ئس اسہ بادشاہ اس، بادشاہ خدا ءِ خدا نا رسول ءِ، دا زمانہ سازی ءُ بادشاہ اس ئس۔ دا بادشاہ نا اُرا نا مون آ اسہ بھلو درخت اس ئس۔ دا درخت اٹی اسہ چک اس تین کن کُدام کریسس۔ سال سال آ ہندا کدام اٹی خواہے بٹیکہ، و چوری کشاکہ و بھلن کریکہ، جاگہ غاتا پین بیدہ بٹیکہ۔
اسہ دے ناگمان آن بادشاہ نا اُرائی پیشن آ تولوک ئس، اسُل ہندا درخت نا کیرغ آن تولوک ئس۔ خنک تے درخت اٹی خلوک ئسر۔ ہُرا کہ درخت آن مادہ انگا چُک کہوک تما۔ بادشاہ نا اُرائی چُک ءِ ہُرا افسوز کرے یائے دا چُک آتا لمہ ہندادے بیوس کسک۔ ولدا سوچا مننگ کیک داسہ چوری تا خیال ءِ نر انگا چُک کرو ءِ۔ نر انگا چُک ہنا داکان ایکان پُو و دانہ ایس چوری تے تس۔ بادشاہ نا اُرائی ہم چُک آتے خوڑٹ ہُراکہ۔ زرس جوان مس، نر انگا چُک ہنا غیب مس۔ چوری تا پیسک پیسکارہ ئس۔
ناگمان آن ہُرا کہ نر انگا چُک بس تین تون مادہ ءُ چُک اس ایس۔ مست انا چوری تے کُل ءِ کدام آن پیشن خسا، درخت آن تمنگ تون چُوریک کسکر۔ چوری تا کشنگ آن پد نر انگا چُک و مادہ انگا چک تین تون خوشی کرسا مجلس اٹی لگار۔
بادشاہ نا اُرائی جوان سوچ خلنگ اٹی ءِ۔ بادشاہ نا اُرائی ئس عقل مند اس۔ ہندا سوچ آتے ٹی ہناسس اُست آتے بس اوہو کنا مسہ مار ءُ، ای اگہ کسکٹ بادشاہ چار دے پنچ دے تو اس سال اس کنا چناتے ولفو۔ دا ساہدار اس ئس، تین کن ایس مادہ ءُ چک اس۔ بادشاہ ہم انسان اسے۔ تین کن پین اُرائی اس اتو ءِ، اُرائی تے کنا چناتے ہندن بے غرَز کرو ءِ، الو ءِ۔ دا ساہدار گنگدام اس ئس، اے ہم ہندن کرو ءِ کنا مار تتو۔
ہنداڑے توسنے سوچ خلیک ہوغنگ اٹی ءِ۔ بادشاہ سلامت شکار آن پدی بس۔ ہُرا کہ اُرائی ہوغنگ اٹی ءِ ۔ پارے ”خیر ءِ دُن فریشان کرینس تینے؟“ پارے ”بادشاہ سلامت ہیت آتے ارّفپہ۔“ بادشاہ پارے ”انتئے، ای ہُرے کرینٹ؟ خیر ءِ؟“ پارے ”دا چک آک ننا ہر سال انا اریر۔“ بادشاہ پارے ”اﺅ اے نر انگا ءِ، اے مادہ غا ءِ۔“ پارے ”درخت نا ماس آ ہُروا۔“ بادشاہ ہنا پارے ”اڑے مادہ غا چُک کسکنے۔“ اُرائی تے پارے ”مچے مونی ہنوا ہُروا۔“ بادشاہ پارے ”چوریک ءُ تے کسکنو۔“ پارے ”ای سہب انا توسنٹ۔ مادہ غا چُک کسکنے۔ نر انگا چُک جٹ اس اسکان ایسنے پُو و پین گڑا مڑا تینا چناتے تسنے۔ جَٹ اسے آن پد ہنا، تین کن پین مادہ ءُ چُک اس ایس۔ مادہ غا چُک بننگ تون چوری تے کُدام آن کشا خسا۔ داسہ کُدام اٹی توسنے اُرا ءِ سنبھالک۔“ گڑا بادشاہ سلامت چڑا پارے ”نی ایہن ہوغسہ او ساہدار ءُ، اللہ نا گنگدام ءُ امر کیر کیر۔“
بی بی پارے ”ای اوفتے کن ہوغپرہ، ہوغوہ تینا چناتے کن۔ ای خدا نا ساہدار اسے اُٹ۔ اسہ دے کہوٹ نی کنا چناتے کن اسہ دے ارا دے تو اس سال اس ہُروس، اوکان پد نا است آن ہنور۔ پین برام اس کروس، اے زئیفہ نا ہندن کرو، چناتتون ہندن دا چُک کرے۔“ بادشاہ پارے ”تخ تے خدا غا، کنے وعدہ ءِ خداتون نی کسکس ای پین برام کپروٹ۔ ہموتم اسکان تانکہ تینا مار تے برام جاگہ جہہ تتنٹ، اوفتے برام تتنٹ، ای برام نا پن ءِ ہلپروٹ۔
ہندن خدا نا وخت گدرینگا، قدرت ءِ خدا نا بادشاہ نا زئیفہ کسک۔ دا دنیا ءِ الا۔ بادشاہ نا ہندا ہیت است آ بس، سال منٹ گدرینگا۔ ہر کس بادشاہ ءِ لیلاو کرے، ”بادشاہ سلامت نے تون انت انا کمتی ءِ۔ پیسہ ملک میراث جائیداد مچ آ اُلس نا ءِ۔ نے انت انا کمتی ہلکنے۔ نی برام کپیسہ انتئے؟ دن تینا زندگی ءِ خوار زار کرینس۔“ ہندن بادشاہ غان ہر کس ارّفسا ارّفسا بادشاہ نا اسہ اُستخواہ ءُ سنگت اس ارّفے، پارے ”ای تینا زئیفہ تون وعدہ اقرار کرینٹ، ای پین برام کروفٹ۔ دُن چُک اس مسنے دُن دُن چوریک تے کسکنو ہنانے پین چُک اس ایسنے۔ دُن دُن کنا زئیفہ ہوغانے ای اوڑتون وعدہ اقرار کرینٹ۔ پین برام کروفٹ۔“ اے سنگت تے پارے ”او انت گڑتی سے کہ نی پین برام کروفیس۔ نی زئیفہ اس اتہ نا زئیفہ نا باوہ نا چناتا خذمت ءِ کیک۔ نی انتئے تینے فریشان کرینس۔“ خیر ہیت سُرا سُرا اُلس اٹی مچ آ ڈہ تما۔ بادشاہ دا سوب آن برام کپک۔ اسہ جوان ءُ شیرزال ءُ نیاڑی اس جنوزان اس دا ہیت ءِ بنگ۔ مائی بس ہنداڑے ہوغا چناتے ہلک بغل کرے، خن تا تخا، است آ تخا۔ پارے ”خیرات مریو اکن نما۔ بادشاہ ءِ ایس سُر کرے بادشاہ ءِ پارے ”ای دا چناتا خیال ءِ تخوہ۔ اوفتے ہندن محسوس مرو لمہ تا زندہ ءِ۔ تینا ساہ غان زیات اوفتا خیال ءِ تخوٹ۔“
بادشاہ پارے ”ای تینا مست انا چناتتون وعدہ کرینٹ، ای برام کپروٹ۔“ مائی پارے ”نی برام کر، انشاءاللہ ہچ ءُ دڑد تکلیف اس خنوفیس۔“
ٹوکا بادشاہ ہندا مائی ءِ برام کرے۔ منہ وخت مس بادشاہ نا خن تے سلاکہ سفا کریکہ، اے چناک گوازی کریرہ مشغول ئسر۔ ہندن ہندن مائی مس بے جان، زالبول نا مکر آن خدا امان ایتے۔ سوچ خلک کنے چنا اس مرو، کنا چنا چنکو سے۔ بادشاہ نا مارک بھلن ءُ۔ بادشاہ خدا نا ساہدار اسے۔ اگہ کہ بادشاہی ءِ ہندا مارک سنبھالور، گڑا ای مفت اٹی خوار ذلیل مروٹ۔ ملک میرات لاری تے کل ءِ ہندا مارک درور، بھلا مارک سنبھالور۔
اے مسہ مار ئسر، پین ایڑھ الو تا، چنکا نا تا پن ئس گل بادشاہ۔ است اٹی تے بس گڑا چم اس کیو کل گڑا اوفتا مرو گڑا ای تینے انتئے خوار کیو۔
اسہ دے اس مکر اٹی بادشاہ ءِ پارے نی تینا چنا تا خن تے کشہ گٹ انا تا دتر تیان کنے پیالہ اس ایت۔ گلم اس ہلیو، گڑا کنا اُست پدین مرو۔ اگہ دن کپیسہ گڑا ای نرّوہ کاوہ ایان نا، بادشاہ بھلو بندغ اس ئس، سوچ خلک ای مسٹ بادشاہ زئیفہ اگہ ہنا، ای شر مریوہ۔ دنیا نا بادشاہ مخلوق انت سوچو۔ بس منت کرے زئیفہ ءِ ”اے وخت آ دن وعدہ اقرار کریس، ای دن کروٹ دن کروٹ، داسہ امر ہیت آک نا بدل مسر۔“ مائی پارے ”امر مرے مرے مار تا تینا گٹ انا تا دتر تیان کنے ایت۔“ بادشاہ سلامت ہُرا کہ کنا زئیفہ حق پاریکہ۔
خواہفے وزیر ءِ، وزیر ءِ پارے ”وزیر دا کنا مار تے کنا مون آن در جنگل اٹی دتر تے گٹ انا کشہ خن تے تا کشہ اتہ، دا زئیفہ ءِ ایت، کہ است تے پدین مرے۔ دا شوم کن کن خواری اس ایس۔“ وزیر پارے ”جوان۔“ وزیر نا اُست آ ئسر ہمے زئیفہ نا تے خذمت آک وخت اس وزیر ءِ پیسہ میسہ تسکہ اونا خیال ءِ کریکہ۔ تینا اولیاد آتیانبار ہُراکہ تے۔
وزیر ہم است اٹی دعا کرے، بادشاہ سلامت دا چنا تے کنے ایتے۔ ای دیو تا بادشاہ نا خن تیان اندر کیو تا۔ ہرفے داکان درے جنگل اٹی پارے ”ای نمے کسفپرہ، نما لمہ کن تون نیکی بھاز کرےنے، اونا نیکیک کنا است آن ہنپسہ۔ نم داسہ ہرانگ کارے ہنبو۔ نم تون اللہ نا مدت ءِ۔ نئے تینا باوہ نا چرت ءِ خلبو نئے پین۔ ہنبو جاگہ اس، دا مائی مکر اٹی بسنے کسفک نمے۔ اگہ باوہ نا کسفپک نمے دا مائی اسہ دے زار چو، کسفو نمے ای نمے کسفپرہ۔ نما لمہ نا نیکیک کنا اُست آٹو۔ ای خزم انا خن تے کشوٹ۔ ہموکان دتر دروٹ۔ مائی خوش مرو نم ہنبو تینے کشبو۔“ دا تینے یلہ کرے وزیر ہنا خزم منہ دانہ خلک، خن تتا کشا دتر ہرفے درے بادشاہ نا زئیفہ نا مون آ تخا۔ پارے ”کُن است نا پدین مرے۔ چنا تا حق آتے ہرفیس۔“
ایڑے ہرمسہ ایلم ءِ چوک اسے آ شام تما تا۔ دافتا چنکا ایلم ئس، گل بادشاہ دا چوک آ ہفت کسر ملنگارہ۔ بھلا ایلم پارے ”ببو ادا خدا غان دعا خوان۔“ بھلا ایلم دعا خواہس، جی اللہ کنے ڈوڈی ساگ آن سیر ایتس۔“ بس نمبر نیامیکو ایلم نا، نیامیکو ایلم پارے ”جی اللہ کنے خولم نا ارغ سو انا بے دیر ایتس۔“ گل بادشاہ ءِ پاریر (چنکا ایلم دوست ئس تا) ”نی دعا خواہ ´“ گل بادشاہ پارے ”نم اللہ غان ڈوڈی ساگ خولم نا ارغ سو انا بے دیر خوارے، مگہ اللہ جان تون کمتی ءِ۔ داسہ ہربو ای انت خواوہ اللہ غان۔“ دعا خواہنگ ءِ شروع کرے ”جی اللہ کنے مسہ زئیفہ ہندن ءُ زیبا ءُ ایتس، مسہ بادشاہی کنا مریر۔ باوہ نا بادشاہی کنا مرے۔ زئیفہ غاک کنا کنے ہنداڑ اسے ٹی پیری ایتر۔“ دا ایلمک مخار کٹار تے، بشہ باوہ نا بادشاہی ننے ملتو۔ دا گل بادشاہ خار کرے۔
گل بادشاہ ایلم تے الا ہنا۔ اے ایلمک ہنار پین کسر اسیٹ۔ گل بادشاہ ننکان خلسا پرغسا ہنا ہنا، سہب تما تے۔ سہب انا آذان مننگ ئس، گل بادشاہ خنا بھلو شار اسے بادشاہی اسے آ بس مسیت اسے ٹی پترینگا۔ بھلو مسیت اس ئس، مسیت اٹی آذان مس۔ گل بادشاہ بس ملا نا رہی آ توس۔ ملا نماز تِس۔ بادشاہ و وزیر وکیل بسر نماز کریر، ہنار۔ سائیں توس مسیت اٹی۔ قرآن شریف ءِ ہرفے شروع کرے تلاوت ءِ۔ دن چک خلک اڑے مسیت اٹی چنا اسے توسنے۔ بس ملا ارّفے ایان تے، ”نا پن دیر ءِ؟“ دا چنا پارے ”ای تینا پن ءِ تپرہ۔“ ملا پارے ”نا باوہ نا پن دیر ءِ؟“ چنا پارے ”کنے باوہ اف۔ کنے خبر اف۔ ای چوری اسے اُٹ۔“ وا قدرت ءِ خدا نا سائیں ملا ءِ اولیاد الو۔ سائیں بسم اللہ کرے ہرفے چنا ءِ درے اُرا غا تینا۔ ہنا ایڑے زئیفہ ءِ تینا پارے ”جی فلانی اللہ ننے مار اس تس، ننے اولیاد الو۔ دا ننا مار ءِ، دا مار ءِ غور کر۔“
(برجا ءِ)
ہفتئی تلار کوئٹہ
