دستونک
ترانگ ءُ گَم ءُ رَنجاں چہ گِسر وتا نازین
موسماں کوار ءَ کَن زور ءُ ساھگ ءَ نازین
اَنچیں اَھدے ءَ من تو زِندگیں پہ اُمیتے
ہر کُجا داں روتیں وَس ہرکسی تَب ءَ نازین
حاجتاں اِے اُمرانی پروش دیے گوں راھبنداں
ایوکی ءَ وابے کَن ، دِیدگ ءُ دِل ءَ نازین
لبز چِیدگ اَنت نام ءِ تئی ھیال ءِ پیژگاہ ءَ
دِل گُشیت ترا مرچی یکبرے پَدا نازین
پہ تلب دو تَرمپے ءَ کئیپ بَنت ہر نیم ءَ
تُنّ ءَ اِیر بَر چَمّاں ہشکیں شیشگ ءَ نازین
پہ وپا ءِ بِستار ءَ دروگ ءُ راستی ءِ راہ ءَ
یکّے بَس بِکن ھمراہ ، چو وَ ہرکس ءَ نازین
اِے جھان پہ سِتکے ءَ مُھکم اِنت ثؔناء زان ءِ !
تو وتی مہ بند دَستاں جِندے حاجت ءَ نازین
ثناءحؔمزہ