( رجانک,,فلسفہ سوگ/خلیل جبران/بیرک بلوچ)
منی ھمبل مرت انت من زندمان ءِ سانکلانی تھا بند ءُ ایوکی ءَ نشتگ ءُ ایشانی سر ءَ موتک درشان کنگ ءَ آں-
منی براھندگ چہ من ءَ گسر بوت انت- ایشی ءَ پد منی زندگی پرسیگیں تاکانی سر ءَ نبشتہ بوت-
منی سیاد ءُ ھمبل مرگ ءِ واب ءَ وپت انت-منی سرڈگار ءِ کوہ گوں ھوناں شودگ بوت انت بلے من انگت زند ءَ ھما راھبند ءِ پیم ءَ گوازینگ ءَ آں کہ ھما وھد ءَ رژنائیں برمش کوھانی سر ءَ برمش اتگ انت ءُ عہد ءَ من وشیں زندے گوں وتی سیاد ءُ ھمبلانی ھوری ءَ شاد ءُ شاتکامی گوازینتگ-منی ھمبل چہ من دور برگ بوت انت ءُ ھماکہ ھست ات انت گوں زھم ءِ زوراکی ءَ چہ من گسر کنگ بوتگ انت من ھما مھلوک ءِ ھمرائی ءَ گام جنان آں کہ آ شادان انت شریں شریں ورگ ور انت، ترندآپ نوش انت، بالشتانی سرا وپس انت ءُ آ چہ وتی زند ءَ وش انت-منی نزّیکیں مردم بے موتیں مرگ ءَ مرت انت-بلے اد ءَ وش ءُ وشکامی ءِ زند ءِ ھمرائی ءَ جُنزان آں-اے ھما ترسناکیں کسمانک انت کہ منی ارواہ ءِ تلّو ءِ سر ءَ پیش دارگ ءَ انت-
اگاں من شُدلاپیں ھمبلانی ھمرائی ءَ شد لاپ بہ بوتین آں یا وتی چیردستیں راج ءِ ھمرائی ءَ ڈالچاری بہ سگّ اِتیں گڑا ھر دوکانی زور منی سینگ ءَ انچو ترند نہ بوتگ ات ءُ شپ منی چماں چو لنج ءُ تامور گندگ نہ یتکگ ات-پرچاکہ ھرکس نہ وشیں ءُ بے وسی ءِ وھداں وتی ھم گنگلانی ھمراھداری ءَ بہ کنت آ یک ھنچیں آرامیں وشی یے ماراِیت کہ وتی ھستی ءِ ھاتر ءَ شہادت ءِ جزبگ ءِ منت ءَ گیت ءُ وتی جند ءِ سر ءَ پہر بند اِیت- من بے گناہانی ھمرائی ءَ بے گناہ مرگ ءِ آماچ بوگ ءَ آں بلے وتی شدلاپیں ءُ ایر جیگ کتگیں راج ءِ ھمراہ نیاں پد ءَ آ مرگ ءِ مچی ءِ ھمرائی ءَ شہادت ءِ برزی ءِ نیمگ ءَ درکپ ایت ءُ من اد ءَ ھپت آزمان ءِ ھما دیم…وشی ءِ ساھگ ءَ شاتکامی زندے گوازینگ ءَ آں-
ادا من چہ جنجالاں ءُ جنجالانی آماچ بوتگیں مھلوک ءَ گسر آں ءُ چہ وتی رتکگیں ارسانی سر ءَ پہر بست کت نہ کن آں-
یک دراں ڈیھے، آ چہ سرڈگار ءَ میلاں گسر بہ بیت آ شدلاپیں ھمبلانی ءُ سیادانی ھاتر ءَ چے کت کنت؟-دریگتیں من بہ زانتیں کہ شاعر ءِ نالگ ءُ موتک چی انت؟
اگاں من وتی سرڈگار ءِ یاگیانی پہتہ ئیں بر ببوتیں آں شدلاپیں زالبولاں من ءَ وارت ءُ من وتی شدلاپی ءِ بن گپتگیں آچ توست-
اگاں من وتی ماتیں ڈگار ءِ آزمان ءِ دیم ءَ بالیں مرگ بہ بوتین آں شدلاپیں مردیناں من ءَ جت ءُ منی جون ءِ ورگ ءَ پد آ چہ قبر ءِ ساھگ ءَ گسر بوتگ ات انت-بلے چینچو بے وسی ءُ بژن ءِ وھدے کہ نہ من شام ءِ ڈگارانی پُل آں نہ کہ لبنان ءِ کوھانی دَمگ ءِ پُہتہ ئیں بر آں-
اے ھما ھاموشیں بندات انت کہ ایشی ءَ من ءَ وتی جند ءِ شپ ءِ تھاریانی دیم ءَ کم زات کتگ-اے ھما ترسناکیں کسّہ انت کہ من ءَ اے جاورانی تھا دور ئےِ داتگ… ھست کہ دیدوکے-اگاں منی راج بے ایمانیں رد دیوکیں رسترانی ھلاپ ءَ یاگی بہ بوتیں ءُ ھمے راہ ءَ کشگ بہ بوتیں گڑا من گشتگ ات کہ آجوئی ءِ راہ ءَ مرگ چہ ایردستی ءِ زند ءَ شر تر انت- ھما مردم کہ وتی دست ءَ زرتگیں زھم ءِ ھمرائی ءَ مرگ ءَ گلائیش کن انت آ گوں راستی ءَ دائم نیمران بنت-
اگاں منی راج راجی جنگ ءَ ھور بہ بوتیں ءُ ھر پسگ ءَ وتی نگرھیں سر نْدر بہ کتیں-من گشتگ ات کہ منی راج گوں وتی زوراں رستراں شنگین ایت ءُ پیراں سری ءِ مرگ ءَ گوں وشنیتکاں جنگ ءِ وھد ءَ مرگ جْوان تر انت-بلے منی سیاد ءُ ھبمل آجوئی ءِ راہ ءَ نہ مرت انت ایشانی ملک زمین چنڈ ءَ نہ شنگین ایت بلکیں آ ایردستی ءِ گناہ ءَ کشگ بوت انت منی سیاد پاھو ءَ دْرنجگ بوت انت-
اے ھما جاور ءَ مرت انت کہ آھانی دست راستیں ءُ چپیں نیمگ ءَ شنگ ات انت ءُ چم ماں برز ءَ تھاری ءَ دیم پہ دیم اتنت-
آ بے زبانی ءُ ھاموشی ءِ جاور ءَ مرت انت پرچاکہ انسان دوستی ءِ گوش ایشانی کوکارانی گوشدارگ ءَ بند انت پہ ھمے واستہ مرت انت کہ آھاں لگورانی پیم ءَ وتی وشنیتکاں گوں مھر نہ کت ءُ کینگ داشت نہ کت-
آ ھمے واستہ مرت انت کہ آھاں گناہ نہ کتگ ات-آ پمیشکا مرت انت کہ آھاں رسترانی سر ءَ زلم نہ کت-
آ ھمے واستہ مرت انت کہ آھاں جنگ ءُ جدل نہ لوٹ ات-اے ھما سرزمین ءِ سر ءَ مرت انت کہ آؤد ءَ شیر ءُ بینگ ءِ کور تچ انت-
شام ءِ مردماں! منی ءُ شمئے سیاد ءُ براھندگ مرت انت-نوں بگش کہ ھمے زندگ ءَ پشت کپتگ انت گوں ایشاں چے کت کنیں؟
مئے اے کوکار ءِ ارس آھانی تنّ ءَ ھلاس کت نہ کن اَنت-گڑا نوں ما آھاناں گژن ءُ تنّ ءَ چے پیم ءَ بہ رکّینیں؟-
او!….منی شام ءِ براتاں! ھما جزبگ یک ٹیکی یے کہ آ روچ ءِ رژنائی ءُ شپ ءِ تھاری ءِ وشی ءِ راہ اڑ دنت-