* عطا شاد *
(دل گریت ءُ شپ ناریت)
دل گریت ءُ شپ ناریت
ما، چو کہ استار ءَ
شپ ءِ پاہار
روچے ءِ منتگیں ارمان
زند ءِ بامسارانی پشومانی
دل گریت ءُ شپ ناریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
زیبائی ءِ ندروں
زیبائی ءِ ندروں بلے
زیبائی ءِ زانت ءَ بزانتیں دریگتیں
دلمانگیں لہڑانی ورنائی
کہ من غم داتگیں درد ءُ ودار آزردگیں پاساں
نہ سہڑیت،تلوسیت چو انگریں زرد ءَ غم ءِ آساں
کہ سالیں ساعتانی زند آ سارتیں سکین،
ءَ کئے جنین زہگے دل ءَ پُرسیت
ءُ کئے تاں کدی دل ءَ داریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
کہ اے عاشق تبی، اے واہگ ءِ دلمانگی گران اِنت
بگند، کہ بے وسی ءِ بے وفائی چوں ماں شاگیں کاپر ءِ ماہیں جنک ءِ گرمیں امبازاں زریت
(تئی دلگیریں یاتوں پہل کنت)
اے خمار چم ءِ ہتم بویں بدن
پہ قطرہے تہ واہگانی گواڑگاں ساریت
اے کوہنیں شراب
پہ یک دمانے تئی غم ءِ سوزمان ءُ تئی مهر ءِ خمار ءَ گار کنت
بے سار کنت
بلًے کہ تئی شر رنگی ءَ رب ءِ قلم نستگ
بلے یک ساعتے پہ ساعتے
صد بے ترہیں پاساں ترہینت
بے وسی ءِ بے وفائی یے بہ بیت
واک ءُ واس ءِ
حذیں گروناکی نہ بیت
بیا لذت ءِ شہدیں شراب
بیا گرمیں امباز ءِ زہیری پیچ ءُ تاب
بیا مہ لقا ءِ گونگ ءُ مہرنگ داب
یک قطرہے لوٹاں چہ تئی عمر ءِ گروناکیں در ءَ
دل گریت، شپ ناریت
جنڈ کن سری ءَ او جنک!
اے نوکباہندیں گناہاں مانپوش
آ ماهکان گوناپ ءِ ترانگ داغ دنت
روچ ایرلہ انت……
روچ ایرلہ ءِ اے سہرناکیں قدًح ءَ گندیں
کہ لرزیت چو منی مهر ءِ اول دانک،ءُ ماں ہیناریں زبان ءَ
تئی ہدوک ءِ نوک ورنائی ءَ من ءَ گیریت
تئی لاڑ ءِ کساں سالی
چو ہلک ءِ تژن ءُ پیگوراں
منی زیمیں دل ءَ نقشیت
دل گریت ءُ شپ ناریت
زند اے چراغ ءِ مُرتگیں وٹً انت
کہ مهر ءِ سوزمان ءِ آچش ءَ بالیت ءُ گنجیں واہگانی ذگریں ہوناں دیر جلًیت و ابد مانیت
مرگ انت واہگ ءُ مهر ءِ جتائی
واہگ ءِ ذگریں نشانی تہ منوں
مهر ءَ بزاں!؟
“ما پوه نباں”
تو شاعرے ءِ، شاعری تران کنئے
باریں دگے شعرے بُگش
نہہ سال پُرًیں گوستگنت پہ انچشی،
مرچی مرد،
زانئے منی اے دزنشانی ءِ ودار ءِ سکًی ءَ
ًالًاہیں شپ تیر نہ بنت
وابانی گنجان ءِ من ءَ بہرے بدئے،
ارسی مبئیں !
اے بے وسی پما جنیں زہگاں چو مرک ءِ پریشتگ انت
اے روچ لہ، ہر روچ پہ دردیں دل ءَ زیم آزگی کاریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
کہ اے عاشق تبی اے واہگ ءِ دلمانگی گران انت
گند امیت ءِ بے سیتًیں سکین
کہ پہ وتی پرامگ ءَ
اے تلوسیں درد ءَ دمے آرام دنت
زرد ءَ دگے ہوناکیں درینے، جاه دنت
وشنام ! جلگہ مکہیں
وشنام ! جوریں وشنیتکانی
درامد دوستی ءِ آوار
ائے وتی لجً ءُ منی مهر ءِ نیادی ءَ
دوشی اناگاه ءَ ہلک گپت انت کے اے ہون ؟
کئے بوت ؟
ماں اطلس ءُ آبریشماں، تاں بزًگ ءِ واریں دل انت، اوگار بوت
تاں بلک ءِ پیریں، نواسگ بوت میر ءِ مرکب ءِ نالانی دیم ہونی
روچے گومے رزواہیں زند ءَ چُنت بر من تو مراں
اے مئے قدیمی واهگانی بندر انت
چو کہ گشئے بچ مرتگیں مات ءِ دل انت، سد ٹکر انت
ماں سیہ شپیں روچاں منی نابودی ءِ اومان
تئی بنًامی ءِ ترس ءُ گمان
ڈیہہ ءِ غم ءُ جان ءِ غم ءُ ہلک ءِ شگان
کئے تنکد ءَ منی ماہو ! گوں زیمیں زرد ءُ ارسیں چمً ءُ سالیں ساعتانی غم
پہ بامی انگراں داریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
ما چو کہ استار ءَ
شپ ءِ پاہار
زند ءِ بامسارانی پشومانی
دل گریت ءُ شپ ناریت
دل گریت ءُ شپ ناریت
دل گریت ءُ شپ ناریت