من ءُ سیلانؔ شُتیں گْوادر ءَ
 (پنچُمی بہر)
 اِسحاق خاموش
 من سیلانؔ، ظفر اکبرؔ ءُ حاصلؔ گْوادرؔ ءِ شہر ءَ ندارگ کنان اِتیں۔۔۔ بازار ءِ تہا ھما کُہن ءُ پْرشتگیں بان ءُ کوٹی اِتنت البہ لہتے ماڑی نوک بُوتگ اِتنت۔یک جْوانیں بدلی یے من اے مار اِت کہ بازیں دُکان یے ءِ سائن بورڈ بلوچی ءَ نبشتگ اِتنت چو کہ قندیل سینگار جاہ، ساچ بلوچی دوچ، باتیل شربت جاہ ءُ دگر۔۔۔۔
 ما بازار ءِ سئیل ءَ اِتیں کہ علی واھگ ءَ فون کُت کہ مرچی بیگاہ مئے ’’ تاکبند سِنچ‘‘ ءِ اولی تاک ءِ دیمدرائی دیوان اِنت ماں آرسی ڈی سی کونسل گْوادر ءَ۔۔۔ تو الّم ءَ بْیا۔من گُشت ما یک ءُ دو روچ ءِ ترّ ءُ تاب ءَ اتکگیں دگہ جاگہ ہم رؤگی انت ، چاراں اگاں وھد رست گُڑا الّم ءَ۔۔۔۔۔علی واھگ ءِ فون ءَ رند اللہ بخش دشتی ؔ کہ من پیسرا فون کُتگ ات ، فون ئےِ کُت ءُ گُشت ئےِ کہ من پیداکاں تو کُجائے ۔۔۔ وتی ڈسّ ءُ نشان دات۔
 چہ ہسپتال ءِ دمک ءَ ما کہ سئیل کنان ءُ گْوازان اتیں اناگہ منی چمّ کپت اَنت پہ چاکر کتابجاہ ءَ ۔۔ من ظفرؔ ءَ گُشت بدار رؤئیں نصیرؔ ءَ سلام ءُ دعایے کنیں۔
 ما کہ دُکّان ءِ تہا پُترتیں دو ورنا نشتگ ات ، یکّے ءَ کمپیوٹرے دیما ات ءُ یکّے کتاباں شرّ کنگا ات۔
 من کہ سلام دات ، آ، دلمانگ اتنت کہ ما گراک ایں بلکیں لہتے کتاب زُوریں ، من کہ وتی پجّار کُت ورنا چہ وتی جاگہ ءَ پاد اتک ءُ وتی کُرسی یے من ءَ دات کہ بہ نند ۔۔۔۔ بلئے مارا نندگی نہ ات ءُ نصیر ہم اودا نہ ات۔
 کتاب جاہ ءَ شرّیں شرّیں کتاب ایر اتنت۔ رِدانک ءُ شاعری دوئیں۔ ردانک ءِ رِد ءَ بلوچی اکیڈمی، سنگت اکیڈمی، بلوچستان اکیڈمی ، سچکان ءَ ابید لاہو ر ءُ کراچی ءِ پبلشرزانی ہم کتاب ایر اِتنت۔یک نیمگے واجہ جام محمد دشتی ءِ بلوچی لبزبلد ایر ات۔ مُنیر بادینیؔ، غنی پروازؔ، اے آردادؔءَ ابید ورناھیں نبشتہ کارانی اُردو ءُ بلوچی کتاب ہم ایر اتنت۔ شاعری ءِ رد ءَ مُنیر مومن ءَ ابید دگی بازیں اُردو ءُ بلوچی شاعرانی کتاب ایر اتنت۔
 من جُست کُت ’’ گُڑا گْوادر چون اِنت ، کتاب بہا بنت؟‘‘
 ’’ اِنّاں ۔۔ پیسری وڑا نہ انت ، وانوک سکّ کمّ ترّ اِتگ اَنت، چہ گْوادرؔ ءَ ڈنّ ءِ مردُم کہ کاینت گُڑا کتاب بہا زُور انت چو کہ کُلانچ ، پسنی ءُ کش ءُ کِرّ ءِ ھند ءُ دمگانی مردُم کہ اودا کتاب نہ رسنت۔۔۔۔‘‘
 ’’ ہر جاگہ بلوچی کتابانی حال ھمیش اِنت۔۔۔۔۔ظُلم اِنت واللہ ۵۰۰ کتاب بہا مہ بیت۔۔۔۔ مُنیر بادینی ، مُنیر مومن، مبار ک قاضی, محمد دشتی ءُ غنی پروازؔ ءِ وڑیں نبشتہ کارانی کتاب بائد اِنت دست ماں دست ءَ بہر مہ بُوتین اَنت۔۔۔۔۔ پہ شوھاز ہم دست مہ کپتین انت ۔۔۔ ہمینچو بہا بُبوتین اَنت‘‘
 سیلان ؔ ءَ گُشت۔
 ’’ ھؤ گندئے سیلانؔ‘‘۔ ظفرؔ ءَ گُشت۔
 ما چہ چاکر کتاب جاہ ءَ درکپتیں۔
 ظفر ءَ گُشت پُلّانؔ عمر ءَ فون یے بجن بِلّے کئیت، بلئے سیلانؔ ءَ گُشت پُلّان ءَ بِلّ وتی روزگار ءَ کنت ، اے وھد ءَ ٹرانسپورٹ ءَ گٹّ بیت۔
 ما کہ وتی دوارجاہ ءَ سر بُوتیں ۔۔۔گوں رسگ ءَ اللہ بخش دشتیؔ ءَ فون کُت کہ دہ منٹ ءَ پیداکاں۔
 تانکہ من چمّ ءُ دست کُت اللہ بخش دشتی سر بُوتگ ات۔اھوالکاری ، زُبان ، لبزانک، وش ٹی وی ، نبشتہ کاری ءُ دگہ بازیں سرھالانی سرا گپّ ءُ تْران بُوت۔
 دو روچ اِنت من عالم سیف ءِ نمبر ءَ جنگ ءَ اِتاں ۔۔عالم ءِ نمبر بند اَت۔
 ظفرؔ ءَ من ءَ گُشت کہ’’ عالمؔ سجّہیں شپ ءَ ماں بکّار ءَ گوں سیٹھ ءَ دلگوش اِنت ، روچ ءَ جنت واب ءَ۔۔۔۔ پمشکا مُدام گُشیت کہ ٹِیّم نئے گرکیں ناں۔۔۔۔ ھاھاھا‘‘
 من ءُ اللہ بخش دشتی تْران ءَ اِتیں کہ منی موبائل ءِ رینگوک ءَ توار کُت۔۔ چاراں عالم سیفؔ اِنت۔
 ’’ یار بہ بکش من کُلانچؔ ءَ بُوتگاں سْیادانی چارگ ءَ ۔۔۔اودا نیٹورک نیست انّوں تئی میسیج ونتگ۔۔۔ من نزّیک ءَ رستگاں ۔۔سُر ءَ رواں ،سینکل ءَ بدل کناں من ءُ موسیٰ یار پیداک ایں‘‘
 سُبارگ ءِ وھد بُوتگ ات ، اللہ بخش دشتیؔ ءَ گوں پُرمہریں دِلے مئے سُبارگ پِر کنائینتگ اَت ، دمانے ءَ پد ما اللہ بخش ءِ پُر مہریں نْیادانی دِیوان ءَ نشتگ اتیں۔
 گپّ پدا ھما۔۔۔ زُبان، لبزانک، اھوالکاری ۔۔۔
 اللہ بخش دشتی ؔ ءِ گُشگ ات کہ ماں بلوچ چاگرد ءَ اھوالکاری ءُ صحافت سکّ گْرانیں کارے، ادا ہرکس گوں یکّے دومی ءَ ھمگْرنچ اِنت ءُ ہرکس ءَ زانت ءُ سرپد اِنت۔پمشکا تچکیں صحافت بُوت نہ کنت۔۔۔۔
 بلئے من مار ات کہ عین قادرؔ ءَ اے گپّ رد کُتگ ءُ تچکین صحافت ءَ دیما بران انت ءُ من کہ اے چاریں دانکاں نبشتہ کنان اتاں من دیست کہ عین قادرؔ ماں گْوادرءَ میڈیکل اسٹورانی تہا دو نمبر دواھانی باروا رپورٹ دئیگ ءَ اِنت۔
 سیلانؔ ءَ اللہ بخش تاں سیاست ءَ بگر ۔۔۔ زُبان ، لبزانک ءُ تاں سیاست ءَ بْیا۔۔۔۔۔۔ہمینچو جُست کُت کہ من دمانے دمانے مار ات کہ اللہ بخش نُوں بیزاری بیت بلئے اللہ بخش ءِ نرمیں تب ءُ پدا آئی ءِ مہر کہ بیزاری نہ ات۔سُبارگ ءَ چہ کمّو پیسر عالم سیفؔ ءَ وت ءَ گوں موسیٰ یارؔ ءَ سر کُت۔
 اللہ بخش ءِ واھگ ات کہ شپ ءَ ہم ما گوں آئی ءَ بہ جلّیں بلئے من بیگاہ ءِ علی واھگ ؔ ءِ مراگش ءِ گپّ جت ءُ گُشت کہ دو دِلگاں کہ بُرواں کہ مہ رواں کہ وھد کمّ اِنت۔
 اللہ بخش ءَ من ءَ کڈّن کُت کہ اے سنگتانی مراگش ءَ بُرو کہ کے بی فراقؔ گوں وتی سنگتاں جیوز ءِ پلیٹ فارم ءِ سرا مُدام دِیوان ءُ مراگش کننت ءُ کار ءَ اَنت۔
 سُبارگ ءَ پد ما وتی دوارجاہ ءَ اَتکیں۔۔۔ علی واھگ ءِ فون پدا اتک۔۔۔ من گُشت’’ شرّیں وت ءَ وھد ءِ سرا سر کناں ۔۔۔‘‘
 بلئے ظفراکبرؔ ءَ گُشت من نیاھاں گوں۔۔، زاناں ھمے واستہ کہ ظفراکبرؔ جیوز ءِ سنگتاں دعوت نہ داتگ ات۔
 من ،سیلانؔ، پُلّان ءُ عالم سیفؔ حاصل ءَ آر سی ڈی سی کونسل ءِ ماڑی ءِ دیما ایر کُت۔
 تہا کہ شُتیں دِیوان بندات نہ ات۔ من کہ اَنچو گیٹ ءَ پُترتاں چہ دُور ءَ عین قادر ؔ گوں وتی بلوچی پاگ ءَ زاھر ات ءُ کے بی فراقؔ ءُ دگہ لہتے سنگت آئی ءِ کشّ ءُ کرّاں اوشتاتگ اِتنت۔ لہتے ورنا چہ ماڑی ءِ تہا زاھر اتنت کہ کُرسیانی سرا نشتگ اتنت۔۔ بجلی انگت ءَ نہ یتکگ اتنت شش ءَ انگت ۷ منٹ کمّ ات ۔۔۔ من چہ موبائل ءَ وھد چار ات۔
 عین قادرؔ ، کے بی فراقؔ ءُ دگہ لہتے ورنا ءَ مارا وشّ اتک کُت۔دمانے ءَ پد بجلی اتک انت ءُ مارا ھال ءِ تہا رؤگ ءِ گُشگ بُوت۔مراگش شش ءُ نیم ءَ بندات بُوت۔ ما جہل ءَ اولی سرپ ءَ کُرسیانی سر ءَ نشتگ اتیں۔آر سی ڈی سی ھال یک پْراہ ءُ شاھگانیں ھالے ات، ھال ءِ دیوالانی سرا سید ظہورشاہ ہاشمی ءَ بگر تاں دگہ بازیں مردین ءُ جنیادمیں جُہدکارانی عکس دْرتکگ اِنت۔آر سی ڈی سی کونسل گْوادر ۱۹۶۱ ءَ جوڑ کنگ بُوتگ ءُ چہ بنداتی روچاں جْوانیں وڑے کار ءَ اِنت۔ءُ اے مراگش کہ تاکبند ’’ سِنچ‘‘ ءِ دیمدرائی ءَ ایر کنئگ بُوتگ ات ’’جیوز‘‘ (Gwadar Educational Welfare Society (GEWS)) ءِ دزکُمکی ءَ ایر کنگ بُوتگ ات کہ جیوز ءَ کے بی فراقؔ گوں وتی سنگتاں اے پِڑ ءَ کار ءَ اِنت۔
 جہل ءَ کُرسیانی سرا منی راستی کش ءَ بجاّر بلوچ ءُ دگہ بینک آفیسرے نشتگ ات ءُ چپّیں کش ءَ آصف شفیقؔ ، مُنیر احمد ءُ کے بی فراقؔ ۔۔۔۔ پُشتی سْرپ ءَ عالم سیفؔ ءُ پُلّان وت ماں وت ءَ ھَلوت ءُ سُک سُک ءَ اِتنت ءُ آھانی کش ءَ سیلانؔ نشتگ ات ءُ وتی نگاھاں شانک دیان ات ءُ یکّ ءَ مردُمانی پجّارگ ءِ کوشت ءَ ات۔ھال چہ مُردم ءَ پُرّ وَ نہ ات بلئے سدءِ کساس ءَ ورنا ءُ کماش نشتگ اتنت۔گیشتر وانندگیں ورنا اتنت۔
 تاکبند ’’ سنچ‘‘ ءِ دیمدرائی ات ءُ اے تاکبند چہ سنچ لبزانکی دربرجاہ ءِ نیمگ ءَ چاپ ءُ شنگ بُوتگ ات۔ دمانے ءَ پد دیوان ءِ پاگواجہ علی واھگ اسٹیج ءِ سرا توار جنئگ بُوت۔ پدا کے بی فراقؔ ءُ اَنچو ھاسیں مہمانی تہا منی نام توار جنئگ بُوت۔پدا امبر سمین، غین نُون گُل ، آصف شفیقؔ،امان جان امانؔ ءُ عبداللہ عابدؔ ہم اسٹیج ءِ سرا لوٹائینگ بُوتنت۔ اسٹیج ءِ جارچین ورناھے ات کہ لبزانکی مراگاہ ءُ چست ءُ ایراں چد ءُ پیسر من اے ورنا ءِ نام اِش نہ کُتگ ات ءُ ہرچی کہ گُشگ ءَ ات یا شعر وانگ ءَ گیشتر گَٹّگ ءَ ات۔برے برے شعراں رد ہم وانگ ءَ ات۔
 پیسرا کتاب ءِ دیمدرائی بُوت۔ علی واھگ ءَ سئے ماہی سنچ کے بی فراقؔ ءَ دات ءُ پدا مارا اسٹیج ءِ سرا دْرستیناں یک یک تاکے دَیگ بُوت۔ یکبرے علی واھگ وت کتابانی بہر کنگ ءَ لگّ ات بلئے پدا کے بی فراق ءَ لہم لہم ءَ گُشت کہ تو دیوان ءِ پاگواجہ ئے ۔۔۔ تو بہ نند دگرے بہر اش کنت۔
 من ’’ سنچ‘‘ءِ لڑ چاران کُت ۔ ’’سنچ‘‘ ءِ تہا من ءَ ’’ دْرد‘‘ شُبین گِندگ ءَ اتک۔ایشی ءِ لڑ ءِ تہا مُنیر بادینی، صبا دشتیاری ، مُبارک قاضیؔ، ارشاد پروازؔ، غین نون گُل، امبر سمینؔ، آصف شفیق،جلیل عارفؔ، علی واھگ، اے آردادؔ، نذیر احمدءُ جاوید حیاتؔ ءِ شعر ءُ نبشتانک ھَوار اِتنت۔
 من ’’ سنچ‘‘ دمانے چار ات ءُ بند کُت ءُ ایر کُت۔
 امبر سمین منی کش ءَ نشت اگت ۔۔ غین نون گُل انچو کہ اسٹیج ءِ سرا اتک من ءَ گُلائیش ئیِ کُت۔
 من چہ امبر سمینؔ ءَ جُست کُت ’’ چون انت تئی طبیعت مرچاں‘‘
 گُشت ئیِ
 ’’ مرچاں شر تراں‘‘
 امبرؔ چہ دْراجیں مُدّتے ءَ نادراہ بُوتگ ءُ من ءَ یات انت اے آرداد صاحب ءَ کراچی ءَ پہ علاج ءِ ھاتر ءَ آؤرتگ ات۔ ءُ امبرؔ ردانکی لچّہ ءِ تہا منی دوستیگیں شاعراں چہ یکّے۔۔۔۔
 دیوان ءِ تہا اے آردادؔ ءِ ساڑی نہ بُوھگ من سکّ مار ات بلئے پدا من ءَ حیال اتک کہ دادؔ وَ شالکوٹ ءَ اِنت ۔۔۔۔ پدا نگاہ شانک داتنت، من مُجیب مجاھد نہ دیست۔۔ یکرندے نگاہ پدا شانک اتنت۔۔۔۔یونس حسین ہم زاھر ات نہ ات کہ منی دوستیگیں آزمانکاراں چہ یکّے ات۔۔۔۔۔۔ پدا من جیڑ ات کہ اسلم دوستین ؔ الّم ءَ ھمدا بیت ۔۔۔۔بلئے من وتی ھیال پدا ھکّل کُت کہ اگاں اے کہ ادا بُبوتین انت گُڑا من اسٹیج ءِ سرا ناں ۔۔۔ جہل ءَ نشتگ اتاں ۔۔۔۔۔۔۔ اے نبشتہ کارانی جاہ ءُ مقام چہ من سکّ بُرز ءُ بالا اِنت۔۔۔۔ نگاھاں رحمان مُراد شوھاز اِت۔۔۔ رحمان مُراد ہم زاھر نہ ات۔
 مراگش ءِ تہا ہمے شرط ایر کنئگ بُوتگ ات کہ دیوان ءَ ہما شاعر شعر بْوان انت کہ آھانی شعر ماں’’ سنچ‘‘ ءَ چاپ بُوتگ اَنت ۔۔۔ گوں ہمے جار ءَ من دْرستاں چہ پیسر دیست کہ احمد نثارؔ ءُ عبید دیدگؔ منی دیم پہ دیم ءَ نشتگ اتنت۔۔۔۔۔ آھانی رُوح تہار بُوت۔۔۔ دگہ بلکیں بازیں شاعرے ءِ تب وش نہ بُوتگ بلئے آ، من پجّاہ نہاؤرت اَنت۔۔۔۔
 پدا من دیست کہ پُلّان عُمر ءُ عالم سیف سُکّ سُکّ ءُ ھلوت ءَ اَنت۔۔۔۔۔۔۔ پدا من دیست کہ سیلانؔ ءَ وتی دست ءِ کاگد پیتک ءُ کیسگ ءَ کُت۔دیوان ءَ امبر سمینؔ، آصف شفیقؔ،حسن ندیم،سمین بلوچءَ وتی لچّہ ، دستونک ءُ ھائیکو ونت اَنت۔۔۔عبداللہ عابد ءَ وشگُٹّی ءَ شعر ونت ۔۔۔ ءُ سکّ وش ونت ۔۔۔۔۔۔بلئے غین نون گُل ءَ کہ وشگُٹّی ءَ گُشت کہ
 ’’عکس ءَ گوں تئی تْران کنان انت آدینکے
 آدینک ءِ قُربان بیان اِنت آدینکے
 مرچاں وت ءَ پیشی وڑا گندگ من نہ باں
 من کُوھناں یا باریں کْوان اِنت آدینکے
 ہرکس پہ وت جوڑ کنان اِنت دُنیا یے
 من بس پہ وت زُرت کسانیں آدینکے‘‘
 ۔۔۔ھال چہ واہ واہ ءُ چاپاں جکس ات۔
 امان جان امانؔ ءِ جوڑ کُتگیں عکس دیوان ءَ پیشدارگ پوت کہ ’’ سنچ‘‘ سرتاک ءَ چاپ بُوتگ ات۔
 مشاعرہ ءِ ھلاسی ءِ جار جنئگ بُوت۔ جارچین ءِ لِسٹ ءِ تہا من ھَوار نہ اِتاں ۔۔۔ جارچین ءَ من ءَ بیھال کُتگ ات۔چیا کہ آ، شرط ءِ پابند اَت۔
 گنداں غین نون گُل پاد اتک ءُ جارچین ءِ گوشان ھلوت ئیِ کُت۔ پدا جارچین ءَ کے بی فراقؔ ءِ گوشاں ھلوت کُت۔۔۔ کے بی فراق ءَ علی واھگ ءِ گوشاں ھلوت کُت۔جارچین ءَ پدا علی واھگ ءِ گوشاں ھلوت کُت۔
 جارچین شُت ڈائس ءِ دیما ءُ گُٹّ ئیِ شہکارت ءُ گُشت ئیِ۔۔۔’’ بہ بکش ات کہ مئے پروگرام کمّو دگہ وڑ بُوت۔۔۔۔ نُوں من توار جناں اسحاق بلوچ ءَ کہ وتی گپّاں درشان بکنت‘‘۔
 من چاریں نیمگاں چمّ شانک داتنت ۔۔۔ من اسحاق بلوچ نہ دیست۔
 پدا چہ دِیوان ءِ تہا دو سئے ورنا ءَ کُوکار کُت۔
 ’’۔۔۔ اڑئے اسحاق خاموش یار۔۔۔۔‘‘
 دمانے ءَ پد ورنائیں جارچین ءَ وتی باڑی لینگویج گیگ ءُ گْور کُت ءُ گُشت ۔
 ’’ بہ بکش اِت اِسحاق خاموشؔ‘‘
 من چہ وتی دِل ءَ جیڑ اِت کہ سنگتاں لبزانکی پِڑءِ جارچین یے دست نہ کپتگ پمشکا میاری نہ اِنت کہ اسحاق بلوچ کہ گْوادر ءِ نندوکے ءُ بلوچی زُبان ءِ نامئیں شاعرے ۔۔ اے اسحاق خاموشؔ ءُ اسحاق بلوچ ءَ نہ زانت۔۔
 من وتی دوئیں دانک گُشت انت ءُ واترگ ءَ اتاں کہ وش ٹی ءِ جہگیر عین قادرؔ منی دیم پہ دیم اوشتاتگ ات ءُ مراگش ءَ ریکارڈ کنئگ ات۔۔ من ءَ گُشیت چو مرؤ الّمءَ شعر بْوان ۔۔۔شعروانگی نہ ات بلئے عین قادرؔ ءَ لاچار کُت کہ عین قادرؔ اھوالکار ی ءَ چہ پیسر من ھما زمانگ ءَ زانتگ کہ عین قادرؔ ءَ میار ریکانیؔ ءِ نام ءَ جْوانیں ردانک نبشتہ کُتگ۔۔۔ بلکیں انگت نبشتہ کنت بلئے مرچاںزاھر نہ انت۔۔۔زاناں گوں اھوالکاری ءَ دزگٹّ اِنت۔
 وتی دْوارجاہ ءَ کہ اتکاں۔۔اے آرداد ءَ فون کُت،۔۔۔ گُشیت یارخاموشؔ مئے سنگت کُہنیں لبزانکی سنگت انت بلئے لبزانکی روایتاں نہ زان انت۔۔۔۔ اِشانی اے رویہ ءَ چہ من پہلی لوٹاں۔
 من گُشت دادؔ ہچ نہ بُوتگ دیوان سکّ وش بپوتگ سنگتاں مارا شرپ داتگ۔۔۔۔ اگاں مارا کہ بیھال اِش کُتگ اے چُشیں بلاھین گپّے نہ اِنت۔۔۔ مارا وَ پیسری مراگش ءَ ناصررحیم صاحب ءَ اوں بیھال کُتگ ات بلئے ماگِلّہ نہ کُت ۔۔۔ پدا تو ءُ واجہ ناصررحیمؔ ءَ فون کُت ۔۔۔ من گُشت ما شُمئے جُہد ءِ ستا ءَ کنیں۔۔۔۔
 پدا باریں کئے کئے فون کُت۔۔۔ہمینچو فون اتک کہ منی فون ءِ چارج ھلاس انت۔۔۔
 پدا من دیست کہ پُلّان عمر نُرنڈگ ءَ انت ۔۔۔’’ یار داد صاحب باریں کئے ءَ حال داتگ۔۔۔ یڈّولا گُشگ ءَ اِنت کہ اِشاں شر نہ کُتگ۔۔۔‘‘
 من گُشت ما وَ ہچ دِل ءَ نیاؤرتگ۔۔۔۔۔۔۔ بلئے من ءَ اے مراگش ءَ جیڑگ الّم پرماتگ۔
 سُہب ءَ کہ من ، سیلان، ظفرؔ، حاصل، سیفؔ گوں عدیل ؔءِ گاڑی ءَ پیشکان ءَ رؤگ اِتیں علی واھگ ءَ فون کُت کہ زیکیں مراگش ءِ بابت ءَ بہ کش ۔۔۔ بحر حال شُمئے منت واریںکہ شُما اتک ات۔
 من گُشت کہ شُمئے زُبان دوستی ءُ بلوچی لبزانک ءِ نام ءَ مارا کشاّن ءُ لاچار کُت کہ بیائیں۔
 ما پیشکان ءَ سر بُوتگ اتیں ۔ طاہر پیشکانیؔ چہ پیسر ءَ مئے ودار ءَ ات۔ شبیر شاکر ءَ گْرنچے کتاب گون ات ءُ سر بُوت۔ما کہ طاہر ءِ آفس ءِ دیم پہ دیم ءَ نشتگ اتیں ۔۔۔۔چاہ ورگ ءَ اتیں
 مئے دیم پہ دیم ءَ’’ بلوچی لبزانکی مجلس پیشکان‘‘ ءِ کُبل زنگ گِپتگ ات ءُ دروازگ ءِ دپ ریکاں بار گپتگ ات۔پکاسوؔ لائبریری ءِ سئیل ءَ کہ شبیر ءُ طاہرپیشکانی ءَ بُرت دل سک باز وش بُوت کہ ما شہرستان ءَ نشتگ ایں مئے کرّا ہما کتاب نیست انت بلئے اے کتاب جاہ ءَ است اتنت ءُ من ءَ گُشگ بُوت کہ روچے بیست ءَ چہ گیش ورنا پہ وانگ ءَ کئیت۔
 سپُارگ گوں طاہر ءُ شبیر شاکرؔ ءِ شیرکنیں تْراناں گْوست۔ ماجد شادؔ وتی کماش ءِ نادْراہی ءِ درگت ءَ ماں کراچی ات۔ عیسیٰ گُل ، لالو پیشکانی، انور صدیق، عزیز پیشکانی، ضامن مُراد،اسحاق محمودؔ ءُ دگہ بازیں لبزانکی مردُمے گندگی ات بلئے۔۔۔طاہر پیشکانی ، شبیر شاکر ءُ رشید مہر ءَ مارا پیشکان ءِ تیاب ءِ سئیل کنائینت ءُ چہ ’’ مشکو مار‘‘ کوہ ءِ سرا جگین ءِ زْرنگیں کارست ءِ کوہ پیشداشت ءُ پیشکان بازر ءِ ندارگ ہم کنائینت۔۔۔ اے دگہ روچ ءَ مارا سُربند ن ءَ رؤگی ات ۔۔ پمشکا اشتاپ اشتاپ ءَ چہ پیشکان ءَ ندارگ کنان ءُ در کپت ایں۔
 ھؤ پہل کن کہ کِسّہ اوں دْراج اَت
 وت من ءَ نیست ات نندگی اینچو
 (کریم دشتی)