اردو ءُ پارسی ,,, مئے لاچاری پرچا؟؟؟
 مُجیب ولی
 ھر یک راجے ءَ ھاوند ءَ جتا یک زُبانے داتگ کہ آئی ءِ تہ ءَ گپ بجنت ءُ آئی ءَ بہ نبیسّ اِیت. ءُ ھر راج ءَ وتی زُبان ونتگ دربرتگ نبشتگ ءُ دگہ راجانی زُبان ھم ونتگ اَنت داں کہ وتی زُباناں یک آپسرے ءَ سر بکن اَنت. مرچی دنیا ءِ تہ ءَ گیشتریں راجانی جُھد ھمیش اِنت کہ آ وتی زُبان ءَ دگہ راجانی سر ءَ ھم ھژدری بکن اَنت انگریزی ءِ دَروَر مئے دیم ءَ اِنت. یک نیمگے ما ھما راجاں گندیں کہ وتی زُبان ءِ دیم ءَ برگ ءَ جُھد کن اَنت آئی ءَ وان اَنت ءُ دربر اَنت. دومی نیمگ ءَ ما بلوچ راج ءَ گندیں کہ وتی زُبان ءِ نبیسّگ ءَ نزانت. کوھی مردُماں بِل بلے شھری مردُم چہ آھاں گنتر اَنت.
 ڈاکٹر ءِ ناگمان ءِ چست کُتگیں باوست ءِ بائدیں ھر کس ءَ رندگیری بُکُرتیں ءُ وتی ماتی زُبان نبشتین ءُ پھر کُتیں بلے ناں لھتے مردُم ھمے منّارینگ ءِ جُھد ءَ اَنت کہ اردو ءُ پارسی پہ مارا چو ساہ ءَ ھژدری اَنت.
 من نزاناں پرچا؟؟؟
ھالانکہ مرچی بلوچی زُبان ءَ یک شرّیں راھے گپتگ ءُ رھادگ اِنت. سید ھاشمی ءُ آ دگہ جُھدکارانی منّت اِنت کہ آھاں اے زُبان پلگاراِتگ ءُ مئے دست ءَ داتگ. بس ھمے کار دیم ءَ برگ لوٹ اِیت داں کہ منزل ءَ سر بہ بیت.
 گْوش اَنت کہ بلوچی ءِ در برگ ءُ نبیسّگ پمّا گْران اِنت. نزاناں اے چونیں بد بھتیں راجے کہ ایشی ءَ وتی زُبان ءِ نبیسّگ ءُ وانگ پہ وت چو گْران کُتگ. ھالانکہ دگہ زُبان ءَ بُلبُل اَنت. پارسی ءَ لگّ اَنت تو گْوش ئے اے پارس ءِ گجران اَنت. اردو کن اَنت گالب ءَ ھم دستے پر اِت. بلے بلوچی ءِ نبیسّگ ءُ وانگ ءَ گْوش اَنت کہ گْران اِنت. مرچاں وَ گالانی تہ ءَ انگریزی مان نہ اِنت یا گپّانی تہ ءَ پارسی ءُ اردو مان مہ بیت بزاں بئے نہ اِنت. اے چونیں نیمّونے کہ من بلوچی ءِ وانگ ءُ نبیسّگ نزاناں. اے لاچاری یے نہ اِنت. مرچی بلوچی ءِ وانگ ءُ نبیسّگ ءِ دربرجاہ ھم ھست. دگہ زُبان ءِ وانگ ءَ تو روئے چار چار پنچ پنچ سال گار کن ئے بلے بلوچی ءِ وانگ ءَ چار ماہ ءِ کورسے ھم کُت نہ کن ئے. دومی گپّ ایشانی ایش اِنت کہ واجہ بلوچی ءَ سْیاھگ نیست ءُ رھبند نیست. من نزاناں اے گپّ ءَ اے مردُم کُجام بُنیاد ءَ جنگ ءَ اَنت وھدے کہ مرچی سرجمیں راج شھسسّا سید ھاشمی ءِ رھبند ءَ نبیسّگ ءُ روان اِنت. (ابو جھل وَ مھتریں مھمد (س) ءِ وھد ءَ ھم بیتگ بلے جُنز ءَ تاوان نہ رستگ). بلوچی زُبان ءَ “بلوچی سْیاھگ ءِ راست نبیسّگ” ءِ دْروشم ءَ یک بلاھیں رھبندی وانگی ءِ ھست ءُ بلوچی سرجم ءَ ھما رھبند ءَ نبیسّگ بیگ ءَ اِنت گُڑا تو چون گْوش ئے کہ بلوچی ءَ رھبند نیست. وت ءَ بلاھیں وانتکار ءُ زانتکار کن اِت. سارتر ءُ اپلاتون ءُ دگہ باریں کَے کَے شھازاِتگ ءُ آھانی لیکھاں وش بیان کن اِت. بلے وھدے وتی زُبان ءِ باریگ کَیت گڑا نیمّن ھمیش اِنت کہ واجہ ما بلوچی وانگ ءُ نبیسّگ نزانیں. ءُ سَیمی اے گپّ کہ بلوچانی زُبان باز اَنت. من نزاناں اے مردُم گالوار ءَ زُبان ءِ نام کُجام تشریح ءِ بُنیاد ءَ دیگ ءَ اَنت. گالوار وَ ھر راجانی تہ ءَ بازیں ھست ءُ بلوچی ءِ تہ ءَ اگاں تو پٹّ ءُ پول بکن ئے بچار ئے گُڑا ترا ھمے گندگ کَیت بلوچی ءِ نبشتاری تہ ءَ دْرستیں گالوارانی گال مان اَنت تھنا یک دمگے ءِ نہ اَنت. بلوچانی زُبان یکّے, بلوچی اِنت. ءُ نبشتاری زُبان ھم بلوچی اِنت. آ دگہ دْرست گالوار اَنت ھر کس ءَ کارمرد کنگ ءِ ھَکّ ھست.
 دگہ لھتے سنگتانی اے منّانک منی سمج ءَ نئیت کہ ما وتی توار ءِ سر کنگ ءَ دگہ زُبانی کارمرد کنگ ءَ لاچاریں. من نزاناں اے چونیں توارے کہ تو آئی ءَ دُژمن ءِ میار کنگ ءُ دنیا ءَ جنگ ءَ ئے. وتی شھدیں زُبان ءَ نبیسّ ءُ دگہ زُباناں زلورت ءِ رد ءَ رجانک بکن. اے منّانک ءَ ھچ وزن نیست بے سریں منّانکے کہ من وتی توار ءَ دگر ءِ زُبان ءِ میار کناں راہ دیاں. ترا کسّ ءَ نہ گْوشتگ کہ دگہ زُبان مہ وان, یا دگہ زُباناں گپ مجن بس گپ ایش اِنت کہ وتی زُبان ءَ نبیسّ. بلے من نزاناں بلوچانی کرّ ءَ دگہ زُبانانی کارمردی چونیں لاچاری یے.
 باید ایش اِنت ما ڈاکٹر ءِ اے چِست کُتگیں باوست ءِ ھمراھی ءَ پاد بیائین ءُ دری زُبانانی نبشتاری ءَ ھاوند ءِ میار بکنیں ءُ وتی شھدیں زُبان ءَ نبشتہ بکنیں ءُ دگہ زُباناں رجانک بکنیں. بائد ھمیش اِنت کہ مرچی بلوچستان ءَ کہ ھالانی ھر نیٹورک یے ھست آ ھم اے باوست ءَ ندکارانی ھمراہ بہ بیت چو “کُلبر رسانک در” ءِ پَیم ءَ وتی ھالاں بلوچی ءَ شِنگ بکن اَنت. ءُ ھر وڑیں کُمکّے آھاں چہ ندکاراں لوٹ اِیت انشّالّا ندکار ساڑی اَنت. بلے وھد اتکگ کہ ا اے نیمّوناں یل بکنیں, لاچاریاں چہ در بیائیں وتی شھدیں زُبان ءَ پہ آپسرے ءَ سر بکنیں.
 “بلوچی مئے وتی شھدیں زُبان اِنت”