بابو کسّہ کارایت
ناگمان
دگر ءِ کلاگ زیرگ ءُ مردمانی کندینگ وش اِنت بلے وتی سرا کندگ گِران اِنت-پریشی ءَ دل لوٹیت-ایمانداری لوٹیت-طارق ءِ دل مزن اِنت-ایمان مهکم اِنت- پمیشا وت ءَ ءُ دگراں یکّیں شاهیم ءَ توریت-آ هنچیں مهربانیں مردمے کہ دگر ءِ کندینگ ءِ واستا وت ءَ هم چوها کنت-
یک رندے من ءُ طارق استاد عبدالمجید گوادری ءِ گندگ ءَ شتیں-جوڈی ڈَڈّی ءَ رند استاد ءَ پہ مسکرا گشت: ” داکتر تو طارق ءَ پرچہ علاج نہ کن ئے؟ ”
من کندت: ” گندگ ءَ و ٹَٹّا مُٹّا اِنت! ”
استاد ءَ گشت: ” ڈن ءَ شر انت، تها گڑبڑ اِنت-یک روچے من فون کُت بیا من ءَ کارے هست- گشیت شریں بلے هنّی من دزگٹّاں کمے رندترا کایاں-من جست کت چی کنگائے؟ گشیت گیت پُنڈگایاں؟ ”
من ٹهک دات- دیم گوں طارق ءَ کت ءُ جست کُت:
”تو گوں استاد ءَ چو چیا گشتگ؟ ”
طارق ءَ پسو دات: “من گشتگ بِلّے استاد کندیت-کندگ شرّیں چیزے!”