دا ہیت راست ءِ کہ اینو پگہ براہوئی ادبی نوشت آتیا ہراخس ہیت مننگ ءِ، بیست سال مست اسکان داخس گنجائشت اَلوکہ۔ و دا ہم راست ءِ کہ داسہ نوشت آتیا مروک آ ہیت آتے پاش آن پاش بد ہم پاننگپک۔ وخت اس کہ سوج ہرفنگ یا تنقید کننگ ءِ کرینگ اسکان ہم پاننگاکہ۔ و بنائی دے تیٹی ہراتم ”تلار“ تنقیدی نوشت آتے پاش آن پاش موکل ترسا کل سوج آتے مونی اتنگ کن گیگ کرے تو دا رد اٹ اودے بھاز آ سختی سوری تتون ہم مون تروئی تما۔ ولے کرار کرار آ ہراتم کہ آجو سلاہ درشانی نا جہانی راستکی ہر براہوئی نوشتوک و خوانوک اسکان سر مس تو ’تنقیدی نوشت‘ آتے توننگ یا اوفتے بد پاننگ نا رویہ ہم شیف تمسا ہنا، و داسہ حالیت داڑسکان سر مسنے کہ دافتے پاش وڑ اٹ تو ہچ بد پاننگپک، دا اسہ وڑ اسے نا سرسہبی اس ہم ارے کہ ہر خوانوک تینا سُج انا کچ آ سوج چست کننگ کیک،و ردینک یا ردینک تکنگوک آتے پاش کننگ کن تینا سلاہ ءِ مون آ اتیک۔ و دا بابت نن خننہ کہ بھلو کچ اسے ٹی نوشت اٹی ہم گڑاک مون آ بننگ اٹی ءُ۔ ولے دا کل آن پد ہم دا ہیت ءِ گوجالنگ مفک کہ اسہ تپہ اس یا دا ہم پاننگ مریک کہ ادب تون تعلقدار نوشتوک آتا اسہ بھلو کچ اس ڈکوئی وڑ اٹ داسکان دا بے سگی نا گواچی ارے۔ دن کہ مہالو پاننگا کہ دا بے سگی ءِ بھاز زیات شیف خلنگ نا سوب آن داسہ دا پاش آن پاش اف، ہندا سوب آن دا بے سگی نا درشانی کن پین کسر دوئی کننگ انگ ءِ۔ اسہ وڑ اس تے دادے کہ سوج چست کروک یا تنقید کروک نا بارو اٹ لس مجلس آتیٹی و سوشل میڈیا غا ہوکا کننگک کہ اودے ہچ بفک، و او تخلیق ءِ پہہ متنے، ہندن سٹی ہیت کرینے۔ دا ہم پاننگک کہ سوج چست کروک تینا قد ءِ ودفنگ کن دن ءُ کسر اس ہرفینے کہ مخلوق نا نوشت آتے شیف خل/ و پن کٹہ۔ اسہ سوچ اس دا ہم ارے کہ دا وڑ انگا نوشت آک دا سوب آن بریرہ کہ ’منفی‘ گڑا تے مخلوق زیات خوانک، تو دافک ’منفی‘ (سفت آن ہورک) ءُ نوشت مون آ اتسا پن کٹنگ خوارہ۔ داخسے آن پد ہم ہچ اس مف تو ہیلہ و بہانہ جوڑ کرسا ہندن ءُ نوشت مون آ اتنگک کہ ہمو سوج چست کروک آ بندغ ءِ بے علم پاننگ و پک کننگ کن قلم ہرفنگک۔ و داکان ہم مونی تنقیدی سوج چست کروک و اوفتا است بڈی کروک آتا کسر اٹ چندی وڑ انا اڑنگ ہم شاغنگک، و دن شعوری وڑ اٹ تینے بے کمار کرسا پاش وڑ اٹ ہندن ءُ رویہ اس مون آ اتنگک کہ تنقید آن بے سگی پاش مف، ولے اصل اٹ ہندن ءُ کسر اس دوئی کننگک کہ تنقید نا کسر ءِ توننگ مرے۔ دا حالیت آتیٹی اسہ وار ولدا ”تلار“ دن انگا سوج چست کروک آ نوشت آتا تینا تلّہ غان است بڈی ءِ کننگ اٹی ءِ، و اسہ وار ولدا اودے ہمو رویہ غاتتون مون تروئی تمنگ ءِ، ہرا دہ دوانزدہ سال مست ئسکہ۔ ولے دا ہیت ہم راست ءِ کہ ہرکس اخس کہ کے، سوج چست کننگ نا بنا کروک آ عمل ءِ اینو نا دور اٹ کس توننگ کپک۔
