میر مٹھا خان مری
رَسی داں مِزّلا مئے نرم گامیں کارواں روشے
سَر بِیث ماہ و اِستاراں، وث گِندی جِہَاں روشے
منی رَنجّاں دِہ نز آڑ تَو برَغّاں گوں وثی گَنجّاں
ہمے سوذا نَواں کہ گَراں کَفی سوذاگراں روشے
تہَار شونیں جُڑاں سَر ساکثہ تیغی جہَاں مَرشی
اناگاہ دَرکفی روش اَژ ہمے دَنز و مُژاں روشے
مروشی اے ڈغار تَئی ایں پَصل تئی ایں کِشار تئی ایں
اگر بیری دمے بیثہ کَنوں ما لیکواں روشے
پچے چَم حانلانی گُلگل انت دانی دہ گوں انڑساں
مناں یکّا، دل اَیں، پولا گراں شہ چاکراں روشے
منی ماہیں امُل ہر ہِیل آخر کَئے منی پولا
مناں پَکّیں کہ کئے روشے، خُذا سئی ایں کہ تاں روشے
زہیر سا سارغا نَیلاں رواں گِنداں وثی دوستا
روانَو،ہازغیں ٹَپّاں وثی دَرماں کَناں روشے
منی اَمبُل مروشی چے آ پُڑسئے تَو منی حالا
وثی ڈُکھانی سَرحالاں کناں گوں تَو بیاں روشے