کل آن گچین انگا گڑا بندغ نا کاٹم اٹی اونا مزغ و ملی ءِ۔ ولے بندغ آتے دانا گچینی نا بابت دیخ اس ہم سما اف۔ دا دنیاٹی ساہدار بھاز ءِ، ہمون انسان ہم اسہ ساہدار اسے۔ دا ساہدار ایلو ساہدار تیان دا سوب آن جتا ءِ کہ دادے مزغ تو ارے اوٹی شعور ہم جاگہی ءِ، ہرادے لس اصطلاح ٹی عقل و پامداری پارہ۔ ننے ہم سوچوئی ءِ کہ ننا مزغ اٹی انت ارے یا گڑا نن ہم بیرہ مڈول اس پیری تننگ اٹی اُن۔ دا ہیت ہم ارے کہ کنا مون آ مڈول ہمو گڑا ءِ ہرا نا تہٹی ہچ اس اف، ہرا نا کاٹم اٹی ہچ مف۔
اینو نن انتئے کل ملک آتیان پدی اُن؟ ننا بندغ آک انتئے پوسکن ءُ ہچ گڑاس جوڑ کننگ کپسہ؟ انگریز، چینیک، جاپانیک پین ایلو قومک اخہ بھاز گڑا جوڑ کننگ اٹی ءُ، ولے نن ہچ اس کننگ کپنہ۔ اخر انتئے؟ ننا دا دھرتی نا زی آ خوانوک ءُ جاگہ بھاز ارے۔ بیست و پنچ، سی سال اسکان ننا چناک خوانرہ اوکان پد ہم نوکری پٹرہ۔ اینو اسکان ہچ اس تینٹ جوڑ کننگ کپسہ۔ اخر انت سوب اسے کہ نن خنی آک دے پہ دے آن کور آتیانبار مرسا کہینہ۔ ہمو ہرا گڑاک ءُ کہ نن کین تا کہ ایلو قوم تیان مستی کان؟ اوفتیان گو ءِ امر دننگ کینہ؟ اوفتیانبار نن ہم بندغ اُن، ولے او ننے آن امر بھاز آسرات ءُ؟ خواننگ کہ نن ہم بھاز خواننہ، ولے ننا خواننگ اوفتا خواننگ آنبار انتئے گچین اف؟ کنا خیال پاہک نن امر کننگ اُن دن کروئی اف۔ پین وڑ اس کروئی تمک۔ گڑا اوفتے سر مرون۔
کل آن بھلا ننا کمبختی دادے کہ نن مست انا بندغ آتے خواننہ۔ مست انا خوانوک آک انت کرینو؟ انت پارینو۔ انت انت جوڑ کرینو۔ اوفتا وخت آک امر مسنو۔ ننا خواننگ کہوک آ بندغ آتا زی آٹے گڑاس زندہ ءُ ہم مرور تا ولے بھاز آک تا کسکنو، ہنانو۔ داسہ نن خواننگ، اوفتے پہہ مننگ نا کوشست اٹی اُن۔ ننا اسکول آتا، کالج آتا، یونیورسٹی تا کتاب آک کل مست انا گڑاتیان، ہیت آتیان، گپ آتیان پر ءُ۔ وخت آک بدل مریرہ، عقل و پام بدل مسنے مست انا تیان۔اوفتا وخت جتا ئس ننا جتا ءِ۔ او انت کریر ننے انت کروئی ءِ۔ دا گڑا تے پہہ مننگ نا ننے بھاز گرج ءِ۔
ای دا پاپرہ کہ نن مست انا بندغ آتے ہچ خوانپن۔ ولے ای دا پاوہ ننے اِرا گڑا کروئی مریک۔ اسٹ دا کہ اوفتے مچے خوانن اوکان زیات ننے تینا پوسکن آ دور اٹ مزغ آن بھاز کاریم ہلنگ ناگرج ءِ۔ داسہ نا دا دور اٹی ننا بندغ آک تینا مزغ آتیان ہچ کاریم ہلنگ اٹی افس۔ ہندا سوب آن ہمو قومک ننے آن مون آ ہنار ہرافک تینا مزغ آن کاریم ہلکر۔ مست انا بندغ آک انت کریر، امر دنیا ٹی بھلو بھلو پن کٹار۔ تینٹ تو کسکر ولے داسہ نا بندغ آتے کن بھاز آ گڑاتے الار ہنار۔
ننے تینے مچے ہُروئی ءِ۔ ننے آن ہر اسٹ ایلو آن جتا ءِ؟ ہندا سوب آن ننے آن ہر اسٹ نا مزغ یعنی سجفنگ نا وڑ ہم ایلو آن جتا ءِ۔ گڑا ایلوفتے خواننگ آن تینے تینٹ خوانن دا گچین ءِ۔ بھاز آ بندغ آک ننا مون آٹو ہرا دنیا ٹی عقل و پامداری آن کاریم ہلکر۔ دنیا نا تارمئی ءِ روشنائی ٹی بدل کریر۔ کل آن مست نن تینا نبی پاک محمد صلی اللہ علیہ وسلم نا زند آ ہُرن۔ او ہچ ءُ جاگہ اسے آن خوانتو۔ ولے پدا ہم بندغ آتے اسلام نا پن اٹ اخس بھلو گڑاس تس۔ ہراڑے بندغ آک پاریرہ کہ نعوذ باللہ خدا اسٹ اف خداک بھاز ءُ۔ بت آتا مے مولدی ٹی بندغ آک گٹ ئسرہ۔ ننا نبیؐ کل آن تا جتا پامداری آن کاریم ہلک۔ پارے کہ خدا کل انا اسٹ ءِ۔ بندغ آک منتوس تے۔ انت آن انت پاریر تے۔ ولے اینو ہر گڑا بندغ آتا مون آٹے کہ او امر پامداری نا وڑ تے انسان اسکان سر کرے۔
ارٹمیکو بندغ ہمو دے ہرا نن تا تارمئی ءِ روشنائی ٹی بدل کرے۔ پامداری آن کاریم ہلک بلف ءِ جوڑ کرے۔ پین ہم دہ ہزار گڑا جوڑ کرے۔ ہرادے دنیا ایڈیسن نا پن اٹ چاہک۔ اودے کل آن بھاز جوان پاہک۔ دا ہیت ہم کہ ایڈیسن ہمو چنا ئس ہرادے اسکول آن کشار۔ انتئے کشار تے؟ دا سوب آن کہ پاریر دا چنا ہچ خواننگ کپک۔ بے مزغ ءُ چنا اسے۔ لمہ ءِ تے پرچی اس تسر پاریر دا چنا کن ننا اسکول اٹی جاگہ اف۔ ولے ہمو ایڈیسن پامداری آن کاریم ہلک تو دنیا ءِ روشنا کرے۔
مسٹٹمیکو بندغ، ہراکہ دنیا نا کل آن بھاز پیسہ والا بندغ ءِ۔ دا وخت آ کل آن بھاز پیسہ اوڑتون ارے۔ او بل گیٹس ءِ۔ ہرادے کالج آن کشار، خوانفتوس تے۔ او تینا مزغ آن کاریم ہلک مائیکروسافٹ ءِ جوڑ کرے۔ ہمو یونیورسٹی والاک تینا یونیورسٹی نا مون آ بھلن بھلن لکھار۔ کہ ”نن بل گیٹس نا قوم آن اُن۔“
پین بھاز آتا پنک اریر۔ جابر بن حیان، گراہم بیل، جہاز ءِ جوڑ کروک آ ایلمک رائٹ برادرز۔۔۔۔
داکان بیدس پین بھاز آتا پنک اریر دا کل مزغ آن پامداری آن کاریم ہلکر۔ اینو ہموفتا سوب آن دنیا نا بندغ آک آسرات ءُ۔ او اگہ ہچ مزغ آن کاریم ہلپروسر گڑا اینو ہم بندغ آک خواری نا زند اس گدریفنگ اٹی مسرہ۔
دا کل ہیت آتا مسخت دادے کہ ننے بیرہ کتاب آتے خوانوئی اف۔ مست انا بندغ آتے خوانوئی اف، بلکن اوفتے خواننگ تون اوار اوار اوفتے جوان پہہ مرین۔ تینا مزغ و پامداری تیان کاریم ہلین۔ پین جتا ءُ گڑا جوڑ کین۔ تاکہ بروک آ وخت انا بندغ آک ننا ہم ستا ءِ کیر، نن ہم بروک آ چین تے کن، بروک آنسل آتے کن آسراتی و آسودہی سے نا سوب مرین۔
ہفتئی تلار
تاک: 37
پنہ: 07
