لچّہ :..سوزمانیں مردگیں زِردانی نام ءَ ؛؛؛
شائر: مھلب نسیر
چونیں زوراکی یے
چونیں بے باکی یے من بھمانگاں اَنچیں بیواکی یے ساھگانی سپر روچ ءَ دربرتگ اَنت چونیں اِشتاپیں روچے کہ ایربُک اِتگ
چونیں سیاھیں شپے کہ تنکی نہ زانت چونیں وابے کہ ھچبر چم پَچ نہ بنت چونیں چراگانی تیلانکاں سھبے بل ایت
چونیں استالانی پھم ھمشانی وازمندگ انت
چونیں اُوپارے کہ روچ ءَ را دنزین کنت
چونیں چَم اَنت کہ اگاں ودار ءَ پَچ اَنت
چونیں اوپارے کہ انگت دل ءَ چہ نہ روت لنکُکے ھم چراگاناں کُنّت بہ کنت پورھیں ھم اگاں راہ ءَ گمراہ بہ کنت
بوچُکے ھم اگاں کور ءَ گمسار کنت
چونیں لیلامی یے اے ساہ ءِ کپ ایر بنت
چونیں آپے کہ ھونانی جاہ ءَ تچ ایت
چونیں تبا جند ءِ پاتاں وراں
چونیں ھوشامے ھون ءِ دل ءَ تل جن انت
چونیں کولنجیں دردے کہ مارگ نہ بیت
چونیں بچکندگ اَنت کہ پشومان بنت
چونیں اَرس اَنت کہ ارواہ ءَ ایر برتگ انت
چونیں بے کُنٹّگیں پُل سندّگ مہ بنت
کے ءَ رکین انت بی مُل ءِ سودا مہ بیت
چونیں دروگین تسلا وت ءَ داتگ انت
کہ من چنڈا چِناں کہ اے مناں برشتگاں
کہ اے تژنیں جناں کَے میاریگ بیت
من کہ لیلام ءِ تھت ءَ وتاں بَستگ
چوں من آسودگاں
چوں وداریگاں من
چو نہ کنزاں نہ جنزاں من شرّ نِشتگاں
من کہ ھیران ءُ واھگ اَجب کِسھے
مردگاں سِنگیں تراناناں من
کہ رژنے وداراں چراگاں کوشاں
کہ من اوبادگاں
کہ وپا کَُت کناں
من اَجب مرتگاں
من اَجب جونیاں
ایوک ءَ ساہ ءِ بندیگ آں گُک بستگاں چونیں زوراکی زِرد ءِ مرگ ءَ زراں