تینا بے واکی نا دو تیان جمعہ نماز ءِ ہر وخت کوشست کیوہ ہمو مسیت اٹی خوانوہ ہراڑے جمعہ نماز کل آن مست مریک۔
حفیظ کنا ہمسائے اسے، ہرا کہ ایرانی تیل تینا دکان اٹ بہا کیک۔ اسہ دے اس جمعہ نا دے ای اسہ معاملہ اسے ٹی اوڑتون ہیت کرسا ئسٹ، ای پاریٹ ”کنے نماز آ ہُرے تمنگ ءِ۔“ او پارے ”مچے مون آ پوسکن ءُ مسیت اس جوڑ مسنے، ہراڑے سوا یک بجہ غا نماز مریک۔“ ای بھاز خوش مسٹ کہ دا تو کل آن مست ءِ۔ بر کہ اینو ہنداڑے نماز خوانوئی ءِ۔ منہ منٹ آن پد ای و حفیظ بھلو بھلو گام ہرفسا مسیت آ ہنان انتئے کہ یک بجہ غان منہ منٹ ہناسس۔ ایڑے سر مسن ماشاء اللہ ننے آنبار ءُ بے واک پاس یا اشتاف کار پاس، بندغ آتیان مسیت پر ئس۔ ننے جاگہ اَلو۔ دیوال آ درنجوک بھلا گھڑی ءِ ہُراٹ اوڑے ہم ٹائم جمعہ نماز نا سوا یک بجہ غا تخوک ئس۔ مولوی صاحب بھاز جذباتی ءُ تقریر کننگ ئس۔
داکان مست ہرا مسیت اٹ ای نماز خواناٹہ اوڑے ٹائم یک و نیم بجہ پک کروک ئس، ولے مولوی صاحب وخت اس تقریر ءِ مرغن کریکہ تو دہ پانزدہ منٹ خوامخواہ مونی ہناکہ۔ ہنداڑان آہستہ آہستہ مخلوق ہم عادت کرسا مچے لیٹ بسکہ۔ مدام مدام مرسا دا مسیت اٹی یک و نیم نا جماعت دو بجہ غا مننگ ءِ بنا کرے۔ ولے دیوال آ ٹائم داسکان ہم یک و نیم نا پک کروک ئس۔
پوسکن آ مسیت اٹی مولوی صاحب تقریر ءِ چٹفے تو ای ٹائم ءِ ہُراٹ یک بجہ و بیست مسٹ مسنے۔ ہراتم نماز آ سلیس تو خڑک خڑک یک و نیم مس۔ وخت انا پابندی کپننگ ننا مچ آ مخلوق نا بھلا ناجوڑی ءِ۔ داسہ دا ناجوڑی ننا عبادت اسکان ہم سر ارے۔ اگہ نن پانہ کہ نماز ننے ڈسپلن ہیل تننگ نا وڑ اسے۔ تو بیدس وخت انا پابندی آن امر ڈسپلن مریک؟
دا کنا جند انا اسہ بھاز چنکو ذاتی ءُ آزموندہ اسے کنا رہی انا اِرا مسیت ءُ۔ کنے دو بجہ غا نماز کروئی مس تو ای ہمو مسیت آ کاوہ ہراڑے دیوال آ یک و نیم بجہ نا ٹائم لگوک ءِ۔ اگہ بھاز اشتافی کریٹ تو ہموڑے نماز خوانوہ ہراڑے نماز یک و نیم آ مریک، ولے ٹائم سوا یک بجہ پک کروک ءِ۔
ہفتئی تلار
تاک: 36
پنہ، 7
