(من ھم لانچءِ سرا دبئیءَ رواں) پنچمی بہر
سپرنامگ ………………رفیق چاکر
اے جنگلءُگیابانءَ کہ ما آرگءُ ائیر کنگ بوتگ اِتاں چہ ما ابید کساس ھزار مردم پیسرا آرگ بوتگ اَت. گیشتر مردم اوگان اِتاں. پیرین ورناءُ پانزدہ سالی چُک ھم اے مردمانی تہا اوار اِتاں.بلاہ بلاہیں کوہانی نیامءَ یک جُہلیں کورے است اَت کہ سک تُرسناک اَت.اگاں اے گیابانءَ مردمانی بازی مہ بوتین اَت ادا یک دمانے ھم جلگ نہ بوتگ اَت.کورے چَپءُ چاگردءَ مزن مزنیں ریکانی بانڈم ھم است اَت.
مارا کہ گاڈیاں آرتءُ ائیر کُرت مارا ھمے گُشگ بوت کہ شپی ھمدا وپسگی اِنتءُ باندا روچ ھم ادا گوازینگی اِنت باندا شپ مارا لانچءَ سوار کنگءَ راہ دیگ بیت.مارا شپءِ واستہ کمے وردن گون اَت پہ ورگءَ.مارا ھمے گُشگ بوتگ اَت کہ باندا مئے واستہ آپءُورگ آرگ بیت.
ما وت ما وتا کورءِ کِرا ریکانی سرا نِشتءُ دیوان کنگءَ اِتاں کہ اوگانانی یک بلاھیں ٹولی ءِ مئے کِرا اتکءُ سر بوت. مارا جُستءُ پد کنگءَ چہ رند آیاں گُشت کہ مارا ھپتگے بیت کہ ھمے گیابانءَ ما ودار کنگائیں. آئی گُشگ اَت کہ ناکہ ادا ورگی آپ است نا کہ دگہ وردن بس دو روچءِ سرا کمے نان پیمازءُسُہریں ٹماٹر آرگ بیتءُ تیل والا گیلنءِ تہا کمے آپ آرگ بیت.ماجُست کُتگ اَت کہ اے کورا آپ ورگی مان نیست گُڈا آیانی گُشگ اَت کہ آپ ھم نیست بلے ما کمے دور یک آپداریں جاگہےءَ یک کانیگے جتگ پدا آپ سورءُ کَلّر اِنت ورگ نہ بیت.اوگاناں مارا اے ھم گُشت کہ شپءَ اے جاگہ سک تُرسناکءُ ابیتک اِنت.وڈ وڈیں جناورانی توار ھم بیتءُ جِن ھم ھمے آتراپءَ آس روک کننتءُ مردماں تُرسیناں.ما گُشتگ اَت کہ مارا نہ تُرسیت بلے من کمے مارگءَ اِتاں کہ تُرس منی جانءَ لرزینگءَ اِنت.گوں ھمے گپاں مارا کمے ابیتکیءَ وتی امبازاں زُرت.مئے چپ چاگردءَ تیوگیں جنگل اوگاناں وتی سرا زُرتگ اَت.ما بازیں مردم کہ وتی چپ چاگردءَ دیستاں ما کمے ایمن ھم بوتاں.مئے توکءَ رسول بخش ءُ نعیم چہ ما مستراِتاں آدگہ ما کُل سنگت کسان اِتاں. رسول بخشءُ نعیمءَ ما وتی میانءَ دیست کمے دلجم بوتاں.مئے اُمبر کساس چہ ھبدہءُ ھژدہ سالءَ چہ گیشترنہ اَت ءُ زندءَ اولی رندءَ ما اے وڈیں گیابانےءَ اتکگ اِتاں.
شپ بوت تہاریءَ مانشانت.لہتیں ھُرماگءُ ھُشکیں نانءِ ورگءَ چہ رند ما نماز ونتءُ پہ وابءَ دلمانگ بوتاں. واب کُجا کیت. یک نیمگے تُرسءُ بیم دومی نیمگءَ سارتی ھم نرم نرمءَ ائیر دیان اَت.اوگان کہ وپتاں ابیتکی گیشتر تالان بوان اَت.دور دورءَ جتا جتائیں جناورانی توار مئے گوشاں کپان اِتاں.ما روباءِ توارءُ کُچکے توارءَ چہ ابید ھچ نہ زانتگ اَت بلے نعیمءُ رسول بخش گُشتگ اَت کہ ناہار،گُرکءُ دگہ جناورانی توار اِنت.شپ دیم پہ منزلءَ جُنزان اَت ءُ مئے نگیگی ھم ودان اَت.ھنچو کہ شپ جُنزان اَت ھمے پیمءَ شپءِ سارتی ھم گیش بیان اَت.ما وتی پُتینک بند پَچ کُتگ اَتءُ وتی چادر وتی سرا تالان کُتگ اِتاں بلے سارتی انگت گیشتر بیان اَت.ما چادرءَ چہ رند وتی آ دگہ پُچ در کُرتءُ وتی گورا کُرتاں بلے ھچ پہ ھچ ما تاھیر نہ گِپتگ اَت.شپءِ گُڈی پاسءَ ما وتارا ریکانی تہا کَل کُتگ اَتءُ تہنا وتی سر ڈنءَ کُتگ اَتءُ پہ بلاھیں جنجالےءَ ما واب کپتگ اِتاں.سُہبءَ کہ بامءَ دات ما پہ دزنمازءَ سرگردان اِتاں بلے آپءِ نامءُ نشان نیست اَت. ما تیمُمّ کُرتءُ نماز ونت. روچءَ ٹِکّ دات پدا نیمروچ بوت ما ودار کنگءَ اِتاں کہ مئے واستہ نان آرگ بیت بلے ھچ پہ ھچ.ما وتی پُتینک بند پَچ کُرتگ اَتءُ وتی ھمراہیءَ آرتگیں کیک،بسکوٹ،دانکو،ھارک ءُ ھُرماگ وارتگ اِتاں. مارا گیشتر اوگاناں نگیگ کُرتگ اَت کہ مئے ورگی تیوگیں وردن ما ھمایاں داتگ اِتاں. چہ اوگاناں چہ ابید لہتیں سندھی ھم مئے کِرا اتکگءُ شُتگ اِتاں. سندھی مارا کمے گیشتر دوست بوتگ اِتاں کہ آ پیسرا ھم دبئیءَ شُتگ اِتاںءُ ما پہ ھمے اُمیتءَ آیاں گوں نزیکی کُرتگ اَت کہ بلکن مارا وتی ھمراہ کناںءُ تاں آپسرےءَ سر کناں.
روچ کہ پیشیم ٹاک بوت گرم ھم کمے گیشتر بوتءُ ھمک ٹولیءِ مردم گوں وتی ھمراہاں درچکانی ساھگءَ اتکگءُ نِشتگ اِتاں. دیوانءُ مجلس اَت ھمک مردم وتی آوکیں بانداتءِ بابتءَ جیڑگءَ اَت.بازءَ چو منی ڈولءَ وتی ماتانی سُہر بہا کُرتگءُ اتکگ اِتاںءُ بازءَ چہ وتی بازارءِ ازگاریں مردمان وام زُرتگءُاتکگ اِتاں.
گپءُ دیوان اَتءُ ما کُل وداریگ اِتاں کہ مئے واستہ وردن ءُ آپ آرگ بیت بلے ھچ نیست اَت.گُژن انگت پہ بسکوٹءُ کیک کم بوتگ اَت بلے بے آپیءَ مارا بے تاھیر کُرتگ اَت.بیگاہ ھم اتکءُ سر بوت بلے مئے سیٹھءِ آپءُ وراک انگت سر نہ بوتگ اِتاں.تُنءَ مارا پروشتگ اَت.مئے گُڈی ربد جنگءَ اَت. بشیر گوں دو ھمراہاں توکل کُرتءُ کسانیں گیلن زُرتءُ دیم پہ کورءَ جہلءَ روان بوتاں. ما زانتگ اَت کہ کورءَ آپ مان نیست بلے چہ اے جنگلءَ چہ دور یک شہرءُ بازارےءِ گُمان ھم است اَت کہ دور بازارے است.بشیر گوں ھمراہاں شُت تاں کساس چار کلاکءَ چہ رند گوں یک کسانیں گیلنءِ آپءَ اتکءُ سر بوتاں. ما گوں ھمے گیلنءِ آپاں وتی نُک نمب جنان کُرت.مئے ٹولیءِ کماشیءَ بشیر کنگءَ اَت کہ آ چہ ما کسترءُ کمے گُشاد تِر اَت.اگاں ھمے گیلنءِ آپ ایوکہ ما کارمرز کُرتیناں گُڈا تاں بانداتیں روچءَ بلکن مئے گُزران بوتین اَت بلے ھمسائگ کہ اتکگ اِتاں گُڈا ما اے ترمپیں آپ ھم دوست نہ داشتگ اِتاں. بشیرءَ گُشتگ اَت کہ ما وھدے ھما بازارءِ کِرا شُتگ اِتاں گُڈا مارا چہ گجرءَ بیم بوتگ اَتءُ مایک گوازوکیں مردمےءَ پہ آپءِ آرگءَ گُشتگ اَت کہ آئی پہ زر مارا آپ دیگے واھشت زاہر کُرتگ اَتءُ ما وتی سنگتانی تُن ءِ پروشگءِ واستہ آئی اے گپ من اِتگ اَت.
تیوگیں مردم بے تاھیر اِتاں کہ نوں زند سک گران گوزان اَت ناکہ نان است اَتءُ نا کہ یک ترمپے آپ.تیوگیں مردم چہ زہرءَ پُراِتاں کہ مارا ادا آرگءُ دور دیگ بوتگ بلے کس مئے گُژنءُ تُنءِ ھیالءَ دارگءَ نہ اِنت.
ما تُنءُ گُژنءَ ھنچو بے تاھیر اِتاں کہ ما چہ وتی ھنکینءَ چہ کمے گِستا یک کرودےءِ سرا نِشتگءُ دیم گوں سڑکءَ کُرتگ اَت کہ باریں کدی مئے واستہ آپءُ وردن آرگ بیت. بیگاہءُ جہل دیگرءَ یک دوھزار گاڈیءِ اتکگ اَت کہ آرا آپءُ لہتیں کاٹون بسکوٹءُ کیک گون اَت.ما آپ وتی کچءُ کساسءَ زُرتءُ وتی کسانیں آپ واری دَرپءُ رزان پُر کُرتاں.چہ کیکءُ بسکوٹاں یک یک کاٹون ھم ما چیر داتءُ ریکءِ تہا کَل کُرتاں کہ شپ کہ بیت ما اِشاں در کناں ءُ وتی پُتینکاں بنداں.آ دگہ پشت کپتگیں کیکءُ بسکوٹ ما وتی آدگہ ھمراہانی سرا بہرءُ بانگ کُرتاں. یک برے پدا مئے پُژ مُردگی کمے ھلاس بوتگ اَت مردءَ مارا ھمے گُشتگ اَت کہ باندا شمے واستہ نانءُ آپ کاراںءُ باندا شپ لانچ تیابءَ ننگر بیت.
شپ پدا پہ جنجال گوست برے وتءَ ریکانی تہا کَل بکنءُ برے وتی ایدگہ پُچاں سرا لگوش بلے ھچ پہ ھچ.اگاں آس روک کنگ بوتین بلکن مارا کمے تاھیر رستگ اَت بلے مارا گُشگ بوتگ اَت کہ آسءِ روک کنگءَ گجر کیتءُ مارا بارت.سہب بوت پدا پیشیم ٹاک ھم بوت کہ پیشیمءِ نمازءِ وھداں پدا گاڈی اتک کہ اے رندءَ دو گونی نان،گونیءِ بُنی پیمازءُ لہتیں کریٹ سُہریں ٹماٹر گوں آپءَ آرگ بوتگ اَت.مارا سیٹھءِ نیمگءَ چہ اے کلوہ ھم سر بوتگ اَت کہ شپی مئے روگءِ بندوبست کنگ بوتگ.ما گیشتر گلءَ چہ بال بوتاں کہ نوں مئے سپر دیمءَ روتءُ ما وتی منزلءَ رھادگ باں. کورءِ تہا درچکانی چیرا نانءُ پیمازءَ سُہریں ٹماٹر ءِ ورگءَ گوں ھرکس دستءُ گُلائیش اَت کوکارءُ وش گپی اَت کہ شپی ما لانچءَ سوار کنگءُ راہ دیگ باں.شپ بوت ما وتی پُچءُ ورگی سامان بستگ اِتاں بس ودار کنگءَ اِتاں کہ کدی سیٹھ مارا ھال دنت.شپءَ کساس دوازدہ بجءَ سیٹھءَ مردمے روان داتگ اَت کہ آ پہ ساریءُ ما پہ آئی رندءَ دیم پہ تیابءَ ترگَز گِران اِتاں.مارا چہ وتی نندگ جاہءَ تاں تیابءَ کساس ھشت کلو میٹر پَند بُرّگی اَت.تہار ماہیءَ کپانءُلیٹ ورانءُ ما دیم پہ تیابءَ روگءَ اِتاں.جنگل تیوگءَ چہ مردمءَ پُر اَت بلے ھما مردم کہ پیسرا ودار کنگءَ بوتگ اِتاں ھما مردم شپی لانچءَ سوار کنگءُ راہ دیگی اِتاں. ما نوک اتکگ اِتاں بلے سیٹھءَ مارا پیسرا گوں کُہنیں مردماں برگءِ واھشت زاھر کُتگ اَتءُ گُشتگ اَت کہ اے شش بلوچ کہ است اَنت ایشاں الم گوں اولی لانچءَ راہ دیگی اِنت.سیٹھ چاہ بہارءِ یک بلوچے اَت.ما شپءِ یک پاسےءَ تیابءَ سر بوتاںءُ تیابءِ لمبءَ ودارکُرت کہ باریں لانچ کدی کئیت.مردم ٹولی ٹولیءَ تیابءِ لمبءَ نِندارینگ بوتاں. مئے ٹولیءَ ما 44مردم اِتاں. اے مردم دو لانچانی تہا سوار کنگی اِتاں کہ ھر لانچءَ 22مردم سوار کنگی اَت.ما 22مردمءَ وتی ٹولی جوڈ کُتگ اَت کہ مایکیں لانچءَ سوار باں. شیرو گوں وتی سنگتاں مئے سروک اَت کہ دو رنداں پیسر شُتگ اَت.شیروءُ آئی ھمراہ ڈیرہ غازی خانءُ ملتانءِ نِندوک اِتاں. ما وتی ساہ شیروءَ بِر داتگ اَت کہ آ مئے سروکیءَ کنتءُ مارا دبئیءَ سر کنت.شیرو مارا مدام سرپد کنگءُ روگءِ بابتءَ سرءُ سوج کنان اَت.
ما سک باز ودار کُرت بلے لانچ انگت گار اَت.مدام سیٹھءِدو مردم مئے کِرا اتکءُ شُتءُ برے یک توجیلے آیاں ساز اِتگ اَت. برے مارا گُشگ بوت کہ لانچءَ تیل مان کنگایاں ءُ برے گجرءِ تُرسءُ بیمءِ گپ کنگ بوتگ اَت. ما تاں ملاءِ بانگ ودار کُرت بلے لانچ انگت گارءُ بیگواہ اَت.بامءَ کہ دات سیٹھءِ مردماں مارا یکرندے پدا چہ تیابءَ دور روگءِ گُشت کہ نوں شپ ھلاس بوتگ.رُژنائی ھر نیمگءَ تالان بوگءَ اِنت.ما باید کمے ھنچیں جاگہے بہ رواں کہ ما گِندگ مہ باں.یکرندے پدا ما پدءُ دُمب دیم پہ یک کورےءِ نیمگءَروگءَ اِتاں. بلے دیر نہ گوست کہ ما تیابءَ چہ دو کلو میٹر دور یک کسانیں کورےءِ تہا نِندارینگ بوتاں. اے روچ ھمدا گوستءُ ھمے روچءَ یک مردے آرگ بوت کہ آ مئے ملکی مردمے اَت کہ آئی نام امام بخش اَت آ پرومءِ علاقہ بندکینءِ جاہ مِنندیں مردمے اَت کہ آ ھم پہ زمہ واری دبئیءَ روگءَ اَت.امام بخش مارا دیست گیشتر وش بوتءُ آئی گُشگ اَت کہ آئی پہ زمہ واری تاں دبئیءَ روگءِ واستہ بیست ھزار کلدار داتگ اَت کہ آرا پہ زمہ واری دبئیءَ آئی مردمانی دستءَ دیگءُ سر کنگ بہ بیت.یکیں بیگاہءَ ما گوں امام بخش شریں دیوانے کُرت.امام بخش شیرو مئے بابتءَ گُشتگ اَت کہ اے گونڈوانی ھیالءَ بدار کہ اولی رند اِنت کہ دبئیءَ روگایاں راہءُ رند نہ زاناں ءُ دبئیءِ بابتءَ سرپدی ھم نہ داراں.روچ پدا شپ بوتءُ مئے ودارانی وھدءُ پاس ھلاس بوتگ اَت.ما پہ روگءَ ساڈی اِتاں. روچ کہ مگرب بوت ما چہ کورءَ چہ دراتکءُ یک ریکےءِ سرا نشتءُ شپءِ ودار کُرت.مئے پُتینک بندانی تہا مئے پُچ ،وردنی سامان کہ ایشانی تہا ھرماگ،دانکو،بسکوٹ،کیکءُ دگہ چیز ھوار اَت.ھما کیک کہ ما دُز اِتگءُ ریکانی تہا کَل کُتگ اِتاں آ ھم مارا گون اِتاں.شپءَ وتی سیاھیں چادر مانپوش اِتگ اَتءُ مارا دیم پہ تیابءَ پدا رھادگ کنگ بوتاں.گوں مئے تیابءَ سر بوگءَ دیر نہ گوست کہ لانچ ھم کَپِرّ کَپِرّ کنان بوتءُ تیابءَ سر بوتاں. دلءَ دریکگ بندات کُرت ءُ ما آپءَ مان دیان بوتءُ لانچءَ سوار بوتاں. لانچءِ تہا بازیں کسانیں گیلن چہ آپءَ پُر کنگءُ ائیر کنگ بوتگ اِتاں.لانچءِجانشوءُ ناخُدا ءَ مارا گُرّءُ نِہِرّاں بستءُ ما سوار بوتاں. گوں سوار بوگءَ جانشوءَ لانچ ماں تیابءَ تیلانک دیگءِ جُہد کُرت بلےآ سوب مند نہ بوت.جانشوءَ مئے دو مستریں سنگت توار کُرتءُ لانچ تیلانک داتءُ تیابءَ رھادگ کُرت.لانچ کہ آپءِ تہا شُت مئے دل ھم جہلگءَ کپت.مئے کوکارءُ الگردو ھم رُستگ اِتاںءُ مارا گریوگءَ ھم گُٹءَ گپتگ اَت.ما وتی دپ داشتگ اَت بلے لیاقتءِ گریوگانی توار رُستگ اِتاں. لانچ ماں زِرءَ بُک ورانءُ روان اَت بلے شپءِ تہاریءَ مئے تُرس ودان اَت.یاسین شریفءِ وانگءَ چہ ابید ھمک زبانءَ اللہ پاکءِ زکر بوگءَ اَت.چہ جانشوءِٹارچءِ رُژنائیءَ چہ زانگ بوت کہ مئے لانچ چہ دریاءِ آپءَ دو بِچیل ڈن اَت.
روان اِنت ……………..