نا اومیتی انسان ءِ دیک ختم کیک۔ اونا سوچنگ نا لائخی، اونا خواری نا شوق، اونا ہمت کل جواب ایترہ۔ ای تینا زمانہ غان نا اومیت مننگ اُٹ۔ کنا تغ تا دنیا ٹکر ٹکر مرسا کنا مون آ تموک ءِ۔ کنا ارمان تا باغ ویران مسنے۔ کنا است انا چراغ کسکنے۔ کنا زمانہ کنے بھاز مایوس کرے۔ حدیث نا مفہوم ءِ کہ کفر انا حکومت سلک، ظلم انا حکومت سلپک۔ انصاف نا ندارہ کننگ کن اسہ دے اس عدالت آتیا چکر اس ایتبو۔ انصاف نا لخ آ چوٹ ءِ امر تخرہ۔ بلوچستان نا مون انگا پٹ آتیا بڑز انگا ماڑی تیٹی تولوک میر و سڑدار آتا فیصلہ غاتیٹی تولبو، ہراڑے انصاف نا جاگہ غا دا ہُننگک کہ دیر آن چارم دُو بریک۔ ہراڑے انصاف نا جاگہ غا دا ہُننگک کہ دیر زیات اثر رسوخ و پیسہ خڑچ کرینے۔ انصاف پیسہ اٹ ہلوئی تمک۔ ہراڑے پنچ ہزار اومیتدار نوکری اسے کن انٹرویو تننگ ءُ، ہموڑے گڑاس بندغ ہندا نوکری نا قیمت ءِ پک کننگ ءُ۔ ہراڑے قوم انا لائخ آ چنا مایوس مرسا گندہ انگا کسر نا بشخ اس جوڑ مریک۔ ہموڑے نابود اس سفارش اٹ قوم انا لخ آ سوار مریک۔ ہراڑے تینا ڈغار نا پیدا مروک آ غلہ ننا ڈغار نا بندغ آتے کبین رسینگے۔ ہراڑے تعلیم نقل، نوکری سفارش اسکان مرے۔ وونٹ سلیکشن اسکان، انصاف نا ترازو پیسہ اٹ تور مرے۔ ہراڑے پیسہ نا رند اٹ نت شپاد کل رمب کیر۔ ای پاننگ ئسٹ کہ کنا اومیت آتا نازرک آ گلاب دا سخت انگا ڈغار آ امر زندہ سلنگ کیک؟ کنا ارمان تا چمن دا تیز انگا تہو اٹی امر خرن مریک؟ کنا تغ تا چراغ دا طوفان نا امر گواچی مف؟ اے کنا زمانہ! اگہ کنے نا اومیت کننگ خواپیسہ تو تینا کچاری تے انصاف اٹ روشنا کر، تینا لائخ آ بندغ آتے قدر ترسا روشن چراغ جوڑ کر۔ تینا وطن نا پھل آتے زباد ایت۔ تینا گواڑخ آتے دنیا ءِ نشان ایت۔ تینا ڈغار ءِ امن نا سرزمین جوڑ کر۔ تینا تعلیمی جاگہ غاتے علم انا استار تیان روشنا کر۔ تینا ڈغار نا باتی تے خوشحالی، مہر و مریبت، امن، تینا مش تے تینا باتی تا طاقت و دولت جوڑ کر، گڑا ای نا اومیت مفرہ۔
ای نما مچ قوم انا ارمان اُٹ۔
ہفتئی تلار
تاک: 45
پنہ: 05
