بالاہانہ ءِ درگاہ ءُ حیات شوکتؔ 
 (کہ مرچی کیچ ئےِ ابیتک کُت ءُ چہ کوڑہیں دُنیا ءَ لڈّ اِت ءُ شُت)
 اِسحاق خاموشؔ 
 من کہ وہدے کیچ ءَ اتکاں، شپ ءَ کہ داشت گُڑا تُربت ریڈیو الّم ءَ گوشداشت….یک شپے چہ ریڈیو ءَ مشاعرہ یے شِنگ ءُ تالان بُوہگ ءَ اَت، دْرستیں شاعر یک یکّ ءَ وتی شعراں وانگ ءَ اِتنت …بلئے گُڈّی شاعر ءِ بارِیگ ءُ نوبت کہ اتک واہ واہانی بازارے رُست….نہ زاناں کئے اَت بلئے جتائیں آواز ءُ انداز گوشاں آشنا ء بُوت۔اے ۱۹۹۲ ؁ءِ زمانگ اَتءُ من لبزانک ءِ پِڑ ءَ نٗوک آژناگ اِتاں….یکروچے بلوچستان اکیڈمی ڈراماٹِک سوسائٹی ءِ چیردستی ءَ ڈگری کالج تُربت(عطاشاد ڈگری کالج) ءَ غنی پرواز ؔ ءِ نبشتہ کُتگیں ڈرامہ ’’ مُرپلہ‘‘ اسٹیج ءَ پیش کنئگ بُوہگ ءَ اَت…کہ ایشی ءِ کارِستانی تہا ، راشد اشرفؔ ، ہُدامُرزی فاروق خالدؔ ، شکیل بلوچ، طارق مسعودؔ ،نزیر احمدؔ ،عارف عزیزؔ ، محسن بالاچؔ ، عابد علیمؔ ءُ دگہ بازینے ہَوار اَت….گوں ہمے کارِستانی تہادِگہ یک کارِستے ہَوار اَت کہ گوں آئی ءِ زاہر بُوہگ ءَ ہال ءِ تہا چاپ ءُ واہ واہانی بازارے پدا رُست….ہمے پجّاروکیں توار اوّلی رند ءَ من ہمے اسٹیج ءَ دیست کہ چہ ریڈیو ءَ من آئی ءِ توار اِشکُتگ اَت ءُ بس!!
پدا کہ وہد ءِ ہمرائی ءَ من کیچؔ ءِ دَمک ءُ دَراں آژناگ بُوتاں…..گوں روزگار ءَ دزگٹّ بُوتاں….گوں ریڈیوءَ ہمگْرنچ بُوتاں…..گوں سنگتاں ہمنیاد بُوتاں….آبسر ءِ کلب ءَ بگر تاں مچھی مارکیٹ ءَ، اُستاد رفیق ءُ اُستاد خلیل رونقؔ ءِ کلب ءُ گشندہ صابر ؔ ءِ اسٹوڈیو ءَ، بلوچستان اکیڈمی ءِ دِیوان ءُ مُچّیانی تہا …… تانکہ ماہتاک ’’ آساپ ‘‘ ءِ کارگس ءَ…..ہمک مجلس ءَ من ہمے مرد ءِ گپّ ءُ تْران اِشکُت اَنت۔
یکروچے من ءَ بشیر کسانویؔ ءَ جُست کُت کہ تو ’’حیات شوکتؔ ‘‘ءِ بالاہانہ ءَ شُتگ ئے‘‘۔ من گُشت ’’ اِنّاں‘‘۔ گُشت ئےِ : ’’ گُڑا تو چونیں شاعرے ئے کہ انگت ءَ بالاہانہ نہ دیستگ ‘‘۔
پدا من جیڑ اِت زاناں اے بالاہانہ ءِ زیارت الّمی اِنت۔من مُدام بالاہانہ جیڑ اِت۔
اگاں کسے پٹھان ءِ میوزک ءُ صابر میوزک ءِ دپ ءَ پہ دمانے بوشتات ایں …. گُڑاہما دمان ءَ آئی ءَ بالاہانہ ءِ دوسئے مُرید دُچار کپتگ اَت۔چہ مند ؔ ، چہ تُمپ ؔ ، چہ ناصر آبادؔ ، چہ کلاتکؔ ، چہ میری ؔ ،چہ جوسک ؔ ، چہ شاپُکؔ ، چہ ھیرونک ؔ ،چہ پیدارکؔ ، چہ بُلیدہؔ ءَ….. برے برے چہ دَرمُلک ءَ ۔۔۔بِزاں چہ ہر جاگہ ءَ……
آ ، روچی من اوں پٹھان ءِ میوزک ءِ دپ ءَ اٗوشتاتگ اِتاں …..اَناگہ خدابخش جاوید ؔ دُچار کپت۔من ءَ بُرت ئےِ گوں بالاہانہ ءَ….. صابر میوزک ؔ ءِ پُشتی نیمگ ءَ ءُ کرُوسی ہوٹل( اے ہوٹل ءِ نام پمشکا کروسی ہوٹل اَت کہ کروس ءِ میڑءِ ہُب دار مُدام ہمے ہوٹل ءَ اتک ءُ نشت اَنت…. برے برے مئے سنگت لطیف شہنوازؔ ءُ اِرشاد پروازؔ ءَ ہم ہمے ہوٹل ءَ سر ے سرے جت گوں) ءِ دیم پہ دیمءِ پدانکاں کہ سر کپان اِتاں اجبیں مارِشتے دِل ءَ پاد آہان اَت کہ اے بالاہانہ ہمیش اِنت کہ ہمک شاعر پہ ادءِ آہگ ءَ زرٗوک اِنت۔دیم پہ دیم ءَ 5*5کوٹی یے اَت کہ پہ مُشکل چار مردُم ءَ جاگہ کُت کُتگ اَت بلئے من ءُ جاوید ؔ کہ سر بُوتیں کِساس بیست ورنا ءُ کماش ءُ نٗوک بر‘وت دست بستگ نشتگ اِتنت۔دْرست گپّاں پونس اِتاں بلئے چہ کسّی دیم ءَ نہ گیگی ودی نہ ات۔دیم پہ دیما ہما مرد کہ آئی ءِ توارءُ انداز اوّلی رند ءَ گوں من آژناگ بُوتگ اَت ، منی دیم پہ دیما نشتگ ات۔ہمے مرد اَت ’’ اُستاد حیاتؔ شوکت‘‘ ۔ چہ ہما روچ ءَ حیات شوکت ءُ آئی ءِ بالاہانہ گوں من آژناگ بُوت اَنت۔
حیات شوکتؔ ، من یک سنگت یے، یک دوست یے ، یک ہمراہے، یک مہروانے ،یک بْرات یے، یک کماشے ، یک اُستادے، یک سنجیدئیں مردُمے، یک تژن ءُ مسکرائی مردُمے….. بِزاں ھمک دْروشم ءَ دیست ءُ در بُرت ءُ ہمے بالاہانہ اَت کہ من ءَ بازیں سنگت ءُ دوستے دات ئےِ کہ تاں زِندگاں من اُستاد حیاتؔ ءُ آئی ءِ بالاہانہ ءِ منّت واراں ءُ آئی ءِ تٗورہانی دیما در اَتک نہ کناں۔
پدا اَنچو بُوت کہ ابید چہ بالاہانہ ءِ زیارت ءَ مئے روچ گوں بے تاہیری ءَ گْوست اَنت۔ھمے بالاہانہ ءِ توّاپ ءَ من ہمک روچ، ہمک تب ءِ مردُم دیستگ اَت…. شاعر وَ الّم ءَ…..بلئے گُشندہ، راجی جُہد کار، ڈاکٹر، کشارکار،دُکاندار، تحصیلدار، سپاہیگ، موچی، درزی، حجام ءُ باریں دگہ چے چے….بلئے اے دْرستیں تبانی مردُم حیات شوکتؔ ءَ وتی تب ءَ گوں ھٗور کُتگ اِتنت۔
اِرشاد پروازؔ ،حنیف شریفؔ ، لطیف شاھنوازؔ ،ممتاز یوسفؔ ، عبید شادؔ ،منظور بسملؔ ،خلیل رونقؔ،صوفی نذیر،ایم ایچ خلیل آپسری،نثار یوسفؔ ، علی عادلؔ ،ھُدامُرزی فاروق خالدؔ ، عارف عزیزؔ ، عابدعلیمؔ ،قاسم فرازؔ ، حسن ھیالؔ ،صادق وفاؔ ،دِل جان ارمان، نصیر دیدارؔ ، رشید جوہرؔ ، بہار علی بہارؔ ، منّور رٹّہ، کامران غمگینؔ ، اکبر میّاہ، سلیم ثابتؔ ءُ دگہ بازینے گوں من چہ ہمے بالاہانہ ءِ وسیلگ ءَ پجّاروک بُوت۔
بالاہانہ ءِ وتی رھبند اِتنت۔ہرکسے کہ بالاہانہ ءِ تہا اَتک ، یک یکّ ءَ آئی ءِ گوں، چہ پیسرا نشتگیں شاعراں پجّاروکی بُوت۔ پدا مشاعرہ وَ سجّہیں روچ ءَ است اَت۔ہمک نوکیں شاعرے کہ اتکگ ات ، مشاعرہ پدا بِندات بُوتگ ات۔سُہبءِ بیل ءَ اُستاد حیات شوکت ءَماھیگ ءِ مارکیٹ ءَ الّم چکّرے جتگ ات۔ پدا کساس دہ بج ءَ وت ءَ بالاہانہ ءَ رسینتگ ات ئےِ۔ اولی بیل ءَچاہ چہ وتی کیسگ ءَ وارینتگ اَت ئےِ بلئے روچ کہ نیمروچ بُوتگ اَت ءُ شاعرانی دِیوان کہ بَز بُوتگ اَت گُڑا اُستاد ءَ ابید چہ مڑاہ ءُ شان ءَ یکّے ءَ گُشتگ اَت۔ ’’ بچہ ، عزیزؔ ، بچہ عابد، بچہ فلانی، بچہ فلانی چاہانی زرّاں بدئیت‘‘۔
ہمیش اَت پہ بلوچی زُبان ءُ لبزانک ءَ شید ا حیات شوکتؔ …..بلوچستان اکیڈمی ءِ پیسر ی کارگس کہ شاھین ہوٹل ءِ پُشتا اَت ایوب بُلیدی کہ شہید کنئگ بُوت…. پارٹی ءِ مردُمانی واھگ ات کہ ھمے زمین شہید ءِ زھگاں دئیگ بہ بیت اے رِد ءَ دْرستاں چہ گیش حیات شوکت ؔ دیما اٗوشتاتگ اَت ءُ اے زمین ءِ نہ دئیگ ءِ واستہ لانک بستہ اٗوشتاتگ ات ءُ آئی ءِ گُشگ ات کہ اے زمین بلوچستان اکیڈمی ءِ ملکیت اِنت۔اگاں سرکار ءَ زمین دئیگی اِنت تہ دگہ جاگہے زمین بدنت۔ ایشی ءِ مٗول ءُ مُراد ھچبر اے نہ اَت کہ آ شہید ءِ زھگانی زمین ءِ دئیگ ءَ وشّ نہ اَت ، بلکیں آئی ءَ زُبان ءُ لبزانک چہ ہرچیز ءَ دیما تِر اَت۔
پدا کہ اگریکلچرل کالونی ءَ اکیڈمی ءَ زمین یے رَست یک پنجگوری مردکارے ءَ اے زمین پُشتا کشّگ ءِ جُہد کُت اُستاد حیات گوں وتی شاگرداں بلوچستان اکیڈمی ءِ زمین ءِ پہریزگ ءَ اٗوشتات ۔یک شپے مارا زُرت ئےِ ءُ واجہ کار ءِ بستگیں دِیوال کہ اکیڈمی ءِ زمین ءِ سرا اَت دِکّہ دات ءُ دؤر دات۔حیاتؔ ءَ کلدارے کیسّگ ءَ نیست ات بلئے رُوہ ئےِ پہ مردُم ءَ مُدام پچ اَت۔ہر ورناہے ءَ کہ وتی شعر پہ شرّ کنئگ ءَ بُرت، دِلپْروش ئےِ نہ کُت، سکین ئےِ دات پہ نبشتہ کنئگ ءَ۔زُوت زہرئےِ کُت بلئے پدا زُوت وشّان بُوت۔ یک رندے گوں واجہ غنی پروازؔ ءَ زار بُوت ۔ من گوں واجہ پروازؔ ءَ دزبندی کُت کہ حیات شوکت ءَ وشّان کن۔ من ڈاکٹر فضل خالق، عارف عزیز، لطیف شاہنواز ، حیات ءُ واجہ غنی پرواز یک جہل بیگاہے ءَ اکیڈمی ءَ نشتگ اتیں ۔۔ پروازؔ ءَ جُست کُت بُگش حیات صاحب تئی دِلگرانی چی اِنت گوں من۔
حیات ءَ لہم لہم ءَ درّائینت۔
” اِنّاں واجہ ! من گوں تو چوں جار (زار) بئیں ۔۔۔ تو مئے واجہ ئے بلئے بلے بلے (برے برے ) تو مارا لفٹ نہ دئے۔“
پلطیف شاہنواز ءَ بلاھیں ٹہک ئےِ دات ۔۔۔ پدا ڈاکٹر فضل خالق ءِ ہم کندگ ہوار بُوت ءُ پروازؔ ءَ لہمیں بچکندگے جت۔
سکّیں دِل سپاھیں مردے ات۔
من گُشاں بلوچی لبزانک حیات شوکت ءِ بالاہانہ ءِ وامدار اِنت۔
یک شپے من ءَ سنگت عابد علیمؔ ءَ ھال دات کہ حیات شوکت ؔ تہت ءِ باہوٹ اِنت۔چمّاں نزٗور اِنت، نادْراہ اِنت، بلئے انگت وشّ ئےِنہ بیت چُکّ ئےِ تلام کن انت ءُ بالاہانہ ءَ کار نت ….. منی چمّاں وتی ارسانی کِشک شوہاز اِت ….بلئے کِشک اِش نہ دیست….. من جیڑ اِت کہ مئے اسلیں راجی بامرد ہمیش اَنت کہ زُبان ءُ لبزانک ءِ شیدا اَنت۔من باز رند ءَ اِشکُتگ اَت کہ حیات شوکت ءِ ہمے کوٹی ( بالاہانہ) باز رند ءَ درزیاں پہ باڑہ لوٹ اِتگ ات بلئے آئی ءَ نہ داتگ….من سر پد باں کہ اے آئی ءِ قُربانی اِنت کہ آئی ءَ وتی زِند ءِ بہر ے ہمے بالاہانہ ءَ گْوازینت بلئے شاعر بے ساہگ نہ کُتنت۔زِندگیں راج وتی راجی بامرداں پہریز اَنت…..
گوستگیں سال ءَ کہ من کیچ ءَ شُتگ اِتاں بلوچستان اکیڈمی مشاعرہ یے بُوتگ ۔۔۔ حیات گون نہ ات آئی کمّی سکّ مار اِت جُٗست کُت سنگتاں گُشت تہت ءِ باہوٹ اِنت۔اے دگہ من سنگت ، میر عمر میرؔ، ندیم اکرم، غین نُون گُل، عارف عزیزؔ ، پُلّان عُمرؔءُ انور رحیم شُتیں اُستاد ءِ لوگ ءَ آئی ءِچارگ ءَ پُلّان عُمر ءَ چہ دروازگ ءِ دپ ءَ توار جت۔
” اُستاد“
دمانے توارئےِ پجّہ آؤرت گُشت ئےِ،
” اڑے نچّوڑی ، پُلّان توئے“
پُلان ءَ جت کندگے۔
پدا من گُشت
”اُستاد من ءَ پجّ کار ئے“
دمان ءَ گُشیت
” اڑے خاموش! بیا بیا ترا اللہ بیاریت“
مرچی کیچ ءِاے وتی جتائیں گالوارءِ شاعر پہ دائمی اَچ ما سِست ءُ جتا بُوت۔
اُستاد حیات شوکت ہمک بلوچ شاعر تئی تورہ بار اِنت(احسان مند اِنت) کہ آئی ءَ یکبرے تئی درگاہ ءَ سرئےِ جتگ۔
٭٭٭