۔۔۔۔۔بلئے ما شمُشتگ
رضوان فاخر
ما گوں ساربانانی سوتاں
گوں ماتانی ارس ءُ دروداں وداع ام نہ بوتاں
ما اتکگ ءُ نوں منزل ءَ اے گمان اوں نہ کرتگ
کہ چیزے شمشتگ
بلئے ما شمشتگ
گشئے کمی یِے ہرچ چیزءِ تہا چہ رُدان انت
وتی سینگ ءَ انت ءُ جندءِ وتی کالب ءَ را وران انت
گوں آدینکاں آدینک ءِ پیما اجکّہ
گوں کورے ءَ کورے ءِ پیما تچان انت
ما چینچو چِداں دور برواں بہ واتّراں دانکہ وتی جاگہ ءَ ما بیاہاں
ءُ اے سرمہ دانانی نقش و نگاراں
رحل ءُ قرآناں
اے مرگانی بالاں کہ گوات ءِ تہا سادے ءِ دروشم ءَ پرّرچان انت
پدا جاہ بیاراں
یک گردشتے ھون ءِ رگ ءُ بنداں است اِنت بلئے چہ ما سستگ
چے شے ئِے کہ چماں مئے آبرَشت یے انگت نشان انت بلئے ما شمشتگ
۔۔۔۔۔۔۔۔