ای بانگو نا بابت بنگوسٹ کہ ہراتم او ورنا مریک تو دیوال آ چرینگ نا وخت آ تینا نت تے کبین کبین تخک کہ دن مف کہ دیوال تمے۔ ولے دا تو بندغ اس ئس، بندغ نا چناس ئس، اﺅ، او پوسکن ورنا مسوسس، داسہ او بروت کریسس، بروت آتے جوان چَرپ کریکہ، و کاٹم ءِ تا تاب ہم تسکہ۔ مدام پیہن ءُ پچ بیناکہ، یخ مروسس تو زیبا ءُ کوٹ اس، و تیرمہ ٹی زیبا ءُ مَون ءُ سدری اس بینوک مسکہ۔ کنا است آ اخس کہ بریک تو ای اودے مدام وخت و زمانہ نا فیشن آتتون ہم گرنچ خناسٹ۔ دا ہیت تینا جاگہ غا کہ کنا جند ءِ زمانئی فیشن آتا دُن بھاز درک لگپک، ولے ہراتم اونا بیرشت ءِ پوسکن ءُ دروشم اسے ٹی خناٹہ تو چاہسٹہ کہ پوسکن ءُ فیشن اس دود ہلکنے۔ ای دا شار اٹ پوسکن بسوسٹ، ہندا سوب آن دا مار انا پن، و اونا خاہوت ءِ درست کتوٹہ۔
بندغ نا چناس مننگ آن پد ہم دا ورنا نا خُو ہمو بانگو آنبار ئسکہ، دا ہم تینے بھاز بھلن تکّاکہ، و ڈغار آ تینا گام تے ہندن ءُ وَڑ اسے ٹی تخاکہ کہ دن مف ڈغار اونا ورنائی نا تاب ءِ اتنگ کپرو ءِ۔ ای اونا بارو اٹ ہم بنگوسٹ کہ او تین تون کس ءِ مرّپک۔ و او ہمسائے تیان بھاز آتتون سلام دعا ہم کپک۔ کنا جند کسری اودے اخس وار کہ خناسٹ، تو پین مف او کنے آ تو اینو اسکان سلام بٹتویسس۔ ای اونا سلام بٹنگ بٹپننگ کن ارمانی اَلوٹہ، ولے ہراتم کہ اودے خناٹہ تو اسہ عجب ءُ بد بیسئی اس است اٹ تالان مسکہ۔ سما اف او انت گڑاس ئس کہ کنے اوڑان بد بیسہ کریسس۔ نئے کنے اونا بیرشت آن جرّ بسکہ، نئے اونا ورنائی نا جم و جوش دُن ءُ بد بیسئی اس کڑزاکہ۔ بس دا کنا تہہ انا اسہ جوزہ اس ئس، ہرا نا درست ءُ سوب اسے آن اودے دوست توننگ آن توریکہ۔
ای اودے اسہ چمنی سے ٹی ہم تولوک تولوک خناٹہ، تو کنا است آ کنا ورنائی بسکہ۔ ہراتم ورنائی ٹی ای تینا سنگت آتتون ہندن ءُ چمنی سے ٹی توسٹہ و نن ہموڑے تولوک کیہی دروغ راست آتے کرینہ۔ چنکی نا اسہ پین دنیا اسے، ہراتم بندغ ءِ ورنا مننگ نا بھلو شوق اس مریک۔ و ولدا ہراتم بندغ ورنا مس تو دا است خواہی پین بھلن مننگ اٹ بدل مریک، و ہراتم بندغ چِل سال ءِ خڑک شاغا گڑا دا است خواہی نا وڑ بدل مریک، و بندغ پیر مننگ نا جاگہ غا ولدا چنا اس مننگ خواہک۔ دا کنا احساس آک افس، ہر بندغ تون دا ہندن گنڈوک ءُ، و ہر بندغ ہندا وڑ سوچک و خواہک۔ و ہرا بندغ کہ چنکی و ورنائی ءِ خنانے تو او اوفتے کن ہندن دیر و زہیر مریک، ہرا وڑ کہ ای مریوہ۔ و ہر بندغ ہراتم ورنائی ٹی گام تخک تو گمر نا چنکو یا بھلو پش اس اونا بشخ اٹی ہم بریک۔ و دا ورنا ہم ہندن ئس، تو گڑا ہمو ہرا گڑا ئس کہ کنے اوڑان بر کریسس۔ ای اونا پاش انگا وجود آن درستی ئسٹ، اونا توڷ بش، مجلس، و خُو و خصلت آن تو ایہن ہم بلد اَلوٹہ۔ مڑوئی او ہم ہندن ءُ چمنی سے ٹی توسکہ و تینا سنگت آتتون بانڈار کریکہ۔ و ہراتم کہ ای دا سنگت آتا ٹولی ءِ خناٹہ تو او کن کن دا کل آن یکتا مسکہ۔ اسہ وار ولدا ہمو جوزہ چست مسکہ ہرانا درشانی زی آ کننگانے۔ ای اونا زیبا انگا موٹر سائیکل ءِ ہم خناسٹ ہرانا مَٹ اَلو۔ و پین مف دا شار اٹی تو اونا موٹر سائیکل نا وڑ ءُ موٹر سائیکل اَلوکہ۔ و ہراتم او موٹر سائیکل آ سوار دا ہشکن انگا لوس اٹی ہناکہ تو دا لوس اونا موٹر سائیکل نا مون اٹ شکی مسکہ۔
ہڑدے آنبار اسہ دے اس ای ہمو چمنی نا رہی آن گدرینگاٹہ تو او ولدا تینا سنگت آتتون تولوک ئس۔ دیوان برجا ئس۔ ولے اسہ گڑاس ئس کہ ای اینو تنیا اَلوٹہ، کن تون کنا سنگت اس ہم اوار ئس۔ ننا گپ انا ٹکا ئس، ہراتم ای ورنا ءِ خناٹ تو کنے آن ہیت آک ہنار، نن ہرا سرحال آ ہیت کرینہ، او ہم ساہت اسے کن کنا ہوش آن ہنا۔ ای ولدا تینے سنبھالنگ نا گیگ کریٹ، و سرحال آ بننگ نا کوشست کریٹ، ولے کنا لوز آک کن تون کمک کتوس۔ سنگت کنا مون اٹ ہُرا، ولے داکان مست کہ او ہیت اس کروسس، نن مون آن بروک آ نیاڑی کن کسر اِلان، ہرانا ہڑتوم آ دُو تیٹی دیری ءُ بالٹین ئسر، ہرافتے او خڑک انا بورنگ آن پُر کریسس ایسکہ۔ او اسہ ٹپال اٹ چار بالٹین دیر ڈوہاکہ۔ اسہ وار اِرا بالٹین ءِ ہرفیکہ جوان زرس مونی دریکہ۔ ولدا اوفتے تخاکہ و پد انا بالٹین تے مون نا بالٹین آتیان زرس پین مونی دریکہ۔ و ولدا ہرا بالٹینک کہ مون اٹ ئسرہ، پد تمارہ تو ہموفتے ہرفیکہ و دا بالٹین تیان مونی ایسکہ۔ و ہندن اُرا اسکان سر کریکہ۔ نیاڑی نا گدرینگ انگ آن پد اسہ وار ولدا سنگت کنے آ مون ہڑسا:
“ہلہ چپ کریس؟”
ای تینا ہوش ءِ جاگہ غا کننگ و سرحال آ پدی بننگ نا کوشست کریٹ، ولے بے سہب مسٹ۔ تو سرحال ءِ بدل کرسا سوج کریٹ “دا نیاڑی دیر اسے؟” او کنے آ ہُرا ولدا ورندی تننگ نا جاگہ غا ولدا ارّفے “نی تپیسہ تے؟”
“آخا ای درست کپرہ تے۔”
او ہمو چمنی نا کنڈ آ ہُرا و خن اٹ اشارہ کرسا ہمو ورنا ءِ کنے نشان تس پارے “دا اے مارکو نا لمہ ءِ۔”
دا ہیت انا پاننگ تون دن پا کل سرحال آک کنا ہوش آن ہنار، و بس کنے اسہ گڑاس ہبکہ کرے کہ:
“اگہ اُرا ٹی دیر اف تو دا ورنا تینا بروت آتے گڑا انت اسے ٹی سِلک؟”
ہفتئی تلار
