“سردیں روچ”
سلیم ایوب
من مُدام ایوک ءُ تھنا نشتگ شراب وارتگ-بلے مروچی دل ءَ اومان کُت سنگتے بَہ اِت ءُ من آئی ءِ دیم ءَ وتی ایوکی ءِ درداں یک یک ءَ درشان بہ کناں ھمُک تک ءُ پھناتانی سرا گپ بہ جَن آں-دل ءَ باز ھبر اندر ءَ چیر داتگ اَت ھمایاں سھرا کنگ لوٹ آں”ھو”من باز لوٹ آں………من لوٹ آں وتی زندگی ءِ گم ءُ اندوھاں یکجاھ بہ کن آں ءُ آیاں جِتا جِتاھیں نام بدیاں-جِتاھی ءِ جگر سِندیں ساھتاں موسم ءِ دلکشیں سریگ ءَ بہ بند آں-ترانگاں، پِگراں، ھیالاں، یاتاں، سجیناں گونی ءَ بہ کن آں ءُ زند ءِ جُہلانکیں زِر ءَ دَور بدیاں……..شپاں تھنا پنکا ءِ گوات منی دیم ءِ تاکاں بال دنت-لبزاں شِنگ ءُ شانگ کنت سیاھ ءُ بیم ناکیں مُلوری اوتاگ ءِ دروازگ ءُ دریگاں مانشان اِیت ءُ ترانگ ءِ جمبر ھور کن اَنت-پِٹ پِٹ……منی دیم ءَ ایریں تاک نمب بیت رگام وھدے وتی زوراوریں تْرونگلاں دریگ ءِ شیشگانی سرا ریـچ اِیت گُڈا یک درد ناکیں زیمرے الھان اِیت……کئے اِنت کہ دل ءَ پرماھیت نِبشتہ بہ کن…..ھمک درد ءُ اندوھانی بابت ءَ نِبشتہ بہ کن بَلے کِردار ءِ جِند گُم اِنت کدی کدی دل ھیال کنت منی آزمانک ءِ مستریں کِردار تھنائی اِنت کہ وڑ وڑیں کِردگار کنت-ھچ شور مہ بیت ھچ توار مہ اِت اِشی ءَ شیشگ ءِ شراب ءِ برْمش ءَ ھم کُنّت اِنت وھدے کہ من شراب پالا آں گُڈا تھنائی من ءَ اَبیر کَش اِیت-تھنائی کہ منی زند ءِ یک بھرے….ماں مَرگ ءِ ساھت ءَ ھم منی ھمراداری ءِ سوگِندے وارتگ گُڈا نوں من چے بہ گُش آں؟…….کہ منی آزمانک ءِ، منی زندگی ءِ …..منی ترانگ ءِ اے کِردار نہ اِنت-
 مروچی منی دل ءَ تاگت کُت پہ وت ءَ سنگتے شوھاز بہ کن…..پہ وتی آزمانک ءَ یک کِردارے بہ پول آں….من ھمے پِگرانی تھا گُم اِتاں منی دیم ءَ ایریں تاک شِنگ ءُ شانگ اِت اَنت نـَد یک کِرّا ایر اَت گِلاس شراب ءَ پُر اَت مروچی زار ءَ من پنکا چلاھینتگ اَت ءُ آئی ءِ ژِپ ژِپ ءِ توار اوتاگ ءَ شِنگ اَت تھنائی ءِ گوشاں کَپگ ءَ اَت ءُ آ بزّگ اوتاگ ءِ یک کُنڈی ءَ ایر اَت دستے ماں گوشان اَت-من باز دیراں ودار کُت بلے نہ سنگتے اتک ءُ نہ کہ پہ من نوکیں کارستے-نوں من دل یکیم بیت آں گُٹ ے شراب گِپت پاد اَتک آں کہ پنکا ءَ بند کن آں-چیا یکے من وت اِنچو ودار ءَ دم بُرتگ اَت ءُ دومی من ءَ تھنائی ءِ سرا بزگ بیت من وھدے دست بَٹن ءِ نیمگ ءَ شھار دات کہ اناگہ منی گوشاں توارے کپت یک پکیرے ڈن ءَ اوشتاتگ اَت ھِیر کشّگ ءَ اَت”واجہ بدے اللہ ءِ نام ءَ،اللہ ترا ایمان ءُ برکت دنت-تئی روزی ءَ کُشادہ بہ کنت”من آئی ءَ اندر ءَ گْوانک جَت آئی ءَ وتی سستگیں چَوْٹ کَش اِتاں دست ءِ لَٹّ دیوال ءِ کِرّا اوتاگ ءِ تہ ئی نیمگ ءَ ایر کُت ءُ وتی کَوار چہ کوپگ ءَ بُن ءَ دورے دات وت ھمود ءَ منی دیم ءَ نِشت-
 من شنگیں تاک مُچ ءُ یکجاہ کُت آں گوں آئی ءَ درّاھینت”ترا ھر کس ءَ اللہ ءِ نام ءَ چیزے نہ چیزے داتگ،لھتے ءَ ترا وتی گوْر ءِ گُد کہ انّی ترا گوْر ءَ آں….لھتے ءَ زَر….لھتے ءَ نگن..ءُ لھتیناں ھَکّل……”
 آئی ءَ بچکندگے جَت وھدے منی چم آئی ءِ گیھتگیں دنتاناں کپت اَنت-منی دل بد بیت اپسوز کہ من ءَ باز دیراں رند آئی ءِ دِرتگ پُچی ءِ سما بیت زمانگ ءِ دنز ءُ مُجاں آئی ءِ دیم سیاھ سیاھ چُش گُنڈار ءَ کُتگ اَت آئی ءِ سر ءِ مید مزن ءُ شِنگ شانگ اِت اَنت دست ءُ پادے چِل ءَ بار اِت اَنت گُشے آئی ءَ کرنے بیت کہ آپ چماں نہ دیستگ اَت-من درّاھینت”من لوٹ آں پہ زمانگ ءَ نوکیں کِسّھے جُوڑ بہ کن آں پمیشکا ترا اللہ ءِ نام ءَ وتی دیم ءِ گلاس ءَ دیاں اے شراباں تِنگ-“من گلاس آئی ءِ دیم ءَ ایر کُت-
 “من شراب نہ ور آں” آئی ءَ درّاھینت بلے من زِد کُت گُڈا آ لاچار بیت ءُ گِلاسے چِست کُت”سبر”من گُشت آئی ءَ گلاس وتی چِلّیں لُنٹانی کِرّا داشت من زیت وتی واستہ دگہ پـیکے جوڑ کُت ءُ ما دوھیناں وتی وتی گلاس میڑینتاں ءُ گُلمبے گِپت آئی ءَ اوّلی گُلمب ءَ وتی چَم نز کُت آں ھمے گُمان بیت من آئی ءَ کُچّل داتگ آ اندر ءَ پچ لرز اِت بلے زیت وتی پیشی ھالت ءَ بیت-پدا آئی ءَ گِلاس چِست کُت پُریں گلاس یکیں چِکّی ءَ گُلمب اِت نوں آئی ءِ گوش مِک بیت آں ءُ چمّاں ملار ءِ جمبراں بست-
 اَنچو آئی ءَ سے پـیک دِگہ چَنڈ اِت ءُ وتی جاھ ءَ پاد اتک درّاھینتے”اللہ ترا ایمان ءُ برکت بہ دنت، تئی روزی ءَ کُشادہ بہ کنت” گُش ئے اے لبز آئی ءَ یکی ءَ سوج داتگ اِت اَنت آ تھتران چہ اوتاگ ءَ در اَتک من بِچکندگے جَت چیا کہ منی آزمانک ھلاس اَت منی کِردار ءَ وتی کِردگار پیش داشتگ اَت آئی ءَ رَوگ ءَ پیسر،من ءَ اَنچیں گپّے گُشت کہ من داں زِندگاں آئی ءِ ھمے ترْان ءَ پراموش نہ باں آئی ءَ گُشتگ اَت”مارا نگن،گُد ءُ پُچ، بزاں ھمُک چیز اللہ ءِ نام ءَ رَسیت بلے یک چیزے اَنچیں ھست کہ آ مارا بیدِ لوٹگ ءَ دست کپ اِیت،مئے زندگی یک سپرے ما ایشی ءِ مُساپریں، ناکو زَتک ترْی زَتک یکیں جاھ ءَ یکیں تگرد ءِ سر ءَ وتی شپاں گوازین اَنت وھدے سَجّیں روچ ءِ تکانسری ءَ پَد ما وپسیں گُڈا ما اے نزان اِیں کہ مئے امبازاں کئی پُل اِنت ءُ ما سجّیں شپ گوں ھما پُل ءِ وشبواں لیب کن اِیں”
 آئی ءِ روگ ءَ پد، من پاد اتک آں پنکا بَند کُت-گُڈا تھنائی ءَ سارتیں گِینے کَش اِت ءُ منی سر ءَ کَند اِت ءُ گُشتے”تو وتی دل ءَ وت واجہ ئے،……اے مال ءُ متاھ…اے ماڑی ءُ گاڈی…..اے پُچ ءُ پوشاکاں ترا سردارے جوڑ کُتگ بلے مروچی منی چم ھما پِنڈوک ءَ پچ کُتگ اَنت ءُ نوں من ھمے لیکھاں کہ تو چَرا پنڈوک ءَ چے ھم گَنترے، آ پکیرے بلے آئی ءِ کِرّا دنیا ءِ مستریں ھزانگ ھستیں…..تو امیری ئے بلے تئی دامن چہ لِزت ءُ چَش ءِ دولت ءَ ھورک اِنت نوں من پـیسلہ کُتگ تئی ھمراھی یک ساھتے ھم پہ من ھرام اِنت من ترا یَلہ دیگ ءُ روگ ءَ آں………”
 تھنائی ءَ یک مزنیں ٹاکے جَت ءُ اوتاگ ءَ چے در اَتک ءُ من کُماریں چَماں گوں آئی ءِ دنز ءُ مُجـاں چارگ ءَ اِتاں-
اے آزمانک درْد ءَ چھاپ ءُ شِنگ بیتگ.