بندغ بندغ تون بے انصافی کیک، دروغ تڑک، پلک بٹک، تینے شرفمند کننگ کن ایلو ءِ بے شرف کیک۔ تینے جاگہ تننگ کن ایلو ءِ بے جاگہ کیک۔ زیات کٹیا کن ایلو نا کٹیا غا دُو مریفک۔ ایلو نا لائخی ءِ تینا لائخی تکک و پاش کیک۔ پین تا پزوری ٹی تینا نزوری تے ڈکک۔ تینا پڈ اکن ایلو نا باخو آ ہُرک۔ دا کاریم ءِ دنیا نا سپرپاور آتیان لس بندغ اسکان ہر دے کننگ اٹی ءِ۔ دا بے انصافی کوچہ غاتیان ہلیس دنیا نا مچ آ نشخہ ٹی خننگک۔ داٹی بے انصافی کروک آنا ظلم و بے انصافی تا مون آ لیٹوک آک تاریخ اٹی پاش ءُ۔ ہرافک کہ بے انصافی تا مون آ سلیسر، بے انصافی کروک آتیانبار تینے ٹی واکداری ودی کریر، ہموفک بچار۔ ہرافک خرما نا مون آ اوار مسر، اوار جنگ تسر، یا تو خرما ڈیر مسنے، یا خرما نا نیت اودے پدگام کرینے۔ کر خواجہ ءِ بایدے خرما نا مننگ آ باور مرے۔ خرما نا کسر ءِ توننگ نا لائخی مرے۔ خرما تون جنگ تننگ کن اواری نا واکداری ءِ پہہ مرے، آخا تو یکہ انگا بندغ ءِ خرما کر اتون اوار خلیک۔ قدرت بندغ ءِ تین تون و ایلوفتتون انصاف نا بریبری ٹی دا حق ءِ تسنے کہ اودے ہم خن تسنے، دُو تسنے، مزغ تسنے، نسل ءِ نسل آتتون گنڈنگ نا لائخی تسنے۔ آسمان آن شلوک آ پِر کل انا ءِ۔ دے انا توش کل اکن ءِ۔ تہو کل انا ساہ انا بند ءِ۔ تُوبے و استار آک کل انا کاٹم آ سلوک مریرہ۔ دے اسے کل انا ءِ، تارمئی اسے کل انا ءِ، علم اسے کل اکن ءِ۔ قدرت نا بشخ و بانٹ اٹی بے انصافی اف۔ بس دا بندغ نا زوراکی ءِ کہ او تینے بشخ و بانٹ انا وارث تکک۔ غریبی و امیری نا پرخ ءِ ودی کیک۔ قدرت کل ءِ تینا تینا زبان نا خواجہ جوڑ کرینے۔ ہرکس ہرا زبان ءِ کیک، ہمو زبان ہمو نا ءِ۔ دنیا نا مچ آ لمہ غاتا شرف ءِ اسہ وڑ تخانے۔ اگہ کس تینا لمہ نا شرف ءِ پہہ مفک، تو دا اونا بد بختی ءِ۔ کس اگہ تینا ڈغار نا خواجہ ئی ٹی نزور ءِ، دا اونا تینا جند اتون بے انصافی ءِ دا بے انصافی نا بج آ کس سلوک اف۔ قوم آک اگہ قوم مننگ نا فلسفہ غان ناواقف ءُ، تو داٹی قدرت نا انت قصور؟ دنیا ٹی ہراڑے گلاب نا پھل ترک کیک، اونا رنگ اونا زباد اسٹ ءِ۔ اوڑان عطر جوڑ کننگ اونا لائخی ءِ۔ تینا ہَد و اویل اٹی علم ءِ تالان کننگ آن دیر دیر ءِ توننگ کیک۔ اُرا سے، اولیاد نا جوان ولفنگ لمہ باوہ غاتے دیر پد شاغک۔ اگہ ننا راج اٹی سیاستدان تینا کاریم ءِ پہہ مفک، داٹی دنا قصور ءِ۔ اگہ استاد اس طالب علم آتے تعلیم تفک، داڑکن دیر ءِ دوبہ تننگے۔ ایلم اس ایلمی آن مُر ءِ، پین اسے آ انتئے دُو مریفن۔ ڈاکٹر اس لاچار نادراخ آ بندغ آتے لٹنگ اٹی ءِ، یا ڈاکٹری نا منصب نا لائخی اف۔ داٹی تو بایدے سازش پٹپن۔ قلم کار و دانشور اس اگہ تینا حقی آ زمواری تے پہہ مفک، اونا کمبوتی تے ایلوفتیا امر شاغن، پین تا با اٹ ہنوک آک، ایلوفتا اشارہ غا چاپ خلوک آک ننے آن افس، تو دیر ءُ؟ بایدے نن قدرت آن گلہ شونی ءِ اِلن، جوان ءُ زند اس تدیفنگ نا اصول آتے دوئی کین۔ اگہ اوڑان گڈ ہم بے انصافی اس مریک۔ گڑا پاننگ کینہ کہ ننے نصیب اف۔ ولے نصیب نا اصول ءِ کہ نصیب یا تو پاش آ لائخی تون سنگتی کیک، یا جوان انگا نیت تون دا ہڑتوم آ گڑا تا مفننگ بے نصیبی ءِ۔ بے چیٹ آ چنا ءِ ہڑدے کوچہ نا چناک لٹ ایترہ۔ ہڑدے اُرا غا بریک، خلوک آ لٹ تروک آ چنا تا غاو ءِ ایتک۔ ہڑدے لمہ باوہ کوچہ ٹی ہمو چنا تے بددعا ایترہ۔ یا اوفتا لمہ باوہ غان گلہ کیرہ۔ مجال ءِ کہ اوفک تینا بے چیٹ آ چنا نا درمان ءِ کرفر۔ اوڑکن پین جوان ءُ چاگڑد اس ودی کیر۔ یا چنا نا بے چیٹ مننگ یا جوڑ کننگ نا درک ءِ خلیر۔ اگہ دن انگا لمہ باوہ غاک دا باندات آ ٹک خلپسہ تو پک ءِ کہ اوفتا ارٹمیکو چنا ہم بے چیٹ ودی مرو ءِ۔
ہفتئی تلار
تاک، 22
پنہ : 01
