خواجہ عبد المطلب نا چا (دُون) زم زم ءِ پاش کننگ و بیت ربی کن اونا منشت
دا تو چارے چشمہ زم زم ئس مش تا نیام اٹی
اسماعؑیل ءِ تسوسُس رب دِیر ءِ دا انعام اٹی
داخہ داڑان دِیر دروسُس دا سلوک تینا جہ آ
کُٹّتنے کٹپک دا بحرِ ُزم زُم دادے چا
پر و برسات داٹی مش ایس دادے وخت اس ڈم کرے
دِیر اونا دُن پراہس آہستہ آہستہ کم کرے
بُج مسک دا سد آ سال خلقت ءِ گیرام ہنا
ریک و خل تا کیرغ آن او ئس سلوک تینا جہ آ
حکم اَلّو اود وہنگ نا اودے پاریسس سلہ
او وہا کہ حاجرہ نا اوڑان مسّکہ گلہ
ڈم کننگ اٹ دانا ئسک چارے اللہ نا رضا
پاش کروئی دادے ئسک او مطلّب اٹ پدا
او مُسہ نن وار وار آ تغ اٹی دا وڑ خنا
طیب ءِ خُت برّہ ءِ خُت زم زم ءِ پاش کر پدا
پاریکہ ای واقف افٹ چاسہ دا نی پن تیان
دا ہراڑے انتئے دا ڈکوک ءِ دا خن تیان
پاروک آ پارے تے ولدا زم زم نا کل کِسہ ءِ
تغ ٹی ولدا تس نشان اودے زم زم نا جہ ءِ
اسماؑعیل نا وخت آن پارے دا نُما میراث ارے
سیر دیر کاہے او داکان ہر کس اس کہ حج کرے
مار اسٹ حارث پنی ءُ ئس مطلب نا چُنا
اے کہ تینا باوہ جان تون دُون ءِ زم زم نا خُتا
دا عمل آن شور بش مس ناگمان قریش اٹی
پاریر انت کیسہ مطلب ئسرہ دن طیش اٹی
ختپہ دادے دا گچین ءِ دا عبادت نا جہ ءِ
نی گنوک اُس وا خُتیسہ بیت ربی نا رہ ءِ
پارے اللہ نا رضا اٹ زم زم ءِ ای پاش کروٹ
ئس ہرا وڑ کعبتہ اللہ ای ہمو رنگ ءِ اتوٹ
ہفتئی تلار
تاک: 38
پنہ: 03
