منوچهر په‌روینی زانی که رووژ و شەو م فەقەت هامه یاد توئەی بێ خەوەر له حاڵ دڵ و ئاه سەرد  مزانم که تو ،  له باوەت م خاترت جەمهترسم که باید یەێ دەفه بۊنی که مردمهبەسیاسه تار زۆڵف تو  ئێ قەڵب زارمه نەیله که باد، باێد و پەریشانیەو بکەێبیلا نەسیم  ، تا که وە ناز و نەوازشەوگەرد شەمیم زۆڵف تو حەیرانیەو بکەێباڵەو گرم شەوێ له هەواێ چەوەیل تومهمانم ئەر بۊد و بنیشیده لامەوهوقتێ که پەڕ بکیشمه باڵای خێاڵ توسەخته له ئاسمان خێاڵ تو بامەوهسەر هەڵگرم وە شوون خێاڵ تو رووژ و شەوتا بایده ماڵمان و بنیشیده لامەوه تا کەێ وە ئێ خێاڵەو ئمرم وە سەر بووەمدی پاێ دڵ له شوون خێاڵت بسامەوهئەێ مانگه شەو ! تو بەو بدرەوشه له ئاسمانتا کەێ له پشت ئەور غەمی لەێ شەوارەوهچەو ئنتزار هاتندم  زۊترەک هڵاشەو زنده دار وەسڵ تنم ، خوەد نەشارەوهوەقتێ که نیده لام و خیاڵ تو ها دڵمترسم دڵم بچوود وە دەس ، هەر و بوون توهەر چۊ کەمووتەری  له هەواێ ئەو چەوەیلدهبالو گری و گرد خیالم و شون توخوەم دامه دەس چەوەیل تنو  خستنەم له پادی ئەوقره وە شون خوەیانەو دەواننەمئاخر سەریش چین و وەگرد خەومەو  مەنمباڵ و پەڕم رشانن و ئمجا سزاننەمئێ چینده چه بی تو و ئی هەمکه دەردمه؟هەر رووژ هامه یاد تو ، بەورەو  نەتوورەوهروشن بکه چراخ  دلم ، زویترک بخنرەحمێ بکه وە حاڵ من و دی نەچوورەوه
