وہد ہر کس ءَ پجہ کاریت
چندن ساچ
منی کسانی پیرینانی تہا گوستگ۔ پیرینانی دیواناں مدام گوست ءِ کسہ بوتگ انت۔ چونا ءَ مردم کہ ہمنچو مستر بوہان بیت آئی ءَ وتی گوست گیر آیان کنت۔
پیریناں مدام وتی ورنائی ءِ دؤر ءُ باری یات کتگ اتنت ءُ کسہ جتگ ات کہ ما وتی وہد ءَ چوں ساربانی کتگ، چوں جی کتگ ءُ چوں گرانیں سِنگ چِست کتگ انت۔ کجا کجا شتگیں۔۔ آیانی کِرّا چنچو کسہ اتنت کہ ہلاسی ءِ نام اش نزانت۔
من ءَ اے گپ ہم یات انت کہ یک رندے پیرینے ءَ گشت کہ مروچی ئیں زمانگ ءِ نارُشت ءُ ورگ ہچ وش نہ انت۔ وش اتنت پیشی نارشت۔
دگہ بچکے ہمدا نندوک ات۔ آئی ءَ پہ مسکرا گشت ناکو پیش ءَ نارُشت کجا بوتگ۔ تو نشتگ ءُ پیشی نارُشتاں یات کنگ ءَ ئے۔ بلے اسل ءَ آ پیر مرد ءَ وتی گوستگیں زمانگ ءِ وشی یات آیان اتنت۔ پمیشکا آئی ءِ حیالاں وہد ءِ ہر چیز وش بوتگ۔
من ہمے پیرینانی مجلس ءُ دیواناں اے گپ مدام اشکتک ات کہ وہد بے ریائیں چیزے ءُ کسی رگبت ءَ نہ کنت۔ وہد بازیں رازے پاشک کنت۔
وہد ءَ مہار کانٹان انت۔ وہد کروجگ ہم زانت ءُ بازیں چیر تَر اتگیں چیزانی پدر کنگ ءَ ہم چَک ءُ پد نہ بیت۔
وہد اے فیصلہ ءَ ہم کنت کئے راست گشتگ ءُ کئے ءَ دروگ بستگ۔ کئی پیشانی ءَ چنچو ٹک پِر بوتگ ءُ کئی پیشانی ساپ بوتگ۔ وہد اے درستاں پدّر کنت۔ پرچا کہ وہد ءِ کِرّا لیاز نیست۔
ما دیستگ کہ مردمانی سرا وڑ وڑیں بہتام جنگ بوتگ۔ مردم دیوان ءُ مجلساں کم شرف ءُ بے عزت کنگ بوتگ انت۔ بلے پدا وہد ءَ اے راز پاشک کتگ کہ اے بہتام چنچو راست یا چنچو دروگ بوتگ انت۔
چشیں بازیں مردم بوتگ انت کہ آیان ءَ بے سریں بہتام جنئگ بوتگ ءُ ہمے بہتامانی پُشت ءَ آیاں وت ءَ کُشتگ، پدا رند ءَ وہد ءَ اے راز پاشک کتگ کہ اے مردم چونیں مردمے بوتگ ءُ آئی ءِ سرا جتگیں درستیں بہتام دروگ ءُ بے بُنیں بوتگ انت۔ ہنگری ءِ ناولسٹ شاندور مارئی ءِ بہتام جنوک کج انت؟ کجام دنزانی تہا گار انت؟
ہمے وڑا سقراط ءِ کسہ انت۔ کئے ءَ کجا اوشتگی انت ءُ کئی جاہ کجام انت۔ وہد اے درستیں چیزاں یک پہ یک ءَ گیشین ایت۔
ہر چاگرد ءَ تو بچارئے اودا تو انچیں مردم گندئے کہ مردمانی سرا بے بُنیں بہتام جننت، مردماں بَنّام کننت۔ بلے پدا لہتیں سالانی تہا وہد راستی ءَ پدر کنت۔ آ کجام چاگرد انت کہ اودا مردمانی سرا بے بنیں بہتام جنئگ نہ بوتگ یا جنئگ نہ بیت۔ بلے وہد وتی بے ریائیں رنگ ءَ الم پیش داریت۔۔۔۔ پمیشکا لہتیں سرپدیں مردم بازیں چیزاں وہد ءِ دست ءَ یلہ دنت ءُ بے تواری ءِ زہرانی کدہاں نوشیت۔
وہد ءَ گندئے اے کسی بیر ءَ گار بُوہگ ءَ نئیلیت۔ من ہما زمانگ ءَ کماشے ءِ دپ کسہے اش کتگ ات کہ
دو دوست بنت۔ دوئیں شوانگ انت۔ یکے ءَ سور کتگ۔ یکے انچو لُنڈ انت۔ دوئیں چہ کسانی ءَ سکیں دوست انت۔ ہر وہد ءَ کوہ ءَ یک جاہ ءَ رمگ ءَ چارین انت۔ آیانی دیوان ءُ مجلس مدام یکجاہ ءَ بیت۔
پدا یک روچے ہمے سُور کُتگیں سنگت ءِ جَن، وتی مرد ءِ سنگت ءَ گوں دوستی کنت۔ ایشانی دوستی ءِ سفر دیما جنزان بیت۔ گڑا یک روچے جنین وتی یار ءَ گشیت۔ تو چش کن کوہ ءَ منی مرد ءَ بہ کُش، پدا من ءُ تو سور کنیں زندگی ءَ وش ءُ آسودگی گوازینیں۔ اے وہد ءَ جنین ءَ بچکیں چُکے ہم گوران بیت۔
انچو انچو یک روچے دوئیں سنگت جاہے نندوک بنت۔ موسم جمبری بیت۔ کوش لہم لہم ءَ رُمبیت۔ ہمے مرد ءِ جن ءِ یار کہ مردکائے سنگت انت۔ سور کتگیں مرد ءَ ڈگار ءَ جنت۔ مرد ءِ دست ءُ پاداں بندیت، ارّگ ءَ وتی سنگت ءِ گُٹ ءَ دنت ءُ گشیت۔ من ءَ تئی جَن دوست بیت۔ ما دوئیں یاریں۔ من ترا کُشاں ءُ پدا تئی جن ءَ گوں سُور کناں۔
ہمے مرد وتی سنگت ءَ گشیت، بچار سنگت تو من ءَ کُشگ ءَ ئے۔ بلے یک روچے کیت کہ منی گونڈیں چُک کہ انوں مات ءِ گوران انت۔ منی بیر ءَ ترا لازم گِیت۔
جَن ءِ یار گشیت ادا کس نیست کہ بروت تئی چُک ءَ پدا اے حال سر بکنت۔ من ترا کُشان ءُ جاہے بے تواری ءَ کنڈ کنان ءُ لوگ ءَ رواں۔۔۔۔
آ مرد گشیت بچار تو من ءَ کُشگ ءَ ئے۔ بلے اے موسم کہ انوں جمبری انت۔ ( ہمے ساعت ءَ مستاگے گوزگ ءَ بیت کہ آئی ءَ کَرکی تاکے گون بیت ءُ لیٹ دیان بیت) مرد گشیت اے کرکی (کرگ ءِ) تاک ءَ گندئے۔ ہمے کرکی تاک باند ءَ رؤت ءُ منی چُک ءَ حال دنت کہ تئی پت کئے ءَ کُشتگ۔
بلے مرد وتی سنگت ءِ گپاں اے گوش ءَ اشکنت ءُ دومی گوش ءَ کَشّیت۔ مرد ءَ کُشیت۔۔۔۔ پدا اودا روت جن ءَ گوں سور ءُ سانگ کنت۔
سال ءُ ماہ دیر گوزنت ءُ دپ ءِ حبر زوت کیت۔ ہمے گونڈو آخر رُدیت ءُ ورناہ بیت۔ بلے گونڈو نزانت کہ منی پت دگرے بوتگ ءُ اے منی پت نہ انت۔ حدائی قدرتاں بچار
ہمے پِتو ءُ چُک ہما کوہ ءِ سرا نندوک بنت کہ بچک ءِ پت کُشگ بوتگ۔ موسم پدا ہما وڑا بیت کہ آ روچی مرد ءَ وتی سنگت کُشتگ۔ ہما وڑا جمبری انت۔ ہما مستاگ انت ءُ ہما کرکی تاک انت کہ لیٹ وران ءُ روان انت۔
انچو مرد ءِ چمانی ارس شیپ گرنت ءُ گریوگ ءَ بیت۔
چُک جست کنت، ابا تو پرچا گریوگ ءَ ئے۔ گڑا پت بژنی بیت ءُ گونڈو ءَ گشیت۔ راستیں گپے بگشاں۔۔۔۔ من تئی پت نیاں۔۔۔ تئی پت منی سنگت بوتگ کہ یک انچیں جمبری روچے ءَ ہمے کوہ ءِ سرا ما نندوک بوتگیں من تئی پت کُشتگ ءُ تئی مات ءَ گوں سور کتگ۔ پرچا کہ من ءُ تئی مات دوست بوتگیں۔
من ءَ بلے تئی پت ءَ ہما روچی مرگ ءِ ساعت ءَ گشتگ کہ اے موسم، اے جمبر ءُ اے کرکی تاک باند ءَ منی چُک ءَ الم اے حال ءَ دئینت کہ تئی پت کئے ءَ کُشتگ۔ آ روچی من ءَ اے گپ باور نہ بوتگ۔ بلے مروچی واکی ہما موسم، ہما جمبر ءُ ہما کرکی تاک ءَ من ءَ کوہنیں ترانگاں پرینیت۔۔۔۔
بچک انچو پاد کیت ءُ اوشتیت۔۔۔ بزانکہ تو منی پت کُشتگ۔۔۔۔ بچک انچو تَوَر (تپر) ءَ زوریت ءُ وتی پت ءِ قاتل ءَ تَوَر پہ تَوَر کنت ءُ کُشیت۔۔۔۔
اے وہد ءِ یک کسہے ات۔ کہ شوانگ ءَ وتی سنگت کُشت بلے کرکی تاک ءُ جمبراں آخر چُک ءَ را حال سر کت۔
ہما کہ زاننت مئے سرا جنئگ بوتگیں بہتام، ردیں بہتام انت۔ آ باید انت کہ اے گپ ءَ ہم مہ گشنت کہ مئے سر ءَ جتگیں بہتام بے بُن انت۔ آ بس وتی کاراں گوں دلگوش بہ بنت۔ وہد چیزاں وت پدّر کنت۔ ہما کہ مروچی مردمانی سرا دروگ ءُ بے بنیں بہتام جننت ءُ وت ءَ اے دگرانی دیما پارسا کننت۔ آ ہم بزان انت کہ اے وہد کس ءَ نہ بخشیت۔ کئی پیشانی ساپ انت ءُ کئی پیشانی ءَ چنچو داغ پِر، وہد وت حبر کنت۔
ادا ہرکسی پیشانی ءِ فوٹو وہد ءِ کِرّا ہست انت کہ یک روچے کیت وہد آیاں یک پہ یک ءَ دیوالے ءِ دیما ٹنگیت ءُ گشیت۔۔۔۔ پیشانیاں پجہ بیار ات۔
من بازیں مردم دیستگ انت کہ گلگ کننت ءُ گشنت مئے سرا چشیں بہتام جنئگ بوتگ۔ چش انت آ انت۔ بلے آ نزان انت کہ یک چیزے ءَ گشنت وہد۔۔۔۔ وہد وتی دلئیگاں کنت۔ وہد اے نزانت کہ اے بادشاہی چُکے یا نوکری۔۔۔۔ وہد درستانی پیشانیاں معنا کنت ءُ آیانی عکساں بے تواریں دیوالے ءِ دیما ٹَنگیت ءُ گشیت۔
ایشی ءِ جاہ ایش بوتگ ءُ آئی ءِ اسل جاہ اے۔ پرچا کہ وت پیشانیاں چاریت۔ گپاں گوش نہ داریت۔