کِسّھے پہ بَلّکءَ
حاصل نور دشتی
آئیءَ ساھتےءَ گیش اَت کہ نپادانی سرا وپتگ ات۔۔بلے واب آئیءَ دست دیگءَ نہ اَت۔آیک تکانسری ءُ بیچاڑی یے مارگءَ اَت۔آئیءَ انچو مارات پورا چیزے آئیءِ دلءِ سرا ایراِنتءُ ساھے پُرّ بوھگءَ نہ اِنت۔
آ پاداتک،کوٹیءِ تہءِ یکّءُ تھنائیں لیٹے روک کت۔لیٹ گشۓ زاناں وتی تھنائیءَ چہ شزاراَت کہ سجھیں روچ ھمے یکّیں جاہءَ درتکگ ات،انچوگمان بُوت کہ تچگءُ روگ لوٹیت،پمیشکا چہ ہولڈرءَ لگشتگءُ لونجان اَت۔ءُاگاں کسےءَ بہ دیستیں سرپد بوتگ ات کہ اِندءُ نااِندءَ کپیت۔
پدا آوتی جاہءَ نشت،لھتیں کتاب کہ آئیءِ نپادانی کشءُ کرّا کپتگ اتنت،چراھاں چہ یکّے زرتءُ وانگءَ لگّ اِت۔کتابءِ دنیگہ یک تاکدیمے ھم نہ ونتگ ات ۓ کہ پدا پیتکءُ سرجاہءِ کشءَ ایرے کت۔
آئیءَ قلم دستءَ کتءُجیڑگءَ اَت کہ چیزے نبشتہ بکنت۔آئیءَ لھتیں سرھال شوھازاِت۔ابیتکیں شپ، دیوانگیں استال،تھاریءِ زیمر،درانڈھیں شپ،تکانسریں مرد۔۔۔۔ءُ دگہ بازیں سرھالے آئیءَ جیڑانءُ نبشتہ کنان کت۔ ھمے دمانءَ آئیءَ کسّہ یے یات اتک۔
زمستانیں سھبےءَ میتگءِ شوانگ میسکو پَساں سردیانءَ شرّاتونءِ لوگءِ دپءَ آئیءِ پَسانی رندااتک،شرّاتونءَ ھینزک منتتگ اتءُ دوگاں درپےءِتہءَ ایرریچگءَاَت،آئیءَ میسکوءَ را گشت۔۔بچا زاناں ترا انچوگْوهر کنگءَ اِنت کہ تو وتی گوش ڈبّ اِتگ انت۔اے واریں پَساں زاناں گْوهر نہ کنت۔۔
میسکوءَ گوشاں ڈبّتگیں کُلاہک کمیں جھل کتءُ گشت؛
انّاں اِمبری من پَسانی مُود نہ چِتگ انت،پوستے بَزاَنت۔
اے کسّہ آئیءِ دلءِ تبءَ نہ کپتءُ کمیں جیڑگءَپد دگہ کسّہ یے گیراتک ۓ
ماھکانیں شپے گَلگے میتگءِ پُشتی نیمگءَ روگءَاِنت۔اُشترانی گُٹّءِ ٹِلّو ٹلینگ ٹلینگءَ اَنتءُ میتگءِ یک کرّےءَ چہ نلءِ توارے گواتءِ ھمراھیءَ کم کمءَ جھلءُ بُرزبوھان پیداک اِنت۔ءُ لوگءِ دومی نیمگا ناکو شاہ مرادءِ ریڈوءِ ھُشکیں گُژگُژءِ توارآئیءَ کمیں بیوارکنگءَ اِنت۔۔پرچاکہ شاہ مرادءِ عادت ات شپءَ بی بی سیءِ گوشدارگءِ وھدءَ وھدے کوشءَ جَتگ گڑا واب کپتگ ۔یک رندے لوگءِ جنین آدمےءَ آئیءِ ریڈوءَ را بند کنگءِ جھدکتگ گڑا ھما دمانءَ جہہ سراتگءُ دراھیں لوگے سرا زرتگ کہ من واب نیاں،ءُ نباکنۓ کہ منی ریڈیوءَ دست بہ جنۓ۔۔۔
پدا ھما اَت کہ کسےءَ مجال نہ اَت کہ شاہ مرادءِ ریڈیوءَ دست بہ جنت۔۔
آئیءَ لوٹ ات کہ ھمے کسّہءَ دیما بہ بارت۔۔بلے نلءِ توار۔۔شاہ مرادءِ ریڈوءِ گُژگُژءُ اُشترانی ٹلوءِ ٹلینگ ٹلینگ۔۔۔ھمے سہیں کسّہ اتکءُ ھوریءَ اوشتات انت۔۔پداآئیءَ نزانت کہ کجام کسّہءَ گچین بکنتءُ نبشتہ بکنت۔
آئیءَ قلمءَرا رودپترءِ سرا ایرکت، پاداتکءُ شت دریگءَ چہ ڈنّ چارگءَ لگّ اِت۔
ڈنّءَتھاریءَ تیوگیں جھان پتاتگ اَتءُ آزمانءِ دیما بس استالاں جھانے آبادکتگ ات۔بیکہ چِرتّےءِ توارءَ آئیءِ چپّءُ چاگردءَ دگہ ھرچیز ھاموش اَت۔آئیءِ دلءَ اے واھگءَ جہہ جت کہ شالا آئیءَ بال کت بہ کتیںءُ استالانی میتگءَ بہ شُتیں۔آئیءَ وتی دلءِ تہءَ گشت،اے بس یک واھگے بوت کنت۔
آ واتر وتی نپادانی سرا اتکءُ دراج گپت۔۔چمّانی نزکنگءَ پیسرآئیءَ لوٹ اِت کہ لیٹءَ بہ کُشیت داں آئیءَ دیست دوبالو لیٹءِ سرا لچّیتگ انتءُ آدوھیں جھدءَ انت کہ چے وڑ وتارا لیٹءِ تہءِ روکیں روژنائیءَ سربکن انت۔
پدا یک اناگہ آھیالےءِ تہءَ گاربُوت۔۔۔آئیءَ دیست کہ لھتیں مُرگ کوارکوارکنان انتءُ آزمانءِ دیما گوزگءَ اَنت۔آئیءَ وتی گونڈوئی گیراتک بلکّءَ مدام کہ شپءَ کسّہ جتگءُ ھردیں کہ کسّہءِ نیامءَ انچیں توارے اش کتگ گڑا گوشتگ ۓ چُکّاں ھچ مگش اِت کہ جاتیگ ھمے مُرگاں سوارانتءُ گوزگءَ اَنت۔۔
آکمّیں پدّرھ ات۔۔ءُ آئیءِ چمّ ارسیگ بوتنت،آئیءَ ھیال کت ھما بلّک کہ مدام شپاں کسّھے جتگ،آمرچی ھسپتالءَ تھتےءِ باھوٹ انتءُ آچہ بلکءَ بازدُورات کہ آئیءَ چہ جست بکنت اے ھما مُرگاں کہ جاتیگے سوارانت۔۔۔۔۔
وھدے آلیٹءِ کُشگءِ واستہ پاداتک داں آئیءَ دیست یک بالوے پیلوشتگءُ جھلءَ کپتگ اتءُ دومی انگت سِٹُک جَنَگءَ ات۔