*کدّه ءِ سر رچگ مَرک ءَ ارزان نہ کنت*
( گوں یکّ پرانسی هپّی یے ءَ نند ءُ نیادے )
شاعر: عطا شاد
سارتر ءِ شهر ءِ پنڈوک
کلدار ءُ نیم ءِ هشیش ” آکبت سوچیں ایوکی ءَ “
تنکد ءَ آسریت
زند ءِ اِے بندیجاه ءَ ،
کہ هوشام وت یک هُمارے
کدّه ءِ سر رچگ مَرک ءَ ارزان نہ کنت
مَرے ” ماه سازیں ” جهان ءَ
کہ مهزب گشئے پیری ءِ دانک اَنت
لرزگ ءَ اَنت دپ ءَ
زند بے منزل ءَ
پہ دل ءَ
یک ازابے کہ بے منّت اِنت اچ هُمار
سارتر ءِ شهر کہ جُلگہ اِنت
تنگہ ملگور ، زر چمّ ، گینی بدن دلبرانی
( همل ءِ چم هُمارانی مٹ اَنت یا کہ نہ اَنت )
اِشـکتگ ما کہ امبازگ ءِ جنت اِش
چُش گنہ گار کنت
کہ دل پہ هدائی بهشت ءَ نہ کشّـیت
ءُ پہ گلاماں گم اِنت
کہ پمّا همک رنگ ” مادام کاؤکی ” ءِ تْرانگ ءُ زگر کنت
ما ویتنامی گلام
جیکولین ءَ نزاناں
ایشیا زادگانی نسیب
سارتر ءِ جُلگہ تهنائیں بے آکبتیں شپ ءُ روچ ___
چمّ پہ کبلهی سُهر پوست
بے اوست
ما کہ ماجین ءُ بَنگ ءِ وداریگ
برادر کُش ءُ جان دوست
میر مئے راه سپار
آجوئی ءِ سر ءُ سرمچار ___ اگده دار
ما چو هما مُردگ ءَ ___ کہ ” پُرس ” هم میار
بْیا کہ تو بے هشیش ءَ
ءُ من بے شراب
گوں یکّ دِگر
کیامت آروکیں هوشام ءَ
پہ ایشیائی گلامانی نام ءَ بہ تِنـگاں
مَرے ” ماه سازیں ” جهان ءَ
وتی جُلگہ تهنائیں بے آکبتیں شپ ءُ روچاں
آجوئی ءِ کشتگیناں پہ کربان کناں وتارا بہ شرمیناں