او شش سل (جریکین) آتا بج آ کٹ اس تفسا بیڑی اس جوڑ کریسس، و تینٹ اونا بج آ زنڈوک اڑزان ءُ سگریٹ اس موڷ تننگ ئس، اونا سنگت دیر اٹی مخ اس ای خروک دا کٹ بیڑی ءِ دھکہ تننگ ئسکہ۔۔۔ نن نا نیمہ ئس جمرک کشکاسر، توبے تینے خرن آدیر اٹی سیل کریکہ، دن ءُ بھلو آدینک اس سوردریاب آن بیدس زمین آ اینخو دو بسوسس تے۔۔۔ تہو ءِ دے آن دیر گٹو کریکہ توریکہ ننکان تہو تینا بیر ءِ ہلنگ کن دیر ءِ دھکہ ترسا ایوزانہ ءِ بریبر کننگ ئس و دیر دے مچ آ زور خلنگ آن پد داسہ دیخ اس آرام خواہسکہ ولے تہو انا شرارت آن او خار اٹی گج کرسا کف تے درخت آتا چوڈی تیا خساکہ۔۔۔ مر وطن تسکان مش انا زرہ اس الو کہ اوڑا کس چنکو تف اس بٹے۔۔
سد گھنٹہ نا آفتی برسات آن پد ڈغار آ بیرہ درخت آک جک خننگارہ، نئے خلق نئے شار نئے بازار نئے کسرک۔۔۔ ہچ اس سلتویسس۔ مخلوق تینا زیبا غا جاگہ غاتے السا بھلا روڈ آتا پاناد آ بیوسی آن تموک ئس۔۔۔ ہر پلو دیر تینا بادشاہی ءِ تفیسس۔ انسان قیامت نا بنگوسس ولے ندارہ اس تے دا جار نا بشامی پر تے ٹی خننگ ئس۔۔۔ شیف دیر بڑزا باسن آ دے انا زراب آک منکرنکیر آنبار اوفتیان پش پش انا حساب ءِ ہلنگ ئسر۔۔۔
چنا بھلا کل تینا رب ءِ زاری کرسا امان خواہسرہ ولے او دا قیامتی آ دے تے ٹی ہم تینا مڑدار آ کڑدار آن مڑتوکہ دا دے تے ٹی کہ مچ آ شار خالی ئس، اوٹی بندغ نا ذات ہم اَلو او تینا ظالم آ سنگت دادو تون ننکان کٹ بیڑی آ پیش تماکہ و شار انا ارا ارا غان نہادی ءُ گڑا دزاکہ روڈ آ ایسکہ۔ دز آتا پتھاریدار خانو رکشہ اس مون تسکہ سامان تے تین تون خوندی کریکہ و اوفتیکن خڑچہ راہی کریکہ۔ داسہ تو اونا روزگار ملنگاسس بیدس خواری و خلیس آن او جاگہ غاتا الماری تے پرغاکہ و زالبول آتا پچ آتسکان ہم الیتوکہ ہرفیکہ سودا کریکہ۔۔۔
اونا کٹ بیڑی شار انا اولیکو کوچہ ٹی پترینگا۔۔۔۔ او اینو حاجی زرگر نا ارا ءِ تاڑاسس۔۔۔ ہندا سوب آن دادو کوچہ غاتیان ریس ترسا کٹ بیڑی ءِ راست حاجی زرگر نا بنگلہ نا مون آ ایس سلفے۔۔۔ بنگلہ نا پیشن نا دیوال کٹ آن گوڈہ اس بڑزا ئس، او کٹ آن درک تس بنگلہ نا دیوال آ سوار مس ولدا تینا سنگت نا ہم دوٹی ہلک چکا تے۔۔۔ ہڑتوم آک حاجی زرگر نا بنگلہ نا شیفکو ڈاکہ ءِ پٹار ہچ خنتوس، شیفکو ڈاکہ مخ اسکان دیر اٹی ئس، او پاڈَو آتیان بڑز انا ڈاکہ غا لگار۔ ارا نا مچ سامانک داڑے تموک ئسر۔۔۔ حاجی زرگر نا چناک انت کہ شیف خناسر ہرفیسر بڑزا بٹیسر کہ نوا داڑے خوندی مریر۔۔۔
”نی پچ مچ انت اس خنِس، گَنڈ کرسا تفسا کر، ای حاجی زرگر نا خیسن تے پٹو ہراڑے تخانے تا۔۔۔“ او تینا سنگت دادو ءِ کاریم رغاما و تینٹ الماری تے پرغنگ و پٹنگ اٹی تما۔۔۔ اسہ الماری سے پرغا تو اسہ دم اونا جان ہیجا۔۔۔۔ خیسن ءُ پچ انا گنڈ اس تخوک ئس، ولے اوڑا خرن ءُ پوش اسے ٹی قرآن پاک ہم تخوک ئس۔۔۔ او تینا سنگت دادو ءِ توار کرے:
”دا گنڈ اٹی خیسنک تفوک ءُ۔ حاجی شوم بج آتا قرآن ءِ تخانے کہ کس دو خلپ تا۔۔۔۔ ولے نن تو پکا قرآنی اُن۔۔۔۔“ دادو گنڈ ءِ خنسا پارے۔ ولدا قرآن پاک ءِ ہرفے اونا دوٹی تس، تینٹ گنڈ ءِ ہرفے۔۔۔ او قرآن پاک ءِ زیارت کرے ولدا گنڈ انا جاگہ غا تخا۔۔۔
”اینو زرگر نا ’زر‘ ہِنا ’گر‘ تے سلیس۔۔۔“ او پارے و ٹاکو اس خلک پدی پاڈَو آتیکن ہڑسینگا تو گنڈ اونا دو آن دیخ اسے ٹی یلہ مسوسس۔۔۔ ارا ہاڑ ءُ سیمار تینا چار چوری تون تینا ساہ ءِ بچفنگ کن بڑزا پاڈَو آتا کاٹم آ سلوک ئسر۔۔۔ اونا و دادو نا تفینک آک گٹ اٹ پاسینگار۔۔۔ سیمارک تینا پڑ ءِ کشار پفارہ خلکر سیخ مرسا اوفتیکن جلہو کریر۔۔۔ اوفتے پین وار دو بتو تینے پاڈَو آتیکن خسار کہ سیمار تا بج آن درکسا دیر اٹی خسن تینے، ولے بج آن گدرینگسا ہم سیمارک اوفتا نت تیا لچسا ڈنگ آتے ٹی اوفتا سو تے کشکار۔۔۔ اوفک شیف دیر اٹی تمار، ولے با غان گج خلنگ ئسر۔ خرن آ دیر آنبار اوفتا بدن ہم خرن خرن مننگ ئس۔۔۔
دیر دے آن باف کرسا تہو ءِ گٹو کریسس۔ ننکان تہو تینا لار ءِ کشسا دیر ءِ بیجارات کننگ ئس۔۔۔ دیر اِرا ڈونڈ انا باریم آن بیزار ئس۔۔۔ گند آن تا است تے ہڑسینگاکہ تینا تف تے کن جاگہ خنتوکہ، درخت آتا چوڈی تیا گج خساکہ۔۔۔۔ مر روڈ انا پاناد آ حاجی زرگر و ایلو شاردارک ڈونڈ انا گند آن تینا بوز آتے ہلسا دا سوچ خلنگ ئسر کہ شار انا کچک آک اخر بین آن کسکر۔۔۔۔
