تـَرینـــــــوک : کریم بلوچ ۔ تھل
نــَــتـُــرســيـں گــُــد دوچ
هست ات يك گددوچے _ دَرزی اے _ يگبرے آ وتی گـُـد دوچی ڈكان ءَ كار كتگ و ژند بيتگ ات ؛ یگبرے وتی ڈكان ءِ دَروازگ ءِ نزيك _ نزينك _ ءَ جنينی آوازئی اِشكت :
– مربا ، په بهای ءَ مربا !
گــُــد دوچ چه تاگ ءَ _ كِيكـَڑای ءَ _ سر كـَش اِت و توار ئی كت :
– مهروانيں جَنین آدم ، بيا اِت ادان ؛ من شمئی مربايانی گِراك اوں .
سودا كنوك وتی گِرانيں سَپت ءَ زُرت و چست كـت و چه دَرزی ءِ ڈكــان ءِ مــزنــيــں پَدَكانكاں _ پَدْانكاں _ كـَشّـاں و گــُــد دوچ ءِ ڈكان ءَ آرت انت و گــُــد دوچ ءِ ديما وتی مربا و نباتاں اير كت انت .
گــُــد دوچ هم مربايانی يك يك شيشگان ءَ زُرت ، دپگر پاچ كت انت ، بو كـَشّـِت انت و آهر ءَ گوئشتی :
– منا چه ايشی ءَ سئے چَمچه بدئے .
بها كنوك چه ايشی كه آئی چو كم زورَگ انت ، سَكّ هَيران بيت ، بلے نون چون ئی به كتيں ، مربای ءِ سئيں چمچه ئی دات انت و وتی سوداگری ءِ رَندا شـُت .
گــُــد دوچ گوں مربای ءَ نان ءِ چـُنڈے _ ٹـُـكرے _ ءَ لـَگاشت و چَرپ كت و چارپادگ ءَ اِير كت .
– هـَؤ ، اے پيرام ءِ كار ءَ كـُٹيناں ، گـُـڑان وَران ئی . _ گوں وتا هبر كنان ءَ گوئشت ئی .
مربايانی بو ءَ چه ، چه هر نيمگ ءَ مَكِسك _ مـَـشّ _ بال كناں آتك انت . گــُــد دوچ زهر گِپت و مَكِسْـكانی گوانك جَت و نِهـِـرّ دات :
– برو ات و گـُم بـَئـيـت .
بلے مَكِسك آئی ءِ گپاں وا سَرپَد _ سوهَو _ نه بيت انت و انگت _ هنگت ، هَگـَت _ مربايانی بـُرزَگ ءَ بال كنان اتنت .
گـَرمسَريں گـُد دوچ ، گدے آهانی نيمگ ءَ چَنڈينت ، چه آئی ءِ گـُد ءِ چَنڈپينگ ءَ هَپت مَكِسك يكجاهی مُرت انت و جهل ءَ ڈگار ءَ كـَپت انت .
– هپت دانگ يكپارَگی ! هِچ وَهد چو نه بيتگ ! _ گــُــد دوچ گوں هَيرانی گوں وَت رَٹــان ات . _ سرجميں دُگنيا _ دنيا _ پيكه ايشی ءَ بزانت .
گــُــد دوچ پر وَتا نوكيں پوستی _ چَرمی _ سُرين بَندے ٹهينت و آئی ءِ سرا ڈلـَك ءَ نِبِشت ئی :
« دَست ءَ يـگبرے چـَنـڈيت هـَپتانی ساه ءَ بـَنـد ايت