ششمی بہر ….. سپر نامگ
(من ھم لانچءِ سرا دبئیءَ رواں) رفیق چاکر
گوں لانچءِ تہا پاد ائیر کنگءَ من تَرگز گِپتاںءُناخُداءِ دیمی نیمگءَ کپتاں لیاقت ھم منی پُشتی دُمبُل داشتگ اَت.من کہ لانچءِ تہا دور کُرت لیاقت ھم منی پُشتءَ دور کُرت بلے گوں دور کنگءَ لیاقتءِ چیہال رُستگ اِتاں.رسول بخش نعیم بشیرءُ نثار ھم مئے پُشتءَ سوار بوتاں. مئے آ دگہ ھمراہ ھم گُشاد گُشادءَ لانچءَ جمّاز بوان اِتاں. لانچ کہ چہ تیابءَ شتُور گران بوت دیم پہ جُہلانکیءَ مئے دل چو لانچءِ وڈا بُک وران اَت.لانچ سک مزن نہ اَت پراھیءَ ما سے مردماں پہ مزنیں جنجالے جاگہ کُرتگ اَتءُ دراجیءَ ھم سک کسان اَت.گوں جانشوءُ نا خُداءَ ما بیستءُ چار مردمءَ پہ مَرگاں گورّی وتارا جاگہ داتگ اَت.ناخُدا پُشتی نیمگءَ اوشتاتگ اَتءُ لانچءَ گردینان اَتءُ جانشو برے یک نیمگے شُتءُ مردماں جاگہ دیان اَت.برے اے مردم ءَ لگَتّءُ پاد بکنءُ مرے پادءَ یکےءِ گردنءَ بدے.ھمک سہتءُ دمان جانشوءُ نا خداءَ مارا گُرّءُ نِہِرّاں بستگ اَتءُ ما تیوگیں مردم آیانی تُرسءَ کُلونز اِتاں.
لانچ مدان مدانءَ دریاءَ شتور گِران اَت.شپءِ تہار ماھیءَ مئے تُرس کمے کم کُرتگ اَت اگاں اولی رندءَ ما روچءَ سوار بوتیناں بوت کنت کہ ما گیشتر تُرسءُ بیمءِ آماچ بوتیناں بلے شپءَ تیوگیں چیز وتی تہا جاگہ داتگ اِتاں. من اولی رندءَ کہ سوار بوتگ اِتاں منی سر لانچءِ دیمی نیمگءَ کپتگ اَت گُڈا من گوں راہ گِرگءَپشومان بوتگ اِتاں کہ منی سرءَ چکَرَّگ بندات کُتگ اَت.من پدا زور وتءَ میانءَ آرتءُ جاگہ دات.لیاقت انگت منی پُشتی دُمبُل مُہرءَ مُہر داشتگ اَت.
اے وھداں کہ لانچ روان اَت تیوگیں آتراپ بے تِرپّءُ توار اَت.ھر کسی نُک گوں نادوکءَ ھُشک اَت.اے وھدءَ ھمک شرءُ گَندگ منی دیمءَ اتکگءُ میلانکءَ اوشتاتگ اَت.گریبی لاچاری گُژنگیءُ برھنگیءَ ابید وتیگانی داتگیں وشیءُ گماں چہ ابید ھمسائگانی شیگانءُ بیتال یک یکءَ منءَ یات پیداک اِتاں. من جیڑ اِتگ اَت کہ اگاں منءَ پہ وانگءَ ھمک ماہ پنچ سد کلدار بہ رستیں،منءَ مستریں براتے بوتین اَت کہ منی پتءُ مات آئی پہ دستے بہ داشتیناں،کسانیں براتءُ گُہار کَسی چمدار مہ بوتیناں من ھچ لانچءَ دبئیءَ نہ شُتگ اِتاں. وتیگانی تژنءُ شیگان دلءَ تَل تَل کنان اِتاں ءُ کسانیءِ ھمک دردءُ رنج یک یکءَ منءَ یات پیداک اِتاں.
چہ زِرءَ چہ چِست بوتگیں سوریں آپانی ھمک ترمپ کہ مئے دپءُ دیماں کپتگ اَت دیم گیشترکِرچکءُ تَل تَل بوتگ اَت منءَ ھنچو سما بوتگ اَت کہ یکے منی دیمءَ واد آپ کنگءُ بِر ریچگءَ اِنت.لانچءِ تیا جوڈ کُرتگیں ڈنڈی ءَ منءَ بے وار کُرتگ اَت.اے زان پرا زان بوگءَ من دم بُرتگ اَت بلے اے تیوگیں سپر ھمے وڈ منءَ گوازینگی اَت.ھمک سہتءُ دمانءَ منءَ ھمے سما بوتگ اَت کہ لانچءِ توار گیشتر بُوّوان اِنتءُآ دیم پہ منزلءَ تُرند تِر روان اِنت.کمے وھد ءَ پد لانچءِ راستی نیمگءَ کمے دور منءَ دگہ لانچےءِ توار ھم گوشاں کپان اَت من زانت کہ مئے آ دگہ ھمراہ بنت کہ گوں ما پجیءَ روگایاں.
برے ما دیمءَ برے دومی سنگتانی لانچ مارا گوازینگءَ اَت.نیم کلاکءَ چہ پد کمے مئے سنگتانی گپءُ رپ بندات بوتگ اَت. بُرزءَ سبزیں آزمانءُ جہلءَ سیاہءُ تہاریں شپ. آزمانءَکماتگیں رُژنائیں استالاں منءَ یک کسانیں اُمیتے داتگ اَت کہ ھمک سیاہءُ تہاریں شپءِ ھمراہیءَاستالانی کسانیں رُژن ھم مردمءَ زندگ بوگءِ مستاگیءَ دنت.من جیڑگءَ اِتاں کہ اگاں شپءَ استالانی رُژنائی مہ بیت. شپءِ تہاریءُ بیم گیشتر مردمءَ کُشیت.اِستالانی رُژنائیءَ آزمان ڈولدار کُرتگ اَت بلے ھمے رُژنائی کہ زِرءَ کپتگ اَت ابیتکیءَ مانشانتگ اَت.
ما جُہد کُرتگ اَت کہ جانشوءُ نا خُداءَ وتی سنگت بہ کناں پرچا کہ مارا ھمے گُشگ بوتگ اَت کہ اگاں اے دوئیں سنگت بہ بنت مئے سپر باز وشءُ دلکش بوت کنتءُ مئے گُڈی منزل شریں جاگہے کپیت.ھما لانچانی جانشوءُ نا خُدا کہ مساپرانی سنگت بوتگاں آیاں وتی مساپر شریں جاگہاں ائیر کُرتگاںءُ آ پہ شری وتی منزلءَ سر بوتگاں. بلے مئے ناخُداءُ جانشوءِ دیم گوں نودان اَت آ مارا ھچ کمار کنگءَ نہ اِتاں.آ وتی دلءَ ھمے سرپد بوتگ اِتاں کہ اے لانچءَ سواریں تیوگیں مساپِر دری زبانانی مردماں. ما وت ماں وتءَ کہ گپ بندات کُرت گُڈا نا خُداءَ پہ وشی گُشت کہ “شما بلوچ اِت”؟ گُڈا بشیر ءَ گُشت کہ ما مکرانءِ بلوچاں.!مردءَ کمے دلگوش گور کنان کُرتءُ مارا مَتّءُمار کنگ بندات کُرتءُ جُست کُرت کہ شما وشءُ جوڈ اِت..ھمے پیمءَ مئے وت ما وتءَ گپءُ ھبر دیوانءُ مجلس بندات بوتگ اَت.ما گیشتر دریاءُ لانچانی بابتءَ آیانءَ جُستءُ پد کُرتگ اَت.
شپ جُنزان اَتءُ مارا ھم وابءَ وتی امبازاں زُرتگ اَت.برے واب برے نیم وابءُ برے کہ وابءَ چہ بُست کُرت گِنداں کہ لانچ انگت کَپِرّ کَپِرّ کنان اِنت جان پدا چہ ھیدءَ شُلونچوک بوت.ھر یکے وتی دومی سنگتے کوپگاں لونجان اَت.الکاپیں واب نیست اَت بلے ھُبینگ بوگءَ چہ رند ھمک سہتءُ دمانءَ ما بُست کُتگ اَت.گوں بُست کنگءَ وتی ھمراھانءَ یک یکءَ چار اِتگ اَتءُ پدا واب کپتگ اِتاں.لانچءِ تہا ائیر کُتگیں دَرپانی آپ کہ ریتکگ اِتاں چہ ھمے آپاں لانچءِ توک آپءُ چِبّ اَت.مئے چمپلءُ بوٹ آپاں تَر کُرتگ اِتاں.یک کَجّے نِندگءَ برے پاد واب کَپتگ اَتءُ برے دست چہ بردستءَ ھُشکءُ کلمپوگ اَت.اے منی زندءَ اولی رند اَت کہ من مدام کسان کسانیں آیاتانءَ وِردکُرتگ اَتءُ زبان ھچ بس کنگءِ نامءَ زانگءَ نہ اَت.
برے واب برے نیم وابءُ برے چم گوں آزمانءَ سک داتگ اِتاں.ھمے گڈءُ منجانی تہا بامءَ دات رُژنائی کم کمءَ تالان بوگءَ اَت. استالانی رُژن کمتر بوان اَت.چہ مئے لانچءِ تہا یکےءَ توکل کُرتءُ بانگ دات. چار بِچِیلیں لانچءِ تہا کُجا نمازءُ دزنماز بیت.روچءِ رُژنائی کہ زِرءَ تالان بوت نوں دلءَ گُشتگ اَت کہ پریات بکن.بُرزءَسبزیں آزمانءُ جہلءَ نیلیں زِر. تاں چم کار کنت ھچ گِندگ نہ بیت.لانچ چہ دریاءَ دو بِچیل ڈن اَتءُ ما ھمے لانچءِ تہا چو کلمپوگءِ سرا وپتگیں بالی مُرگءَ نِشتگ اِتاں.چولاں کدی مارا آزمانءَ سر کُرتگ اَتءُ کدی یک جُہلیں چاتےءَ دور داتگ اَت.
زرءَگِندگ بوتگیں ھمک لانچءُ سُرِندہءَ مئے جانءِ گوشت ائیر رِتکگ اِتاں کہ گجر یا مشکتءِ دریائی پوج مہ بیت.روچ کہ کمے بُرز بوتءُتہاریءَ مارا پہکءَ یل دات گُڈا نا خُداءَ وتی پُتینک پَچ کُرتاںءُ چہ وتی پُتینک بندءَ کسانیں پلاسٹکےءِ تہا لہتیں شِیرکنیں پودنی در کُرتءُ مئے سرا بہرءُ بانگ کُرت.من اول سراں سرپد نہ بوتاں کہ اے بہرءُ بانگءِ چے مولءُ مراد بوت کنت. بلے پدا زوت سرپد بوتاں کہ اے مئے سہبءِ چاہ اِنت.
گوں روچءِبرانزانی گیش بوگءَ ناخُداءَ لانچءِگام تُرند تِر کُرتاںءُ دیم پہ منزلءَ جُنزان اَت.ھما شپءَ کہ ما سوار بوتگ اِتاں ھمک نیم کلاکءَ چہ پد جانشوءُ ناخُداءَ وتی پُتینکانی تہا چیزے شوھاز کُرتگءُ وارتگ اَت بلے ما سرپد نہ بوتگ اِتاں کہ آ چے ورگایاں بلے روچ کہ بوت من ھمے پہم اِت کہ اے دوئیں نشہءِ آماچ اَنتءُ آیانءَ تریاک ءِ ویلءَ گور جتگ.ھمے رنگءَ آ تریاکءَ کسان کسانءَ گِلَّڈ کنانءُ وران اِتاں. مئے ھمراھانی لانچ گوں ما ھمراہ اَت. برے ما پہ دُمبءَءُ برے آ پہ مئے دُمبءَ منزلءَ روان اِتاں.سبزیں زِرءَ چولانی بُرزی چو کوہءَ مِک اِتاں ءُ مئے لانچ ھمے چولانی سر بِرا برے تَرپّپَلءُ برے جَہلءَ دور گِندگ بوت.ما دریاءِ چولانءَ پہ بُرزی دیستگ اَت چہ تُرسءَ ما وتی زند ھم شموشتگ اَت.منءَ باور نہ بوتگ اَت کہ من یکرندے پدا چہ اے مرگءِ دپءَ درکایاںءُ ڈنءَ گرداں.من مدام ھمے جیڑ اِتگ اَت کہ اگاں ادا لانچ کمے جہلءُ بُرز بوت یاکہ ایشی تہا آپ اتک گُڈا مئے آکبت چون بیتءُما چون زندگ بوت کناں.
ھمک سہتءُ دمانءَجانشوءُ نا خُداءِ ھالت گیشتر ناساز بوتگ اَت.مئے لانچءِ تہا جکگءُشانگ بندات بوتگ اَت.بشیر ھمے گُشان اَت کہ ایشانءَ تریاکءِ گیشیں ورگءَ گِپتگ.مئے لانچ دیم پہ منزلءَ جُنزان اَت بلے مئے ھمراہانی لانچ کہ مئے کِرّا اتکگ اَت گُڈا مئے جانشوءُ نا خُداءَ سِٹّ کُرتگ اَتءُ دومی لانچءَ سوار بوتگ اِتاں بزاں کہ آیان پہ سہتُکےءِ واستہ آسے جوڈ کُرتگ اَت ءُ تریاک کَشگ بندات کُرتگ اَت.تریاک پہ ورگءَ گیشتر تاوان دنت بلے ادا آیانی گوں آپءَ تریاک ورگ آیانی لاچاری اَت.یک گونڈیں وھدےءِ گوزگءَ چہ رند مئے لانچ کمے دور گِستا شُتگ اَت. بلے اے وھداں لانچ بند کنگ بوتگ اَت بلے دریاءِ چولاں لانچ تیلانک دیان کُرتگءُ دور بُرتگ اَت.نیم کلاکءَ چہ رند آ لانچ چالو بوتءُ مئے نیمگءَ پیداک اَت گوں مئے کِرا آیگءَ آ دوئیناں سِٹّ کُرتءُ پدا سوار بوتاں.پدا ما میزان میزانءَ جُنزان بوتاں.
روچ اتکگءُ پیشیم ٹاک اَت.جانشوءَ چہ لانچءِ پُشتی نیمگءَ لہتیں نان در کُرتءُ مارا دات.ما ھم ھمے نان گوں بُنی پیمازءَ گَلبور داتگءُ وارتگ اَت.
پیشیمءَ دریا ھم کمے سارت بوتگ اَتءُ چولانی بُرزی کمے جَہل تِر اَت.ما تَیمُم کُرتءُ پہ اشارہ نماز بندات کُرت.ادا ابید چہ نمازءُ ربءَ یات کنگءَدگہ ھچ چیز پشت نہ کپتگ اَت.بُرزءَ سبزیں آزمانءُ جہلءَ سبزیں زِر کہ ملکموت پہ یک مجازے اوشتاتگءُ ودار کنگءَ اَت.اے اولی رند اَت کہ من ملکموت وتی دیمءَ اوشتگءُ کندگءَ دیستگ اَت.پیشیمءَ چہ رند ناخُدامارا سرءُ سوج کنان اَت کہ مارا کُجام نیمگءَ روگی اِنتءُ ھنچو کہ مارا گُشگ بوتگ اَت کہ جانشوءُ ناخُدا اگاں چہ کِراھاں گیشتر دست پیش دارگ بہ بنت گُڈا آ چہ مشکتءَ چہ آ دیم دبئیءِ سیمسراں مارا برنتءُ سر کناں.ما ھم ھمے واھگ درشان کُرتگ اَت کہ مارا اگاں ناخُدا کمے آ دیم بہ بارت ما مردمے دوسد کلدار آیاں دیاں.گوں ھمے گپءَ ما ناخُداءُ جانشو منینتگ اِتاں کہ آ مارا دبئیءِ سیمسراں کوہانی نیامءَ سر کناں.بشیر مئے تیوگینانی زر یک جاہ کُرتگءُ نا خُداءَ داتگ اَتاں.
روان اِنت………………….