(ڈاکٹر اسلم دوستین ءِ گدار سوتکال ءِ سرا ترانے)
 چندن ساچ
 مئے لوگانی گوریچانی نیمگا ڈگار اَنت۔ ہمے ڈگاراں کہ گوٛازین ئے یک پرگے کیت۔ ہمے پرگ ءِ بُن ءَ یک کشکے گوٛزیت۔ کس نہ زانت کہ اِے کشک ءِ سر کُجا اِنت۔ لہتیناں گوٛشتگ ات کہ اِے کشک ءِ سرے ماں ہندوستان ءُ سرے ماں مصر ءَ اِنت۔ بَلے مئے دمگ ءَ چشیں مردمے نیست ات کہ آئی ءَ اے کشک ءَ سفر کُتگ۔ ہما زمانگ ءَ کہ ما کسان اتیں ہمے کشک ءَ برے برے ساربان گوٛزگ ءَ دیستگ اتنت۔ بَلے نوں زندگی ءِ سفر ءُ جاورانی تہا بدلی اتکگ۔ اشترانی جاہ موٹر ءُ گاڑیاں گپتگ اَنت نوں دیر اِنت کہ اے راہ ءَ کس نہ گوٛزیت۔۔۔ نہ ساربانے نئیکہ مشکتی ءُ باہوی جاتوے کہ دیم پہ ہندوستان ءَ برؤت۔ ہمدا یک کبرستانے ہست کہ اِے کبرستان ءِ مردمانی گیشتریں بہر یک نادراہی یے ءِ سبب ءَ کمو روچانی تہا مُرتگ اَنت۔ مئے دمگ ءِ مردماں آ نادراہی ءِ نام ناٹاپ ءِ جان کتگ اَت۔ اِے مارا چہ پیشتر ءِ زمانگ اِنت۔۔۔۔ ہمدا یلہ داتگیں میتگے کہ اودا یک زمانگے مردم جہہ منند بوتگ اَنت بلئے نوں بس ابیتکی پشکپتگ۔ کمو دیما روئے تہ مزن بندیں ڈگارے گندگ بیت بَلے دیر اِنت کہ اے ڈگار ءِ کنڈ پچ اَنت ءُ غیر آباد اِنت۔ اِے ڈگار ءِ نام تراتی اِنت۔ تراتی ءِ باروا گوٛشنت کہ یک زمانگے اِدا مچ ہمنچو باز بوتگ کہ ڈگار ءِ تہا روچ ءِ برانز زمین ءَ نہ کپتگ اَنت۔ اے بند ءَ کہ گوٛزئے تہ کورے کیت۔ اے کور ءِ نام ڈنڈو اِنت۔ ڈنڈو ءِ کور ءَ گوٛزین ئے گڑا یک پیرے گندگ بیت۔ اے شئے جعفر ءِ کبر اِنت۔ ہمدا یک کاپرے ءُ آئی ءِ چیر ءَ دو مٹکا اَنت۔ بلے ایشاں آپ مان نیست۔۔۔۔۔۔ ہمدا کوہنیں درچکے کہ نوں دیر اِنت مُرتگ۔ ہمیشی سرا برے برے مردم پیریں گوتوے یا گراگے گندیت۔ باریں اے پیریں گوتو ءُ گراگ دل ءَ چے جیڑ اَنت چے نہ جیڑ اَنت اے گپ ءَ حدا بزانت۔ اے زیارت ءِ رو برکتی گوریچان ءَ چماں شانک بدئے تہ دُور ءَ یک کلاتے پدر بیت۔ اے نوکبر ءِ کلات اِنت۔ اِے کلات میر مبارک واڈیلہ ءِ یات گیر اِنت۔ ہمدا ہم مزن بندیں ڈگارے پدر بیت نوں کرنے بیت کہ غیر آباد اِنت۔ اِے ڈگار ءِ نام نوگڑو اِنت۔ اے ڈگار ہم چہ مچ ءَ پُر بوتگ۔۔۔۔۔۔۔ نوکبر ءِ کلات ءَ کہ تو سر بئے اودا نوں بس سئے لوگ پشکپتگ۔ اِے دہکان محمودی نشانی اَنت، دہکان محمود مئے دمگ ءِ اولی مردم بوتگ کہ آئی ءَ نوگڑو ءُ میر مبارکی کلات پہ آبادی ءَ دیستگ اَنت۔ نوں بس ویرانی اِنت۔ کلات ءَ دیر اِنت کہ ڈرتِگ۔۔۔۔۔ میتگ ءِ جہہ منندیں مردم یک پہ یک بوتگ ءُ شتگ اَنت۔ ہمدا یک مزنیں کبرستان ءُ لہتیں ڈرتِگیں بانانی حشت پشکپتگ اَنت۔ ہمے کبرستان ءُ ڈرتِگیں بانانی حشت تہ ہنوگ ءَ ہمے گواہی ءَ دئینت کہ اِدا مردم آباد بوتگ اَنت ءُ آیاں ہچبر اِے نہ جیڑ اِتگ کہ یک وہدے کیت اِدا نشتگیں درستیں مردم لڈ اَنت ءُ رؤنت بس کبر ءُ پرشتگیں بانانی حشت پشکپنت۔ ڈاکٹر مئے بندن پسنی اِنت۔ ہما زمانگ ءَ کہ ما کسان اتیں گڑا مئے زندگی ءِ مزنیں بہرے پسنی ءَ گوٛست۔ پسنی ءَ راشدی باغ ءَ ہر آدینگ ءِ روچ ءَ سہبانی سرا کروس ءِ میڑ بوتگ اَت۔ کروس ءِ میڑ ءِ چارگ ءَ ما مُدام شتگ اتیں۔ اِدا امین ات، ہُدل ات، دلوش ات، لالو ات ءُ دگہ بازیں مردم اتنت کہ آیاں وتی کروس میڑینتگ اتنت۔ اناگہ ءَ پسنی ءِ جاور بدل بوتنت۔ نوں درآمدیں مردمانی آیگ بندات بوت۔ پدا مُلا اتک اَنت۔ ملایاں کروسانی میڑ ءِ سرا پابندی جَت۔ ہمدا چہ اے سفر ہلاس بوت۔۔ اِے درست ہما یات اَنت کہ منی ذہن ءِ کنجے ءَ پش کپتگ اتنت۔ بَلے ڈاکٹر تئی گدار سوتکال کہ من ونت۔ اے درستیں یات اتک ءُ ترپل بوت اَنت۔ تئی گدار ءِ تہا جنانی جمپ بہ بیت یا نود دنزان ءِ میدانی کسہ اِے درست منی زندگی ءِ بہر بوتگ اَنت۔ مئے میتگ ءَ ہم لیبوے ہست اَت۔۔۔۔۔۔۔۔۔ لیبو۔۔۔۔۔۔۔ من ءَ منی سنگتے جُست کنت کہ تو گدار پرچا وان ئے؟ گڑا من آئی ءَ پسہ دئیاں۔۔۔ من گدار پمیشکا واناں کہ پدا کسان بوہگ لوٹاں۔ ڈاکٹر تئی گدار من ونت پدا کسان بوتاں۔۔۔۔ تئی گدار ءِ تہا باریں چنچو جاہ ءَ من گوں وت دوچار کپتاں۔ ڈاکٹر کئے ءَ گوشتگ کہ اے پائلو کولو ءِ گدار ءِ الکیمسٹ ءِ وڑا اِنت؟ یا گابرئیل گارشیا مارکیز ءِ گدارانی ٹچ اِنت۔۔چش نہ اِنت۔ اسل ءَ اے گدار نوآبادیاتی نظام ءِ آماچ بوتگیں چاگردے ءِ عکس اِنت۔ اے وڑیں عکس من عبدالرزاق گرناہ ءِ گدار جتائی ءِ یات ءِ تہا ہم دیستگ کہ آئی ءَ افریقا ءِ چاگردے ءِ عکس کش اتگ۔ اگاں سوتکال ءِ کسہ گارشیا مارکیز ءِ گدارانی ٹچ اِنت گڑا گارشیا مارکیز ہم نوآبادیانی نظام ءِ آماچ بوتگیں چاگردے ءِ جہہ منند بوتگ۔ بس ہر یک دمگے ءِ کسہ وتی وڑا بیت۔ سوتکال ءَ انگریزانی آیگ، ڈاکٹر میری ءِ گوں مردماں ہوار بوگ ءُ دار چنئگ ءُ کنور کنئگ، اے درست در ءَ چہ اتکگیں مردمانی رپک انت۔ آ ہر وہد کہ یک ہند ءُ دمگے ءَ قبضہ کننت گڑا اودا جہہ منندیں مردمانی زند ءَ گوںہور بنت ءُ آیانی ذہن ءَ واننت، وت ءَ نیک پیش دار اَنت۔ گونڈوانی سرا دست ءَ ایرمرز اَنت۔۔۔۔۔۔۔ دگہ بازیں ہنر ءُ حیلہ سازنت۔ اِدا گدار ءِ تہا غلامک ءِ فوج ءَ بھرتی بوگ ءُ پدا حیدران ءِ واب گندگ ءُ گڈسرا دریا ءِ تہا حیدران ءِ مرگ۔۔۔۔ کس کسی جون ءَ بڈا نہ کنت ءُ نیاریت۔ حیدران ءَ کبر ہم نصیب نہ بیت۔ گند گدار ءِ تہا حیدران چے گوشیت؟؟؟ ” اگہ تو پمن ءَ گڈی ءَ چیزے کُت کنئے؟ من ءَ نودرنزان ءَ بہ بر۔۔۔ تانکہ منی ارواح ۔۔۔۔۔ شائستگی ءَ در بئیت۔۔۔۔ دراں ڈیہی ءِ مرگ سک گران اِنت غلامک!!” اہو حیدران راست گوٛشیت دراں ڈیہی مرگ گران اِنت۔ “شپ ءَ من واب گندیں۔۔۔۔۔ کہ یک لپ ءُ لگاری ایں کُچکے۔۔۔ دپ ئِے سک کتہ۔۔۔۔ ماں امیت ءِ سرا نپتہ۔۔۔۔ وس کن ئے یلہ ئِے نہ کنت۔ من گشئے گوں تھیلاں انچو بندوک اوں سُر ات نہ کنیں۔۔ مزئیں جہدے ءَ پد وت ءَ آزات کنیں۔۔۔ دست ءَ سک کنیں گرین ئِے ماں گردن ءَ۔۔۔۔! چم پچ بنت ۔۔۔ گندیں کہ گوں وتی نپاد ءَ گوں دست ءُ گلائش اوں۔۔۔ بَلے! بان ءِ پُشت ءَ درک درک ءِ توارے منی گوشاں کپیت۔۔۔۔ اگہ وابے ات۔۔۔؟ گڑا اے پادانی درک درک ءِ توار کئی اتنت۔۔۔؟