(آزمانک آس اکزیمیں کِشار، ھزام عاجز)
بالاچ ءِ پت یک دہکان کارے اَت-یک داسے، یک ٹال بُرّیں تپرے، سے چار پس ءُ دو گْوک ءُ چار گْورپاتیں تگرد، یک کاپرے، ءُ یک کُڈّوئے بالاچ ءِ پت ءِ منتگیں مڈّی اتنت-بالاچ ءِ پت ءَ اِنچو تاگت ءُ گنجائش نیست اَت کہ آ بالاچ ءَ ماں اسکول ءَ بوانینیت ءُ یک تعلیم یافتہ ءُ زانتکاریں مردمے جوڑ بکنت- پمیشکا آئیءَ چہ درکسانی ءَ بالاچ ماں ڈگارانی سرا کار پرمات ءُ بالاچ ءَ مُدام کاہ ءُ بوچ، پَس ءُ گْوک، مچّ ءُ کلمپوگان ءَ وتی زند ءِ یک بھرےزانتگ ءُ گوں ہمیشاں یک بے آسریں مِھرئے ءِ ھم واہند انت-آئی ءِ سنگت گُلزار ھم کدی کدی گوں آئی ءَ نیادئے ءِ نیّت ءَ ماں ڈگارانی سرا کیت-گلزار بالاچ ءَ شَے مُرید ءِ نام ءَ توار جنت-پرچا کہ بالاچ ءِ گوں ڈنگر ءُ داراں اِشک چہ مرید ءَ گوں ھانی ءِ اِشک ءَ ھچ وڑا کمتر نہ انت- اَنچوکہ مرید ءَ پہ وتی ھانی ءَ وتی بَند ءُ بوئگانی داگ دیگ ءَ پُرلِذّت ءُ پُرکیپیں دردے ھاسل بیت، ھمےوڑا بالاچ ءَ ھم اے شیلّیں کُنٹگانی سُمبگ ءَ یک انچیں پُرلِذّت ءُ کُماردابیں جھانے ءِ دامن نسیب ءَ بیت کہ پرآئی ءَ بالاچ ھروھد ءَ وازمندگ انت- گَلّہ، اِسپُست، باکلینک یا ھروڑیں کِشارے بہ بیت وھدیکہ وتی پُرکیپیں جوانی ءِ سیمسراں کہ رسیت ءُ سمین ءِ نازرکیں نگاہ ءِ زد ءَ کہ کیت، تہ بالاچ ماں وتی بالاد ءِ اندر ءَ جام نوش بیت ءُ یک بچکندگے ماں آئی ءِ لُنٹانی سرا چو سُہیل ءِ استال ءَ درپشگ ءَ لگیت- پرچاکہ ھریکّے وتی جھدانی برورداں چراگے زانت-بلے اے گلّہ ءُ اِسپُست کہ پہ دابے ڈگار ءِ دلبند ءَ لُڈگ ءَ اَنت- بالاچ ءَ پہ شپانی بے وابی ءُ روچانی بےآرامی ءَ رودینتگ ءُ اے کچ ءَ رسینتگ اَنت-
گُلزار یکروچے ماں بھار ءِ موسم ءَ، کہ درائیں ڈگارانی جیگ ءِ سربُر ءَ بالاچ ءِ ھیدانی ھار سمبھتگ اتنت- اتک ءُ درائیں ڈگارانی بندانی سرا سوادکنگ ءَ لگ ات-روان روان ءَ آئیءِ کدم یک انچیں ڈگارے ءِ بندانی بےمرادیں ھاک ءِ سربر ءَ کپت انت کہ آ ماں بھار ءِ ملگزاریں موسم ءَ ھم ویران ویران ءَ کپتگ اَت-آئیءِ دلبند ءَ ھچ کِشار گندگ ءَ نہ یتک-گلزار ءَ گوں یک ارمانی نگاہے ءَ بالاچ ءِ نیمگا چارِت ءُ گوں پُرسوزیں توارےءَ گشت ئےِ بالاچ! اے ڈگار چو عزّت ءِ مھر ءِ ھالگیں دامن ءِ وڑا پہ وفا ءِ گریتگیں ارسے ءِ مھتاج انت- چو سسّیبءِ باندات ءِ گم ءَ پلگارانت- چو مسّت ءِ بے باوریں اوست ءِ گُرمچہ ءَ انت چےواستا؟ بالاچ ءَ یک دوزھیں آسردے کشّ ات ءُ گشت ئےِ کہ اے ڈگار چو ایندگہ ڈگارانی وڑا پہ آپ ءَ کِشار نہ رودینیت، اے بنی آدم ءِ زگریں ھون ءِ پولنگاں پہ زندمان ءِ آدینک ءَ لوٹیت- وھدیکہ منی پیرُک ءَ اے ڈگار ءِ تھا توم چنڈاِت تہ آ ھمے ڈگار ءِ یک سیاہ مارے ءَ وارت ءُ مُدتے ءَ پد وھدے منی آریپیں پت ءَ کہ ھمے ڈگار ءَ توم چنڈاِت-تہ آ ھم ھمے ڈگاربند ءِ ترْشتیں مچ ءِ سرا چہ کپت ءُ چہ زند ءِ لسّہیں آدینک ءَ درلگشت، پدا منی ناکو ءَ ھم توم چنڈاِت تہ آ ھم چہ زند ءِ لذّتاں دور گردان بوت ءُ دیم پہ مرگ ءِ گرمیں امبازاں واب کپت-
گلزار ءَ درّائینت کہ اگاں تئی پیرُک ءَ گوں وتی پت ءُ ناکواں پَرےڈگار ءِ سبزینگ ءِ ھاترا وتی جگرانی ھون شُنچ اتگ انت-گڑا تو نہ برائیت کہ توپہ زند ءِ بےتالہیں روچاں اے ڈگار ءَ ویران بکن ئے-بائد انت کہ تو ھم چو وتی مزن جگریں پیرک ءَ اے ڈگار ءِ تھا توم بچنڈئے باندا تئی چکّ ھم تئی رندپداں گام جنت ءُ ھمےڈگار ءَ توم چنڈیت-روچے ناں روچے الّم زمین چہ ھوناں سیرآپ بیت ءُ یک سنجیں کشارئے سمھبیت ءُ ھمے کشار ءِ برانی تام کہ چہ چکاس ءِ سرات ءُ آ دیما ساڑی انت، ترا پدّر کنت ءُ تو زندگ بئے….. تو زندگ بہ ئے….
٭٭٭٭٭٭٭٭٭
گوں طارق پیشوکانی ءِ منتواری ءَ