“پنجاپی گُشکند”….. بےتام
جنوزامےءَ دو مردین چُکّ ھست ات. چوناھا ھرکسءَ وتی چُکّ دوست انت بلے آئیءَ وتی چُک دگہ دلے دوست اتنت.آئیءَ دوئیں چُکّ یکّیں چمّءَ چار اتگ اتنتءُ یکّیں ھِیّرانءَ ورگ وارینتگ اتنت.
چُکّ کہ رُستءُ لائک بیت انت گڑا مستریں بچّ پہ کارءُ پوریاتءَ در مُلکءَ شُت, چیزے وھد ئے گوازینتءُ موکلاں مُلکءَ آتک.
ماتءَ ذامات کُتءُ سیر دات.مُوکلاں پد آ پدا درملکءَ شُت. چیزے روچ گوست آئیءَ وتی لوگیءُ کستریں براتءِ ویزا ءُ ٹکٹ دیم دات انتءُ براتءَ را گشت ئے کہ وتی نشارءَ بیارءُ سرکن.
وَسِیّءَ گوں نشارءَ گُشت کہ شما درملکءَسر گپتگ اِتءَُ شمارا کدءُ باندات نیست بلے منی چُک تئی پونز انت ایشیءَ چہ وتی مردءَ شرتر بہ ساٹ کہ منءَ پہ چمّءِ چارگءَ شاتک نہ بیت.
نشارءَ گُشت کہ تو دلءَ دلءِ جاہءَ کن اے کہ تو منی میارءَ داتگ من ایشیءَ چمّانی پُشتءَ داراں.
آھاں چنءُ لانچ کُت,وتی ارد اِش بست انت,بالی پٹّءَ شُتءُ بالی گُرابءَ نشتءُ ولایتءَ شُت انت.
اودءَ برات دیما اتکءُ وتی ذالءُ برات ئے دزگپت انتءُ لوگ ئے بُرت انت.آئیءَ کسانیں جاگہے کریھ کُتگ ات. جاگہ یک لوگے,برانڈہ, چُلءُ پسیلءُدیمءَ کسانُکیں پیژگاھے اَت.
بیگاہَ ذالءَ کنور کُتءُ شپءَ یکجاہءَ نشت انتءُ یکّیں وانءَ شام اش کُتءُ شامءُ رُتءَ پد نشارءَ وَسِرکءِ گندل برانڈہءَ چیرگیتک انت,وتءُ مرد شُتءُ بانءَ وپت انت.
وپسگءَ پد مردءُ ذال گپُءُ رپّءَ لَگّ اتنت.
مرد گشگءَ ات کہ مروچی منءَ الکاپءَ وارین کہ من سک شُدیگ آں.
جنءَگُشت: چیز تئی وتیگ انت ھردیں ترا مئیل بیت بہ ور ئے چہ تو دیمءَ نہ گپت.
بزاں وَسِرک آگہ اتءُ درستیں گپّاں اشکنگءَ اتءُ دلءَ گشگءَ ات کہ نشارءَ منءَ واپینتگءُ براتءَ چیرءُ کائی وشتریں ورگ وارینگءَ انتءُمردماں راست گشتگ کہ ماتءِ مھراں ناں نشار دات کن انتءُ ناں دگہ کسے.
شپ گُوستءُ روچ بیت,نشار مھلہ پاد آتکءُ چاہءُ نگن ئے کُت,مردءَ ارز بستءُ کارءَ شُت,جنینءَ لوگ رُپت,رَزان مُشت انت داں روچءَ گُوَر بستءُ وَسِرک وابءَ پاد آتک چمّءُ دست ئے کُتءُ نشت. بلے مردءَ شپءِ گپ دلءَ کُتگ اتءُ پُونزارو ات.
نشارءَ ورگ آورت ءُ دیمءَ دات انت بلے آ دلگران اتءُ گشت ئے کہ من اے ورگاں نہ ور آں.
نشارءَ گُشت: اگں تئی دل دگہ ورگے لوٹ ایت من پہ تو اڑّ کن آں.نی بے وھد انت ناھاری بہ کن کہ ترا بے بلاھے ارزے جنت.
وسرکءَ گُشت: من ھما ورگاں لوٹ آں کہ تو براتءَ داتگ انت.
نشارءَ گُشت: تئی براتءَ ھمے ورگ وارتگ انتءُ کارءَ شُتگ.
وَسِرکءَ گُشت: من سُھبءِ ارزبندءِ گپّءّ نیاں.من ھما ورگاں لوٹ آں کہ دوشی تو براتءَ را وارینتگ انت.
نشارءَ گُشت: دوشی ما ءُ شما ھوریءَ وارتگءُ وپتگیں.
وسرکءَ گُشت: من دوشی شمے دراھیں گپّ اشکتگ انت, ما کہ سر وابءَ جتگ تو گوں براتءَ گُشگءَ بیتگ ئے کہ ھرچی وارت کن ئے بہ ور گڑا پہ مَن اوں ھما ورگاں بیار کہ دوشی چیرءُ اندری براتءَ وارتگ انت.ماتءَ باریں چو نہ کُتگ ات,آئیءَ مارا یک چمّءَ چار اتگ اَت.
نشارءَ سرءُ تابءَ وس کُت بلے آئیءَ یَکّیں دارءِ بُن داشتگ ات.
نشارءَ چار اِت داں ایشیءَ پہ لَنڈوءِ گوشتءَ گِرّ بستگءُ ھیچ وڑءَ سرپد بئیگءَ نہ انت.
آ اوشتات,وتی چِرّک ئے لیٹ اینت,ھَٹ ئے پشانت انتءزھرءَ زھر گُشت ئے… دوشی تئی براتءَ اے وارتگ تو اوں سیاہ لاپ ئے کنءُجھندم بئے.
وَسرکءَوتیَ لَنکُُک آئیءِ چُچُلءَ لگاشتءُپدا چَٹّ اتءُ گُشت ئے:
“نشار من ایشیءَ نہ ور آں, تو ایشیءَ را وادءُ بِزار نہ جتگ پہکءَ ھوادگءُ بیتام انت”
(بوھیر کُلانچی)