زمانہ نا چال ءِ اگہ پہہ مریس نی، گڑا زمانہ تون چلینگ مریک۔ دنیا ٹی انت کاریم اس مرے، وخت شناسی آن بیدس مننگ کپک۔ زمانہ نا ردوم ءِ کس یلہ کرے تو بے سہبی اونا مقدر ءِ۔ لکھ آ سال آتیان دا زمین آ انسان رہینگک۔ اینو نا انسان ہرا شونداری ہرا سرسہبی ءِ دوئی کرینے، اونا سوب ہندادے کہ انسان تینا لکھ آ سال آتا نسل درنسل آزموندہ غان ’رازِ کائنات‘ ءِ پہہ مرسا ءِ۔ ولے ہیت داڑے چٹپک، داسکان کائنات نا لکھ آ راز آک پڑدہ ٹی تخوک ءُ۔ دافتیٹی اسہ بھاز بھلو راز اس انسان نا جند انا تہہ انا بندغ ءِ۔ انسان نا نفسیات نا۔ مننگ کیک کائنات نا دا راز انا تہہ اسکان انسان نا جند ہم وخت اس ہم سفر مف۔ ہندا تہہ انا انسان بندغ ءِ انت آن انت کرفنگ ءِ۔ کشت و خون، لٹ و پل، ظلم و بیداد، دروغ پھسات، ڈغار نا زی آ بربادی، فطرت آن بغاوت، گناہ و ثواب، ہوغنگ و مخفنگ، ظالمی ہمدردی، فریاد و دعا، گناہ تیان توبہ، است خواہی تا رند اٹ رمب کننگ، بے مسخت آ کسر تیٹ رمب کننگ، فطرت ءِ لتاڑنگ، درخت، پھل، مش مِش، سوردریاب، گلیشیئر، پدین آ تہو، کل ءِ اینو نا انسان تباہ و برباد کرے، تینا است خواہی، تینا مسخت کن۔
ولے دا است خواہیک اسُل پورو متوس۔ نظام کائنات ءِ چیڑفنگ آن اینو دنیا ءِ کورونا تون مون تروئی تمنگ ءِ۔ پگہ پین انت آن انت بلا تتون مون تروئی تمو؟ کس ءِ سما اف۔
ای ایہن ہم بھاز بھلو بے سما سے اُٹ۔ اگہ کس انا واسطہ بے سما سے تون مس تو اونا دڑد آتے ارّف:
او بے پرواہ ءِ انت پرواہ مرو ءِ
کس اس دا شار اٹی تنیا مرو ءِ
شکر کہ ای بے سما اس اریٹ، بے پرواہ اس افٹ۔ کنے پین کس انا مہر و مریبت، جوانی، احسان، وفا تا ہر وخت پرواہ ارے۔ کنے تینا جند انا بھاز وخت پرواہ مفک۔ بھاز وخت ایلوفتا وفا تا رند اٹ تینا جوزہ غاتا، تینا سوچ و خیال آتا، تینا تنیائی نا دے تا پرواہ ءِ کپرہ۔ زند بھاز مونی کاہک۔ ای پدی سلوک اُٹ۔ ماضی ہر وخت کنا ہوش و خیال کنا است اٹی بھاز رنگین، بھاز زیبدار ءِ۔ ہمو کڑدار آنبار ہراڑے ’مشق‘ زندگی نا گوازی و بیرہ ’لذت‘ اسے نا پن ئس۔ عشق اسٹ اسکان محدود اَلو۔ تو انا سی دے اٹی بیست عشق بدل مسرہ۔ ہمو کڑدار اسُل بدل متوکہ۔ اونا عشق بیرہ اسٹ تون ئس۔ اونا محبوب ءِ دا ہیت آ بھروسہ اَلوکہ ای اوڑتون اوار افٹ۔ بیرہ کنا عشق انا احساس تون تینے امر تفینے۔ امر اودے پین کس ملپک؟ انتئے او دا چاگڑد آن جتا ءِ؟ اونا تہہ انا انسان سد سال مست اناس تو اف؟ کنے دا کڑدار نا اسہ ہیت اس دوست ءِ۔ پاریکہ:
”ہراتم کنے شک بس کہ نا است اٹ کن تون اوار پین کس ارے۔ ہموزدے کنے خنپیس تینا دنیا ٹی۔“
ہفتئی تلار، تاک 16
