قدرت ہندن کہ گڑا تے بے مسخت ودی کپک، ہندن چنکا بھلا ویل آک ہم بے مسخت مفسہ۔ اینو دنیا ٹی یک و نیم سد آن زیات ملک آتیٹی کرونا وائرس نا نادراخی جہی مسنے۔ چندی بھلا بھلا، شون ہلوک آ، سائنس انا کرامات آتے ٹی پن کٹوک آ ملک آتے گوڈ خلفینے۔ داسہ بھلا قومک مریر یا چنکا، کل انا امتحان ءِ کہ اوفتا بندغ آک تینے تینا خاہوت و قوم ءِ امر دا وائرس آن بچفور۔ یا پد تموک آقوم تے کن اخہ در کمکار جوڑ مرور۔ ہندن آ وخت آتے ٹی انسانی مہر انا لائخی درشان مریک۔ مصیبت کس اسے آ برے اوڑان صبر و سگ، بندغی نا دڑد ءِ خواہک۔ دن انگا وخت آتے ٹی کل آن بھلا دارو درمان تینا و ایلوفتا سدھ و سنبھال مریک۔ مننگ کیک کہ دا امتحان اٹی سرسہب آ چنکا قومک بھلن مریر۔ بھلاک چنک مریر۔ نن تینا ہَد و اویل اٹی داسکان دن ءُ لائخی اس خنپنہ کہ نن دا امتحان آن کاٹم ءِ بڑزا کننگ کین۔ دا نادراخی نا بننگ تون کاروبار و پیسہ نا کٹیا ٹی اختہ غا بندغ آک بوز ءِ ہلوک آ ماسک ءِ پنچ روپئی آن پنچ سد آ سر کریر۔ دارو درمان آک کبین مسر۔ حالانکہ دا وائرس نا داسکان مچ آ دنیا ٹی دارو جوڑ متنے۔ ولے مچے بھاز تینا جان ءِ خوندی تخوک آ گڑاک ہم غریب نا وس آن پیش تمار۔ سیاست کروک آک تینا قوم ءِ مخلوق ءِ حوصلہ تننگ نا جاگہ غا سیاست اٹی پن کٹنگ آ تینا پامداری ءِ تخانو۔ سرکار ہم بیرہ دعویٰ نا کچ اسکان کمک و بندغی نا پوڑی آ تولوک ءِ۔ لس مخلوق یا تو خلیس اسے نا گواچی ءِ، یا گڑا بھاز انگاک دا نادراخی ءِ ملنڈ و ساہت تیری اس خیال کننگ اٹی ءُ۔ سیر پُر آک اُرا تے خوراک نا گودام جوڑ کننگ اٹی ءُ۔ دا وخت آ ہم بھاز انگا سرکاری ملازم آک تینا تنخواہ تے ودفنگ کن ہڑتال کننگ اٹی ءُ۔ چندی ملک آتیٹی وائرس نا پیہنگ تون شارک بینگ مسنو۔ بندغ آک اُرا تے ٹی کوڈ مسنو۔ شون ہلوک آ ملک آتے ٹی سرکار اُرا تے ٹی خوراک و درمان سر کننگ اٹی ءِ۔ آن لائن خوراک اُرا تسکان سر مننگ اٹی ءِ۔ اسہ نن اُن کہ سرکار نا مچی تیا رکھ لگانے، اسکول آک بند ءُ، اسٹ ایلوڑتون دُو ہلنگ آن توننگانے، اسٹ ایلو آن اِرا مسہ گز اسکان مُر سلنگ نا پڑو مسنے۔ پاکستان اٹی کل آن زیات خطرہ بلوچستان نا مخلوق ءِ۔ انتئے کہ ایران اٹی دا وخت اسکان ہزار آ بندغ آک دا وائرس نا گواچی مسنو۔ چندیک بیران مسنو۔ ہراٹی امیر کبیر و وزیرک ہم اوار ءُ۔ ایرانی سرلٹھ آن ہزار آ زیارت کن ہنوک آ بندغ آک بننگ اٹی ءُ۔ دا سوب آن پاننگ انگ ءِ کہ گڑاس بندغ نول کرونا وائرس نا گواچی ہم مسنو۔ اللہ کپ کہ دا نادراخی داڑے جاگہ کے۔ اگہ جاگہ کرے تو مست آن لنگڑی نا گواچی نا حالیت امر مرو ءِ؟ دا خیال انا بننگ تون ہوش مند آ انسان تا تغ پرینگانے۔ ولے تینا مَستی تیٹی گم آ بندغ آتے بوڈ اس کنپننگ ءِ۔ ننا جھیڑہ غاک تین پہ تین ءِ خلنگ و پلنگ بند متنے۔ سلاہ و سوج کن چار بندغ ہم اوار خننگپسہ۔ سعودی سرکار عمرہ و حج کروک آتے میڑھ کننگ اٹی ءِ۔ عبادت نا جاگہ غاتے ٹی مچی تیان مخلوق ءِ مُر مننگ نا سلاہ تننگ انگ ءِ۔ ہر وڑ انا کاروبار نسخان آتا گواچی مننگ اٹی ءِ۔ سیمینار، ادبی کچاری تے کٹفنگ نا پڑو مسنے۔ نئے نن تون اسپرے کننگ نا آسراتی ارے، نئے صوبہ ٹی کارخانہ غاک اریر، خوراک اسے، او ایلو صوبہ غاتیان بریک۔ اوٹی ہم کمتی مسنے۔ انت اگہ چین، اٹلی و ایلو بھلا ملک آتیانبار داڑے بندغ آتا تمنگ نا بنا مس، تو نم تینٹ فکر کبو کہ انت مرو ءِ؟ دا وخت آ بیرہ اسہ گڑاس بکار ءِ کہ مسخرہ و ملنڈ غاتے تینا اِلن۔ اوار مننگ، اوار تولنگ، ٹَک خلنگ نا وار اس دو بسنے، بایدے اسٹ ایلو آن تینے کشکپن۔ اسٹ ایلو آن مُر مفن، دا وخت ءِ کہ معلوم مرو ءِ کہ نن قوم انا اسٹی نا دعویدار آک قوم ءِ امر اسٹ کرون؟ دا بھلا نادراخی تون امر جنگ کرون؟ داٹی اگہ سازش اس اوڑدہ ءِ تو اودے امر بے سہب کرون؟ حلال و حرام نا فرق ءِ امر معلوم کرون؟ اگہ دا نادراخی داڑے بتو ہم تو نم اندازہ کپرورے کہ دانا نفسیاتی زہم چنک بھلا و علم انا کمبوتی تخوک آتے امر پرغو ءِ۔ ہرا ہرا نادراخی تا گواچی کرو ءِ۔ مست آن بے پیسہ ئی و بے روزگاری نا ٹھپ آک پین اخہ فراخ مرور؟ دانا زہم پاش مننگ اٹی ءِ۔ انسانک سلور، جوان مرور، تو ڈغار نا پن مرو ءِ۔ ڈغار دنیا نا نقشہ غا سلامت خننگو ءِ۔ دنیا نا دانشور آک پاننگ اٹی ءُ۔ کہ دا بھلو ویل اس ارے ہم اف ہم۔ ارے ہموفتے کن ہرافتتون دانا مون ءِ توننگ نا لائخی اف۔ اف ہموفتے کن ہرا دادے توننگ نا لائخی تخرہ۔ پارہ کہ داڑان مست دنیا ٹی بروک آ آفت آک نزور ءُ ئسرہ۔ ولے او لکھ آ بندغ آتے کُننگ نا سوب جوڑ مسر۔ اینو معلومداری، و تینے خوندی تخنگ نا لائخی تیٹی ہر وڑ انا نسخان مننگ کیک۔ ولے لکھ آ بندغ آتا زند ءِ رکھ انا وسیلہ انسان تا چاہنداری مرو ءِ۔ ولے ہرافک دا چاہنداری آن گڈ ہم تنگان ءُ۔ یا پین تیا ہُننگ ءُ، ہموفک زیات آن زیات جان و مال انا نسخان آن گدرینگور۔ نن بایدے تینا چاہنداری ءِ زیات کین۔ معلوم آ وسیلہ غاتے پہہ مرین۔ ایلوفتا کنڈ آ ہُننگ ءِ اِلن۔ اسٹ ایلو نا کمک کن مخ تفن۔ اف و ارے ٹی اگہ خلیس اوار مس، ہڑتوم آ وڑ اٹ نسخان نا سوب مرو ءِ۔ خلیس ءِ اِلنگ نا مطلب دا ہم اف کہ انسانی جوزہ غاتے خاچفن۔ خلیس ہمو تم خلنگک، ہراتم انسانی جوزہ غاک سوگو مریرہ۔
قدرت ہندن کہ گڑا تے بے مسخت ودی کپک، ہندن چنکا بھلا ویل آک ہم بے مسخت مفسہ۔ اینو دنیا ٹی یک و نیم سد آن زیات ملک آتیٹی کرونا وائرس نا نادراخی جہی مسنے۔ چندی بھلا بھلا، شون ہلوک آ، سائنس انا کرامات آتے ٹی پن کٹوک آ ملک آتے گوڈ خلفینے۔ داسہ بھلا قومک مریر یا چنکا، کل انا امتحان ءِ کہ اوفتا بندغ آک تینے تینا خاہوت و قوم ءِ امر دا وائرس آن بچفور۔ یا پد تموک آقوم تے کن اخہ در کمکار جوڑ مرور۔ ہندن آ وخت آتے ٹی انسانی مہر انا لائخی درشان مریک۔ مصیبت کس اسے آ برے اوڑان صبر و سگ، بندغی نا دڑد ءِ خواہک۔ دن انگا وخت آتے ٹی کل آن بھلا دارو درمان تینا و ایلوفتا سدھ و سنبھال مریک۔ مننگ کیک کہ دا امتحان اٹی سرسہب آ چنکا قومک بھلن مریر۔ بھلاک چنک مریر۔ نن تینا ہَد و اویل اٹی داسکان دن ءُ لائخی اس خنپنہ کہ نن دا امتحان آن کاٹم ءِ بڑزا کننگ کین۔ دا نادراخی نا بننگ تون کاروبار و پیسہ نا کٹیا ٹی اختہ غا بندغ آک بوز ءِ ہلوک آ ماسک ءِ پنچ روپئی آن پنچ سد آ سر کریر۔ دارو درمان آک کبین مسر۔ حالانکہ دا وائرس نا داسکان مچ آ دنیا ٹی دارو جوڑ متنے۔ ولے مچے بھاز تینا جان ءِ خوندی تخوک آ گڑاک ہم غریب نا وس آن پیش تمار۔ سیاست کروک آک تینا قوم ءِ مخلوق ءِ حوصلہ تننگ نا جاگہ غا سیاست اٹی پن کٹنگ آ تینا پامداری ءِ تخانو۔ سرکار ہم بیرہ دعویٰ نا کچ اسکان کمک و بندغی نا پوڑی آ تولوک ءِ۔ لس مخلوق یا تو خلیس اسے نا گواچی ءِ، یا گڑا بھاز انگاک دا نادراخی ءِ ملنڈ و ساہت تیری اس خیال کننگ اٹی ءُ۔ سیر پُر آک اُرا تے خوراک نا گودام جوڑ کننگ اٹی ءُ۔ دا وخت آ ہم بھاز انگا سرکاری ملازم آک تینا تنخواہ تے ودفنگ کن ہڑتال کننگ اٹی ءُ۔ چندی ملک آتیٹی وائرس نا پیہنگ تون شارک بینگ مسنو۔ بندغ آک اُرا تے ٹی کوڈ مسنو۔ شون ہلوک آ ملک آتے ٹی سرکار اُرا تے ٹی خوراک و درمان سر کننگ اٹی ءِ۔ آن لائن خوراک اُرا تسکان سر مننگ اٹی ءِ۔ اسہ نن اُن کہ سرکار نا مچی تیا رکھ لگانے، اسکول آک بند ءُ، اسٹ ایلوڑتون دُو ہلنگ آن توننگانے، اسٹ ایلو آن اِرا مسہ گز اسکان مُر سلنگ نا پڑو مسنے۔ پاکستان اٹی کل آن زیات خطرہ بلوچستان نا مخلوق ءِ۔ انتئے کہ ایران اٹی دا وخت اسکان ہزار آ بندغ آک دا وائرس نا گواچی مسنو۔ چندیک بیران مسنو۔ ہراٹی امیر کبیر و وزیرک ہم اوار ءُ۔ ایرانی سرلٹھ آن ہزار آ زیارت کن ہنوک آ بندغ آک بننگ اٹی ءُ۔ دا سوب آن پاننگ انگ ءِ کہ گڑاس بندغ نول کرونا وائرس نا گواچی ہم مسنو۔ اللہ کپ کہ دا نادراخی داڑے جاگہ کے۔ اگہ جاگہ کرے تو مست آن لنگڑی نا گواچی نا حالیت امر مرو ءِ؟ دا خیال انا بننگ تون ہوش مند آ انسان تا تغ پرینگانے۔ ولے تینا مَستی تیٹی گم آ بندغ آتے بوڈ اس کنپننگ ءِ۔ ننا جھیڑہ غاک تین پہ تین ءِ خلنگ و پلنگ بند متنے۔ سلاہ و سوج کن چار بندغ ہم اوار خننگپسہ۔ سعودی سرکار عمرہ و حج کروک آتے میڑھ کننگ اٹی ءِ۔ عبادت نا جاگہ غاتے ٹی مچی تیان مخلوق ءِ مُر مننگ نا سلاہ تننگ انگ ءِ۔ ہر وڑ انا کاروبار نسخان آتا گواچی مننگ اٹی ءِ۔ سیمینار، ادبی کچاری تے کٹفنگ نا پڑو مسنے۔ نئے نن تون اسپرے کننگ نا آسراتی ارے، نئے صوبہ ٹی کارخانہ غاک اریر، خوراک اسے، او ایلو صوبہ غاتیان بریک۔ اوٹی ہم کمتی مسنے۔ انت اگہ چین، اٹلی و ایلو بھلا ملک آتیانبار داڑے بندغ آتا تمنگ نا بنا مس، تو نم تینٹ فکر کبو کہ انت مرو ءِ؟ دا وخت آ بیرہ اسہ گڑاس بکار ءِ کہ مسخرہ و ملنڈ غاتے تینا اِلن۔ اوار مننگ، اوار تولنگ، ٹَک خلنگ نا وار اس دو بسنے، بایدے اسٹ ایلو آن تینے کشکپن۔ اسٹ ایلو آن مُر مفن، دا وخت ءِ کہ معلوم مرو ءِ کہ نن قوم انا اسٹی نا دعویدار آک قوم ءِ امر اسٹ کرون؟ دا بھلا نادراخی تون امر جنگ کرون؟ داٹی اگہ سازش اس اوڑدہ ءِ تو اودے امر بے سہب کرون؟ حلال و حرام نا فرق ءِ امر معلوم کرون؟ اگہ دا نادراخی داڑے بتو ہم تو نم اندازہ کپرورے کہ دانا نفسیاتی زہم چنک بھلا و علم انا کمبوتی تخوک آتے امر پرغو ءِ۔ ہرا ہرا نادراخی تا گواچی کرو ءِ۔ مست آن بے پیسہ ئی و بے روزگاری نا ٹھپ آک پین اخہ فراخ مرور؟ دانا زہم پاش مننگ اٹی ءِ۔ انسانک سلور، جوان مرور، تو ڈغار نا پن مرو ءِ۔ ڈغار دنیا نا نقشہ غا سلامت خننگو ءِ۔ دنیا نا دانشور آک پاننگ اٹی ءُ۔ کہ دا بھلو ویل اس ارے ہم اف ہم۔ ارے ہموفتے کن ہرافتتون دانا مون ءِ توننگ نا لائخی اف۔ اف ہموفتے کن ہرا دادے توننگ نا لائخی تخرہ۔ پارہ کہ داڑان مست دنیا ٹی بروک آ آفت آک نزور ءُ ئسرہ۔ ولے او لکھ آ بندغ آتے کُننگ نا سوب جوڑ مسر۔ اینو معلومداری، و تینے خوندی تخنگ نا لائخی تیٹی ہر وڑ انا نسخان مننگ کیک۔ ولے لکھ آ بندغ آتا زند ءِ رکھ انا وسیلہ انسان تا چاہنداری مرو ءِ۔ ولے ہرافک دا چاہنداری آن گڈ ہم تنگان ءُ۔ یا پین تیا ہُننگ ءُ، ہموفک زیات آن زیات جان و مال انا نسخان آن گدرینگور۔ نن بایدے تینا چاہنداری ءِ زیات کین۔ معلوم آ وسیلہ غاتے پہہ مرین۔ ایلوفتا کنڈ آ ہُننگ ءِ اِلن۔ اسٹ ایلو نا کمک کن مخ تفن۔ اف و ارے ٹی اگہ خلیس اوار مس، ہڑتوم آ وڑ اٹ نسخان نا سوب مرو ءِ۔ خلیس ءِ اِلنگ نا مطلب دا ہم اف کہ انسانی جوزہ غاتے خاچفن۔ خلیس ہمو تم خلنگک، ہراتم انسانی جوزہ غاک سوگو مریرہ۔
