سرگوست: گوں من ءَ سمل ءِ اجبیں مھر!
نبشتہ کار: سکی ساوڑ
سیُّمی بھر(30)
سمل ءُ آئی ءِ دزگھار ءِ روگ ءَ پد من باز پریشان بوت آں چوش مہ بیت سمل ءِ دزگھار مئے میان ءِ گپاں سرپد بہ بیت ءُ پد ءَ ھمے گپاں نورشاہ ءِ کرّ ءَ یا دگہ جاھے ءَ درشان اِش بہ کنت، اگاں اے راز نورشاہ ءَ سر بہ بنت بزاں ترا آ زندگ ءَ زندگ کل کنت پرچاکہ ایشانی کار کل کنگ اِنت،منی پریشانی گیش بوان اَت گڑا من سمل ءَ کلوھے روان دات ءُ گوشت” سمو بچار منی ءُ وتی میان ءِ رازاں وتی دزگھار ءَ را ھال مہ دے پرچاکہ سر ءَ ئِے ھچ بروسا نیست کہ ھمے رازاں شنگ مہ کنت”.
دمانے ءَ پد سمل ءِ کلوہ آھت” تو پریشان مہ بو اے منی دوستیں دزگھار ءُ رازدارے “.
من پسہ روان دات” تئی رازدار مارا گرک مہ کنت ھاھاھاھاھا”.
تو ھچ پریشان مہ بو اے سکیں رازداریں دزگھارے” سمل ءَ پسہ دات”.
من گوشت” بچار دگہ وھد ءَ ھیال بہ کن میار ئِے پرچاکہ من ءَ ترس اِیت ءُ دیمتر ءَ چار آن ئِے باریں چون بیت ، پلال مئے آدگہ رازان ئِے ھم مہ دے شرتر اِنت”.
شر، بلے تو ھچ پریشان مہ بو” سمل”.
ھیر من دگہ ھچ نہ گوشت، سمل مدام من ءَ یاد دیگ ءَ اَت کہ گڈی جواب ءَ بے ھیال مہ بہ ئے، دہ روچ سرجم بوت گڑا آئی ءَ گوشت” سکی گڑا دہ روچ سرجم بوت بلے تئی جواب انگت گار اِنت”؟
من پسہ دات” ھیر بیت ،تو جاھے بہ گوش یا من ترا جاھے گوش آں تو ھمود ءَ بیا یا من کایاں”.
سمل” تو چوش کن جوھر موڑ ءَ مُلِلّیھم ءَ بیا، ھمود ءَ گپ کن ایں، بلے من ءَ نیکیں جوابے بہ دے “.
من پسہ دات” ھیر بیت ، من پنچ بج ءَ ان شاءاللہ کایاں بلے تو ایوک ءَ بیا”.
شر” سمل”.
منی وتی اندر ءَ لھتیں ڈیمانڈ ایر کرت ءُ چار ءُ نیم ءَ D7 ءَ سوار بوت آن ءُ گند ءُ نند ءِ جاہ ءَ سر بوت آں، آئی ءَ را پونے جت ءُ آئی ءَ چست کرت ءُ گوشت” تو سربوت ئے”؟
من” جی ھو من سر بوتگ آن ءُ مارکیٹ ءِ رودرآتکی مزن در( گیٹ) ءِ تہ ءَ اوشتاتگ آں”.
سمل گپ کنان ءُ پیداک اَت، من گندگ ءَ ئِے نہ اِت آں، بلے چم راھچار اِت اَنت باریں مھروانیں سمو چَہ کجا گندگ بیت کہ اے ناسرپدیں چم آئی ءَ دیدار ءَ کرت بہ کن اَنت، داں یکے ءَ منی پُشتی دیم ءَ آھت ءُ چم ئِے بست اَنت، من دگہ وڑ بوت آن یااللہ اے کے بوت یکبرے دلترک بوت آں بلے پد ءَ وتی دست ماں آئی ءِ دستانی باھوٹ کرت اَنت داں دگہ کس نہ اَت منی سمو اَت، من گوشت” تو اڑے من ءَ دلترک کرت وَ”.
آئی ءَ کندگے جت ءُ گوشت” تو وَ سک دلترک بہ ئے، بہ رو ایں مارکیٹ ءِ تہ ءَ گرد ایں، ما مارکیٹ ءِ تہ ءَ شت ایں گڑا آئی ءَ جُست کرت” سکی تئی جواب چے اِنت بلے پلیز من ءَ ،،نا،، مہ گوش”.
آئی ءِ ماھکان ءِ چھرگ ءَ برے ملوری ءُ پریشانی یے مانشانگ ءَ اَت ءُ برے چو چاردھی ماہ ءِ وڑ ءَ درپشگ ءَ اَت، من پسہ دات” ھیر بیت، کمو مارکیٹ ءَ گرد ایں گڑا پد ءَ جاھے ءَ نند این ءُ گپ کن ایں”.
کمو تَر ءُ گرد ءَ پد ما کولڈرنک جاہ ءَ آھت ایں، لَسّی ءُ دگہ چیز لوٹائینت ءُ من گوشت” سمو منی گپاں شریں وڑے ءَ گوشدار ءُ مروچی ءَ پد اے بارو ءَ گپ ھم مہ کن پرچاکہ ھمروچ یکیں گپ ءِ سر ءَ گپ نہ بیت، من تئی دیم ءَ لھتیں گپ ءُ جست ایر کن آں ھرچ پیسلھے کہ ترا دوست بیت ھما وڑ بہ کن”.
سمل یکبرے ھیران بوت ءُ منی چارگ ءَ لگ اِت، پد ءَ پسہ ئِے دات”یکبرے تو وتی گپاں بہ گوش باریں”.
من پسہ دات” گوشدار،
(۱):من ترا نہ گوش آں تو زگر بہ کن ءُ ترا ھم اے گوشگی نہ اِنت کہ تو نماز بہ کن پرچاکہ مزھب جتائیں چیزے ءُ مھر جتائیں.
(۲): من وتی دشتار ءَ یل کرت نہ کن آں، اگاں تو ھمراھداری کنگ ءَ تیار ئے گڑا اولسر ءَ من گوں وتی دشتار ءَ سور کن آن ءُ پد ءَ گوں ترا.
(۳): من زَر ءُ مال والا مردمے نہ آں کہ پہ تو اد ءَ ماڑی یے بہ بند آں، ھاں اگاں تو مئے میتگ ءَ کا ئے گڑا الّم پہ تو لوگ ءُ جاہ وڑ کن آں”.
(۴): زندگی ءِ تہ ءَ ھرچ پیسلھے بوت گڑا مارا مشترکہ کنگی اِنت ، نہ تو ایوک ءَ پیسلھے کرت کن ئے ءُ نا من، بزاں ھما پیسلہ مُشترکی پیسلھے بہ بیت.
(۵): بوت کنت من ترا مھر ءَ چَہ ابید دگہ ھچ دات کرت مہ کن آں پرچاکہ تو ھزگاریں جنکے ئے ءُ من گریبیں ھمراھے.
سمل ءِ دستاں لسّی ءِ گلاس اَت ءُ من ءَ گوں ملوریں نگاھے ءَ چارگ ءَ اَت، من گوشت” سمل من لھتیں گپ تئی دیم ءَ ایر کرتگ، نوں پیسلہ تئی دست ءَ اِنت”.
سمل ءَ گلاس ایر کرت ءُ گوشت” سکی تئی دو گپ من ءَ دوست نہ بوت، اولی نماز ءُ زگر ،دومی دشتار والا، اگاں تو نماز مہ کن ئے گڑا منی فیملی ترا سانگ نہ دنت، تو چوش کن نماز بہ کن ءُ وتی دشتار ءَ یلہ کن، تئی آدگہ ڈیمانڈ درست من ءَ کبول اَنت، من ءَ زر ءُ مال وت ھست، من لوگ ءُ جاگہ ھم بند آں، تو دگہ کار ءُ روزگار ھم مہ کن، بس وتی ھمے دوئیں ڈیمانڈاں ھلاس بہ کن”.
من کمو بچکند اِت ءُ پسہ دات” پھل کن کہ من اے دوئیں ڈیمانڈاں زرت کرت نہ کن آں، اگاں من ترا بہ گوش آں، تو ھرو برو زگر بہ کن گڑا تو وش بہ ئے؟ بچار من پیسر ءَ ترا ھمے گوشت باید اِنت ما مزھب ءَ را گوں مھر ءَ ھمگرنچ مہ کن ایں پرچاکہ جاھے مزھب مھر ءِ ءُ جاھے مھر مزھب ءِ ھلاپ اِنت دومی گپ من وتی دشتار ءَ ھم یل کرت نہ کن آں، تو وتی پیسلہ بہ کن ءُ من ءَ بہ گوش، مروچی ءَ پد من ءَ تئی پسہ ءِ وداری آں”.
سمل ءَ ٹیبل ءِ سر ءِ ایریں ٹشوپیپراں چَہ دو زرت ءُ وتی دپ ءِ پھک کنگ ءَ لگ ءُ پسہ ئِے دات” سکی من ھیران آں ترا چے پسہ بہ دے آں، اگاں تو اے گپاں منی لوگ والایانی کرّ ءَ بہ کن ئے آ ھم رازی نہ بنت”.
من پسہ دات” بس یکبرے تو رازی بہ بو، پد ءَ من ءُ تو تئی گس ءِ مردماں ھم رازی کن ایں،.گپے زان ئے تئی ماس ءُ آسپ رازی بہ اَنت بلے تئی پِس کمو دگہ وڑ اِنت”.
آئی ءَ پسہ دات” آسپ انگت وڑ بیت بلے پِس ءُ ماس کمو دگہ وڑ اَنت، مشکل اِنت آ رازی بہ بنت، سکی تئی دشتار ءِ ءُ آدگہ جیڑہ انگت وڑ بنت بلے ھمے مزھب وڑ بوت نہ کنت، ھیر من ترا شپ ءَ پسہ دے آں”.
من پسہ دات” شر، تو گوں لھمیں دماگ ءَ لھتیں روچ ءَ سوچے بہ جن گڑا من ءَ پسھے بہ دے”.
من اے رندی سمل ءَ را جواب دیگ ءِ موہ دات باریں آ چے پیسلھے کرت کنت گڑا ما چَہ کولڈرنک جاہ ءَ پاد آھت این ءُ مارکیٹ ءِ دومی مِنزل ءَ رھادگ بوت ایں .
روان اِنت