نظم: نور خان نواب محمدحسنی
اے خدا
کنا شار دن بڑی بانگ ءِ انتئے؟
ہر خن خڑینک اٹ بارّسنے
ہر است مونجا ءِ انتئے؟
کنا شار انا دیوال و کسرک
انتئے دن مودہ کشانو
ہر در آ ملخموت گوئی کیک
کس اسے نا نظر لگانے دا شار ءِ؟
یا او مسنے وبا نا گواچی
یا ’دشمن غنیم‘ اس کرینے جلہو اوڑا؟
دشمن ہمو کہ ہچ ءُ دروشم اس اف اونا
و نئے او زندہ ءُ انسان اسے
او دیر اسے کہ انسان ءِ خلیک خوشی کیک؟
او دیر اسے کہ انسان ءِ بے شرف کیک، گل و بال مریک
ہر کس کہ مرے او انسان اس پاننگ مفک
و نئے انسان اس مننگ کیک
اے خدا! کنا شار دن بڑی بانگ ءِ انتئے؟
تینا لاش ءِ کوپہ ترسا
کنا کوپہ غاک ریش مسنو
قبر ختسا ختسا
کنا دوک پوتڑو کرینو
تینا ایڑھ و لمہ و مسن تے
دلاسہ ترسا ترسا دم درینٹ
دا امر ءُ غم اسے کہ اسُل کٹپک
امر ءُ عذاب اسے کہ اسُل ختم مفک
خڑینک آک خن تیٹ تربتر
کنا شار پِراد و چیہانٹ کیک
ارے کس اس دا پراد ءِ بنوک آ
کنا ٹھپ آتیا مرہم تخوک آ
انسانیت بے غم کرینے سیر تغ ءِ
دیر پائک مر ءِ قیامت
داکان بھلو قیامت پین برو ہراتم
انت اس کہ ای خن تیٹ تینا خناٹ
او ہم قیامت اسے آن ہچ کم اف
ہم داڑان بھلو غم پین مرو؟
