دراوّل حمد قادر دادار کناں
لفظ توحید ءَ ہر زمان تکرار کناں
باطن ءَ صدق ءَ بر زبان اقرار کناں
نعت پُر نوریں احمد مختار کناں
وصف جانباز از ہما فی الغار کناں
مدح فاروق عادلیں سالار کناں
یاد عثمانِ مخلصیں دیندار کناں
ذکر داماد سرور اندار کناں
گُڈ چہ وصفاں خامیاں رہوار کناں
روشنیں عقلاںِ گوں زبان ہمیار کناں
گوہریں پنتاں پہ رد ءَ قطّار کناں
جاہلیں مرداں عاقل ءُ ہشیار کناں
شر بچار انسان است ات ئے نیست ءُ بے نشان
ناگہاں اتکگ امرِ سلطانِ لامکان
اش پت ءِ پشت ءَ قطر ہے چکِت درزمان
گپتی ماں بطنِ مادر ءَ پنہانیں مکان
بعدِ چل روچ از قدرت خلاق جہان
قطرہ ناپاکیں رنگ حون گشتگ در نہان
بعد چل روچ دیگر از امر کُن فکان
بیتگ یک گوشتی پار ہے ھونِ بے روان
چارمی ماہ ءَ مالکِ عرش ءُ آسمان
کُت وتی دستِ قدرت ءِ نقاشی عیان
سازتی گوشت ءِ پروا شکلِ مردمان
جوڑی کُت دست ءُ پاد ءُ سر باقی کنت ءُ جان
چار سد ءُ چل ءُ دگر بند ءُ استخوان
سئے سد ءُ شستیں قالب ءِ داروکیں رگان
روت ءُ ھنسیگ ءُ سیسگ ءُجاڑیں گُردگان
پنجگ ءُ سردست ءُ شپارکیں موردانگان
ماں سر ءُ داتی گوش ءُ ھوش ءُ چشم ءُ دہان
بینی ءُ بُروان ءُ لب ءُ گویائیں زبان
الغرض چار ماہ ءِ تہا شخصے جوان ئی کت
پنچمی ماہ ءَ شکّلیں ساہ ئے مان ئی کت
ھون بدبو اش ناپگ ءَ قوتِ جانی کت
پورہیں نُہہ ماہ ءَ ماں لاپ ءَ پنہان ئی کت
بعد نُہہ ماہ ءَ سر زمیں ءِ اومانی کت
بچ ءِ دیدار ءَ پس ءُ ماس ءَ شادانی کت
مات ءِ پستاناں شربتے نوش جان ئی کت
تنک ءُ تاریکیں جاگہے یاد ءَ زیانی کت
چار خداوند ءَ کہ چے ڈولیں احسان ئی کت
قطرہ اے ناپاکیں چہ پیما انسان ئی کت
طفل ءُ نادان ات پلبڑینت ءُ نوجوان ئی کت
پُچ ءُ پوشاک ءُ شربت ءُ آپ ءُ نانی کت
سازتی آئی ھاترا دُراہیں ھشک ءُ تر
چرخ افلاک ءُ انجم ءُ خورشید ءُ قمر
دُرّ ءُ یاقوت ءُ لعل ءُ مرجان ءُ سیم ءُ زر
ہر چہار قسم ءِ عنصر ءُ نستان ءِ شجر
انب ءُ زیتون ءُ ھنجر ءُ انگور ءُ تمر
سیب ءُ بادام ءُ پستہ ءُ اخروٹ ءُ چمر
ھالگ ءُ رمان ءُ تود ءُ نارنج ءُ نیشکر
تیجگ ءُ تربوز ءُ کدو ءُ بٹاگ ءُ گجر
گندم ءُ برنج ءُ زرت ءُ پرماش ءُ مٹر
ارزن ءُ ماش ءُ ماک ءُ جو، سورو بے قدر
اشتر ءُ گاؤ گوسفند ءُ اسپ ءُ خچر
سید ءُ خرگوش ءُ لسّہ ایں آہوگ ءُ خر
تیہوءُ شمشادءُ کپینجر زیبا نظر
کوچگ ءِ گورداگ ءُ کٹو، کبگِ کوہ سر
ہد ہد ءُ قمری شانتل ءُ چاہی سبز پر
شارک ءُ چرز ءُ طوطی ءُ طاؤس ءُ دگر
بے قدر مرغ وحشی ءُ صید بحر ءُ بر
نعمت انت ربءِ بہر انسان بد گہر
حکم کنت رندا بندہ ءَ شاہیں کردگار
یاد بکن انسان مناں تئی پروردگار
پرترا پیدا کرتگ اے زیباہیں نگاہ
من ترا داتگ نعمت ءُ گنج بے شمار
نیکیاں گیر آر ءُ منی فرماناں بچار
ہر شپءُ روچ ءَ طاعت ءَ پنچ وقت ءَ گزار
یازدہ مہ نوش کن روچءَ یک ماہے بدار
دولت اِت است انت دہ یکءُ چل یکاّں برار
طاقتے گندئے کعبہءَ دیمے پیش بدار
اش گناہءُ بے ہودگیں کاراں کن کنار
حق فراموش چہ خالقءِ راہءَ تاب کنت
نعمتاں وارت ءُ بیرگ ءَ ربّ ءَ جواب کنت
کپتہ ماں عیشءُ عشرتءَ وشیں واب کنت
گوں ھزار نازءَ روچ ءُ شپ نوکیں داب کنت
حُلّہءُ پوشاکاں ھریرءُ سنجاب کنت
بزم ءُ بالیناں ریشمین ءُ کمخواب کنت
قیمتی کوٹ ءُ مخملاں زیب جان کنت
بندی گڑیالے لنککاں مندری مان کنت
لُنگی یے بندایت مرکبے زیرِ ران کنت
سنٹ ئی بُرزاد انت گفتگو گوں نودان کنت
چمآ دوئیں بند انت ھبر گوں بروان کنت
اے ہما آ پ انت کہ وتا میر ءُ حان کنت
مست ءُ مغرور انت ہمسری گوں رحمان کنت
خالق ءَ ناراض ءُ وت ءَ را نقصان کنت
جزم زاناں کہ محش ءَ باز ارمان کنت
گریت ءُ پٹّینی الامان ءُ فغان کنت
نئے کہ آ گریوگ رندیگیں کارے جوان کنت
سار بہ کن انسان ترک ئی دئے خوابِ غفلت ءَ
پرچیا مغرور ءِ پر اے شان ءُ شوکت ءَ
اعتبار نیس انت مال ءُ دنیا ئے نعمت ءَ
پچ بکن چمّاں چار وتی اصلی حالت ءَ
اش دل ءَ در کن ہستی ءِ کبر ءُ نخوت ءَ
یاد بکن نادان موت ءُ سکرات ءِ ساہت ءَ
تنک ءُ تاریک ءُ پُر غمیں ونر ءِ دہشت ءَ
منکر ءِ دیہی صورت ءُ گرز ءِ ہیبت ءَ
محشر ءِ روچ ءِ خواری ءُ خوف ءِ شدّت ءَ
طوق ءُ زنجیر ءُ دوزخ ءِ آس ءِ حدّت ءَ
ھنی کہ است ئے کن خدا وند ءِ طاعت ءَ
منزل ات دیر انت توشگے زیر گوں پر وت ءَ
فائدہ نیست انت رندی افسوز ءُ حسرت ءَ
عرض کنت افشانی الٰہی تئی حضرت ءَ
قائم اوں دار پر دینِ اسلام ءِ سُنت ءَ
پر وتی فضل ءَ جاگہوں دے ماں جنت ءَ