گیابان من ءَ توار اِنت۔
 آزمانکار: ڈاکٹر محسن بالاچ
من وھدے چہ واب ءَ پاداتکاں، تہ بے وھد اَت- بلے گُمان بوت کہ تنِنگہ لوگ ءِ ایدگہ مردم ھم پاد نہ اتکگ اَنت-یکبرے منا مارشت بوت کہ بلکیں سہب نہ بوتگ، بلے ڈنّ ءَ اتکاں تہ روچ سر ءَ اَت-نیمروچ ات-من تہا شُتاں، درستاناں ٹوہینگ ءِ جہد کت بلے کس پاد نہ اتک-مزنیں جفایے ءَ رند من وتی اوست یلہ دات کہ نوں کسے واب ءَ چہ پادکیت-منا یکیم بوت کہ آ درست کرن ءِ واب ءَ اِتنت-
 وتی لوگ ءَ چہ ڈنّ دراتکاں کہ ایدگہ ھمساھگاں ھال ءَ گراں، بلے آہاں ھم ھچّ پسّہ نہ دات-آ ھم گراں واب اتنت-من دیم بازار ءَ دات ءُ ھمے اُمیت ءَ رھادگ بوتاں کہ کسے وَ بیت کہ آگاہ اِنت (حالانکہ منا ایشی ءِ حاجت ھم نیست کہ ستم انت، من مھلوک ءَ آگہی ءَ بگنداں، بلے اے لوٹ منی ھاترا نوں ھیرانی ءُ دلچسپی ءِ سوب جوڑ بوتگ اَت)-
شہر ءَ رستاں تہ دیست کہ سُر ءُ پُر ھچّ نیست- بازار چہ زند ءَ ھالیگ انت- دکان بند اَنت، کار جاہ ھورک اَنت، لوگانی درشپکبل اَنت-بنی آدم ءِ ٹالے ھم گندگ نہ بیت…. بلے ھاں شہر ءِ درستیں دلوت ءُ جناور یلہ اَنت-گوک، پس، کُچک، مُرگ، پشّی، ھر پیمیں دلوت وتی دل ءِ مئیل ءَ یلہ چری کنگ ءَ اَنت-
 بندات ءَ وَ منا اے ندارگ ھمروچ ءِ وڑا لگ ات کہ دائم ءَ مردمانی ھمراھی ءَ دلوت ھم بازاراں پادگری کننت-بلے بنی آدم ءِ ناھستی ءَ نوں منا چہ دلوتاں بیِم ھم آہگ ءَ اَت کہ نوں آہاں وت ماں وت جنگ ءُ چوپ بندات کتگ اَت-یک نیمگے پس یکے دومی ءَ گوں گیڑ اگاں، دگہ نیمگے ءَ گوک، مڑگ ءَ اتنت-دگہ دیمے کُچک یکے دومی ءِ سرا چانکگ ءَ اتنت-ھر، اپس، اُشتر، مُرگ، پشّی ءُ باریں دگہ کجام کجام جناور، بوت ماں وت گلائیش اتنت-ھمے سھت ءَ منا یکیم بوت کہ اے اڑ ءُ کُڑ جاڑیگ انت، یکبرے دل ءَ اتک کہ من برواں ءُ آہاناں اے مارشت ءَ بدیاں کہ “است چُشیں مردمے کہ آگاہ اِنت ءُ آ شمار ءَ شرّی ءِ سرا سیدھا کنگ ءِ ازم ءَ زانت،، بلے من کہ آہانی چہرگ ءِ ھژم ءُ بے ساری دیست کہ تہ من وتی اے لیلہ دل ءِ یک کنڈے ءَ چیر دات ءُ ھیال کت کہ اگں من انگت ءَ لہتیں وھداں ادا بوتاں تہ چو ھم بوت کنت کہ اے جناور وت ماں وتی جنگ ءَ دم بہ بر اَنت ءُ دومی جناوارانی سرا اُرش بکن اَنت ءُ درستاں چہ رند آ منی سرا ھم حملہ کت کننت-اے وھد ءَ منی آ واھشت ءِ بستار پشت نہ کپتگ ات کہ بازار ءِ لوگ پہ لوگ ءَ بہ گرداں ءُ بچاراں کہ بازار ءَ کسے است کہ آگاہ انت- بنی آدمانی ماں بازار ءَ غیر موجودگی، لوگانی درانی بندی اے ھبر ءِ نشانی ات کہ چو منی لوگ ءُ ھمساھگانی پیم ءَ درستیں بازار تنی وھدی شپ ءِ واب ءَ انت….
 بلے پدا ھم من دل ءَ ھیال کت کہ بلکیں ایوک ءَ منی بازار ءَ واب ءِ ھَوپ کپتگ-من ھمے آسر ءَ رستگ اتاں کہ زوت چرے دلوت ءَ چہ پُریں بازار ءَ دربیاہاں-پمے ھاترا من چہ ادا رھادگ بوتاں کہ بلکیں چشیں جاھے، چشیں ھلک یا آبادی یے است بہ بیت کہ کسے اُودا منی پیم ءَ آگاہ بہ بیت-
 دراج بُرّیں پندے ءَ رند، من دگہ بازارےءَ رستگ اتاں-بیگاہ بوتگ ات-ادا ھم منا وتی ھلک ءُ مینگ ءِ گمان بوت-دکان بند اتنت، کار جاہ ھورک اتنت ءُ لوگانی درپشکبل-ادا ھم دلوت ءُ جناور یلہ اتنت ءُ وت ماں وت ءُ گوں دگہ دلوتاں گلائیش اتنت-بلکیں اے وھداں جناورانی جنگ ءُ چوپ ءَ کُشت ھون ءِ رنگے زرتگ ات-باریں چنت کپتگ ءُ مُرتگ ات، بلے من گوں ھورتی ءَ چار ات تہ مالوم بوت کہ زدگ بوّوکیں ءُ مُرتگیں دلوت گیشتر نزورین ءُ کسترین اتنت-وتی بازار ءَ من ھاس دلگوش نہ داتگ ات کہ اے جناورانی مِڑگ ءِ اسل سوب چی بوت کنت بلے نوں منا مالوم بوت کہ آہانی جنگ ءُ اڑ، وراک، آسودگیں جاگہ ءُ ساھگ ءُ آپانی پہ وت گیری ءِ سرا انت- ءُ لھتیں دلوت اے ھاترا ھم مڑگ ءَ اتنت کہ تاگتور اتنت ءُ نزوریناں آہانی نزوری ءِ سزا ءَ دیگ ءَ اتنت-
 منی ھیرانی ءُ دلچسپی، ترس ءُ بیم ءِ سیمسراں در آھان ءَ، بے ساری ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ ات- نوں شپ ھم بوتگ ات-من باز ھیال کت کہ اے درستیں مھلوک گیا، یکپارگی ءَ گراں واب انت- بید ءَ دلوتانی آشوب ءُ کُشت ءُ کُشار ءَ دگہ ھچ ساھدار ءِ گمان ھم نیست ات-
 بے سمائی ءِ ترْندیں گوات ءَ منی پاد یک نیمگے ءَ تیلانک دات انت- چینچو وھد ءَ رند سما بوت کہ من جنگلے ءَ رستگاں- یکبرے منا وتی پادانی سرا سک بد اتک کہ آہاں من ءَ ادا جنگل ءَ رسترانی میتگ ءَ چیا آؤرتگ ءُ سر کتگ- جنگل ءِ دراھیں رستر منارا ھچ پیمیں نکس دیگ ءِ پگر ءَ نہ انت- ھمک رستر وتی وتی کار ءُ ھنر ءَ مشکول ءُ دزگٹ اتنت- درا، پہ ایمنی، پہ بے ترس ءُ بیم اینگو، آنگو ترگ ءَ اتنت-موج کنگ ءَ اتنت-
 اے ندارگ ءِ گندگ ءَ گوں منی دم بُردگی ءُ ملوری کم بوتنت-من وتی گین سارت مار ات-نوں منی بے سمائی کم ترّان ات-کہ من ایمن، زندگ ءُ آگہیں جاھے ءَ رستگاں ءُ پدا من ماں بازاراں بنی آدم ءِ گراں وابی ءَ جناور ءُ دلوتانی کُشت ءُ کُشارانی گم ءُ پگر دگہ دنیایے ءَ دَور داتاں ءُ وت ھمے چاگرد ءَ ایر کپان بوتاں-