راسکوہ نا ہسک داسکان تہو اٹی گشت کننگ ءُ…. شوان نا کسر داسکان بے نشان متنے، مزل آک خاک مسنو، ولے اونا کسر داسکان بے نشان متنے۔
چندی ہروہ غاک دا مَش اٹ پیری کننگ ءُ، ہمو بالی آ چُک آتا ہم، ہرافک سرپند تو مسُر کہ زراب اس نن کِن مون کننگ ءِ، ولے اوفتا بال آن مُست بلکن اوفتا بال اکن پال کننگ آن مُست زراب اوفتے پلویڑ کرے، جون آک تا خاک انا زرہ تا گواچی مسُر۔ ولے ہروہ غاک تا داسکان دا ہِس تیٹ تینا زرابی آ وجود کِن، اینار مروک آ بال اکن کسر پٹنگ ءُ۔
ہندن خزم آتا ہروہ غاک فنا مننگ نا وخت آ ہندن ءُ غزال اس دا آسمان اٹی تالان کریسُر، کہ اینو ہم اگہ کس دا راسکوہ نا چُپ آ جاگہ غا زرس اڈ کے تو دا توارک اوفتا سینہ ءِ کپ کرسا اونا اُست انا دتر ءِ بارفرہ۔
ہندن ہمو راسکوہ ہراڑے کیہی بندغ آک سیل و چکر کِن مون کریرہ، اینو راسکوہ بیرہ ہروہ غاتا جاگہ اس جوڑ مسنے، چندی ہروہ غاک ہرافک ساہت اس اسٹ ایلو تون ہم گام مریرہ، یکجا مننگ نا قول کیرہ، کہ نن تینے دا نااومیتی نا خاک و ہِس تیان کشن، کان۔ ولے مزل نا پک مننگ آن مُست دا ہروہ غاک تار پہ تار مریرہ…. چندی وار ہندن کرینو۔
دا کُل انا نیام اٹ ہر چانڑدہ نا نن اسہ فرشتہ اس دا مَش انا زی آ تولوک اسہ ہروہ اسے تون گپ کننگ کِن بریک، ولے اوفتا ہم سلاہ بسپک۔ دُن کہ اینو وا ہمو چانڑدہ نا نن ءِ۔
فرشتہ…. نا دیر دانہ دا ڈیہہ آن ایسر مسنے، داسہ بر کن تون کان، کہ نا ایلو جہان نا حساب سلوک ءِ۔
ہروہ…. انت حساب اس کنا دا جہان نا ہلہ حساب اونا امر مریک اول دا پا کنے۔
فرشتہ …. نی کنے آن حساب خواہنگ اُس؟
ہروہ…. نہ، نا و کنا انت حساب اسے، نے ہرکس راہی کرینے ای ہموڑان حساب خواوہ۔
فرشتہ…. نے خبر ہم ارے کہ اودے حساب تننگ سخت ءِ، ولے چَپی نی اوڑان حساب خواہنگ اُس۔
ہروہ….کنا حساب نا کنے خبر ءِ، ہندا سوب آن حساب خواوہ۔
فرشتہ….انت اسے نا حساب؟ پا نی اسیکا ہرن۔
ہروہ…. مطلب گپ اسہ وارہُننگ نا ءِ…. دا انت گپ اسے….
ہندا گپ اتون او ہروہ بَش مس و مجلس ءِ پرغنگ نا نیت اٹ سرہلک۔
فرشتہ ءِ اونا دا ہیت خار اٹ ایس، او تینا پَرہ ءِ ترند آن مَش انا مون مروک آ خل تیٹ خلک ہرا اسہ دم اٹ سُرمہ جوڑ مسر۔
ہروہ چک ہڑسسا وا پارے…. دا جہان نا خدائی دادے زراب تِس نی داسہ اودے دا ”کور آ راج“ اکِن سُرمہ کننگ اُس۔
فرشتہ…. نی تینا ہیت آتے بر کرک ای بیرہ سر کروک اسے اُٹ۔
ہروہ زرس سوچ خلنگ آن گڈ پدی ہڑسینگا۔
فرشتہ…. انت انت انا حساب ءِ خواسہ پا ای بننگ اُٹ۔
ہروہ…. تو بِن و نوشتہ ہم کرتا کہ کنا چِل و شش ہیٹ دا زراب اٹ ہِس مسر، اوفتا حساب۔
فرشتہ …. (ہیت آتیٹ تے نیام تمسا) چِل ہیٹ انا حساب خواہنگ اُس اوفتا تو اجر ءِ دوئی کرک۔
ہروہ….چِل نہ چِل و شش ہیٹ، ایلو اجر دوئی کیو، کنا بھلا مار ہراکہ کنے آن پد اوڑکن ہِچ اس سلتو، اگہ دا چِل و شش ہیٹ مروسُر تو اوفک تین کن بخا کریرہ تا و کُننگ کِن گڑاس ایسُرہ، دا ڈکال اٹ۔ داسکان او بریک دا مَش انا مون آ مَش آ اسہ آسڑد آن پُر ءُ نگاہ اس شاغک، کنے خبر اف کَن کِن ءِ دا نگاہ یا دا مَش اکِن ءِ، ہرا خرن ہِس مَسک۔
فرشتہ….سہی چِل و شش ہیٹ …. پین انت اسے نا حساب۔
ہروہ…. (ہِس تے ہُرسا پارے) کنا چنکا مار و کنا مسڑ نا حساب، ہرافک دا مَش انا یخ آ چکل نا دیر اٹ گوازی کرسا زراب ہلکُر۔
فرشتہ….اوفک داسہ جنت اٹی ءُ۔ اوفتا انت حساب درکار ءِ نے۔
ہروہ…. اوفتا معصوم مننگ نا سوب ئس، کہ او نما اولی گپ اتون نا چیچکور اٹ ہلسا داکان موکل کریر۔ اوفتا دا زراب اٹ اوار مننگ انت اس ئس….؟ اگہ اوفک جنت اٹی ءُ، تو اوفتا بلہ، پیرہ، ہندن ایڑھ، ایلم وکل آن زیات جہنم نا زراب اُست آ تینا سہوک اوفتا لمہ انتئے زندہ زندہ جہنم نا گواچی ءُ۔
فرشتہ…. دا کائنات نا حساب مسنے، ہرگڑا تینا پک کروک وخت آ مریک…. ای دادے ہم نا کلہو اٹ نوشتہ کیوہ۔ مونی نی چاس نا کاریم۔ دا مَش انا زراب اٹ اوار تمنگ نا ہم حساب مروئی ءِ، دا ہم لکھنگ اٹ بس گپ آک ہندا مسُر ہُر؟
ہروہ…. کنا انت حساب اس، ای تینا جون انا خاک مننگ ءِ مقدر نا بشخ اٹ شاغوہ، ولے دا چکل آتا حساب، دا مَش انا بڑز آ بالاد نا حساب، ہراکہ ننا ڈیہہ انا شان اٹ ئس، ہندن ننا خلق و ہنکین نا اسہ کُنڈ آ سیخا ئس تو ایلو پارہ غا ننا مال آتا رزق ئس، اگہ ننا ساہدارک داکان سیر ئسر تو دا خلق ہم آباد مسکہ، دانا زراب نا پلویڑ اٹ بیرہ اسہ خلق آخا بلکن راج اس بس، دا راج انا انت قصور ئس، ای تو داڑے ئسٹ کہ زراب ہلکٹ، ہرافک دا مَش آن میل آتا میل مُر ئسر، ہم زراب نا گواچی مسُر۔ اوفتا انت…. اول اٹ ای سرپند مسٹ کہ چاوہ قیامت بس، کہ دا جہان ءِ خداجان مُچ کننگ نا بناءِ کرینے، ولے دا قیامت بیرہ کنا ڈیہہ اکن ئس، دا انت اکِن….؟ ایلو دا ساہدار تا ہروہ غاک ہر نن کنا ماس آ بریرہ کن تون تینا بے قصور مننگ نا شاہدی ایترہ ولے اوفتے پاوہ…. نم حق اُرے نما قصور بیرہ ہندادے نم ہراڑے دیر ءِ خنارے، ہراڑے بئے بوچ اس خنارے، اودے تینا ڈیہہ جوڑ کیرے۔ نمے خبر ہم اف داسہ ”امن نا زند بیرہ پﺅر انا اِستار تا وخت اسکان ءِ“ہرادے ای سرپند مسوسُٹ ولے اوڑا باور کننگ کِن کنے ہم نم تون اوار ہِس مروئی تما۔
فرشتہ…. نا حساب نا گپ آک مسُر…. دا مَش نا اف، دانا چشمہ غاک نا افس، ہندن دا ساہدارک بیرہ ہندا دُنیا نا ءُ، اوفتیا ہم نے حق اف، بلکن اوفتا ہم حساب ءِ نی خواہنگ کننگ کپیسہ۔ دا ہنکین آ انت تدے تو تدے، دا اوفتا داسہ زند انا بشخ اس مس۔
ہروہ….امر کنا افس، ہر ڈیہہ ءِ خدا اسٹ اسے نا بشخ اٹ ایسنے، دا ڈیہہ ءِ نن آباد کرین، نن دانا ہر ساہدار ءِ چانہ، نن دا فتتون مہر کرینُن، نن دانا رکھ اکن جہد کرینن، ہر چشمہ دانا ننا ندر مننگ نا و ننا مہر مننگ نا شاہد ئس، اودے ہم مُر کریر، دا ڈیہہ آن ہندن دا مَش انا بالاد ننا وقار نا و سوبر مننگ نا ڈس تسکہ، اودے ہم زراب نا گواچی کرسا اودے شیف کننگ نا اسہ کوشست اس کرینو، بلکن اوفک داٹی سرسہب ہم مسُر۔
اونا ہیت آتے بننگ آن گُڈ فرشتہ بیرہ ہندا پارے…. مطلب دا جار ہم نی کن تون بننگ افیس، خدانا حکم ءِ کہ نی تینا منشا اٹ بننگ کن راضی مر…. بس نا ”حساب ہم نے دوبروءِ“….
ہندا پاننگ تون فرشتہ آسمان کِن بال کرے۔
ہروہ…. (کوک کرے) ہرا وخت آ….؟
فرشتہ…. نی اگہ دافتا حساب ءِ خواسہ تو دافتا حساب کِن نے قیامت نا انتظار کروئی تمک، یا تو نا کور آ راج دا ڈیہہ آ ”جہد انا زراب“ اس تالان کے، تو نا حساب مرو ءِ۔
ہفتئی تلار
تاک، 22
پنہ : 03
باز گچینو افسانہ سے کہ داٹی اساطیری نوشتہ ئی وڑاوارے ، اُردوٹی دارنگ نا افسانہ غاک انتظارحسین تون خننگرہ
