”ادب“ کیہی لوزی معنہ غاتے بدل کرسا اسہ ہندن ءُ اصطلاح اس جوڑ مسنے، ہرانا کیہی وڑ اٹ تعریف کننگک۔ ساڑی دور اٹ کینیت ریکسروتھ لوز آتا خُلنگ ءِ ادب پاہک۔ ایسٹر لومباردی پاہک کہ ہمو لوز آک کہ نوشت اٹ بریر، یا لے و رِدہم اسیٹی پاننگر، ’ادب پارہ‘ پاننگرہ۔ میتھو آرنلڈ داکان مُست پاریسس کہ ہمو غٹ علم آک ہرا کتاب آتا کمک اٹ ننے اسکان سر مریرہ ’ادب‘ پاننگرہ۔ کارڈ ڈینل نیومین پاہک کہ انسانی فکر، خیال، و احساس آتا درشانی ادب پاننگک۔ نارمن جودک پاہک کہ ادب ہر ہمو خیال و احساس ءِ پاننگک ہرا نوشتئی دروشم دوئی کرینے۔ و ہرادے ہندن ءُ وڑ اسیٹی شین تننگانے کہ خوانوک آ اوڑان چَس ہلے۔ لٹریچر کن براہوئی ٹی مستعمل لوز ’ادب‘ عربی بولی نا لوز اسے، وخت اس کہ لوز ”ادب“ ایہن عربی ٹی اسٹ آن زیات معنہ ایتک، راجی پڑ آ دا مہمانداری نا معنہ غاتیٹی کاریم اٹ اتنگک، وخت اس کہ نوشت نا پڑ آ دا اصطلاح لوز آتا زیبائی اٹ درشانی نا مفہوم کن کاریم اٹ اتنگک۔ لٹریچر کن مستعمل لوز اینو بھاز کڑمب مسنے، و دانا کیہی وڑ اٹ تعریف آک مونی بسنو، و داسہ نوشت کن مستعمل ادب کن المی ءِ کہ داٹی مَنّت و جوزہ غاک اوار مریر۔ وخت اس کہ ہر ہمو مواد ہرا نوشت نا دروشم ءِ ہلے، اودے ہم ادب پاننگ مریک۔ براہوئی ادب نا پارہ غا ہُننگے تو نوشتکار آتا اسہ بھلو کچ اس براہوئی ادب ءِ تینا مَنت آ شونہال گوندنگ کن متا ماری تیٹی اختہ تو خننگک۔ ولے المیہ دادے کہ ہندا تپہ نا جند ہرا براہوئی بولی و ادب ءِ شونہال گوندک، کیہی کتاب غاتا خواجہ ہم ارے، و بھاز آک تا ادارہ غاتا کمامداری ءِ ہم کننگ ءُ، اوفک داسکان لوز ’ادب‘ نا بنائی معنہ غان پیش تمنگ کتنو۔ و اینو ہم دا ادبی تپہ ٹی لوز ’ادب‘ نا معنہ اخلاق و جوان انگا مہمانداری کن کاریم اٹ اتنگک۔ ہرا یخین اٹ المیہ اسے آن کم اف۔
شونگال
پنہ: 01
