”وہاب“ نا لغوی معنہ ءِ ”تینا مال ءِ بھاز زیات خڑچ کروک آ“۔ و لس لوز آتیٹی ”الوہاب جل جلالہٗ“ نا معنہ دادے کہ ہمو ذات ہرا ہر گڑا عطاء کے۔ اللہ پاک نا دا سِفت قرآن پاک نا دا لوز آتیان جوان پاش مریک:
وَمَا بِکُم مِّن نِّعمَۃٍ فَمِنَ اللہ
(سورۃ النحل آیت 53)
بدل: نمے آ امرو کہ نعمت اس مرے، او اللہ پاک نا کنڈ آن ءِ۔
مطلب دادے کہ مخلوق ءِ انت گڑاس کہ رسینگے او ”الوہاب جل جلالہٗ“ نا عطاء پاننگک۔
بظاہر بندغ نا خیال سوب آتا کنڈ آ کاہک، کہ دا دنیا دارالاسباب ءِ ولے گواچنی وڑ اٹ کل نعمت آتا عطاء کروک آ ”الوہاب جل جلالہٗ“ ءِ۔ کہ چنکا چنکا بہانہ غاتیٹ بھلو بھلو نعمت عطاء کیک۔
علامہ خطابیؒ خالق و مخلوق نا سِفت اٹ فرق بیان کرسا نوشتہ کرینے کہ اگہ اسہ بندغ اس تینا سنگت آمہربان مرے۔ اسہ گڑاس اودے ایتے تو اودے عربی زبان اٹ ”واہب“ پارہ نہ کہ ”وہاب“۔ انتئے کہ وہاب ہمو ذات ءِ پارہ ہرا وڑ وڑ انا نعمت ایتے، و ہنداخہ بھاز ایتے کہ اسُل کٹپس۔
علامہ خطابیؒ فرمائفک کہ ”الوہاب جل جلالہٗ“ ہمو ذات ءِ پارہ ہرانا عطاء و بخشش آک وڑ وڑ انا مریر، ہر وخت مریر، ہر جاگہ مریر۔
علامہ حلیمیؒ فرمائفک کہ ”الوہاب جل جلالہٗ“ ہمو ہستی ءِ پارہ کہ اونا انعام و تورو آک بھاز مریر۔ دا انعام و تورو آک کس انا حق افس کہ خدا غا لازم مریر بلکن دا اونا فضل و کرم ءِ۔
دا اسم مبارک قرآن پاک اٹ مسہ جاگہ بسنے۔
-1 سورۃ ”آل عمران“ آیت 07
-2سورۃ ”ص“ آیت 09
-3 سورۃ”ص“ آیت 35
از ابن الحسن ابابکی
