کینگءِ درمان
یک رندے من یک سپاہی یےءِ بچک ءَ را دیست کہ آ مزن بستاریں دانایےءِ چہرگءَ جنَگءَ اَت،بلئے چہ کسانیءَ بدیءِ چیدگ چرائیءِ پیشانیءَ سہرا اتنت۔چہ دانائیءِ سوَبءَ گشئے کہ آئیءِ سرا مزنیءِ شبینگءِ استال درپشگءَ اتنت۔
وہدے بادشاہءَ آئیءِ مزن بستاریں دانائیءُ زانتکاریءِ حبراشکت گڑا آئیءَ را ماں وتی دربارءَ یک مزنیں اگدہےءِ سرا نادینت۔ آ دگہ درباریاں چرائیءَ سک بد بُرتءُ اچ بادشاہءِ نگاہاں آئیءِ بستارءِ جہل جنَگءِ حاطرءَ پندلے سازاِتءُ یک روچے آئیءِ سرا غدّاریءِ بہتام جت۔ بلئے ہردیں کہ مہروانیں دوستءِ بستارمزن بیت گڑا دژمنءِ بستار وت جہل کپیت۔
بادشاہءَ چرائیءَ پُرس اِت کہ ’’ اِے مردم اَچ تو پرچا دلگران اَنت؟‘‘
ورناہءَ عرض کت’’ واجہ ! اَچ ہما روچءَ کہ من ء غلام ءِ سرا تئی مہروانیءِ جمبراں ساچ بستگ، من ہمک مردمءَ را وشّان کتگ، بلئے من کینگ وار کدی وشّان کت نہ کتگ اَنت، پرچا کہ آہانی دل ہما روچءَ سرد بیت ،ہردیں توئے واجہ منءَ رُزوا بہ کنئے ءُ اَچ وتی دربارءَ ڈنّ تیلانک بدئیے۔ من ایوکءَ ہمے کارءَ کت کناں کہ اَچ من کسّ دلگران مہ بیت، بلئے پہ کینگ واراں چے بکناں کہ آ وَ پیسراچہ تہا سُچگءَ اَنت‘‘
بادشاہءَ درّائینت’’ او کینگ واراں! شما بہ مِراِت شرتراِنت، پرچا کہ اے جل جُشی یک انچیں بے درمانیں نادراہی ایت، کہ چرے جنجالءَ ایوکءَ مرگ شمارا رکینت کنت۔‘‘
فارسی کلاسیکل لبزانک
نبشتہ: شیخ سعدی
اردو: ابنِ علی
بلوچی: شعیب شاداب