من ءُ بورس تھیمز دریا ءِ کش ءَ کتاب وانگءِ بابتءَ راہ رواجی گپّ ءَ اِتیں
شھاب اَکرم
بورس اِے وھدی تھیمز دریا ءِ کش ءَ یک درچکے ءِ چیرا نشتگیں جنکے ءَ چارگءَ اَت کہ من اتکاں۔ آ ہما جنک ءَ چارگءَ اَت کہ مئے یونیورسٹی ءَ ہم تبک اَت ءُ انو ہما درچک ءِ چیرا دل پہ لاپ وپتگ ءُ کتابے ءَ گوں دلگوش اَت ءُ وتی پاداں وش وش ءَ سُرینگءَ اَت۔
من بورس جُست گپت کہ تی دل ءَ مرچاں مردم پیش دارگ ءِ واستہ نہ وانگءَ آں؟ من اِے واستہ وانگءَ نہ آں کہ من باز ونتگ یا ترا چے گیش ونتگ ؟ منی شام شَکّل اِنت ءُ دشت بیری ءِ جاہ منند آں۔ انو اِدا لندن ءَ وانگءَ اتکگاں۔ لبزانک ءَ پی ایچ ڈی کنگءَآں۔ بورس ءَ وتی دست چمّاں لتارت اَنت ءُ گشت، “
آئی ءِ گُشگ ءِ مطلب ہمش اَت کہ ہرکس مرچاں ہمے واستہ کتاب وان اِیت کہ دگر آئی ءَ را زانتکار ءُ کواس بُہ گُش اَنت۔ کسّ پہ وتا ءُ پہ وتی چمّانی پچ کنگءَ نہ وان اِیت۔ پمشکہ وان اِیت کہ دگر بُہ گُش اَنت وان اِیت۔ کتاب وانگ چش مئے بازار ءِ مردک دھکان دادو ءَ بوتگ کہ ہرکس ءَ شریں چیزے گون بوتگ گڑا آئی ءَ دائم ہما دمان ءَ گُشتگ: گندئے اے منی بوتیں۔ بس ادا بوتیں بونتین اِنت۔
من گُشت بورس تی راستاں۔ تی گپّ یک ءُ ٹک اِنت۔ بورس بلوچی نزانت بلئے من کمو سوج داتگ۔ آ گُشیت منا بیری ءَ بَر گوں۔ من ہمدا کاپرے بندان ءُ پس چاریناں۔ اِدا لندن وش نہ اِنت۔ من زانت مسکرا کنگءَ اِنت پمشکہ ہچ نہ گشت۔
ما اِے بیگاہ ءَ انگریزی ءَ گپّ اِتیں۔ من آئی ءَ را وتی مُلک ءِ یک کِسّہ یے anecdote [سُنائینیت] گوش دارئینیت۔
” بورس یکروچے( اِے ہما وھد ءِ گپّ اِنت کہ من کالج ءَ وانگءَ اِتاں)” من نوکی کِسّہ ءَ بندات کنگءَ اِتاں کہ ہما جنک پاد اِتک ءُ وتی بیگ یے زرت ءُ مارا ٹاٹایے کُت ءُ رھادگ بوت۔
” من شتاں وتی میتگ ءِ لبزانکی مردمانی ادبی سرکلے ءَ۔ من نوک ادب ءِ نیمگا آھگ لوٹگ ءَ اِتاں۔ اِے سرکل ءَ دْرا مزنیں شاعر ءُ آزمانکار اِتاں۔ یکّے گُشگ ءَ اَت کہ آئی ءَ گارشیا مارکیز ونتگ، یکے ءَ مڈل ایسٹ ءِ لبزنک کُٹینتگ۔ یکّے وَ گُشگ اَت کہ اگ کا دریا ءَ چہ شرتریں ناول نیست۔ ہرکس ءَ کہ اِیش نہ ونتگ بزاں ادب ءِ کلمہ یے نہ ونتگ۔ ہرچ دو گپّ ءَ پد اِے یک نبشتہ کارے ءِ ناما گرگءَ اِتاں۔ میلان کندیرا، نجیب محفوظ۔۔۔ ایشی ءَ چش گُشتگ ءُ آئی ءَ چُش۔ اِے میان ءَ من باز ھیران ءُ ابکہ اِتاں۔ چش کہ من نوکی دشت ءَ چہ اتکگ اتاں گڑا من نزانت کہ اِے مارکیز کئے اِنت ءُ اِے آگ کا دریا چی یے۔”
” آگ ءَ ڈریا What is it” بورس ءَ جُست کت
من گُشت۔
” گڑا بورس پدا من شتاں۔ من باز بد دل بوتاں۔ کہ ادب گوما نہ بیت۔ باز وانگ لوٹیت۔ بلئے وھد گوست۔ مدان مدان ءَ منی ھب گیش بوت ءُ من بازیں کتابے ونت۔ ہرچ کتابے ءِ کہ کواس ءُ لبزانتاں ہما دیوان ءَ گپ جتگ اَت من درا ونتاں. گپّ ءَ گونڈ گراں. پدا من سہی بوتاں کہ اِیشاں وت اِے شَرّی ءَ نہ ونتگ اَنت اگ کا ڈریا بورس ایشیانی توکا یکّے ءَ ہم تانسرا نہ ونتگ اَت۔ Lol۔ مرچی من لندن ءَ پی ایچ ڈی کنگءَ آں ءُ آ انگت۔۔۔ “
آ روچی بورس ءَ باز کند اِت ءُ گُشت ے: ” بلئے شے کل ( آئی ءَ مدام منا شَکّل ءِ بدل ءَ شے کل گشت) مئے گورا چش نہ اِنت۔ مئے کِرّا کس نہ گُشیت من اِیش ونتگ ءُ آ ونتگ. ہرکس وتی کشک ءَ وت شوھازیت. کس چہ ترا تی ونتگیں کتاباں judge نہ کنت۔ ہرکس تی خیالاں گوش داریت۔ مئے انوگیں نوک باھند نزان اَنت کہ نجیب محفوظ کئے اِنت۔ کم کم گارشیا مارکیز انگت وانگ بیت۔ شیکسپئر ءَ را ہم مردم نُوں پیش ءِ داب ءَ نہ وان اَنت۔ ءُ مئے کِرّا کس دم پہ ساعت نبشتہ کارانی ناما نہ گپت ءُ quote نہ کنت۔ ہرکس وتی ءُ وتی سنگتانی خیالاں دیما آرگ لوٹیت۔” ہمے دمان ءَ من درائینت: ” ھئور بورس من ہم ہمے مار اِتگ۔
مردم بایدیں کتاب انچو ایمانداری ءَ گوں بوان ایت انچو کہ آ دریا ءَ چاریت۔ انچو کہ آ سُھب ءِ سرا مُرگانی وشیں تواراں گوش داریت۔ انچو آ گونڈویے گندیت ءُ آئی ءَ را مھر دنت۔ دریا ءِ چارگ ءِ وھد ءَ مردم وتی تب ءَ ندارگ کنت۔ کسی خیال ءَ نہ اِنت۔ چش نہ جیڑیت دریا چون چارگ بہ بیت؟ آ بس دریا ءَ چاریت۔”
من گُشت ءُ بورس اِے وھدی من ءَ گوں دلگوشی ءَ گوش دارگءَ اَت۔
بورس ءَ گُشت ءُ من کمّے بچکند اِت۔
نُوں شپ ایردیان اَت۔ مُرگانی توار بز تران اَت۔ ما پاداتکیں دیم پہ ہاسٹل ءِ نیمگہ ءَ۔ ما روان اِتیں کہ من گشت: ” بورس کتاب وانگ نُوں یک competitionے جوڈ بوتگ۔ مردم بس سیائیاں وان اَنت ءُ وتی دل ءَ تسّلہ دئینت کہ ما باز ونتگ۔ مرچی اِیش کتاب ونتگ۔ نوں ایشی ءَ واناں۔ بورس مئے کِرّا تربتءَ شریں نبشتہ کارے اَست نامے امین ضامن اِنت آئی ءَ یکروچے گشتگ اَت کہ، ” منی اُستاد ءَ گشتگ وانندہ ہما اِنت کہ نبشتگیں چیزانی سیاہی ءِ اندریں معنا ءَ بزانت نیکہ ایوک سیاہی ءَ بوان اِیت ءُ وتا سدک بہ کنت۔”
بورس ءَ اِے گڈی گپّ باز دوست بوت ءُ پدا گُشت۔
ہمے دمان ءَ مئے ہاسٹل ءِ لیٹ گندگ بوتاں۔ یک پیر مردے ءَ German shepherd یے گون اَت ءُ چہ واک ءَ لوگ ءَ روگءَ اَت۔ ہاسٹل ءِ مین گیٹ رست۔ من بورس اجازت کت ءُ وتی روم ءِ نیمگہ شتاں