دا جان کیدوک آ ناجوڑی ہراڑے انسانیت نا است اٹی اسہ بھلو خلیس اس شاغاسس ہموڑے ہر گڑا غا اثر شاغاسس۔ مچ آ دنیا ءِ پلویڑ کریسس۔ ہر گڑاٹی دانا اثر پاش خننگاکہ۔ ہندن انسان نا زندگی آ دانا بھلو اثر اس خننگاکہ۔ کاروبار نا دروشم مروسس یا دین و ایمان۔ بھاز آتے آخرت نا یات ترسا اوفتا است آتیٹی خدانا خوف و انسانیت نا احساس ءِ شاغاسس۔ ہندن بھاز آتا است آتے خل آنبار سخت کریسس ہراکہ انسانیت نا غلاف اٹی شیطانی ءُ رنگ ہرفیسر۔ ہرافتا دھندہ بیرہ درو، ریفنگ، دروغ ئسکہ۔ دا ناجوڑی نا سوب آن سڑک آک بڑی بانگ ئسر۔ ہر سڑک آ نیمہ غان زیات دکان بند ئیسر۔ خلقت ماسک بینوک اسہ ایلو آن مرمر چرینگاکہ۔ حکومت نا پابندی تے لتاڑسہ منہ بندغ اس کیمپ آتیٹی پریس کلب نا مون آ برانز آ تولوک ئسر۔ ولے سڑک آ رش کش کم ئس۔
دا سڑک نا دے کی ہلنگ کنڈ انا ہوٹل آ ای رمضان تون اوار تولوک حالی حوالی ئسن۔ رمضان ءِ بھلو وخت اسے نا ءِ خنتویسٹ۔ او ہراتم شار آ بروسس تو کنے آ ضرور بسکہ پاش کریکہ۔ دا کنا ہڑدے نا اسٹاپ ئس باسنی نا دے تیٹی بیگہ نا ای ہندا ہوٹل آ اسہ وار ضرور بسٹہ چا اس کنگٹہ۔ و سیل/ اکن دانا دیمون آ تینا ساءِ ہر وڑ اٹ سر کریٹہ۔ ایہن تو بازار نا ہر سڑک نا شیفی بڑزی تیان واخب ئسٹہ ولے دا ہوٹل و دا سڑک کنا ٹھکانہ جوڑ مسوسر۔ وخت وخت سنگت آک پیشن آن بسرہ تو اوفتے ہم بازار نا سیل و سواد کن ایسٹہ۔
سیل/ انا دیک ئسر۔ قضا چاشت مننگ ئس ولے کورونا نا سوب آن کزان کزان بندغ دا سڑک آ ن گدرینگارہ۔ دا ناجوڑی آن مست دا وخت آ دا سڑک آ جوان رش مسکہ۔ کن تون کنا مر انا مہمان محمد رمضان تولوک ئس۔ ہوٹل نا مون آ تولوک چا و دے مون نا مزہ ءِ ہلنگ ئسن۔ بار والا چا تے تخسا پارے ”میر اینو موسم امر ءِ۔؟“ اینو نا موسم نا جتا ءُ چس اسے۔۔۔“ ای اونا ولدی ءِ بشخندہ کرسا تسٹ۔ ای پیالہ غاتیٹی چا شاغسا رمضان تون گپ خلنگ ئسٹ کہ ہنداڑتون سڑک نا نیام آ اسہ بندغ اس جک جوڑ ڈغار اٹی لگا۔ اونا کاٹم آ تخوک آ خواہے تا چَبی اونا کاٹم آن شیف تما۔ چبی ٹی تخوک آ خواہیک تمنگ تون سڑک آ تالان مسر۔ ہوٹل نا مون آ تولوک آ بندغ آک و دکان تا مالک آک تینا دکان تیان پیش تمار انسانی ہمدردی نا خاطر آن دا بندغ نا دارہ ایرہ غان مچ مسر۔ اودے ہرفیر سڑک نا اسہ کنڈ آن تخار۔ کس اس اونا تموک آ خوایہ غاتے افسوز کرسا مچ کریکہ تو کس اس اوڑکن ارمان کریکہ۔ اسہ بندغ اس اونا بوٹ ءِ اونا نت تیان کشسا اونا بامس آ تورے۔ اسٹ اس ہکل کرے کہ انت مس دا ورنا ءِ۔ اونا خڑک آ سلوک آ بندغ پارے ایلم مرگیک ہلکر دا ورنا ءِ۔ ہمو بندغ افسوز کرسا مچے مونی کرے تینے۔ ورناءِ لاش آنبار مریفسر۔ ہر بندغ افسوز و ارمان کرسا اللہ غان معافی خواہسکہ۔ بندغ آک مدان مدان مچ مننگ ئسر۔ کورونا نا خوف کس پاہے اسہ ساہت اسے کن اوفتا است آن مر مسوسس۔ اسہ بندغ اس کہ اونا پنوک آ خوایہ غاتے مچ کریسس او چبی ٹی شاغاسس او تینے دا بندغ آتا نیام اٹی غت ترسا پارے ”ایلمک دا بیوس نا کل خوایہ غاک پنانو، دا بندغ نا بھلو نسخان اس مسنے۔ اگہ کس اس داڑتون کمک کیک تو اونا اجر ءِ اودے اللہ تعالیٰ ایتک۔۔۔۔“
”ہمت کبو ایلمک اخس کہ ہر کس نا توفیق دا بیچارہ تون کمک کبو“ اسہ بندغ اس تینا ماسک ءِ بامس آن شیف کرسا پارے۔
”ایلم دا سد روپی ءِ ہرف۔“ رمضان ہراکہ کنا مہمان ئس تینا جیب آن سد روپئی کشسا ہمو بندغ نا کنڈ آ تورے ہراکہ تینا جیب آن سد روپی کشاسس تینا دوٹی توریسس۔ ہمو بندغ مونجا سلوک دارہ ایرہ نا بندغ آتا مون اٹی ہراکہ تاکہ دا ورنا تون کس اس کمک کے۔ داسہ ہمو بندغ تینا ہوش اٹی بسوسس و سڑک نا پہناد آ تولوک ئس۔ ولے اونا خن تیان خڑینک آک دیر آنبار وہارہ۔ ہوغنگ اٹی ئس۔ اونا خڑینک آتے خنسا ہر کس تینا جیب اٹی دو درسہ پیسہ کشاکہ تسکہ۔ ای ہم سدی ءُ نوٹ اس تینا جیب آن کشاٹ ہمو بندغ نا دوٹی تسٹ۔ پیسہ غاتے مچ کننگ آن پد اونا مٹ اٹی تسر۔ جیب اٹی شاغسا ہمو بندغ کل اکن نیک دعا کرسا پنوک آ خوایہ غاتا چبی ءِ تینا کاٹم آ تخا و مستی سر ہلک۔
ہوٹل نا میز آ باسن آ چاتا مزہ اسل برف مسوسس۔ اسہ کنڈ آ دا ورنا غا بند غ نا خوایہ غاتا افسوز ایلو کنڈ آن باسن آ چا تا مزہ ہم یخ تفیسس۔ رمضان دا ورنا کن کنے آن زیات افسوز کریکہ او کن تون تینا خلق انا ہمو ورنا نا کِسہ ءِ کرے کہ ہرادے مرگیک ہلکرہ او تینے ڈلاکہ ٹھپ کریکہ، دیوال تیٹی خلککہ، تینا مون ءِ شراکہ۔ ہندا ناجوڑی نا سوب آن اودے کس سالم کتوکہ۔ کس اس تینا مسڑ ءِ اودے تتوکہ۔ ہندن بے پد کسک ہنا۔ دنیا غان ایہن ہنوئی تو ارے ولے داوڑ ہننگ لمہ باوہ دوست عزیز آتے ہشک۔ دا ورنا نا ہم ہندا حال مرو۔ رمضان اسہ آڑسندہ اس کشسا پارے۔
کنے ہم ہندن لگک کہ دا بے وس ءِ دے سالم کرو، اول تو جوان ءُ روزگار اس اف تے ارٹمیکو دا ناجوڑی۔ ایہن ہم غریب مصیبت آتتون جنگ کرسا دنیا غان مون ءِ ہڑسک۔ غریب نا زندگی یا ناجوڑی تیٹی کاہک یا ظالم و سودخور آتا غلامی نا گواچی مریک۔ ای رمضان تون اوار افسوز نا درشانی ءِ کرسا پاریٹ۔
بس غریب نا لخ آن اسہ چٹ پیش تمک و ایلو اونا لخ اٹی لوپ مریک۔ رمضان آسمان نا تنک انگا جمر آتے ہرسا پارے ہراکہ دے انا مون آ بسرہ اودے انا سیڑ ءِ کم کریرہ۔
”کنے لگک نم خلق انا بندغ ارے۔۔۔۔۔“ ننے آن مچے گشادہ بینچ آ تولوک آ بندغ رمضان نا کوپہ غا دو ءِ تخسا پارے۔
نن ہڑدوسر ہشت حیران دا بندغ آ خوڑت خوڑت ہران۔
او بندغ تینا بینچ آن بش مرسا مر آ تخوک آ کرسی ءِ گرسا ننا خڑک آ توس و ہوٹل والا ءِ توار کرسا پارے ”ورنا داڑے مسہ کپ چا انا اتہ بر۔“
او کنے آ مون ءِ ہڑسسا پارے کہ ”ای نے مدام ہنداڑے خنوہ ولے نی دا جاگہ نا حالیت آن جوان واخب افیس۔“
”او امر۔۔۔۔؟“ ای اوڑا حیرت و تعجب اٹ ہراٹ۔
اوتینا ہیت ءِ برجا تخسا پارے کہ ”دا بندغ ءِ ہچ ءُ ناجوڑی اس اف۔دا بندغ۔۔۔۔۔۔“
”گڑا دا بندغ جک جوڑ سڑک نا نیام آ امر تما۔۔۔“ رمضان دا بندغ نا ہیت ءِ کاٹ کرسا پارے۔
ایلم نی داسہ ہرا بندغ نا کِسہ ءِ کریسہ ای خف توریٹہ نی پاریس کہ اے بندغ ءِ ہراتم مرگیک ہلکرہ تو او بندغ تینے دیوال اٹی خلککہ تینے شراکہ ٹھپ کریکہ دابندغ ءِ تو خناس نہ تینے شرا نئے ٹھپ کرے خالی آ سڑک آ تینے بٹے و پیسہ غاتے مچ کرسا راہی مس۔ ای رمضان نا و رمضان کنا مون اٹی ہرسا ہڑدوسر حیران مسن۔
حیران مفبو داسہ پوسکن آ دور ءِ، کاروبار و ریفنگ نا وڑک ہم پوسکن مسنو۔ او بندغ بار والا ءِ توار کرسا اودے پیسہ تس خیری ءِ لخ آ تینا شاغسا راہی مس۔
ہفتئی تلار
تاک: 29
13-07 اگست 2021ء
پنہ: 06/07
