بھلا عئید انا اولیکو دے ئس، ہر پارہ غا بشخندہ غاک تالان ئسر، چناک تینا رنگ رنگی آ پچ آتتون لڈسا دانگ اینگ ہنارہ تو ہندن لگاکہ دن کہ گلزار اٹ تہو انا چرک پھل آتے ناز اٹ سرفے۔ شار انا گلی و کوچہ غاک ہم ہڑدے آن اینو بھاز سفا و زیبا خننگارہ۔ شار انا گلی تیٹی چنکا چنکا دکان تیٹی چنا و ورنا تا بھلو رش اس ئسکہ۔ اسٹ ارٹ اس بیدہ جنگ تسرہ، تو دہ بیست بندغ میلہ ءِ سیل کریرہ۔ بھاز آک سودا ہلکرہ، دکان تا مون آ و تہٹی بھلو ژڑا بڑا اس ئسکہ۔ دافتتون اوار اوار شار انا خڑک و مر انا اُرا تیان ہیٹ تا گگلنگ میڷ تا گارنگ و خراس تا گورنگ نا توار خف تیٹی سفا سر مسکہ۔
اکرم عئید انا نماز آن کہ اُرا غا سر مس تو درگہ غا چناک چارما کنڈ آن گھیڑ کریر تے، و عئیدی خواہسر۔ اکرام خان ہموڑے جیب ءِ تینا چنڈا۔ چناک خوش مسر و دکان نا کنڈ آ سر ہلکر۔ تو او تینا مار انور خان ءِ پارے “ہمو عئیدی ءِ مل اتہ، تڑن تے کہ دے پیشیم مس۔” تانکہ او پچ آتے بدل کرے، انور خان عئیدی ءِ ملا ایس تڑنگ نا جاگہ غا۔ اکرم خان ہم کتار ءِ تیز کرسا سر مس۔ انور خان و اُرا والاک عئیدی ءِ لیٹرفیر، اکرم خان پارے “سخت توررے تے۔” و ولدا تکبیر خوانا۔ و عئیدی ءِ حلال کرے۔ داسکان کتار سلتویسس کہ ہمسائے تا چنا اس بس پارے “ماما ابا کنا پارے ننا عئیدی ءِ تڑ۔” انور خان سر ہلک، داڑے اُرا والاک سل کننگ اٹ اختہ مسر۔ انور خان ءِ ہندا وڑ اٹ چار پنچ عئیدی پین تڑوئی مس۔
اُرا غا کہ سر مس تو خنا کہ عئیدی ءِ سل کرینو۔ او سُو تا کاٹ کوٹ کننگ اٹ اختہ ءُ۔ او ہنا تینا چنکا مسڑ ءِ مہر کرساپارے “ہن باکس اس اتہ۔ داڑے نے کن جوان ءُ کواب اس بسوہ۔” ماہ گل باکس ءِ ایس خاخر لگا، تو او ہنا جغر بک و پبالو و پین جوان ءُ منہ گپل سُو انا کواب کن تخا۔
ہنداڑتون اونا اُرائی ہمسائے تا اُرا غان بس، پارے “ہمسائے تے کن سُو راہی کبو۔ اوفتا سما اف ہرا وخت آ تیار مریر۔ تاکہ دا سُو تیٹی با ءِ تینا مزئی کیر۔”
انور بش مس اسہ جوان ءُ کاغد اسے ٹی منہ جوان ءُ خازہ ءُ گپل سُو انا تخا، ماہ گل ءِ پارے “دافتے تاتو گل بی بی کن دیس۔‘ ولدا جوان ءُ کاغد اسے ٹی پین جوان خازہ ءُ سُو گچین کرے تخا پارے “دافتے تاتو گل جان اس تے کن دیس۔” و ہندن ماما خیر جان کن ہم جوان ءُ منہ گپل گچین کرے۔ ماہ گل بشخ آتے سر کرے بس تو باوہ ءِ پارے “گلی نا باٹی اسہ پیر ءُ ماما اسے، پارے “اللہ نا پن اٹ زرس سُو انا ایتبو کنے۔”
انور خان نا استی ٹی بش مس، و سُو تے چانڑ کرسا منہ ہندن ءُ جَب و چرپی کشا، ہرا کہ کننگ نا اَلوسہ۔ ماہ گل نا دُو آ تخا پارے “در ایت گم کر تے۔” اُرائی تے ہموکان دالان آن توار اس خلک کہ اوجری ءِ ہم ایتبو تے۔ داڑے دے توسنے سفا کیک تے۔ و کس کنپک تے ہم۔”
اوکان پد کواب آک تیار مسر، اِرغ نا وخت بس، کندوری تالان مس، کندوری ٹی وڑ وڑ انا تام آک ساڑی ئسر۔ اِرغ بنا کرے تو ماہ گل باوہ غان ارّفے “ابا نی عئیدی ءِ تڑنگ نا وخت آ اللہ اکبر انتئے چڑہ چڑہ پاسہ۔”
ابا تے مخا پارے “کنا ساہ دانا مطلب دادے کہ اللہ کل آن بھلا ءِ۔ ہر گڑا و ہر بندغ آن بھلا۔ ہر گڑا غان بھلا و اولیکو حق اونا مریک۔”
ماہ گل باخو ءِ کیدسا پارے “ابا اگہ اللہ کل آن بھلا ءِ، گڑا انتئے نن تاتو گل جان نا پن آ جوان ءُ سُو چانڑ کرین، تاتو گل بی بی و ماما خیر جان اس تا پن اٹ ہم جوان ءُ بشخ اس راہی کرین، ولے ہمو ماما اللہ نا پن اٹ خواہسکہ تو اللہ نا پن آ ہمو سُو تے راہی کرین ہرا کہ ننا کننگ نا اَلوسہ، خراب ئسر۔ و اونا سُو تے کاغد اسے آ ہم شاتون۔ ہندن دوٹی تے تخان تا۔ اگہ اللہ کل آن بھلا ءِ، تو کل آن جوان انگا بشخ ءِ بایدے نن اونا پن آ تروسن۔ اگہ نن جائی اللہ ءِ بھلا تکانہ تو اودے کل آن جوان ءُ بشخ اس اونا پن آ تسنہ۔ اگہ نن اودے کل آن بھلا آخا اگہ تینا بریبر تکانہ ہم تو ہرا گڑا ءِ نن کنگنہ ہمودے اونا پن آ ہم تسنہ۔”
اکرم خان زرس چپ سلیس، پدا مسڑ ءِ خمب کرے پارے “اینو نی کنا خن تے ملاس، اسہ ہیت انا پاننگ اٹ اللہ نا بھلنی پاننگ گنج اس اف۔ دا گڑا ءِ ننے تینا ہر کاریم اٹ نشان تروئی ءِ کہ اللہ کل آن بھلن ءِ۔”
ہفتئی تلار
P# 03
