”ماما نی توڷ…… نا نمبر داسکان مر ءِ۔“
”اماں ……بس اِرا مریض آن گڈ نما نمبر ءِ نمے گدریفوہ۔“
”اِلہ مڷ …… تینا جاگہ غا زُنڈہ…… ڈاکٹر داسکان اختہ ءِ۔ سیریئس ءُ ناجوڑ اسے ہُننگ اٹی ءِ۔“
”ایلم…………ببو نما نمبر ءِ۔……“
تُو انا اولیکو دے ئس، ڈاکٹر نا چپراسی مخلوق ءِ جلسا ناجوڑ آتے نمبر اٹ ڈاکٹر نا کمرہ ٹی گدریفسا ہناکہ۔ ڈاکٹر نا کمرہ نا مون آ بھلو خلقت اس مچ ئس۔ کس انا دوٹی ایکسرے اس ئسکہ، تو کس اتون اونا ٹیسٹ انا رپورٹ آک تد ئسرہ۔ کس اتون دوائی نا پلاسٹکی ءُ لوت اس ئسکہ، تو کس اس خالی دُو ئسکہ۔ کس انا مون آ دڑد انا آثار آک ئسرہ، تو کس تینا ناجوڑ اکن گڑتی ٹی ئسکہ۔ ہر اسٹ نا مونجائی و بے سیکی اونا چہرہ غا پاش درشان ئسکہ۔ ہر اسٹ نا کوشست ئسکہ کہ کنا نمبر زُو برے۔ ولے ڈاکٹر نا چپراسی اصول پرست ءُ بندغ اس ئس۔ او ہرا سٹ ءِ اونا جند انا نمبر آ گدریفیکہ۔ کیہی بندغ آک تینا نمبر ءِ مستی کننگ کن اودے وڈی تننگ نا کوشست ہم کریرہ، ولے اونا ایمانداری و اصول پرستی نا سوب آن دن انگا ہر کوشست بے سہب ئسکہ۔
داسکان نہہ یا دہ ناجوڑ ڈاکٹر اسکان سر مسوسر۔ و چل آن زیات ناجوڑ پین ہم تولوک ئسرہ۔
ہنداڑتون اسہ بندغ اس بس، اونا لبیس آن معلوم مسکہ کہ او بھلو بندغ اسے۔ بننگ تون او چپراسی ءِ پارے ”ای فون آ ڈاکٹر تون گپ کرینٹ۔ ڈاکٹر ءِ پا میر جانل خان بسنے۔“ دن تو میر جانل خان نا چہرہ غا ناجوڑی نا ہچ ءُ اثر اس اَلو۔ ولے ولدا ہم او ڈاکٹر آ بسوسس۔
چپراسی ڈاکٹر نا کمرہ ٹی پترینگا، و ایلو دم آ کمرہ ءِ ملنگ تون میر صاحب ءِ کمرہ ٹی گدریفے۔
”ببو میر صاحب…… بشخرے، ای دا مریض ءِ ہرو گڑا نما چیک اپ ءِ کیوہ۔“ ڈاکٹر ناجوڑ اسے نا پُٹی آ اٹیتھو اسکوپ ءِ تخسا پارے۔
میر جانل خان کڑسی سے آ زنڈا۔
ڈاکٹر ہمو ناجوڑ نا چیک اپ آن گڈ اوڑکن دارو دوا نوشتہ کننگ آن گڈ میر جانل خان آ مون ءِ ہڑسسا پارے ”میر صاحب مستی ببو۔ خیر مرے انت مس دشمن تے نا؟“
میر جانل خان ڈاکٹر نا خڑک انگا کڑسی آ تولسا پارے ”بس ڈاکٹر صاحب نمے تو سما ءِ کہ ننا اخہ در سخت ءُ کاریم اسے۔ دے آن دے درست خلقت نا خذمت کن چُپلنہ۔ کس انا لوکل سرٹیفیکیٹ ءِ جوڑ کرفوئی ءِ، تو کس انا شناختی کارڈ نا ویل ءِ ایسر کروئی ءِ۔ کس انا ایف آئی آر ءِ توروئی ءِ تو کس انا فیصلہ کن میڑھ و مرکہ کروئی ءِ۔ مخلوق نا ویل آک اسُل بھاز ءُ۔ دا غریب آ مخلوق نا خذمت ءِ نن کپن تو دیر کیک تے۔ زند ءِ ہندا مخلوق کن وقف کرینن۔ تینے اسُل وخت تفنہ۔ دا منہ دے ءِ کہ کنا طب بریبر اف۔ تپرہ تینے کہ انت مسنے کنے۔ ننکان تغ بفک کنے۔ با نا کنا تام ہنانے۔ است کنا مونجا مونجا ءِ۔ ہچ ءُ جاگہ اس تب بفک کنے۔ آسراتی اسے کن سکوہ…… طب کنا اسُل ناساز مسنے۔“
ڈاکٹر اونا چیک اپ ءِ کرے۔ ولے ناجوڑی نا ہچ ءُ سوب اس پیدوار متو۔ پدا ڈاکٹر میر جانل خان ءِ پارے ”گڑاس ٹیسٹ نوشتہ کننگ اُٹ۔ دافتے کرفبو۔ ایہن مسہ دے اسکان دا دارو تے ہم کنبو۔ مسٹمیکو دے ٹیسٹ آتا رپورٹ آتے کنے نشان ایترے۔
میر جانل خان ڈاکٹر نا پرچی ءِ ہرفے رسخت کرے۔ اونا پیش تمنگ آن گڈ ڈاکٹر تین تون تینٹ سوچا، میر ءِ ہچ ءُ ناجوڑی اس اف۔ میر تینا ہرا نشانی تے پارے او ویل آک کن تون ہم ساڑی ءُ۔ ولے کنے ہچ ءُ ناجوڑی اس اف۔ ٹیسٹ آک کنا ہم سفا ءُ…… میر انا ٹیسٹ آک ہم سفا برور۔ ولے ننا لیب انا کٹیا ہم تو المیءِ۔
ڈاکٹر نا چپراسی ایلو ناجوڑ آتیان اسٹ اس کمرہ ٹی گدریفے، ہندن نن انا نہہ بجہ اسکان ڈاکٹر ناجوڑ آتے ہُرسا ہنا۔ گڈیکو ناجوڑ ءِ ہُننگ آن گڈ ڈاکٹر و اونا چپراسی اینو نا حساب کتاب کن توسر۔
ڈاکٹر ارفے ”اینو اٹ مریض ئسرہ۔“
چپراسی پارے ”ڈاکٹر صاحب پنجا و سَے مریض ئسرہ۔“
ڈاکٹر تینا ٹیبل آ تخوک آ کاغد ءِ ہُرسا پارے، سہی ءِ۔ پدا کیلکولیٹر ءِ ہرفے و حساب آن گڈ پارے ”یک کم ہشتاد ہزار کنے ایت۔ تینا دیہاڑی نا پنچ سد ءِ ہرف۔“ چپراسی پیسہ غاتے اونا ٹیبل آ تخسا پارے ”ڈاکٹر صاحب کنا اسہ خواست اسے، کنا دیہاڑی ءِ شش سد کیس تو نا مہربانی مریک۔ کنا اُرا نا خڑچہ اسُل زیات ءِ۔ پورواری مفک۔“
دا ہیت ہیت اس متو چپراسی کن بلہ اس جوڑ مس۔
ڈاکٹر خلوک آ خراس آنبار اوڑا ہُرسا پارے ”اڑے ننا تینٹ پورواری مفک، نا دیہاڑی ءِ انت ودفون۔ کاریم کیسہ تو کر، کپیسہ پین بندغ بھاز ءِ۔ مخلوق سَے سد نا دیہاڑی آ ہم کاریم کیک، نی تو شکر کشہ کہ پنچ سد ہلیسہ۔“
چپراسی انت کریکہ، تینا ہیت اتون خجالت مرسا کمرہ غان پیشن بس، و تینا بینچ آ توس۔
جٹ اسے آن گڈ ڈاکٹر تینا کمرہ غان پیش تما، چپراسی اونا کمرہ ءِ کلف کرے۔ و کلینک آن پیش تما۔ تینا سائیکل آ سوار مرسا تینا اُرا نا پارہ غا راہی مس۔
مسمیکو دے میر جانل خان ولدا بس اونا دوٹی اونا رپورٹ آک ئسرہ۔ چپراسی اودے ڈاکٹر نا کمرہ ٹی گدریفے۔
”اؤ میر صاحب بسرے خیر اٹ…… داسہ امر ءِ طب نما…… ٹیسٹ آتا رپورٹ آتے ایسس……؟“ ڈاکٹر میر ءِ خننگ تون مون آتے بش مرسا پارے۔
”جی اؤ ڈاکٹر صاحب…… دا ٹیسٹ آتا رپورٹ آک ءُ…… نما نوشتہ کروک آ دارو تے کننگ اُٹ کنے ہچ ءُ فرق اس متو۔“
ڈاکٹر میر انا رپورٹ آتے ہُرا، ولے رپورٹ آتیٹی ناجوڑی نا سوب آتا ہچ ءُ درک اس اَلوکہ۔ ڈاکٹر تینا پیشانی آ دُو ءِ تخسا سوچنگ نا وڑ اٹ مچٹ اس شیف ہُرا، پدا کاٹم ءِ بڑزا کرے اونا نظر مون انا دیوال آ لڑونج انگا کیلنڈر تما۔ کیلنڈر آ ہمو تُو انا تاریخ آتا بڑز اٹی نوشتہ ئسکہ:
”ظلم و زوراکی، ناتڑسی، خرمہری، دھوکہ، کینہ، کست و کاڑ، انسان نا کل آن بھلا دشمن آک ءُ۔ کس ءِ تکلیف ایتسہ تو نے ہم تکلیف مریک۔ کس انا تکلیف ءِ مر کیسہ تو نا ہم تکلیف آک ایسر مریرہ۔ ہر گڑا پدا ہڑسینگک، جوانی مرے یا گندہی۔ دا کل جون اتون اوار اوار ہَورہ غا ہم زہم شاغرہ۔ گڑا جوان مبو کہ جوانی نما کنڈ آ ہڑسینگے برے۔“
او دا لوز آتے خوانا تو اونا جان ءِ ہم لڑزہ ہرفے۔ او میر جانل ءِ پارے ”میر صاحب رپورٹ آک نما اسُل سفا ءُ۔ ای نم کن تغ انا گولی اس لکھوہ۔ ہر ننکان خاچنگ آن مست اسہ گولی اس دیر اٹ کنبو۔ اومیت ءِ ناجوڑی نما ایسر مریک۔“
میر انا پیش تمنگ آن گڈ ڈاکٹر کلہ اٹ پنچ شش ناجوڑ نا چیک اپ ءِ کننگ کرے۔ اونا است اٹی اسہ لڑزہ اس تماسس۔ او تینا کمرہ غان پیش تمسا چپراسی ءِ پارے ”اینو کنا طب ناساز ءِ…… ایلو ناجوڑ آتے پگہ کن وخت ایت۔“
ڈاکٹر تدوک آ دے تا خجالت اٹی لڑونج آ کوپہ غاتتون اُرا نا پارہ غا راہی ئسکہ۔ اونا مزغ آ کیلنڈر نا نوشت نا لوز آک لچاسر۔ بروک آ دے تیٹی ڈاکٹر نا جند انا ناجوڑی ہم اسُل ایسر مس۔
ہفتئی تلار
تاک: 38
پنہ: 02
