ہژدہمیکو بشخ
”اسہ وار اس اسہ صحابی اس عرض کرے کہ اے خدا نا پیغمبر، کنا گڑاس تینائی اریر، ہرافتتون ای تو جوانی کیوہ، ولے اوفک گندہی کیرہ۔ ای نیکی کیوہ، او بدی کیرہ۔ ای صبر و جیرت نشان ایتوہ، او جہالت کیرہ۔ حضور فرمائفے: اگہ ہندن ءِ دن کہ نی پاسہ، تو نی اوفتا با ءِ بند کننگ اُس۔ یعنی نیکی نا باخو کرسا اوفتا باءِ بند کننگ اُس۔ و ہراتم اسکان نی دا وڑ کرسا کریس، خدا نا کمک نے تون اوار مریک۔“ (صحیح مسلم)
”نم پارے اگہ بندغ آک نن تون جوانی کیر، تو نن ہم کینہ۔ و او بیداد کیر تو نن ہم بیداد کینہ۔ دا جوان اف۔ بلکن تینے آسرات و است جم کبو۔ بندغ آک نم تون جوانی کیر تو جوانی کبو و اگہ گندہی کیر ہم تو ظلم کپبو۔“‘ (جامع ترمذی)
حضور نا اسہ پین ارشاد اسے:
”اللہ تعالیٰ ہر گڑا غا تورو ءِ فرض کرینے، اگہ کس ءِ (شرعی حکم انا سوب آن) کسفوئی ہم مرے تو دا کاریم ءِ جوانی اٹ کبو۔ ساہدار اس تڑوئی تمے ہم تو جوانی اٹ دا کاریم ءِ کبو۔ کاٹار ءِ جوان تیز کبو کہ تڑنگوک آ خوار مف۔“ (صحیح مسلم)
حضور فرمائفے:
”بد گمانی آن توربو تینے۔ انتئے کہ بے شک بد گمانی کل آن بھلو دروغ اس ارے۔ پیشخارپبو، عیب آتے پٹپبو، تین پہ تین کست و کاڑ کپبو، ریس کپبو، بغز مفبو، و اے اللہ نا بندہ غاک، تین پہ تین ایلم مبو۔ دن کہ نمے اللہ تعالیٰ پرمان کرینے۔ مسلمان مسلمان نا ایلم ارے۔ او اوڑا ظلم کپک۔ اودے پلپک۔ نئے اودے شیف خلیک۔ نئے مسلمان ایلو مسلمان ءِ تینے آن کم تکک۔ ہر مسلمان آ ایلو مسلمان نا مال، دتر، شرف و عزت وام ارے۔ بے شک اللہ تعالیٰ نما بدن و دروشم تا کنڈ آ ہُرپک، بلکن او نما است و عمل آ ہُرک، تقویٰ داڑے ارے او (دا ہیت ءِ پارسا حضور) تینا سینہ نا کنڈ آ اشارہ فرمائفیکہ۔“ (بخاری، کتاب الادب)
حضرت نافعؓ روایت کیک کہ حضرت ابن عمرؓ فرمائفے کہ آنحضرت منبر آ لگا، تیز توار اٹ ہیت کرسا پارے:
”اے ہمو جماعت ہرا بیرہ باٹی مسلمان مسنے۔ و اوفتا است اسکان ایمان سر متنے۔ مسلمان تا نزوری تے پاش کپبو۔ و نئے اوفتا بابت شکی گری نا ہیت آتے کبو۔ و نئے اوفتا ڈکوک آ ہیت آتا پد ءِ پاش کبو۔ ہرافتا پاش کننگ خراب تکنگک۔ انتئے کہ ہرکس اس تینا مسلمان ایلم نا ہندن انگا ڈکوک انگا ہیت انا رند اٹ تمک، و اودے پٹسا کشنگ نا کوشست کیک، تو اللہ تعالیٰ اونا عیب انا رند اٹ تمک۔ و اللہ ہرکس نا عیب آتا رند اٹ تمک، تو اونا پڑدہ ءِ پاش کرسا اودے ذلیل و رسوا کیک۔ اسُل کہ او تینا ستماڑ اٹ ساڑی مرے۔“
حضرت نافعؓ داکان مونی پارے کہ اسہ دے حضرت ابن عمرؓ کعبہ نا کنڈ آ ہُرا، و فرمائفے سبحان اللہ، نی اخس قدر و عظمت والا سے اُس، و نا شرف و حرمت اخس زیات ءِ، ولے مومن نا شرف و حرمت اللہ تعالیٰ نا خڑک آ نے آن ہم زیات ارے۔“ (ترمذی)
مومن نا حرمت کعبہ غان ہم زیات ارے۔ ننا صحافت اٹی ہم اونا بھاز خیال تخنگک۔ تھانہ غاتیٹی پولیس نا درج کروک آ دروغ راستی رپورٹ آتا بنداو آ ہر وڑ انا خبر آتے شینک کننگک۔ حالانکہ ننا صحافیک دا ہیت ءِ جوان چارہ کہ پولیس والاک تینا کارگزاری ءِ نشان تننگ کن و وخت اس خارجی زہم نا رد اٹ دا رپورٹ آتیٹی ظالم ءِ مظلوم و مظلوم ءِ ظالم نشان تننگ نا آ ہیل اریر۔ ولے ولدا ہم اونا تروک آ سرجم آتے تینا منصبی زمواری نا درک و آخرت نا جوابدہی آن بے خیال کننگ پک انگا خبر نا وڑ اٹ شینک کننگ اٹی ہچ ءُ خرابی اس تکپسہ۔ حالانکہ دن ہم مننگ کیک کہ پولیس نا ہلوک آ بندغ اسُل بے گناہ مرے۔ ہرا کودک آ مسڑ ءِ یلئی و گندہی نا پن آ توننگانے، او پاکدامن مرے، و اونا برخلاف سَٹی ءُ دوبہ اس کس اس بد نیتی آن کے، شرعاً کس ءِ زنا و بدکاری نا دوبہ دار کننگ کن المی ءِ کہ چار بندغ اونا ڈوہ انا ہندن شاہد مریر، اگہ دوبہ خلوک آ شاہد پیش ہم کننگ کپ۔ تو او ڈوہدار مریک۔ اودے دروغ نا دوبہ ٹی 80 کوڑہ خلنگے۔ ولے مگہ ننا تھانہ غاتیٹی دا ہیت آ چکار کننگک؟ بدکاری نا دوبہ خلوک آڑان چار شاہدی بٹنگ انگک؟
دن انگا واقعہ غاتے ”مبینہ“ نا لوز اس خلسا شینک کننگ بے شک ملکی عدالت آتیٹی رائج سیکولر کانود کن رد مفرو، ولے مگہ دا ”مبینہ“ نا ”برکتی“ آ لوز اللہ تعالیٰ نا راستی انگا عدالت اٹی ہم اخبار یا صحافی سے نا خلاسی نا سوب مننگ کیک؟ اگہ آخا تو خدا، رسول و قیامت آ ایمان اتوک آ صحافی و اخبارک تینا خیر ءِ خوار۔
ہفتئی تلار
تاک: 28
18 July 2020
پنہ: 04
”اسہ وار اس اسہ صحابی اس عرض کرے کہ اے خدا نا پیغمبر، کنا گڑاس تینائی اریر، ہرافتتون ای تو جوانی کیوہ، ولے اوفک گندہی کیرہ۔ ای نیکی کیوہ، او بدی کیرہ۔ ای صبر و جیرت نشان ایتوہ، او جہالت کیرہ۔ حضور فرمائفے: اگہ ہندن ءِ دن کہ نی پاسہ، تو نی اوفتا با ءِ بند کننگ اُس۔ یعنی نیکی نا باخو کرسا اوفتا باءِ بند کننگ اُس۔ و ہراتم اسکان نی دا وڑ کرسا کریس، خدا نا کمک نے تون اوار مریک۔“ (صحیح مسلم)
”نم پارے اگہ بندغ آک نن تون جوانی کیر، تو نن ہم کینہ۔ و او بیداد کیر تو نن ہم بیداد کینہ۔ دا جوان اف۔ بلکن تینے آسرات و است جم کبو۔ بندغ آک نم تون جوانی کیر تو جوانی کبو و اگہ گندہی کیر ہم تو ظلم کپبو۔“‘ (جامع ترمذی)
حضور نا اسہ پین ارشاد اسے:
”اللہ تعالیٰ ہر گڑا غا تورو ءِ فرض کرینے، اگہ کس ءِ (شرعی حکم انا سوب آن) کسفوئی ہم مرے تو دا کاریم ءِ جوانی اٹ کبو۔ ساہدار اس تڑوئی تمے ہم تو جوانی اٹ دا کاریم ءِ کبو۔ کاٹار ءِ جوان تیز کبو کہ تڑنگوک آ خوار مف۔“ (صحیح مسلم)
حضور فرمائفے:
”بد گمانی آن توربو تینے۔ انتئے کہ بے شک بد گمانی کل آن بھلو دروغ اس ارے۔ پیشخارپبو، عیب آتے پٹپبو، تین پہ تین کست و کاڑ کپبو، ریس کپبو، بغز مفبو، و اے اللہ نا بندہ غاک، تین پہ تین ایلم مبو۔ دن کہ نمے اللہ تعالیٰ پرمان کرینے۔ مسلمان مسلمان نا ایلم ارے۔ او اوڑا ظلم کپک۔ اودے پلپک۔ نئے اودے شیف خلیک۔ نئے مسلمان ایلو مسلمان ءِ تینے آن کم تکک۔ ہر مسلمان آ ایلو مسلمان نا مال، دتر، شرف و عزت وام ارے۔ بے شک اللہ تعالیٰ نما بدن و دروشم تا کنڈ آ ہُرپک، بلکن او نما است و عمل آ ہُرک، تقویٰ داڑے ارے او (دا ہیت ءِ پارسا حضور) تینا سینہ نا کنڈ آ اشارہ فرمائفیکہ۔“ (بخاری، کتاب الادب)
حضرت نافعؓ روایت کیک کہ حضرت ابن عمرؓ فرمائفے کہ آنحضرت منبر آ لگا، تیز توار اٹ ہیت کرسا پارے:
”اے ہمو جماعت ہرا بیرہ باٹی مسلمان مسنے۔ و اوفتا است اسکان ایمان سر متنے۔ مسلمان تا نزوری تے پاش کپبو۔ و نئے اوفتا بابت شکی گری نا ہیت آتے کبو۔ و نئے اوفتا ڈکوک آ ہیت آتا پد ءِ پاش کبو۔ ہرافتا پاش کننگ خراب تکنگک۔ انتئے کہ ہرکس اس تینا مسلمان ایلم نا ہندن انگا ڈکوک انگا ہیت انا رند اٹ تمک، و اودے پٹسا کشنگ نا کوشست کیک، تو اللہ تعالیٰ اونا عیب انا رند اٹ تمک۔ و اللہ ہرکس نا عیب آتا رند اٹ تمک، تو اونا پڑدہ ءِ پاش کرسا اودے ذلیل و رسوا کیک۔ اسُل کہ او تینا ستماڑ اٹ ساڑی مرے۔“
حضرت نافعؓ داکان مونی پارے کہ اسہ دے حضرت ابن عمرؓ کعبہ نا کنڈ آ ہُرا، و فرمائفے سبحان اللہ، نی اخس قدر و عظمت والا سے اُس، و نا شرف و حرمت اخس زیات ءِ، ولے مومن نا شرف و حرمت اللہ تعالیٰ نا خڑک آ نے آن ہم زیات ارے۔“ (ترمذی)
مومن نا حرمت کعبہ غان ہم زیات ارے۔ ننا صحافت اٹی ہم اونا بھاز خیال تخنگک۔ تھانہ غاتیٹی پولیس نا درج کروک آ دروغ راستی رپورٹ آتا بنداو آ ہر وڑ انا خبر آتے شینک کننگک۔ حالانکہ ننا صحافیک دا ہیت ءِ جوان چارہ کہ پولیس والاک تینا کارگزاری ءِ نشان تننگ کن و وخت اس خارجی زہم نا رد اٹ دا رپورٹ آتیٹی ظالم ءِ مظلوم و مظلوم ءِ ظالم نشان تننگ نا آ ہیل اریر۔ ولے ولدا ہم اونا تروک آ سرجم آتے تینا منصبی زمواری نا درک و آخرت نا جوابدہی آن بے خیال کننگ پک انگا خبر نا وڑ اٹ شینک کننگ اٹی ہچ ءُ خرابی اس تکپسہ۔ حالانکہ دن ہم مننگ کیک کہ پولیس نا ہلوک آ بندغ اسُل بے گناہ مرے۔ ہرا کودک آ مسڑ ءِ یلئی و گندہی نا پن آ توننگانے، او پاکدامن مرے، و اونا برخلاف سَٹی ءُ دوبہ اس کس اس بد نیتی آن کے، شرعاً کس ءِ زنا و بدکاری نا دوبہ دار کننگ کن المی ءِ کہ چار بندغ اونا ڈوہ انا ہندن شاہد مریر، اگہ دوبہ خلوک آ شاہد پیش ہم کننگ کپ۔ تو او ڈوہدار مریک۔ اودے دروغ نا دوبہ ٹی 80 کوڑہ خلنگے۔ ولے مگہ ننا تھانہ غاتیٹی دا ہیت آ چکار کننگک؟ بدکاری نا دوبہ خلوک آڑان چار شاہدی بٹنگ انگک؟
دن انگا واقعہ غاتے ”مبینہ“ نا لوز اس خلسا شینک کننگ بے شک ملکی عدالت آتیٹی رائج سیکولر کانود کن رد مفرو، ولے مگہ دا ”مبینہ“ نا ”برکتی“ آ لوز اللہ تعالیٰ نا راستی انگا عدالت اٹی ہم اخبار یا صحافی سے نا خلاسی نا سوب مننگ کیک؟ اگہ آخا تو خدا، رسول و قیامت آ ایمان اتوک آ صحافی و اخبارک تینا خیر ءِ خوار۔
ہفتئی تلار
تاک: 28
پنہ: 04
