یخ آن تفوک آ کوٹھی، کہوک آ خاخر، پدین آ اشٹوپ، رَغ تے ہشوک آ یخ، ترند آ گوریچ۔
کنے خاخر نا آہڑ اسے نا گرج ءِ۔ ای بے خاخر آن یخ اٹ کہیوہ۔ خاخر لگفنگ کن کولا اف کن تون۔ بج اٹ کنا یخ انگا دیوال ءِ، و مون اٹ کنا یخ انا دامان ءِ۔ کنے زندہ رہینگ کن خاخر اس لگفوئی تمک۔ کنے جاگہ اسے آن کولا اتوئی تمک۔ دا بارو اٹ کولا نا سودا گر اسے آن کمک ہلوئی تمک۔ ولے او ہم تو داخس خواہوک آتے خنانے، داسہ بیزار مسنے۔ داسہ اودے ای اخس کہ منت کیو، اوڑا ہچ اثر مفک۔ کنے اودے دلیل اٹ باور کرفوئی تمک کہ ای بے وس و لاچار اسے اُٹ۔ کن تون خاخر کن ہچ ءُ گڑاس اف۔
داسہ تو کنا لڑزوک آ دنیا ٹی دے انا باسنی ہم اوار ءِ۔ ولے او اگہ نمن مس تو ای برباد مریوہ۔ کے ہمو پخیر آنبار جوڑ مروئی تمک ہرا کہ بند انگا درگہ غا کاہک تمک، تینا زند انا گڈیکو ساہ تے حساب کیک، تو ہمو درگہ غان گڑا نا گڑاس کننگ کن اونا مون آ تخرہ۔
کولا تا پوریاگر اخس کہ بے مونی کے ولے او اسہ لاچار ءُ بندغ اسے نا کہنگ نا سوب جوڑ مننگ خواپرو ءِ۔ پوریاگر نا مون آ کنا سرسہبی دا ہیت آ مرو ءِ کہ ای اونا مون آ اخس بیوس و لاچار پیش مریو۔ داڑکن ہندا جوان مریک کہ ای تینا کولا والا بھلا بالٹین اٹ تولو، کاو۔ کشتی نا چپو تیانبار تینا دُو تیٹ دھکہ ترسا کاو۔ بالٹین ہم کنا گرج ءِ پہہ مرسا راہی مرو ءِ۔
پاڈَو آتیان شیف دڑنگ نا وخت آ منہ جھٹکہ تو کنگ ولے پیشن کوچہ ٹی او بھاز آوار ءُ کسر اسے ٹی مون مستی راہی روان ئس۔ دنیا نا ہچ ءُ ساہدار اس داخس شرف اٹ بش مفک۔ ہچ ءُ چک اس داخس شان اٹ بال کپک، دن کہ ای و کنا بالٹین یخ انگا گوریچ اٹ مون مستی راہی روان ئسن۔
ماڑی تا اولیکو ڈاکہ غان شیف و درگہ غاتیان بڑزا ہنسا اخیر ای ہمو جاگہ غا سر مسٹ، ہراڑے کہ پوریاگر نا زیرخون اٹ کوٹھو خننگاکہ۔ کوٹھی نا اسہ کنج اسے ٹی کولا تا ڈیمبری اس تخوک ئس، ایلو کنج اٹی اشٹوپ تے خیسن ئس۔ پوریاگر نیام اٹ تولوک تینا حساب کتاب ءِ کریکہ۔ کوٹھی نا باسن انگا باف ءِ کشنگ کن دریچہ مچٹ ملوک ئس۔
ای یخ اٹ لڑزسا اودے توار اس خلکٹ۔ ”او پوریاگر ایلم! خدا نا پن اٹ کنے مچٹ اس کولا ایت۔ کنا بالٹین خورک مسنے کہ ای اوڑتون اوار بال کرسا بسنٹ۔ کنے آ رحم کر۔ ای بھاز زُو نا کولا تا پیسہ غاتے ایتوہ۔“
پوریاگر تینا خف تا پد آن دُو ءِ درسا کنا توار ءِ زرس سفا بننگ نا کوشست کرسا تینا زئیفہ غان ارّفے ”دا امر ءُ توار اسے۔ گراک اس بسنے؟“ زئیفہ تے پارے ”ای تو ہچ اس بنتوٹ۔“ او پدا آرام اٹ جرسی گوفنگ ءِ بنا کرے۔
کوٹھی نا گچین آ باسنی ٹی او بھاز زیبا و تازہ دم لگاکہ۔ ای کم و وَد ہوغڑو مرسا پاریٹ ”نے مچ آ مقدس آ ہستی تا دروا ءِ، کنا توار ءِ بن۔ ای نا ہمو متکن آ گراک اُٹ، کنا ہڷ تس مہالو ہم بھاز سفا و ایمانداری اٹ مسنے۔ ولے اینو کن تون کولا ہلنگ کن ہچ اس اف۔“
پوریاگر وا مرمٹسا پارے ”چاوہ کس اس ارے۔ متکن ءُ گراک اسے، بھاز متکن ءُ گراک اسے۔ دانا توار ہم امر دڑد آن پُر ءِ۔“
زئیفہ تے چڑسا پارے ”نا مزغ ہڑسینگانے۔ کس اف۔“ او تینا گوفوک آ جرسی ءِ سینہ غا تخا زرس چپ کرے۔
زرہ سے آن پد خُلکت اٹ پارے ”کس اف، کوچہ خورک ءِ۔ نا کل گراک آتتون کولا تخوک ارے۔ اگہ نن خوان تو داسہ دکان ءِ بند کین و آرام کین۔“
”ولے ای تو بالٹین اٹ تولوک لڑزنگ اُٹ۔ کنا توار ہم کنا با غان پیش تمنگ تون دیر آنبار تفک۔ کنا دم اتون اوار پیش تموک آ باف کنا مون ءِ ڈکک۔ خدا نا پن اٹ اسہ وار اس بڑزا ہُربو۔ بس اسہ وار اس۔ ولدا نم کنے خنرے۔ ای بھاز خواپرہ بس ہنداخس کولا ایتبو کہ کنا بالٹین نا تَلا پُر مرے، ہم کنا دنیا آباد مریک۔ داکان زیات کولا خنو تو ای گنوک مریوہ۔ بس سہ وار اس کنا بالٹین اٹ کولا تا شاغنگ نا توار برے۔“
پوریاگر درک تس بش مس، پارے ”ای بننگ اُٹ۔“
زئیفہ تے دوٹی تے ہلک، اودے تورسا پارے ”نا وہم انا ہم ہچ ءُ درمان اس اف۔ نی اگہ یخ اٹ پیشن ہناس تو نن درست جکسہ۔ نا وسواس آک اسہ دے اس نے کنیرہ۔ نی سلہ ای کاوہ۔ ہروہ دیر ءِ؟“
پوریاگر تینا زئیفہ ءِ پارت کرسا پارے ”اودے کولا نا مچ آ وڑ تا بارو اٹ پاس، ای دریچہ غا سلوہ نے اوفتا نہاد ءِ پاوہ۔“
زئیفہ تے پیشن برسا پارے ”آ جوان۔“
پاش ءُ ہیت اسے کہ او پیشن بس تو کنے خنا۔ ای پاریٹ ”نے آ خدا نا رحمت مرے۔ ای مون آ برسا اودے پاریٹ، کنے ہنداخس کولا ایتبو کہ کنا بالٹین نا تلا غا مریر۔ مرے او ہمو بے کار آ کولا تیان مریر، ولے ای اوفتے کن پورو پیسہ ایتوہ۔ و بھاز زُو نما پیسہ غاتے ایتوہ۔“ کنا توار عبادت گاہ تا مینار تا گھنٹی آنبار چارما کنڈ آ تالان مس۔
پوریاگر دریچہ غان کوک اس خلک۔ ”گراک انت خواہک۔ دا نا بلد آ بندغ انت پاننگ ءِ۔“ زئیفہ تے اوڑا ترند آن توار اس خلک پارے ”ہچ اس اف۔ ای تو ہچ اس خنپرہ۔ دا کل نا وہم ءِ۔“ پوریاگر پارے ”ای تینٹ توار ءِ تے بنگٹ۔“
”شش بجہ نا گھنٹی لگا۔ پیشن بھاز یخ ءِ۔ داسہ نن دکان ءِ بند کین۔“
او ہچ اس خنپک۔ ہچ اس بنپک۔ ولدا ہم او تینا شال ءِ کشا اودے تہو اٹ بڑزا سرفے، کہ ای ہم تہو اٹ بال کیو، پدا کاو۔ او تینا مسخت اٹ بھاز زُو سرسہب مس۔ انتئے کہ کنا بالٹین بھاز سبک ئس۔ اوٹی مزاحمت نا خاصیت اَلو۔
اونا پلو نا تہو کنا بالٹین ءِ لَوڑی تس۔ ای ریڑ کروک آ بالٹین کن تینا لخ ءِ شیف کرسا چیہانٹ اس خلکٹ۔ ”خبیث انگا نیاڑی۔ ای تو بیوسی آن زرہ اس کولا کن بسوسٹ۔ ولے نی کنا وجود ءِ ہم خنتویس۔ کنا وجود آن نمن مسس۔ کنے تینا درگہ غان مڑاس۔“ دا پارسا ای مش تا کنڈ آ مون کریٹ، و یخ اٹ تفوک آ دامان تیٹی گم مسٹ۔
ہفتئی تلار
تاک: 33
پنہ : 7
