بلوچی زبان ءُ ادب ءِ شَھگپتار استاد عاؔبد آسکانی ءِ کُلو پہ نیکراھی پیشونکاں
بنگیج گوں ھدا ءِ نام ءَ
منی مھربانیں ءُ بوھیریں ملّا ءُ مولوی ءُ واجھیں نیکراھی پیشوکاں، گُلیں دْروت ءُ دْرھبات آریپیں واجھاں یک ھسابـے ءَ بہ چاراِت شما مئے پِتانی جاگہ ءَ اِت، مئے بْرات، مئے چُک، مئے ناکو ءُ مئے واجہ اِت، ھمے پیم ءَ مئے سیادی ھم گوں شما ھمیش انت، ایشی ءَ ابید مئیگ ءُ شمئے زبان، دود ءُ ربیدگ مِسک ءُ دُنیں ھاک ءُ پاد ءِ شَلوار ھم ھمے یک اِنت، اگاں دگہ چیزانی شما منّوگر نہ اِت کم چہ کم مئے زبان وَ یک اِنت ءُ آ بلوچی اِنت بزاں ما چہ یک ءُ دگر ءَ درآمد نہ ایں پمیشکا نہ باید شما مارا “فرعون” ءُ وت ءَ “موسی” بہ گش اِت ھمے پیم ءَ نہ باید ما شمارا “فرعون” ءُ وت ءَ “موسی” بہ لیکیں ءُ کرار بہ دئیں مئے شمئے 360 ایں رَگانی تہ ءَ یکّیں بلوچی ءِ ھون تچگ ءَ اِنت باید اِنت ما وتی میانجی ءِ اَڑ ءُ جیڑواں پہ بْراتی ءُ سھل ءُ تران ءُ شور ءُ مسلت بہ گیشین ایں واجھیں ھدا ءِ پَرمان ھم ھمیش اِنت بوھیریں واجھاں اگاں مارا گوں شما دژمنی ءُ بدواھی یـے بوتیں گڑا شھلچّکار ملّا پازُل ءِ کَوش ما سر ءِ بان ءَ نہ کتگ اِت اَنت ما واجہ عبداللہ روانبد وتی سر ءِ تاج نہ کُتگ اَت ما مفتی عثمان، قاضی عبدالصمد سربازی، مولوی دیرمانی، وتی دل ءَ جاگہ نہ داتگ اِت اَنت ما ملّا قاسم، ملّا بھادُر، ملّا بوھیر ءُ دگہ ھزارانی ملّا وتی زبان ءُ ادب ءِ پیشوک کرار نہ داتگ اِت اَنت، ملّا وَ دگہ راجاں باز اِنت ما پرچا آیانی نام ءَ نہ گریں ھمک مُرگ ماں وتی رم ءَ مولوی عبداللہ پیشنی گوش ایت:
ما بلوچیں ما بلوچیں ما بلوچ
ما بلوچستان ءِ نوکیں ماہ ءُ روچ
اد ءَ پہ مڑا ھمے یکّیں لچّہ ءِ تہ ءَ واجہ مولوی عبداللہ پیشنی ءَ وتی راج وتی گُلزمین ءُ وتی دود ءُ رَبیدگانی نام گِپتگ۔ 
ھست چوشیں ملّا یـے ھدا مہ کنت آ آئی ءَ “کافر” بہ گوش ایت کہ پرچے بلوچی ءِ سر ءَ پھر ئِـے بستگ مسلمانی ءِ سر ءَ پھر ئِـے نہ بَستگ وتی جتائین ماتیں ڈیهـ ءِ نام ئِـے پرچے گِپتگ روانبد گوش ایت: 
اگاں “مازندران” ءِ گُلانی بو وش اِنت بلے من ءَ وتی ھاک ءِ وتی چاگرد ءِ وتی زید ءِ ڈولکانی بو ھزار سر وشتر بیت آ گوش ایت آ مکران ءَ ھمینچُک بہ ساڑا ایت کہ دم بہ بارت بلے گُڑا ھم کم اِنت بزاں منی ماتیں ڈیهــ چہ منی ساڑا ءَ انگت ھما دیمتر اِنت ھست اِنت کسّے کہ مولوی عبداللہ ءِ دیم ءَ ماں بہ ترّ ایت ءُ بہ گوش ایت کہ تو رَد گوش ئے یا دورساھت دروگ بند ئے پہ مئے دل ءَ عبداللہ ءِ دروریں “عالم” ماں جھان ءَ کم اِنت ھمے عبداللہ کہ آئی ءَ مَٹ نیست وتی ءُ شَھلچّکار ملا پازُل ءِ میانجی ءَ کِشکے رند ایت ءُ گوش ایت کہ:
عبداللہ “شاعر” وَ ملّا پازُل اِنت تو مُپت ءَ بَٹاک ءُ مَٹاک جن ئے بزاں ملّا پازُل ءِ دیم ءَ آ وت ءَ یک بَٹاکی ئیں لچّہ کارے یا “شاعرے” کرار دنت مَنیگ ءُ تئی ھالت وَ اش اِنت کہ ما دنیگا شَھلچّہ کار ملّا پازُل ءِ جند ءَ نہ زانیں واجھاں نیست دنیا ءَ چوشیں اڑ ءُ جیڑو یـے کہ پہ گپّ ءُ تران ءُ سھل گیشینگ مہ بیت پرچے گڑا ما وتی بْراتی ءَ بلّ این ءُ یکدگر ءِ بَدواھی ءَ چِست بہ بئیں بَلکیں ھور بہ بئیں ءُ وتی ماتی زبان یا آ دگہ جیڑواں بہ گیشین ایں ھنچوش کہ دنیا ءِ زندگیں راجاں وتی اَڑ ءُ جیڑو گیشینتگ اَنت شَھلچّہ کار ملا پازُل گوش ایت:
بْراتے گوں بْراتے کینگ دار بیت
صاحبی اکل ئِـے روت ءُ گار بیت
منّت ئِـے وش کوشیں لوار بیت
دیمتر ءَ گوش ایت:
بْراتے کہ بے بْرات ءَ شان بہ کنت میری
زالے کہ بـے جود ءَ سمبھ ایت سیری
آکبت یک روچے رَدے زیر ایت
اگاں شما را شھسسّا سَید ھاشمی ءِ رھبند دوست نہ بیت کہ آئی ءَ تازی ءِ آب کشّ اِتگ اَنت۔ پَرواہ نیست شما ھمے تازی ءِ آباں بہ زیر اِت ءُ پہ بلوچی ءَ یک جوانیں رھبندے جوڑ کن اِت کہ چہ سید ءِ رھبند ءَ شرتر ءُ جوانتر بہ بیت بلے اَنچوش کہ راج ئِـے بہ منّ ایت راج ءَ کہ منّ اِت ما درست ئِـے منّیں بَلے چہ گْوستگیں سدیں سالاں بہ گِر اے بارو ءَ ما یک گْونڈیں جھدے ھم گِندگ ءَ نہ ایں اَبید سید ھاشمی ءِ ایرجَنگ ءُ ایرلِنگی دیگ ءَ کارے شرّ نہ بیت سَید ھاشمی ھما مردم اِنت کہ کمو گیش چہ ھشتاد سال ءَ بہ گِر آئی ءِ جوڑ کتگیں سیاھگ نبشتگ بیگ ءَ اِنت گڑا بیا اِت ما ءُ شما گوں تپاکی ءَ سید ءِ سیاھگ ءَ زیر ایں روچے کہ شَرتریں رَھبندے جوڑ بیت گڑا ما ءُ شما درست ایشی ءَ یلو دئین ءُ نوکیں رھبند ءَ گرایں ءُ بلوچی زبان ءُ ادب ءَ چہ مولوی خیرمحمد نَدوی ءِ ھزمتاں کس انکار کت نہ کنت بلے ھمے خیرمحمد نَدوی گوش ایت کہ بلوچی ءِ وتی جند ءِ آب بیست ءُ پنچ اَنت کہ آئی ءِ گالواراں بلوچ ادا کت کنت دگہ جستے ءِ پسو ءَ آ گوش ایت کہ پہ بلوچی زبان ءَ چہ آئی ءِ ھزمتاں سید ھاشمی ءِ ھزمت گیشتر اَنت۔ آریپیں واجھاں مارا وتی ھوش سر ءَ کنگ لوٹ ایت اے دْرست درآمدیں وَشمیاتکانی مَندْر ءُ پَندل اَنت آیاں مارا وتی چَمدار کتگ نہ لوٹ اَنت کہ ما تپاک بہ بئیں یک سیاھگے ءِ سر ءَ ھور بہ بئیں مئے کَٹیٹا پہ بَدواھاں سیت ءُ پمّا بیرگیں تاوان اَنت مئے بَدواہ ھما بَری پروش ور اَنت کہ ما تپاک بہ بئیں اے دینی ءُ بـے دینی (فتوا) ءُ پِربُرّاں ما باید گار بہ کنیں وت ماں وت ءَ یک پُلّ ءُ دو کُلونٹ بہ بئیں مئے کامیاتی ھمیشی ءِ توک ءَ اِنت ءُ بسّ. نی من کایاں “دْروت ءُ دْرھبات” ءِ نیمگ ءَ ھرچ بلوچے زانت کہ دْرھبات ءِ بزانت یا مانا سلامتی اِنت ءُ سلام یا اسلام ءِ مانا ھم سلامتی اِنت دِگری ئِـے ایش اِنت کہ عرب وتی زبان ءَ گوش ایت ئِـے ما بلوچ یا جھان ءِ ایدگہ راج وتی زبان ءَ گوش ایت ئِـے ءُ اے زبان ھم ھدا ءِ جِند ءِ جوڑ کُتگیں زبان اَنت گڑا اے چونیں گپّے کہ ایوک ءَ عربی زبان منّگ بہ بیت ءُ منی منّگ مہ بیت وھدے کہ دْرستانی ھدا ھمے یک اِنت چوش نہ اِنت کہ واجہ ھدا عربی ءَ سرپد بیت ءُ بلوچی ءَ نہ زانت ھنچوش گوش اَنت کہ یک برے مئے رسول کہ “ھدا ءِ دادانی گنجاں بات” گوں وتی بیل ءُ یاراں نندوک بیت گڑا دست ءَ سلمان پارسی کہ “ھدا چہ آئی ءَ رازیگ بہ بیت” ءِ نیمگ ءَ دراج کنت ءُ آیاں کڈّن کنت کہ اے مرد ءِ زبان ءَ در بہ بَر اِت چہ ایشی ءَ ھمے زانگ بیت کہ رسول ءَ کسّی زبان نادوست نہ اِنت ءُ نے کہ واجھیں ھدا ءَ . لھتے زانتکارانی گوشگ ءِ پد ءَ “سلطنت عثمانیہ” ءِ دور ءَ داں 500 سال ءَ اللہ ءِ لوگ ءَ پارسی ءُ ترکی زبان ءَ بانگ دیگ بوتگ گڑا اے شاھگانین دور ءِ بانگ، نماز، روچگ، زکات، حج، ءُ آ دگہ ابابت ءُ نیکیانی بارو ءَ شما چے گوش اِت ایشانی مزّ ءُ ثواب آیاں رس ایت یا ناں اگاں گپّ چوش اِنت گڑا دنیا ءِ کم ءُ گیش 8 ھزار زبان مروچی ھست ءُ زندگ اِنت باید اِنت ھمے راج وتی زباناں یلو بہ دے اَنت ءُ آیانی جاگہ ءَ عربی ءَ بہ زیر اَنت!
“شمئے کستر عابد آسکانی”
گالٹک: مھمدبلوچ پھرھی