لبزانکی نمدی یے پہ ذوالفقار علی ذلفی۔۔۔۔۔2
 شرف مندیں ذلفی۔۔۔۔۔۔۔
 تئی روان داتگیں نمدی ءِ سرا بازیں گپے بوت کنت۔ (اگاں وہد ءَ موہ دات۔ گڈا گپ دیما روان کنت) بَلے من وتی نمدی ءَ ہما جاہ ءَ بندات کناں کہ تئی لوٹ اِنت۔ تو گشتگ ات کہ ’’مئے لہتے ندکاراں اردو ءِ ھنچوش کوریں گیگان گپتگ کہ بقول مئے کراچی والایانی ’’بلوچی ءِ بَلک بند کتگ‘‘ پدا اے درگت ءَ تو منی حیال زانگ لوٹ اِتگ۔ گڈا بیا کمو راجدپتر ءَ پِشکوانڈیں، چاریں کہ بلوچی بنداتی لچہ کاری چوں بوتگ ءُ مروچی چون اِنت۔ اے دری لبزانکانی سان کدی آیان بوتگ ۔۔۔۔۔۔
براہندگیں ذلفی۔۔
 بلوچی کوہنیں لچہ کاری ءِ راجدپتر باز کوہن اِنت۔ اے ہما زمانگ اِنت کہ سینزدمی کرن ءَ بلوچ ایران ءَ چہ چست بنت ءُ دیم پہ بلوچستان ءَ کاینت۔۔۔(بلکیں چد ءُ پیش اِنت ھم دروگ یے مہ گش)
 آ روچی یزیدی ءِ باری اَت
 بوراں ترینزگ ءُ سواری ات
 آ روچی یزید زہر گپتگ
 راہ یے کربلاہ یے بستگ
 سلطان شاہ حسین کُشتگ
 رنداں چہ حلب زہر زرتگ
 اے لچہ ءَ کہ مردم وانیت تاں گمان بیت کہ اے چاکری زمانگ ءِ لچہے۔۔۔ پرچا کہ اے لچہ ءِ تہا لچہ کار جاہے گشیت
 چاکر چو گروکیں لال ءَ
 پیدا بوتگ اَت آشال ءَ
 (زانتکارانی ردا آشال کولواہ ءَ جاہے) اے لچہ کاری کہ چاکری زمانگ ءِ لچہ کاری ءِ نام ءَ زانگ بیت۔ اگاں زبان ءُ درشان، ازمی ءُ سرشونی، چاگردی ءُ نفسیاتی حساب ءَ چارگ ءُ تپاسگ بہ بیت تاں گندگ بیت کہ اے زمانگ ءِ لچہ کاری عربی ءُ فارسی ءِ ساناں رکھ اِتگ۔ بے شک اے زمانگ ءَ بلوچ ایران ءَ ہم بوتگ، بَلے آئی ءِ لبزانک ءَ ہما زبان کہ کارمرز بوتگ آ ذگریں بلوچی اِنت ءُ آئی ءِ تب ہم بلوچی اِنت۔
 چاکری کوٹ ءُ شہر دل آرامیں
 آ رگاماں پہ موسماں گورتیں
 سبز اتاں تل ءُ سنج اتنت تازی
 کُرد اتنت مولائی دپ ءِ شہجو
 چاکری ہاریں گورماں چرتاں
 یا
 سنگ ریزاں ماں دور بنیں چاتاں
 کینگ چہ مردانی دلاں کنزاں
 (بَلے) سنگ ریزنت نئے کینگ کنزاں
 کینگ ماں مردانی دلاں جاہاں
 بلوچی ءِ سرا نوزدہمی کرن ءَ فارسی ءِ سان گندگ کیت۔ اِے زمانگ ءِ لچہ کار گیش ءَ چہ گیش مُلا اتنت اے فارسی ءُ عربی ءِ وانوک اتنت۔ ایشانی کِّرا ترا فارسی ءُ عربی ءِ رنگ گندگ کیت۔ ملا فاضل ءَ سئیل کن۔۔
 بیا حقیقتیں ہُد پُد ء جانی
 رامگیں شاپی مرغ سلیمانی
 طائر ء قُدسی باغ ء رضوانی
 اے زمانگ ءَ پد گڈا بلوچی ءِ سئیمی دور بندات بوت۔ سئیمی دور ءِ لچہ کارانی تہا ملنگ شاہ ہاشمی اولی دستونک گُشیں لچہ کار زانگ بیت۔ اے دور ءِ لچہ کاری ءَ بہ وان تاں گمان بیت کہ من اردو ءَ گاجیل کنگ ءَ یاں۔
 مہ بو شیدا گنوکیں دِل، نئیت پہ تو اے ماہیں گُل
 اے است اِنت طلسمی جادو مداری کنت چم بند اِیت
 (ملنگ شاہ ہاشمی)
 یا عبدالرحیم صابر ءَ بچار
 تو مئے محرم کدی نہ بئے زاہد
 سینہ تئی کینک ءَ چہ ناپاک اِنت
 عبدالحکیم حقگو ءَ گند
 چہ تئی عشق ءَ گردی حقگو پہ خاموش
 مہ بئے غافل چہ من چو خوابِ خرگوش
 چہ ایشاں پد گڈا سید ہاشمی ءُ عنقا کاینت۔ سید ءُ عنقا ءِ باروا ہمے گشگ بیت اے دوئیناں بلوچی ءَ را جوانیں دستونک بخشاتگ۔ (کریم، عطا، نصیر، ساحر اے ہم ہمے زمانگ ءِ مسافر اَنت)
 ذلفی اگاں نوکیں لچہ کاری کہ انوں بوّگ ءَ اِنت۔ ایشی ءَ بہ چارئے تاں لہتے لچہ کارانی کّرا اردو ءِ گیگان ترا پہ ارزانی ءَ دز کپیت۔ (ردانکی لچہ ’’نثری نظم‘‘ ءِ سرا دیمترا گپ بیت) بیا علی جان داد ءُ ن م راشد ءِ لچہے دیم پہ دیم کنیں۔۔۔ (سرجمیں لچہ دیگ نہ بنت بَلے لہتے بند دئیں)
 مسز خمیس ءِ کلاتیں دلبند ءَ دو حصار اَنت
 حصار اہدانی یادگاراں
 کہ شہسوارانی مرتگیں واہگ ءِ وداراں
 کہ بے کراراں
 ودار اُمیت ءِ ملگزاراں
 مسز خمیس ءِ بدن کہ ’’تہت روان‘‘ ءَ وابانی بے لباس اِنت
 بدن شراب ءِ پہ ناز سر رتکگیں گلاس اِنت
 بدن چو خاران ءِ ریگزار ءَ
 بدن چو شال ءِ ملگزار ءَ
 بدن کہ کولواہ ءِ ڈاک ءَ
 مسز خمیس ءِ بدن چو گیشکور ءِ آبشار ءَ
 چتو بہ مرّینینت تُن مارا؟
 (علی جان داد)
 خدا حشر میں ہو مددگار میرا
 کہ دیکھا ہے میں نے
 مسز سالامانکا کو بستر میں شپ بھر برہنہ
 وہ گردن وہ باہیں وہ رانیں وہ پستان
 کہ جن میں جنوبی سمندر کہ طوفاں
 ۔۔۔۔۔۔۔۔
 مسز سالامانکا کا جسمِ برہنہ
 افق تا افق جیسے انگور کی بیل جس کی
 غذا آسمانوں کا نور اور حاصل
 وہ لذت کہ جس کا نہیں کوئی پایاں
 خدا کے سوا کوئی ہے پاک داماں!
 (ن م راشد)
 بازیں لچہ کار است اَنت کہ آ چہ اردو ءَ وتی درشان داب ءَ زورگ ءَ اَنت ءُ لچہ کاری کنگ ءَ اَنت۔ اگاں تو شریں وڑے ءَ بہ چارئے تاں بازینے دز کپیت۔۔۔۔۔
 دل لوٹیت کہ گپ بہ کناں۔۔۔ بَلے نمدی مزن بوت۔ ذلفی نوں لہتے جست پہ تو کِلان ءُ رواں۔۔۔۔
 1۔لبزانک ءُ کمٹمنٹ ءِ بابت ءَ تو چے گُشئے؟
 2۔ مئے لبزانک ءَ ردانک نبشتہ نہ بُوّگ ءِ سبب چی اِنت؟
 3- نوکیں پدر ریچ کہ لبزانک نبشتہ کنگ ءَ اِنت۔ ایشانی تہا تو چے گندئے؟
 4- لبزانک پہ چاگرد ءَ کارے کُت کنت؟ اگاں ہو گڈا بہ گش چے کُت کنت۔ اگاں نہ کنت گڈا اے ہم بہ گُش پرچا کُت نہ کنت؟
 تو گشت کہ دل وَ لوٹیت فلسفہ ءِ سرا مردم چار گپ بہ جنت بلے۔۔۔۔۔ پدا تو گپ نہ جتہ۔۔۔۔ اے رند ءَ فلسفانہ ءِ سرا چار گپ الم بہ جن۔
 تئی کستر۔۔۔۔۔ چندن ساچ