مُلّا عبدالمجید روانبدؔ
نبشتہ کار: اصغر علی آزگ
گیچین کتاب : پور
تندجاہ : باسک لبزانکی کتابجاہ
قصر قند ءِ راہ ءَ یک مڑاہ ءُ پر مہریں کلّگیکئیت کہ ایشی ءِ نام ھُدارک انت۔ اے جاہ ءِ مردم پر مہر ءُ مڑاہدار ءُ انسان دوست ءُ میار جل انت ۔اے جاہ ءِ سادگی چارگ ءِ لائق انت ءُ وہدے کہ صباح ءَ مردم چہ واب ءَ پاد کاینت ، گڑا ایشانی مُچ بیگے جاہ مسیت انت ۔ ادا نند انت یک دگرے ءِ حال ءُ احوالاں معلوم دار بنت ءُ یک دگرے ءِ دل ءِ درداں گوشدار انت ۔ یک دگرءُ سر سوج کن انت، ہمے مچی ءَ دیوان ءَ یک وش گپ ءُ وش زبانیں مردے نند ءُ نیاد کنت ، اے مرد نہ تہنا گوں وتی شرّیں نند ءُ نیاد مردماں دوست انت بلکیں اے مرد ءِ دوست دارگ ءِ سوب ایشی ءِ مستریں برات واجہ مولوی عبداﷲ روانبدؔ صاحب ءِ مزن شانیں شخصیت انت بلے ھُدارک ءِ پُر مہریں مردم اے مرد ءِ وتی جند ءِ مزنی ءَ نزان انت کہ واجہ مُلا عبدالمجید روانبدؔ ئے مروچگیں دور ءُ باریگ ءِ مُلا فاضل واجہ عبداﷲپیشینی ءِ برات ءُ مئے دہر ءِ مُلا قاسم انت کہ بلوچی لبزانکی جہان ءَ وتی جاہءُ مقامے داریت ءُ ہمک کس گوں ایواجہ ءَ ہمسری کت نہ کنت ۔ے واجہ ءِ شئر یک جہانے ءَ شنگ ءُ تالان انت ءُ بازینے واجہ ءِ دوستدار ءُ دید ءِ ہُدوک انت ۔
واجہ مُلا عبدالمجید روانبدؔ ہر راہ بندءَ شئر پربند ایت ءُہر میدان ءَ گام ایر کنت واجہ ءِ تب روان انت وھدے کہ اے واجہ موتک ءُ زہیروک پِربنداِیت گڑا کوہیں جگراں آپ کنت ءُ بے ترانیں دلاں زہیروار کنت ءُ زیمیگیں دلاں کُدین ایت ءُ آزگ کنت ءُ ھشک کلنپوگیں چمّاں ہم نمبیگ کنت ءُ اُبینگیں دلاں آگاہ کنت ۔ بلے وہدے کہعشق ءِ پڑءَ دؤر کنت گڑا چہ عاشقانی دل ءَ پاہار چست بنت ءُ ہر نیمگا مسک ءُ مہلب ءُ عطر ءُ زبادانی بو مان شانیت ءُ ماہ لنج ءِ سر گواپ بیت ءُ بازینے چہ ھوش ءُ سار ءَ رؤت، مہپرانی سیاہی جمبراں گون بیت ءُ عاشق چو کہ دہقان ءَ عید ءُ مردگ شامی کن انت ءُ ماہ گونگیں گرکی تل ءِ گْور ءِ شاہی اطلس ءُ شار ، سہت ءُ زیور ، برفیں کوپگ ءُ اسودیں بروان ، بادامیں چم ءُ شرابیں لنٹ ، سینگ ءِ جاڑیں پرتقال ءُ ہندی کشتگیں کاٹاریں پونز ، درج یاقوتی ایں پ ءُ چوش کہ شمشاد رُستگیں سرویں قد ءُ الاد ءِ ترانگ ءَ کپنت ءُ وتی سر ئیَ حاک مانریچ انت ءُ کابلی فقیر بنت ۔ بلے وھدے کہ مُلا عبدالمجید روانبدؔ بلوچانی بہادری، سرمچاری، نترسی، مڑاہ داری، میارجلّی ءُ قول ءُ قرار ءِ گپ ءَ جنت گڑا گوں وت یک تاریخ ءِ تاکاں لیٹینانکنت ءُ تاریخی قصہاں رد کنت ءُ اے واجہ ءِ ہر شئر ءِ یک تاریخ ءُ یک داستانے انت کہ وھد ءِ گْوزگ ءَ ھور مردمانی دلاں نقش بنت ءُ چہ یک پدریچے ءَ دگہ پدریچے ءَ سر بنت ءُ اے راہ داں ہما وھدی رندگیری دارایت کہ لبزانک پلگار بہ بیت ءُ ہر ندکار ءُ کلمکارے وتی ذمیواری ءَ بزانت ءُ عمل بہ کنت ۔
مُلا عبدالمجید روانبدؔ چوش کہ گْوستگیں بلوچیں نامداریں شائراں گیشتر یک شلیں شئر پِربند ایت ءُ وتی شئراں گوں خداوند ءُ دُرّیں رسولؐ ءِ نام ءَ بنگیج کنت ءُ مروچی اگں تو گوں واجہ عبدالمجید روانبدؔ ءَ قصہے کُت تہ باندات شئرے ءِ رنگ ءَ تئی دیما ایرئی کنت ۔ ہر چنت کہ واجہ عبدالمجید روانبدؔ چہ وتی برات مولوی عبداﷲروانبدؔ ءَ رنگ زرتگ بلے دوئینانی شئرانی تہا مزنیں فرقے است، مولوی عبداﷲ پیشینی ءَ شئرانی تہا مذہبی رنگ گیشتر انت ءُ مُلا عبدالمجید روانبدؔ ءِ شئرانی تہا عشق ءِ چاشنی ، موتک ءُ زھیروک ءِ جگر سندی ءَ رزمی داستانانی قصہ گیشتر انت ءُ ملا عبدالمجید ہم چوش کہ وتی برات ءَ قصہ گشیں شائرے ءُ چاگرد ءِ درائیں قصہ ءُ چست ایراں گوں وتی وش زیمر ءُ دُر ءُ مرواردیں گالاں نمیران کنت ۔ واجہ ملا عبدالمجید روانبدؔ سال ۱۹۳۵ میلادی ءَ ماں پیشین ءَ پیداک بوت ۔ اوّل سری وانگ ءُ زانگ ءَ رند دیم پہ پاکستان شُت ، کراچی ءِ ’’مدرسہ احرار الاسلام‘‘ ءَ وانگے رندگیری کت، لبزانکی راہ بنداں اے واجہ وتی برات واجہ عبداﷲ روانبدؔ ، مولوی عبدالحق ءُ مولوی عبدالغنی منیبؔ ءَ وتی استاد زانت ۔ فارسی ءُ بلوچی ہر دوئیں زباناں شئر پِربندایت ، غزل، قصیدہ، سوت، موتک، زھیروک ءُ ہر راہ بند ءَ شئر پر بند ایت ۔ بلوچی شئرانی تہا پہریز نہ کنت
پمیشکا قرآنی آیات ءُ فارسی لبز اے واجہ ءِ شئرانی تہا گندگ بیت ءُ اے چیز مئے گْوستگیں دور ءِ مُلائیں شائرانی تہا گیشتر گندگ بیت ۔ واجہ مُلا عبدالمجید روانبدؔ یک مہربان، پُر مہر ءُ انسان دوستیں مردمے کہ امیدواریں گوں اے واجہ ءِ شئرانی چھاپ ءُ شنگ بیگا بلوچی گامے دیما برؤت ۔ انشأاﷲ