نصیب ءِ مرگ
اسماء مراد بلوچ
لوگ ءِ تہا حاموشی ات۔۔۔۔۔ اگاں چیزے توار ءَ اَت گڑا یکے لوگ ءِ دیم ءَ ٹنگ اتگیں گھڑیال ءِ کانٹا ءِ ٹک ٹک ات ءُ دومی آئی ءِ دل ءِ دریکگ اتنت ۔ اے دوئینانی توار ءَ ابید دگہ ہچ ءِ توار نیست ات۔ نہ اوشتگ ءَ آئی ءَ تاہیر رست ءُ نئیکہ نندگ ءَ۔ آئی ءِ اندر ءَ مان شانتگیں بیم ءَ آ سک بے چاڑ کتگ ات۔
آ ہمے جیڑگ ءَ ات کہ من ہما مردم ءِ ودار ءَ کنئگ ءَ
آں آئی ءَ دیر کت ءُ انگت ءَ آئی ءِ ہچ حال ءُ احوال نیست انت۔ کساس چار کلاک بیت کہ من آئی ءِ داتگیں وہد ءَ چہ گیش آئی ءِودار کنئگ ءَ یاں۔ ءُ اودا اسپتال ءَ کہ منی مکہیں مات شومک ءِ نادراہی ءَ گور جتگ ءُ زند ءِ گڈی ساعتان اِنت۔ آ مات ءِ گورا ہمے واستا رؤگ ءَ نہ ات کہ اگاں آئی ءِ رؤگ ءَ پدآ بئیت ءُ لوگ ءِ دروازگ ءَ پہ بندی ءَ بہ گندیت ءُ بروت گڑا آئی ءِ زند ءِ دراہیں در ءُ راہ بند بنت۔ آئی ءِ باندات، ءُ زند ءِ وشی دراہ گوں ہمائی ءَ بندوک اتنت۔ آ وتی مات ءِ وش بُوہگ ءَ چہ نا امیت ات پرچا کہ مات زند ءُ مرگ ءِ گڈی جنگ ءَ اَت ءُ ڈاکٹراں آ گشتگ ات کہ تئی مات ءِ زند ءِ نوں ایوکا چندے کلاک پشکپتگ۔ چد ءُ گیش نوں آ گوں تو ہمراہداری کت نہ کنت۔ بلے آئی ءَ دل ءَ گشتگ ات کہ آئی ءِ آہگ ءُ رؤگ ءَ پد من رواں مات ءَ چاراں۔
اے ہشتمی رند ات کہ آ گوں ارسیگیں چم ءُ ھشکیں لنٹاں دروازگ ءِ دپ ءَ اتکگ ات ءُ آئی ءِ راہ ءَ چارگ ءَ ات۔ کشک ءَ لہتیں گونڈو گندگ بوت کہ گوازی کنان ءُ پیداک اتنت ءُ یک کماشیں مردے ات کہ لٹے گون ات ئِے ءُ وش وش جنزان ات۔ آئی ءَ دل ءَ جیڑ ات دریگتیں من ہم گونڈیں زہگے بوتیناں ءُ زند ءِ دراہیں پیچ ءُ تاباں چہ ناآشنا ۔ نہ منا مرچیگیں ایوکی ءِ غماں نزور کتگ ات ءُ نئیکہ باندات ءِ جیڑہاں۔ آئی ءِ دل ءِ یک بہرے اسپتال ءَ ات کہ مات ءِ گڈی دیدار ءَ بکناں، بلے آ سک لاچار ات اسپتال ءَ شت ئِے نہ کُت، پرچا کہ آئی ءَ وتی باندات ءِ پگر ات، کہ آئی ءِ آہگ ءُ پیپرانی سرا دسخطک کنئگ ءَ گوں بندوک ات۔ دل ءَ وڑ وڑیں گپاں گوں مان گیش اتگ ات کہ اناگہ ءَ در ءِ ٹکگ ءِ توار بوت، یکبرے آئی ءَ وتی گوشانی سرا بھیسہ نہ بوت بلے دومی رندا کہ در ءِ ٹکگگ ءِ توار بوت، آ تچان ءَ شت در ئِے پچ کت، داں دیست ئِے یک نیم عمریں جنینے اوشتاتگ کہ آئی ءِ ہمساہگ ماہل ات۔
ماہل ءِ چم ارسیگ اتنت ءُ گوں گریواسکیں توار ءَ گشت ئِے۔۔۔ تئی مات بیران بوتگ۔
اِے حال ءِ رسگ ءَ گوں آئی ءِ اندر ءِ دنیا گیشتر ویران بوت ءُ دروازگ ءِ دپ ءَ کپت ءُ گریوگ ئِے بِنا کُت۔۔۔۔ ماہل ءَ آ چِت ءُ آئی ءَ دلبڈی دئیگ ءَ بوت۔۔۔۔ کمو دیراں پد آ ءُ ماہل دیم پہ اسپتال ءَ رہادگ بوت اَنت۔۔۔۔
آ کہ اسپتال ءَ رست اَنت آئی ءَ دیست کہ ٹی وی ءِ دیما بازیں مردم ئِے اوشتاتگ اَت ۔۔۔۔ آئی ءِ چم ٹی وی ءِ اسکرین کپت اَنت کہ نبشتہ ات۔۔۔۔ چہ ملیشیا ءَ آؤکیں بالی گراب کراچی ءَ پورٹ قاسم ءِ نزیک ءَ دریا ءَ کپتگ ءُ تباہ بوتگ۔ آئی ءَ کہ اِے حال اِش کُت۔ آئی ءِ چمانی دیما انچیں سیاہی یے ءَ مان شانت کہ ہچ ئِے میم نہ کُت ءُ پدا آئی ءِ گریوگ ءُ زاریاں آزمان سر ءَ زرت۔
نوں آئی ءَ زانت کہ پہ من ہچ پش نہ کپتگ۔۔۔ ناں باندات ءِ تہاریانی رژنا کنگ ءِ ہاترا کندیلے ءُ نئیکہ مات ءِ سارتیں ساہگ ءُ شپانی کُلگ ءِ توار