افسانچہ : کرامات
مصنف : سعادت حسن منٹو
بلوچی رجانک : ابرار سمین
دُزتگیں چیزانی درگیجگ ءَ پلیس ءَ گردگ بندات کتگ اَت۔ مھلوک ءَ چہ تُرس ءَ دُزتگیں چیز شپاں ڈّن ءَ دور دات اَنت۔
لھتیں مردماں موکل رست ءُ آھاں دُزتگیں چیز دگہ جاھاں ایر کت اَنت کہ چہ پلیس ءَ وت ءَ بہ رکّین اَنت۔ یک مردے سک نگیگ اَت۔ گوں آئی شکر (چینی) ءِ دو گونی ھست اَت کہ آئی چہ ھکیم ءِ دکان ءَ دُزتگ اَت اَنت۔ یک شپے آئی ءَ اشتاپ اشتاپ ءَ نزیکیں چات ءِ تَہ ءَ یک گونی یے دور دات دومی گونی ءِ چست کنگ ءَ گوں آ وت چات ءِ تَہ ءَ کپت۔
آئی کوکاراں مھلوک مُچ بوت ءُ آئی ءَ کشگ ءَ چات ءِ تَہ ءَ ساد ایر دات۔ پد ءَ دو مردم چات ءِ تَہ ایر کپت ءُ آئی ءَ چہ چات ءَ در کُت۔ بلے چیزے ساھت ءَ رند مرد بیران بوت۔
دومی روچ ءَ مھلوک ءَ چہ چات ءَ آپ پہ ورگ ءَ در کت تہ چات ءِ آپ سک شیرکن اَت۔
ھما شپ ءَ مرد ءِ مانش ءِ سر ءَ چراگ روک اَت اَنت۔