آز میفینے رب گچین آ ہر نبی پیغمبر ءِ
غور کین نن فکر داڑا حِکمت اس نن کن ارے
کر نی اسماعیؑل ءِ قربان دا رضا ءِ رب انا
دُن مُسہ نن وارا وار آ ابراہیؑم تُغ اس خنا
بی بی آ مل/ آ کرے اُست انا احوال سر
اُست خواہی اس کبو نم داسہ پابو کیو امر
بس شیطان نیام اٹی تا اے کسر آن چَپ تروک
ارے، اروت، مل/ انا او نیام اٹی خاخر دَسَوک
است اٹی بی بی نا شاغا مل/ اکن تے دا وڑ اٹ
مل/ ءِ دُو آن نا ہلیک او جوان پُہہ مہ دا رِد اٹ
پارے مل/ ءِ پُہہ مہ نادان داسہ باوہ نے تڑک
نا دِتَر وہے ڈغار آ انت اللہ ءِ وڑک
بی بی سوچا پارے اُست اٹ چخ مہ شیطان نی لعین
وسوسہ شاپہ نی اُست اٹ اف کنے نے آ یقین
لا شریک آ رب ننے آ مہربان ءِ داخہ در
تُغ خلؑیل نا راست و حق ءِ چپ و چوٹ ءِ نا کسر
او نبی ؑ ءِ وخت انا دُن اونا ہیت آک راست اریر
حاجرہ و مل/ تے تینا رب اکن قربان مریر
پارے اسماعیؑل چاوہ نی کسر تیان چَپ کروک
باوہ قربان کے کنے کپ داڑکن انتئے نی ہشوک
حکم ءِ اللہ نا ہرا وڑ چاسہ او ہچ چپ مفک
ای مریو قربان اوڑکن چپ مہ داکان نی ہِنک
باوہ ءِ پارے ادا کہ زو اس حکم ءِ رب انا
وسوسہ شیطان شاغے رب ننے ایتے پناہ
ہفتئی تلار
تاک: 34
پنہ، 4
