وتی گُهارزتک ابدالله داد ءِ نامءَکہ منا چہ جهان ءَدوستر بیت.
تو نادان ءِ کسانءِ هچ نزانے
منی داں بینگیں شعراں مہ وانے
اے دمکانی تهاری جمبر ءُ گرند
نہ دیستگ تو گمے بے دردیں اشکند
تنیگ ءَنوک گام ئےتو زمین ءَ
نہ ءِسرپد چہ سرگوات ءُسمینءَ
نہ ءِ سرپد چہ دل بُریں زهیراں
تنیگءَسرنہ کپتگ تی پکیراں
تنیگءَموسمانی رنگ وش انت
تنیگءَزیاراتءِ کوه بنگ وش اَنت
تنیگءَچول بے مٹ انت تیابءِ
تنیگ ءَ شعر پر مهنا کتاب ءِ
تنیگ ءَ تو نہ گپتگ بو شرابءِ
تنیگءَ تو وتی وهدءِ نہ وابءِ
تنیگءَسر تی سندءَنہ کپتگ
ترا کارے وتی جندءَنہ کپتگ
تنیگءَتو نزانے زند چئ ئے
جهان ءِ تہ کُشیں گورگند چی ئے
تنیگءَشے ءُ هانی ءَنزانے
تنیگءَ سمیءَپجا نیارے
تنیگءَ کمبر ءِ نام ءَ نزانے
مرادانی گُلیں بامءَنزانے
تو اِشک ءِ لزت ءُتامءَنزانے
تنیگ ءَ تی جوانی نوک گام انت
تنیگءَوهد انگت تی گلام انت
تنیگءَنام تی کسءَ نہ گپتگ
تنیگ ءَتو دالانی هُسن ءُبراهءِ
گمیگیں مردمانی جان ءُساهءِ
تنیگءَپہ ترا روزرد نیاتکگ
تنیگءَبے دواهیں درد نیاتکگ
تنیگءَچول تی پاداں نہ کپتگ
تنیگءَگم تی یاداں نہ کپتگ
نہ ونتگ تو منی سرهال زاناں
نہ دیستگ دیدگیں ابدال زاناں
نہ دیستگ موسمانی رنگ ءُ وشی
بچار دریا تی چماں مہ کشی
ازت ابدال