دستونک
جاوید دینؔ
تئی دوریءِ چاڑے کہ من ءَ  پاشک کنان اِنت
شنزوکیں زھیرانی وڑءَ پاشک کنان اِنت
وہمانی چرتاں نوں دگہ سوتےدپءَانت
آ راز نہ پولیت ءُ وت ءَ پاشک کنان اِنت
درملکی زھیرے شپ ءِمُرگانی کُدُو ءَ
چمانی زِہیں تیراں دل ءَ پاشک کنان اِنت
شودیت منی میّت ءِ لیگاریں گُناھاں
ارسے چوں سوابانی تہءَ پاشک کنان اِنت
دُروھاپ نہ بارتیں اے شپانکیں دل ءِ تُنءَ
دنزین انت گیابانے من ءَ  پاشک کنان اِنت
من مژدہ نہ ریتکہ کہ بِہ بیت بلکِنہ رامگ
تئی اشک کپوتے ءُ لدءَ پاشک کنان اِنت
بیوانکی انتِ جاویدؔ نوں منی شئیرءِ زمین ءَ
چولانی توار اِنت کہ زِرءَ پاشک کنان انت