پانزدھمی بھر…… رفیق چاکر
( من ھم لانچءَ دبئیءَ رواں )
سُہبءَ مہلہ پٹھانءُ سرائیکی سنگتانی وت ماں وتی گپءُ گَلگجاکاں مارا چہ وابءَ پچ دراھینتگ اَتءُ ما پاد اتکگ اِتاں. چہ کوٹیءِ سیماں چہ ڈنءَ بُرز بُرزیں کوہ گِندگ بوتگ اِتاں. ھنچو زانگ بوتگ اَت کہ سُپاھیگانی اے کسانیں بُنجل کوھانی نیامءَ اَتءُ اے جاگہءَ اے بُنجلءِ چپ چاگردءَ لوگ ھم ھست اِتاں.برے برے گاڈیءُ سیکلانی توار ھم نرم نرمءَ گوشاں کپان اِتاں.ھنچو زانگ بوتگ اَت کہ چہ ھمے نزیکءَ یک سڑکے گوازیت کہ مردمانی روگءُ آھگ ھم ھست اَت.
دیر نہ گوست کہ یک سُپاھیگے گوں یک چاہ دانیءُ لہتیں سِرتگیں نانءَ اتکءُ مئے دیمءَ میلانک بوت.ما چہ چاہءُنانءَ گیشتر وتی روگءِ بابتءَ پگر کنگءَ اِتاں کہ مارا کدی چہ کیزیءَ آجوئی رسیتءُ ما وتی منزلءِ نیمگءَ رھادگ باں.سنگتاں کسےءَ یک کوپے چاہ وارتگ اَتءُ کسے ءَ سِرتگیں نانءِ چُنڈے وتی دپءَ کُرتگ اَت بلے گیشتر سنگت پہ روگءَ ساڈی اِتاںءُ ھرکسءَ جُہد کُرتگ اَت کہ ما پیسرا برگءُ یکدارءَ سوار کنگءُ راہ دیگ بہ باں.مارا اے ھم گُشگ بوتگ اَت کہ سُہبءَ مہلہ ایرانی گجر دریاءَ نہ بنت اگاں ھما مردم کہ مہلہ راہ دیگ بنت ایرانی گجرءِ گِرگءُ بند کنگءَ چہ پشت کپت کناں.ما سنگتاں وتی پُتینک بند بستگءُ وتی دستءَ داشتگ اَت کہ گوں اولی توارءَ ما ڈنءَ درکایاںءُگاڈیءَ سوار باں کہ پشت مہ کپاں.دیر نہ گوست کہ دو سُپاھیگاں مارا توار کُرتءُ ڈنءَ آیگءِ گُشتگ اَت.ما چو رمگءِ وڈا تراس کُرتگءُ ڈنءَ دراتکگ اِتاں.گوں درآیگءَ ما ڈنءَ پیسر اوشتاتگیں گاڈیءَ جمّاز بوتاں.اے گاڈی کمے مزن اَت کہ مئے گیشتر سنگت ھمے گاڈیءَ سوار بوگءَ سوبمند بوتاں.گاڈی نرم نرمءَ جُنزان اَتءُ دیم پہ جی ٹیءَ ھما نیمگءَ روان اَت کہ مارا پیسری روچءَ آرگ بوتگ اَت.ھمے بُنجلءِ روبرکتی نیمگءِ کوھانی آدیمءَ تُرکیءِ بارڈرءِ بابتءَ ھم مارا کمے گُشگ بوتگ اَت.ما اے گاڈیءَ کہ سوار کنگ بوتگ اِتاں اے گاڈیءِ ڈرائیورءَ چہ ابید دگہ سُپاھیگ کس گون نہ اَت.منءَ ھنچو سما بوتگ اَت کہ اگاں یکے تچگءُ چہ کوہءَ آدیم تُرکیءَ روگ لوٹیت آ پہ شری شُت کنت. بلے گوں بلاھیں کوہانی گِندگءَ پہ تُرکیءِ روگءَ کس ساڈی نہ اَت.آ وھداں تُرکیءُ دگہ یورپی ملکاں گوں مردماں گیشیں واھگ نیست اَت.گاڈیءَ سواریں ڈرائیورءَ ھم گُشتگ اَت کہ کوھاں چہ آ دیم تُرکیءِ بارڈر اِنت اگاں کسے روگ لوٹیت.بلے ھرکسءَ وتی چَم نَز کُرتگءُ اے گپءَ کِمار کنگءَ نہ اِتاں.بشیر گوں لہتیں سنگتاں مدام گُشتگ اَت کہ آ چہ ایرانءَ پدا واتر بیتءُ لانچءَ دبئیءَ روگءِ وتی جُہدءَ کنت بلے پہ تُرکیءَ روگءَ بشیر ھچ تکانسر نہ بوتگ اَت.ما کساس دہءُ پانزدہ منٹءَ چہ رند اتکگءُ جی ٹی ءَ سر بوتگ اِتاں.مارا پدا ھمے جی ٹیءِ سرا آرگءُ نِندارینگ بوتگ اَت.ما گیشتر ھما وھداں سک نگیگ بوتگ اِتاں کہ مئے دگہ یک سنگتے کہ مئے ھمراہ اَتءُ آ زَردوئیءِبیماریءِ آماچ اَت آئی پہکءَ جواب داتگ اَتءُ تچک داتگ اَت. آ وتی زندءِ گُڈی ساھتاں گوازینگءَ اَت کہ آ سنگتانی بڈءَ اَتءُ آرا برگ لوٹگءَ اِتاں.آ زَرد زَرد اَت آئی اوشتاتءُ نِشت ھم نہ کُرت.ما گیشتر آرا اے وڈا دیستگ اَت مئے جنجال گیش بوتگ اِتاں کہ اللہ مہ کنت اگاں آرا ادا چیزے بہ بیت ما کُل ھمراہ جنجالانی آماچ باں.آئی جندے ھمراہءُ میتگءِ مردماں آرا کوپگاں کُرتگءُ ساھگ ماں ساھگ بوتگ اِتاں.آرا روچءَ گیشتر نگیگ کُرتگ اَت کہ زردوئیءَگوں روچءَ گیشتر کُنّنَت اِنت.جی ٹیءِ سرا اوشتاتگیں سُپاھیگانی ھم جُہد ھمے بوتگ اَت کہ اے نادراہ زوت راہ دیگ بہ بیت.
جی ٹیءِ گوریچانی نیمگءَ لہتیں ماڈی مِک اَتءُ لہتیں سُپاھیگ ھما نیمگءَ گردگءُ نِندگءَ گِندگ بوتاں.نمبیانی نیمگءَ دریاءَ ابید دگہ ھچ چیز گِندگ نہ بوتگ اَت.روچ کہ کمے بُرز بوتگ اَت چہ نمبیانی نیمگءَ یکدارانی توار مدان مدانءَ پیداک اَتءُ جی ٹیءَ آوکیں گیشتر یکدارانی نا ھُداءُ جانشو بلوچ اِتاں. مسقطءِ دریائی سُپاھیگ ھم کسان کسانیں یکداراں گوں ترءُ تاب کنگءَ اِتاں بلے آیاں چہ ایرانءَ آوکیں یکدار ھچ جنجال نہ کُرتگ اِتاں ھمے زانگ بوتگ اَت کہ ادا یکدار ایوکہ مالءُ دلوتءَ چہ ابید وردنی سامان کاراں کہ پدا ھمے سامان مسقطءُ دگہ مُلکاں برگ بنت.ھمے یکدار والایاں کہ کیزی جی ٹیءِ سرا نِندگءَ دیستگ اِتاں گُڈا ھرکسی ھمے واھگ بوتگ اَت کہ آ وتی سامان آں ائیر بہ کنتءُ پُشتءَ مان بہ دنتءُ بروت بلے مسقطءِ سُپاھیگاں دریاءِ تہا اے یکدار تاچینتگءُ جی ٹی ءِ لمبءَ آرتگ اِتاں.مردمانی یک دراجیں لین ئے جوڈ کنگ بوتگ اَت کہ لینءِ سر جی ٹیءَ سک اَتءُ لین تاں کوہءِ بُنءَ اھتگ اَت.تاں دوازہ بجءَمزنیں یکدارے آرگءُ مُچ کنگ بوتءُ مردم یک یکءَ سوار کنگءُ راہ دیگ بوتاں.مئے باریگ ھم اھتگءُسر بوتگ اَت منی دیمءَ لیاقت نِشتگ اَتءُ پُشتی نیمگءَ اختر نِشتگ اَت.مئے باری کہ بوت یکدار کمے چہ جی ٹیءَدور اوشتاتگ اَت کہ آئی ناھُداءَ مارا گُرّءُ نِہِرّاں بستگ اَت کہ بیائے سوار بیت.ما وتی جندے سنگت دُراہ گُشتگ اِتاں کہ مارا دُراہ جاشک یکجاہ بوگی اِنت.پرچا کہ ھمک یکدارءَ دوءُ سے مردم سوار کنگءُ راہ دیگ بوتگ اَت.ما زانتگ اَت کہ ما جتا جتائیں دمگاں ائیر کنگ باںءُ مئے منزل ھم جتا بنت.سنگتاں ھم ھمے واھگ درشان کُرتگ اَت کہ ما باندا پہ سلامتی یک وھدےءَ جاشکءَ سرباں.منءُ اختر یکیں یکدارءَ سوار کنگ بوتگ اِتاں بلے لیاقت کہ مارا دیست آئی ھم دور کُرت ھمے یکدارءِ تہا کہ من ھم شمئے ھمراہ باں.گوں لیاقتءِ سوار بوگءَ ناھُدا وش نہ بوتگ اَت کہ منی یکدار گران بیت من زوت وتی منزلءَ سر بوت نہ کناں.ناھُدا ھِژم گِپتگ اَت مئے سرا بلے آئی گیشتر گپ نہ کُرت کہ سُپاھیگ ھم جی ٹیءِ سرا اوشتاتگءُ مارا چارگءَ اِتاں.گوں لیاقتءِ سوار بوگءَ آئی یکدارءِ مہار ھنچو تُرند کُرتگ اَت کہ یکدارءِ دیم چِست اَتءُ دُمب دریاءِ آپءَ تَل کنانءُ منزلءَ روان اَت.آ انگت مئے سرا زھر گِپتگ اَتءُ کُپّانءُنُرُنڈان اَت.ما زانتگ اَت کہ آ بلوچے گُڈا منءُ اختر گوں آئیءَبلوچیءَ گپ جتگ اَت.گوں مئے گپانی اُشکنگءَ آ کمے نرم بوتگ اَت ءُ وتی یکدارءِ مہار کمے سُست تِر داشتگ اَت بلے یکدارءِ دیم انگت بُرز اَتءُ روان اَت.مارا روچ دراھتی نیمگءَ روگی اَت بلے من چاراں اِتاں کہ آ گیشتر روچ برکتی نیمگءَ روان اِنتءُ ھمے گُشگءَ اِنت کہ تُرکیءِ بارڈر اے کوہءِ پُشتی نیمگءَ اِنتءُ اگاں شما روگ لوٹ اِت من شمارا ھما نزیکءَ براں سر کناں.ما زانتگ اَت کہ آ وتارا رکھینگ لوٹیتءُ مارا ائیر کنگ لوٹیت.اخترءَ منءَ گُشتگ اَت کہ رواں چہ بارڈرءَ تُرکیءَ بلے من ھچ وڈا روگءَ ساڈی نہ اِتاں.پرچا کہ ما چہ کیزیءَ دمبُرتگ اَتءُ گیشتریں جنجالانی آماچ بوگ نہ لوٹ اِتگ اَت.آئی باز جُہد کُرتگ اَت بلے ما آرا گُشتگ اَت کہ ما ترکیءَ روگ نہ لوٹاں.اختر ھم منی گپ گپتگ اَتءُ ناھُدا تچکءَ تچک جواب داتگ اَت. وھدے کہ آ مارا کوھانی نیامءَ ائیر کنگءَ سوبمند نہ بوت گُڈا آئی گوں تُرندیں گالوارےءَ مارا گُشتگ اَت کہ ایرانی گجر مارا گیپتءُ جرمانہ کنت.ماآرا گُشتگ اَت کہ ایشی تہا مارا ھچ میار پِر نیست کہ مارا مسقطءِ سُپاھیگاں وت سوار کُرتگءُ گوں تو روان داتگ. اختر ھم گوں تُرندیں گالوارےءَ آرا جواب داتگ اَت.اختر بُرزءُ جانءَ پُریں ورنائے اَتءُ ناھُداءَ جانشو دو تریاقی اِتاں کہ آ سک نِزور گِندگ بوتگ اِتاں.آیاں زانتگ اَت کہ اگاں آ مئے سرا گیشتر ھِژم بہ گِر اَنت ما آیاں تاوان دات کناں گوں تُرندیں گالوارےءَ جواب ترینگءَ نا ھُداءَ ھم وتی گیشیں گپ ھلاس کُرتاں.ما سک تُرسءُ بیمءِآماچ اِتاں کہ من اولی رنداں یکدار چو تُرند روگءَ دیستگ اَت.ما یکدارءِ چہ بازیں سِٹّءُ کپاں برے اے دیمءُ برے آ دیمءَ کپتگ اِتاں.ما تہنا پنچ مردم اِتاں کہ اے رندی یکدارءَ سوار اِتاں.اے ھما وڈیں یکدارے اَت کہ پیستءُ دو مردمءَ بِگر تاں بیستءُ پنچ مردمءَ ما سوار بوتگ اِتاں.چہ سُبک بوگءَ یکدار آپءِ سربِرءَ سِٹّ جنانءُ روان اَت.اے رندی روچءِ رُژنائیءَ دریاءِ آپ سبز سبز اَتءُ ھنچو تُرسناک اَت کہ مرگ ما دیم پہ.دیمءَ دیستگ اَت.من مدام جیڑ اِتگ اَت کہ اللہ مہ کنت مئے یکدار چپی بہ بیت یا کہ مارا گواتءُ توپانے بہ گیپت باریں مئے ھال چے بیتءُ وتی رکھینگ مئے واستہ نہ بوتگیں چیزے بیت.نا ھُداءُ جانشو ھر پیم بیت اے دریاءِ تہا وتارا تاں آپسرے سر کُرت کناں.
آ رندی ما دوشپءُ یک روچےءَ پد مسقطءَ سر بوتگ اِتاں بلے اے رندی کساس سے کلاکءَ ما ایرانءِ سیمسرءُ ایرانءِ یک دمگےءَ سر بوتگ اِتاں.کم کمءَ ھُشکی گِندگ بوتگ اَتءُ مارا نا ھُداءَ چہ شھرءَ چہ دور یک ھنچیں جاھےءَ ائیر کُرتگ اَت کہ تیابءَ درچکءُ دارءَ ابید دگہ ھچ چیز نیست اَت.اے جاگہءَ کہ مارا ائیر کنگ بوتگ اَت آپ ھم سک جُہل نہ اَت ما پہ ایمنی چہ یکدارءَ سِٹّ کُرتگءُ آپءِ تہا وتی پاد ائیر کُرتگ اِتاں. آپءَ مارا تاں لانک بندءَ گِپتگ اَتءُ ما نرم نرمءَ گام جنان بوتگءُ تاں تیابءَ ھُشکیں جاہءَ وتارا سر کُرتگ اَت.گوں زمینءَ پادءِ ائیر کنگءَ مارا یک ھنچیں وشیءِ رستگ اَت کہ آلبزانی توکءَ گُشگ نہ بیتءُ اے وشیءَ ھما مردم پہ جوانی ماریت کہ آ یک بلاہیں وھدےءَ زِندانءَ بوگءَ چہ رند آجو بوتگءُ چہ یک ڈنی ملکےءَ وتی جِندے ڈیھءَ سر بوتگ اَت.ایرانءَ چہ انگت مارا باز پند بُرگیءُ وتی لوگءَ سر بوگی اَت بلے ما ھمے مار اِتگ اَت کہ ما ھمے دمانءَ آجو بوتگ اِتاں.ما تاں لانک بندءَ چہ آپءَ مین اِتاں.چپل انگت ما وتی دستاں داشتگ اِتاںءُ تیابءَ پاد شپادءَ روان اِتاں.ما سرپد نہ بوتگ اِتاں کہ مارا کُجام نیمگءَ روگی اِنت.تاں چمءَ کار کُرت ما ھچ میتگءُ بازار نہ دیستگ اَت بلے ناھُداءَ مارا ھمے گُشتگ اَت کہ کمے دور شھرءُ بازارے کیت کہ ھمودا چہ یک کسانیں سڑکے درکیت کہ تاں بلاہیں پَندےءِ بُرّگءَ ھما سڑکءَ روتءُ سر بیت کہ ھمے سڑک ایرانءِ ٹوھیں شھراں روتءُ سر بیت.ما دیم ھما نیمگءَ داتگ اَتءُ روان اِتاں.مارا کمے آپ گون اَت کہ ما وتی نُکّءَ نمب جنانءُ روان اِتاں.اے وھداں پیشیم ٹاک اَت کہ گرم ھم مارا جنجال کنان اَتءُ مئے تُنگی ھم ودان اَت. پدءُ دُمب ما میزان میزانءَ جُنزان اِتاں دیم پہ منزلءَ.اختر ساریءَ منءُ لیاقت آئی دُمبءَ روان اِتاں. عبدالحمید مارا ھمے ھندءُ دمگاں وتی یک مردمےءِ ڈسءُ نشان داتگ اَت کہ اگاں اے ھندءُ دمگءَ مئے سر بہ کپیت آمردم الم مارا تاں آپسرےءَ سر کنت.پیشیمءِ وھد گوستگ اَتءُ لوگانی ساھگ روچ دراھتی نیمگءَ دراج بوان اِتاں کہ ما یک کسانیں میتگےءَ سر بوتاں کہ اے کساس دو سد لوگانی یک کسانیں میتگے اَتءُ ھمے میتگءِ پُشتی نیمگءَ یک دوکانءِھست اَت کہ ھمے دوکانءِ دیمءَ لہتیں زھگ نِشتگءُ لیب کنگءَ اَت.اے میتگءِ چپ چاگردءَ پُرشتگیں یکدارءُ سِستگیں ماھورکپتگ اِتاں ھنچو زانگ بوتگ اَت کہ اے میتگءِ مردمانی کارءُ کِسب دریا وردی اِنتءُ گیشتر مردم ماھیگیر اَنت.میتگءِ پُشتی نیمگءَ چہ یک کسانیں سڑکے دیم پہ روچ دراھتی نیمگءَ روگءَ اَت.
مئے آپ ھم ھلاس بوتگ اِتاںءُ ما سک شُدیک اِتاں.ما ھمے دوکانءِ دیمءَ نِشتگیں چُکءُ دوکانءِ تہا نِشتگیں مردم پہ آپءُ نانءَ گُشتگ اِتاں کہ ماسک شُدیکاںءُ مارا تُنءَ گِپتگ بلے کسءَ وتی لُنٹ ھم نہ سُرینتگ اِتاں بلے دوکان واھُندءَ گُشتگ اَت کہ بہائی آپ ھست ما زانتگ اَت کہ مارا ادا ناکہ نان رسیتءُ ناکہ آپ.
روان اِنت……………………..