دنیا ءِ ناپائداری
شائر: حاجی خدارحم شکلزئی
شوھاز کار: اصغر علی آزگ
کتاب ءِ نام : پور
تندجاہ : باسک لبزانکی دیوان ءِ کتابجاہ
خدا ءِ حمد ءُ ثنایا کناں بیان اوّل
کہ پاک انت آ چہ شریک ءُ مثال ءُ مٹ ءُ بدل
چہ حکم ئی ، چرخ جہان ءَ تچان کت بے گل گل
پدا پہ قدرت کنت اے نظام ءَ وت چل چل
خدا ءِ ذکر ءَ گُشان انت درچک ءُ سنگ ءُ ڈل
نشانِ قدرتِ خالق عیان انت ماں عاصل
کہ مشے بینگ ءَ چون جوڑ کنت وت اژنل
منی بیان ءَ بکن گوش نو گلیں ھمبل
کہ سرمنی ماں ھمے گپّاں گرستگ ءُ کوہل
کنان قادرِ قیوم ءُ بے نیاز توکل
گوں خالق ءَ چے اثر داریت حیلہ ءُ پندل
بیار صدق متاع ءَ کہ پُل کنت تئی دل
مہ بیت کس تنے اندازہ با وت ءُ پاگل
مہ دنت گوہریں عمر ءَ پہ پوپل ءُ پیتّل
مہ بیت کسے پہ دو روچی تنوب ءُ باری گل
کہ است انت عاقبت زندگانی قبر ءِ کل
نہ بیت ادا داں ابد ھچ کسے یقین مہتل
مہ بندیت کس پنے دنیا دل ءَ وتی ھجبر
کہ کس نمانیت ماں دنیا پہ وشدلی تانسر
فقیرے بیت چے غنی یے مریت ءُ رؤت آخر
ماں چیر حاک ءُ تہاریں دوار گیپت بُندر
مثال کوڑویں دنیا بزانیں چو کہچر
دو روچ شادہیں عم،ر ءَ چو بارشِ جمبر
بہار ءِ موسم ءُ باریگ گلانی پُل ءُ بر
ماں کوہ ءُ دشت ءُ گیابان کِشارِ سبز ءُ تر
چنال ءُ سرو گلستان لطیف ءُ سایہ ور
پدا کہ گردشِ دوران پہ قہر کنت واتر
بجاہِ گوات سیمین ءَ نہیب کنت صرصر
لطیف ءُ نازکیں برگاں گلانی بنت پرپر
زمانگ بردل بلبل گْوشیگا جنت خنجر
درخت سبز گلستان دوبارہ بنت جان در
گْوشیگا جامگِ سوگی جہان کنت در گور
جہان ءَ نیست چہ ھمے گشت ءُ چکّران ھچ در
کہ اے نظام ءُ پہ حکمت بناہ کتگ داور
پہ عبرتے ہمے حالت بچاریت دانشور
بہ کشّیت اژ زر ءِ معنیٰ چو دانش ءَ بر سر
نہ مثل غافل ءُ مستاں بہ بیت کوقر ءُ کر
مہ چاریت گردشِ دوران ءُ موسم ءِ چکر
نہ سرد ءُ گرم زمانگ نہ حالتے دیگر
میاریت عبرتی حالے مہ کنت ہوشِ سر
تچان بیت اژ پہ دنیا بہ واشطہ شور ءُ شر
مہ زانت ھچ بد ءُ نیک ءُ جہانی حشک ءُ تر
ترا اگر فلک ءِ گردش ءَ نہ بیت باور
دیان ترا چہ گذشتہ مثالے من اژ بر
امیر ءُ شاہِ جہانگیر بوتگ انت پیسر
مثالِ شاِ کیانی ءُ پُر دلیں قیصر
سبکتگین شہ غزنین ءُ منگہیں سنجر
جہان ءِ فاتحین سردار ہم چو اسکندر
دلیریں چاکر ءُ گہرام ءُ زھم جنیں قمبر
کہ چیر چت انت زمانگ پہ سنگدلی یک بر
مثالے روشن ءُ واضع پہ مردِ دیدہ ور
صباح کہ بیت در کئیت روچ اژ خاور
شپاں پدا ہمے روچ انت کہ چیر بیت اندر
مثالِ چاردہی ماہ انت چو صورتِ دلبر
پدا بچار ہمے ماہ ءَ کہ چون بیت لاغر
نشانِ قدرت انت اے از خدائی بحر ءُ بر
بہ بیت مردِ خر دور خدا ءِ فرمانبر
ماں باغِ گلشن ءِ شرع ءَ امیر ءُ بختاور
براہِ پاک شریعت مطیع پیغمبر
چراغ ءُ چشم جہان ءُ دو عالم ءِ سرور
امام ءُ فخرِ رسولان ءُ امت ءِ رہبر
ماں محشر ءَ وت انت واجہ شفیع ءُ مئے یاور
پناہ ءُ پشت مسلمان چو دلجمیں سنگر
بہ بیت لطیفِ خدا وند مئے سرا اسپر
ماں روچ سختِ قیامت چہ دوزح ءِ اشکر
کسے کہ ربّ بہ بیت راضی چہ آئی ءَ آخر
رسیت بہ نعمت جاوید ءُ جنّت ءِ جاور
ماں قصر ءُ باگ بہشت ءُ رضائے رب بہتر
بہ بیت شخصے اگر رب ءِ نعمتاں منکر
ماں سر زمینِ جہان ءَ چو مشرک ءُ کافر
بہ راہِ جرم ءُ فساد ءَ بگردی چو لوفر
خلافِ راہِ شریعت پہ جاہلی کّر
بہ کنت فخر ءُ تکبّر پہ مال ءُ سیم ءُ زر
نہ دنت دلِ تکبر پناہی وشّیں بر
کپ ایت واری ءَ روچے ماں دوزحءِ انگر
وراک ءُ وردے ہمودا جہنم ءِ کلّر
چہ اے کسا بسے بہتر گراز ءُ ہم رستر
گراز ءُ رسترءَ نیست انت گناہءِ سوج ءُ سر
نہ نعمتانی سوالءُ صراطءِ گٹ ءُ گر
بہ بند شاکرؔ ِ مسکین نصیحتی دفتر
بلوٹ عذرِ گناہاں چہ خالق اکبر
بہ بر پناہ ءَ وتی گا بہ ربءِ گنجیں در
پہ عاقلے کہُ بترسیت زیات ہم اینکر