، نیکمرد
رجانکار ابدُل واھد وداریگ
شام ءِ شھر دمشق ءِ تہ ءَ یک ورنا ءُ شرّنگیں جِنِکے ھرّوچ تھنا شھدربرجاہ ءَ شتگ اَت ، ھمے شھدربرجاہ ءَ آئی ءِ پت یک کارے ءِ کارمستر ءُ واکدارے اَت ، یک روچے وانَگ ءِ ھلاس بَیَگ ءَ رند اناگت ءَ جمبراں گروک جَت ءُ تْرندیں ھَورے ءَ گْوارگ بنا کُت ، 
ھر کس پہ وت ءَ را نِوانے ءِ شوھاز ءَ اِے دیم آ دیم ءَ تَچَگ ءَ لگّ اِت ، سارتی ھم وتی زور ءَ جَنَگ ءَ اَت ، چَہ آسمان ءِ نیمگ ءَ تْرونگلانی دْرد ھم بنگیج بوت ءُ مزن مزنیں تْرونگل مردمانی سر ءَ کپگ ءَ اِت اَنت ،
جِنِک ءَ پکر کُت بلکیں من ءَ موٹلے رس اِیت ءُ من لوگ ءَ زِیت سَر بیاں پمے ھاتر ءَ آ پہ تْرندی چَہ شھدربرجاہ ءَ ڈنّ دراتک بلے ھَور تْرند تر بوت ، جِنِک سارتی ءَ گپتگ اَت ءُ شَرّ دْرھینَگ ءَ اَت ، نی آئی ءَ لوگ ءِ رَوَگ ءِ شَور کوتاہ کُت ءُ سَر ءِ چیر دَیَگ ءِ یک جاھے شوھازگ ءَ لگّ اِت ، ھَور انگت تیز تر بیان بوت آئی ءِ دیم پہ دیم ءَ یک مزن درے اَت آئی ءِ واست ءَ ھمے بھتر اَت کہ ھمے لوگ ءِ مردمانی وت ءَ را میار بکنت ، آئی ءِ پاداں آ ھمے در ءِ دپ ءَ بُرت ءُ آئی ءَ دَر ٹُکّ اِت کمّے دیر ءَ رند دَر یک ورنائی ءَ پَچ کُت ، ورنا ءَ دیست کہ شَرّنگیں جِنِکے بلے ھَور ءُ سارتی ءَ پْروشتگ ! ورنا ءَ جِنِک لوگ ءَ بُرت ءُ داں ھَور ءِ ھلاس بَیَگ ءَ جِنِک وتی میار کُت ، دوینانی وت ماں وت ءَ پجّاروکی بوت گڑا جِنِک اِے ھبر ءَ ھم سھِیگ بوت کہ اِے بَچَک ھمے شھدربرجاہ ءَ وانَگ اِنت کہ ھمے شھدربرباہ ءَ وت وانَگ اِنت ، ءُ چَہ اِے ھبر ءَ ھم زانکار بوت کہ بَچَک اِے شھر ءَ ءُ اِے لوگاں تھنا زندگی کنگ اِنت ، یک کوٹی یے یک چُلّے یک ھمّامے ءُ ایشانی دیم ءَ بَرانڈھے ، اِے آئی ءِ سرجمیں لوگ اَت کہ آئی ءِ تہ ءَ آ زندگی کنگ ءَ اَت ، ورنا ءَ جِنِک کوٹی ءِ تہ ءَ بُرت ءُ آئی ءَ گوشت ئِے کہ تو آرام بہ کن ، ورنا ءَ چَہ اِشکر ءُ کُٹنّگاں سِگڑی یے پُرّ کُت ءُ کوٹی ءِ تہ ءَ آورت ءُ ایر کُت ءُ جِنِک ءَ گْوشت ئِے ، اِے سِگڑی من کُٹنّگ ءَ پُرّ کتگ ھرچ وھدے کہ لوگ گرم گِپت گڑا من کایان ءُ بران ئِے ،
کمّے دیر ءَ داں جِنِک ءَ بسترانی تہ ءَ دْرھینت اناگہ ءَ جِنِک واب ءَ گپت ءُ بسترانی سر ءَ کپت ءُ واب کپت ، وھدے کہ ورنا سِگڑی ءِ کُٹنّگانی چارگ ءَ شُت گڑا آئی ءَ دیست کہ جِنِک بسترانی سر ءَ وپتگ ، ءُ آئی ءَ اَنچُش مار اِت گْوش ئے جَنّتی ھُورانی سردار آئی ءِ دیم ءَ بسترانی سر ءَ وپتگ ، آئی ءَ سِگڑی زرت ءُ زِیت چَہ کوٹی ءَ دراتک ، بلے شَیتان کہ آئی ءِ گمراہ کنگ ءَ وسواس دل ئِے دَور داتگ اَت ءُ آ یک پیم ءَ جِنِک ءِ رنگ ءُ دْروشم ءِ بابت ءَ سسّا کنگ ءَ اَت کہ کدی چتور من ءَ موہ بہ رس اِیت ءُ وتی کار ءَ شَرّ بہ کناں بزانکہ دیم ءَ سْیہ بہ کناں ، شَیتان بار بار جِنِک ءِ بُت ءَ آئی ءِ سسّا ءُ سما ءِ تہ ءَ دَیَگ ءَ اَت ، ءُ وسواس پہ گْوم ورنا ءِ دل ءَ داتگ اِت ئِے ، وھدیکہ جِنِک ءِ چَم پَچ بنت ءُ وت ءَ را بسترانی سر ءَ گند اِیت ءُ آئی ءِ دل ءِ تہ ءَ یک تُرس ءُ بِیمّے ودی بوت اِنت ، ءُ چَہ بِیمّ ءُ ھژمے چَہ وتی جاہ ءَ پاد کَیت ءُ زیت دَر ءَ پَچ کنت ءُ پہ تْرند ءُ اِشتاپی تَچگ ءَ لگ اِیت ، آئی ءَ بَرانڈہ ءِ بزانکہ ھال ءِ تہ ءَ دِیست کہ ھما ورنا بے ھوشی ھالت ءَ کپتگ ، آ بے کساس تْرس ءُ بِیمّ ءِ دْروشم ءَ وتی لوگ ءِ نیمگ ءَ تَچگ ءَ لَگّ اِت ، آئی ءَ پُشت ءَ ھچ چَک نہ جَت ءُ نہ چار اِت داں ھمے پَیم ءَ لوگ ءَ شُت ءُ سَر بوت ، آئی ءَ دْرک پہ وتی بوھیریں پت ءِ نیمگ ءَ زُرت اَنت ءُ وتی سَر پت ءِ زانانی سر ءَ ایر کُت کہ اِے گار بوتگیں سرجمیں وھد ءَ دَمِشک پہ دو دمشک ءَ کتگ بوتگ اِت ئِے ، آئی ءَ وتی سرجمیں سرگْوست کہ ھما پَیم آئی ءِ سر ءَ گْوستگ اَت وتی آریپیں پت ءِ دیم ءَ آرت ، آئی ءَ سَوگند وارت ءُ گْوشت ئِے کہ اِے ساھت ءُ دَرگت ءَ کہ من واب کپتگاں اِے وھد ءَ مناں گوں چے بوتگ من ھِچّ نزاناں ، آئی ءِ پت سَک جوش گپتگ اَت ءُ زھر چَہ آئی ءِ دَپ ءَ درشان بَیَگ ءَ اِت اَنت ، سُھب ءَ پت گوں ھمے زھراں شھدربرجاہ ءَ شُت ءُ آ روچیگیں نہ یَتکگیں نودربرانی بابت ءَ جُست کُت گڑا زانَگ بوت کہ یَک نودربرے چَہ شھر ءَ ڈنّ ءَ شُتگ ءُ یکے نادْراھجاہ ءَ بستری اِنت ءُ نادْراہ اِنت ، پت نادْراھجاہ ءَ شُت تانکہ آ ورنا ءَ شوھاز بکنت ءُ وتی جِنِک ءِ بیر ءَ بہ گر اِیت ، نادْرھجاہ ءَ آئی ءِ شوھاز کنگ ءَ رند وھدے کہ آئی ءِ کوٹی ءَ شُت ءُ آئی ءَ دیست کہ آئی ءِ دستانی لنکک ءُ دست پَٹّیانی تہ ءَ پتاتگ اَنت ، آئی ءَ چَہ دکتر ءَ نادْراہ ءِ بابت ءَ جُست کُت گڑا دکتر ءَ پَسّو دات کہ وھدے اِے ورنا مئے گْور ءَ آرگ بوتگ اَت ایشی ءِ دویں دست داں مُچّ ءَ سُتکگ اِت اَنت ءُ اِے بے ھوش اَت ، پت دیم ءَ کنزّ اِت ءُ گوں ورنا ءَ گْوشت ئِے ، ترا اللہ ءِ سَوگند اِنت ھرچے کہ تئی سر ءَ گوستگ من ءَ یک یک ءَ راست اش بہ گْوش کہ تو پرچے چوش بوتگ ئے ، پت ءَ وتی پجّار گوں ورنا ءَ نہ کُت ، آئی ءَ وتی گپ بنگیج کُت ءُ درّائینت ئِے ، یک جِنِکے دوشیگیں تْرندیں ھَور ءَ منی لوگ ءَ منی میار بوتگ اَت ، من آ وتی کوٹی ءِ تہ ءَ پناہ وَ دات ! بلے شَیتان من ءَ پہ جِنِک ءَ گمراہ کنگ ءَ اَت ءُ وڑ وڑیں سوج ءُ سِکین ءُ وسواس دَیَگ ءَ اَت ، گڑا من پہ سِگڑی ءِ آرگ ءِ نمّون ءَ کوٹی ءِ تہ ءَ شُتاں ، آ وپتیگیں جِنِگ منی چَمّاں گْوش ئے جَنّتی ھُورے اَت ، من ھما دمان وت ءَ را چَہ آئی ءِ کوٹی ءَ ڈنّ ءَ کَشّ اِت ، بلے شَیتان من ءَ یَکشل ءَ چَہ اِیمّان ءَ دَور دَیَگ ءِ جُھد ءَ کنگ ءَ اَت ، ءُ رَدیں ھیال ءُ سسّا منی اَگَل ءُ مازَو ءَ دَور دَیَگ ءَ اَت ، ھرچ وھدے کہ شَیتان ءَ من ءَ پہ سِل کاری ءَ گْوشت گڑا من آئی ءِ کوٹی ءَ سِگڑی ءِ کُٹنّگانی روک کنگ ءِ نیمّون ءَ شُتاں منی تھت ءِ سَر ءَ گْوش ئے جِنِک جَنّتی ھُورے اَت کہ وپتگ اَت ، آئی ءِ چارگ ءَ گوں من ھما دمان ءَ وت ءَ را چَہ کوٹی ءَ ڈنّ ءَ کَشتگ اَت ، شَیتان یکشل ءَ من ءَ گمراہ کنگ ءَ اَت نی من یک پیسلوے کُت ھرچ وھدے کہ من کوٹی ءَ شُتگ اتاں گڑا من وتی دست سِگڑی ءِ کُٹنّگانی سر ءَ ایر کتگ اَت تاکہ من جھنّم ءِ آس ءِ اَزاب ءَ بہ ماران ءُ وتی نَپس ءَ چَہ سِل کاری ءَ بہ رکّیناں ، داں ھما وھد ءَ من اِے اَمَل کُت دانکہ منی سَرجمیں لنکک سُتک اَنت ءُ من چَہ کوٹی ءَ دَراتک ءُ بے ھوش بوتاں ، ءُ من نزاناں کہ من چتور نادراھجاہ ءَ آرگ بوتگاں ءُ کے ءَ من ءَ آورتگ ، 
اِے گپّانی اِش کنگ ءَ رند آئی ءِ پت گوں ھیرانگی ءُ سَدّکیں دل ءُ چَماں ورنا ءَ چارگ ءَ اَت ، پت ءِ سَدّکی ءِ منّانک ورنا ءِ سُتکگیں دست اِت اَنت ، پت ءِ چَم چَہ وشھالی ءَ ارس اِت اَنت ، پت باھندی بوت ءُ چَہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک ءُ نادْراھجاہ ءِ دْرستیں تھتانی نیمگ ءَ چار اِت ءُ دست ئِے بُرز کُت ءُ پہ بُرز تواری گْوشت ئِے ، او نادْراھجاہ ءِ سرجمیں مردماں گوش بہ دار اِت ءُ گواہ بئیتاں من اِے نیکمرد ءُ پاک گوناپ گوں وتی جِنِک ءَ نکاہ دات ۔۔۔۔۔۔ 🌷 رجانک
(سبحان اللہ) ایش اِنت چَہ اللہ ءَ تُرسوک ءِ سَرگْوست ، اگاں ایشی ءِ تہ ءَ اللہ ءِ ترس مہ بوتیں گڑا اِے جِنِک ءِ اِزّت نہ رکّ اِتگ اَت ، ھرچ جِنِک بَچَکے کہ وت ماں وت ءَ رَدیں ھُوری کن اَنت یا بے شَرئی دوستی کن اَنت گڑا آ وتی اِے سِلّیں کاراں جُھد کن اَنت کہ چِیر بہ دَیَنت ، آ لوٹ اَنت آیانی مات ءُ پت چَہ آیانی بدیں کاراں سَھِیگ مہ بنت ، بلے آ اِے ھبر ءَ بزان اَنت کہ اللہ چَہ آیانی ھرچ ھرکت ءَ زانتکار اِنت ، پدا ھم ایشانی دل ءَ اللہ ءِ ترس نیست اِنت ، پرچیکہ ایشانی مات ءُ پتاں چَہ کسانی ءَ ایشانی دل ءِ تہ ءَ اللہ ءِ ترس ءِ جاگہ ءَ وتی جند ءِ بیمّ ءُ ترس مان کتگ ، پمیشکا مرچی اِے چَہ اللہ ءَ بے پرواہ اَنت ، ءُ چُشیں مات پت ھم ھست اِنت کہ آیاں وتی چُکّانی دل ءَ ھُدا ءِ ترس ایر کتگ گڑا آیانی چُک ھم مدام چَہ گناھاں دُور اَنت ءُ وت ءَ را چَہ گناھاں دُور اش داشتگ ءُ پھریزگارانی سْرپ ءَ اَنت ۔۔۔۔۔۔۔۔
من شمئے کستر ابدُل واھد وداریگ