ہندوستانی تامُرانی کارست عرفان خان ءِ گُڈّی نمدی کہ آئی ءَ وتی نادْراھی ءِ گڈّی وھد ءُ پاساں نبشتہ کُتگ اَت۔
دَرد کہ ھدا ءَ شہ ھم مستر زانگ بیت
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
کدی کدی تئی چمّ یک اناگھی تیلانکے ءَ گوں پچ بنت کہ زندگی ترا واب ءَ شہ ٹُوھینگ ءِ واستہ دنت ئِے ۔ تو یکپارگی چست بئے۔
اے گْوزوکیں پانزدہ روچانی اندر ءَ منی زند ھم یک اَنچیں قصّہ یے جوڑ بیتّہ۔ منا ھجبر اے سَما نیست اَت کہ اَجبیں قصّہانی رَند ءَ کپگ کپگ ءَ من وت یک اَجبیں نادْراھی ءِ آماچ باں۔
اَنّی چندے روچ پیشتر من وتی روتانی کینسر (نیورو اینڈوکرائن ) ءِ بابت ءَ معلوم دار بیتّاں۔ منا اے ھم گُشگ ءُ معلومدار کنگ بیت کہ اے یک اَنچیں نادْراھی اِنت کہ ایشی ءِ آماچیں نادْراہانی کساس سرجمیں دنیا ءَ باز کم اِنت۔ تو بگش کہ نہ بیَگ ءِ برابر۔
نادْراہ کہ نیست گُڑا تو بزان کہ اے نادْراھی ءِ بابت ءَ آ رنگیں پَٹّ ءُ پُولکاری یے ھم نہ بیتّہ کہ بیَگ لوٹتگ اَت۔ آسر چے بِی۔ ؟
ڈاکٹرانی کِرّا باقی نادْراھیانی بابت ءَ زانتکاری وتی جاہ ءَ بلے اے نادْراھی ءِ بابت ءَ باز کم سرپدی اَست۔ علاج کامیاب بی یا نہ بِی، انگت اے بابت ءَ ھچ گُشگ نہ بی ۔۔۔ ءُ من !
من بَس دوا ءُ تجربگانی لئیبے ءِ یک بھرے جُوڑ بیتگاں۔۔
اے منی لئیب نہ یَت منی سنگت! من وَا یک تیزیں ریلے ءَ سوار اِتاں ، منی وَا چندے واب اِت اَنت، چندے واھگ اِت اَنت، چندے کار اِت اَنت کہ من آیانی نیامگا لُونجان اِتاں۔
پدا چو بیت کہ یکّے اَتک ءُ منی کوپگ ئِے شہ پشُت ءَ ژامبلینت ، من کہ چَکّ ترّینت، گَنداں ٹکٹ چیکر اِنت ءُ منا گشگا اِنت” تئی اسٹاپ اَتکہ منی واجہ، اِیر آ ۔”
من اجکّہ ءُ پریشان بیتّاں ” اِنّا واجل ! منی وَا منزل انگہ سک دیر اِنت”
ٹکٹ چیکر ءَ منا سرپد کُت ءُ گُشت کہ ” نا ، اَسٹاپ وَا ھمیش اِنت تئی، دل ءَ کسان مکن ، چو بیت بَرے بَرے۔”
چُوشیں اناگھی جاوراں من سرپد بیتّاں کہ ما دْرست زِر ءِ گْورماں چو دار ءَ جُوڑ بیتّگیں تحتگے ءَ اِد ءُ اُود اِیں۔ بے باوری ءِ چِست بیتگیں ھمک گْورمے ءِ دیم ءَ بَس وتی رکّھینگ ءِ کسانکیں جُھدے ءَ گوں گُلائیش، نہ ایشی ءَ کمتر ءُ نہ گیشتر۔
ھمک نیمگا آپ اِنت، آپ ءَ ترپّلیں جون ءُ بے رحمیں چولانی تیلانک۔
اے جنجال ءَ مانگیشگ ءَ پد یکروچے من پہ تُرس ءُ لَرز نادْراہ جاہ ءَ کہ رَؤگا اِتاں گُڑا من وتی بچّ ءَ را گْوَشت ” منا اے ساھت ءَ وتا شہ ھچ دَرکار نیست ابید ایشی ءِ کہ من اے عذاب ءَ شہ دَر بْیایاں کہ من ئِے شپ ءُ روچ سگّگایاں۔منا وتی ساکمی ءُ توان پدا لوٹنت ، اے ترس کہ منی کوپگاں ایر نشتہ من ایشی ءَ شہ وتا سندگ ءُ دیر چگل دیگ لوٹاں۔ من چوشیں بزّگی ءُ رحم ناکیں جاوراں گیش سگّت نہ کناں۔”
اے نادْراھی ءِ پانچلاں آیگ ءَ پد منی یکّیں واہش ھمیش اَت بَس۔
پدا وتی دَرد ءُ دورانی نیمگا منی حیال شُت۔ بِزان کہ اِنچو مدّت ءَ من بَس وتی دَرد ءُ دوراں گوں گلائیش اِتاں، سگّگا اِتاں ءُ ھمے تورشتاں مارگا اِتاں ،بلے اے کاملیں مدّتے ءَ پد یک چیزے ھم منا منی اے تکلیفی ءَ شہ گِستا کنگ ءِ نام ءَ نزانگایَت ، نہ کسّی ءِ دلبڈّی کار آیگا اِت اَنت، نہ گپّ ءُ ھال ءُ نا کہ تسلّا، ھچ۔
منا تھنا ھمے سَما بیگایَت کہ اے سرجمیں زمین ءُ آسمان یک تُرسناکیں دردے ءِ دْروشم ءَ بدل بیتگ اَنت، اَنچیں دَردے ءِ کہ آ ھمو چیز ءَ شہ قوی ءُ مزن اِنت۔
ھمک تسّلا، ھمو دلبڈّی ءُ ھمک امّیت ءَ شہ دَزکشّی ءَ پد من کہ دَم بُرتگیں پاداں گوں نادْراھجاہ ءِ دروازگ ءَ وتی پاد ایر کُت اَنت گُڑا منی چم وتی دیم پہ دیم لارڈز کرکٹ گراؤنڈ ءَ کپتاں۔اے ھما لارڈز اَت کہ منا گوں ایشی ءَ دست ءُ دْروھی ءِ ارمان شہ دَر کسانی ءَ دل ءَ اَست اَت ءُ مرچی اے تکلیفی ءُ دَرد ءُ دَورانی سبب ءَ دیوال ءَ جَتگیں ویوین رچرڈز ءِ بچکندیں عکس ھم منا وتی نیمگا کَشّگا ناکام گندگ آیگا اَت۔ دُنیا وَا گُشئے منی ھچ کارے نہ یَت۔
حیر اے نادْراھجاہ ءَ یک وارڈے کومہ ءِ ھم اَست اَت۔اے ھما نادْراھانیگ اَت کہ دْراجیں مدّتے ءِ واستہ ھوش ءُ بے ھوشی ءِ جنگ ءَ مرگ ءِ کَلا لونجان اِت اَنت۔
ھمودا کہ من داشتگ اَت اے منی وارڈ ءِ بُرزی نیمگ ءِ کوٹی ءَ اِت اَنت۔ یک رندے من شہ وتی کوٹی ءَ سر کَشّ اِت ءُ چار اِت ءُ فکرے ءَ کپتاں کہ مرگ ءُ زند ءِ لئیب ءِ نیام ءَ چوشیں کُجام چیزے اَست۔
یک دگّے، آئی ءِ اے دیم ءَ کرکٹ ءِ میدان اِنت بزان کہ زند ءِ لئیب جاہ ءُ دومی نیمگا نادْراھجاہ۔
دوئیناں لئیب ءُ گْوازی اَت ءُ اے دوئیں نیمگی لئیبانی نیام ءَ یک چیزے یکّ ءُ ٹکّ اَت ءُ آ یَت بے باوری ۔
یک نیمگے زند ءُ دومی نیمگا مرگ ۔کس نزانت کہ دیم ءَ چے بیت ، نہ نادراھجاہ ءَ نادْراھے ءِ ساہ ءَ بھروسہ یے اَست اَت ءُ نہ لئیب جاہ ءَ کسّے سرپد اَت کہ دیمی بول ءَ چے بیت۔
کاملیں بے باوری اَت بَس۔ ھمے مارشت ءَ باریں چونکائی منی اَندر ءَ جاگہ کُت۔
نِی اے کازماز ءِ دْراجی ، پْراھی ، زورآوری ءُ قانود دْراہ کم کمّ ءَ منی دل ءَ ایر نندان بیت اَنت کہ آخر منی اسپتال پرچا یک لئیب جاھے ءِ دیم ءَ یَت ءُ ھالی ھمے گپّ ءَ را من چیا چوش ھیرتی ءَ مار اِت؟
اے دْرست منا وت ماں وتاں پیوستگ گندگ آیگا اِت اَنت۔گُڑا بزاں ھر شے کہ باوری اِنت ھما اصل ءَ بے باور اِنت۔ ھمے بے باوری ءَ ابید اے کازماز ءَ چوشیں ھچ باوری چیزے نیست کہ مردم آئی ءِ سرا باور بہ کنت۔
نِی کہ ما دْرست ھمے بے باوری ءِ دریا ءَ گْواز کنگا اِیں گُڑا من کئے ءُ منی بے باوری چے؟
منا ھالی وتی پَشکپتگیں توان ءَ را محکم دارگی اِنت ءُ وتی بھر ءِ لئیب کنگی اِنت بَس۔
من وتی دل ءَ اے گپ زانتگ اَت ءُ پَک کُتگ اَت کہ اے لئیب ءِ ھر وڑیں آسرے کہ دَر اَتک منا آ رَد کنگی نہ اِنت۔ بلّے کہ منی کِرّا چندے ماہ پَشکپتگ اَنت یا چندے سال۔
دْرست یک طوفانیں گْورمے ءِ زد ءَ یَنت۔ آئی شہ پد دْرستیں تُرس ھلاس ءُ پدا منی دل ءَ ھچ پَشت نہ کپیت۔
سَجّھیں زند ءَ اولی رند ءَ منا سما بیت کہ آجوئی ءِ حقّی ئیں معنا چے اِنت۔ منا اَنچو سما بیگایَت کہ منا بلائیں کامیابی یے دَز کپتہ۔
اَنچو گُشئے کہ زند ءِ پُر سحریں تامے منا رَستگ ءُ اے تام منی بدن ءِ رگ ءُ ریشگاں ایر کپان اِنت ۔منی اے نگیگیں نادْرائی ءِ ھلاسی ءِ ھاتری ءَ باریں چُنت مردمانی نیک دعا گون کپتگ اِت اَنت،ھما مردم کہ من زانتگ اِتاں ءُ ھما مردم ھم کہ من آ نزانتگ اِتاں ۔اے دْرست بازیں جاہ ءُ دیاراں، بازیں مُلکے ءَ ءُ بازیں وختی پیچ ءُ تاباں منی واستہ دُعا ءُ دزبندیان اِت اَنت ءُ منی حیر ءُ سلامتی ءِ امیتّان اِت اَنت۔
منا دمانے ءَ اَنچو گمان بِیت کہ اے دْرستیں نیک دعا یجّاہ بیت اَنت ءُ یک مزنیں طاقتے ءُ بلائیں گْورمے جوڑ بیت اَنت ءُ منا وتی سلامتی ءِ حصاراں پیتک اِش۔ منی دل ءُ دماغاں شاح اِش کَشت ءُ اُمیّت ءِ یک چوڑے ءَ پاد اَتک ءُ یک مزنیں دْرچکے ءِ دْروشم ءَ بدل بیت اَنت۔
بے کساس دعایانی ءِ آسر ءَ ھر پُلّے ءَ کہ سر کَش اِت ، ھر گْرمچھے کہ سبز اِت آئی ءَ دگہ ھمنچو شاح ءُ لمب جنان کُت، ھر تاکے کہ رُست آئی ءَ منا نوکیں زندے ءِ بشارت دات ءُ یک شادکامی یے بکشات ۔
آپ ءِ سَر بُر ءَ تَرپّلیں یک نزوریں تختگے ءِ چے بساط کہ آ آپ ءِ روانی ءَ بدل کنگ ءِ جُھد ءَ بکنت۔ آ بَس گوں ھمے روانی ءَ برؤت گوں ۔ آ باید اِنت اے گپّ ءَ شرّی ءُ الکاپی ءَ بزانت کہ آ ابرم ءِ کُٹّ ءَ نشتگ ، ابرم ءِ کُٹّ ءَ نشتگیں ھمو کَس را بَس ابرم ءِ لیلواں دلگوشدارگی اِنت ءُ بَس۔
عرفان خان
رجانکار: میرساگر