خمار جاہ ءِ دو دروازگ اَنت
چندن ساچ
نطشے ءَ گشتگ ات کہ من وتی زمانگ ءَ چہ پیسر ودی بوتگاں۔ بَلے مروچی ما نطشے ءِ زمانگ ءَ چاریں ءُ آئی ءِ کتگیں کاراں دیما کنیں تہ ہمے ماریں کہ نطشے وتی زمانگ ءَ ودی بوتگ بَلے آئی ءِ زمانگ ءَ آ پجہ نیارتگ۔ باز مردم انچیں بنت کہ آیانی زمانگ ءِ مردم آیاں پجہ نیارنت۔
مبارک قاضی گُشیت کہ
من قاضی وتی عہد ءِ درآمد
باریں منی باریگ کُجام اِنت
قاضی ءِ درآمدی ءِ مارشت ہما اِنت کہ نطشے ءَ وتی زمانگ ءَ مار اِتگ۔ قاضی ہم ہمے گپ ءَ جنگ ءَ اِنت کہ من نہ زاناں منی باریگ کُجام اِنت ءُ نطشے ءَ گشتگ کہ من وتی وہد ءَ چہ پیسر ودی بوتگاں۔ دنیا ءِ بازیں نبشتہ کار ہست اَنت کہ آ مرگ ءَ پد پد جنئگ ءُ دیما آرگ بوتگ انت۔ ستاں دال ءُ کافکا ایشی ءِ مستریں مثال اَنت۔ بَلے راستی ایش اِنت کہ اِے درست وتی زمانگ ءَ ودی بوتگاں پرچا ایشاں وتی رند ءِ آؤکیں نسل ءُ انسانانی سرا انچیں اثر یلہ داتگ کہ پُورہیں کرن چہ آیاں اثر مند بوتگ اَنت ءُ اے اثرمندی ءِ سفر کرنانی کرن سفر کنان اِنت۔
گشاں قاضی پمیشکا وتی زمانگ ءَ ودی بوتگ کہ آئی ءَ وتی زمانگ ءِ رنگ وتی شاعری ءِ تہا چو عکسے ءَ پینٹ کتگ ءُ مئے دیما ایر کتگ۔ قاضی ءِ زمانگ یک انچیں زمانگے کہ بلوچ قوم دردناکیں جاورانی دیمپان اِنت۔ ہمے دردناکیں جاورانی تہا قاضی ءِ زندگی ہم گوزگ ءَ اِنت۔ قاضی وتی لچہ ، منی عہد ءِ غم ءِ کسہ ءِ تہا وتی زمانگ ءِ عکس ءَ اِے رنگ ءَ پیش داریت کہ
منی عہد ءِ غم ءَ کئے زانت ءُ سرپد بہ بیت
کئے اِنت سر بستگیں رازاں بکنت پدر زریں زند ءِ
منی عہد ءِ غم ءِ واباں بہ کنت معنا
ءُ ہوشام ءَ بپروشیت نوبتانی تپتگیں زرد ءِ
اِے ہمے عہد اِنت کہ انسان نہ زانت من چے کنگ ءَ یاں۔ وتسر ءَ وت دز گٹ اِنت۔ وتسر ءَ وت تکانسر اِنت، وتسر ءَ وت بے تاہیر اِنت ۔ اے عہد روچے یک رنگے ءَ بدل بیت۔ اے یک مان گیش اتگیں عہدے۔ اِدا تو واب ئےپاد کائے تئی زمین، تئی لوگ، تئی ننگ ءُ ناموس تئی دنیا ءُ تئی زندگی ءِ سودا جنئگ بوتگ۔ اِے یک انچیں عہدے۔ اِے عہد ءَ کشندھ ہم کیت رسانکدر ءَ انسانیت ءِ نعرہ ءُ اوگام جنت۔ اِے عہد ءَ مسکین ءُ نیزگاریں مردمانی نام ءِ سرا سودا جنئگ بیت۔ اے عہد ءَ کس کسی سرا بھیسہ کنگ ءَ ہم تیار نہ اِنت۔
قاضی ہمے مان گیش اتگیں عہد ءَ زندگ اِنت ءُ ہمے عہد ءِ عکساں کشان اِنت ءُ چو پوسٹر ءَ دیوالانی دیما جنان ءُ روان اِنت۔ اِے پوسٹر انچیں پوسٹر اَنت کہ ہرکسے کیت اے پوسٹراں وتی وتی وڑا معنایے دنت ءُ روت۔ قاضی ءِ اے بند ءَ بچار کہ وتی عہد ءَ کجام رنگ ءَ معنا دنت۔
جند ءِ برات ءَ وتی تیر باران کنت
مرچی ئیں سرمچار ءَ بچار کمبرو
اِے ہمے عہد ءِ بے بھیسہی اِنت ءُ انسان ءِ ہما جیڑھ اِنت کہ آ نہ زانت من چے کنگ لوٹاں، من اگاں اِے کار ءَ کنگ ءَ یاں پرچا کنگ ءَ یاں۔ من اے کار کُت پرچا کُت؟
انسان ءِ ہمے مان گیش اتگیں عہد ءَ دلوت ءُ جناور ہم حیران اَنت کہ انسان مان گیش اتگ وَ حیر اِنت بَلے آ وت ماں وتی کست ءُ کینگ ءِ پدا مارا پرچا آس ءُ آپاں جنان اَنت؟ آ وتی زوراکی ءِ آماچ مارا پرچا کنان اَنت؟
قاضی ءَ ہمے گوسفند ءُ دلوتانی زبان ءَ ہم حبر کتگ ءُ مروچی ہما لچہ کہ ما آئی ءَ گشیں اشترے پریات کنت۔ قاضی ءِ ارزشت داریں لچہاں چہ یکے ءُ بلوچ ءِ چاگرد ءُ سیمی دنیا ءِ ہما عکس ءَ پیش دارگ ءَ اِنت (اگاں آؤکیں عہد ءِ انسان مارا چہ شرتر بوت اَنت) آ اِے عکس ءَ بگند اَنت۔ قاضی ءِ اے شعر ءَ وتی پیشانی ءِ سرا نبشتہ کن اَنت ءُ گُشنت کہ یک زمانگے چش ہم بوتگ ءُ آ زمانگ ءِ عکس مبارک قاضی ءَ کش اتگ ءُ مئے دیما ایر کتگ۔
اَئے حدا
یکیں جُست ءِ من ءَ موکل بدئے
من کُجام کیمپ ءَ سلاہ بندیں سپاہ ھیل داتگ اَنت
من کجام بازار ءُ بس بُن داتگ اَنت؟
من کجام جرنیل ءِ گس ءَ بمب جتگ
کار مئے چی اِنت وتی واھند ءِ عمر ءِ بندگی
قاضی اے عکساں کشان اِنت۔ دیما جنزان اِنت۔ قاضی برے وت ءَ وتی عہد ءِ درآمد گشیت ءُ برے اے دنیا ءَ درآمدیں دمکے ءِ رنگ ءَ چاریت ۔
قاضی اے کہ دنیا اِنت یک درآمدیں دمکے
اے روان کنت است اِنت من روان باں است اِنت
دنیا ءَ درآمد گُشگ وتی عہد ءِ یک تبے ءَ را پیش دارگ اِنت۔ اے ہما مان گیش اتگیں انسانانی تب اِنت کہ آ نہ زان اَنت ما پرچا زندگیں، ما پرچا اِے دنیا ءَ اتکگیں، بس یک کبرے مارا گیش کنگی اِنت یا مئے زندگی ءِ ہم مول ءُ مرادے است اِنت؟
انسان چہ بُن ازل ءَ آیان اِنت یک اجکہیں کارستے ءِ رنگ ءَ اِنت۔ آ یک ترسے ءِ آماچ اِنت۔ آ مرگ ءِ ترس اِنت۔ آ ہمے مرگ ءِ ترس ءِ سبب ءَ زمین، ماہ، آزمان، روچ، درچک، کوہ ، آس ءُ بازیں چیزانی سرا بھیسہ داران بوتگ کہ بلکیں اِے چیز من ءَ چہ مرگ ءَ رکھین اَنت۔ بَلے آ نہ رکھ اِتگ۔ ہمے ترس ءِ سفر ءَ انسان دیما بران کُتگ۔ انسان ءَ کائنات ءِ چیریں رازانی شوہازگ بندات کتگ ءُ مروچی انسان ءَ ہمنچو کہ دیمروی کتگ اِے ہمے اجکہی ءُ مرگ ءِ ترس ءَ بُرتگ ءُ ادا سر کتگ۔
بَلے انسان ءَ ہرچی کتگ آ چہ تکانسری ءُ پریشانیاں آجو نہ بوتگ۔ انسان ءَ وتی حیالی کارست حقیقی رنگ ءُ دروشم داتگ اَنت بَلے اِے کارستاں انسان ءِ غم، انسان ءِ تکانسری ءُ انسان ءِ پریشانی ءُ پژمردگی ہلاس نہ کتگ۔ قاضی اِے بابت ءَ نبشتہ کنت کہ
چوں بہ بیت انسان آجو چہ غماں
نشتگ اَنت شیطان ءُ رب ہر نیمگا
ژاں پال سارتر اِے غم ءِ سبب چاگرد ءِ دومی مردماں لیکھ اِیت ءُ آ گُشیت کہ دنیا ءِ اے دگہ مردم مئے واستا چو جہنم ءِ وڑا اَنت ءُ ہمیشانی سبب ءَ ما تکانسر بیں۔ بَلے قاضی ایشی ءَ چہ جدائیں لیکہے داریت۔ پرچا کہ قاضی اِے غم ءِ سبب ءَ انسان نہ بلکیں شیطان ءُ خدا ءَ سرپد بیت۔
تو بہ بئے یا روزگار ءِ غم بہ بیت
مئیل کنت انسان ءِ تب ہر نیمگا
اِے انسان ءِ زندگی ءِ یک راستی یے۔ کزا مردم بئے نہ اِنت کہ آ پہ وتی مہر ءَ وت کشی کنت بَلے گیشتریں مردم ہما اَنت کہ وتی اولی مہر ءَ بے سوبی ءَ پد پدا زندگی ءِ غم یا روزگار ءِ غم ءِ نیمگا کاینت۔ اِے راستی فیض احمد فیض ءِ گورا ہم مارا گندگ کیت کہ آ گشیت
دنیا نے تیری یاد سے بیگانہ کردیا
تجھ سے بھی دلفریب ہیں غم روزگار کے
ما انچیں چاگردے ءِ بہریں کہ اِے چاگرد ءَ مئے ذاتی زند اچ ما پُلگ بوتگ۔ مئے دراہیں ناں گڑا زندگی ءِ گیشتریں فیصلہاں مئے چاگرد ءِ راہبند، سرکار ءُ آئی راہبند، زوراکیں بادشاہ، مئے راج ءُ قبائلی زند، مئے رسم ءُ رواج، مئے پت ءُ مات کن اَنت۔ ہمے فیصلہانی سبب ءَ مئے زندگی چو ہما گرانڈ ءِ وڑا اِنت کہ آئی ءِ دیما گرکے بندوک اِنت۔ گرانڈ ءَ آپ ءُ کدیم دیما اَنت آ سر ءَ جہل کنت پہ ورگ ءَ ، بَلے چماں چست تہ گندیت منی دیما گُرکے بستگ۔ آ پدا تکانسر بیت ءُ اینگو آنگو سِٹ ایت ءُ کپیت ءُ پدا لہہ ایت۔ پرچا کہ آ یک تُرسے ءِ تہا زندگی گوازینگ ءَ اِنت۔ مئے حال ہم ہمے وڑ اِنت۔ نیکراہ بہ بیت یا چاگرد ءِ دود ءُ ربیدگ یا زوراکیں بادشاہ۔ اے درست چو ہما گرک ءَ اَنت ءُ مئے مثال چو ہمے بزگیں گرانڈ ءِ وڑا اِنت۔
بَلے قاضی گشیت ناں ترا فیصلہ کنگی اِنت ءُ تئی گورا زندگی ءِ تچکیں راہ دو اَنت۔ یا زمانگ ءَ ایر جیگ کن، یا وت ءَ چہ بگوز۔ پرچا کہ زندگی خمار ءِ جاہ اِنت ءُ آئی ءِ دروازگ ہمے دوئین اَنت۔
زمانگ ءَ کنئے ایر جیگ یا وت ءَ چہ گوزئے
خمار جاہ ءِ دو دروازگ اَنت کُجا چہ گوزئے