ھوربوت
آزمان مُجو مجو ات لاگریں شینکان سر کش اِتگ ات. کمَک کمُک گوات کَشگءَ ات. َدرچکانی تاکءُ کورانی پرُکءُ دازاں کَلھے شپیر شپیربندات کتگ ات.
 انچوش سما بوت گشئے اے درچک، دار، پُرک ءُداز پہ وشی سرگءَ نہ ات اَنت. گشیگاں اِے بے تاھری ءِ زنگ گپتگی ءَ آماچ کتگ ات انت گمان بوت کہ ھور بہ بیت بلے اے بزگیں درچک دار چل سالئین چلگےءَ چہ نا امید ات انت ءُ گیمرتگ ات انت زرد تر یتگ ات انت..
 شاھیءَ گوں نرمین بچکندگے دراھینت کہ سنجی مرچی ماسگے بند کہ شینکاں جتگ گوات گوشئے جوان کَشگءَ انت. سنجیءَ وتی گشانءِ لمب مان پوشت کمک پہ تنز بچکندگے جت ئے پدءَ دیم ئے گوں شاھیءَ کت کمک چو دگہ وڑےءَ شاھی چار ات ئے . شاھی مرچاں ماسگان کرامات نیست. چوش نہ بوت کہ سنجی وتی گپءَ دیمءَ بہ بارت. پدءَ شاھی ءَ بچکنداِت ءُ گوشت شر گڑا جلکءَ بِہ زیر پالے بہ جن.
 اے گپءَ چہ پد کمک سنجی برانز گپت ءُ سھرءُ سیاہ تر اِت. پدءَ پہ زھر دراھینت ئے بابا ھچءَ کرامات نیست.
 برو ُ وتی گوک ءِ واستءَ دو ٹال کِک بہ چن کہ تئی مال متاہ پشکپتگیں وت ھمے یکیں گوک انت آدگہ ڈکالءَ وتی ارجان کتگ انت بلے بزاں پہ وشی اے گپ ئے نہ جت اَنت پیشانی کرچک کتئے ءُْ اے گپے چگل دات انت .
 شاھیءَ داسءُ چادر چِت انت لاگریں گوکءَ سادے سر ءِ دات. گوک بزگ انچو لاگر ات کہ روباہ گشئے اے گوک ءِ دمبءَ ات انت کہ کدی مر ایت ما ھڈءُ پوستے چِن ایں ور ایں. گمان بوت کہ اے گوک دوا کنگءَ انت کہ من جلدی اے دنیاءَ یلہ بہ کنان کہ یکے منءَ شدءَ کُشت دومی منءَ شاھی ءِ لٹاں. جانءَ وت منی زندے مان نیست چہ بازیں شدءَ دلاپ آں بلے ھیر چے بہ کناں یک بے زبانے آں کہ بَلُکءِ کرا شاھی زنگءَ بہ جناں.
 گوکءَ کمک کہ پاد نرم کت انت شاھیءِ شیپاک پہ پھناتان انت بزگءَ گویاکے نیست اتَ بلے انچو سما بوت کہ اے لٹ کہ گوک ءِ پشتءَ لَگ ایت گوک انچو گوشگءَ،انت اللہ منءَ زوت چہ اے نہ وشیں دنیا ءَ بِہ بر..!
 ھیر شاھی راہ گپتگ اَت پہ مُلک ءَ. سنجی پہ گوکءَ دل ترکہ ات کہ ایشانی بچ اتگیں مال ءُ متاہ یکیں گوک ات اِے دگہ پسءُ مال درست نہ منتگ ات انت ، گوک ءِ اوں روچ دور نہ ات انت. چے کن ایں اے کھرواریں ڈکالءَ پہ ما ھچی نیشت.
 شینکاں آزمان پوش ات شینکاں چہ پد یک سیاہ تھاریں جمبرےءَ نیلیں آزمان سیاھین چادرے پتات
 نوں سنجی ءَ وس واسءَ گپت بَزگ پریشاں بوت.
 من گوشاں چکان ھور بیت چوناہ ءَ سنجی بے امیتیانی آماچ اَت نوں ستک باور ئے شتگ ات بازیں ذکرءُ نمازءُ دواءَ دم ئے برتگ ات پھک نہ امید ات
 جمبرءَ جت گدروشگے بلے نوں انچو سیاہ اَت کہ تو گش ئے سیاہ شپے ءَ مان شانتگ اَت ھچی میم نہ بوت گروک پہ گروک ات.
 چکاں شاھی ھالءَ بہ گر ات شاھی گوشاں وت کر انت ھارے مہ بارت ئے سنجیءَ نو وس واس ءَ گپتگ اَت اے مردءَ ھارے بارت باریں شاھی چون بیت نوں سنجی برے روت گدامءِ اے سرءَ برے روت آ سرءَ.
 نماسگءَ دراھیت بَلْک شاھی وَ انسانے لازم اے جمبرءَ گندایت یک جاھے ءَ وتءَ پناہ کنت. تو بس کن یکے من وت پریشان آں دومی تو منی ھوش برتگ. منءَ شاھیءَ گوشت کہ ماسگءَ بند بلے من ھدابرزیاں پدءَ منءَ میار نیست کہ مردمءِ ستک پرشتگ چہ ماسگءْ پالاں جھنم انت.
 مرد من راھدات اگاں آپےِ بہ بارت ئے من زندگاں وتءَ پھل کت نہ کن آں
 انا بَلْک ھچ نہ بیت شاھیءَ.
 ھور بوت ھورءَ سک گورت. بازار ءِ کورءَ انچیں ھارے آؤرت کہ ایشی ءِ آپ مئے لوگانی دپءَ اتک. ناں داز ناں مچ اے آپءَ ھچی پہ ما پشت نہ گپتک. بَلُک جَوڑگءَ ات شاھی ءَ توار کت بَلُک من ترا گُشت ماسگے بند گندے ھور بوت .
گپور درملکی