آزمانک /
عندلیب گچکی
آسنیں دیوال
آ روچی انچو سما بوت کہ اِے جمبر ابید ءِ سیاہ گوات ءَ نہ بیت ، ہمے کہ سیائیں جمبر پشتا چے اسپیتیں جمبراں وتی امبازاں کت اَنت ، گڑا میتگ ءَ ہریکے ءَ زانت کہ نو ہرچے بیت سک باز بیمناک بیت ۔ من دو دپیں کاپر ءِ چیرا ایریں رزان کہ آیانی تہا یک پروشتگ دپیں کوپے ءُ دو پلیٹ ءُ یک آنسگ ءُ کساندیں منجلے اوار ات چست کتنت کہ کڈک ءَ ایر اش کناں ، منا اِے منی مات ءَ منی سور ءِ وہدا داتگ اِتنت ، آئی ءَ گشتگ اَت
” ماگنج ! نوروز یک چورئے ، آئی ءِ پت ءُ ماتاں اوں ہچ مال ءُ ملکت نہ بوتگ ، نوروز ءِ کار ءُ کسب ماہئگ گیرانی ہمراہ بوہگ اِنت ، بلئے نوروز منی برازتک ءُ شریں بچکے ، بلے بے مالے بلہ من جزماں کہ ترا پریشان نہ کنت “
مات ءِ ہبر راست آت ، بے نیستی ءِ سوب ءَ تنگی ءُ ترپشی است ات بلہ ما وتی لوگا وش ءُ وشحال اِتنت ، مارا اولی چک کہ بوتگ آت آ شپ ءَ اوں اور ات ءُ گرند ءُ گروک ات ، نوروز ءَ گشت
” اگن گرند ءُ گروک مہ بوتیں من ترا اسپیتال ءَ برت ، بلہ ترا چہ گرند ءَ ترسیت من زانا راہ ءِ نیم ءَ چک مات بئے “
بلہ من اوں زانت کہ نوروز منی دل ءِ وش کنئگ ءِ ہاترا چو گشگا اِنت دگہ من اوں سہی اِتاں کہ لوگا چینچو زر است ءُ چینچو نیست ۔
مئے کرا یک پیالے است ات ، چاہ اوں ما ہما روچا وارت وہدے نوروز ہفتگانی سرا ءُ برے ماہانہ سرا کہ لوگا اتک گڑا آئی ءَ پہ لوگا چیزے راشن گون اَت ، یکیں کوپ ءَ وہدے آئی ءَ من چاہ دات گڑا ما ودار کت ، منی ننوکیں چکاں اوں ہچبر زد پہ ورگ ءُ دگہ چیزاں نہ کت ، انچو بگش کہ آیانی ابرم ہمے گریبی اَت ، آ ودی بوہگا گوں گریبی ءَ آشنا بوتگ اِتنت ،
من رزان چت ءُ کڈک ءَ کتنت ، دوئیں جنکو اوں کہ لیبا اِتنت من توار جتاں کہ زوت بیا ات سیاہ گواتے پیداکیں ، اِے گپ ءِ اش کنگا گوں آ انچو تچانی ءَ پہ من اتکاں چو کہ سرسستگیں آسکی چکے وتی مات ءَ بہ گندیت ، چکانی ترس ءَ منا اِے وڑ گشگا پشومان کت ، بلئے منی کرا وہد نیست ات کہ من آیاں تسلہ بدیاں من آ کڈک ءَ کتنت ءُ وت پہ گتاچ ءِ نیمگہ شتاں کہ آئی ءَ بوجاں کڈک ءَ کاراں ، چیا کہ من زانت اِے کاپر ءِ سرا بیسہ کنئگ نہ بیت چو مہ بیت کہ اشی ءَ چیر بچنت ءُ گوں اشی ءَ بندوکیں مئے دورائیں امیت بہ پروشاں ،
من گتاچ ءِ بوجگا اِتاں کہ پشتا چہ بازیں آسن گونگیں بوٹانی توار ءَ منا ابکہ کت ،
اشانی گندگا گوں من گتاچ یلہ دات ءُ تچان بوتاں کڈکا ، من دوئیں جنکوے وتی امبازاں زورت اَنت ءُ گنوک گنوکی ءَ گشگا لگ اٰتاں مہ ترس اِت ، ما بے میاریں ، ما ہچ میار نہ زرتگ ،
آیاں کڈک دو کڈک ءَ کت ، پرشتگ دپیں کوپ یکے ءَ وتی بوٹ ءِ چیرا لگ دات ، کرشکک ءِ توار ءَ گشئے منی دل ءَ دریکگے جت ، من انگت وتی چکاں آہستو ئیں توارے ءَ تسلہ دئیگا اتاں ، ءُ زور ءَ زور آیاں گوں وتی دلبند ءَ سک کنگا ءُ وتی نیمگہ انچو چکگہ اِتاں کہ کسے اشاں چہ من گپت مہ کنت ۔
چر آیاں دو منی کشا اتک ءُ تپنگ اِش منی نیمگہ ءَ شہارت اَنت ، باریں آ چے گشگا اِتنت ، دری زبانے ات منی فہم ءَ ڈن آت ، گڈی ءَ یکے ءَ منی مود پشتا چے چک اِتنت ءُ نوروز ءِ نام ءَ گرگا لگ ات ، من یک دستے وتی جنکو داشتگ اِتنت ءُ دومی ءَ وتی مود کہ آ گیش چک اِش مہ کنت ، منی سر سک دردا ات ءُ من گشگا اتاں منی موداں یلہ دئے ۰
وہدے آئی ءَ نوروز ءِ نام گپت من زوت زوت ءَ گشت
” نوروز ؟ نوروز ءَ ہفتگے بیت میدانی گوما دریا ءَ شتگ “
ہمے گپ ءَ گوں یکے ءَ تپنگ ءِ کنداک منی سرا جت ۔۔ پدا من داں کہ ہوش کت من وتا ءُ وتی دوئیں جنکو یک کوٹی ءِ تہا دیستاں ، کوٹی نہ سک تہار اَت نہ کہ رژنا ، بگش گندگ بوہگ ءِ ہساب ءَ ات ، منی سرءَ گشئے کوہ ئِے کپے ایر اَت ، من ابکہی وتی جنکوہاں چارگا لگ اِتاں ، منا سما بوت کہ ہوش ءَ آہگا ساری آ منا ناولگا بوتگ اَنت ،
من گنوکی ءَ گوں پاد اتکاں کہ بچاراں ما کجائیں ءُ اِے دیوال چونینے ، پاد ءِ آہگ ءِ شرت ءَ گوں انچو کہ من بہ کپاں ، منی دوہئں جنکوہاں منا وتی نازرکیں دستاں زرت ۔
سہتے ءَ پد دو ٹرّیں ءُ برزا برزیں شیدی گونگیں مردیں آدم تہا پترت ، آیان منا انچیں چمے چارت کہ من زانت بلّے کہ من اشانی بولی ءَ نہ فہماں بلہ اشانی چماں چہ زانگ بوت کہ اشانی نیت ہراب اِنت ، یکے ءَ منی بجلک گپت اَنت ءُ منا چست کنئگ ءِ کوشست کت ، من اوں وتی سرجمیں زور جت کہ منا چست کت مہ کناں ، منی دوئیں جنکوہاں وتی دپ پچ کتگ ات آ گریوگا اِتنت کہ اما ءَ بل ات ، اما ءَ مہ جن اِت ،
یکے ءَ منا یلہ دات ءُ منی مستریں جنکو کہ نو بگش آ یازدہمی سال ءِ تہا ات ، چست کت ، من آیانی رندا کپتاں بلئے یکے ءَ منا انچیں تیلانکے دات کہ من اینچو راہ ءَ کپتاں ءُ منی سرا اون ءَ پینژار بست ،
منی کستریں جنکو کہ نو سال اِتے آئی ءَ منی گشاند درت ءُ منی سرا بست ۰
منی دیما منی مستریں جنکو چو لاش ءَ ایر ات ، آئی ءِ چم برزا سک اِتنت ءُ لنٹ سُرگا اِتنت ، من آئی ءَ گنوکانی رنگا دل ءَ دارگ ءُ پریات ءَ اِتاں ۔۔۔
من اوں زانت کہ اِے آسن گونگیں دیوالانی پشتا منی توار نہ روت ، ءُ اِے دیوالانی پشتا اوں کس نیست کہ منی پریاتاں گوش بہ داریت ءُ نوروز ءَ بروت ہال بدنت ،
مرچی باریں چنت ماہ یا چنت سال گوستگ ، منا ءُ منی دوئیں مرتگیں جنکوہانی سریگ ، ءُ چپ ءُ چاگرد ءَ آسن گونگیں دیوال ۔
۔۔۔۔۔