سفر نامہ
اسحاق رحیم
بَگّ ءَ پہ درْابول ءَ زھیر بیتگ
مارا پہ دشت ءِ گورگیں کُلّ ءَ
نُہمی بَھر
چہ چِلّو ءَ کمّیں دیمتر لھتیں چَمبی ئیں لوگ اَتاں کسانیں گِل مَسیتے اَت اے کسانیں میتگ ءِ نام ءَ “لوڈیگ آپ” کَن اَنت. چریشی دیم گٌڈا کِشک کوھانی شَم ءَ روان کَنت اے راہ ءَ گِتان ءُ بُرزگ باز کیت..
کوھانی شَم ءَ بازیں شیپ ھَست ءُ شیپانی تَہا داز ءُ جَور ءُ دگہ کوھی بوٹگ رُستگ اَنت..
نی کِشک ھرجاہ کوہ ءُ شیپانی شَم ءَ روان اَت ادا کِشک ءِ وتی زیبائی اے ھَنچی‍ں زیبائی یے اَت کہ دل ءَ نہ گُشت سَفر ھلاس بہ بیت چُشی‍ں زیبائیں راہ ءِ چارگ ءَ دل سیر نہ کنت ءُ مردم وتی منزل ءَ سر بیت منی ھیال ءَ بلوچستان ءَ مردم سفر کنگ ءَ پمیشکہ دم نہ بارت کہ ھمک راہ ءِ وتی جتائیں زیبائی یے ءُ ھمک راہ ءَ مسافر ءَ جِتائیں نِدارگ گِندگ ءَ کاینت…
دیمترا تیراندسک ءِ میتگ درا اَت بلے ما چہ میتگ ءَ گِستاہ کِبلہی گوَزگ اَتیں.. تیراندسک ھمے میتگ اِنت کہ ڈاکٹر حنیف شریف ءَ وتی آزمانکانی کتاب ءِ نام ھم تیراندسک کُتگ آئی ءَ اے نام چہ وتی آزمانکے ءَ زُرتگ..
تیراندسک ءَ جوڈُکیں کَورے ھم دَپ ءَ ھَست ما ھمے کَور ءِ تَہا روان اَتیں گوستگیں ھَور ءَ کَور ءَ مزنیں آپے آرتگ اَت ھار ءِ نشان انگت درچکانی بَڈّ ءَ ایر اَتاں..
کَور ءُ شیپانی تہا کَہیر ءِ درچک ھرجاہ گِندگ بیگ اَت اینگو چوناھا کہیریں درْچک سکّ باز بیت مئے تیاب گوْری ڈگار ءُ کَوراں گیشتر چِشیں درْچک رُد ایت ءُ بُرز دیم ءَ کہیر ءِ درچک باز بیت لہتی‍ں مردم گوش اَنت کہ کہیر آپ ءِ نِشانی اِنت ھمودا کہ زمین ءَ جہل ءَ آپ بیت آ زمین کہیر رودین اِیت مئے تیاب گوراں زمین ءِ جہل ءَ آپ نیست بہ گِندے پمیشکہ مئے ءَ زمین کہیر کمّ ءُ چِش گیشتر رُد اِیت…
چہ کَور ءَ آ دَست پدا ڈلپادیں زمین ءُ گِتان اَتاں چہ ادا کوھانی درْچے ھَست اے کوہ دَشت ءُ نگور ءِ سیمسر اَنت چرے کوھاں زِرباری نیمگ ءَ دَشت اِنت ءُ کِبلہی نیمگ ءَ نگور گوشگ بیت..
نی ما نگور ءِ زمین ءَ روگ اَتیں… ٹُکّرے راہ ءَ شُتیں دیم ءَ دو بازار مئے دیم ءَ درا اَت کمیں لوگ مئے چَپّی نیمگ ءَ زاھر اَتاں ءُ کمیں مستریں میتگے راستی نیمگ ءَ درا اَت بجلی ءِ کمبا ھم روگ اَتاں.. دیمترا ما شُتیں دیست تاں پکائیں پُرشتگیں روڈ ءِ روگ ءَ اِنت نی زانگ بیت ادا روڈ ھمے یکّین اِنت کہ بَلّ نگور داں گوادر ءَ روت…روڈ ءِ سرا بچکے نشتگ اَت مارا گوشت ئے راستی نیمگ ءِ میتگ کوچو اِنت ءُ چَپّی نیمگ ءَ زاھریں میتگ ڈَکّ اِنت چہ ڈکّ ءَ گوز ئے دیم ءَ گوْھرگ اِنت.. من ھیران بیت آں کہ بلوچستان ءِ دویں نیمگاں رودراتکی ءُ روبرکتی ھم نامیں میتگ باز اِنت چوش بلے ڈکّ ءُ کوچو اَنت چُشی‍ں نزیکی انچوش درا کنت کہ اے میتگ یکیں کُٹم ءَ آباد کُتگ اَنت پرچاکہ ادا انچوش کوچو ءُ ڈکّ ءِ بازار ءِ یک دومی ءَ نزیک اَنت انچوش روکپتی بلوچستان ءَ ھم کوچو ءُ ڈکّ یکجاہ اَنت… مارا گوْھرگ ءَ روگی اَت پمیشکہ ما ڈکّ ءِ بازار ءِ نیمگ ءَ روان بیتیں کسانیں کَورے ءَ گوستیں دیم ءَ ڈکّ ءِ بازار اَت…
موٹرسائیکل ءَ دو مردم سوار اَت ما چَمیشاں بَلّ ءُ گوھرگ باگ ءِ راہ جُست کُت…..گوشت ئے ھمے تچکی بہ رو اِت دیم ءَ چہ چار چَوک ءَ دو راہ گیشِ ایت یک راھے پہ راست ءَ بَلّ ءَ روت ءُ چہ چَپّ ءَ گوھرگ باگ ءَ روت.. ما چار چَوک ءِ جُست کُت گوشت ئے دیما رو اِت ھمودا کہ فوجی نِشتگ اَنت ھمودا چار راہ اَنت ھمے جاہ چار چَوک اِنت.. گوں فوجیانی نام ءِ اشکونگ ءَ مئے ھمراہ مختار ءَ وتی گوش رُپت اَنت مارا ھمراھاں چاران اَت…. مختار ءَ چوناھا فوجیانی گور ءَ باز تُرس ایت… تُرسگ ءَ وا ما کَس بے ھِچ نہ انت بلے مُختار ءِ تُرس گوش ئے زاناں تُشے گیشتر اِنت.. راہ ءَ ھرجاہ مارا ھمے جُست ءَ بیتگ باریں گُڈا اے نیمگ ءَ فوج نیست مارا تَنگ نہ کنت؟؟
آنگو ما تسّلہ دیان کُتگ بلے نی گوشان ء وت اشکونگ اَت..
مارا پیسرا گوْھرگ باگ ءَ حاجی غلام ءِ گورا روگی اَت ھاجی ءِ نمبر من ءَ گون اَت بلے نٹورک نیست اَت پمیشکہ ما ھمے پرپٹ سواریں ورنا جُست کُت اَنت مارا پیسرا حاجی غلام گندگی اِنت کجام راہ ءَ بہ رویں…
پرپٹ سوار کمیں راہ ءَ پہ رھشونی مئے سرا بیت اَنت پدا مارا سوج دیان ءَ گوشت اِش اولی ٹاور والا بازار ءَ گوازین اِت دومی بازار گوھرگ باگ اِنت اودا ھرکس ءَ جُست کن اِت شمارا حاجی غلام ءِ لوگ ءَ بارت…
ما ورناھانی سوج ءِ پدا گوھرگ باگ ءِ بازار ءَ شُتیں اودا گوں بازار ءِ پُترگ اولی دُکّان ءِ دیما داشت وش رنگیں بچکے دراتک چہ جُست ءَ پد مارا حاجی غلام ءِ سوج ئے دات کہ مسیت ءِ دپ ءِ دکّان ءَ بہ رو اِت حاجی ھمودا شمارا ڈیکّ وارت…
ما کہ مسیت ءِ دکّان ءَ سر بیتیں جان ءَ پُرّیں مردیے چہ دُکّان ءَ دراتک ءُ کندان ءَ مئے نیمگ ءَ پیداک اَت ما زانت حاجی غلام ھمے مرد اِنت کہ لال بخش آزات ءَ سٌھبی فون جَتگ ءُ مئے آیگ ءِ ھال داتگ…
چہ دست ءُ درْوت ءَ پد حاجی ءَ گُشت کہ مئے گور ءَ مرچی نٹورک شُتگ اَنت من ءَ سُہبی واجہ آزات ءَ شمے آیگ ءِ ھال داتگ بلے من پریشان بیتگ آں شما باری‍ں من ءَ درگپت کن اِت یا نہ بلے شرّیں پہ سلامت شما اتکگ اِت…
ما لوٹ اِت واجہ گلام ءَ ھمراہ بہ کنیں بَلّ ءَ بہ رویں بلے حاجی ھچّ پیم مئے یل دئیگ ءِ وڈا نہ اَت گوشگ اَت یکبرے روی‍ں لوگ ءَ نِندیں آپ ءُ چاھے وریں دگہ سلاہ رندا بیت…
(روان اِنت)