دستونکّ
عابد آسکانی
گوں مہ جن درداں منیگاں من چو آس ءَ بُنگراں
گوں گم ءُ اندوهاں گْرانیں ، من تئی دیم ءَ مِراں
دژمناں مئے بیر گون اَنت ، بیر مئے یکّے نہ اِنت
دْرُشتگ اِش ما را هزار رند ءَ ، ماں هَشّ ءُ جَنتراں
ما گوں بدواهاں وتیگاں ، سُهل ءُ تْرانے چوں کنیں
گْوانزگی گوگائیں کودِک ، کُشتگ اَنت مئے کاپراں
زُلم ءِ وسّاچیں هدایاں ، پہ نشاں نیست اِنت کسے
بُڈّ اِت ءُ مُرت اَنت دْرهیں ، بے گْواهیانی سیہ زراں
اے هُدا زندے بہ دے ، وامی وتی گنجیں دَراں
کہ وتی زید ءَ بهشتیں ، من چہ جَوراں پَچگراں
بَرکت اِنت تئی مهر ءِ دُرگُل ، مُرتگ ءُ چُورکوں جَتگ
شُگر ءُ منّت ءَ تئیگ ءَ ، من ماں ارواه ءَ گراں
یکّیں چمداری ءَ عابد ، تو مہ لیک ءُ بے مہ کن
شاهگانیں اے جهان ءَ ، من کے ءَ چہ کَمتراں