آزات لچہ
من درچکے آں
هسابجار
من درچکے آں ! اگاں آس دیگ بہ باں تہ روک باں
اگاں شاه ءُ لمب کنگ ! تہ بہ گندئے ساهگے ،
بلے اے کم کُجالیں زمانگ ءَ کُجا کن ئےِ ؟
نہ پہ ساهگے زریت ءُ نہ پہ آس ءُ دودوے
همے زمانگ ءِ کمال کہ گیش ئے وت نہ انت پہ وتی ساڑه ءُ ستا ،
همے زمانگ ءِ کمال کہ بال ءِ وت نہ انت پہ دوریں منزل ءُ دوار ،
بلے بال ! پہ بے بانزلاں نہ انت ،
اے سما کیا بی بیت ؟
همائی ءَ کہ پہ سی مُرگی اُبینگاں شہار دنت وتی دروگیں بانزلاں پہ بال ؟
یا پہ همائی ءَ کہ شاه ء پریانی کسہ آں اوار ، ماں ماسی مہکان ءِ پیژگاه ءَ شپ گوز انت ءُ روچ بنت ، کسہانی دروشم ءَ
بائدیں کہ چوش مہ بیت ،
کسہ ءُ راستی آنی گریشگ ءَ پرکے وَ بی بیت ،
رسترے یا آهوگے پدّر ءَ بی بیت ،
میتگ ءُ گریشگ ءِ میان ءَ پُهل ے وَ بی بیت ،
بہ گندئے راه ءُ درے درئیت ، پہ بے بانزلیں بالی آں ،
بلے کجا ؟
.ابرم ءَ گوں جنگ نہ بیت ، اگاں کسے راستی آنی نیمگ ءَ مہ روت تہ ابد اے فیصلہ نہ بیت
من درچکے آں اگاں آس دیگ بہ باں تہ روک باں
اگاں شاه ءُ لمب کنگ! تہ بہ گندئے ساهگے