آزات جمالدینی
تمام عمرا نه دیستیْن وش دِلَیْ رۉچ
همیْشه ایْ کپوکیْ بختا کارنت
عجب نازُرک وختیْ آحته ایْ براس
نه کسّیْ را به کسّیْ اعتبارِنت
خدائی تُرس نیْست مردُما شرم
پُلگَ لُٹگَ مگر اسلاما کارنت
چۉن سیالا طعنگا کن گۉش بدارین
که چمّ جهلی په مردا باز میارنت
نبیت معلوم وتی قدر آزات
که ابریشم وتی ، دیما تهارنت
(اے رخشانی بلوچی ءِ گالوار انت)