”پارک انا خرسی ٹی چکر خلسا ہموز دے کنے چندی گڑاک یات بسرہ۔ ہندن کہ فلم اسے ٹی گڑاک، کڑدار تا خیال آتیٹی فلیش بیک کیرہ۔ داڑے امر ءُ درخت ءُ، ہراڑسکان کہ ہُرس خرسی ءِ، پھل آک سفا ءُ، پیہن ءُ بندغ۔ نئے بیرہ پارک اٹی بلکن روڈ آتا داپار ایپار آ خرسی ءِ، پھل آک وڑ وڑ انا، رنگ رنگ انا ءُ، بھلا بلڈنگ آک تا شیشہ نا ءُ۔ ہندن سفا کہ بندغ آک مُر آن خننگرہ۔ تہو تے سفا ءِ۔ یخ ہنداخس کہ بندغ نا دتر تفے۔ آسراتیک ہم ہندن کہ اُرا ٹی پترینگ تون لگک کہ ہچ ءُ یخ اس اف۔ گڑا انتئے است ءِ قرار اف؟ خن تے تر کیوہ تو ہمو پٹ انگا ڈغار است آ بریک کہ اوڑے مش تیٹی گوازی کرسا، کنا پیہن آ رنگ مون مسکہ۔ مر مر اسکان خرسی نا پن اَلو۔ پر اکن تُو تا تُو ہُرانہ۔ گڑا انتئے؟ انتئے؟ ہر وخت ہمو جاگہ کنا است آ بریک۔ است پاہک داسہ، بس داسہ بال کیو ہموڑے سر مریو۔ تینا لمہ ءِ بغل کیو تینا ایڑھ ءِ تنک کیو۔ انتئے دا پدین آ تہو ہمو ہشوک آ تہو انا مون آ ہچ اس اف۔ ہمو گلیک کہ ہر اُرانا حویلی نا دیوال دڑوک ئس۔ ہڑدے ہمسائے تا چناک بسرہ ننا اُراٹی گوازی کریرہ۔ نن ننکان نن درست ہموڑے اوفتیا ہنانہ۔ است بھاز گنوکی کریکہ۔ اینو پگہ انتئے کنے وطن نا یات دن زیات بننگ ءِ۔“
ہندا خیال آتتون مدان مدان ای اُراٹی پترینگاٹ، ہڑدے آنبار تینا بوٹ آتے اسٹینڈ آ تخاٹ۔ ڈرائنگ روم اٹی بننگ اٹی ئسٹ کہ امل نا توار بس۔ ”اف اڑیسک، کنا ساہ۔ گڑا امر مس اینو نا چکر۔“ اودے ہُرسا اسہ وار اتون است بے وسی اس محسوس کرے۔ کنے ہندن لگا کہ دا سنگتی ہم ہراتم اسکان برجا سلو ءِ۔ پدا امل ہکل کرے۔ ”او سوچی تینا سوچ آتے اِلے برک، کنے پا کہ انت خناس اینو؟ یا اڈ کہ اسہ وار سیاہ چا اس کیو نے کن کہ اینو نا بھاز یخ ءُ دے اسے، پک پاوہ کہ نی دم درینگان اُس۔“ اودے ہُرسا اسہ وار ولدا مزغ اٹی خیال آک پیری کریر۔ ولے خیر……
”امل جان بِن، کنے دن لاڈ تفہ، ای ہرا پند اٹ بسنٹ، پارک اسکان تو ٹرام اٹی سفر کریٹ۔ اوڑے بیرہ گھنٹہ اس ددینگاٹ۔ ولدا ٹرام اٹی بسٹ۔ و مدام کنا ہندا روٹین ءِ۔“ امل بس کنا دُو تے ہلک، خن تے خن تیٹی خلسا پارے۔ ”گڑا وطن نا مہر کنے آن ہم زیات ءِ، آن؟“
”آن ہلہ۔“ ای ورندی تسٹ۔ او پارے ”اینو ولدا ہمو است آنا بسنے کہ دن مونجا اُس۔“
”اؤ ہلہ۔“ کنا با غان پیش تما۔ پدا صوفہ غا تینے بٹسا پاریٹ ”آ سیاہ چا اس ات گڑا۔“ او ہنا چا تے کن۔ ای ہموڑے درنجوک آ بلوچی سوٹ ءِ ہُننگ ءِ شروع کریٹ کہ داسہ کنا خواجہ کن کن استری کریسس تے۔ ای خیال آتا دنیا ٹی ہناٹ۔
”مون آ رنگ امر زیبا ءِ۔ نا بور انگا خنک مچے پین روشنائی مریرہ ہراتم کہ نی مون آ رنگ ءِ بینسہ۔“
”آن گڑا اماں نی خالی مون ءُ پچ موغ کن کن۔“
”آخا کنا ساہ، اللہ کپ کہ خالی مون ءُ پچ بینس۔ ای نے کن ہر رنگ انا پچ موغفوہ۔ مون، پیہن، نسواری، خرن ہم تو بھاز لگک نے تون۔ مالٹائی ہم نے تون بھاز پاہک۔ ای نے کن کل رنگ آتے موغفوہ۔“
”لمہ ای ہرا کسر اٹی اُٹ۔ اگہ برام اسکان بچتوٹ گڑا؟“
”پاپہ دن کنا چنا۔ اللہ نا باہوٹ اٹی اُس۔ کنے اومیت ءِ کہ ضرور نن جوان ءُ دے خنون۔“
”اؤ لمہ ہرادے کہ ننا مسخت دوئی مس۔ ہموزدے نا پاسہ ہُر؟ ای ہموزدے خیسن ءُ پچ بینوہ۔ برامی تیانبار تینے سینگار کیوہ۔ لہ ای چاپ کیوہ، نے ہم چاپ آ سلفوہ۔ ہموزدے ہُرس نی۔ بس دعا کر ہموزدے زوت برے۔“
”ہرف چاک نا تیار ءُ۔“
امل کوپ ءِ مونی کرسا پارے۔ ای سٹاٹ، پاریٹ ”او لمہ۔“ او مخا۔ بھلو ٹاکو اس خلک۔ ”آن گڑا گودی پدا لمہ نا کِر آ سر مس۔“
ای ملامت مرسا مخاٹ۔ چا تے کنگٹ۔ اونا مون اٹ ہُراٹ۔ ریش اٹی تے منہ پیہن ءُ تار ئسر۔ است پارے کنا مولا نن تینا زند اٹی مزل خنون۔ تینا وطن آ ہنون۔ ”امل!“ ای تغینہ ءُ توار اسے ٹی توار کریٹ تے۔ ”جی ساہ۔“ کنے آ ہُرسا پارے۔
”نے یات ءِ کاکا جان نا مرک انا حوال ہرادے آ بس۔ ہموزدے نن بلوچی زبان نا کلاس اٹی تولوک ئسن۔ ننا پرچہ ئس۔ پرچہ جوان مس۔ ولے دے ننا برباد مس کہ اونا کزیت نا حوال بس۔“ او مچے مونی بس، کنا دُو ءِ ہلک، پارے ”آن، ولے نی انتئے اینو پگہ ہندا ہیت آتے زیات یات کیسہ۔ تینے فریشان کپہ۔ دا مشکل ءُ کسر اسے۔ ننے چندی پین قربانی تروئی تمک۔“ ای پاریٹ ”دا بازی کنا قربانی نا واری ءِ۔“ امل کنا با غا دُو ءِ تینا تخا پارے ”دن پاپہ، نی چندی تا اومیت اُس۔ چندیک نا ہیت آتا سوب آن تینا مزل نا تغ تے خنرہ۔ و جہد کیرہ۔“
”راستی۔“ کنا با غان پیش تما۔
”پگہ یونیورسٹی آ کاوہ، کلاس ءِ کنا۔ ولدا گڑا بروک آ ہفتہ و یک شنبے آ پارک آ ہنوٹ۔ نی ہم بریس کن تون اؤ۔“ ای اوڑان ورندی خواہسٹ۔ پارے ”بریوہ۔ ولے وعدہ کپرہ۔ کہ کنے پین کاریم ہم ارے۔“
اینو امر زُو واپس یک شنبے مس۔ واپس ای کاوہ پارک آ واک کیوہ۔
اُرا غان پیش تماٹ کہ خنوہ ہمو بلڈنگ آک، بھاز اسُل بھاز خازگی ءُ، است ہڑسینگک ہموفتیان۔ پھل آک کل بارسنو۔ درخت آک پن شولانو، لوچ سلوک ءُ۔ ہر گڑا سلیٹی سلیٹی خننگک۔ است کنا بڈ ہلک کہ یا خدا بننگ نا وخت آ کل گڑاک خرن ءُ سفا ئسر، داسہ انت مس تا۔ مچے مونی ہناٹ کہ اِرا بھلو بلا کنا مون آ بسر، کنا باسک آتیٹی ہلکر۔ کنے گرسا ایپار نا بھلا دیر انا پارہ غا دننگ نا کوشست کریر۔ دُوک کنا بھاز ہسون مسر۔ چیہانٹ خلکٹ کپبو۔ کنے دپبو۔ کنا کل کاریمک سلوک ءُ۔ کنا ورناک کن کن ہُروک ءُ۔ ولے بلاک کنے الیتوس۔ ای ہُراٹ کہ ہمو رش انگا روڈ آک کہ اسہ دے اس ہم خورک متوسہ۔ چٹ خورک ئسر۔ کس اَلو کہ کنا توار ءِ بنوسس، او کنے دیر اٹی بٹیر، ای کاٹم ءِ تینا کشاٹ، کنے پدا دھکہ تسر۔ ای پدا کوشست کریٹ، ولے اوفتا مون آ بے وس مست۔ مون کنا خرن ہڑسینگا۔ پیہن آ کفن اٹی تینے ہُراٹ تو پاریٹ دا ای افٹ، ای زندہ اُٹ۔ کنے کاریم کروئی ءِ۔ ای کستنٹ۔ ہنداڑتون تغ آن سٹاٹ۔ امل کنا راستیکو دُو آ خاچوک ئس۔ ای کل سنگت آتے میسیج کریٹ۔ فریشان مفیرے،ای زندہ اُٹ۔ مزل نا خننگ کن ای نم تون سلوک اُٹ۔
ہفتئی تلار 
تاک: 04
23-29 جنوری 2021
پنہ: 07
