مولوی اسماعیل  ءُ مولوی غلام حبیبءِ جیڑہ
پولکار : فقیر شاد
واجہ مُلّا اسماعیل پل آبادی ءُ واجہ مُلّا غلام حبیب پشینیءِ اَڑگ ءُ یکے دومیءِ سرءَ شعرءِ بندگءِ بنیادی سبب چوش بوتگ کہ یک رندے ماں پِیشّنءَ سورے بوتگ۔گُڑا ہما سُور(سِیر)ءِ مردماں پہلوان ہاشم پہ شعرءِ جنگءَ برتگ۔ آ ہما روچءَ ماں کاپَرءِ ساہگءَ شعر جنت۔ چوش کہ آ نامی ئیں پہلوانے بیت ءُ پہ آئیءِ آواز ءُ شعرانی گوشدارگءَ ہرکس روت ءُ ’’مات پہ چکءَ نہ کپیت‘‘۔ پہلوان گوں ساز ءُ آوازءَ دیوانءَ گرم دنت۔ تاں ظہرءِ بانگ بیت ءُ آ انگتءَ شعر جنگءَ بند نہ کنت۔
چہ اے نیمگءَ مولوی غلام حبیب روت ماں مسیت ءَ ظہر ءِ بانگ ءَ دنت۔ تاں نماز ءِ وہد بیت مولوی نندیت  ءُ چاریت کہ مردم پہ نمازءَ بیااَنت۔ بلے پہ نماز کنگءَ کس نئیت انت  ءُ دراہیں مردم شعر ءِ گوشدارگ ءَ مُلما( مشکول) بنت۔ آ تہنا وت نمازکنت  ءُ در کیت ماں وتی لوگ ءَ روت۔ پدءَ کیت دیگر(عصر) ءِ بانگ ءَ دنت ۔بلے چہ بانگ ءَ پد نندیت چاریت تاں اے رند ءَ ہم کس پہ مسیت ءَ نماز ءَ نئیت ۔ آچو ظہر ءِ نماز ءِ وڑءَ تہنا دیگر ءِ نماز ءَ کنت ءُ در کیت ماں وتی لوگ ءَ روت۔
چہ مغرب ءِ بانگ ءَ کمے ساری تر ہاشم شعر ءِ جَنگ ءَ بند کنت  ءُ مردم ہر کس وتی لوگاں رونت۔ دمانےءَ پدمولوی صاحب کیت مغرب ءِ بانگ ءَ دنت ۔مردم پہ نماز ءَ کاینت  ءُ چہ نماز ءَ پد آڈَنّ ءَ در آہگ ءَ بنت کہ مولوی چہ آہاں ساری ءَ کیت مسیت ءِ دروازگ ءِ دپ ءَ اوشتیت  ءُ گوں مردماناں گشیت کہ شما شعر ءِ سرءَ شتگ  ءُ دیوان ءَ نشتگ ات  ءُ دُمبارہ اَنچو بے سُد بوتگ ات کہ نزانتگ کہ بانگے بیت  ءُ حداءِ نمازے است۔ ’’ ہرچ مردمے شعر ءِ گوشدارگ ءَ شتگ  ءُ نماز ءَ نیاتکگ آئی ءِ جن ءِ سُہن کپتگنت‘‘ ۔مولوی مردماناں پمیشکا چو گشیت کہ آ بُترسنت  ءُ دگہ برے چوش مہ کننت۔
گوں مولوی ءِ اے گپ  ءُ فتویٰ ءَ ہمے مردمانی نُک چہ نادوکاں ہشک بیت کہ مولوی غلام حبیب ءِ وڑیں عالمے ءَ اے ڈول ءَ گشت مئے جنینانی سہیں گَڈّسگ(سُہن) المی ءَ کپتگنت ۔ آہاناں گنوکی گرنت  ءُ ہر کس وتی لوگبانکانی نیمگءَ شت کت نہ کنت۔پرچا کہ مولوی ءِ گپت ءِ پدءَ آہانی جنینانی سہن کپتگنت۔ آبیچارگ پہ ہمے اَڑ( جیڑہ) ءِ جست  ءُ پُرس  ءُ تچک کنگءَ باریں کجا کجا نہ رونت کہ کجا نہ کجا ہمے اَڑ بہ گیشیت  ءُ مئے جنانی سہیں گَڈّگ مہ کپنت۔
آنگو ہچ ملا  ءُ قاضی اشانی اَڑ ءَ گیشینت نہ کنت ۔ تاں کاینت مولوی اسماعیل پل آبادی ءِ گْورءَ ہمے گپاں گوںآئی ءَ کننت کہ مولوی غلام حبیب ءَ چو گشتگ  ءُ آئی ءِ فتویٰ  ءُ گپت ءِ پدءَ مئے دُْراہیں مردمانی جنینانی سہن کپتگنت۔
گُڑا پل آبادی آہاناں تسلہ دنت  ءُ گشیت کہ پرے گپ کسی جنانی سہن نہ کپتگنت  ءُ ہمے اَڑ ءَ گیشینیت ءُ آہاناں دلجم کنت ۔ ہما روچ ءِ روچ یک شعرے پر بندیت  ءُ شعر ءِ توکءَ ہم ہمے جیڑہءِ گیش  ءُ گیوار ءَ کنت  ءُ گوں ہما اتکگیں مردمانی ہمراہی ءَ ہمے شعر ءَ پہ غلام حبیب ءِ سرءَ راہ دنت۔ آہمے شعر ءَ غلام حبیب ءَ دینت ۔ چہ شعر ءِ وانگ ءَ پد غلام حبیب آئی ءِ شعر ءِ پسّہ ءَ دنت۔
ہمے رنگ ءَ سے شعر مولوی اسماعیل  ءُ سے شعر غلام حبیب پربندیت۔بلے شعرانی توکءَ دوہیں سک بُرز رونت۔ بلکیں وتی اصلیں بنگپ ءَ گِسَر کپنت  ءُ شعرانی توکءَ سُبکیں گپ کار مرز کننت  ءُ یکے دومی ءِ سرءَ زاتی حملہ کننت۔البتہ مُلّا اسماعیلءِ دلیل کہ پہ ہمے جیڑہ(مثلہ)ءِ بابتءَ کہ داتگ اَنت ئےِ گہتراَنت۔بلے مولوی غلام حبیب گیشترچہ ہمے بُنگپءَ پہک ڈَنّ ءَ در اتکگ۔
بلے وہدیکہ مولوی اسماعیل وتی سہمی شعر ءَ پر بندیت۔گُڑا آئی ءِ توکءَ کمیں سُبکیں ہبر مان بیت ۔ چوناہا اے رنگیں گپ حبیب ءِ شعرانی توکءَ ہم ماننت ۔ گُڑا سہمی شعر ءِ پسّہ ءَ غلام حبیب دنت ۔چہ ایشی ءَ ابید ملا موسیٰ ولد اللہ بخش غلام حبیب ءَ گشیت کہ واجہ ! تو آئی ءِ ہما گپانی (بدانی) جواب نہ داتگ۔ اگاں تو من ءَ اجازت دیئے ۔ من آئی ءِ ہما گپانی پسہ ءَ دیان گُڑا آموسیٰ ءَ اجازت دنت۔نوں موسیٰ وتی شعر ءَ پہ اسماعیل ءِ نامءَ پر بندیت ۔رندءَ پُلاآبادی آئی ءِ شعر ءِ پسہ ءَ نہ دنت۔ پمیشکا کہ موسیٰ آئی ءِ داوا دار نہ بوتگ  ءُ چوناہا موسیٰ ءِ شعر ہم چہ آہانی شعراں کمزور تر اِنت ۔چہ ہمے سوْب ءَ آہاں اے ہپتیں شعر پر بستگنت۔
گیچین چَہ میراث ءَ