پَشَّگ و شیر
لئون تولستوی/ کریم بلوچ تهل
پَشّگ بال کنان ءَ آتک شیر ءِ کِرّ ءَ و گوئشتی :
– تئی هیال ءَ تئی زور گیش انت یا منی ؟ تو رَد مه کپ ، تئی زور کج انت ؟ تئی کار ، گوں وتی ناکناں روسینگ انت و گوں دنتاناں دَپ جنئگ انت جنینانی داب ءَ که گوں مردیناں جنگ ءَ بنت و بس . منی زور چه تو گیش انت . لوٹ ئے بیا و جنگ ءَ در کپ !
پشگ جنگ ءِ جار ءَ جت و شیر ءِ گردن ءِ لوچیں جاه  و پونز ءَ گَساں بوت . شیر هم گوں وتی پنجگاں وتی دیم و گردن ءَ جناں و روسیناں و لیڑیناں بوت و وتی دیم و گردنی چو دِرّ دِرّ و هون پُرّ کرت تاں تست و کپت .
پَشگ په گلے وتی سوب ءِ جار ءَ جت و بالی کت ، بلے کله موکو ( موکو ) ءِ تند ءَ بند گپت و هموداں پتایگ بوت و موکو آئی ءِ هون ءَ چوشاں ( چوساں ) بوت و پَشّگ گوئشت :
– زوراکتریں سهدار ، شیر ءِ سرا سوبیں بوت ، بلے بیکاریں موکو ءِ دست ءَ مِرَگ انت .