زندگی
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
چندن ساچ
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پیر بوتگیں زرد ءِ زمین
زاری مہ کن، دعاہاں مہ دوچ
پد منتگیں ارمان نوں، ورنا نہ بنت
زند ءِ سفر ناسرجمی ءَ سرجم اِنت
تنک ءُ تہاریں کوٹیاں، کئے نشت کنت
ہرکس وتی میل ءَ تچیت
بد پئیلی ءِ پئیل ءَ تچیت
پیر بوتگیں زرد ءِ زمین
بِل زارہاں
چے عاقبت تہنائی ءِ
چے زردی ءِ سنگینی انت
اے جنگل ءِ پاکیں حدا، شیر ءُ شکر حیرات کنت
کئے حون وارت؟
سازاں پتائیت، اورفیس
ما کائنات معنا نہ کُت
بے تالہیں مردم وتا پاہو بہ دنت، تہ گہتر اِنت
نوں کامریڈ زیوس ءِ اوبادگ وتی چماں چہ آ دیم گوستگ انت
کئے پہ وتی اوبادگاں ہالو بہ جنت
بن گپتیں ارمان پدا سوچگ نہ بنت
دُوریں ندارگ چے گوشنت؟
مارا مریخ ءِ زندگی بلکیں چہ عرش ءَ برز بارت
ہست اِنت کسے، چاچانی معنا ءَ بہ زانت
ہرکس وتی ہیداں گرفتار اِنت اِدا
چے شگرب انت، چے مگرب اِنت
کئے گواہ کنت؟
کہ کوہِ کاف سبزیں پریاں یلہ کتگ؟
کئے گواہ کنت؟
سیمرغ وتی ہیکاں نہ وارت؟
پیر بوتگیں زرد ءِ زمین
نوں چو مہ گوش کہ ہور بیت رنگ ءَ وتی ءَ مٹ کناں
دروازگاں، آواز نیست
زردیں دریگاں پچ بہ کن
ماہ ءَ بچار ، دست ءَ لتار پیشانی ءَ
جند ءَ وتی ہمباز ءُ لنٹاں گٹ پاچ
ایر کپ چہ عہد ءِ باطن ءَ