اسہ نن نا مسافر:.
پیرہ ٹاکو اس خلک……اوفک تو بیرہ نن کن چار ساہدار ایسوسُر ولے وخت اتون اوار شون ترسا ساہدارک داسہ کُر اس مسُر۔ کیہی وار چناتے پارینن تین کن دبو ایان تا پارہ نہ دا نما خواری ءِ نن امر کرون تا ……کنے تو ہچ سمجھ بفک کنا چُناتے اُست اٹ تا انت ءِ ساہدار تے دپنہ نما خواریک ءُ ……ولے جند آک تا مُر ءُ ننے آن۔ اوفک ہم توننا خواری تا پد ءُ کہ دُن بھلُن مسُر۔
پیرانگا چنکا مار آ نگہ اس شاغا ہراکہ ای مہران ئسُٹ پارے……مار پن نا دیر ءِ ای بیرہ ہندا پاریٹ…… مہر۔ پیر انگا دا پن اس تو اف خاص۔ خیر اُرا نا خبر ءِ نے ای چنک ئسُٹ مسہ چارسال ناس……۔
چاکر بس توس پاناد آ تا پارے داسہ مچٹ کنے ہم ہیت کن السہ یانہ……؟
مہران……آ ہیت کرک ایہن ہم چڑہ نی ہیت کیسہ ننے بنوک اس مس نے آ ڈغار کُٹا۔
چاکر……جوان مخا اُست انا ہُب اٹ ……مہران نا کوپہ غا ترند آن دوءِ خلک پارے ……وا ہم ننا یار اُس دلبر۔
مہران ہم مخا چاکر نا لٹ ءِ ہرفے و کُر اکن مون کرے……چاکر ہیت ءِ مون آ دننگ کن فیروز آن سوج کرے ہراڑے ئسٹ مار؟
فیروز ……پیرہ اوڑان اونا اُرا نا سوج کرے کہ ہراڑکنے۔
چاکر……آن اودے پیرہ سوج کرے ولے او وخت آ دا نابود ئس۔ تینا اُرا نا خبر الو تے او پاہک ای چُنک مسُنٹ ……ولے بھلوس ئس کہ اینو اسکان منپک کہ ای بھلوس ئسٹ ولے اُرا نا خبر نا مننگ حیران کریسُس کنے ……اودے سوج کرین تو ہندا پارے…… کنا زنچک اٹ اسہ بندغ اس ہلک ہرا نا پُچ آک شنزہ غان چُڑاسُر۔ ننا اُرا کل دتری ئس کنے گرسا پیشن کشا پارے……”زوراک“ ءِ تیاسہ؟ ای نہ کریٹ تو کنے ڈور انا دیر اٹ بٹے داکان مُست انا و داکان پد انا کسہ غاک اودے یات افس۔ دیر ایس تے کنے آ سرکرے تے۔ ای پیرہ ءِ……دا کُر پیرہ نا ءِ۔ ای بگجت آتتون وختی آن مسُنٹ تو کنے ساہدار تے سنھبالنگ بریک۔ زند ءِ ایسر کننگ نا فیصلہ ءِ پد بٹیٹ۔ و دا پیرہ و بلہ نا خذمت اٹ لگاٹ۔ اسہ شڑت اسیٹ کنا پن نا کس ءِ خبر مف۔ نن ہندا چار بندغ ءِ بیرہ خبر ءِ نم تو ایہن کنے تیارے۔ مہران نا ہیت آتیان گُڈ پیرہ ہمو وخت دُن پارے…… کنا مار دا خڑک انا بلکہ دا مش نا ایمون اسکان ہچ ءُ خلک اس اف۔ ہراکان دا بھاز مُر آن بسنے داسہ نی اینو آن اینو دادے ہچ ءُ جاگہ اس سرکننگ کپیسہ بلکہ ہراوڑ او دتر نا گپ ءِ کرے تو انت کہ ارے بھلو ظلم مسنے دادے دننگ اونا جوانی آن زیات بد اٹ مف۔ اگہ نی کنا ساہدار تے سنبھالسہ تو نن نما ہڑتوم آتا داڑے ارغ دیر نا زموار مرون۔ ہندن ننے ہم سیبو اس ملک۔
سلطان……داسہ نا مقصد ساہدار تے سنبھالنگ نا مس پین دا مہران تون اوار؟
چاکر……آن ہندن چا ایہن ہم پین ہچ اس سلتنے زند اٹ۔
فیروز……ایہن دا مار ءِ سرکننگ داخہ سال آن بیدس۔
چاکر……اسہ وار اس نن ہندا جو انا پاناد ءِ ہلسا اِرا مُسہ نن نیام تیٹ گدریفسا پند کرین۔ ننے بیرہ اسہ جاگہ اس اِرا جُگ نظر بسُر۔ ہراٹی ہچ الو بلکہ بندغ اسینا اڈ اس ہم الو ……کس آن سوج کننگ کن ہم وارہ کنتو کہ شار اٹ کس آن سوج کروسُن ……مہران وخت وخت پاہک واپس کان مون آ کان۔ ولے ای اودے ہر وخت صبر انا پاوہ۔
فیروز……ہلہ دا پیرہ نا نا چُناتے انت پارینرے؟
چاکر……ہندا کہ ننا اُرا ءِ دیر درینے دا کنا مار ءِ نن بے اُرا اُن۔ تو پیرہ ننے خوندی کرینے اوفک وار وار ہندن سرپند مریرہ کہ ننا خنک پیرہ نا مال وساہدار تیا خلوک ءُ ولے نن پیرہ نا پاننگ اٹ چُپ اُن۔
فیروز پارے……گڑا نن تون کان داکسہ غاتیان پد۔
چاکر ……پین ہرانگ کان اسہ جاگہ اس اف۔
سلطان ……اسہ پین گپ اس۔ ننے آن بیدس دیر نا رند اٹ بسنے؟ خلقی اس حوال تس او ہم توفک والا ئسُر۔
چاکر……ہمو کنا ایلم نا و سائیں نا بندغ آک ئسُر۔ ای داڑے بیرہ داسہ داستان اسے نا وڑ اُٹ۔ کیہی تے کن زندہ کیہی تے کن کہوک۔ اوفتے امر خبر مس کہ ای داڑے اریٹ۔ دانا کنے ہم خبر اف۔ کیہیک پٹ پول کریر۔ ولے اوفتے دو بتوٹ۔ مش تیٹ اوفتے وارہ اف کنے پٹنگ نا۔
ہندا ٹی مہران کوک کرے کہ ای اُرا نا کُنڈ آ کاوہ اِرغ اتیوہ۔ دافتے تو دا نا سنگت اس تے تسُٹ نیمرچ ناتے۔
چاکر ……سہی ءِ پیرہ ءِ بیرہ ہندا پاس کہ مسافر آک بسُر۔ پین ہچ ہیت کپیس۔
مہران……سہی۔
سلطان……نے یقین ءِ دا چُپ کیک۔ پین ہیت کپک۔
چاکر……نی کنے دا پا ہراتم نے ایس ہیت کرے مگہ نم تون یا حوال تس کہ دیر راہی کرینے۔ یا ہرانگ ہنسا اُن۔ انت اکن؟
سلطان……نہ ہچ خاص ہیت کتو ہراڑان ننا سرگڑدانی و حیرانی ٹی گُم مروس۔
چاکر بشخندہ اٹ ……دا دے ای پہہ کرینُٹ کہ دُنیا نا کل آن بھلا سلہہ چُپی ءِ۔ اگہ نی چُپی کریس تونا مخالف کن فریشانی مریک کہ وڑ اس تو ارے کہ دا چُپ ءِ نیمہ جنگ تو ہموکان دوٹی بریک۔ آن دا پین گپ اسے نے اندازہ مرے ہراڑے ہیت کروئی ءِ ہراڑے چُپ۔ بھاز چپی ہم مرک انا ڈس ءِ ایتک۔
فیروز ……واقعی سہی پاریس ایہن مار ءِ جوان پہہ کرینس زند انا وڑ ڈول تے بس ہندادے ہیت آ بس کنے آنبار چُپی ءِ تپک۔
چاکر……نم اولی بندغ آک اُرے نما مون آ داخہ ہیت کرے ایہن کس اتون داخہ گپ تران تے اف۔ بیرہ پیرہ غان بیدس۔
فیروز……ننے آ وا انتئے مہران مہربان مس؟
چاکر……کن تون اوڑکن بیرہ ہندا نا و سلطان نا سنگتی نا کسہ غاک ئسُر تو اودے خبر ءِ نمے آ اخس یقین کیوہ۔
ہنداٹی چاکر بش مس پارے……مچٹ ساہدار تیا نگہ اس شاغوک نوائے غزہ اس مروءِ۔ نمے حوال مہران نا بننگ آ کیوہ۔ دوارہ دیر نما ہیت آتے اسٹ اسٹ آ اوڑکن کے۔ آن اسہ پین ہیت اس تو گیرام کریٹ نم سوچ خلورے کہ نما بننگ نا امر درک تما۔
سلطان……آن دا حوال ءِ ہیت چاکر۔
چاکر……خل اس ہرفسا چپ تموک ءُ ساہدار اسے کن خسا کہ جتا مف۔ ساہدار ہم سرپند مس مون ءِ ولدا نا کُر کن ہڑسا……وا سلطان اَس تتون ہیت کرے……گپ دادے کہ وخت وخت مہران ءِ مون ایتوہ دعا خوانی کن قبرستان آ۔ ایہن ہم کنا اوڑے ہننگ اٹ داسہ جوانی اف۔ کل آن زیات دا عاشق شپاد آ ورناس خنا کنے تو ہیت خاخر آنبار تالان مریک خلق اٹ تو ہراتم او بس شام تماسُس۔ نم دمدر ئسُرے ہمو کوٹھی اٹ ہیت گپ آتیٹ ئسُرے۔ اسٹ ایلو تون تو نما با آن کنا پن ءِ بنگ تو بس کنے پارے……
ای اودے سہب اتون نم کن مون تسُٹ۔ کنے خبر ئس کہ کنا دُشمن کن کِن قبرستان اٹ تو انتظار کپک۔ ہندن مہران ءِ سوج کریٹ کہ جند آتے تا خنتویسک؟ یا خناس تا؟ اونا بیرہ توار توار نا شاہدی تس، تو ای اودے نما دروشُم و وڑ ڈول ءِ پاریٹ۔
ہمو مس کہ نمے ایس کنا اد آ سر کرے۔ ایہن ہم نم ارٹ ئسُرے۔ نمے آن خُلیس نا ہچ ءُ جواز اس الو۔ آن مہران ءِ پاریٹ کہ مُر انا کسر آن اتیس تا کسر اٹ اگہ ہیت وڑ تیان نے لگا کہ دا سلطان و فیروز افس تو جھل تیٹ گم کیس تا تینے کشس۔
سلطان فیروز آ ہُرا……بخت قسمت زند اٹ اولی وار چُپی نا کاریم تس نہ تو مار ننے جھل اسینا گواچی کریکہ۔ ایلو پیرہ تون ہم ای بھاز مُست پاریسٹ کہ کنا اِرا سنگت دے اسے نا دے اس کنے پٹسا بریرہ۔ اگہ زندہ مسُر۔ ہندا ہیت آتیٹ مہران ہم سر مس۔ ہرا نادم آن اونا چسپان چسپان بننگ نا درک لگنگ نا سما مسکہ۔
چاکر……چاوہ مَش والا کسر آن بسُس؟ انت اشتاف ئس نے؟
مہران……ہلہ دافتا حوال بننگ کن زو سر کروئی ئس کنے تینے۔
چاکر……ای دافتے وختی نا خاطر آن حوال کتوٹ۔
مہران دم ءِ راست کرسا پارے……آن نہ۔ نہ تو خیر متوکہ۔
کل آک جوان مخار۔ اسیکا اِرغ کنگُر۔ دوارہ چا اس خاخر آ بیٹ کریر۔ داسہ مہران پارے……سلطان بابا ایت حوال ءِ اسہ نن نا مسافری نا۔
سلطان مہران ءِ خڑک تولنگ نا پارے……خف تو مہران دا ننا کسہ نا اِرا بشخ ءُ۔ اسہ بشخ اس تے ہرا اولی بشخ ءِ پاوہ ولے ارٹمی بشخ نا پاننگ نا شڑت اسے او شڑت ءِ ای ہمو تم پاوہ ہراتم اولی بشخ ختم مس۔ سہی ءِ……شڑت نے و چاکر ءِ منظور مس تو پانہ نہ تو کسہ ہموڑے سلک۔
مہران سوج اسیٹ تما ……چاکر سلطان ءِ بشخندہ کرسا پارے…… نم ننے مُست ہم ہندن ءُ سوچ اسیٹ شاغارے کہ وخت بس تو کل ہیت آتے پاوہ نے ای صبر کیوہ مہران نا خبر اف۔ کنے انت پاسہ مہران اولی بشخ ءِ بنسہ بیرہ یا ہڑتوم آتے؟
مہران……اول اولی بشخ بننگے مونی ہرنہ۔
سلطان……تو گپ دُن بنا مریک۔ ہراتم کہ چاکر ننے آن جتا مس۔ تو ای و فیروز ہم جتا مسُن۔ ای سائین نا بندغ آتے اسہ اسہ سُم بٹنگ ئسُٹ تاکہ مونی گام کپس۔ ولے فیروز ءِ امر دا خیال بس کہ کنا سُمک ایسر مننگ ءُ تو او اسیکا وا ہڑسینگا کنے آ سر کرے تینے ای بھاز منت کریٹ کہ نی در۔ ولے او واپس ہننگ کن راضی الو ای پاریٹ ہلہ چاکر……؟
تو فیروز نا پاننگ دا ئس کنے واپسی آ خل تیا دتر جاگہ جاگہ نظر بس۔ کنے ہندن لگاکہ چاکر ٹھپی ءِ ہندا سوب آن واپس بننگ کتو نے کن۔ ایہن ہم ٹھپی آ بندغ ہراکان سار سما ٹی مریک داخہ۔
تو ای سلطان آ چڑاٹ ……کنے آن زیات اودے نا ضرورت ئس۔ ای تو سابت سلامت اُٹ۔
فیروز ہراسوچ اٹ پارے……نی اگہ زندہ و مڑدہ سائین نا بندغ آتا دوٹی بسُس تو اوفک نے وا ہمو مخلوق نا مون آ عبرت نا نشان اس جوڑ کیرہ اوفتے کن تاکہ خلیس تا تمے چاکر ہرانگ ہنا اوجتا ءُ غم اسے فی الحال دافتیان نے کشوئی ءِ۔
ہفتئی تلار
تاک: 38
15-09 اکتوبر 2021ء
پنہ: 03
