خواجہ عبد المطلب نا چا (دُون) زم زم ءِ پاش کننگ و بیت ربی کن اونا منشت
اسماؑعیل و حاجرؑہ نا دا نشانی گم مفے
رب انا مسک عنایت دا ہمو تو زم زم ءِ
لا جواب مس قوم اونا او ہُرا حیران مس
دِیر ءِ زم زم نا خنا تو او پدا شادان مس
داسہ پاریر دا ننا ءِ کل چُناک اُن پیرہ نا
تنیا افیس نی مطلب خواجہ ہندا دِیر انا
پارے ہُربّو رب کنے اٹ کاریم ءِ ہندا کرے
دِیر کنبو کل داڑان دا پِن اٹ کنا مرے
منتَوس دو تے لانچار جنگ اکن مَسُر تیار
تس کسر اوفتے مُطلّب رب کرے تے دُن ہشار
ببو ہرفن مُنصِف اس نن فیصلہ انت کہ کرے
زم زم ءِ کنا پن اٹ کے پا کہ ایتے تے نمے
منصفی آ مَسُّر تیار کل قریش آک وار اٹی
کانہ نیاڑی آ ہمے کہ شام انا او شار اٹی
کاہنہ پن تے ارے او کل اتون انصاف کیک
حق دے نا حق دیر ءِ ایتے ہندا ساف کیک
پیہن ریشیک مسُّر تیار دُن سفر کن شام انا
کس ءِ اَلو ہِچ خبر دا مون اِکن انجام انا
گول ہرفے نیام کسر آ دیر اکن مسُّر عذاب
مرگ انا کل خڑک آ ئسُر مس حالت تا خراب
پاریر بس ءِ زم زم آن نی مُطلّب کر گڑاس
دم ننا داسہ بِن آٹے نن کہون ہندن ملاس
سوار مس ہُچ آ مطلب ہچ ءِ تینا ہئے کرے
رب ءِ زاری او کرسا لٹ ءِ تینا دے کرے
دیر پاش مس نا گمان آ ہُچ انا نت تا جہ آن
کل تا پاریر رب ننے آ ولدا مسک مہربان
ہڑسینگار ولدا ہُرار کہ منصفی ءِ رب کرے
پاریر زم زم نا مطلب سد مبارک نے مرے
شکر کشا دُن مُطلب دُو تے بڑزا او کرے
پارے اللہ نا عنایت ہر دم آ کنِ کن مرے
رب گچین آ ایتے دَہ مار بیت اکنِ خدمت کروک
ای اسٹ تا کیوہ قربان نے تون ہیت ءِ دا تفوک
رب انا مسک عنایت باوہ مس دہ مار انا
دُن مُطلب مس رئیس اس مس کماش او شار انا
ہر دہ آ مل/ آک ہراتم تین کن ورنائی خنار
مچ کرے اوفتے اسیجا پارے مبو نم تیار
دا دہ آن تا ای اسٹ ءِ رب اکن قربان کروٹ
بیت ربی ءِ دتر اٹ ای شرف و شان کروٹ
نی کہ منِشّت اس تخانس حاضر اُن نن ہر دہ آک
بیت ربی آن افس زیات ننا دا کاٹم آک
تیر شاغا ہر دہ آن تا بجّا عبد اللہ نا تِیر
ایڑھ و ایلم کل قریش اٹ ولدا تما زمبہیر
کل سردار آک قریش نا مُچ مسُّر او دم آ
پاریر پیر انگا مُطلب نن ارین نے آن خفا
وا رواج اس پوسکن ءُ کشَّسہ انتئے نی بِنک
کل اکن جوان اف چاسہ رب انا رُو ءِ ہُرک
دا رواج ءِ منپنہ ایت فدیہ داڑکنِ نی
مال کاٹم نا بدل ءِ مال آن تینا چانڑ کر نی
فیصلہ مس ارفینہ حجر انا جادوگر آن
ہچ قدم ہرفپیس داسہ نی بنک تینا سر آن
انت سلاہ تس انت کہ پارے کینہ نن اوڑا عمل
خواجہ عبداللہ نا کاٹم یا مرے اونا بدل
مُچ مسُر او ہنار دُن حجر انا جادوگر آ
ایڑھ ایلمک تے کریرہ رب انا زاری در آ
جادوگر ءِ تِسُّر حوال پارے تا پگہ ببو
خوارے داڑکن فیصلہ نم اودے نم پگہ دبو
ہر اسٹ حیران مسک پگہ کن انت اس مرو
دا گچین آ مار اکن او فیصلہ انت اس کرو
او خُلیس اٹ بسر ولدا، جادوگر پارے تا دا
انت رواج ءِ قوم انا دا اخس ایتک خون بہا
پاریر دہ ہُچ خون بہا ءِ مسنے داڑا عمل
داسہ دہ ہچ کین قربان وا مریک اونا بدل
پارے آخا تِیر شابو دہ دہ ہُچ آن وار و وار
دہ و بیست اٹ یا سد اٹ کہ لگے ہُچ آتا قطار
مُچ کرے بگّ آتے تینا دُن مُطلب مار اکِن
دانگ اینگ آن بنگ مخلوق مون کرے دا شار اکِن
دہ دہ ہُچ اٹ تیر شاغار ودسا ہُچ آک ہنار
اخہ ہُچ ءِ رب قبول کے ئس مخلوق بے قرار
نیٹ پیش تما پدا تیر بدلہ اٹ سد ہُچ انا
است جہ آ بس چُنکا بھلّا پیر ورنا مُچ انا
دُن مُطلب عبداللہ کن ہُچ آتے قربان کرے
رب ءِ تینا کل قریش ءِ دا وڑ اٹ شادان کرے
ہفتئی تلار
تاک: 39
پنہ: 05
