بلوچی پربند‎
*ناتپاکی ءَ بیا کنیں انگار*
جی منی بام ءِ روشنیں استار
مادنیں کشکاءَ بیا من ءَ پیشدار
سرجناناں من گاڈل ءُ چیلّاں
شپ تھار ماھیں رَہ کتگ من گار
وژدلیں روچاں رؤ نہ کت بازیں
وشیّاں دنیا ءَ نہ کنت اوپار
شُت اد ءَ ھر یَکّے پہ یک راھے
یَکّے وار بیت ءُ آ دگہ ھزگار
چو من ءَ یکے جٹ ءُ نادان اِنت
چو ترا یکے عاقل ءُ ھُشیار
عادت اِن یکّےجرسءُتریاکءَ
نشتگءُدنت چوبزگلابوتار
روچ ءُ شپ یکے چو ھر ءَ چیر اِنت
کشّگین آ چو اُشتر ءَ بیگار
وارت ءُ وپس اِیت چو دلوت ءَ یکے
سیرلاپ ھچ وقت ءَ نہ بیت سیرکار
من نہ دیت شاد ءُ وژدلیں مردُم
گول اِتنت شہر ءُ کوچگ ءُ زربار
من کجام کِشک ءَ ایر کناں پاد ءَ
وپتگ اَنت راھانی سر ءَ سیہ مار
خُشک ءُ تُنّیگ اَنت مئے کشار گجگیں
سوتکگ اَنت تبد ءَ رُستگیں تیجار
وھدیگیں مھر ءُ اتفاقی شُت
پوش اِتگ بُغض ءُ کینگ ءَ بازار
وت بکن ھر کارے کن ئے پر وت
کس اِدا تی واست ءَ نہ جنت تلوار
دل پَما روچان ءِ زر اِیت بیلاں
یک بہ بنت سیرین ءُ غریب ءُ وار
اے مہ بیت ھوت ءُ آ مہ بیت رِندے
نین بہ بیت بَرّ ءُ سُنڈل ءُ لوھار
کے پَساں گْواش ءَ بارت ءُ چارین اِیت
من کہ باں میر ءُ تو کہ بے سردار
بہتری پر زات ءُ نسب نین دوست
نین کہ پہ علم ءُ مَنسب ءُ کلدار
ربّ ءِ درگاہ ءَ بھتر اِنت آ کس
بہتر اَنت آئی ءِ عادت ءُ کردار
توشگے زیر ءُ دیم ءِ فکر ءَ کن
اےنسب تی واست ءَ نہ بیت پادار
گْریشگے بےآپیں ترا دیمین
لوٹ اِیت اولاکے دلجم ءُ شیبار
کُور ءُ شُدمَرک ءُ ریش گورین اولاک
پٹ ءُ میدان ءَ چون کنت ھنزار
مِیل کنت دریا ءِ تہ ءَ اُژناگ
نین آ بوجی کہ دِرتگ ئِے آچار
تو سر ءِ فکر ءَ کن کُلاہ ءَ بِل
نین کُلاہ کم اِنت نین کہ سر بسیار
ما سَھی نئیں کہ سر کجا حالین
سر کتگ ٹاپ ءُ کش کتگ گیّوار
مئے مَرض گْران ءُ جند مئے نادان
رحم بکن پر ما “قادر ءِ غفار”
سِرتگ ءُ آرام اِن جہاں دْرستیں
بس مدام ھار اِن مے دل ءِ پاھار
مے ھمے نادانی، گناہ اِن مے
سر مبات یاربّ ھچ کسی بےسار
وھدے کہ بواھیت کِردگار شاھیں
وش بیت سبزیں کاھیا بیمار
ناتپاکی ءَ چو کتگ مارا
ناتپاکی ءَ بیا کنیں انگار
آپ بدئے مھر ءِ مُرتگیں باغا
بلکن ءَ یک روچے بہ بیت گلزار
چوں کناں تو کہ نشتگے انگت
نین چِد ءُ آ دیم ءَ نہ روت کوکار
بس محمد نین گْریوگین تھنا
گْریوگ ءَ دْرستیں چورو اَنت ھیلدار
ــــــــ مُلّا محمد روانبُد
📌پیشّین، بلوچستان