اینو نا دا وخت اٹی ہم مخلوق چنکو ہیت اسے آ ورنا تے مست کیک کہ امبل اگہ ہیت ءِ منپک ہنبو مچ و لغت کبو تے۔ تاکہ اودے سما تمے کہ او ننا مون آ آخر انت اسے۔ داڑان پد یا ہمو امبل مچ و لغت کنیک یا ہنوک آک مچ و لغت کنیرہ۔ امر کہ مرے دا معاملہ کوش کنیک۔ دا نیام اٹی چندیک بیران مریرہ۔ چندیک جیل کارہ۔ و چندیک مالی وڑ اٹ لنگ لاش مریرہ۔ دانا پد میڑھ مرکہ و خیر مریک۔ اینو اسکان خنتون کہ کس کس ءِ مچ و لغت کرے و ایلو آسرات توس یا مچ و لغت کروک آ نا اولیکو وار ئس یا اولیکو وار دن ءُ کاریم اس کننگ آن گڈ او تینٹ آسراتی خنا۔ نن تینا راج اٹی ہُرن تو بھلو کچ اسیٹ داوڑ انا جھیڑہ غاک کاٹم ہرفرہ۔ شیطان نا روتینک آنبار کش کنسا کیرہ۔ دا چنکا چنکا جھیڑہ غاک وخت وخت بھلن مریرہ یا گڑا پین ہچ متو مدامی اسٹ ایلو آن بے چکاری ودی کیرہ۔ ہرانا سوب آن نن اسٹ مننگ آن گڈ ہم اسٹ مفنہ، تینے اسٹ تکسا ہم اواری نا ہچ ءُ کاریم اسے ٹی اوار تمپنہ۔ ہرانا سوب آن دا وڑ انا راجی نزوریک ننے تینا ہَد و اویل نا اسکول و کالج آتے ٹی پامداری، ہسپتال و ڈاکٹر آتا زمواری تیان نرنگ، نوٹس ہلنگ آن توننگ اٹی ءُ۔ علاقہ اسے نا پن اٹ بروک آ فنڈ آتا سما تمپک کہ ہرانگ کارہ؟ کبینی بومب آنبار ننا کاٹم آ تولوک بیرہ ننا بے سیک مننگ نا انتظار اٹی ءِ۔ چنکا و بھلاک تینا حق آتے خوندی تخنگ کن اسٹ ایلو آ ہررہ۔ نوکریک بہا مننگ اٹی ءُ۔ بہا کروک آتے ہم چانہ بس بے وسی اٹ تین پہ تین اسٹ ایلوڑتون غاو کینہ۔ نشہ ئی آ گڑاک ننا دامون ایمون بہا مریرہ مجال ءِ کس ہیت کے ورناک تباہ مننگ اٹی ءُ۔ کس ءِ بوڈ اس ہم کنپک۔ گاڈی سے ٹی تولوک گاڈی ءِ بال تروک آ ءِ ننے آن کس توننگ کپک۔ وونٹ آک بریرہ تینا اُست و مغز اٹ فیصلہ کننگ کپنہ۔ ہر اسٹ کن اونا بندغ جوان ءِ۔ بے شک کہ اوٹی ہچ ءُ لائخی اس ہم مف۔ یا گڑا ہر ٹبر، خاہوت و اُرا غان اسہ نہ اسہ بندغ اس وونٹ ہلنگ کن سلک۔ ہراتم گچین کاری تے ٹی بدر اس گچین مریک یا نابود ءُ بندغ اس سروکی نا منصب آ تولک۔ گڑا کاٹم تے ہلینہ تولنہ۔ ولدا ہم خر کننگ اُست ہشنگ آن بیدس ہچ کپنہ۔ پدا بروک آ گچین کاریک ہراتم خڑک تمرہ۔ ہمو نابود و نالائخ آ بندغ اسیکا پدا کل آ میڑھ بریک پدا وونٹ ہلیک کاہک۔ دا کل ہمو چنکا چنکا لٹ و بیر آتا سوب ءِ ہراڑان اُست آک اسٹ ایلو آن پنرہ۔ اسٹ ایلو آن جتا مریرہ۔ داڑان سَنت و سیوت آک پنرہ، پوسکن آ نسل انا اُست اٹی ہم کس جاگہ کپک۔ انتئے کہ اونا مون ناک دیوال نیام ءِ وخت اس دوست تختنو گڑا پوسکن آک ہمو مہر ءِ ہراکان ودی کیر کہ بھلاک مہر آتے بے مہری ٹی بدل کرینو۔ تینا و ایلو نا زند ءِ کنوئی ءِ۔ ولے اسٹ ایلو نا ہچ ءُ چنکو ہیت اس ہم برداشت کروئی اف۔ دا کل ءِ معاملہ ٹی ڈری و شغان تروک آک ہم تینا کھڈ ءِ خلکنو۔ ہرا نن و دے چاری مریرہ کہ جاگہ اس ہیت اس مرے، پھسات اس بش مرے تاکہ اوفتے مشغولی و ساہت تیری اس دو برے۔ و کمال دادے کہ ہراتم میڑھ و مرکہ اس مریک، اصل حقیقت پاش مریک۔ آمخ تینا آمخی ءِ منک۔ ولے نما وونٹ آتیٹی کٹوک آ تینا قول و قرار ءِ وا گیرام کیک، ہچ کاریم کپروک آ ولدا گچین کاری تیٹی سرسہب مریک۔ ہمو کڑدار آک ہم مون آ بریرہ ہرا خاخر اس بش کننگ نا سوب مریرہ۔ ولدا ہم او آمخی و شیطان نا دا کڑدار آک گڈیکو مفسہ۔ دا عمل دوشہ غانبار پین جاگہ سے آن کاٹم کشک۔ ہیت دادے کہ ایلو شون ہلوک آ قوم آک پین بھاز مون آ پیش تمانو۔ ولے وخت آن اسہ جاگہ تموک آک اسٹ ایلوڑکن بدر مننگ اٹی ءُ۔ ایلوفک کاروبار اٹی اسٹ ایلو نا مخ تفی ءِ کننگ اٹی ءُ۔ علم انا کسر آ زیات آن زیات تینا مخلوق ءِ شاغنگ اٹی ءُ۔ ہرافک جوان ءُ کاریم اسے کن تینے لانچانو یا پیش تمانو اوفتا کمکار جوڑ مننگ اٹی ءُ۔ نن ہم بایدے ہُرن اگہ گڑاس ورنا سدھ و سنبھال نا جوزہ اٹ پیش تمانو اوفتتون ہم کوپہ مرین۔ کس لائبریری اس جوڑ کننگ خواہک، بایدے زیات آن زیات اودے کتاب ہلین ایتن، الماری بکار ءِ تو الماری ہلین ایتن۔ ہندن گوازی گر تے کن آسراتی ودی کین۔ تینا فنکار آتے شرف ایتن، ادیب و شاعر آتے کن گچین ءُ چاگڑد اس جوڑ کین۔ مطلب داکہ بے غرض آ انسان آتتون انسان نا شرفمندی نا کسر ءِ ہلین…. دا مسخت نا پورواری کن اُرا، خاہوت، ٹبر تینا تینا علاقہ غاتے ٹی مہر انا بیرک ءِ بڑزا کین۔
