اسہ بندغ اسے نا ہیت آک ہنداخہ در بھاز ءُ کہ کٹپسہ، اخر مون آ تولوک آ بندغ پاہک تے، تینا ہیت آتے گونڈ کر، کنے پین ہم کاریم ارے۔ و اسہ بندغ ہمودے کہ مون آ تولوک ءِ، ایلو پاہک تے کہ یار ہیت میت اس کر۔ دا نیام اٹی اِرا بندغ ہندن ءُ کہ ہیت آتیان سیر کپسہ۔ دا ہمو بندغ آک ءُ، ہرا بریبر علمی گشاد تخرہ۔ یا اسٹ اس عالم مریک، ایلو علم انا ملاس مریک۔ دا رد اٹ نن تینا راج انا جاچ ءِ ہلین، داڑے دن ءُ چاگڑد اس ننے نصیب اف۔ نئے فراخ آ علم تخوک آ بندغ ننانیام اٹی تولنگ کن تیار ءِ، و نئے عالم اسے نا مون آ علم انا ملاسی تخوک آ بندغ خننگک۔ دانا سوب علم آن نروک آ تب تخوک آتا زیاتی ءِ، یا گڑا اسہ وڑ اسے نا احساس کمتری و برتری نا گواچی اُن۔ ہمو راج آک شون ہلیرہ، ہراڑے عالم و علم تخوک آ ملاس آ بندغ آک ساڑی مریر۔ عالم ءِ تینا قدر انا سمامرے، و ملاس آ بندغ ءِ تینا گرج آتا رد اٹ کتاب آتے خوانک، و تینا اڈ تروک آ میدان اٹی کمال ودی کننگ نا کوشست ءِ کیک۔ گڑا داڑکن عالم تینا میدان نا ملاس آ بندغ آتتون جوان خننگک۔ و ملاس آ طالب علم عالم نا موچڑی تے سدھا کننگ آ ہچ شکی مفک، انتئے کہ اودے سما ءِ کہ علم انا دریاب آن عاجزی آن بیدس چنک اس دیر انا ہم نصیب مفک۔
کوئٹہ شار اٹی ای خنانٹ، منہ جاگہ ہندن ءُ اریر کہ ہراڑے گنگ آک مچ مریرہ، و ہندن پر چَس ءُ مجلس کیرہ کہ بندغ حیران مریک، و ای داڑا ہم حیران مریوہ، گنگ آتے امر سما تمک کہ فلانی جاگہ ٹی گنگ ءُ بندغ اسے، اونا مجلس آ کان۔ دا ملاسی نا اسہ مثال اسے۔ دوی نا خواجہ غاتے نئے گنگ آنبار ہیت بریک، نئے و گنگ انا اشارہ غاتیٹ کروک آ ہیت آتے پہہ مریرہ۔ دادے پارہ است ءِ است آن کسر مریک۔ ہر بندغ ایلو نا آب آ دڑنگپک۔ بس ہیت کروک آتے ٹی ہم عالم و بے علم انا مثال گنگ و دوی نا خواجہ نا وڑ اٹ مریک۔ داسہ علم ءِ پہہ مننگ کن اونا دوی و اوڑتون علم انا تعلقداری اولیکو شڑت ءِ۔ اسٹ ادب و ننا علم انا عجب ءُ تب اسے کہ او کرکٹ نا شوق تخوک آ گوازی گر تیانبار اسٹ مفک۔ نئے کہ قومی گوازی گر نا خواری و کمال آتیانبار پوسکن گوازی گر نا تب ءِ تخک۔ ہندا سوب آن ادیب ادیب آن نرک، یا ہر ادیب ایلو آن زیات چاہنگ نا گمر اٹی گٹ مریک، یا گڑا اسہ دے اٹی بال کرسا مستی پیش تمنگ نا جوفہ ٹی اختہ مریک۔ و پدا اینو نا ادیب تینا گوازی ءِ نشان تننگ کن گوازی گر آتا مچی اس خلنگ نا لائخی ءِ تخک۔ دا ہُننگے اخر گوازی نا چَس ہموفتے ٹی امر ودی کننگک، کہ ہرافک تینٹ تو گوازی کپسہ ولے گھنٹہ غاتا گھنٹہ ٹی وی و گراﺅنڈ اسے ٹی تولوک مریرہ۔ ننا ادب نا خوانوک آ ہرا ادیب اس مف، ولے ادب دوست مرے، اودے ننا نیام آن دیر پریفینے۔ اونا بھلا سوب اسٹ تو ادب ادیب ءِ دوست توننگ نا رواج اف، ایلو ادیب ادیب ءِ شیف خلنگ نا ہچ ءُ وارخواہی اس یلہ کپک۔ مسٹمیکو چنکا گوازی گر و بھلا میدان نا گوازی گر آنبار نن میدان جوڑ کننگ کن تیار افن۔ گوازی گر آتے ہم گوازی نا اکیڈمی سے آن گدرینگوئی تمک، اوفتا باقاعدہ گچین کننگ نا امتحان اس مریک۔ جوان انگا گوازی گر نن ودے خواری کشک، دنیا نا گوازی گر تا کمال آتیان واخب مریک۔ اوفتے ٹی اسٹ ایلو نا ریکارڈ ءِ پرغنگ نا جوزہ مریک۔ بیرہ واہ و پزور آ جان اتون او گوازی نا تکنیک آتا خواجہ مفک۔ گڑا المی ءِ کہ نن زبان نا تکنیک آتے نوشتہ کننگ نا لائخی تیان واخب مرین، داڑکن زیات آن زیات خواننگ، تینے آن مچے زیات پہہ آ بندغ نا کچاری تیٹی تینے ساڑی کین۔ تینا کماش آتا لائخی تے منن، ای تو گوازی نا میدان نا سدھ و سنبھال کروک آ مالی، دیر تروک آ پچ ءِ جوڑ کروک آتا ہم عزت ءِ کروک آ بھلا بھلا گوازی گر تے خنانٹ۔ نن کن شرف انا خواجہ دیر مننگ کیک؟ ہمو کہ ہرا کامریڈ حمید آنبار لائبریری سے نا خیالداری ءِ کیک۔ ادبی چاگڑد اس ودی کننگ کن وخت ایتک۔ ادیب آتا چک و تاڑ ءِ کٹفنگ کن سرگڑدان خننگک۔ فن انا رد اٹ دھولی تتون مہر کیک۔ زبان آتے ٹی فرق کروک آتیان بد دیک، ادب ءِ بیرہ ادب تکک، ادب ءِ راج انا کل آن بھلا گرج تکک، عالم آتا شرفمندی نا سبخ ایتک۔ اگہ ننے آن ہر اسٹ ادب نا مسخت ءِ پہہ مرے کہ ہرا ادب گوازی گر آتیٹی اخلاق ودی کرینے، ہرا اُرا تیٹی تین پہ تینی نا شرف ءِ تالان کرینے، ہمو ادب انتئے ادیب نا جند آ اثر کپک۔ سوج دادے۔ انتئے اسٹ اس ایلو نا بننگ اٹی چس خنپک، خواننگ آ تینا مزل اسکان سر مننگ کن آسراتی خنپک۔ انتئے اسہ ادیب ایلو ادیب تون ہیت کرسا، ہیت ءِ ایسر کننگ آن مست پاہک، دا ہیت ءِ یلہ کر، پین ہیت اس کرک۔ یا پوسکن ءُ ہیت اس کر۔ دا ہمو است انا تنکی ءِ ہرا ادبی چاگڑد اس جوڑ کننگ نا روادار اف۔
ہفتئی تلار
تاک، 23
پنہ : 01
