”انت کننگ اُس…… مائرہ؟“
”ہچ اس کننگ افٹ……“
”نی اسیکا دانگ ہُرک بادشاہ ءِ دننگ ءُ برامی نا کوٹھی ٹی۔“
”الے کنے، کنے آن مفک……“ مائرہ رابعہ غا ہرنگ آن بیدس بے زاری اٹ پارے۔
رابعہ…… ”اُف گپ دادے کہ نا اُست داسکان ہشنگک چاوہ۔“
مائرہ اِرغ بسوک آ جاگہ نا ماس نا ہِس تے پاٹ اٹ گوازی کرسا پارے…… ”انت اُست ہشنگ اسے، دا خاخر کہوک ءُ سے بلکن بُن آن اف۔“
رابعہ…… ”خاخر تو اینو شام انا لگک……“ ہنداڑتون تولوک آ مسن تا جم انا گلگلہ اس مس۔
مائرہ…… ”نمے خبر مرے اینو بھاز تہار ءُ شام اسے۔“
رابعہ ہُرا کہ داسہ مائرہ سیاہ بیانی کننگ ءِ، ایلو ہمسن تے پارے ”دبو ہمینگ ننے تینا الیبو۔“
”آ مائرہ نی انت پاننگ اُس نے خبر مرے کہ نن تون داسہ تاتہ نا ایڑھ انا مسڑ ہم تولوک ئس، اگہ تاتہ ءِ خبر مس کہ نی اونا مار انا برام ءِ سیاہ، تہار شام اس پاننگ اُس، تو جوان گِلہ شونی مروءِ نے آن……“ رابعہ مائرہ ءِ سرپند کننگ ئس۔
مائرہ ہس تیٹ ہچ ءُ پوغ خنپننگ نا سوب آن پاٹ ءِ اسہ کُنڈ آ خسا و رخسار تیا تموک آ پژہ غاتا لڑ ءِ خف نا خیر آن خلسا پارے…… ”رابعہ کنا زیبا ای راست پاوہ نے خاخر نا ہچ ءُ درک اس اف، بیرہ ہس ءِ۔ کاش کہ نی سرپند مروسس اوڑانبار نی ہم پہہ مفیسہ۔“
رابعہ …… ”اسٹ تو ہراتم کہ اونا برام نا گپ بنا مسنے ہمودے آن نی ہندن گپ کیسہ۔ اسٹ تو اودے توننگ کتویس گڑا دا انت گپ ءُ…… ہِس؟ خاخر اف……؟“
مائرہ…… ”نے خبر مرے داگپ ءِ، ای اودے الانٹ او کنے الیتو۔“
رابعہ…… ”گڑا داسہ داخہ ارمانی انتئے اُس۔ الاس تے ہم، او برام کننگ ءِ۔ گپ خلاس۔“
مائرہ…… ”اونا برام کننگ پوک ءِ۔“
رابعہ دو ءِ کاٹم اٹ خلسا پارے…… ”گڑا نے تون ہم برام کننگ تے پوک متوکہ گڑا نی انتئے الاس تے؟“
مائرہ اِرغی آتین نا ماس آ چنکو پوغ اس خنا تو چسپان چسپان چنک آتیا ہرفے تے و اودے دا دو ءِ اے دو آ شیف بڑز کننگ ئس، دا نیام اٹ او رابعہ نا ہیت ءِ چٹ گوہا، ہراتم پوغ انا ساہ ہنا تو پارے…… ”کنا سنگت رابعہ او ارے کہ دا پوغ انا ہم کچ اف کہ ساہت اس خوشی ایتے، اوڑکن برام کننگ ہچ اف…… کن تون ایہن اف بلکن کس اتون ممکن اف۔“
رابعہ…… ”انت مس خیر مس داسہ تو برام مس اونا، نی دا پا اودے انتئے اِلاس۔“
مائرہ…… ”ہلہ انت پاننگ اُٹ نے داہیت آک انت ءُ؟“
رابعہ …… ”اگہ داپاننگ اسے گڑا بے پاننگ آن جوان اُس۔“
مائرہ…… ”بش مر کان داڑے داسہ تولنگ جوان اف۔“
مائرہ نا ہندا گپ ئس کہ ہنداڑتون برامی ناکوٹھی آن پراد اس بَش مس، ہراکہ مُر آن چاہنگاکہ برامی نا توار ءِ۔
داکان ایکان کیہیک رُم کننگ ءِ شروع کریر برامی نا کوٹھی کن۔ ہندا ساہت اٹ برامی درگہ ءِ ہم ملا…… رابعہ ہم بش مننگ ئس کہ مائرہ اونا دوٹی ہلسا پارے…… ”تول/ نی، ہچ حوال اس اوکان ملپک نے۔“
رابعہ ہبکہ اونا ماس آ توس پارے…… ”نے خبر ئس کہ ہندن مریک……؟“
مائرہ…… ”ای نے وختی پاریٹ سیاہ شام اسے، ولے نی باور کتویس کنے آ۔“
برامی نا ایڑھ بس تینے سرکرے، و برامی نا دوٹی ہلسا حال حوال کننگ کِن اسہ کُنڈ آ درے تے۔ بادشاہ نا ایلم اس اسیکا چسپان چسپان کوٹھی ٹی پیہا، ولدا بس درگہ غا سلیس۔ درگہ ءِ بند کرے۔ کس ءِ کوٹھی ٹی پترینگ کن الیتو…… برامی نا ایڑھ انت حال حوال اس کرے کہ ہنداڑ تون بھلا ایلم ءِ تینا توار کرے، اودے کُنڈ اسے آ درسا کسہ ءِ پارے۔
انت انت مننگ ئس کس ءِ خبر تمنگ الو۔ آخر کُل ءِ خیر کننگ کِن بادشاہ نا اُرا والاک پین کوٹھی اس خالی کرفیر۔ برامی ءِ ہموڑے دریر دا نیام اٹ بادشاہ ءِ کس مارِنگ الو۔
رابعہ…… ”انت مس بادشاہ ءِ کس مارنگ اف انت مس تے۔“
مائرہ خن نا کُنڈ اٹ رابعہ ءِ ہُرسا بشخندہ کننگ ئس۔
رابعہ…… ”ہرس کہ نی وڑ اس کروس دابرام اٹ خاخر اس شاغنگ کن مائرہ؟“
مائرہ…… مخسا پارے…… ’خاخر مفننگ نا سوب آن تو دا کسہ ءِ کنا وس انا گڑاس مروسس دا خاخر آ ہمے تم دیر شاغاٹہ۔“
ہفتئی تلار
تاک: 35
پنہ، 6
