جی حیالانی رَہ رَویں مہری
اَچ کجام بُرزیں کَنڈگاں کائے ؟
گوں نہ سر حالیں بَستگیں باراں
بُتکگیں تَنگانی حکایتّاں
سَر مَہارانی کَپتگیں پُلّاں
رِیدگیں سادانی گِر ءُ کَشّاں
زیادھیں جولاں سر نہ پہریزتہ
زاناں کہ تُنّی ئیں دپے کائے
رھسراں ہاری اَژدھے پیچات
بِیدہاں پیروتگ مہ سبزات اَنت
کوہسراں بھنگی بُوٹگ ءُ ٹالے
کَؤر دپاں مَرگی ڈکمّے جَؤریں
تو منی پیریں بَابَلُو نئیتہ ؟
تو نہ دیستہ کہ عاجزیں مردے
گِلّو اِنت کَٹّانی بَزیں ساھاں
نشتگ ءُ عہدی قصّواں پیچیت
کہ ” پیری ءَ تھنا ءَ منا نئیتہ
پیری گوں شاہ ءُ بادشاہان اِنت
پیری ءَ نیک مردیں رسول دیتّہ”
“شانک بدئے دور گِنداں خُماریناں “
سر کلاہ ءَ ءُ شدّہ ءَ گِپتہ
کوپگ ئِے دَزمال ءَ حریرین ءَ
پہ ادب سر کونڈاں بجن جَہل ءَ
دروتاں پہ پاد ءِ موزگاں بوج ے
کہ تو کُجام دَنزیں دیگرے کَپت ئے
بَستگیں قول ءُ وعدہاں رَپت ئے
من نہ گِنداں تئی محرمیں رُو ءَ
آ رسالتّیں تئی لب ءِ بُو ءَ
ارس شہ جاڑیں دیدگاں کاینت
حاک مئے تاکیں ریشگلاں سبزنت
میرساگر