چلّہ نا مرغن آ نن اٹ تیوی دشت و دیامان اٹی ڈکھ دڑد آتا گندار آ غم تا مون انگا گِدان بش ئس۔
اوندائی نا بھِیم ہراسٹ ءِ مُرغن ءُ چُپّی سے نا گواچی کریسس، نئے تُک نئے توار۔۔۔۔۔۔ بیرہ کُچک آتا ہُوآلِنگ۔۔۔ دا ہُوآلہ غاک غم و گڑتی نا پڑو ءِ پین زیات کننگ ئسر۔
طوفانی آ تہو ہم تینا کاٹم آ مِش شاغنگ ئس، ولے دا مُج و دنز اٹ ہم اومیت خان نا ڈیوا تینا ٹمکہ ءِ برجا تخاسُس۔ دا ڈیوا اونا باوہ پیرہ غاتا وخت آن تینا روژنائی ءِ اسہ دُو آ تالان کرسا بننگ ءِ، نوا کس دا ڈرّی ءِ خلو کہ دا خلق اٹ زندہ ءُ بندغ ہم اف۔۔۔ یا دا دشت پین خرمائی مف۔۔۔۔
دا گُگ تہار آ شوگیری آ نن اونا ڈلہ غا خن تے اسہ خیسُن ءُ خمار اس بشخاسُس، اونا پِروک آ خن تیٹی اسہ پُوسکن ءُ زند اسے نا سہُب گروشک تسکہ۔۔ او ڈیوا نا روژنائی ٹی آخبت نا ہنین آ زند ءِ خناکہ، او نا اومیتی ءِ نت تا لتر کرسا گُربام کن ہروک ئس، ہمو گُربام ہراڑکن اونا باوہ پیرہ ڈیوا ٹی خیدو دتر نا تیل شاغسا اودے روژنا تخاسُر، ہمو روژنائی ہر ا کہ اسہ پوسکن ءُ زند اسے نا پڑو ءِ کے۔۔ ہمو زند ہراٹی نت شپادی، بےگڈری، محتاجی نا ڈس و نشان مف۔
اومیت خان تینا مار ءِ توار کیک تینا کیب آ تولفک پاہک۔۔۔۔ “اے کنا فرزند، دا ہیت گواچنی ءِ کہ دا مُرغن آ تہار آ نن اٹ نا ایلمک اینو اسکان کورگم ءُ، چندیک شریدہ۔۔۔ تیوی خاہوت لنگڑی و بے خوراکی نا خلوک ءِ۔ ہرانا سوب آن مون انگا زڑدوئی اوفتے گور نا گلی اسکان سر کرینے۔” مار ڈغار ءِ کونڈسا باوہ نا گپ آتے ماخول ءُ تب اسے تون بھاز تہکیر اٹ خف توریکہ۔۔ مار تینا خن تے بُڑزا کرے پارے۔۔ “دا مون انگا طوفان اٹ ای انت کننگ کیوہ۔۔۔۔؟ کُچک آتا ہُوآلنگ وخت و پاس تون اوار اوار پین زیات مننگ ءِ، ہراکہ دشت و دیامان نا خلقت کن اسہ گندہ ءُ شرک پال اسے، گمان ہندن ءِ کہ بروک آ پاس تین تون پین تباہی نا ساز و سامان تُد کیک۔۔۔ اباجان، دا طوفان نا مون تننگ کن نن تون انت ازباب ارے۔۔۔۔؟ طوفان تُرند ءِ اونا جلہو سبر۔۔۔۔۔” باوہ تینا مُول ءِ تینا مون آن ملسا پارے۔۔ “نا گپ آک بِسٹ گواچنی ءُ، ولے نی یات تخ کہ نن تون ہمو ازباب تُد ءِ ہرا دے ہچ ءُ تہو طوفان اس پِرغنگ کپک نئے او ازباب ءِ ننے آن کس پُلنگ کیک، دا ہمودے کہ پِیڑی تیان ننے اِسکان سر مسنے۔” مار حیران مرسا سوج کرے پارے، “او ہرا ہتھیار ءِ کہ طوفان نا گواچی مفک۔”
اومیت خان پُر اومیت ءُ دروشم اسے تون پارے، “او ہمو ڈیوا ءِ کہ نن تون باوہ پیرہ غان برسا بننگ ءِ، اینو دا ڈیوا اومیت خان تون خوندی ءِ، نی ہم اومیت نا مار اُس کنے آن پد اومیت نا ڈیوا ءِ گُل کننگ کن الیپیس، دے ٹک ضرور ایتک۔۔۔۔۔ دا کنا اومیت ءِ۔”
ہفتئی تلار
