی اِنت
1) میرو: اے واجہ کے اِنت ءُ چونیں مردمے؟ (رند ءَ ایشی ءِ بارہ ءَ گْوشگ بیت)
2) لُڑ : لُڑ ءِ بزانت چے اِنت؟
اے گال باز بزانت دنت چُش کہ لُڑ بزاں ھما آپ کہ ساپ نہ اِنت، نہ سنگرتگ ، لڑ بزاں ھاک رنگ، لُڑ زھم ءِ نام اِنت ھم ءُ دگہ دگہ ۔۔۔ بلے ماں اے بتل ءَ “لُڑ” یک ٹِکنامگالے بزاں واجہ میرو ءِ تُپنگ ءِ نام لُڑ بوتگ۔
3) گور: اے گال ءَ باز مردم “بور” سرپد بیت کہ رد اِنت ءُ گوں اے بتل ءَ ھچ دپ نہ وارت، پرچاکہ بور بزاں اپس ءُ میرو زاناں انچش کمزور بوتگ کہ اپساں داشت مہ کنت آئی ءِ باگ ءَ پادمال بہ کن اَنت، اے گال “گور” اِنت کہ یک کوھی شکارے ءِ نام اِنت ءُ ایشی ءَ “گور ھر” ھم گْوش اَنت
نی رو ایں پُژدر ءِ نیمگ ءَ :
بازیں جست ءُ پرس، پٹ ءُ پولے ءَ رند من اے جاگہ ءَ رس اِتگاں کہ بالگتر ءَ یک میرو نامیں مھشوریں کُھدہ ءُ راج کماشے بوتگ، اے واجہ ءَ یک مزنیں باگے بوتگ کہ مدام سر سبز ءُ آبات بوتگ پمیشکا گْوش اَنت کہ بالگتر بندر ءَ “باگ ء تَرّ” بوتگ رند ءَ اے گال پْرشتگ ءُ “بالگتر” جوڑ بوتگ (بھر ھال ھرچے بہ بیت بلے من ءَ اے گال “بالگتر” سک دوست بیت)
نوں گڑا واجہ میرو ءِ باگ ءَ دو گور دُز بیت یک شپے شَم دینت ءُ دومی شپ ءَ کاینت باگ ءَ چر اَنت ءُ ور اَنت ءُ رو اَنت، میرو چہ اے گوراں سک دلسیاہ بیت ءُ ھرچے کنت دست نہ کپ اَنت یکروچے میرو وتی تپنگ ءَ زیر اِیت کہ من رواں باگ ءِ سر ءَ ننداں گور کاینت جنان اِش، سجھیں شپ نند اِیت بلے گور نیا اَنت، سھب ءِ سر ءَ کیت جنین جست ئِے کنت کہ ھاں میرو باریں تو گور جت اَنت ؟ گْوش اِیت کہ ناں گور نیاتک اَنت۔
گڑا جنین ھمد ءَ شگانے جنت ئِے گْوش اِیت کہ:
*چوکہ من میرو ءَ گوں لُڑ ءَ گنداں*
*بالگتر گورانی چراگ جاہ اِنت*
اے شگان میرو ءَ چو تپنگ ءِ تیر ءَ سُمب اِیت،
میرو پد ءَ ھمے سھت ءَ پاد کیت وتی لُڑ ءَ زیر اِیت ءُ گْوش اِیت: جنین داں من ایشاں مہ جناں گوں ھالیگیں دستاں نیایاں ءُ منی ورگ ھم ھمے گورانی دلیگ ءُ لاپیگ بہ بنت کہ من اِش کاراں گوں۔
میرو روت مزنیں کنڈگ ءَ بند اِیت ءُ نند اِیت، اے کنڈگ ءِ نام اِنت “گوران ءِ کنڈگ” (اے کنڈگ گوران ءِ نام ءَ ھم پمیشکا نام کپتگ کہ میرو ءَ ھمے کنڈگ ءِ سر ءَ گور جتگ اَنت)
گڑا ھمود ءَ نند اِیت داں شپ ءَ گور کاینت ءُ میرو گوراں جنت ءُ دلیگ ءُ لاپیگاں ھم لوگ ءَ بارت گوں۔
اِش اِنت اے بتل ءِ پُژدر ءُ کسّہ۔
پولکار شکاری
جھد ءِ کاروان