چلتن نا ٹول آن ہلیس اونا بیخ بنچخ اسکان جمر آک اودے ہندن تینا خمب اٹ ہلکسر۔ دن کہ سہیل نا گوریچ آتے ٹی چنڑز آک تینا چُوری تے تینا پرہ غاتا کیرغ آن خلیرہ۔ مشی آ ہیٹ و مَت آک خوشی آن گل و بال ئسرہ۔ مت آک چلتن نا مش و خل تیا ہندن ناز اٹ نت تے تینا مدان مدان تخارہ، دن کہ پوسکن بانگ تروک ءُ بانگو اس مدان مدان آ نت تے تینا ڈغار آ تخے۔ دیگر تون تفوک آ جمر آک ساتوی آ پرک مدان مدان مش و جبل ڈغار آ تمسا اودے سیردیر کرسا کریرہ۔ نن نن درست نا ساتو نا پر تینا چنکا چنکا کھڈ و کاویل آک پر مسوسر۔ و چنکا چنکا جل تیٹی مچے مچے دیر وہاکہ۔ مش انا تلار آتیان وہوک آ دیرک ہندن جرک ترسا مون شیف بسرہ۔ دن کہ کس اس دے آ شیشہ بٹے۔ مش انا ہیٹ تا پٹ آتیان ہندن پر انا دیرک وہارہ و چٹارہ دن کہ پوسکن برامی سے نا سہب سہاری مخ آ تموک آ پژہ غاتیان دیک چٹسا کار۔ ککو، سیسو، کپوت آک تیان ٹولی تتون ہندن گل و بال ئسرہ دن کہ چوک آ مسنک خلق اٹی کس انا برام آ خلقی شئیر تے پارسا خوشی آن گل و بال مریر، شئیر پار۔ چرکونڈ و گنچشک آتا خوشی اوفتا دانگ اینگ بال و چڑچڑ ہندا ڈیک ءِ تسکہ دن پا چلتن نا دامان اٹ اسہ پوسکن ءُ خلق اس آباد مرے۔ و دامان اٹ دا شوم آن اے شوم اسکان گل و بال کرسا بال کریرہ۔ تینا پِڈ انا خاخر ءِ کسفنگ کن او غلہ و دانہ پٹارہ بنارہ کنگرہ۔ ایڑے خلق انا چناک ہرا چرکونڈ نا شکار نا بیخی زیات شوقی مریرہ، او خلق انا دکان تیان متکن و ارنگوک سائیکل و موٹر سائیکل نا ٹوپ و استادکار آتیان ہُلی نا متکن ءُ نال یا تار پٹارہ تاکہ چک ہلنگ کن تین کن کَمک جوڑ کیر۔ مش انا خرماک ہم جان کش کرسا تینا ٹولی تے ٹی اسیجا مسرہ۔ انتئے کہ بروک آ دے تیٹی بھلا چلہ ٹی ساراوان نا مش تیا ہنداخہ برف تماکہ کہ اوفتے کن شکار و کننگ نا ویل آک ودی مسرہ۔ ہندا دے تیٹی خلقت دا پاہک کہ خرماک اڑی مریرہ، اوفتے یلہ کرسا خلق آتا جلہو کیرہ۔
بھلا چلہ نا ہلنگ آن گڈ ہندادے تیٹی درخت آک تینا پن آتے ہندن چنڈرہ تینا بدن ءِ سبک کیرہ۔ دن کہ ککو و بانگوک کَریز نا دے تیٹی تینا پُٹ آتے بٹرہ۔ یا دن کہ اسہ منشت اِلوک ءُ بوڈسری ءُ چنا سے نا پٹ آتے اِرا سال آن گڈ اونا لمہ باوہ دوپاسی آ شولنگ کن دیرہ۔
درخت نا ٹول آن شیف اسہ لڑ اسے آ بلبل حیران و فریشان تولوک غم تیان ٹکر ٹکر چک آتے دانگ اینگ گل و بال کننگ آ ہُراکہ۔ انتئے کہ اونا سنگت و اونا ٹولیک منہ وخت مست بابو سہیل (یخ) انا ہلنگ تون کچھی نا کنڈ آ مون کرینو، دن کہ مالدار آ مخلوق بولان نا وَل آتیان تدسا کچھی آ کاہک، بلبل نا ویل دا ئس کہ او تینا بلبل تا ٹولی آن تہل تماسس۔ داسہ اوڑکن تنیا بال کننگ و مون مستی ہننگ و گوریچ تون مون تننگ اسہ بھاز بھلو ویل اس ئسکہ۔ اونا است سفا پٹک نا است آنبار دریپ دریپارہ کریکہ۔ اونا گڑتی اودے قید اٹ تموک ءُ اسہ ورنا اسے آنبار پژیفیسس۔ گوگو مُر آن بلبل ءِ خنا اونا کنڈ آ بال اس خلک۔ اونا مونجائی و تنیائی اوڑان سگنگ متوکہ۔ انتئے کہ منہ وخت مست گوگو نا آڑی ہم اسہ توفکی ءُ شکاری سے نا سم انا گواچی مسوسس۔ ہراڑان گوگو تنیا ئسکہ۔ اونا آڑی ہمو شکاری ءِ تو ہچ ءُ کاریم اس تتو، ولے اونا ٹھپی دتر چر و بے ہروہ غا جون کھڈ اسے ٹی تما۔ ہرادے مورینک آک ہرفیسر۔ آ دا مس کہ او ننکان اسہ شوک اسے نا پڈ ءِ نیم سیر کرے۔ گوگو ءِ بلبل نا پارہ غا بال خلسا گنجشک و کپوت آک خنار، تو اوفک ہم اونا پد اٹ بال کرسا بلبل نا پارہ غا ہنار۔ بلبل نا توار اٹ گل و بالی و خوشی آن سوز و مودہ زیات ئسکہ۔ گوگو، کپوت و گنجشک آک ہندن تینے اوڑا سر کریر دن کہ خلق اٹ ہمسائیک کس اسے نا کزیت نا وخت آ تینے اوفتا خاہوت آ سر کیرہ۔ بلبل دا کل ءِ تینا کنڈ آ بننگ آ خنا اودے گڑتی ہرفے، او پارے کہ خدا خیر کے دا انت اسے کن کنا پارہ غا بننگ ءُ۔ ولے اوڑے سر مننگ آن پد گوگو ہکل کرے پارے ”سنگت گڑتی کپہ نن نا بیرہ حال احوال، دراخ جوڑی کننگ کن بسنن۔ نا ویل ننا کل انا ویل ءِ۔ نی انتئے فریشان و مونجا اُس۔“ گوگو نا توار تون اوار کپوت و گنجشک آک ہم تینا سرہ غاتے اواری ٹی شیف کریر۔ دن کہ جاپان اٹ چنا بھلاک تینا سرہ غاتے تینا مہمان و استاد آتا مون آ شیف کیرہ۔گوگو نا ہیت آتے بننگ آن پد بلبل نا دم راست مس۔ او تینا است اٹ پارے کہ دا ویل و مصیبت نا وخت آ کس انا است خواہی نا چار ہیت مَش اسے۔ او پارے ”نما منت وار کنا ویل دادے ای تینا ٹولی آن تُو کپ اس مست تہل تمانٹ۔ ننا ٹولی کچھی نا پارہ غا خوشی و گل و بال کرسا ہناکہ کہ نیام کسر آ مَشی ءُ بانز اس ننا ولر اٹ تما، کنا آڑی ءِ تینا پنجہ غاتیٹی ہلک درے۔ ایلو ولر نا سنگت آتا ہچ خیر و خبر اس اف۔ ای تینا ساہ ءِ بچفنگ کن چلتن نا کنڈ آ مون کریٹ۔ و اینو داڑے خدا نا آسرہ غان بیدس کنے ہچ ءُ آسرہ اس اف۔ داسہ ای فریشان و خوار اُٹ۔ دا مون انگا جمر آک دا خراسان نا چلہ نا یخ آک دا درخت آتا بے پنیک کنا دیک امر گدرینگور۔“
گوگو، کپوت و گنجشک آتا پارہ غا ہُرسا پارے ”انت خیال ءِ نما، نن دانا انت مدت و کمک ءِ کننگ کینہ۔“ کل تا کاٹم کاٹم ترسا پاریر کہ ”انت اس مرے ننے دادے دا ویل آن کشوئی ارے۔ و مون مستی راہی کروئی ءِ۔“ کل انا تا سلہ بسس۔ او دا سلاہ کریر کہ نن بلبل ءِ تینا ولر آتا نیام اٹ کینہ، و اودے باسن دیر اسکان سر کینہ۔ مون آ اخر اودے آڑی اس دو برو ءِ۔ کل تا تینا سلہ ءِ بلبل ءِ پاریر۔ ہراڑان بلبل نا خنک خوشی آن غلغلو مسر۔ کپوت آتا ولر مون اٹ گنچشک آتا ولر و بلبل نیام اٹ گوگو اوفتا رند اٹ۔ اوفک بولان نا پارہ غا توار خلسا تینا سفر نا بناءِ کریر۔ کولپور نا مش تیٹی زرہ اس دم کشنگ و دم ءِ راست کننگ و گڑاس بارن آ بئے بوچ و اوفتا تموک آ بج آتیان تینا پڈ ءِ سیر کریر۔ و پدا بال خلسا بلبل ءِ باسن دیر آ سر کریر۔ بلبل مچے ہنا درخت آتا بلبل آتا توار تے بنگ و باسن دیر ءِ خننگ آن گڈ خوشی آن گل و بال مس۔ ولے اونا آڑی نا جتائی اونا است آ ہندن ءُ ٹھپ اس ئسکہ ہرا بسنگ نا پن ءِ ہلتوکہ۔
مش تا پد آن پٹ آتیٹی چنڑز تینا چوری تتون وار اس دا بوچ و اے بوچ دا جر و اے جر انا کیرغ آن کاٹم ءِ غت تسکہ کہ ای و کنا چناک اسہ شوک، تولہ یا توفکی اسے نا گواچی مفن۔ ایڑے سڑدار نا مار ارٹمیکو جام ءِ نوش کرسا ہکل کرے۔ ”اڑے خُدو توفک، تمبو و گاڈی تے تیار کبو۔ سہب اتون ننے پٹ آتا چنڑز انا شکار کن ہنوئی ءِ۔ منہ دے آن پد اے قطر نا عرب باوہ غاک نما بریرہ ہُرن کہ گڑاس ارے یا اف۔ ولدا اوفتے انت مون نشان ترون۔“ خُدو خواجہ نا نائب ئسکہ، ہرانا پن خدا بخش ئس۔ ولے او خواجہ غاتا خُدو ئس۔ خُدو پارے ”انت اس کہ خواجہ نا حکم مرے۔“ او کمرہ غان پیشن ئس و نوکر تے و توفک ہرفوک آتے ہکل ترسا پارے ”خواجہ نا حکم ءِ کہ گاڈی و توفک آتے تیار کبو۔ سہب سہاری چنڑز انا شکار کن ہنوئی ءِ۔“ نوکر آک و توفک ہرفوک آک ہرافتا بھلا کچ سیاہ کار، دُز، داڑیل، و خونی تا ئسکہ، و سڑدار نا کوٹ اٹ باہوٹ ئسرہ۔ ہرافتا بھلا کاریم لٹ و پل، دزی ئسکہ، ہراڑان اوفتا و سڑدار نا مار انا گزران مسکہ۔ دا حکم ءِ بننگ تون پاریر ”انت اس کہ خواجہ نا حکم مرے۔ نن تینا بست و بند اٹی اُن۔“ او نئے بیرہ سڑدار، سڑدار نا مار اکن گڈ، خزم، مُرو، ککو، چنڑز انا شکار کریرہ، بلکن وخت وخت اس سڑدار نا برخلاف توار چست کروک آتا با ءِ ہم توفک نا زور اٹ مدامی کن بند کننگ نا چم ءِ جوان چاہسرہ۔ مخلوق نا ڈغار تا تولنگ اوفتے تینا تینا یا سڑدار نا خاہوت نا پن آ کننگ، وونٹ آتا وخت آ مخلوق آن زور اٹ وونٹ ہلنگ، چارک، ششک ہلنگ اوفتا چَپیکو دُو انا کاریم ئسکہ۔ سڑدار نا مار ورنائی، دولت و طاقت نا گمر اٹ ئس۔ اونا است سیبی نا آہڑ نا دے تیانبار لمبہ خلککہ۔
سہب اتون سڑدار نا مار سہب سہاری اُرا غان پیشن مس تو موٹر آک توفک آک تیل تروک و تیل خلوک آ شیشہ نا وڑ اٹ گروشک ترسا تیار ئسر۔ سڑدار نا مار نیام انا بلٹ پروف آ موٹر اٹ سوار مس۔ و امریکہ نا دوربین لگوک آ توفک اونا دوٹی ئس۔ رند اٹ تے گاڈی تا چر، ہراٹی توفکی تتون اوار، راکٹ لانچر ہرفوک آک ہم تولوک ئسر۔ و پٹ آتا کُنڈ آ چنڑز انا شکار کن ہندن مون کریسر دن کہ تانزیک بے وس ءُ مُرو اسے نا پد اٹ رم کیرہ۔ یا ہڑی آ خرماک خلق آتیا جلہو کیر۔ اوفک شام تمنگ آن جَٹ اس مست بڑی بانگ آ بھلا میدان اٹ تینا تمبو تے جک کریر۔ شام اتون انگریزی شراب آتیان تینا ملاسی ءِ مُر کریر۔ و اِرا مسہ جوان سامبوک ءُ خڑ سجی کواب کریر۔ ہرافتے کسر اٹ باگیا اسے آن اونا توفکیک سڑدار نا کبابی نا پن اٹ زور اٹ ہلکسر۔ اونا توفکی تا چڑس انا دُوکو ئسکہ۔ ہندن ءُ مول/ اس ودی مس دن کہ نیمہ باروک آ کاشم تے کس اس پیر غائب نا جل تیٹی خاخر ایتے و خاخر آن پد مول/ کیر۔ یا دن کہ خلق انا مخلوق نا است و جغرک ظالم تا زوراکی آن مول/ کیر۔
ہوش و بے ہوشی ٹی او نن گدرینگا تو سہب اتون دے ٹِک آن مہالو سڑدار نا مار ہکل کرے پارے ”اڑے خن شیف آک کل نما کنا مون آ تولوک کنا مون اٹ انت ہُررے۔ انت اکن بسنن، مگہ لمہ نا نما برام ءِ۔ ہمت کبو شکار اس پٹبو۔ داخہ در خواری کرینٹ۔ تیل ہشانٹ، مگہ دا دولت باوہ نا ءِ نما۔“
ہرکس دوربین تے ہرفے دانگ اینگ ہُننگ ءِ شروع کرے۔ ہنداڑتون اسٹ تا ہکل کرے پارے ”اینگ مُر بھلو چک اس خننگ انگ ءِ۔ کنے خدا دروغ تڑ کپ امر کہ مرے دا چنڑز اسے۔“ سڑدار نا مار ہرا ہڑدے بلٹ پروف آ موٹر اٹ سوار مسکہ، اینو درک تس و توفک ءِ دوٹی ہرفے ڈبل سیٹر اسے نا پد آن سوار مس و ہکل کرے پارے ”خُدو اینو اخس کہ وس ءِ نا موٹر ءِ سُم انا وڑ اٹ ددیف۔ دن مف کہ دا شکار کنا دُو آن کاہے۔“ سڑدار نا مار انا جم و جوش اٹ ہکل آن خُدو نا اخس کہ وس ئسکہ موٹر ءِ بالی آ چُک آنبار پٹ اٹ بال ترسا کرے۔ موٹر نا دنز و لوڑ اٹ پد آن بروک آک ہچ اس خنتوسہ۔ موٹر چنڑز ءِ ہَد کرے، ایلو موٹر آک چنڑز انا پارہ غا ہندن جلہو کریسر دن کہ نہار و خرماک اسہ بے وس ءُ سور اسے نا پڈ ار کننگ کن جلہو کیرہ۔ تو چنڑز ہرادے کہ دا ہَد کریسر، تو او است اٹ پارے ای اسہ بال اس خلیو، نوا ای ہم بچو و کنا چوریک ہم بوچ آتیٹی اودیم مریر۔ چنڑز بال اس خلک و چوریک تے ہورہ غانبار توار خلوک آ موٹر آتیان تینے بوٹو، جر بوچ آتیٹی اودیم کریر۔ چنڑز انا بال کننگ تون سڑدار نا مار دوربین لگوک آ توفک نا نَل ءِ چنڑز انا پارہ غا بڑزا کرے۔ ہنداڑتون توفک نا دریمبارہ مس۔ ایکان موٹر خُدو و سڑدار نا مار اتون اوار اسہ بھلو چیل اسے ٹی دریمبارہ کرے۔ و اسہ بھلو دنز لوڑ اس بش مس۔ پد انا گاڈی ٹی اسٹ اس ہکل کرے، ”چاوہ مون ننا مون مس، اگہ دا ہوکم کسک تو سڑدار کس ءِ ننا زندہ الیپک۔“
ایڑے ہنار خنار سڑدار نا مار مَشل دتر اٹ اسٹ، مش تیٹی بُولاہو، موٹر آن اسہ پارہ غا مُر تموک ئس۔ ہرا بے ہوش ئس۔ اونا وفادار آ سپاہیک اودے زُو آن زُو ہرفیر، شار انا ہسپتال آ دننگ کن راہی مسر تو اسٹ تا پارے ”او مون چَرپ آک ننا شار اٹی دن ءُ ہسپتال ہرادے کہ اوڑے خواجہ ءِ دارو درمان کننگے۔ او تینا کاٹم نا خل/ اکن ولایت آ کارہ، داڑے وا اودے ہراکان دارو درمان کرور۔“ ایلو پارے ”راست پاسہ، بھلا خواجہ نا تروک آ ہسپتال اٹ تو خواجہ نا ڈگی و ہُلیک تفوک ءُ، اوڑے مش اس ہم اف۔“ او ہندا ہیت و گپ اٹ ئسر کہ خُدو ہکل کرے، ”زُو اس اودے خڑک انا سرکار نا کیمپ آ سر کبو۔ کہ نوا ہیلی کاپٹر اٹ اودے زُو کراچی نا ہسپتال اسے آ سر کین۔“ خواجہ ءِ کیمپ آ سر کریر، اوکان اودے ہیلی کاپٹر اٹ کراچی نا ہسپتال آ دریر۔ ہراڑے باوہ تے سڑدار تینا سلہہ بند آتتون مہالو آن سلوک ئس۔ سڑدار نا مار ءِ ہسپتال اٹ داخل کریر۔ ڈاکٹر آک آن ءِ تینا تمام کریر، اونا ساہ ءِ بچفیر۔ اوفک سڑدار ءِ پاریر، ”خواجہ نے مبارک مرے نا مار انا ساہ بچا، ولے نن اسہ بشخنداری اس خوانہ او مخ آن پنانے۔ و مخ آن شیف اونا ہچ ءُ ہزوہ اس کاریم کپک۔“
ہفتئی تلار
تاک: 10
12-06 فروری 2021ء
پنہ: 06/07
