text:
Zaprzeczanie globalnemu ociepleniu (denializm klimatyczny, denializm globalnego ocieplenia, także negacjonizm klimatyczny) – zjawisko będące częścią kontrowersji wokół globalnego ocieplenia. Na denializm klimatyczny składają się bezzasadne – zdaniem przeważającej części naukowców – wątpliwości lub poglądy negujące fakty naukowe o zmianach klimatu – włączając w to podważanie działalności ludzkiej jako podstawowej przyczyny zmian klimatycznych oraz konsekwencji globalnego ocieplenia dla przyrody i ludzkości.

Wśród denialistów są zarówno osoby, które akceptują używanie terminu "denializm", jak i osoby preferujące określenie "sceptycyzm globalnego ocieplenia". Naukowcy zajmujący się tą dziedziną stoją na stanowisku, że "jest niewłaściwym ukrywać zaprzeczanie nauce pod płaszczykiem sceptycznej postawy naukowej". W konsekwencji oba wymienione terminy funkcjonują w dyskursie publicznym i odnoszą się do szeregu poglądów, które cechuje odrzucanie w mniejszym bądź większym stopniu ugruntowanej wiedzy naukowej w sprawach zmian klimatycznych.

Denializm klimatyczny może również przybierać charakter niejawny. Wskazują na to badania społeczne, które wyróżniają niejawny denializm klimatyczny jako jeszcze jedną formę denializmu. Pojęcie to odnosi się do sytuacji, gdy akceptowane są fakty naukowe, jednak akceptacja ta nie przekłada się na konkretne działania.

Dezinformacja
Przedsiębiorstwa paliwowe przeznaczają setki milionów dolarów na promowanie poglądów negujących zagrożenie klimatyczne. Socjolog Robert Brulle twierdzi, że każdego roku na konto organizacji negacjonistycznych wpływa około 900 milionów dolarów.

Po przeanalizowaniu 16 tys. publikacji dotyczących zmiany klimatu pochodzących z konserwatywnych think-tanków, sprzeciwiających się regulacji kwestii zanieczyszczeń generowanych przez przemysł paliw kopalnych okazało się, że zespoły te są głównym źródłem dezinformacji w dziedzinie zmiany klimatu, a przygotowane przez nie materiały są propagowane przez media, blogosferę i grupy interesów. Badania wykazały, że 92% anglojęzycznych książek negujących zmianę klimatu i opublikowanych od 1972 do 2005 roku pochodziło właśnie z tych organizacji.

Exxon
Exxon, pomimo dziesięcioletniego obiektywnego wewnętrznego badania globalnego ocieplenia, wskutek potwierdzenia się niepokojących wniosków zagrażających jej interesom, zupełnie zmienił kierunek działań i spędził ponad 20 lat dyskredytując badania własnych naukowców. Przedsiębiorstwo widziało swoją przyszłość biznesową w produkcji paliw syntetycznych, które byłyby zagrożone w przypadku ograniczania emisji.

Mimo że zatrudnieni w Exxonie naukowcy już w 1982 roku potwierdzili we własnych wewnętrznych modelach klimatycznych konsensus globalnego ocieplenia, w 1989 roku kierownictwo korporacji postanowiło zacząć podkreślać niepewności w modelach klimatycznych. Przedsiębiorstwo wykorzystując swoją reputację organizacji prowadzącej rzetelne badania klimatu zaczęło stwierdzać, że modele te są bezużyteczne. W publicznych wypowiedziach przedstawiciele Exxona wyśmiewali tego typu prace badawcze, choć ich autorami byli zatrudnieni w przedsiębiorstwie naukowcy.

Niezależnie od tego krytykowane przez prezesa modele klimatyczne wciąż były używane przez koncern do oceny opłacalności wydobywania ropy oraz gazu w Antarktyce i zagrożeń dla budowanej tam infrastruktury.

Skuteczność oddziaływania miała zwiększyć organizacja Global Climate Coalition, założona przez Exxon. Celem tej grupy lobbystycznej było blokowanie polityk ochrony klimatu i ograniczania emisji CO2. Aby to osiągnąć, od 1989 do 2002 roku prowadziła kampanię propagandową i reklamową zasiewającą wątpliwości w kwestii uczciwości IPCC i wiarygodności dowodów naukowych.

W 1998 roku Exxon założył organizację Global Climate Science Team. Wykupywano reklamy w największych czasopismach, np. w "Wall Street Journal" ogłoszenie Nauka nierozstrzygnięta stwierdzało, że obserwowane globalne ocieplenie to część naturalnego cyklu. Powoływano się przy tym na pracę Lloyda Keigwina. Ten, gdy dowiedział się o tym, zaprotestował, stwierdzając, że jego artykuł został przeinaczony i nie zgadza się z przedstawioną w reklamie tezą. Inna reklama, opublikowana w "The New York Times", rzucała oszczerstwa na naukowców, którzy "wierzą, że mogą przewidzieć zmiany w klimacie na dekady w przód".

Po wyborze George'a W. Busha na prezydenta Exxon podjął liczne środki lobbingowe na działania Białego Domu i IPCC i zatrudniane tam osoby; postulowali także wycofanie się z protokołu z Kioto. Współpraca między Exxonem, powiązanymi z nim organizacjami i administracją Busha, mająca na celu podkreślanie niepewności w klimatologii i powstrzymywanie działań, wyszła na jaw w 2005 roku.

Exxon pod presją swoich udziałowców ogłosił w 2007 roku, że zaprzestanie finansowania organizacji negacjonistycznych. Dokumenty podatkowe ujawniły, że tak się wcale nie stało – beneficjentami okazali się także politycy: w latach 2007–2015 przedsiębiorstwo przekazało 1,87 miliona dolarów wybranym Republikanom w Kongresie USA, otwarcie zaprzeczającym zmianie klimatu i 454 000 dolarów American Legislative Exchange Council.

Przykłady negacjonizmu

Politycy

USA
Jako jaskrawy przykład denializmu Marcin Popkiewicz podaje administrację Donalda Trumpa, która odrzuca konsensus naukowy w tym temacie i która zadeklarowała wycofanie kraju z Porozumienia Paryskiego, podejmuje działania na rzecz zniesienia ograniczeń dla emisji CO₂ z elektrowni, obcięcia funduszy na badania nad czystymi źródłami energii oraz wycofania standardów zużycia paliwa przez samochody.

Niektórzy politycy sugerowali globalne ochłodzenie, posługując się wybranymi artykułami prasowymi zawierającymi dawno obalone tezy, np. w 2003 amerykański senator James Inhofe, czy w tym samym roku były sekretarz ds. energii James Schlesinger, który cytowali raport National Science Board z 1972 roku pomijając istotne części dokumentu.

Polska
Zdaniem Bohdana Widły w Polsce denializm jest ruchem ponad podziałami: teksty negacjonistyczne można znaleźć i w prasie prawicowej, i liberalnej, zarówno na niszowych portalach, jak i na tych największych.

W kwietniu 2013 roku przyszły prezydent Polski Andrzej Duda stwierdził na Twitterze: "Jak sobie pomyślę że płacimy za »globalne ocieplenie« i popatrzę za okno to mnie trafia szlag:/". W podobnym tonie wypowiedział się Ryszard Petru.

W 2010 roku Leszek Balcerowicz stwierdził, że nie uważa ocieplenia za zagrożenie dla Polski, ale jako zagrożenie dla Polski postrzega politykę klimatyczną. Założone przez niego Forum Obywatelskiego Rozwoju w 2014 roku wydało raport, w którym powołując się na Roberta Essenhigha, sponsorowanego przez przedsiębiorstwa paliwowe, podaje w wątpliwość ustalenia setek klimatologów. W kolejnych latach w raportach znalazły się nienaukowe stwierdzenia, jakoby temperatura nie miała mieć tak dużego przyrostu, jak to przewidują naukowcy.

Jarosław Kaczyński stwierdził, że emisje CO₂ nie mają żadnego znaczenia dla klimatu. Roman Giertych napisał, że lubi globalne ocieplenie i chętnie finansowałby jego postęp. Senator Jan Maria Jackowski ocenił, że "ocieplenie to jakaś globalna psychoza".

Od 2014 roku portal Nauka o klimacie corocznie przyznaje nagrody Klimatycznej bzdury roku. Nagrody otrzymali: Zbigniew Ziobro, Jan Szyszko, Janusz Korwin-Mikke, Wojciech Cejrowski, Andrzej Duda.

Publicyści
 były pracownik Senat Stanów Zjednoczonych stworzył i prowadzi stronę internetową Climate Depot negującą fakty naukowe o zmianach klimatu. Marc Morano jest autorem raportu który zawiera listę kilkuset naukowców, którzy jak twierdzi Morano nie zgadzają się z publikacjami IPCC i konsensusem naukowym, że działalność człowieka powoduje globalne ocieplenie. W pierwotnej wersji raportu wydanej w 2007 roku była mowa liście 400 naukowców. Wraz z kolejnymi wersjami ta liczba wzrosła do 700 a w 2010 do 1000 osób. Z analizy tego raportu przeprowadzonej przez Center for Inquiry wynika, że 80 procent naukowców wymienionych w raporcie nie opublikowało żadnych recenzowanych prac w dziedzinie nauk o klimacie, mniej niż 10 procent można było zidentyfikować jako klimatologów a ok. 4 procent zdaniem autorów wydawało się sprzyjać obecnemu konsensusowi wyrażonemu w raporcie IPCC z 2007 r. i nie powinno znaleźć się na liście Morano.

Polska
Dominik Zdort zimą 2013 roku ironizował w związku z obecnym mrozem, myląc pogodę z klimatem.

Łukasz Warzecha od wielu lat w podobnym tonie zwalcza naukę: m.in. nazywa wiarę w globalne ocieplenie "ekologicznymi bzdurami, które głosi światowe lewactwo", nie szczędzi krytyki konserwatystom, którzy zamiast "walki z ekolewactwem" wybierają zielony konserwatyzm.

Także Witold Gadomski z "Gazety Wyborczej" w 2009 podważał naukowe ustalenia na rzecz bliżej niesprecyzowanych specjalistów, powielając popularny mit klimatyczny, że obecne ocieplenie może mieć naturalne przyczyny, a walka z globalnym ociepleniem przypomina mu religię.

Jeszcze w 2007 roku okładka nr 23 "Wprost" miała tytuł "Globalne ogłupienie", a jej redaktor naczelny Stanisław Janecki porównywał wiarę w globalne ocieplenie do wiary w skutki używania freonów. Tymczasem właśnie z freonami mającymi powodować dziurę ozonową wiąże się, zdaniem Bohdana Widły, międzynarodowy sukces, jakim był Protokół Montrealski.

Z analizy Adama Leszczyńskiego wynika, że w polskich prawicowych mediach globalne ocieplenie przedstawiane jest głównie przez publicystów jako coś, na co Polacy nie mają wpływu, wymysł lewicowych ideologów, spisek mrocznych sił przeciwko Polsce i coś, czego nie da się traktować poważnie. Przekazy te cechuje: antyintelektualizm, polonocentryzm i "chęć dogryzienia «lewakom»".

Klimatyczną Bzdurę Roku otrzymał w 2017 roku Wojciech Cejrowski.

Zakłady negacjonistów z naukowcami
W 2005 roku Richard Lindzen, meteorolog z MIT, stwierdził, że klimatolodzy z IPCC to alarmiści, gdyż prawdopodobieństwo, że w ciągu najbliższych 20 lat klimat się ochłodzi, jest takie samo, jak to, że się ogrzeje i że może się o to założyć. Na to wyzwanie odpowiedział James Annan. Gdy jednak doszło do ustalania stawek, okazało się, że Lindzen zażądał 50:1 na swoją korzyść, co de facto oznacza, że tak naprawdę szanse na ochłodzenie oceniał na 2%, a nie 50–50, co było mniejszą wartością niż 20%, które wskazywało w tamtym czasie IPCC.

James Annan w 2005 roku założył się z dwójką rosyjskich fizyków: Galiną Masznicz i Władimirem Baszkirtsewem o 10 tys. dolarów, którzy stawiali, że mniejsza aktywność Słońca spowoduje spadek temperatur. Wygrał Annan. Wielu "sceptyków" nie chciało jednak przyjąć zakładu, m.in.: Patrick Michaels, Piers Corbyn, Myron Ebell, William Kininmonth, Craig Idso czy Zbigniew Jaworowski. Myron Ebell odmówił założenia się o 5 tys. funtów z aktywistą George'em Monbiotem, argumentując to kwestią swoich dzieci. Także profesor Terence C. Mills, autor raportu przygotowanego przez Global Warming Policy Foundation odrzucał propozycję Annana, by za każdy miesiąc cieplejszy od wyznaczonego "przeciętnego" poziomu Mills płacił mu 50 funtów, dostając 60, jeśli temperatura spadnie.

Denialista Ian Plimer w jednej książce napisał zarówno, że "CO₂ ogrzewa naszą planetę", jak i że "temperatura i CO₂ nie są powiązane". Przegrał on też w 2015 roku zakład na rzecz analityka Chrisa Hope'a, który w 2008 roku postawił 1000 funtów na to, że rok 2015 będzie cieplejszy niż 2008.

Brak spójności denialistów pozwala na formułowanie przez nich sprzecznych stwierdzeń: "Nie da się przewidzieć zmian klimatu", ale "klimat będzie się ochładzał". Mimo to sceptycy nie chcą zakładać się z ufającymi naukowym wyliczeniom o słuszność ich tez, a swoje niesprawdzone teorie po latach nazywają produktami eksperymentalnymi.

Poglądy społeczne

Sondaże
Według sondaży przeprowadzonych przez Harris Interactive jeszcze w 2007 roku 71% mieszkańców USA wierzyło, że spalanie paliw kopalnych wpływa na zmiany klimatyczne – w 2011 roku było to 44%. Według raportu z 2018 roku z Uniwersytetu Yale rośnie zarówno odsetek Amerykanów uznających, że zmiana klimatu jest faktem (73%), jak i tych, którzy sądzą, że jest wywołana działalnością człowieka (62%).

W 2019 roku 55% Polaków uważało globalne ocieplenie za niebezpieczne, w Grecji 90%, we Francji 83%, w Niemczech 71%, w Szwecji 69% (Pew Research).

Wpływ konsensusu naukowego na przekonania

Badania pokazują, że przedstawienie ankietowanym Amerykanom informacji o tym, jak zdecydowany jest konsensus antropogenicznej zmiany klimatu w środowisku naukowym prawie zawsze zauważalnie zwiększa stopień akceptacji ustaleń naukowych w tym obszarze – z wyjątkiem grupy zwolenników wolnego, nieuregulowanego rynku, wśród których akceptacja ta spada. Wśród nich zgodność naukowców w tej sprawie powodowała spadek zaufania do nich. Badania pokazały, że zdaniem tych osób, naukowcy zajmujący się badaniami klimatu celowo fałszowali dowody tak, by pokazywały, że to ludzkość jest przyczyną globalnego ocieplenia.

Teorie spiskowe a przekonania
Inne badania wykazują silny związek między negacją ustaleń nauki i wiarą w teorie spiskowe. W przypadku globalnego ocieplenia większość badanych wskazywała spisek, brak ocieplenia, posiadane poważne wątpliwości lub twierdziła, że zjawisko ocieplenia jest przesadzone.

Formy zaprzeczania zmianom klimatu
Istnieje kilka sposobów denializmu.

Bezpośrednie zaprzeczanie
Pierwszym z nich jest zaprzeczanie samemu istnieniu zmiany klimatu oraz temu, że ludzka działalność się do niej przyczynia. W Polsce tego typu pogląd nie jest zbyt popularny. W badaniach reprezentatywnych prowadzonych przed Warszawskim Szczytem Klimatycznym 10% respondentów zgadzało się, że zmiana klimatu wynika wyłącznie z przyczyn naturalnych. Opublikowane w roku 2016 badania pokazują, że rośnie liczba osób uważających, że zmiana klimatu jest spowodowana przez człowieka. Jednocześnie duży jest odsetek tych, których poglądy nie są ugruntowane, i którzy uważają, że zmiany klimatu są spowodowane w równym stopniu przez działalność człowieka i zmiany naturalne. Jak pokazały badania profesor Jing Shi z Uniwersytetu w Zurichu, zwiększanie wiedzy o mechanizmach powstawania zmian klimatu prowadzi do większego poparcia dla działań proklimatycznych.

Zmniejszanie ryzyka
Innym zjawiskiem jest pomniejszanie powiązanego ze zmianą klimatu ryzyka. Jako ludzie nie jesteśmy przystosowani do reagowania na tego typu zagrożenia. Przeprowadzone badania pokazują, że ludzie nie doceniają ryzyka związanego z globalnymi zagrożeniami w kontekście ich codziennego życia; zjawisko to zostało nazwane "dyskontowaniem ryzyka". Wierzy się więc np. że choć zmiana klimatu jest poważnym zagrożeniem dla świata, nie jest groźna dla kraju i tym bardziej bez wpływu na życie swoje czy własnej rodziny. Od lat 90. obserwuje się systematyczny spadek odsetka Polaków, którzy uważają, że zanieczyszczenie środowiska jest ważnym problemem dla naszego kraju. Niskie jest również przekonanie, że zanieczyszczenie środowiska jest problemem dla ich najbliższej okolicy.

Poglądy na klimat powiązane z poglądami politycznymi
Zaprzeczanie zmianie klimatu może również wynikać z poglądów politycznych. Utarty jest stereotyp, że działania ochrony klimatu i środowiska związane są z poglądami lewicowymi. Publiczne wypowiedzi polityków negujące zmiany klimatu częściej pojawiają się wśród przedstawicieli prawicy. Związek poglądów politycznych z opinią na temat zmiany klimatu jest również obecny wśród elektoratów partyjnych. Badania Aarona McCright'a z Uniwersytetu w Michigan pokazują, że w społeczeństwie amerykańskim na podstawie pytania o opinię na temat zmiany klimatu można z dużą trafnością przewidywać, czy ktoś jest wyborcą Republikanów, czy Demokratów. Podobne wnioski sformułowano w metaanalizie przeprowadzonej przez zespół Matthew Hornsey'a z Uniwersytetu w Queensland; poglądy polityczne okazały się lepiej wyjaśniać percepcję zmian klimatycznych niż płeć, wykształcenie, czy bezpośrednie doświadczanie ekstremalnych zmian pogodowych.

W Polsce badania wskazały, że do 2012 roku postawy prośrodowiskowe i polityczne nie były ze sobą związane. Sytuacja zmieniła się w 2016, kiedy związek ten okazał się istotny; wnioski te powtarzają się w kolejnych badaniach. Osoby identyfikujące się z prawicą przypisywały nieco mniejszą odpowiedzialność za zmianę klimatu działalności ludzkiej. Mimo to, niezależnie od wyznawanej opcji politycznej, Polacy generalnie częściej uważali, że zmiana klimatu jest spowodowana działalnością człowieka.

Negacjonizm a geoinżynieria
Marcin Popkiewicz zauważa, że negacjoniści zaczynają zachwalać geoinżynierię jako "lepszą alternatywę" dla ograniczania spalania paliw kopalnych. Myślenie, że geoinżynieria rozwiąże problem ocieplenia pozwala sądzić, że nic nie trzeba zmieniać: można dalej spalać paliwa kopalne i opierać na nich wzrost gospodarczy oraz zysk korporacji; dzięki technologii nie trzeba będzie dostosowywać swojego sposobu postępowania wobec planety – to Ziemia będzie dostosowywana pod człowieka. W Polsce do tego typu projektów zalicza się proponowane przez Ministerstwo Jana Szyszki tzw. "leśne gospodarstwa węglowe", technologię o zbyt małym potencjale, by móc znacząco ograniczać polskie emisje CO₂.

Argumenty negacjonistów

Brak ocieplenia
Pod koniec lat osiemdziesiątych, gdy ocieplenie nie było jeszcze tak wyraźne jak obecnie, serie danych były krótsze albo nie istniały, a metody ich analizy były znacznie bardziej niedoskonałe, niektórzy mieli wątpliwości, czy udaje się zaobserwować przewidywane globalne ocieplenie.

Jednym ze źródeł wątpliwości był efekt miejskiej wyspy ciepła (UHI), który miał zniekształcać pomiary. Analizy danych ze stacji amerykańskich, australijskich, rosyjskich i chińskich wykazały, że choć lokalnie wpływ UHI na trendy temperatur może być dominujący, w skali całej planety jest marginalny – tym bardziej, że lądy stanowią zaledwie 31% jej powierzchni. Wnioski te były potwierdzane przez kolejne dekady badań: analizy oparte o pomiary na terenach niezurbanizowanych, dane proxy, czy obserwacje efektów związanych ze wzrostem temperatury: cofanie się lodowców, przesuwanie okresów wegetacyjnych roślin czy zasięgów występowania różnych gatunków zwierząt.

Denialiści stosowali także podważanie instrumentalnych pomiarów temperatury, na przykład oceniali jako zbyt niską jakość pomiarów wykonywanych przez amerykańskie stacje meteorologiczne, które miały rzekomo zniekształcać dane poprzez ich ulokowanie w pobliżu klimatyzatorów, asfaltu czy na dachach betonowych budynków. Kiedy jednak dokonano ilościowej analizy danych temperaturowych w oparciu o klasyfikację pomiarów dokonaną przez samych negacjonistów, okazało się, że uzyskano wynik bardzo podobny do danych oficjalnych, w które denialiści nie wierzyli.

Naturalne przyczyny wzrostu koncentracji CO₂ w atmosferze
Prof. Zbigniew Jaworowski przekonywał, że koncentracja CO₂ miałaby wzrastać z powodu ocieplających się oceanów, że jego poziom miał bardziej zmieniać się w ubiegłych tysiącleciach niż obecnie, oraz że przeczące tej tezie rekonstrukcje składu atmosfery oparte o analizę rdzeni lodowych są rzekomo niewiarygodne. Specjaliści w tej dziedzinie wielokrotnie polemizowali z lekarzem, obalając jego zarzuty; okazywało się, że założenia teoretyczne potwierdzane były danymi empirycznymi, że wyniki są replikowalne, że próbki powietrza pozyskiwane z różnych lokalizacji na Antarktydzie, różnymi metodami, niemal idealnie zgadzają się ze sobą składem.

Nadzieją negacjonistów miał być także amerykański fizyk atmosfery Murry Salby, który rzekomo miał wykazać, iż za obserwowany w ostatnich dekadach wzrost koncentracji dwutlenku węgla odpowiadają przede wszystkim naturalne procesy. Swojej teorii Salby nie zdołał opublikować w recenzowanym czasopiśmie naukowym. Naukowcowi udowodniono malwersacje finansowe i konflikt interesów, został zwolniony z uczelni za uchylanie się od nauczania.

Wzrost aktywności słonecznej a globalne ocieplenie
W filmie z 2007 roku Globalne ocieplenie – wielkie oszustwo przedstawiona została teza o "niebywale silnej korelacji pomiędzy tym, co działo się na Słońcu, a temperaturami na Ziemi" oparta o artykuł z 1991 roku autorstwa Friis-Christensena i Lassen. Tymczasem nowsze dane, oparte o bezpośrednie pomiary irradiancji słonecznej, czy proxy indeksów aktywności słonecznej (łącznie z tymi użytymi przez Friis-Christensena i Lassen) wykazują, że teza ta jest błędna – w skali stuleci wahania jasności Słońca zmieniały się w znacznie mniejszym stopniu niż podejrzewano to wcześniej, oraz że w ostatnich dekadach, pomimo spadku aktywności słonecznej, globalna temperatura rosła.

Ochłodzenie
Choć modele klimatyczne od wielu dziesiątek lat wskazywały na trend ocieplający i całkiem dobrze prognozowały go z dużym wyprzedzeniem, negacjoniści atakowali ich wiarygodność i podpierali się źródłami niskiej jakości. Twierdzili także, że rzekomo w latach 70. naukowcy jednogłośnie wieszczyli nową epokę lodową (opierając się na tekstach z "Newsweeka" i "Timesa"), pomijając, że większość recenzowanych artykułów naukowych z tamtych czasów prognozowała globalne ocieplenie, a emisja gazów cieplarnianych była rozważana jako jeden z najważniejszych czynników kształtujących klimat Ziemi w czasie życia człowieka; ówczesną świadomość potwierdza też np. raport komitetu doradczego prezydenta USA Lyndona Johnsona z lat 60. Także czołowi klimatolodzy w czasie rekordowych zim skłaniali się ku hipotezie globalnego ocieplenia.

Jeszcze w latach dziesiątych niektórzy naukowcy prognozowali oziębienie oparte na wybranych danych dla Europy Północnej. W 2010 roku w Europie Północnej rok rzeczywiście był zimny, jednak już od 2011 roku odnotowywane są kolejne rekordy ciepła dla większości Europy. Od tego czasu część negacjonistów przestało twierdzić, że czeka nas globalne oziębieniem.

Co pewien czas pojawiają się w prasie popularnej doniesienia o nadchodzącym globalnym ochłodzeniu (np. ). Termin przewidywanego ochłodzenia bywa różny, najczęściej dostatecznie odległy w czasie, by można było go powtarzać. Wskazywanym powodem najczęściej ma być mniejsza aktywność słoneczna, a jako źródło podawani są rosyjscy naukowcy, najczęściej prace prof. Zharkovej i jej zespołu, który stworzył model aktywności słonecznej, na podstawie którego stawiana jest hipoteza globalnego ochłodzenia. Pojawiające się doniesienia są wyjaśniane w portalu Nauka o klimacie.

Promieniowanie kosmiczne
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych popularna stała się hipoteza duńskiego fizyka Henrika Svensmarka, zgodnie z którą jednym z podstawowych czynników kontrolujących zmiany klimatu miały być wahania zachmurzenia spowodowane zmianami strumienia promieniowania kosmicznego. Sprawą zainteresował się także CERN, co miało być dla denialistów dowodem na powagę hipotezy. Szybko okazało się, że znalezione przez Svensmarka korelacje pomiędzy różnymi indeksami zachmurzenia a strumieniem promieniowania kosmicznego były skutkiem swobodnej interpretacji danych; kolejne badania przeprowadzane przez innych naukowców nie odnotowały podobnych korelacji. Eksperyment CLOUD wykluczył znaczącą rolę jonów promieniowania kosmicznego w tworzeniu jąder kondensacji uczestniczących w powstawaniu chmur, dowodząc błędu Svensmarka.

Climategate

Afera Climategate wzbudziła szereg podejrzeń i kontrowersji wobec naukowców. Domagano się rozliczenia naukowców i przeprowadzenia dochodzenia w temacie rzekomych nieprawidłowości. Żadna z komisji (parlamentarna brytyjskiej Izby Gmin, trzy uniwersyteckie – amerykańska i dwie brytyjskie, czy organów kontrolnych instytucji finansujących badania naukowe, m.in. amerykańskiej NSF), które badały zarzuty stawiane naukowcom, nie znalazła manipulacji danymi naukowymi ani nierzetelności, o których rozpisywali się prawicowi publicyści.

W 2010 nowozelandzcy denialiści klimatyczni zrzeszeni w NZ Climate Coalition pozwali do sądu tamtejszą służbę meteorologiczną NIWA o metodologię konstrukcji tamtejszej serii temperatur. NZCC domagało się zasądzenia, że Nowa Zelandia się wcale nie ociepla, a jeśli dane NIWA wskazują na coś innego, to tylko dlatego, że zostały zmanipulowane. W 2012 sąd uznał, że oskarżenia NZCC nie mają podstaw i że eksperci, na których się powołują, są niekompetentni. NZCC oznajmiła, że nie ma majątku, by opłacić koszty procesu.

Zobacz też
 mity klimatyczne
 agnotologia

Przypisy

Pseudonauka
Denializmy
Zmiany klimatu

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


One California community college district is spreading the word about the importance of earning a two-year degree before transferring.
San Diego Community College District (SDCCD) aims to educate students and faculty about the value of earning an associate degree, even for students planning to transfer to four-year institutions, through a campaign called Earn More Than a Degree. The goal? Administrators hope to boost the number of students who earn their degrees before embarking on their next paths.
According to Beresford, about 75 percent of SDCCD students transfer to San Diego State University or to the University of California, San Diego, in La Jolla. Many of those students are just a few credits shy of completing an associate degree.
"One issue is that the perception is that the associate degree is not needed for many of these students. There is an emphasis on transfer to four-year university, often without first earning an associate degree," Beresford says. Sometimes, even the schools' counselors might suggest transferring before earning a degree.
Students who earn an associate degree are 77 percent more likely to earn a bachelor's degree in four years.
Students with an associate degree are likely to earn as much as $421,000 more over a working lifetime, compared with someone who has only a high school diploma.
California recently approved a new set of associate degrees called Associate Degrees for Transfer, which offer guaranteed transfer to a California State University.
Sharing information via social media, banners, posters, student newspapers, electronic message boards and a website, the campaign is part of a larger strategy that SDCCD Chancellor Constance M. Carroll and her Cabinet are implementing. Their goal: to increase the number of students who graduate from SDCCD with degrees (not just certifications) by 10 percent each year for the next seven years and, ultimately, to double the number of degrees granted over that period.
The district launched the campaign in March, so it's too soon to know what the impact will be. But, the campaign is part of the district's Associate Degree Initiative, which started this past fall. The results so far: a 37 percent increase in degrees awarded this year compared with 2014.
"The early indications are that students are eager to graduate and get into the workplace," Beresford says.
Though he's not sure what the other districts are doing along the same lines, Beresford points out that the California Community Colleges Chancellor's Office set a goal to increase by 2.5 percent the number of students earning associate degrees or transferring. That would translate to 227,247 students statewide in 10 years.
Acknowledging that SDCCD's goal is more ambitious, Beresford says that his district — the second-largest district in California, and sixth in the nation — wants to remain a leader in secondary education.
Should Funding Be Tied to Student Success?


text:
Black Powder 2: American War of Independence
October 10, 2018 - American War of Independence 1776-1783, Black Powder, Gaming & Collecting, Getting Started - Tagged: American War of Independence, Black Powder, Getting Started
This week, we're taking a look at one of the defining moments in American history, a war that would change the face of the continent forever. If you've been itching to get into Black Powder, there are few better places to start than the American War of Independence!
In 1765, a massive gulf was growing between Great Britain and its American colonies. Punitive taxation and a series of bitter disputes over legislation escalated toward open revolt in 1773, following the destruction of a tea shipment in Boston Harbour. This was followed by a series of even more draconian measures including a blockade of Boston Harbour and punitive taxation.
As unrest began to ferment across the 13 colonies, the respective colonial governments formed a continental congress to coordinate the resistance to effectively seize power.
Political discontent blossomed into open warfare when a British attempt to disarm the Massachusets militia at Lexington and Concord erupted into a storm of musketry and the firing of the shot that would be heard around the world.
The revolution got off to a rocky start with a protracted siege around Boston and defeat at the battle of Bunker Hill. Despite the stalemate, freshly-minted General George Washington helped to drive the British from New England and back into their bases in Nova Scotia.
From his base in Halifax, Nova Scotia, General Howe gathered his army of British regulars and Hessian mercenaries and launched an offensive against New York and New Jersey, successfully capturing the city before suffering catastrophic defeats at Trenton and Princeton.
A separate British offensive was launched from Quebec under General Burgoyne, aiming to gain control of the Hudson River valley. Poor supply lines and stiff resistance led to a British defeat at Saratoga in October 1777.
The defeat at Saratoga had consequences that were felt across the world. The precarious position of the British in North America encouraged their old enemies in Europe to join the fight alongside the American rebels, with both the French and Spanish empires committing troops and naval vessels to the war.
In 1780, both the Kingdom of Mysore and the Dutch Netherlands would also declare war on Great Britain, spreading the conflict to the Indian sub-continent.
While war raged around the globe, in North America, the British had changed tack and launched an offensive into the heart of the deep south, capturing Savannah before advancing to the Carolinas. While on paper, the British won some decisive victories over the Franco-American forces, they were taking casualties at an unsustainable rate.
Defeats at King's Mountain and Cowpens forced British General Cornwallis to retreat behind the fortifications at Yorktown, where another protracted siege began. Cut off by the French navy, and with no hope of escape, Cornwallis surrendered to the Comte de Rochambeau in October 1781, bringing the American War of Independence to a close.
The American War of Independence in Black Powder 2
If you've been inspired to pick up the stars and stripes and take on King George, the best place to start is with the fantastic Rebellion! supplement. Not only does it come with a free Continental officer model, but it contains a wealth of background information and picked scenarios for recreating the key battles of the war.
It's also packed full of army lists, uniform painting guides and ancillary detail to bring the period to life. The book is an essential resource to anyone wanting to set games during the American War of Independence.
We have a spectacular range of figures for the American War of Independence, covering both sides of the conflict. Our plastic sets cover the British Regulars and their Hessian Allies, Continental Regulars and militia units for both sides, and war parties of native Americans to support both armies.
The British and Continental starter armies are a perfect starting point, with a good range of plastic infantry units and artillery support. The models are suitable for any and all periods of the war, and give you a wide range of options when assembling them.
For those of you looking for something truly spectacular, consider picking up the Liberty or Death! battle set, which comes with a grand total of 282 infantry models, 3 mounted officers and 3 cannons. Split between two people, this gives you a large British and a large Continental army each.
Get Black Powder 2!
Grab a copy of Block Powder from our webstore today, complete with a free Lucky Jack miniature!

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


text:
Peter Jefferson (February 29, 1708 – August 17, 1757) was a planter, cartographer and politician in colonial Virginia best known for being the father of the third president of the United States, Thomas Jefferson. The "Fry-Jefferson Map", created by Peter in collaboration with Joshua Fry in 1757, accurately charted the Allegheny Mountains for the first time and showed the route of "The Great Road from the Yadkin River through Virginia to Philadelphia distant 455 Miles"—what would later come to be known as the Great Wagon Road.

Early life

Jefferson was born at a settlement called Osbornes along the James River in what is now Chesterfield County, Virginia and was the son of Captain Thomas Jefferson, a large property owner, and Mary Field, who was the daughter of Major Peter Field of New Kent County and granddaughter of Henry Soane of the Virginia House of Burgesses. Jefferson's mother, Mary Field Jefferson, died when he was eight years of age.  During his childhood, he learned about plantation management from his father. When he was 18 years of age, he managed his father's plantations. His father died when he was 24 years of age.

He did not receive any formal education while young, but according to his son Thomas Jefferson, he nevertheless "read much and improved himself" and provided for education for his children. He was the fourth child of six children.

Personal life and death
From his father's estate, he inherited land and enslaved people in 1731 along the James River near Isham Randolph and his nephew William Randolph of Tuckahoe. Jefferson's residence, called Fine Creek Manor, was in present-day Powhatan County, Virginia near Fine Creek. (It is now part of Fine Creek Mills Historic District).  He was a sheriff, surveyor, and justice of the peace. In 1734, Jefferson claimed the land in present-day Albemarle County, Virginia, which he eventually named Shadwell. By purchase and patent, Peter Jefferson assembled a second plantation which he called "Snowdon" (aka Snowden), located at the Horseshoe Bend of what was then known as the Fluvanna River (later the James River). The name recalls Mount Snowdon, presumably the home of his Jefferson ancestors.

He married Jane Randolph, daughter of Isham Randolph and granddaughter of William Randolph, in 1739. For a year or two following his marriage, they lived at Fine Creek Manor. Jefferson built a house on the Shadwell tract, after his wife's birthplace, in 1741 or 1742. They moved there sometime before his son, Thomas, was born in 1743. His friend William Randolph, a widower and his wife's cousin, died in 1745, having appointed Jefferson as guardian to manage the Tuckahoe Plantation until his son came of age. That year the Jeffersons relocated to Randolph's plantation in the Fine Creek area.

Jane and Peter offered a privileged life for their family whether in established areas of eastern Virginia or, later, as they settled in the Shadwell plantation of the Piedmont. They ate on fine dishware, frequently entertained, enjoyed classic books and music, and attended dances. The family was considered prosperous and cultured. While at Tuckahoe, Peter also oversaw the development of his plantation at Shadwell, traveling there as needed while also deftly managing the affairs of the Tuckahoe plantation.

In 1752, Jefferson returned to Shadwell, which was improved to include a mill along the Rivanna River. A member of the gentry, he was a host to his peers and to Native Americans who travelled on official business to Colonial Williamsburg. A favored guest was Cherokee chief Ontasseté.

Jefferson had more than sixty slaves at Shadwell. He died there in 1757. His land was divided between his two sons, young Thomas and Randolph. Thomas inherited the land along the Rivanna River with views of the mountain to be called Monticello. Randolph inherited "Snowdon," the so-called Fluvanna Lands.All of his children were beneficiaries of his estate.

Children
Peter Jefferson's children were:

 Jane Jefferson (1740–1765) - died unmarried at age 25
 Mary Jefferson Bolling (1741–1804) - married John Bolling III, who served in the Virginia House of Burgesses and who was a descendant of Pocahontas
 Thomas Jefferson (1743–1826) third president of the United States of America.
 Elizabeth Jefferson (1744–1774) - mentally handicapped.
 Martha Jefferson Carr (1746–1811) - married Dabney Carr, founder of the underground Committee of Correspondence in Virginia on the eve of the American Revolution
 Peter Field Jefferson (1748) - died as an infant.
 unnamed son (1750) - died as an infant.
 Lucy Jefferson Lewis (1752–1810) - married Charles Lilburn Lewis
 Anne Scott Jefferson Marks (1755–1828) - twin of Randolph
 Randolph Jefferson (1755–1815) - twin of Anna Scott

Thomas Jefferson, Lucy Jefferson, and Randolph Jefferson had several descendants in common with the Lewis family of Virginia.

Career
As described by Andrew Burstein in The Washington Post, Jefferson was "an accomplished, strong-minded, self-reliant frontiersman" of the eighteenth century who migrated within Virginia to the western uplands called the Piedmont. He was among the initial settlers of Albemarle County, Virginia in 1737 and acquired property over the years to farm tobacco. By the time of his death, he held 7,200 acres.

He was also a cartographer and surveyor. In 1746, he and Thomas Lewis ran the famous "Fairfax Line"—a surveyor's line between the headwaters of the Rappahannock and North Branch Potomac Rivers—which established the limits of the "Northern Neck land grant" (also known as the "Fairfax Grant").

In 1749, Peter Jefferson, along with Joshua Fry, Thomas Walker, Edmund Pendleton and others, established the Loyal Company of Virginia, and were granted 800,000 acres (3,200 km2) in present-day Virginia, West Virginia and Kentucky. In the same year, with Joshua Fry, Jefferson extended the survey of the Virginia-North Carolina border, begun by William Byrd II some time earlier.  The detailed Fry-Jefferson Map, cited by his son Thomas in his 1781 book Notes on the State of Virginia, was produced by him and Fry.

In 1754 and 1755, he served in the Virginia House of Burgesses.

See also
Thomas Jefferys, in 1776 producer of The American Atlas: Or, A Geographical Description Of The Whole Continent Of America
 John Harvie Sr., Peter Jefferson chief executor and guardian of Thomas
North Carolina–Tennessee–Virginia Corners

Notes

References

Further reading

1708 births
1757 deaths
American cartographers
American people of English descent
American planters
American surveyors
American slave owners
Fathers of presidents of the United States
Fathers of vice presidents of the United States
House of Burgesses members
Jefferson family
People from Albemarle County, Virginia
People from Chesterfield County, Virginia
Randolph family of Virginia
Virginia colonial people


text:
<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">

<TITLE>
org.moeaframework.problem.misc (MOEA Framework 2.12 API)
</TITLE>

<META NAME="date" CONTENT="2017-01-04">

<LINK REL ="stylesheet" TYPE="text/css" HREF="../../../../stylesheet.css" TITLE="Style">

org.moeaframework.problem.misc

Classes

Belegundu

Binh

Binh2

Binh3

Binh4

Fonseca

Fonseca2

Jimenez

Kita

Kursawe

Laumanns

Lis

Murata

Obayashi

OKA1

OKA2

Osyczka

Osyczka2

Poloni

Quagliarella

Rendon

Rendon2

Schaffer

Schaffer2

Srinivas

Tamaki

Tanaka

Viennet

Viennet2

Viennet3

Viennet4

redpajama_set_name: RedPajamaGithub


March 19 at 8.30pm I'll be playing at Pete's Candy Store in Greentpoint Brooklyn. This show I'll play in duo with drummer Raf Vertessen. We'll play songs of my upcoming EP, more updates on this very soon!
March 19 at 8.30pm I'll be playing at Pete's Candy Store in Greentpoint Brooklyn. This show I'll play in duo with drummer Raf Vertessen. We'll play song of my upcoming EP, more updates on this very soon!


text:
Macroporous Dual-compartment Hydrogels for Minimally Invasive Transplantation of Primary Human Hepatocytes : Transplantation
Current Editor's Picks
Archived Editor's Picks
COVID in Transplantation
Xenotransplantation
Top Altmetric Articles
Top 100 Articles in Transplantation
Hand and Composite Tissue Transplantation
Randomized Control Trials
Antibody Mediated Rejection
Belatacept Mediated Costimulation Blockade
TTS Guidelines and Updates from the Vancouver Congress
Humoral Autoimmunity and Transplant Vasculopathy
Visual Abstracts
Transplantation Direct
Reviewer Thank You
September 2018 - Volume 102 - Issue 9
Thought you might appreciate this item(s) I saw in Transplantation.
Original Basic Science—Liver
Macroporous Dual-compartment Hydrogels for Minimally Invasive Transplantation of Primary Human Hepatocytes
Seale, Nailah PhD1; Ramaswamy, Suvasini PhD2; Shih, Yu-Ru PhD3; Verma, Inder PhD2; Varghese, Shyni PhD1,3,4,5
1 Department of Bioengineering, University of California, San Diego, La Jolla, CA.
2 Laboratory of Genetics, Salk Institute for Biological Studies, La Jolla, CA.
3 Department of Orthopaedic Surgery, Duke University, Durham, NC.
4 Department of Biomedical Engineering, Duke University, Durham, NC.
5 Department of Materials Science & Mechanical Engineering, Duke University, Durham, NC.
Received 4 April 2018. Revision received 3 May 2018.
Accepted 13 May 2018.
S.V. and I.V. acknowledges the generous financial support from California Institute of Regenerative Medicine grants (RT3-07907 and TR4-06809). N.M.S. acknowledges the funding support of the National Science Foundation Graduate Research Fellowship Program.
N.S. participated in research design, performance of the research, analysis, and writing of the article. S.R. conceived the idea, participated in research design, and editing the article. Y.-R.S. participated in animal surgeries and editing of the article. I.V. conceived the idea and edited the article. S.V. conceived the idea, participated in experimental design, data interpretation, and writing the article.
Correspondence: Shyni Varghese, PhD, Duke University, Room no. 381, 203 Research Dr., MSRB1 Durham, NC 27710. ([email protected]).
Supplemental digital content (SDC) is available for this article. Direct URL citations appear in the printed text, and links to the digital files are provided in the HTML text of this article on the journal's Web site (www.transplantjournal.com).
Transplantation 102(9):p e373-e381, September 2018. | DOI: 10.1097/TP.0000000000002330
Given the shortage of available organs for whole or partial liver transplantation, hepatocyte cell transplantation has long been considered a potential strategy to treat patients suffering from various liver diseases. Some of the earliest approaches that attempted to deliver hepatocytes via portal vein or spleen achieved little success due to poor engraftment. More recent efforts include transplantation of cell sheets or thin hepatocyte-laden synthetic hydrogels. However, these implants must remain sufficiently thin to ensure that nutrients can diffuse into the implant.
To circumvent these limitations, we investigated the use of a vascularizable dual-compartment hydrogel system for minimally invasive transplantation of primary hepatocytes. The dual-compartment system features a macroporous outer polyethylene glycol diacrylate/hyaluronic acid methacrylate hydrogel compartment for seeding supportive cells and facilitating host cell infiltration and vascularization and a hollow inner core to house the primary human hepatocytes.
We show that the subcutaneous implantation of these cell-loaded devices in NOD/SCID mice facilitated vascular formation while supporting viability of the transplanted cells. Furthermore, the presence of human serum albumin in peripheral blood and the immunostaining of excised implants indicated that the hepatocytes maintained function in vivo for at least 1 month, the longest assayed time point.
Cell transplantation devices that assist the anastomosis of grafts with the host can be potentially used as a minimally invasive ectopic liver accessory to augment liver-specific functions as well as potentially treat various pathologies associated with compromised functions of liver, such as hemophilia B or alpha-1 antitrypsin deficiency.
The authors investigate the therapeutic potential of a vascularizable dual compartment hydrogel system for primary hepatocytes subcutaneous implantation in a mouse model. It is demonstrated that such a cell transplant device can be used as a minimally invasive ectopic liver accessory for improving the function.
Approximately 30 million people in the United States have some form of liver disease.1 Because the only approved cure for end-stage liver disease or acute liver failure is whole or partial organ transplantation, there remains a significant demand on transplantable donor organs.2 This lack of available organs has led to approximately 27 000 deaths annually in the United States alone.1,3 A number of strategies, ranging from cell4-8 to engineered liver tissue transplantation, are currently under investigation to help alleviate the demand for donor organs.8-12
Regardless of the approach, the success of any cell therapy hinges on the long-term survival and function of the transplanted cells. Ectopic transplantation of single and multilayer sheets of hepatocytes has shown some success in maintaining liver tissue function.13 However, given the space constraints to reasonably scale up this technique, sheets would have to be stacked. This will inevitably result in the diffusion barrier being breeched, thus necessitating the incorporation of vasculature. Another approach has been the use of biomaterials as scaffolds to engineer 3-dimensional liver tissues.14 However, for these to function, the implants must be sufficiently thin. Furthermore, studies have shown that such implants function better when placed in a heavily vascularized area,14,15 which usually requires an invasive surgery.
In an effort to improve the efficacy and function of the engineered tissues, decellularized liver organs have been used as scaffolds.16,17 Decellularized livers can provide the structural and biochemical cues necessary to maintain viability and function of primary hepatocytes.18,19 Furthermore, if used as intact structures, they provide an existing architecture that facilitates vascularization and provides liver-specific geometrical cues. In this approach, because of the existing shortage of human organs, porcine or other xenogeneic livers have to be used. Thus, it is necessary to ensure proper decellularization to preserve the extracellular matrix (ECM) while ensuring the destruction of xenogeneic DNA. Although low DNA content (under 50 ng double stranded DNA per mg ECM) may not have triggered an immune response in tested animals, it can still carry the risk of immune rejection in humans.20,21
Bioengineered devices that can facilitate vascularization of the implant while supporting the viability and function of transplanted cells could be a potential solution to improve the outcome of cell transplantation.22 Enabling vascularization of the implant will allow the implant size to be scaled and a large number of cells to be housed within the device, which is necessary to improve the therapeutic outcome. In this study, we describe the use of a dual-compartment device for minimally invasive hepatocyte transplantation. Recently, we used such an approach successfully to support bone marrow transplantation.23 Building upon this dual-compartment concept, we optimized the biomaterial composition and dimensions to develop constructs with higher cell-carrying capacity, capable of maintaining long-term hepatocyte function and promoting vascularization. The dual-compartment system consists of an outer interconnected, macroporous solid structure to promote vascularization and/or to house supporting cells and a hollow inner compartment to load the donor cells. When implanted subcutaneously in mice, the cell-loaded dual-compartment device supported the viability and sustained function of transplanted primary human hepatocytes (from 2 different donors) for at least 1 month (the longest experimental time investigated).
Polyethylene Glycol Diacrylate Synthesis
Polyethylene glycol diacrylate (PEGDA) (Mn = 10 kDA) oligomer was prepared according to a previously reported method.24 Briefly, 18.0 g of PEG was dissolved in 300 mL of toluene in a 500-mL round bottomed flask in an oil bath heated at 125°C. The solution was refluxed for 4 hours with vigorous stirring. Traces of water in the reaction mixture were removed by azeotropic distillation. Upon cooling, the solution to room temperature (RT), 3.262 g (32.2 mmol, 4.493 mL) of triethylamine was added to it with vigorous stirring. Then the flask was moved to an ice bath and stirred for 30 minutes. 2.918 g (32.2 mmol, 2.452 mL) of acryloyl chloride in 15 mL of anhydrous dichloromethane was then added to the reaction mixture dropwise over 30 minutes. After keeping the reaction mixture in the ice bath for another 30 minutes, the flask was heated to 45°C overnight. The reaction mixture was then cooled to RT, and the quaternary ammonium salt was removed from the mixture by filtration. The filtrate was condensed using a rotary evaporator and precipitated in excess diethyl ether. The white precipitate was collected by filtration and vacuum dried at 40°C for 24 hours. The resultant PEGDA oligomer was purified by precipitation followed by column chromatography and dialysis before its usage. The purified PEGDA was lyophilized and stored at −20°C.
Hyaluronic Acid Methacrylate Synthesis
Sodium Hyaluronate (Lifecore Biomedical), Research Grade, 41 to 65 kDa Mw (500 mg) was dissolved in DI water (25 mL). Methacrylate (MA) anhydride (8 mL) was added into the hyaluronic acid (HA) solution (drop-by-drop manner), pH was adjusted to 8, and the reaction was carried out at 4°C for 24 hours. pH was checked frequently and adjusted to 8 as needed. After 24 hours, the resulting mixture was purified using membrane dialysis (3.5-5 kDa) against Milli-Q water for 3 days, lyophilized, and stored at −20°C.
Porous Scaffold Formation
The porous scaffolds (either PEGDA or PEGDA/hyaluronic acid MA [HAMA] copolymer) were made by the leaching of polymethyl MA (PMMA) beads to create the macroporous structure.25 Briefly, 160 μm PMMA beads were packed in a 10-mm diameter by 3 mm height mold. Eighty microliters of 20% acetone solution (in ethanol) was added to the PMMA filled mold before it was placed in a 37°C oven for 10 minutes. To this PMMA filled mold, a PEGDA/HAMA solution (10%/5% w/v mixture in phosphate-buffered saline [PBS]) or a 10% PEGDA (w/v mixture in PBS) containing 0.005% (w/v) Irgacure (ie, a photoinitiator) was added and UV polymerized for 10 minutes. Acetone was used to dissolve the PMMA beads to create the macroporous hydrogel structures (Figure 1A). The structure was sterilized using multiple ethanol washes, followed by multiple PBS washes.
Fabrication of dual-compartment device. A, Creating PEGDA/HAMA outer porous compartment via acetone leeching of PMMA beads. B, Assembly of the dual-compartment device. Primary hepatocytes encapsulated in fibrin are loaded into the inner compartment, whereas supporting cells are seeded into the outer compartment. After 3 days, in vitro structures are subcutaneously implanted in NOD/SCID mice. C: Dimensions of the dual-compartment device. Gross structure of the device before and 28 days after implantation. Scale, 0.25 cm.
Dual-compartment Assembly
A 7-mm punch was used to cut out the center of the porous gels to leave a hollow ring. The 7-mm inner portion that was removed was sliced to make caps for the hollow ring. Both the hollow rings and the caps were sterilized with ethanol then washed multiple times with PBS. Under sterile conditions, the ring and the caps were dried to remove the solvent from the pores. Then, supporting cells (some combination of human umbilical vein endothelial cells [HUVECs], human bone marrow stromal cells [hMSCs], or mouse embryonic fibroblasts [MEFs]), were loaded into the outer compartment and the caps. The primary human hepatocytes were thawed in thawing media (MCHT50; Lonza) and centrifuged for 10 minutes at 100 g. Next, fibrinogen (8 mg/mL) and thrombin (2 U/mL) were added to the cell pellet. Fibrin was allowed to form at 37°C and the system was maintained at this temperature for up to 30 minutes to complete the reaction. Once the gel was formed, it was placed into the inner cored out compartment of the porous gel (now consisting of the hollow ring and the bottom cap). The top cap is then placed to seal the dual-compartment system. This resulted in a cell-laden fibrin gel inner compartment, encased by a macroporous gel outer compartment (Figures 1 B and C). Fibrin was then used around the caps as an added precaution to seal them in place. Each device was loaded with approximately 5 million hepatocytes (or 5-20 million when testing loading capacity) and approximately 5 × 105 supporting cells. Human umbilical vein endothelial cells, hMSCs, and MEFs were used either alone (5 × 105 HUVECs) or in combination (2.5 × 105 HUVECs plus 2.5 × 105 hMSCS or MEFs) as supporting cells. To determine the effect of the scaffold to facilitate in vivo vascularization, acellular PEGDA and PEGDA/HAMA constructs were used.
Swelling Ratio
Dual-compartment systems made from PEGDA macroporous hydrogels and PEGDA/HAMA macroporous hydrogels were assembled as described above, however, without the inner fibrin compartment. Gels were flash frozen and lyophilized for 2 days. Then 5 gels for each group were weighed to get the dry weight. Gels were then placed in PBS and weighed periodically over a 48-hour period to determine the wet weight. The wet weight was divided by the dry weight to get the swelling ratio and swelling kinetics.26
The microstructure of the PEGDA/HAMA hydrogels was examined using a scanning electron microscope (SEM). Briefly, samples were thinly sectioned, flash frozen, and lyophilized for 2 days. Then using a sputter coater (Emitech, K575X), Iridium was coated onto samples for 7 seconds. The iridium-coated samples were imaged using an SEM machine (Phillips XL30 ESEM). The diameter of the interconnected pores was measured using ImageJ by randomly selecting 10 pores from each of the 3 different SEM and bright-field images, respectively, and presented as mean ± standard deviation (n = 30).
Primary human hepatocytes from 2 different donors (Donor 1, HUM4100 and Donor 2 HUM4113) were acquired from LONZA (formerly TRL). The cells were thawed in thawing media (MCHT50, LONZA) and immediately encapsulated into fibrin gel and loaded into scaffolds. The cells encapsulated in fibrin gel were loaded as described above. The cell-laden dual-compartment scaffolds were cultured in 4 parts maintenance media (MM250, LONZA) and 1 part HUVEC media (components described below).
Human Umbilical Vein Endothelial Cells were obtained from American Type Culture Collection and cultured in HUVEC medium containing 79% M199 medium (Gibco), 10% fetal bovine serum (FBS) (Gibco), 10% endothelial cell growth medium (GM) (Cell Application, Inc.), and 1% penicillin/streptomycin (Gibco). Human umbilical vein endothelial cells used in this study were limited to cells between passages 3 and 5.
Mouse embryonic fibroblasts were cultured in GM, composed of Dulbecco Modified Eagle high glucose medium (Hyclone) supplemented with 10% FBS (Gibco) and 1% penicillin/streptomycin (Gibco). The cells were grown on 0.1% (w/v) Gelatin coated dishes to 70% confluency.
Human bone marrow stromal cells were acquired from the Institute for Regenerative Medicine, Texas A&M University (Donor 8013 L). Cells were cultured in GM composed of Dulbecco Modified Eagle high glucose medium (Hyclone) supplemented with 16.5% FBS (Gibco) and 1% penicillin/streptomycin (Gibco). The cells were passaged at 70% confluence and used for experiments at passages 4 to 5.
Subcutaneous Implantation of Devices
All animal procedures were approved by the Institutional Animal Care and Use Committee of the University of California, San Diego and performed in accordance with the National Institutes of Health and national and international guidelines for laboratory animal care. Subcutaneous implantation of the cell-laden dual-compartment devices was performed 3 days after assembly and culture in vitro. Recipient mice were administered with ketamine (100 mg/kg) and xylazine (10 mg/kg), and the fur on the back was shaved. Mice were then placed on a heating pad and a 1 cm-long incision was made in the back of the mice, and 1 subcutaneous pouch was inserted by blunt dissection using a 1-cm-wide spatula on the left side of the mouse. The process was repeated on the right side. A total of 2 devices were implanted per mouse. The skin was sutured once the devices were implanted. After the surgery, mice were housed in separated cages.
Albumin Measurement
Sandwich enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) was performed to assess the albumin production of the implanted cells as a function of time (over 28 days). In short, once a week, blood was collected from the mice via the tail vein using heparinized capillary tubes. The blood was then centrifuged at 14 900g at 4°C for 15 minutes to separate and extract the serum. The serum was assessed for human albumin by using the Human Albumin ELISA Quantitation Set (Bethyl Labs, catalogue no. E80-129) according to the manufacturer's protocol.
Vessel Quantification
Acellular implants were placed in mice for 3, 7, 14, and 28 days to assess cell infiltration and vascularization over time. At each time point, the implants were retrieved and washed with PBS. Then, gross images of the implant were taken before fixing them for immunostaining. The number of visible vessels that contained blood were counted and divided by the total surface area.
Immunofluorescent Staining
Postimplantation constructs were retrieved, washed with PBS, and fixed with 4% paraformaldehyde (PFA, Sigma Aldrich) at 4°C overnight. Samples were then incubated in optimum cutting temperature (Tissue-Tek O.C.T. Compound; Sakura, Torrance, CA) at 4°C overnight on a rocker. Samples were transferred to a mold and frozen with 2-methylbutane and liquid nitrogen, and stored at −80°C until sectioning. For cryosectioning, frozen tissue blocks were sectioned with a cryotome cryostat (at −20°C) to 20-μm thicknesses. For immunofluorescent staining, sections were treated with 20 μg/mL proteinase K, permeabilized with 0.5% Triton X-100 (4 minutes, RT), treated with NABH4 (30 minutes, RT), and blocked with 3% (w/v) bovine serum albumin (BSA; 60 minutes, RT) in PBS. Sections were stained for either CD31 (platelet endothelial cell adhesion molecule; 1:100; Santa Cruz) or fluorescein isothiocyanate conjugated human albumin (1:100; Bethyl Labs) or cytokeratin-18 (R&D Systems) overnight at 4°C. An appropriate secondary antibody Alexa Fluor 488 (1:200; Thermo Fisher) along with Hoechst 33342 (2 μg/mL; Thermo Fisher) was used to bind primary antibodies for 1 hour at RT. Then samples were imaged with a fluorescent microscope.
All experiments were independently repeated at least twice with replicate samples as indicated in figure captions. Statistical analysis was performed using one-way analysis of variance and Tukey post hoc test for group comparisons to determine statistical significance (P < 0.05). Errors bars represent SEM. GraphPad Prism 5 software was used to determine all statistical analysis.
Development and Characterization of the Dual-compartment System
The dual-compartment device was developed as a cell-carrying device to successfully transplant primary human hepatocytes (Figure 1A and B). The dual-compartment structure consisted of a 3-mm height by 5-mm radius, interconnected macroporous hydrogel (outer compartment), with a 1.5-mm height by 3.5-mm radius hollow interior (inner compartment) for cell loading (Figure 1C). Macroporous hydrogels with interconnected pores were fabricated by PMMA templating of PEGDA or PEGDA-co-HAMA crosslinked networks. The SEM images were used to verify the presence of an interconnected macroporous network. The SEM images suggest that the gels had both larger pores, which were about 140 μm in diameter, and smaller pores, which were about 85 μm in diameter (Figure 2A) with an average pore size of 120 μm. We also determined the swelling ratio of the macroporous hydrogels (PEGDA/HAMA and PEGDA) (Figure 2B). The PEGDA/HAMA macroporous hydrogels had a higher swelling ratio compared to PEGDA-alone structures. Similarly, PEGDA/HAMA structures swelled and equilibrated faster compared with PEGDA-alone structures.
Material characterization. A, SEM images of porous network in the PEGDA/HAMA outer compartment. B, Swelling ratio and kinetics of PEGDA/HAMA porous hydrogel compared with PEGDA porous hydrogel.
Porous PEGDA/HAMA Facilitates Vascular Formation
To examine the ability of the macroporous structures to promote vascularization, both PEGDA and PEGDA/HAMA structures were implanted in vivo without the presence of any exogenous cells. In addition to the appearance, we used immunofluorescent staining for 4′,6-diamidino-2-phenylindole (DAPI) (stains nucleus) and CD31 (a vascular marker) to assess host cell infiltration and vascular formation as a function of postimplantation time (3-28 days). Figure 3 shows the representative whole-mount images of the excised implants and the staining results. Analyses of the implants after 3 days of subcutaneous implantation showed minimal to no vascularization. Although the sections were positive for DAPI staining, indicating that host cells had infiltrated the implant, no positive CD31 was observed. At the next experimental time point, day 7, the presence of vascular structures could be clearly seen in the PEGDA/HAMA constructs. The constructs appeared pink with clearly visible vascular structures filled with blood. The presence of vascular structures was further confirmed by the positive CD31 staining. As the days increased, increased vessel formation (Figure 3 A) as well as more CD31 positive cells was observed (Figure 3 B). By day 14, larger blood vessels filled with blood were observed, whereas multiple smaller vessels filled with blood were seen at day 28. Interestingly, no such vascularization was observed with PEGDA constructs (Figure S1,https://links.lww.com/TP/B593). The PEGDA constructs appeared as transparent as before implantation.
Vascularization of Acellular Structures. A, top panel: Gross structure of implants after retrieval from subcutaneous implantation in NOD/SCID mice. White arrowheads point to visible vasculature. Scale, 0.25 cm. Middle panel: CD31 (green) and DAPI (blue) staining to visualize vasculature. Scale: 10 μm. Lower panel: Magnified image of DAPI and CD 31 staining. Scale, 10 μm. Each time point had n = 6 or more constructs. B, Quantification of blood vessels. Data are presented as mean ± SE obtained from 6 engineered constructs (n = 6) per group. One-way ANOVA with Tukey post hoc test (on day 7, 14 and 28). ***P < 0.0001. **P < 0.001. ANOVA, analysis of variance.
Effect of Supporting Cells on Function In Vivo
Because the supporting cells could play a key role in maintaining hepatocyte function,14,27 we have compared the effect of (i) MEFs plus HUVECs and (ii) hMSC plus HUVECs on the functionality of hepatocytes, based on albumin secretions. At 1 week posttransplantation, both MEFs and hMSCs-supported implants showed similar levels of albumin secretion, which was only slightly higher compared with the HUVECs only group (Figures 4 A and B). All groups showed significantly higher albumin productions compared with week 1. Among the different groups, implants loaded with MEFs or hMSCs produced more albumin than the HUVECs only group. Between the hMSCs and MEFs, the group containing hMSCs produced more albumin than the group containing MEFs. Even though there was no statistically significant difference between the albumin secretions among the week 3 hMSCs plus HUVECs group and the MEFs plus HUVECs, all subsequent experiments were carried out using a combination of HUVECs and hMSCs as the supporting cells. In addition to presence of human albumin in the host peripheral blood, we also stained the excised implants and they were positive for human-specific albumin (Figure 4 A).
Effect of supporting cells on albumin production. A, Albumin staining of scaffolds with hMSCs and HUVECs supporting cells at low and high magnifications. Blue represents DAPI and green represents albumin. Scale, 100 and 10 μm, respectively. B, Secretion of human serum albumin for supporting cells HUVECs only, HUVECs and hMSCs and HUVECS and MEFs at week 1 and week 3 postimplantation. Data are presented as mean ± SE obtained from 6 engineered constructs (n = 6). One-way ANOVA with Tukey post hoc test. *P < 0.05. **P < 0.01.
Donor-independent Function of Dual-compartment System In Vivo
After characterizing and developing the dual-compartment system, we wanted to ensure that the device could support cells from multiple donors. To this end, we used the dual-compartment system to transplant cells from 2 different donors (Table S1,https://links.lww.com/TP/B593). The implant function was assessed for functionality via albumin secretions over a 1-month period postimplantation (Figure 5 and 6). Albumin analysis of host serum indicated the presence of human-specific albumin in the circulation of the host at day 7 postsubcutaneous implantation. The amount of albumin increased from day 7 to day 15 and remained more or less stable for the rest of the month (Figure 5B). On day 28, the implants were retrieved and analyzed. The gross picture of both the implants indicated vascular formation (Figure 6B column 1). The DAPI and albumin staining of the implant (Figure 5A and 6B column 2) showed that in all implants, the albumin staining was concentrated within the inner compartment. The cells in the inner compartment of the implant were also positive for cytokeratin-18, another hepatocyte-specific marker (Figure 6B column 3). The implants were also positive for CD31 staining, which was used to identify vascular cells (Figure 6B column 4). The staining results corroborated the presence of vascular networks observed earlier by us in the whole-mount images.
Assessing donor cell function in vivo via human albumin secretion. A, Albumin staining for donors 1 and 2 after 28 days in vivo. Blue represents DAPI and green represents albumin. Scale, 100 and 10 μm, respectively. B, ELISA analysis of human serum albumin secretions of donor 1 and 2 in NOD/SCID mice over 3 time points, day 7, day 15, and day 28. Data are presented as mean ± SE obtained from 6 engineered constructs (n = 6). One-way ANOVA with Tukey post hoc test. *P < 0.05. **P < 0.01. ***P < 0.001.
Immunofluorescent staining of retrieved implants. A, Experimental timeline. B, Column 1, donors 1 and 2 gross structure of device 28 days postimplantation, with white arrows pointing at visible vascular networks. Scale, 0.25 cm. Column 2, DAPI (blue) and albumin (green) staining to visualize a slice of the dual-compartment system. Scale, 200 μm. Column 3, Ck18 (green) and DAPI (blue) staining. Scale, 50 and 10 μm. Column 4, CD31 (red) and DAPI (blue) staining to visualize vasculature. Scale, 50 and 10 μm. At least 3 mice were used per donor, each containing 2 implants.
This study describes the application of a dual-compartment device, containing an outer vascularizable layer and an inner cell-loading compartment, for hepatocyte transplantation. The hollow core structure of the inner compartment enables loading of a large number of cells. At the current dimensions, the inner compartment can be easily loaded with up to 20 million hepatocytes (largest number tested for loading, Figure S2,https://links.lww.com/TP/B593). Furthermore, our results demonstrated that the vascularization of the implant in the subcutaneous space supported donor cell function for 1 month.
The design of the dual-compartment system, especially the hydrogel composition and architecture played an integral role in host cell infiltration, and device vascularization. Previously, we have shown that mineralized macroporous hydrogels promote host cell infiltration.23,28 The findings that the PEGDA macroporous hydrogels were not able to promote vascularization in vivo suggest that pore architecture alone is not sufficient to facilitate vascular formation. The addition of HA to the PEGDA allowed cell infiltration and implant vascularization. This could be due to various reasons, such as the biological functions of HA and its ability to interact with cell surface receptor CD44.29,30 Furthermore, the addition of HA could have promoted vascular formation, as studies have shown that HA fragments exhibit proangiogenic effects.29,31,32 While vascularization of the implant enables long-term maintenance of donor cells, the faster swelling kinetics of the macroporous dual-compartment device could be playing an important role in maintaining the viability of the donor cells in the initial days of the implantation (ie, before the implant was vascularized) through enhanced nutrient transport to the cells. Because these implants are large and thick, to avoid necrotic cores, fast swelling is important to ensure absorption and transport of nutrients throughout the structure.
Although the liver has many functions, here we chose to use human serum albumin secretions to characterize the function of the implants. This allowed us to monitor function of the same implant, with minimal interference, over multiple time points. For our proof-of-concept study, ELISA analysis of albumin secretions for both donors followed the trend of rising after day 7 and then remaining stable for the rest of the experiment duration. Based on albumin synthesis and secretions, there were no statistically significant differences between the cells from different donors.
Although this proof-of-concept study used primary hepatocytes, the dual-compartment system could be extended toward other cells. The modular assembly of the device allows parallel optimization of the outer and inner compartments to increase overall function of the device. Tuning pore size or material composition to accelerate host cell infiltration and vascularization can optimize the outer compartment. Similarly, the dimensions of the inner compartment could be increased to improve the number of donor cells that can be housed, while maintaining the overall outer dimensions. Increasing the dimensions of the inner compartment without changing the overall dimensions of the device involves decreasing the thickness of the outer compartment, which could improve diffusion of nutrients to the cells in the inner compartments. Further studies are needed to determine the upper cell-loading limit of these devices without compromising their viability or function. It is estimated that a delivery of 1 to 10 billion functioning cells is needed to achieve therapeutic effects in lieu of solid organ transplantation.33 Even with the vascularization, housing such a large number of cells within a single device could be challenging. However, because the dimensions of the device can be tuned, it is possible to increase the dimension of the inner compartment to accommodate more cells. If a diffusion limitation is reached leading to death and compromised function of the transplanted cells, then multiple devices could be transplanted. Another key parameter that determines successful cell transplantation is the longevity of the donor cells. The diminished function of the transplanted cells with time is often thought to be associated with lack of vascularization. Studies have shown that cell transplantation approaches that incorporated vascularization resulted in improvements to the viability and function of the transplanted cells. The results described in this study show the viability and function of the transplanted cells for a month. Though the vascularization of the implant suggests the possibility of survival and function of the transplanted cells beyond a month, additional studies are needed to assess the potential of the device to support long-term viability and function of the transplanted cells. Nonetheless, the dual-compartment system described in this study offers a promising tool for cell transplantation. Furthermore, its function can be easily extended for applications in drug screening, personalized medicine, and as a platform to screen for key components (eg, ECM composition, stiffness) of the microenvironment that are necessary to maintain long-term function of donor cells. It can also be used as an in vivo experimental tool to study how donor phenotype can affect transplantation success.
In conclusion, developing successful biomaterial devices for transplantable liver cell therapies requires an approach that can transplant large numbers of cells and be integrated with the host to facilitate formation of the functional vasculature needed to maintain the viability and function of transplanted cells. To meet these criteria, we have utilized a dual-compartment biomaterial device for the transplantation of human primary hepatocytes. This device enabled minimally invasive (subcutaneous implant) cell transplantation and maintained the function of transplanted hepatocytes for at least 1 month. The dual-compartment device described here is robust and scalable. Furthermore, the modular assembly of the device can be used as a tool to create and optimize scalable vascularized 3-dimensional liver tissues for extended applications in creating humanized tissue models for investigating disease pathology, drug testing, and personalized medicine.
1. Heron M, Hoyert DL, Murphy SL, et al. National Vital Statistics Report. Hyattsville, MD: Centers for Disease Control and Prevention; 2009:57.
2. Schramm C, Bubenheim M, Adam R, et al. Primary liver transplantation for autoimmune hepatitis: a comparative analysis of the European Liver Transplant Registry. Liver Transpl. 2010;16:461–469.
3. Heron M, Hoyert DL, Murphy SL, et al. Deaths: final data for 2006. Natl Vital Stat Rep. 2009;57:1–134.
4. Ambrosino G, Varotto S, Strom SC, et al. Isolated hepatocyte transplantation for Crigler-Najjar syndrome type 1. Cell Transplant. 2005;14:151–157.
5. Fox IJ, Chowdhury JR, Kaufman SS, et al. Treatment of the Crigler-Najjar syndrome type I with hepatocyte transplantation. N Engl J Med. 1998;338:1422–1427.
6. Lysy PA, Najimi M, Stephenne X, et al. Liver cell transplantation for Crigler-Najjar syndrome type I: update and perspectives. World J Gastroenterol. 2008;14:3464–3470.
7. Jorns C, Ellis EC, Nowak G, et al. Hepatocyte transplantation for inherited metabolic diseases of the liver. J Intern Med. 2012;272:201–223.
8. Dhawan A, Puppi J, Hughes RD, et al. Human hepatocyte transplantation: current experience and future challenges. Nat Rev Gastroenterol Hepatol. 2010;7:288.
9. Nicolas CT, Wang Y, Nyberg SL. Cell therapy in chronic liver disease. Curr Opin Gastroenterol. 2016;32:189–194.
View Full Text | PubMed
10. Mazza G, Rombouts K, Rennie Hall A, et al. Decellularized human liver as a natural 3D-scaffold for liver bioengineering and transplantation. Sci Rep. 2015;5:13079.
11. Zhang J, Zhao X, Liang L, et al. A decade of progress in liver regenerative medicine. Biomaterials. 2018;157:161–176.
12. Fox IJ, Chowdhury JR. Hepatocyte transplantation. Am J Transplant. 2004;4(Suppl 6):7–13.
13. Ohashi K, Yokoyama T, Yamato M, et al. Engineering functional two- and three-dimensional liver systems in vivo using hepatic tissue sheets. Nat Med. 2007;13:880–885.
14. Chen AA, Thomas DK, Ong LL, et al. Humanized mice with ectopic artificial liver tissues. Proc Natl Acad Sci U S A. 2011;108:11842–11847.
15. Ohashi K, Tatsumi K, Utoh R, et al. Engineering liver tissues under the kidney capsule site provides therapeutic effects to hemophilia B mice. Cell Transplant. 2010;19:807–813.
16. Baptista PM, Siddiqui MM, Lozier G, et al. The use of whole organ decellularization for the generation of a vascularized liver organoid. Hepatology. 2011;53:604–617.
17. Badylak SF, Weiss DJ, Caplan A, et al. Engineered whole organs and complex tissues. Lancet. 2012;379:943–952.
18. Barakat O, Abbasi S, Rodriguez G, et al. Use of decellularized porcine liver for engineering humanized liver organ. J Surg Res. 2012;173:e11–e25.
19. Bernard MP, Myers JC, Chu ML, et al. Structure of a cDNA for the pro alpha 2 chain of human type I procollagen. Comparison with chick cDNA for pro alpha 2(I) identifies structurally conserved features of the protein and the gene. Biochemistry. 1983;22:1139–1145.
20. Leyh RG, Wilhelmi M, Walles T, et al. Acellularized porcine heart valve scaffolds for heart valve tissue engineering and the risk of cross-species transmission of porcine endogenous retrovirus. J Thorac Cardiovasc Surg. 2003;126:1000–1004.
21. Ko IK, Peng L, Peloso A, et al. Bioengineered transplantable porcine livers with re-endothelialized vasculature. Biomaterials. 2015;40:72–79.
22. Seale NM, Varghese S. Biomaterials for pluripotent stem cell engineering: from fate determination to vascularization. J Mater Chem B. 2016;4:3454–3463.
23. Shih Y-R, Kang H, Rao V, et al. In vivo engineering of bone tissues with hematopoietic functions and mixed chimerism. Proc Natl Acad Sci U S A. 2017;114:5419–5424.
24. Zhang C, Aung A, Liao L, et al. A novel single precursor-based biodegradable hydrogel with enhanced mechanical properties. Soft Matter. 2009;5:3831–3834.
25. Kang H, Shih YV, Hwang Y, et al. Mineralized gelatin methacrylate-based matrices induce osteogenic differentiation of human induced pluripotent stem cells. Acta Biomater. 2014;10:4961–4970.
26. Hwang Y, Zhang C, Varghese S. Poly(ethylene glycol) cryogels as potential cell scaffolds: effect of polymerization conditions on cryogel microstructure and properties. J Mater Chem. 2010;20:345–351.
27. Takebe T, Sekine K, Enomura M, et al. Vascularized and functional human liver from an iPSC-derived organ bud transplant. Nature. 2013;499:481–484.
28. Phadke A, Hwang Y, Kim SH, et al. Effect of scaffold microarchitecture on osteogenic differentiation of human mesenchymal stem cells. Eur Cell Mater. 2013;25:114–129.
29. Park D, Kim Y, Kim H, et al. Hyaluronic Acid promotes angiogenesis by Inducing RHAMM-TGFβ Receptor Interaction via CD44-PKCδ. Mol Cells. 2012;33:563–574.
30. Turner RA, Wauthier E, Lozoya O, et al. Successful transplantation of human hepatic stem cells with restricted localization to liver using hyaluronan grafts†. Hepatology. 2013;57:775–784.
31. Montesano R, Kumar S, Orci L, et al. Synergistic effect of hyaluronan oligosaccharides and vascular endothelial growth factor on angiogenesis in vitro. Lab Invest. 1996;75:249–262.
32. Van Hove AH, Benoit DS. Depot-based delivery systems for pro-angiogenic peptides: a review. Front Bioeng Biotechnol. 2015;3:102.
33. Miller JS. The billion cell construct: will three-dimensional printing get us there? PLoS Biol. 2014;12:e1001882.
Supplemental Digital Content
TP_2018_06_15_VARGHESE_TPA-2018-0478_SDC1.pdf; [PDF] (791 KB)
Copyright © 2018 Wolters Kluwer Health, Inc. All rights reserved.
Transplantation102(9):e373-e381, September 2018.
Articles in PubMed by Nailah Seale, PhD
Articles in Google Scholar by Nailah Seale, PhD
Other articles in this journal by Nailah Seale, PhD
306.3: Safety and Efficacy of Total Pancreatectomy and Autologous Islet Cell Transplantation Compared to Parenchymal Preserving Pancreatic Surgery for Pancreatitis
Wolters Kluwer Health, Inc. and/or its subsidiaries. All rights reserved.


When sharing maps, the street view does not pop up for other recipients. I created the map in Pro so that the street view snapshots would pop up when using the interactive map, which works for me as the user. However, when I share the map, no one else can see the popups. Is there a way to fix this?
Also, is there a way to change the image that pops up? Some of the images are not street view, rather inside the space.
Street View only works when you are logged in and not for non-BatchGeo Pro users.
The image that pops up is provided by Google Maps if using Streetview and we have no control over that image.
If this isn't what you were expecting, feel free to email us at pro.support@batchgeo.com and we can issue a refund.


text:
@interface PodsDummy_Pods_JoinShow_MKNetworkKit : NSObject
@end
@implementation PodsDummy_Pods_JoinShow_MKNetworkKit
@end


text:
Q: LDAP Authentication in Windows 8.1 Apps I'm working on a Windows 8.1 app which goes through LDAP authentication.
But I see, there's no System.DirectoryServices available for WinRT apps.

Can anyone help me with a work around and links to the same ?

A: I wish you had included more information. But I will assume you are wanting to authenticate against Active Directory in Azure, you can use the ADAL SDK for Windows Runtime.
Here's some training on the library.

http://channel9.msdn.com/series/Developing-Universal-Windows-Apps-with-C-and-XAML/08

Best of luck!

redpajama_set_name: RedPajamaStackExchange