غزل
من چارگ ءَ آں وتی چارگ ءِ وڑا اوں مَباں
 تئی تب ءَ گوں، تب ءِ دارگ ءِ وڑا اوں مَباں
تاں چُنت ءَ سُہب بِہ جلّیت کہ بیگاہ گیگ بہ بیت
 بِہ داراں ساہ ءَ کہ گِینّ آرگ ءِ وڑا اوں مَباں
ترا کروجاں،کروجاں و ت ءَ اے دَھر بِہ زانت
 اے دستاں پْروشاں،تئی سینگارگ ءِ وڑا اوں مَباں
تو اَنچو لوٹ ئے کہ مُرگاپ ءَ لاشے کمّ مہ بیت
 تو اَنچو لوٹ ئے کہ پجّارگ ءِ وڑا اوں مَباں
من ءَ پہ تُنّ بُکُش، شُد بُکش کہ کسّے مہ زانت
 من عکس ءِ تو ک ءَ چو ھیسکارگ ءِ وڑا اوں مَباں
من زار باں تہ وتی جِند ءَ روک کنان ءُ مِراں
 اگاں نہ مُرتاں وتی بارگ ءِ وڑا اوں مَباں
اِسحاقؔ !لہتے ھبر ،لہتے کار اَندیم بنت
 اِسحاقؔ! اَرس رِچنت، دارگ ءِ وڑا اوں مَباں
اِسحاق خاموش
 ٭٭٭