( ابیتکیں ساھتانی لَچّھے ) 
“خالق ارمان ”
منارا چِیر دِئے وَتی تَہ ءَ، کِہ پاشک باں
منارا زُور اندرءِ تہ ءَ بکن !
کہ شھرءِ دَمک سَگگّ ءِ وڑءَ نہ اَنت
اے مَرگ زندیں مردُمانی نَکش وپتگَنت
چو سیاہ مارءَ
ھوس چَاڑیں زندگی گُبار دَر گُبار
اے کَشّءُ چِیلّیں جیڑھانی کِسّھے اَجب
پہ کمّءُ گیش، چے تَلب
وتءَ بہ گِنداں مَن ، تَہ راہ ءَ تاب کنت
( کہ اَنچو وامدار بیت کَسے )
من اَنچو اَچ وت ءَ یلہ چَراں
من اَنچو سَربَتگ !!
نوں ھورک ءُ ھالی ئیں کبسّے آں
منی تہءَ ءُ ڈنّ ءَ ، ھچّ نیست
من ءَ را مَلگُزاریں دیدگانی دَرپءَ ایر کن
من ءَ را چِیر دئے
من ءَ وتی تہ ءَ بِہ ڈَبّ
منارا کسّ گِندگی نَہ اِنت
وت ءَ گوں سَھتے نِندگی نَہ اِنت