قوم سباءِ قصهداد حـق اهـل سـبا را بس فراغصد هزاران قصر و ایوانها و باغالله تعالي قومءِ سباءَ مزنيں آرامي و دلوشي داتگ أت، تا جاهے كه آيان چه اللهءِ پهنادءَ هزاران قصر و ماڑي و باغ ورنگ په رنگيں ميوگ ديگ بوتگ إتنت.
شکر آن نگزاردند آن بد رگاندر وفا بودند کمتر از ســگانبلے اي ناشگراں ونادانان اللهءِ  داتگين نعتماني حق و شكر ادا نكرت، وماں وفاداري ومڑا داري چه كچك وسگ هم كمترإتنت.
مر سگی را لقمــهٔ نانـــی ز درچون رسد بر در همی‌بندد کمراگاں كچكيءَ چه يك دروازگے چنڈيں نان برسيت گڑا په گِس ولوگءِ خدمت وتي لانكءَ بنديت و په دل وجان چه لوگءَ نگهباني دنت.
هم بر آن در باشدش باش و قرارکفر دارد کـــرد غیـــری اختـــــیارآئي يك پاسبان، محافظ ونگهبانے بيت، اگرچه سكي وسوري، تهلي وتُرپشي بگنديت، بلے پدا هم دروازگءَ يله ندنت.
ور سگی آید غریبـی روز و شبآن سـگانش می‌کـنند آن دم ادبهمك وهد آئي جاه هما درءِ گورءَ إنت، اإے كه په دگه دروازگے بروت ايشيءَ هنچوش  كه كفر سِل وعيب زانت .هر دِگه كوچكے وتي صاحبي دروازگءَيله بدنت ودگه جاگاهے بروت هما دَم سگان آئي ءَ تنبه وادب كن أنت، به وتي اولي دروازگ آئيءَ رهادگ  كن أنت.
که برو آنجا که اول منــزلـست            حـق آن نعمت گروگان دلـستهما اولي درءَ مُهر بگر چيا كه آ نعمتے كه تو وارتگ  آئي ءِ حقءَ ادا بكن.
می‌گزندش که برو بر جای خویـش           حق آن نعمت فرو مگــذار بــیشاز در دل و اهـــل دل آب حـیاتحـق آن نعمت فرو مگذار بـــیشإے دِگه سگان آ درامدين سگءَ گس انت كه اَے بي وفا هما وتي اولي جاگاهءَ برو و آ نعمتءِ حقءَ جاه بيار وآ نعمتءَ كم مزان.
از در دل و اهــل دل آب حـــیاتچند نـوشیـدی و وا شـد چـشمهاتاو وانوك وزانوك! تو چه وتي مزنيں استاداں كٹ و سوب گپتگ و تئچمان پچ بوتگ أنت و گوں آياني رهدربريءَ ‌په روشنيں راهءَ‌رستگئے.
بــر در آن منـعمان چرب‌دیـگمــی‌دوی بـهر ثرید مــردریـگهنو تو آيانءَ يله كرتگ و به چرپ ونرمين ديگ ولوهيگ چه حريصي در په در تچانئے، په تريت وپونڈتگين نان وتي آبروءَ مبر و وتي واجهانءَ يله مدئے.
چربش اینجا دان که جان فربه شودکار نا اومیـــــــــد اینــجا به شـــودچرپ و نرم همدءَأنت كه انسانءِ روح ، دين وآخرت ڈَڈّ وپزّور ببيت، إدءَ تئي هما نااُميتين مشكل و مريضيان جوڑ  و دُراه بنت.
درسے چه مثنوي ومعنويءَمولوی عبدالواحد قلندرزهیسرچمّگ: اسلامء توار