سُہب ہِنا داسہ شام مس…. نن ہراتم مرے خبر اف….
ہر کس سُہب انا روزگار کِن پیش تمک و ہراتم شام مریک تو ولدا اُرا کِن مون کیک دم اس مُخ ءِ تینا سدھا کیک دوارہ دے مُچ انا نفع و نسخان تے تینا حساب کیک۔
ہندن چا نوکاپ ہم ہندن ءُ کسہ اسیٹی ءِ…. شار انا کیہی اُراک خاچوک، کیہی اُراک خاچنگ نا پِن ءِ داسکان ہلنگ افس، کیہی اُراٹی خوشی نا توار، تو کیہی اُراٹی ماتمی آ چرکاو آک۔
ولے دا کُل کسہ غاتیان بے چکار نوکاپ اسہ حساب اسیٹ اختہ ءِ…. انت حساب اسیٹ؟
متکن آ روح انا الماری نا کتاب تا حساب اٹ اختہ ءِ۔
داسہ نم دا سوچ اٹی مرورے کہ متکن آ روح انا الماری….؟ دا انت اس مس وا….!
جی آن متکن آ روح انا الماری ٹی نوکاپ حساب اسیٹ لگوک ءِ، ولے چندی وار کتاب آتے حساب کننگ آن اونا اُست جم مننگ الو…. گمان اٹ تے ہندا گپ وار وار آ بننگ ءِ کہ اسہ کتاب اَس تو اف ولے انت اسینا کتاب اف ہراکتاب ءِ کہ اونا گُم مننگ نا ہم کنے درک متنے….
نوکاپ راستیکو دوءِ پیہن آ ریش آ تینا پیری ترسا و چپیکو دو انا شست اٹ چُغ ءِ تینا خواریفسا سوچ اسیٹ گُم ئس کہ ہراکتاب مرو ءِ۔ ایہن ہم اونا سوچنگ نا وڑ ہندا ئس، بھاز بھلو فریشانی اس یا اشتاف نا فیصلہ اس کروئی مسکہ تو او ہندن ریش آ دوءِ پیری تسکہ، و شست اٹ چُغ ءِ خواریفکہ…. کنے داسکان ہم یات ءِ اونا ریش مُٹ اس ہم متوکہ، ورنائی نا تے وخت ئس او ہرا وخت نازش ءِ گلی ٹی تنیا خناکہ، تو ہندا وڑ ریش آ دو ءِ پیری تسکہ، و چُغ ءِ خواریفیکہ…. آخر ہمو دے ہم بس او نازش ءِ نت تا کیرغ آن ہم کرے۔
راست پائے…. نازش ءِ نت تا کیرغ آن کننگ آن گڈ اونا ساہ ہم ہِناسُس ہراڑان پَد ولدا او سوچ اسیٹ تماسُس کہ دانا مڑدہ غا جون ءِ امر کیو، تو وا ہمو اونا ریش آ دو پیری تننگ ئس، و چُغ خواریفنگ ئس۔ آخر اودے سُجا نازش نا جون ءِ ٹکر ٹکر کرے و میدان اسیٹ مُچ کچک آتے تِس ہمو کُچک آک بھلو وخت اس نوکاپ ءِ خنارہ تو ہندن چُپ کریرہ کس پاہے نوکاپ اوفتا خواجہ ءِ۔ دا کل ہمو جون انا وفاداریک ئسُر۔
گپ ہراڑے ئس ہراڑے سرمس…. نوکاپ ہراتم کہ دُن کرے تیاس کہ اودے گڑاسینا گڑاس سُجک داسہ ہم ہندن مس۔
نوکاپ تین تون گپ کرسا…. وخت ایہن کن تون بھاز ءِ امر اسٹ اسٹ آ کتاب آتے ہرو، نوائے ہنداوڑ اٹ یات برے کنے کہ ہراسٹ گُم مسنے۔
اولیکو کتاب کِن دو بٹے تو او “لمہ باوہ” والا کتاب ئس پِن ءِ تے خننگ تون کتاب ءِ ولدا جاگہ غاتے تخا۔
وا ہمو تین تون تینٹ گپ کننگ نوکاپ نا…. دانا مننگ، مفننگ ءِ داسہ کن کِن۔
ایلو کتاب کِن دو بٹے تو دا کتاب “یادداشت” آتا ئس، ہرادے خننگ تون نوکاپ بشخندہ اسے تون پارے…. اڑے دا اسکان ارے ولے دا داسہ انتئے دُن لاغر مسنے چاوہ کہ منہ پنہ تے وخت انا خورہ نا گواچی مسنو، ایہن دوٹی ءِ منٹ اس تا ہرن…. اہو دا اولی کسہ نازش…. اڑے داسکان ارے داڑے۔
نوکاپ ءِ ہندا اولی کسہ غان دلیری دو بس او امر یادداشت آن مُرمننگ کرو ءِ داہم ہیت اسے۔
نوکاپ منہ پنہ جوان داپار ایپار کرے ولے بیزاری مس وا مُنمنا…. نازش، نوشین، سدرہ، گل ناز، مُلا قصاب، بازار نا چوکیدار، ہسپتال والا، کالج والا دا کُل آخر اٹ مرک آ ختم مریرہ۔ دا یادداشت کم کنا قتل آتا حساب زیات لگک۔
داسہ نوکاپ ءِ دا وڑ ہم بیزاری ہرفنگ ئس داسہ او نیام نیام آن کتاب ہرفنگ ئس کہ نوا یات برے کہ ہرا کتاب نا درک اف۔
نوکاپ…. اڑے دا مون اِنگا جلد والا ہراسٹ ءِ…. کتاب ءِ نیمہ اسکان کشا پِن ءِ خننگ تون خنک تے خیسن مسُر۔ کتاب ءِ روح انا الماری آن پِیشن کشا چغل تِس دا کتاب فضلو والا کتاب ئس دا اونا چنکی نا کسہ اسے نا کتاب ءِ، فضلو خلق انا ورنا اس ئس ہراکہ نوکاپ ءِ اونا چنکی ٹی چندی وار نت تا کیرغ آن کریسس نوکاپ اودے نہ کننگ کتوکہ، نئے اوڑتون جنگ کننگ نا وس ئس تے، انتئے کہ اولیکو وار فضلو انت اس کہ کرے زور زبردستی اٹ کرے ولے اوکان گڈ اودے ہندا پاریکہ بکان نہ توکل ءِ پاوہ کہ ای نے تون انت کرینٹ۔ فضلو تو ہراتم نا ءِ شار ءِ الاسُس ولے دا کتاب داسکان نوکاپ نا ملی ءِ کُننگ ئس ہندا فضلو نا خار ءِ او چندی تیا کشاسُس…. نوکاپ اٹ وار دادے چغل تسنے روح انا الماری آن، ولے دا ولدا امر بریک داڑے دا اودے سرگڑدان کیک ہر وار۔
نوکاپ اسہ بھلو آسڑد اس کشنگ آن پد ولدا پین کتاب اس ہرفے، ولے دا کتاب ءِ خننگ تون نئے او خوش مس نئے اونا دروشُم آ غم انا درک ئس۔ بس کتاب بیرہ ہنداخس ئس ہرا کہ سہی سلامت ءِ۔ ولدا تخا تے ہمو جاگہ غا تے۔ دا کتاب اونا “فیصلہ” غاتا ئس ہرافتے کننگ آن گڈ نئے اودے پشیمانی مسنے نئے خوشی، بس ساہت اسے نا اُست جمی پاننگ کینہ۔
کتاب آتیان بیزار مرسا اسیکا کوٹھی ٹی پلنگ آ مسُن تموک آ جون آ نگاہ اس شاغا ہرانا سما کننگ نا انتظاری ئس، دا مار ءِ ہم ہراتم او خناکہ تو تینا ریش آ دو ءِ پیری تِسکہ، و چُغ ءِ تینا خواریفکہ، خیر ہُرا کہ دا داسکان سما کتنے ولدا الماری کِن مون ءِ ہڑسا۔ دا جار الماری نا چَٹ شیف انا رد اٹ نگاہ ءِ تینا شاغا تو داسہ خنا دا کنا “غرض” آتا کتاب داڑے شیف امر بسنے۔ زو اس اودے اوکان کشسا اولی رد اٹ تخا و “لمہ باوہ” والا کتاب شیف انا رد اٹ تخنگ کن مریک۔ ہُرا کہ ہراڑے کہ مہالو کنا “غرض” آتا کتاب تخوک ئس ہمو جاگہ نا پاناد آ “مُٹ اس ہِس” کتاب اسینا جاگہ ءِ ہلکنو۔ داسہ نوکاپ نا رنگ ہڑسینگا کہ داڑے تو “لمہ باوہ” نا پاناد آ تخوک آ کتاب کنا “انسانیت” نا ئس ہراکہ داسہ ہِس مسنے چاوہ ہمو “غرض” آتا کتاب نا خڑک آ مننگ نا سوب آن…. ولے دا اوڑکن گڑتی اس اَلو بلکن گڑتی دا ئس کہ “بخت” انا کتاب ہراکہ ہر وخت اولی رِد اٹ ئس اوہم ہندا شیف انا رِد اٹ ہراتم بس کہ “انسانیت” نا کتاب آن اونا ہم کپ اس ہِس ئس…. نوکاپ نا ہندا ہُننگ اٹ او کل ہِنا ہِس مس…. نوکاپ اسہ ہول اسیٹ پدا چک خلک تو ہنداڑتون اسہ کتار اس اونا ریش انا نیام آن اونا لِخ اٹ پیہا۔
ہفتئی تلار
P# 05
