لچہ : مکران
 شائر: مولوی عبداﷲ روانبدؔ پیشینی
 شوھاز کار: اصغر علی آزگ
 کتاب ءِ نام : پور
 تندجاہ : باسک لبزانکی دیوان ءِ کتابجاہ
وشیں وطن مئے مکران
 دائم بہ باتے کامران
 آباد ءُ سبز ءُ میزران
 ھر وقت کہ تئی نام ءَ گران
 تئی بوُ چو مسک ءَ بیت زران
 تئی دلجمیں گٹ ءُ گران
 سیاہ بند ءُ بُرزیں تیہران
 گپ جن انت گوں جمبران
 تئی سر شم ءُ درنگ ءُ دران
 درّ ءُ سیادی سنگران
 تئی کلگ ءُتئی آپسران
 سبزیں گوْنک گوں زامران
 خوشبو تر انت از زعفران
 کولِگ گوں شیر کُمبیں تڑان
 کؤردپ گوں داز ءُ کیلڑان
 دانیچ گوں شمش ءُ کلفران
 آشکان مشیر ءُ پنپران
 گرْنچن پچ انت چو ٹپران
 ڈولک گوں زھم ءُ اسپران
 سولیں کہیر گوں شنگران
 جُگر ءُ کلیر ءُ کونران
 شیرین تر انت از شکّران
 کیلگ چو نیلیں خیبران
 گوْاش ءُ گیابیں کؤر سران
 دل گوں شکر تامیں بران
 پرماش ءُ ماش گوں باجران
 چٹ انت ساٹ انت لاغران
 گوْرم گوں بگ ءُ باہران
 جوہان گوں ونڈ ءُ بوہران
 مرّاں سٹ انت بیکران
 داد انت سخاوت گستران
 لہڑ بخش ءُ حاتم دروران
 بہر کن انت گوْاپ ءُ گوران
 عید انت پہ برْہگ ءُ بے دران
 جوپاگ پُلے بے بندران
 برنج رون مُرائے شام گران
 نشتگ دنی چو گونران
 دستور دنت پہ چاکران
 کش انت بہ سر بارِ گِران
 گرمانی چیر ءَ تتّران
 پنڈوک ماں گواپاں پشکان
 ھوش چِن انت کِرّ ءُ گوْران
 کٹ کن انت چو تاجران
 کند انت گوں زال ءَ اندران
 لاپین درِایں جت اِمبراں
 مچ گوں گرک ءُ کوکراں
 گر گوْنگ گوں گرانیں سربراں
 درْیپانچ ءُ نرمیں سیمران
 روکیں گتراگ چو ھنگران
 ھامین گوں پُلیں پتراں
 بانجیگ بہر انت بزگران
 انسان ءُ مُرگ ءُ رستراں
 گنجے پہ وار ءُ لنگراں
 کاینت ءُ نند انت شہر گوْران
 بند انت برنک ءُ کاپران
 لُنجیں شگز گوں ڈنگران
 سُند گوْاپ گوں جاک ءُ جلّران
 رُمب ءُ اواچک ءُ الگران
 گپ ءُ گہیں خوش محضران
 تئی سوہویں صنعت گران
 سینی شل ایت گوں سانسران
 کپّو گوں گردیں چپّران
 دہقان گوں تورءَ شیک وران
 بُرزیں گڈیلانی سران
 گوْرشان چو شینکی ٹکران
 دیوان کتگ آزاوراں
 پون چِنچو مور ءَ سرسراں
 گوں پات ءُ کپات ءُ کنبراں
 لوڑی گوں ٹیہہ ءُ ٹنبراں
 مولد گوں نازینک ءُ سُراں
 ڈمبک گوں ڈھل ءُ ڈکراں
 ناچی گوں سوت ءُ زیمراں
 شادہ کتگ روشا عراں
 تئی لُنجیں تیاب ءُ بندراں
 بوجی گوں لوہیں ننگراں
 نول کن انت پاسینجراں
 مچّو گونا ماہی گراں
 کاینت چہ نیلبوئیں زراں
 گوں سارم ءُ تگِلمءُ لوجراں
 کاشک گوں وشیں کولگراں
 گور گوں مزن کالکیں کراں
 دلسوک بنت خرما خوران
 تئی زید ءُ چراگیں سولدران
 بک گوں نہ لڈّیں اُشتراں
 برّی قلم گوشیں خراں
 اسپ ءُ ھزاری گرہ براں
 بُز گل گوں میش ءُ میہڑاں
 مہری گوں پل ءُ پاکڑاں
 لیڑو گوں پیلّی باہڑاں
 ڈاچی گوں بے گوْمسیں جڑاں
 کاینت چہ جید ءَ زنزراں
 پُر آپ گوں ٹاب ءُ ٹاہراں
 گامیش گوں دیہی ڈڈّراں
 سانڈ چو ھما جانوراں
 ناھنجمیں کریگراں
 گون انت شریک ءُ نوکراں
 جاک انت مدام تئی جنبراں
 تئی سر بلندیں مہتراں
 راج ءِ کماشیں سروراں
 گردن کشیں ناماوراں
 صاحب دلیں دین پروراں
 شیر ھمّتیں سلطان فراں
 تئی ماں میاتکیں کنگراں
 جنگول ءُ سر کومسیں نراں
 نوجوان گوں شیری ٹیٹراں
 بزانز گِر انت چو اشکراں
 پشتا نہ کنز انت ٹکّراں
 تئی مہبانیں مادراں
 شیر دینت شیر گُلّڑاں
 بلکیں کپ انت روچے گڑاں
 بخش انت سر ءَ پہ برادراں
 تئی ماہ لقائیں دختراں
 آہو رواجیں درمگوْراں
 پاک انت چو آپی گوہراں
 چیر انت ز چشم اختراں
 تئی گلکندگیں مہ پیکراں
 لجانی نازین کوتراں
 وش چاملین منجو سراں
 گوں پشک ءُ سریگ ءُ چادراں
 سنگو گوں زرّیں زیوراں
 بیکاں درْنز انت عطراں
 مسک ءُ زناد ءُ عنبراں
 عہد اش کتگ گوں شوہراں
 مورے نہ ڈکّیت مہپراں
 اے مکران اے مکران
 دائم پہ تئی عہداں زراں
 تئی مٹ نہ انت مازندراں
 تئی وصف ءَ کناں داں دمبراں
 ھجبر مباتے لیمرّاں
 دنیا ءِ قہریں صر صراں
 گردونءِ گشت ءُ چکّراں
 محتاج مباتے ھچبراں
 چمدار بدست دیگراں
 سوچ بے اعتباریں منکراں
 غدّار ءُ شومّیں ناشراں
 ہمراہ مہ بئے نادلسراں
 دزّ ءُ اڑوج ءُ لنڈراں
 شیطان ءِ بیل ءُ یاوراں
 بے مادر ءُ بے خواہراں
 لُچ ءُ لونگ ءُ لوفراں
 بے زانگیں ناباوراں
 شیپ انت تئی نام ءَ ماں پُراں
 تئی صاحبی گپ ءُ تران
 نقش انت ماں کوہنیں دپتراں
 گون انت گشوکیں شاعراں
 شنگ انت ماں کُنڈ ءُ کشوراں
 جی مئے وتی ملکِ کوین
 میریں بلوچانی وطن
 رشکِ یمن داغِ ختن
 دوستے بسے نزدیکِ من
 ھنچو کہ ساہ اندر بدن
 پر مئے دل ءَ مثلِ چمن
 تئی ڈوک ءُ ڈل دُرِّ عدن
 گزّ ءُ کنر سرو سمن
 زیرک چو شاخِ نستراِ
 بیا تو بہ کن گوں ما سخن
 آ گوْستگیں گپّاں بجن
 دل چو زر ءَشد موجِ زن
 تئی پاریگیں ورنا کُجں
 دریا دل ءُ لشکر شکن
 کوہی پلنگ ءُ کرگدن
 شاہین ءُ تاجداریں ھُدن
 از گردشِ دہرِ دو رنگ
 شُت از جہان ءَ نام ءُ ننگ
 دنیا مُج ءُ تاریک ءُ تنگ
 زُرتگ بداں رسمِ فرنگ
 سر برہنگاں ترّ انت ملنگ
 بے ریش ءُ سر ٹاپیں لَوَنگ
 کپت انت چہ شاگاں نر پُلنگ
 دمُال کنت روباہِ لنگ
 مُرت انت ماں دریا ءَ نہنگ
 کرْا کئیت پگُل بر قڈسِ جنگ
 رِتک انت چہ بانزاں بال ءُ چنگ
 جوش جن انت کانگشک ءُ کنگ
 دنیا فریب ءَ پوشیتگ
 ر ءُ وفا مرداں شتگ
 لج ءُ حیا ءَ بال کتگ
 وت سیادی ءِ قرنا جتگ
 رشتگ چہ برزا چٹیتگ
 دنیا ءَ نوبت کٹیتگ
 باریں بلوچ چو پٹیتگ
 حیران ءُ ھشک انت گُٹیتگ
 پُشت کنزکائی ھٹیتگ
 پتکینک قوم ءِ چنڈتگ
 حیف انت کہ شت نام ای نہ کو
 ننگ ءُ مڑا ءُ آبرو
 نازیں گلانی رنگ ءُ بو
 تنک انت پہ دؤر ءَ لجّ ءِ جُو
 چشمِ وفا از دے مُجو
 دنیا شتگ بود ءُ رُجا
 گپتگ جہان دنز ءُ مُجا
 میریں بلوچ بیت انت کجا
 باہوٹ ءِ سر بیتگ بجا
 گواہ انت اگت باگاڑ جا
 مُرتگ بلوچ ننگ ءُ لجا
 سنگین دل ءَ مارے دجا
 نیست انت دل ءَ خوف ءُ رجا
 مالی زبان انت گج گجا
 ریش انت چو لاگ ءَ سر بجا
 ہر جاہ چو زیم ءَ جنت تجا
 مُرت انت میار جلّیں ملوک
 راجانی ترانتوسیں سروک
 رپت انت نزیر حاک ءَ ڈوک
 منت انت نزانتکاریں گنوک
 ھیرتک چمّیں کاسلوک
 پر مالِ دنیا ءَ ھُدوک
 ٹگ ءُ دغا باز ءُ پلوک
 گسّوک ءُ درّوک ءُ وروک
 ھمساہگ ءِ تام ءِ بروک
 چو پاچن ءَ مست ءُ جنوک
 لاپ ءِ غلام انت مثلَ گوک
 دنیا چو استین ءَ شلوک
 جنت ءُ گوْزیت مثلِ گروک
 راہ تئی سڑک انت مثلِ جوَک
 زیت کن وتا بندہ بموک
 رُنت ءُ مُشیت تخم ءِ کِشوک
 دنیا فریب ءُ لاب کنت
 ھر روچ بہ رنگے داب کنت
 لُنٹاں رج ایت عناب کنت
 مکر ءُ ھنر ھر باب کنت
 حیلہ بہ شیخ ءُ شاب کنت
 شیپ ایت شرابِ آب کنت
 مرد ءَ بہ منتر واب کنت
 لُنج ءِ تہی غرقاب کنت
 دنیا مقام عبرت انت
 اے زندگی بہ نوبت انت
 مردم ادا در غربت انت
 اصلی وطن مئے جنّت انت
 پُر از ھزاراں نعمت انت
 نیک بخت ھمودا راحت انت
 دائم بہ عیش ءُ عشرت انت
 جنّت سراسر رحمت انت
 پروردگار ءِ دعوت انت
 نور ءُ سرور ءُ فرحت انت
 حورانی گپ ءُ خلوت انت
 قصر ءُ قلات ءُ دولت انت
 شہہ جُو ءُ باگ ءُ ملکت انت
 پاکیں شرابءُ شربت انت
 سوانیں لباسءُ زینت انت
 ربِ جلیلءِ رویت انت
 بیلاں بلے کہ لذت انت
 حرکت کن ات کہ برکت انت
 کوشش شمارا گوں وت انت
 انّی شمارا فرصت انت
 تحمکار ءِ شرّیں مدّت انت
 جنّت اگر بقیمت انت
 پروردگار ءِ منّت انت
 ماجب بہ کارءُ ھزمت انت
 نیکی بہشت ءِ قیمت انت
 قرآن خداءِ حجّت انت
 آکہ نماز ءَ محبّت انت
 پابند راہِ شریّت انت
 فرمانبر مات ءُ پت انت
 مشغولِ فرض ءُ سُنّت انت
 خیرات ءُ ذکرءُ طاعت انت
 کار شرکن ءُ نیک نیّت انت
 اودا بعزّ ءُ حر مت انت
 ایمن چہ مرک ءُ محنت انت
 ایمان شاخِ غیرت انت
 بے غیرت ءَ سد لعنت انت
 دائم گوں برات ءَ کُنّت انت
 کار ئی فساد ءُ شدّت انت
 دُروگ ءُ فریب ءُ تہمت انت
 سیت ءُ ربا ءُ رشوت انت
 مست از شراب شہوت انت
 کپتگ بہ خوابِ غفلت انت
 شیطان ءِ خاصیں سنگت انت
 بے مذہب ءُ بد عادت انت
 آئی ءِ مثال چو دلوت انت
 ربّ ءِ گُورا بے عزت انت
 ھنچو خرءَ در ذلت انت
 رُسوا ءُ شرّ ءُ شہرت انت
 اندر عذاب ءُ زحمت انت
 مرداں شمارا مہلت انت
 ھمت کن ات کہ انگت انت
 ھرکار ہ بود ءُ ھمت انت
 تنہا خدا بے حاجت انت
 بخشندہ ءُ با قدرت انت
 جامیؔ مجکن گفت ءُ گزار
 بے کڈّنیں بور ءَ بدار
 گراں قیمتیں گالاں مگُوار
 شُت از جہان ءِ اعتبار
 لبز ءُ بپ ءِ قول ءُ قرار
 اسلام ءِ قانون ءُ شعار
 ھمساہگ ءِ بندءُ میار
 بے حاصلیں دہر ءِ کِشار
 کش ایت دیار سوچیں لِوار
 لیّمر تگ انت باگ ءُ بہار
 سوتگ انت گناہاں درچک ءُ دار
 ویرانہ انت ملکءُ دیار
 دنیا چہ ظلم ءَ بیت تہار
 دنز ءُ مُج ءُ گردءُ گبار
 نوکیں علامت آشکار
 بیگانہ انت ترو ءُ نشار
 ھمشیرئیں برات ءُ گُہار
 چک چہ پت ءُ مات ءَ فرار
 مرد از جن ءَ بیتگ شزار
 وارث بہ دعوایا تیار
 سانگبند پہ دیرا زنگ ءُ زار
 جاہل چہ دین ءَ برکنار
 شیطان ءِ پُرگا بیت سوار
 ھرچی کنے گُوانک ءُ توار
 چکِ نہ جنت آ نا بکار
 دنیا نہ اوشت ایت یک قرار
 مان ایت حکایت یادگار