ای اودے پاریٹ ”بلی داڑے بر کنا دفتر اٹ توڷ۔“ بلہ ءِ سما اَلو، ای اودے تینا خلیس ءِ کم کننگ کن تہٹی ایسٹ۔ او تینا گد ءِ شیف کرے، کن کن دعا کرسا تہٹی بینچ انا زی آ توس۔ ای است جم مسٹ، تینا کاریم ءِ بنا کریٹ۔
جٹ اسے آن پد ای کاٹم ءِ بڑزا کریٹ، خناٹ کہ بلہ نا حال بے وڑ مننگ ئس۔ اونا خنک خڑینکی، و جوڑک بارنگ ئسر۔ اونا جان پاٹ آنبار بارنگ ئس، اونا خنک ہندا دتری آ بلوچی گد اٹ سخت ئسر۔ اونا مون زاڑچوبہ غانبار پوشکن ہڑسینگاسس۔ او تینا ہڑتوم آ نت تے بنچ آ مریفنگ آن مست بارسوسس، دن کہ مڑدہ خانہ ٹی تخوک ءُ مڑدہ اس مرے۔
ای اوڑا ترند آن توار اس خلکٹ، ”بلی او بلی، انت مس نے؟“
ولے او ورندی تتو، نئے تینا جاگہ غان سرا۔ ہندن ہمو گد آ ہُرسا کریکہ۔
کنے آ ولدا لڑزہ اس شولنگا، ای ہم تینے بلہ غانبار بے وس تکاٹ، دن کہ اوڑانبار بارنگ ئسٹ، خلیس نا چپ انگا ویل تینا کل ءِ باریم ءِ کنا کوپہ غاتیا تخنگ ئس۔
بلہ ناگمان اسہ وار اتون بادوی آ بس، ہوغنگ و چیہانٹ ءِ شروع کرے۔ ای اُجم کریٹ، کڑسی نا نت تیٹی سخت دُو تے پین ترند کریٹ، بلہ بش مس، ہمو دتری آ بلوچی آ گد ءِ سینہ غا تخا، اوڑان پد اودے تینا خن تیا خوشکا، اوڑان گنوک آتیانبار بک ہلککہ۔ اوکان پد ہندا گد ءِ تینا مون آ پیڑا، ترند آن یاحسین ءِ شروع کرے۔ دا حالیت ءِ خننگ تون کنا خلوک آ مزغ کہ وخت آن ویل و ڈکھ آتیان پر ئس، نیم گنوکی نا گواچی مننگ ئس۔ نرسا بلہ نا کاٹم آ دو ءِ تخاٹ، اوناکوپہ غاتے پڷسا ارّفیٹ، ”بلی او کنا لمہ! خیر ءِ، انت مس کہ نی دن کننگ اُس۔“ ولے اونا ہوغنگ نا توار سلنگ اَلو۔ او دتری آ گد ءِ جوان شیف بڑز کرے، دتر نا لپ آتے تینا خن تیا تخا، اوفتے جوان تینا مون آ خوشکا، اخیر اونا گٹ بارس، کاوکُو آن تما، خسکنگ ءِ شروع کرے۔
ای خلیس آن لڑزسا دفتر آن پیشن درگہ نا خڑک آ جک سلیسٹ، فریشانی ٹی وار اس ہنوک بروک آتے ہُراٹہ، وار اس بلی ءِ ہُراٹہ۔ اخیر است کنا مچے صبر کرے۔ بلہ نا ہوغنگ نا توار ہم کرار مس، او ہندا دتری آ گد ءِ ہرفے تینا کٹ اٹی تخا، بینچ آن ڈغار آ توس۔ ولدا تینٹ غم تیٹی گٹ مس۔
خناٹ، نازل مون پہ مون بننگ ءِ۔ ای ددینگسا اونا دوٹی ہلکٹ، پاریٹ ”او شوم سہب انا ءِ نی ہرانگ اُس۔“
”ای تو سہب اتون وختی بسٹ۔ وارڈ اٹ نیاڑی تا خذمت ءِ کریٹہ۔ ہندا وارڈ اٹ مکران نا اسہ غریب ءُ خلق اسے آن گڑاس ناجوڑ درمان کن بسنو، لنگڑی و ملاسی نا سوب آن اوفتا حالیت بھاز خراب ءِ۔ اوفتا جان آ رینگڑ ءُ پچ ءُ۔ نیاڑیک کاٹم پیشن ءُ۔ چندی تا پچ آتیا شش شش آگڑی خلوک ءُ۔“
ناگمان کنا با غان پیش تما، ابو ءِ، اے کنا خدا۔ دُو تے دعا کن بڑزا کریٹ۔ ولدا سینہ غا تخاٹ۔ ہفت سَد کلومیٹر مُرغن دیر انا خواجہ اُن، ولدا ہم نیاڑیک ننا کاٹم پیشن ءُ۔
نازل سوج کرے ”نے تون گد اس یا خیری اس ارے؟“
”انتئے امر کیسہ تے؟“
”اسہ چلئی ءُ نیاڑی اس بھاز ناجوڑ ءِ، اونا چنا سہب اتون دم تس۔ اونا کاٹم آ گد اف۔ ڈاکٹر کنے نا پارہ غا راہی کرے کہ اوڑتون اسٹور اٹ تخوک ءُ گد اس اتہ۔“
پاریٹ ”بلوچی و دتری ءُ گد اس ارے، ولے اودے دپہ تو جوان ءِ۔“
”انتئے کنا ایڑھ؟“ او ارّفے۔
پاریٹ ”سما اف، انتئے محسوس مریک دا شوم ءُ گد اسے۔ انسان اسے نا ءِ، یا جن اسے نا ءِ۔ ہمے دے آن داڑے ایسنو تے، کنا کل دفتر کبین خننگک۔“
نازل پارے ”چپ کر، ایڑھ، نی ڈاکٹر اسے اُس، دن ءُ ہیت کیسہ۔ ہن زُو اتتے، گنوک کپہ تینے۔“
(برجاءِ)
ہفتئی تلار
تاک: 28
پنہ: 07
