دن کہ ہر خوشی نا بج آ غم سلوک مریک، ہندن ہر غم انا بج آ خوشی ہم سلوک مریک۔ بندغ ہمو سیانڑا ءِ ہرا خوشی نا ساہت آتیٹی سلوک آ غم، ڈکھ و ویل آ نظر تخے، و ہندن غم، ڈکھ و ویل اٹی بج آ سلوک آ خوشی ءِ دوٹی ہلے۔ و غم انا بوز اٹ خلے۔ دا اِرا گڑا ءِ پہہ مروک آ بندغ آسرات ءُ زند اس تدیفنگ اٹی سرسہب مریک۔ درو اسہ خبر اس خواناٹ، فلم ءِ تے فیس بک آ خناٹ، اسہ بندغ اسے امریکہ ٹی کورونا مس۔ منہ دے جوان کورونا وائرس تون جنگ تس و دراخ جوڑ مس۔ ہراتم اُرا خاہوت ءِ سما تما کل درگہ نا مون آ اونا بننگ و بخیر کننگ کن پیش تمار، ہراتم او گاڈی آن شیف مس، چنا نیاڑی و نرینہ غاک خوشی آن گل و بال مسر۔ ہندافتیان اسہ ورنا اس پشٹول ءِ کشا، بڑزا سم کاری کرے۔ کورونا غان جوڑ مروک آ بابا گاڈی آن دڑا مستی راہی مس۔ سم کروک آ ورنا دا پشٹول نا جابہ ءِ ہُننگ اٹی ئس کہ اوٹی سلوک آ اسٹ آ سم ٹکا کرے و دراخ جوڑ مروک آ بابا کہ اونا مون اٹی مُستی ہننگ اٹی ئس، مخ اٹی تے لگا۔ بابا ہموڑے تما کسک۔ دا ئس خوشی نا بج آ سلوک آ غم۔ ہندن اسہ کِسہ اس کیرہ کہ نصیر آباد اٹی اسہ بندغ اسے نا ہڑب اٹی کینسر ئسکہ۔ اسہ دے داڑیل آک اونا اُرا ٹی پیہار، کل ءِ اُرا نا بندغ آتے لاچار کریر، کہ دُو تے بڑزا کیر۔ و خیسن و زر آتے اوفتا مون آ ڈیر کیر۔ ہرا بابا ءِ کینسر ئسکہ، او مون آ مس، اسہ داڑیل اسے نا توفک نا نل ءِ تینا باٹی تخا، پارے تے ”روپئی اس داکان ملپرو ءِ نے۔ اگہ نر اسے اُس گڑا فائر کر۔“ ہمو داڑیل فائر کرے۔ بابا نا ہڑب آن دترک یلہ مسر۔ بابا شیف تما۔ داڑیل آک نرّار۔ بابا ءِ ہسپتال آ دریر۔ سما تما سم بابا نا کینسر ءِ ماس آن چٹفینے۔ حالانکہ او بابا کینسر نا دُو آن بیزار ئس، کہنگ خواہسکہ۔ ولے اونا دیک ئسرہ۔ غم تے خوشی ٹی بدل مس۔ مطلب دا بندغ قدرت نا فیصلہ غاتے تینا حق اٹی کننگ کپک۔ بلے خوشی نا وڑ اٹ خواہے، بلے غم انا وڑ اٹ۔ داٹی دلیری و آمخی ہڑتوم آک اوڑدہ مریرہ۔ ہندا سوب آن پارہ کہ خوشی نا ساہت آتیٹی بندغ بج آن چاری آ غم آ نظر ضرور تخے۔ دا کہ کماش آک شادے تیٹی باڑ باڑ کیرہ، اوفتا مشاہدہ و آزموندہ ہموتم خلیس اس اوفتے ٹی ودی کیک۔ ورنا تے خوشی ٹی سم کاری آن توررہ۔ ہندن مصیبت و ویل اٹی صبر و شکر آن کاریم ہلسا بج آ سلوک آ خوشی ءِ مون آ اتنگ کن جوان ءُ جوان ءُ کِسہ شاغرہ۔ ہر بندغ اٹی خاچوک آ نرینہ ئی ءِ ٹوہرہ۔ تاکہ ویل و مصیبت جاگہی مف۔ بایدے نن دا اِرا موقع ٹی تینا ہوش ءِ بیدار تخن۔ برام آتا جن ءِ دروک آ گاڈیک چپی انتئے مریرہ؟ نکاح نا وخت آ نکاحک انتئے پنرہ؟ مچے داڑا بندغ ٹَک خلے۔ یا گڑا مفلس آ بندغ اسہ دے اٹی لکھ پتی امر مریک؟ یا گڑا باوہ نا پتنک آتیان ناگمان بھلو ڈغار اسے نا کتونی امر پیش تمک؟ دیوال اسے نا تمنگ آن مست دیوال نا سیخا غان بندغ امر بش مریک؟ بس داڑکن بندغ ءِ پہہ مروئی تمک۔ زند بندغ تون گوازی کیک۔ اونا گوازی نا مون آ بندغ تینے گوازیگر اس پک کے۔ ہمو بندغ ہچ ءُ گوازی اس کننگ کپک یا گوازی اسے نا چس ءِ ہلنگ کپک، ہرادے گوازی بف۔ یا گوازی ءِ پہہ مف۔ زند ہم ہندن ءِ، دادے پہہ مننگ کن نت و دُو خلوئی تمک۔ تینا دامون ایمون نا بندغ آتے نت دُو خلنگ نا سبخ ءِ تروئی تمک۔ ورناک کماش آتا زند و آزموندہ غان فائدہ ہرفنگ کن اوفتتون سنگتی کیر۔ کچاری کیر۔ اوفتا کروک آ ہیت آتے ملنڈ اٹی بال تفس۔ ہرافک کماش آتے تک اٹی اتپسہ، اوفک اوفتا آزموندہ، مشاہدہ، زمانہ نا شیف بڑزی ٹی اوفتا جہد و کوشست آتیان بے خبر سلرہ۔ خیر ہنداٹی ءِ، کہ بندغ ہر خوشی نا بج آ سلوک آ ڈکھ و ویل و ہر ڈکھ و ویل انا بج آ سلوک خوشی ءِ پہہ مرے۔
ہفتئی تلار
20:  تاک
