واھگانی منگیر
 آ مدام واھگانی منگیر ءَ نشتگ ات دائم ءَ چو ھُشّ اِتگیں کانیگانی پُلگیچاں ھُشک تَر اِتگ ات .بلے دنیا ءِ دروگیں سِلّ ءُ ٹَگّیں ھنر ءُ ھیلاں سَرپد نہ اَت
 پرچا کہ آ اگاں گوں پرمھریں واھگاں یکّے ءَ چار اِتگ ات. آ ھمائی ءِ درکسانی ءِ ھمراہ اَ ت. مرچی پرمھریں واھگ نھنگ ءِ لُھڑانی داتگ ات انت لُھڑاں باریں کجام گزّ ءُ کھیرانی پتاری کتگ ات انت .
 آئی ءِ دل ءَ مرچی اے موسم ماندارگ ءَ اَت. اے درچک ءُ داراں زبان رودینتگ ات روچ ءُ شپاں تول کَشّ اِتگ اَت. چماں گوش ئے نہ گورتگیں بَشّ ءِ رگاماں گوارگ بنا کتگ اَت بس کنگ ءِ نام اِش نہ زانت.
 دست ئِے گبّانی سر ءَ ایر کتگ اِت اَنت. در ءِ دپ ءَ چارگ ءَ اَت. انارکانی سر ءَ ارس شیپ گراں اِت اَنت. لنٹاں تَل داتگ ات. دیم چو گیمرتگیں درچک ءَ زرد تَر اِتگ اَت گوش ئے چلّھانی بے ھوری ءَ گپتگ اَت . مرچی گوش ئے پہ آئی ءَ دنیا ھلاس بوتگ اَت.
 یک رازداریں سوھوئیں دزگھارے ءَ زاناں بَزگ بوت کہ اے وَ زند ءِ چاریں روچانی گوازینگ ءِ رِپک ءُ ھنراں زانگ ءَ نہ انت. دنیا وش انت بلے اگاں تو وشیانی دربرگ ءَ بہ زان ئے .
 گڑا دزگھار ءَ درائینت کہ “تو وت ءَ چوش رنجیگ مہ کن زاناں بَچّک ھمیش انت.آ دگہ بچک درست مرتگ انت. اِنّاں شریں ھرابیں اے کوڈہ ءَ باز انت تو وت ءَ تکانسر مہ کن”
 دزگھار ءِ اے گپاں آ باز وش بوت بلے کدی یک دزگھارے ءَ سوج نہ داتگ ات. چوناھا آئی ءِ دزگھار وت یکّ ءُ دو اِت اَنت پرچا کہ انچوش سما بوت گوش ئے ایشی ءَ دزگھاری سنچ نیست اَت. بلے اے درست مھر ءِ کمال ات.
 “چوں بہ کناں؟”
 ” وت ءَ پرچا ازاب کتگ دائم ھیال مند کتگ بیا اے لمبر ءَ بہ زیر گپ کن تو وت زان ئے کہ دنیا چینچو تامدار انت.”
 یک برے کمک زھر گپت “من ھمے نادراھی ءَ انگت نہ چُٹّ اِتگ آں تو دگہ نادراھی یے منی سر ءَ مُشگ ءَ ئے من سوتکگ اَنت اے بچّک درست بے وپا انت. ھدا ءَ برتگ انت.” گوں کوکار ءَ گوشت ئے.
 دزگھارءَ دست دپ ءَ داشت ءُ گْوشت
 “بس کن تئی مات اش کنت مئے سر ءَ بُرّ اِیت. وت زان ئے وتیگ ءَ بہ نند بہ گرے”
 پد ءَ چماں چہ آئی ءِ ارس شتور گپت انت. “چوں بہ کن آں! چوں بہ کن آں! من بے ھال کت نہ کن آں نہ کن آں” گوں گریوگی درائینت ئِے
 “ھچ مہ کن منی پنتاں بزیر”
 “تو انچوش گوش ئے؟”
 “ھو “
 “شَر! بلے من ءَ ترس ایت کہ پد ءَ من ھما وڑ مہ بہ آں”
 “اناں درستیں بچک یک نہ انت” دزگْوھار ءَ پہ تسلّا گْوشت
 “نہ زاناں بلے ……”
 لمبر ئِے زرت پون ئِے کت یک وشتواریں بچکے ءَ لمبر چست کت .
 “سلام چون ئے؟”
 “والیک سلام.تو کے ئے؟”
 آ لرزگ ءَ لَگ ات. جان ءَ ھیدے ءَ سَر کت کمک ھیسک ءُ ھمپان ءَ گوں نرمیں توارے ءَ گْوشت ئِے
 “من ءَ تئی لمبر پلانی ءَ داتگ.”
 “ھاں !!!ھو من لوٹ آں کہ سیر بہ کن آں پلانی ءَ گْوشتگ کہ تو شَریں جنکے ئے گڑا من باَز مجبور کتگ کہ ترا منی لمبر ءَ بہ دنت.”
 “گڑا من اشکتگ تو وپا دارے ئے تو چوش پلان” بچک ءَ کہ ھرچ گپ ماں لاپ ءَ ھست اَت درشان ئِے کُت اَنت.
 ھمنچو دروگ بست ئِے پورا تو گوش ئے اے بچک زی چہ مکہ ءَ پادانی ءَ اتکگ.
 اے بَزگیں جنک ءَ اوں بروسہ کت. پرچا کہ اے وھد ءَ جنک ءِ دل وت ریش اَت اے بچک ءَ گوں چرپیں گپاں بزان ریش درمان کت انت. پد ءَ کسہ ھما بوت.
 اشک مھبت مھر دوستی انچوش بوت مل جُل کہ من بزاناں تو چون ئے دراھگ بھانہ بچک ءَ وتی کار گیگ کت انت .چیزے روچ گوست لمبر ئِے بند بوت کہ دگہ نوکیں مردمے دست کپت اے بَزگ پد ءَ ملور بوت. گڑا دگرے ءَ وتسر ءَ پون کت وت ءَ دردانی شریدار کت .
 گڑا انچو اے جنک بَزگ برے یکے دستے ءِ مندریگ بوت بازار ءَ ھرابیں نام ءَ توار جنگ بوت کہ پلانی ھراب اِنت.
 پلانی ءَ ھرابیں نام ءِ مُھر لَگ ات تاکہ کبر ءَ شت.
 بلے واھگانی منگیر ءَ سَر نہ بوت بے بھت.
 گپور درملکی