سپرنامگ…. سیمی بھر
(من ھم لانچءِ سرا دبئیءَ رواں) رفیق چاکر
کیچءِ مِسکیں گُلزمینءَ سہبءَ مہلہ کہ ما چم پَچ کُرتاں گُڈا ملاءَ بانگ داتگ اَتءُ دوریں مسجداں انگت بانگءِ توار نرم نرمءَ گوشاں کپان اَت.پہ نادلکشیں دلے ما چہ نپاداں پاد اَتکءُ تتران بوتاں دیم پہ دزنمازءِ گِرگءَ.نمازءَ چہ پد یکرندے پدا مئے وت ماں وتءَ دیوان بندات بوت بلے تنے وھدی روچءَ ٹِکّ نہ داتگءُ وشءُ سارتیں گوات لہم لہمءَ کشگءَ اَت.
دیوانءَ ما گیشتر دبئیءُ ایرانءَ لانچانی بابتءَ گپءُ رپ کُرت. ابید چہ ھمے بُنگپءَ دگہ ما گیشتر گپ نہ کُرت پرچا کہ موسیءَ چہ ابید ما چاریں سنگت دبئیءَ روگے واستہ در کپتگ اِتاں.من اے گپ شموشتگ اَت کہ لیاقت دلمراد ھم گوں ما سلاح کُتگ اَت کہ آ مئے ھمراہ اِنت بلے روگءِ وھداں پشت کپتگ اَت.
روچءَ کہ ٹک دات روچءِ برانز ھم کمے تُرند بوتاںءُ ما دیم پہ مہمان جاہءَ وتی نپادءُ بالشت بڈءَ کرتءُ شُتاں.دمانےءَ چہ رند ترماس گوں چاھاںءُ روگنی ناناں سر بوتءُ چہ چاہءُ نانءَ چہ رند ما ساڈی بوتاں دیم پہ کیچءِ جُلگہیں شہرءَ کہ مارا پہ مندءَ گاڈیءِ شوھاز کنگی اَت.چادرے لمبءَ بستگیں منی نیم سوئیں پُچ انگت ھما کاگدے تہا تُرندءَ تُرند انگت بستگ اِتاں ءُ ھما نالکءُ ھما زر منی شلوارءِ کیسگءَ مُھرءَ مُھر بستگ اِتاں کہ گار مہ بنت.دلءَ گُشت کہ نالُکاں ھمدا بہا کناں بلے منءَ اے گُشگ بوت کہ چہ کیچءَ مندءَ سُھرءِ نہاد گیشتر بیت گُڈا من گپ زُرتءُمندءَ سُھرانی بہا کنگءَ ساڈی بوتاں کہ اگاں نہاد کمے گیشتر بہ بیت بلکن چہ ھمے زراں منی سپر کمے گِہتر بہ بیت.
ما رھادگ بوتاں دیم پہ کیچءِ بازارءَ کہ اودا مندءَ روکیں گاڈی اوشتاتگ اِتاں. واجہ موسیءِ گاڈیءَ کیچءَ گِراکے دست کپت کہ آئی وتی روگ گوں ما مہتل داشت کہ من وتی گونڈیں کارے گیشیناںءُ رندءَ کایاں مندءَ.ما پدءُ دُمب بوتاں دیم پہ ھما گاڈیانی نیمگءَ کہ پہ مندءَ روگءَ مامانگ اِتاں. کلینڈر تُرندءَ تُرند توار کنگءَ اِتاں کہ،، مند تمپ مند تُمپ،، من گردان اِتاں کہ ھمدا موسیءِ پچاروکیءِ مارا دست کپت گُڈا موسی مارا ھمے مردے دستءَ داتءُ گُشت کہ اے مردماں مندءَ عبدالواحدءِ دوکانءَ سر بکن. عبدالواحد منی ناکو زتک اِنت کہ مندءَ لوگءُ جاگہ کُتگےءُ ھمودا جاہ مِنند اَت.ما گوں عبدالواحدءِ اودا بوگءَ گیشتر دلجم اِتاں.ما اسپیت رنگیں دو سیٹی گاڈیءَ سوار بوتاںءُ گاڈی رھادگ بوت دیم پہ مندءَ. کیچ کورءِ پُھلءِ سرا ڈرائیورءَ چہ یک دِرتگیں کاگدےءَ لہتیں نوار (کیسٹ) دَر کُرتءُ یک یکءَ چارانءُ ٹیپءِ دپءَ دیان کُرت. ھما نوارءَ کہ بلوچی سوت گُشتگ اَت گُڈا آئی در کُرتگ اَتءُ پدا ھما پلاسٹکءَ کُتگ اَت. چہ پُھلءَ گوزگءَ چہ رند اردو سوتانی یک نوارے آرا دست کپت کہ آئی توار واجہءَ دوست بوت.من ھمک سھتءُ دمان دپ پُر کُتگ اَت کہ ڈرائیورءَ گُشاں کہ نور خان بزنجو،عارف بلوچ، نور محمد نورل یا آ دگہ بلوچی گُشندھانی سوتاں دپءَ بدنت بلے من وتی گپ پدا وت زُرتءُنِشتاں. پدا اردو سوت ھما وھداں منءَ پہ سُھتگیں نانےءَ دوست نہ بوتگ اَتاں. اگاں برے برے من اردو گوش داشتگ اَت گُڈا جگجیتءِ غزل من کمءُ گیش گوش داشتگ اَت.یکءُ دو سوتءَ چہ رند یک دگہ سوتءِ بندات بوت کہ آئی تہا گیشتر پردیسیءِ لبز گیشتر کار مرز بوتءُ پردیسی والا ھمے سوت گوں ما گیشتر سیادی دارگءَ اَت.گوں اے سوتءِ گوشدارگءَ یکرندے پدا من دردءُ اندوھانی جُھلانکیءَ اوژناگ کنگءَ اِتاں.دلءَ دِریکگ بندات کُتگ اَت.منءَ یکرندے پدا وش کوشیں پروم، ماتءُ پتانی تلکاریں لُنٹءُ سنگت سیادءُ ازیزانی گپ ھم یات پیداک اِتاں. مِھر کنوکانی گران بھائیں مِھرءُ درد بکشوکانی داتگیں درد چو مارا منی دلءَ پیچ وران اِتاں.اے وھداں من وت سرپد بوگءَ نہ اِتاں کہ من گمانی کُجام زِرءَ اوژناگ کنگءَ اِتاں.ارساں جو بشامی جُڈاں شل داتگ اَت،،پردیسی میرے یارا وعدہ نبھانا مجھے یاد رکھناکہیں بھول نہ جانا،،ھمے سوتءَ منءَ ابیتک کُتگ اَت.اے سوت گیشتر پہ ھما مردمانی واستہ اِنت کہ آیاں اِشک کُتگ بلے اے وھداں منءَ اشکءَ ھم گور نہ جتگ اَتءُ کسی جتائیءِ دردءَ ھم مارگءَ نہ اِتاں بلے وتی ھنکینءِ گم، وتیگانی جتگیں تژنءُ شگاناں چہ ابید وتی گُلزمینءَ چہ دوریءِ گم گیشترمنی آزگیں ٹپاں واد پِر ریچگءَ اِتاں.منزل روان اَتءُ منیءُمنی سنگتانی ابیتکی وَدّان اَت.
منی مزنیں واھگے بوتگ اَت کہ من ناصرآبادءَ وتی دوستیں سنگتءُ ھمبل نادل راجءِ کِرا کمے بہ جَلّاں گپءُ دیوان ئے بہ کناں بلے چوشکہ کراھی گاڈی راہءُ رنداں گیشتر نہ جَلّاں.گاڈی روان اَت تمپءِ کورءُ مچکدگ کہ اتکءُ سر بوت کمے من دلگوش بوتاںءُ دلءَ ھُل کُت کہ نامداریں گُشندہ اللہ بخش تمپیءَ گوں دُچار بہ کپاں بلے اے رندءَ منی اے واھگے سرجم بوگءِ وڈءُ پیم نیست اَت.راہ روان اَتءُ ما ھم پہ نیم جانی گاڈیءَ سوار وتی منزلءَ روان اِتاں.سڑکءِ کشءُ کِرّاں بلوچی گدانءُ لوگانی دپءَ کاپَرانی چیرا درَھتگیں مشکءُ دوکانانی دپءَ گورپاتانی سرا نِشتگیں مردم منءَ باز دوست بوگءَ اِتاں. ہوٹلانی دیمءَ نِشتگیں مردمانی نِندگءُ دیوان منءَ پیشی بلوچانی دیوانءُ مراگاہءِ یاتاں دیگءَ اِتاں. خیر آباد ناصر آباد تمپ ءُ اے تیوگیں راہءِ سرا نِشتگیں مردمانی مِھرءُ تپاکی چہ اے چیزءَ چہ زاھر اَت کہ ھاجگاھانی سرا چُکانی لیبءُ گوازی زالبولانی کاپرءُ درچکانی ساھگءَ نِندگءَ گُد دوچیءُ تگِرد گواپی ءُ مردینانی دوکانءُ ہوٹلانی دیمءَ پتائیءُ چوکءِ جَنگ آ دمگے مردمانی مِھرءُ تپاکیءَ پدر کنگءَ اَت.
من چہ دُگنیاءِ تیوگیں گمءُ رنجاںءُ وتی منزلءَ چہ دور ھمے ندارگانی بابتءَ جیڑگءَ اِتاں. 
پیشیم ٹاکءَ ما مند سوروءَ سر بوتاںءُ ڈرائیورءَ مارا چار راہءِ سرا ائیر کُرتءُ انچوش کہ مارا گُشگ بوتگ اَت ما واجہ حاجی بیگ محمدءِ دوکان ءِ بابتءَ جُستءُ پد کُت گُڈا کماشیں مردمےءَ مارا ھمودا بُرتءُ سر کُرت. ما ھما دوکانءَ کہ سربوتاں گُڈا حاجی صاحب ھمودا ساڈی اَتءُ مارا چاہءُ تامے کُرتءُ وتی چُکے مئے ھمراہ کُتءُ منی ناکو زتک عبدالواحدءِ دوکانءَ بُرتءُ سر کُت.گوں مئے گِندگءَ عبدالواحد گَلءَ چہ بال بوتءُ گوں ما بگل گیر بوت. چوشکہ ما چاہءُ آپ پیسرا کُتگ اَت حاجی صاحبءِ دوکانءَ ما عبدالواحد پہ چاہءُ آپءَ مکن کُرت.پیشیمءِ نماز ھم اتکگءُ سرا اوشتاتگ اَت ما نماز ونتءُ عبدالواحدءِ دوکانءَ اتکاں.
دیر نہ گوست کہ عبدالواحد مارا زُرتءُ بازارءَ چہ کمے گستا یک کسانیں دو کوٹی والا لوگےءَ بُرت کہ اے سرکاری جاگہے اَت کہ اودا چہ ما پیسرا دو ورنا نِشتگ اَت.سلامءُ دعاءَ چہ پد یکے گوں دومیءَ دُرستیءُ راستی بوتاں. ھمے دوئیں مردماں چہ یکے کیچءِ نِندوکیں مردمے اَتءُ دومیءِ نام لیاقت اَت کہ پنجگور سندے سرءَ نِندوکے اَت.واجہ لیاقتءَ مارا کہ دیست سک گلءَ بال بوت. ما روچے نان ھمودا وارت ءُ پدا دوبر دوکانءَ اتکاں. 
بیگاہ بوت عبدالواحد وتی دوکان بند کُرتءُ ما دُمب پہ دُمب بوتءُ دیم پہ عبدالواحدءِ لوگءَ رھادگ بوتاں.آئی سواری یک سد موٹر سائیکلے اَتءُ ما پنچ مردم اِتاں. بازارءَ چہ کمے دور ما نہ شُتگ اِتاں کہ یک واجکارےءَ مارا سوار کُتءُ ھما لوگانی کِرّا ایر کُت.ما لوگءَ سر بوتاں گپءُ دیوان بوت کندگءُ ٹھک دیوکائی ما بندات کُتگ اَت کہ ما یک بلاھیں وھدےءَ چہ پد گوں عبدالواحدءَ دُچار کپتگ اِتاں.
ما ایرانءَ بروکیں ایجنٹانی بابتءَ جُست کُت گُڈا عبدالواحدءَ گُشت کہ ھئو ادا مردم سک باز اِنت کہ مردم ایرانءَ بر اَنتءُ سر کناں.عبدوک دُرستاں چہ گِہتر اِنت کہ منی پجاروکیں مردمےءُ پیسرا لہتیں مردمے بُرتگ کہ دبئیءَ سر بوتگاں.ھمے گپءُ دیوانءِ تہا لوگءِ روچ برکتی نیمگءَ گاڈیءِ توار بوتءُ مردمانی گپءُ رپءِ توار بُوت.عبدالواحد ڈنءَ در اتکءُ مردماں گوں لوگءَ واتر بوت. مئے ھمراہ لیاقت دلمراد واجہ اشرفءُ موسی مئے دیوانءَ اتکءُ سر بوتاں. ما گیشتر گل بوتاں کہ مئے شور داتگیں ھمراہ لیاقت اتکگ اَت.
ما لیاقت دیست انچو گلءَ بال بوتاں کہ مئے وشءُ وشکامیءِ کچءُ کساس کمے گیشر بوت.گُش اَنت کہ دراجیں سپرءَ اگاں ھمراہ شریں بہ بنت سپر گیشتر وشءُ تامدار بیت.گوں اے مردمانی آیگءَ مئے دیوان یکرندے پدا برجم بوت. چاہءُ چلیم دعوتءُ ورگ بوت کہ ما اولی رندءَ مندءَ وتی دوستیں ناکو زتکءِ مہمان بوتگ اِتاںءُ باز وھدءَ چہ رند ما یکے دومیءَ گوں ھم دیوان اِتاں کہ عبدالواحد مندءَ کارءُ بار کنگءَ اَتءُ من ماں پنجگورءَ گوں وتی وانگءُ زانگءَ دست گُلائیش بوتگ اِتاں.گپءُ دیوانءُ کندگءُ مسکرائی اَت تیوگیں دیوان گیشتر مئے بڈءَ کپتگ اَت کہ ما دبئیءَ سر گِپتگاں بلے دبئی شیرکنیں ھلوائے نہ اِنت. لانچءِ سرا دبئیءَ روگ سک گران اِنت.
تاں شپءِ یک پاسےءَ مئے دیوان برجاہ اَت شپ کہ دیم پہ گُڈی پاسءَ جُنزان اَت مئے دیوان ھم وتی ھلاسیءِ جارءَ جنان اَت.مندءَ عبدالواحدءِ لوگانی روچ برکتی نیمگءَ ڈگارءُ کہور سک باز اَت. سبزءُ میتاپیں ڈگارءُ کہورانی سرا لونجانیں کہوری ٹال گوں مزن کوسِرکیں شِنگِرّاں باز ڈولدار اِتاں. شپءَ کہورانی سرا وپتگیں شانتلءُ کپوتانی وشیں توارءَ مند سوروءِ تیوگیں دمگ گیشتروش کُتگ اَت.شپ ءَ ھما اُشترانی توار رُستگ اَت کہ مردماں چہ ایرانءِ سیمسر پیشینءَ تاں سوروءِ بازارءَ تیل پہ اُشترانی سرا آرتگ اَت.شپءِ دومی پاسءَ اُشترانی گَدراشگاں سورو وتی سرا زُرتگ اَت. 
سہبءَ مہلہ کُروسانی بانگءِ وھداں شانتلءُ کپوتانی کوکواں تیوگیں آتراپ زیبدار کُتگ اَت انچو سما بوت کہ زیمرانی یک وشیں توارے چہ دورءَ پیداک اِنت.روچءِ درآیگءَ چہ رند چاہءُ پُراٹہءُ باز دگہ وشتامیں وراکانی ورگءَ چہ رند ما پدا دیم پہ سوروءِ بازارءَ رھادگ بوتاں.چہ ڈگارءُ کہوردانءُ سبزیں سولانی ندارگ کنانءَ ما سوروءِ بازارءَ عبدالواحدءِ دوکانءَ سر بوتاں. گوں سر بوگءَ دُرستاں چہ پیسر ما سونار منڈیءَ شُتاں کہ ھمے چاریں سُھرانی نالُکاں بھا بہ کناں.ما دُمپ پہ دُمپ یک دُکانےءَ سر بوتاں کہ اودا دو ورنائیں بچکءُ یک کماشے نِشتگ اَت.سُھر من عبدوالواحدءِ دستاں داتاںءُ آئی پدا ھما کماشءَ داتاں. سُھرانی نہاد سِندگ بوت. کماشءَ کمے سُھرانءَایلنگی بست بلے گوں عبدالواحدءِ کمے منتءَ آئی نالُک وتی ھما دارءِ پیتیءَ ائیر کُرتاںءُ چہ درازءَ زر ھساب کُتءُ منی دستءَ داتاں.گوں نالُکانی پیتیءِ تہا ائیر کنگءَ منی ھیالءَ دوکاندارءَ منی دِل سَستءُ گوں وتءَ بُرت. یکرندے ماتءِ ھما جنجالءُ گُد دوچی منی دیمءَ اتکءُ میلانک بوتاں.بلے من گوں اے ھیالاں وتی دل کمے دیمءَ آرت کہ من ماتءِ گیمرتگیں لُنٹاں پدا تَرّ کناںءُچہ ھمے چاریں سُھرانی بہا کنگءَ وتی لوگءَ آبادءُ وتی کسانیں براتءُ گُہاراں یک شریں بانداتے دات کناں. 
گوں پِتءِ وام کُرتگیں زراں منی زر نوں کساس ھپت ھزار بوتاں.من.زر کیسگءَ کُرتاںءُ ما پدا دیم پہ عبدالواحدءِ دوکانءَ واتر بوتاں. دوکانءِ کشءَ تچوکیں آپ تچگءَ اَت.سورو بازارءِ گیشتر مردم گرمءِ وھداں پہ جانءِ شودگءَ ھمدا اتکگ اِتاں.عبدالواحد پہ عبدوکءَ مردمے روان داتگ اَت کہ منی لہتیں مردم اتکگ کہ لانچءَ دبئیءَ رواں. دیر نہ گوست کہ عبدوک اتک عبدالواحدءِ دوکانءَ.گپءُرپ بندات بوت پہ مزنیں کلاگءُ تیتارے مردمے پنچ ھزارءَ عبدوک مارا برگءَ ساڈی بوت.مندءَ بگر تاں کہ مارا لانچءَ سوار کنگ،ورگءُ چرگ ،کراہءُ جِراہ تیوگءَ ھمے پنچیں ھزارانی تہا چہ کشگی اِت اَنت.من چہ ھپتیں ھزاراں چہ پنچ ھزار وتی بھرءَ عبدوکءَ داتءُ ھمے ھسابءَ منی آ دگہ چاریں سنگتاں ھم وتی وتی زر داتاں. منی کرا دگہ دوھزار پشت کپتگ اَت کہ من ھزار کلدار گوں وتءَ زُرتءُ ھزار کلدار عبدالواحدءَ داتگ اَت کہ اگاں من سر بوتاں دبئیءَ اے ھزاریں کلداراں منی ماتءَ یا پتءَ بہ دنت.ھزاریں کلدار من وتی کیسگءَ کُرتاںءُ باندا سہبءَ مئے روگءِچِنءُ لانچ اَت. عبدوک مارا یل داتءُ شُتءُعبدالواحد آرا گُشت کہ باندا مہلہ بیا کہ تاں پیشینءَ ما وتی وڈا شمارا سر کناں.
روان اِنت ……………