ای بھاز بھلن مسوسٹ، بے کچ و بے پایان بھلن، ای اسپیدار یا گیت انا بنڈ اس الوٹہ بلکہ نت دو خلوک ءُ بندغ اس ئسٹہ ای خیال کریٹ کہ کنا قد وبالاد ہنداخہ بھلن مسوسس کہ کنا نک تو ڈغار آ ئسرہ ولے ای نظر نا چشمک آتے خن تیا تخسا توبے آن بڑزا اسہ پین سیارہ اسے نا ڈغار ءِ کونڈسا و پشخارسا اوڑے زند انا آثار آتے پٹاٹہ، وخت اس کنا است کشاکہ کہ ای توبے آ تینا راستیکو نت ءِ تخسا چپیکو نت ءِ پین سیارہ اسے آتخو و ہمو سیارہ غا تین کن اسہ گدان اس جک کیو، ولے کنا داگام انا ہرفنگ اٹی توبے کل آن بھلا اڑاند ئسکہ، توبے کنے اسل است متوکہ ہندا سوب ئس کہ کنا بھلنی نا ردوم توننگاسس۔ ای توبے نا جاگہ غا اسہ پین پاڈو اس پٹنگ نا جت و پت اٹی ئسٹ کہ ہراڑا نت تخنگ کن کن گناہ اس حساب مف، ولے داسکان سرسہبی نا ڈس ونشان الو۔
ای اخس کہ بھلن اسٹ کنا بھلنی کنے چنکی نا پارغا دھکہ ترسا بے سہب کننگ نا کوشست کریکہ۔
ہندا جت وپت نا نیام اٹی ای اسہ دے اسل چنک مسٹ ہنداخس چنک کہ ای تینے منجک اسے ٹی خاچوک خیال کریٹ، زند انا آثار آتے پٹنگ کن کنا مون آ اسہ پین سیارہ اس اَلو۔ بلکہ کنا نت دوتے تفوک آ چٹ انا گڈیکو کاٹم اٹی سیلہ و دسک اٹ موغوک آ غنڈک ئسکہ، ہراٹی کنا نظر مدام سخت ئس۔
ای ہندا منجک اٹی ودسا ہناٹ ولے کنا نت و دوک تفوک ئسرہ، داسہ کنا ردنگ نا رفتار کچ اٹ ئس ولے ولدا ہم ای ردسا ہناٹہ اسہ دے اس منجک اٹی خاچوک خاچوک ہمو چٹ ءِ کشکاٹ ہرا کنے دزگیر کریسس، داسہ ای آجو ئسٹہ ہمو منجک کنا پورو انگا کائنات ئس ای اوڑے تینا بادشاہی ءِ کریٹہ، منہ دے آن گڈ ای دیخ اس پین بھلن مسٹ، منجک اٹی توسٹ تو منجک نا چاگڑد کنے چنک نظر بسک۔ چنکی آن خلیسٹ انتئے کہ چنکی کنا است اٹی اسہ بھلو بھیم اس شاغاسس ای منجک اٹی ولدا خاچاٹ دانگ اینگ نظر شاغاٹ تو منجک نا دنیا کنے اسہ وار ولدا بھلن نظر بس ای خوش مسٹ کہ کنا دنیا بھلو دنیا سے۔
داسہ ہڑدے کنے ہندا ویل پلویڑ کریسس کہ ای منجک اٹی توسٹہ تو منجک کنے چنک نظر بسکہ خاچاٹہ تو منجک نا چاگڑد کن کن بھلن مسکہ۔ ای تینا است اٹ دا امنائی ءِ پک کریٹ کہ چنکی بھلنی نا اولیکو پاڈو ءِ ولے کن تون ویل دا ئس کنا جون دے پہ دے آ ردسا ہناکہ داسہ منجک جائی چنک مس ولے کنے دا درک تمتوکہ کہ منجک آن پیشن ہم اسہ دنیا اس ساڑی ءِ۔
اسہ دے اس خن تے پٹاٹ تو سہب تماسس، تولنگ کن بش مسٹ تو تولنگ تون کنا کاٹم منجک نا بڑز انا پاٹ اٹی لگا۔ ای حیران مسٹ ولے کنا حیرانی نا ورندی کنے ہندن رسینگا دن کہ کس اس کنا خف اٹی پارے کاٹم نا منجک اٹی انتئے لگپ دکے بھلن مننگ اُس۔
داسہ کن کن منجک نا دنیا اسل چنک مسوسس، ای منہ دے گزران کریٹ، ولے ہڑدے نا ویل و تکلیف آتیان بیزار مسٹ ہندا بیزاری کنے ہنداخہ مجبور کرے کہ ای منجک آن اسہ دے اس کاٹم ءِ تینا پیشن کشاٹ گام گام آ حیرانی کنا مون آ سلوک ئس، اسہ بھلو دنیا اس۔ ای منجک آن پیش تماٹ کنا پوسکن آ دنیا اسہ کوٹو اس ئس، تیر تمبہ و کرز آتتون اونا بامب ہلوک ئس، درگہ و دریچہ و روشندان آتیان بروک آ روشنائی کوٹوئ  نور آن پر کریکہ، کن تون ہچ ءُ پیمانہ اس الو کہ ای تینا خوشی ءِ کچ کریٹہ، ای خیال کریٹ ای اسل بھاز خوش اٹ، منہ وخت جوان ہندا کوٹھو اٹی زند ءِ تدیفیٹ، ولے کنا ردنگ کنے ہندا کوٹھو آن ہم پیشن کشا اسہ پین بے پایان ءُ دنیا اس۔ داسہ کنا خوشی نا ہچ ءُ ایسری اس الو۔ ای دا بھلا دنیا ٹی سر خلنگ نا بناءِ کریٹ کنا ردوم کن تون اوار ئس۔
ای بھلن مرسا ہناٹہ دنیا چنک مرسا ہناکہ۔
ای خیال کریٹ کہ ای اسہ وار مہالو ہم دا دنیا ءِ خنانٹ، ولے دا ہیت ءِ بھاز زو اس است آن دریٹ۔ ای بھلن مرسا ہناٹہ مش و جنگل دریا صحرا و سمندر داکل ءِ بے بالاٹ۔ ای اسہ وار ولدا بھلن مسٹ زند انا آثار کنے ڈغار آ رسینگتویسس، ای ایلو سیارہ غاتیا دو بٹیٹہ، توبے مست آنبار جرکاکہ کنا است پارے کہ توبے آ نت ءِ تخو بڑز ءُ سیارہ اسے آ کاو، ولے کنا خف تیٹی توار اس بس کپیس گناہگار مریسہ۔
اسہ دے اس توبے نا خڑک آ اسہ نیم تہار ءُ سیارہ اس آسمان آ پیری کریکہ، ای بسٹ ہمو سیارہ غا گام ءِ تخاٹ و کنا ارٹمیکو گام ڈغار آن بھاز بھلو سیارہ اسے آ تخنگا۔ ای اسہ وار ولدا خوش مسٹ ای ہمو سیارہ غا تین کن گدان اس جک کریٹ و ہمو ڈغار ءِ کونڈسا زند انا آثار آتے پٹنگ نا بنا ءِ کریٹ۔
منہ دے آن گڈ دونیم ہزار فٹ ڈغار نا تہہ آن کنے اسہ کتبہ اس دو بس۔ ای اودے ہرفیٹ سفا کریٹ اوڑا نوشتہ ئس چنکی بھلنی نا اولیکو پاڈو ءِ، کنا کاٹم چکر کرے انتئے کہ ای دا ہیت ءِ تینا چنکی نا زند اٹی منجک اٹ تینے آن بنگسٹ ای ہمو کتبہ غا ولدا غور کریٹ نوشت آتا کیرغ آن اسہ عجب ءُ نشان اس ئسکہ ای بھاز تیکیر کریٹ سوچاٹ غور کریٹ ولے کنا مزغ اٹی دانا ہچ ءُ معنہ اس بتو۔
ای دا کتبہ ءِ ہرفیٹ آثار قدیمہ نا اسہ زانتکار اسے آ ہناٹ اودے پاریٹ دا نشان ءِ ڈی کوڈ کروئی ءِ۔
او اختہ ئسکہ، کنے آن کتبہ ءِ ہلک تخا و پارے پگہ بریس۔ ای پدا رادہ مسٹ کن کن دا پگہ اسہ بھاز مرغن ءُ پگہ اس ئسکہ، دا بیست و چار کلاک بیست و چار کرن انا کچ ئسر۔
پگہ مس ای زو اس تینے ہموڑے سر کریٹ۔
ہمو زانتکار کنے کتبہ ءِ پدی ترسا اسہ لفافہ اس ہم کنا دوٹی تس۔
کنا است سلتو ای لفافہ ءِ ملاٹ اوٹی خرن ءُ کاغذ اس تخوک ئس کاغذ آ نوشتہ ئس۔
چنکی بھلنی نا اولیکو پاڈو ءِ، ولے بھلنی ٹی چنک مننگ آن جوان ءِ بندغ منجک اسے ٹی خاچوک مرے۔
زند انا کل آن بھلا آثار کنا دوٹی ئسکہ۔
ہفتئی تلار
تاک: 19
