آزات لچّہ
هسابجار
بےکرار
دل ءَ کناں چِراگے مَن ،
شپاناں روک پَہ ترا
اگاں پہ بُنگرگ بِہ بیت بیرآس پَہ من ءَ
زندمان ءِ مُجتّی تلَب ، هَتم بهار چے ؟
اگاں گُمان گون بِہ بیت تئی ندارگانی وشبواں
زمین ، زماں ھر دُکانی بادشاھی بیت تئی شار ءِ کِیمت ءَ
چتو وت ءَ مَن داشت باں
همے دمان ءُ کترهاں کہ لُنٹ سرپ اَنت ، ملار بنت
زنزراں پہ شپهُمار ءِ هاجت ءَ
سپر ، جن اَنت پدی رَو اَنت
ماه ءُ روچ گوازی ءَ
وت دل ءَ وتی گوں تراں باں
روان بان ، روان بان
زهیربالیں بانزلانی نیّت ءَ
داں بِہ انسراں
مولمانی ساهگ ءَ