باگیں بَشکِردءِ شعر ءِ پژدر ءِ حال
پولکار : فقیر شاد
وہدیکہ سردار سید خان روت بَشکِرد ءَ زامات بیت ۔ چہ زاماتی ءَ پد آ تہنا جنین ءَ نکاح کنت  ءُ تہتاں نہ روت۔ چہ اُود ءَ آ گوں وتی سپاہی  ءُ ہمراہاں در کیت دیم پہ اے دگہ ہلک  ءُ جاگہاں پہ مالیات ءِ گرگ ءَ روت انت۔ آ مالیات گران کنت تاں چاہبار ءَ کیت انت ۔ گُڑا اے وہدی آئی ءَ را پورہیں سالے گْوزیت۔ اود ءَ آئی ءِ نوک نکاح کتیں لوگ بانک پہ آئی ءِ گندگءَ مرادیگ بیت کہ کدی باریں من وتی لوگ واجہ ءَ بگنداں۔ چہ بازیں راہ ءِ چارگ  ءُ دل ءِ دارگ ءَ دم بارت۔ یک روچے آ کاگدے نبشتہ کنائینیت پہ شاعر ملا ابراہیم ولد حسن ءِ سرءَ راہ دنت کہ توئے ملا مہربانی بکن سردار ءَ را انچیں سحر  ءُ ساحری ،چِیٹّ ءُ تاہیدے بکن  ءُ آ ئی ءِ دل ءَ گوں من ءَ بِتّرین۔ چانکہ آئی ءَ من ءَ نکاح کتگ آمنی لوگ ءَ نیتکگ  ءُ من آ ئی ءِ شکل ءَ را ندیستگ کہ باریں سیاہے یا اسپیتے۔
قاصد کاگد ءَ زوریت چہ اود ءَ در کیت  ءُ چاہبار ءَ روت۔ اشی ءَ ملا ابراہیم ءَ را دنت۔ ملا آئی ءِ کاگد ءَ وانیت  ءُ دراہیں گپاں سرپد بیت۔ وہدے قاصد ملا ءَ را کاگدءَ دنت گڑا اے وہد بیگہ ءِ بیل بیت۔ ملا شپ ءَ گْوازینیت  ءُ چہ سہب ءِ نماز ءَ چہ پد وتی کاگد  ءُ قلماں زوریت  ءُ روت تیاب ءِ کِرءَ نندیت تاں سبارگ ءِ وہد بیت۔ آ ہمے شعرءَ سرجم کنت۔ رندءَ چہ اود ءَ واترکنت  ءُ کیت۔ آ اے شعر ءَ سردار ءِ دیوان ءِ پہلوان عبدالرحیم ءَ را دنت کہ تو برو اے شعر ءَ یات بکن  ءُ اشی ءَ انشپی سردار ءِ دیوان ءَ بجن۔ ملا عبدالرحیم شعر ءَ چہ آئی ءَ دست گیپت  ءُ روت شری ءِ سرءَ یات کنت ءُ عصرءِ وہدءَ کیت گوں ابراہیمءَ گشیت کہ من شعر یات کتگ، گڑا ابراہیم گشیت کہ شریں تو ایشیءَ انشپی دیوانءَ بہ جن۔
وہدے شپ بیت سردارءِ دیوان برجاہ بیت۔ ملا عبدالرحیم گوں وتی سروزیءَ کیت دیونءَ نندیت۔ دمانےءَ پد پہلوان شعرءِ جنگءَ بنگیج کنت۔ وہدے پہلوان شعرءِ اے جاگہءَ رسیت کہ :
لال پربندیت اَنچو نوک سیراں
توار جنت کاردار ءُ ہبر گیراں
کُٹّیت ماں زَرّیں وانِکے ہیراں
عطر ءُ تاتار ءُ مسک ءُ امبیراں
مالیت پہ گرددُریں گلو گیراں
نوش کنت شہد ءُ شکل ءُ شیراں
سوب لوٹاں چہ مرشد ءُ پیراں
گوں شعرءِ ہمے بندانی اشکنگءَ سردار سید خان انچو پاد کیت  ءُ اوشتیت، وتی دْراہیں ہمراہاں گشیت پادا ات۔ من بَشکِردءَ شتوں ءُ ملا ابراہیم تو دادءِ گرگءَ ہمودءَ بیا۔ ملا عبدالرحیمءَ را ہما شپء شپ وتی کاردارءَ پرمائیت کہ دادءِے بہ دئے۔ سردار وت ہما شپءَ چہ چاہبارءَ در کیت ماں باگیں بَشکِردءَ روت۔
رندءَ ملا ابراہیمءَ را مرد ءُ جن مزنیں دادے دینت۔ چراگانءِ زمیناں ہم قبض کنت ءُ ملا ابراہیمءَ دنت۔ اے زمینانی قبض انگتءَ یک تلارےءِ سرءَ نبشتہ انت  ءُ است انت ۔ سردار ءُ آئیءِ لوگبانک بی بی فاطمہ ابراہیمء حسنءَ کہ ہرچ دادے دیئنت، آ دْراہ یک شعرےءِ توکءَ استنت کہ آئیءَ را ’’دادءِ شعر‘‘ گشنت کہ ابراہیمءَ وت پربستگ۔ اے گپ بے حال کنگی نہ انت کہ چہ اے دادءِ شعرءَ ابید دگہ شعرے ہم است انت کہ ابراہیم آئیءِ توکءَ چند چیزءِ عرضءَ کنت
کہ آئیءَ دادءِ دومی شعر گشنت کہ گوں ہمے کتابءَ ہوار انت۔
گیچین چَہ میراث ءِ چارمی ورژن