text:
Pieśń lodu i ognia (ang. A Song of Ice and Fire) – seria powieści fantasy autorstwa amerykańskiego pisarza George'a R.R. Martina, zaplanowana na siedem tomów, z których jak na razie wydanych zostało pięć: Gra o tron, Starcie królów, Nawałnica mieczy, Uczta dla wron oraz Taniec ze smokami. Trwają prace nad kolejnymi tomami sagi: The Winds of Winter i A Dream of Spring.

Martin zaczął pisać pierwszy tom w 1991 roku, książka wydana została w 1996. Rok później otrzymała nagrodę Locusa w kategorii najlepsza powieść fantasy. Martin został jeszcze trzykrotnie laureatem tej nagrody: w 1999 roku za Starcie królów, w 2001 za Nawałnicę mieczy oraz za Taniec ze smokami w 2012. Pierwsze pięć tomów rozeszło się w nakładzie ponad 24 milionów egzemplarzy i zostało przetłumaczonych na ponad 20 języków (stan z 2013).

Fabuła
Miejscem akcji Pieśni lodu i ognia jest fikcyjny świat, w którym okresy cieplne analogiczne do pory roku mogą trwać kilka lat. Około trzysta lat przed wydarzeniami z Gry o tron Siedem Królestw leżących na kontynencie Westeros zostało podbitych i zjednoczonych przez ród Targaryenów, który ujarzmił smoki. Panowanie Targaryenów trwało trzy stulecia, mimo że ich smoki wyginęły już 100 lat po zjednoczeniu. Kilkanaście lat przed pierwszą częścią sagi ostatni król z rodu Targaryenów, Aerys II, został zabity w wyniku rebelii sił wielkich lordów, dowodzonych przez młodego Roberta Baratheona. Po obaleniu Targaryenów Robert zostaje nowym królem. Ostatni potomkowie rodu Targaryenów – książę Viserys i jego młodsza siostra Daenerys – przebywają na wygnaniu na kontynencie Essos. Pierwsza część sagi – Gra o Tron rozpoczyna się 15 lat po rebelii Roberta wraz z powoli kończącym się siedmioletnim latem.

Główny wątek koncentruje się na wydarzeniach związanych z walką o władzę między wielkimi rodami Westeros po śmierci króla Roberta w Grze o tron. Następca Roberta, 13-letni Joffrey, za sprawą działań swojej matki, królowej Cersei Lannister, natychmiast zostaje ogłoszony królem. Po tym jak Lord Eddard Stark, najbliższy przyjaciel i zarazem główny doradca Roberta, odkrywa, że Joffrey i jego rodzeństwo przyszli na świat w wyniku kazirodczej relacji między Cersei, a jej bratem bliźniakiem Ser Jaime Lannisterem, próbuje obalić on Joffreya, lecz zostaje zdradzony i stracony za zdradę. W odpowiedzi na to bracia Roberta, Stannis i Renly, wnoszą osobne roszczenia do tronu. W wyniku powstałej niestabilnej sytuacji w państwie, dwa z siedmiu królestw Westeros próbują uniezależnić się od Żelaznego Tronu: najstarszy syn Eddarda, Robb, zostaje ogłoszony Królem Północy, podczas gdy lord Balon Greyjoy pragnie odzyskać suwerenność swojego regionu, Żelaznych Wysp. Tak zwana "Wojna Pięciu Królów" osiąga swój pełny wymiar do połowy drugiej książki, Starcie Królów.

Druga część opowieści rozgrywa się na dalekiej północy Westeros, gdzie liczący 8000 lat lodowy mur, zwany po prostu "Murem", broni Siedmiu Królestw przed nadnaturalnymi istotami znanymi jako Inni. Strażnicy Muru, Zaprzysiężone Bractwo Nocnej Straży, chronią również królestwo przed najazdami "dzikich" znanych również jako "wolni ludzie", którzy złożeni są z kilku plemion żyjących na północ od Muru. Historia Nocnej Straży opowiedziana jest głównie z punktu widzenia Jona Snowa, bękarta lorda Eddarda Starka. Jon podąża śladami swojego wuja Benjena Starka i dołącza do Straży w młodym wieku, szybko awansując w jej szeregach. Ostatecznie zostaje Lordem Dowódcą Nocnej Straży. W trzecim tomie, Nawałnica Mieczy, linia fabularna Nocnej Straży coraz bardziej zaczyna się wplątywać w Wojnę Pięciu Królów.

Trzeci główny wątek skupia się na losach Daenerys Targaryen, córki Aerysa II, ostatniego króla Targaryenów. Na kontynencie Essos leżącym na wschód od Westeros, pod drugiej stronie Wąskiego Morza, Daenerys, przy pomocy swojego starszego brata Viserysa Targaryena, zostaje wydana za mąż za potężnego lokalnego wodza, powoli stając się niezależną i inteligentną władczynią. Na jej stopniowe rośnięcie w siłę mają wpływ historyczne narodziny trzech smoków, wyklutych z jaj podarowanych jej w prezencie ślubnym. Trzy smoki szybko stają się nie tylko symbolem jej linii krwi i wynikających z tego mocnych pretensji do tronu, ale także stają się niszczycielską bronią, która pomaga jej w podboju Zatoki Niewolniczej. Historia śledzi jej roczny konflikt z miastami tegoż regionu, w którym to dąży do umocnienia władzy, przerwania handlu niewolnikami i zebrania poparcia potrzebnego, aby spełnić swoje ambicje odzyskania władzy w Westeros.

Każda z książek podzielona jest na rozdziały, w których sposób narracji ograniczony jest do punktu widzenia jednej postaci. Liczba "punktów widzenia" w danym tomie wynosi około dziesięciu. Często losy głównych bohaterów przeplatają się, nie wszystkie główne postacie pojawiają się jednak w każdym tomie.

Książki

Informacje ogólne
Dotychczas na świecie ukazało się pięć tomów sagi, natomiast dwa tomy są w przygotowaniu. W Polsce tomy cyklu Pieśń lodu i ognia wydaje Zysk i S-ka.

Podczas pisania Uczty dla wron okazało się, że objętość powstającej książki przekracza możliwości wydawnicze, dlatego Martin zdecydował się na jej podział. W ten sposób w Uczcie dla wron opisana została tylko część wydarzeń (z punktu widzenia tylko niektórych bohaterów), a pozostałe (dziejące się w tym samym czasie, tylko w innych miejscach) zostały opisane w Tańcu ze smokami.

Pierwsze trzy powieści (1991–2000)
George R.R. Martin był już odnoszącym sukcesy autorem dzieł fantasy i sci-fi oraz scenarzystą telewizyjnym zanim jeszcze napisał sagę książek Pieśni Lodu i Ognia. Martin opublikował swoje pierwsze opowiadanie w 1971 roku, a pierwszą powieść w 1977 roku. Do połowy lat 90. zdobył za swoje opowiadania liczne nagrody, w tym trzy nagrody Hugo i dwie nagrody Nebula. Mimo że jego wczesne książki zostały dobrze przyjęte w środowisku fanów fantastyki, jego krąg czytelników pozostał stosunkowo niewielki i Martin podjął pracę jako pisarz w Hollywood w połowie lat 80. Pracował głównie nad wznowieniem The Twilight Zone przez cały rok 1986 oraz nad Piękną i Bestią do roku 1990. Tworzył również własne piloty seriali i pisał scenariusze filmów pełnometrażowych. Stawał się coraz bardziej sfrustrowany tym, że jego piloty i scenariusze nie były realizowane, a ograniczenia związane z produkcjami telewizyjnymi, takie jak budżet i długość odcinków, zmuszały go do wycinania postaci i przycinania scen walk. Popchnęło to Martina z powrotem do pisania książek, przy których nie musiał się martwić problemem ograniczania swojej wyobraźni. Podziwiając w dzieciństwie prace J.R.R. Tolkiena, chciał napisać dzieło high fantasy, choć nie miał jeszcze żadnych konkretnych pomysłów.

Kiedy latem 1991 roku Martin miał przerwę między jednym a drugim hollywoodzkim projektem, zaczął pisać nową powieść science fiction o nazwie Avalon. Po trzech rozdziałach wpadł na pomysł, aby pewien chłopiec zobaczywszy ścięcie człowieka, znalazł w śniegu wilkory, co ostatecznie stało się pierwszym nieprologowym rozdziałem Gry o tron. Odkładając Avalon na bok, Martin skończył wspomniany rozdział w kilka dni i nabrał pewności, że będzie on częścią dłuższej historii. Po kilku kolejnych rozdziałach Martin zaczął postrzegać swoją nową książkę jako opowieść fantasy i rozpoczął tworzenie map i genealogii. Pisanie książki zostało jednak przerwane na kilka lat, gdyż Martin zmuszony był wrócił do Hollywood, aby na zamówienie ABC wyprodukować serial Doorways, którego ostatecznie nigdy nie wyemitowano.

W 1994 roku Martin przekazał swojemu agentowi, Kirby'emu McCauleyowi, pierwsze 200 stron i dwustronicowy zarys fabularny jako część planowanej trylogii, po której miały nastąpić powieści Taniec ze smokami i Wichry zimy. Martin, nie osiągnąwszy jeszcze końca powieści przy 1400 stronach rękopisu, uznał, że saga musi składać się z czterech, lub nawet i sześciu książek, które wyobrażał sobie jako dwie połączone trylogie jednej długiej historii. Martin wybrał Pieśń Lodu i Ognia jako ogólny tytuł sagi: widział on walkę symbolizujących mróz Innych i symbolizujących ogień smoków jako jedno z możliwych znaczeń dla "Lodu i Ognia", podczas gdy słowo "pieśń" pojawiło się w wcześniejszych tytułach książek Martina takich jak A Song for Lya czy Songs the Dead Men Sing, wynikające z jego obsesji na punkcie pieśni. Martin wymienił również wiersz Roberta Frosta z 1920 roku Fire and Ice i skojarzenia kulturowe, takie jak pasja kontra zdrada, jako elementy, które mogły wpłynąć na nazwanie tytułu sagi.

Poprawiony i gotowy manuskrypt Gry o tron liczył 1088 stron, a publikacja nastąpiła w sierpniu 1996 roku. Autor Koła czasu, Robert Jordan, napisał krótką adnotację na okładce, która miała wpływ na wczesny sukces książki, a tym samym i całej sagi, wśród czytelników fantasy. Blood of the Dragon, przedpremierowa próbna nowela zaczerpnięta z rozdziałów Daenerys, zdobyła w 1997 roku nagrodę Hugo dla najlepszej noweli. Pierwsza książka była sprzedawana jako część "trylogii Pieśni Lodu i Ognia" w 1996 roku, ale do czasu wydania drugiej książki, przyrostek "trylogia" został usunięty, a seria została przemianowana na Pieśń Lodu i Ognia.

300 stron usuniętych z manuskryptu Gry o tron posłużyło jako otwarcie drugiej książki, zatytułowanej Starcie królów. Została ona wydana w lutym 1999 roku w Stanach Zjednoczonych, przy długości manuskryptu wynoszącej 1184 strony. Starcie królów było pierwszą książką z serii Pieśni Lodu i Ognia, która trafiła na listy bestsellerów, osiągając 13. miejsce na liście The New York Times Best Seller w 1999 roku. Po sukcesie filmów Władcy Pierścieni, Martin otrzymał pierwsze zapytania o prawa do serii Pieśni Lodu i Ognia od różnych producentów i filmowców.

Martin spóźnił się o kilka miesięcy z ukończeniem trzeciej książki, Nawałnicy mieczy. Ostatni napisany przez niego rozdział dotyczył "Krwawych Godów", kluczowego momentu, który jest godny uwagi ze względu na swoją brutalność. Nawałnica mieczy liczyła 1521 stron manuskryptu, co spowodowało problemy dla wielu wydawców Martina na całym świecie. Bantam Books opublikowało Nawałnicę mieczy w jednym tomie w Stanach Zjednoczonych w listopadzie 2000 roku, podczas gdy niektóre wydania w innych językach były podzielone na dwa, trzy lub nawet cztery tomy. W Polsce książka ukazała się w dwóch tomach nazwanych Stal i śnieg oraz Krew i złoto. Nawałnica mieczy zadebiutowała na pozycji numer 12 na liście bestsellerów New York Timesa.

Wypełnianie luki czasowej (2000–2011)
Po Grze o tron, Starciu królów i Nawałnicy mieczy Martin pierwotnie zamierzał napisać jeszcze trzy książki. Czwarta książka, wstępnie zatytułowana Taniec ze smokami, miała się skupić na powrocie Daenerys Targaryen do Westeros i konfliktach, które z tego wynikną. Martin chciał osadzić tę historię pięć lat po Nawałnicy mieczy, tak aby młodsi bohaterowie i smoki mogli dorosnąć. Uzgadniając wcześniej ze swoimi wydawcami, że nowa książka powinna być krótsza niż Nawałnica mieczy, Martin zabrał się za pisanie powieści bliższej długością do Starcia królów. Długi prolog miał wyjaśnić, co wydarzyło się w międzyczasie, początkowo tylko w formie jednego rozdziału z perspektywy Aerona Mokrej Czupryny, znajdującego się na Żelaznych Wyspach w Kingsmoot. Ponieważ jednak wydarzenia na Żelaznych Wyspach miały mieć wpływ w książce i nie mogły być opowiedziane z już istniejących w książce perspektyw postaci, Martin ostatecznie wprowadził trzy nowe punkty widzenia.

W 2001 roku Martin podchodził jeszcze optymistycznie do tego, że czwarta odsłona może ukazać się w ostatnim kwartale 2002 roku. Jednakże w trakcie pisania okazało się, że pięcioletni przeskok czasowy nie wychodzi dobrze dla niektórych postaci. Z jednej strony, Martin był niezadowolony wytłumaczeniem wydarzeń z luki czasowej za pomocą retrospekcji postaci. Z drugiej strony, było to niewiarygodne, aby nic nie działo się przez pięć lat. Po pracy nad książką przez około rok, Martin zdał sobie sprawę, że potrzebuje dodatkowej książki przejściowej, którą nazwał Ucztą dla wron. Tym samym książka ta podjęłaby historię bezpośrednio po trzeciej odsłonie, a koncepcja pięcioletniego przeskoku czasowego została ostatecznie porzucona. Materiał napisanego 250-stronicowego prologu został włączony w fabułę w formie nowych punktów widzenia z Dorne i Żelaznych Wysp. Powstałe rozszerzone wątki i wynikające z nich interakcje fabularne skomplikowały fabułę dla Martina.

Długość manuskryptu Uczty dla wron ostatecznie przewyższyła tą z Nawałnicy mieczy. Martin był niechętny, aby dokonać cięć fabularnych tym samym sprowadzając książkę do długości nadającej się do publikacji, gdyż mogłoby to zaszkodzić wizji historii, którą miał w głowie. Drukowanie książki w postaci "mikrotypografii na papierze cienkim jak bibułka i dawaniu każdemu czytelnikowi szkła powiększającego" również nie wchodziło w grę. Jednocześnie Martin odrzucił pomysł wydawców, by podzielić narrację chronologicznie na Ucztę dla wron, Część 1 i 2. Mimo że Martin był już spóźniony z oddaniem książki do publikacji i wciąż nie miał jeszcze rozpoczętych linii fabularnych dla niektórych postaci, sprzeciwiał się jej zakończeniu bez uprzedniego rozwiązania wszystkich wątków, jak to miał w zwyczaju robić przy poprzednich książkach.

Z postaciami rozrzuconymi po całym świecie, przyjaciel zasugerował mu, by Martin podzielił historię geograficznie na dwa tomy, z których Uczta dla wron byłoby pierwszym. Takie podejście dałoby Martinowi miejsce na dokończenie rozpoczętych wątków, tak jak pierwotnie zamierzał. Martin przeniósł niedokończone historie bohaterów rozgrywające się na wschodzie (Essos) i północy (Winterfell i Mur) do kolejnej książki, Tańca ze smokami, a Uczta dla wron objęła wydarzenia z Królewskiej Przystani, Dorzecza, Dorne i Żelaznych Wysp. Obie książki rozpoczynają się zaraz po zakończeniu Nawałnicy mieczy, biegnąc równolegle zamiast sekwencyjnie, i obejmują różne grupy postaci z niewielkim tylko nakładaniem się. Martin podzielił rozdziały Aryi na obie książki po tym, jak już przeniósł trzy inne najpopularniejsze postacie (Jon Snow, Tyrion i Daenerys) do Tańca ze smokami.

Po wydaniu w październiku 2005 r. w Wielkiej Brytanii i w listopadzie 2005 r. w Stanach Zjednoczonych, Uczta dla wron trafiła prosto na szczyt listy bestsellerów The New York Timesa. Jedną z pozytywnych opinii podzielił się Lev Grossman z Time nazywając Martina "amerykańskim Tolkienem". Jednak zarówno fani, jak i krytycy byli rozczarowani podziałem fabuły, który pozostawił losy kilku popularnych postaci nierozwiązane po cliffhangerowym zakończeniu Nawałnicy mieczy. W epilogu Uczty dla wron Martin wspomniał, że kolejny tom zostanie wydany do następnego roku. Ostatecznie jednak planowane daty wydania były wielokrotnie przesuwane. W międzyczasie w 2007 roku HBO nabyło prawa do adaptacji Pieśni Lodu i Ognia i w kwietniu 2011 roku wyemitowało pierwszy z dziesięciu odcinków Gry o tron.

Liczący około 1600 stron manuskryptu Taniec ze smokami został ostatecznie opublikowany w lipcu 2011 roku po sześciu latach pisania, najdłużej pod względem liczby stron i czasu pisania niż którakolwiek z poprzednich czterech powieści. Fabuła Tańcu ze smokami dogania i wykracza poza Ucztę dla wron, ale mimo to obejmuje mniej historii niż Martin zamierzał, pomijając co najmniej jedną planowaną dużą sekwencję bitwy i pozostawiając kilka wątków postaci zakończonych cliff-hangerami. Martin przypisał to opóźnienie głównie rozplątaniu "węzła Meereeńskiego", co rozumiał jako "sprawienie, że chronologia i postacie zazębiają się, podczas gdy różne wątki skupiają się na [Daenerys]". Martin przyznał również, że spędził zbyt wiele czasu na przepisywaniu i doskonaleniu historii, ale solidnie odrzucił teorie niektórych swoich krytyków, że stracił zainteresowanie serią lub będzie odkładał ją na później, by zarobić więcej pieniędzy.

Plany na przyszłość (od 2011)
Martin uważa, że ostatnie dwa tomy serii będą dużymi książkami po 1500 stron. Szósta książka będzie nosić tytuł Wichry zimy, przyjmując tytuł ostatniej książki z pierwotnie planowanej trylogii. Niezadowolony z tymczasowego tytułu dla ostatniego tomu A Time for Wolves, Martin ostatecznie ogłosił Sen o wiośnie tytułem dla siódmej książki w 2006 roku. Martin powiedział w marcu 2012 roku, że ostatnie dwie powieści zabiorą czytelników dalej na północ niż jakakolwiek z poprzednich książek, i że pojawią się Inni. Martin zaznaczył, że nie pozwoli innemu pisarzowi zakończyć serii książek.

Wichry zimy
Wichry zimy rozwiążą wcześniejsze cliffhangery z Tańca ze smokami i "rozpoczną się dwoma wielkimi bitwami, [...] bitwą w lodzie i bitwą [...] w Zatoce Niewolniczej. Od tego momentu pociągniemy fabułę dalej". Do połowy 2010 roku Martin ukończył już pięć rozdziałów Wichrów zimy opowiadanych z punktu widzenia Sansy Stark, Aryi Stark, Arianne Martell i Aerona Greyjoya, ukończywszy tym samym pierwsze 100 stron powieści. Po opublikowaniu Tańca ze smokami w 2011 roku, Martin ogłosił, że powróci do pisania w styczniu 2012 roku. W międzyczasie spędził czas na trasach książkowych, konwentach i kontynuował pracę nad Światem Lodu i Ognia oraz nową nowelą: Opowieści z Siedmiu Królestw. W grudniu 2011 roku Martin upublicznił jeden rozdział Wichrów zimy z punktu widzenia Theona Greyjoya. Do października 2012 roku zostało już napisane czterysta stron szóstej powieści, chociaż sam Martin uznał tylko 200 z nich za "całkowicie skończone", a reszta wymagała korekty. Podczas Międzynarodowych Targów Książki w Guadalajarze w Meksyku na początku grudnia 2016 roku, Martin zdradził następującą wskazówkę co do klimatu, w którym utrzymywana jest książka: "W tej chwili jest wiele mrocznych rozdziałów ... od 20 lat mówię wam, że nadchodzi zima. Zima to czas, kiedy nadchodzi śmierć, a świat wypełniają zimno, lód i ciemność, tak więc nie będzie zbyt przyjemnie, jak niektórym może się wydawać. Niektóre z postaci [znajdują się] w bardzo mrocznych miejscach". Martin nie zamierza ponownie rozdzielać bohaterów ze względu na położenia geograficzne.

W 2011 roku Martin powiedział, że potrzebuje trzech lat, aby ukończyć szóstą książkę, ostatecznie uznał jednak, że książka "zostanie napisana w swoim czasie", przyznając, że jego wcześniejsze szacunki dotyczące publikacji były zbyt optymistyczne. W 2015 roku istniały przesłanki, że książka zostanie wydana przed szóstym sezonem serialu HBO, ale na początku stycznia 2016 roku Martin potwierdził, że nie dotrzyma terminu, który ustalił ze swoim wydawcą. Ujawnił również, że wcześniej planowano publikację w październiku 2015 roku i majem oraz we wrześniu 2015 cały czas uznawano ten termin za osiągalny. Później potwierdził, że część fabuły książki może zostać ujawniona w nadchodzącym sezonie Gry o Tron. W lutym 2016 roku Martin oświadczył, że porzucił wszystkie swoje projekty redakcyjne z wyjątkiem Wild Cards, a także, że nie będzie pisał żadnych scenariuszy, opowiadań, wstępów ani przedmów przed ukończeniem Wichrów zimy. W marcu 2020 roku Martin stwierdził, że pracuje nad Wichrami zimy codziennie, a w czerwcu miał nadzieję, że skończy ją w 2021 roku. W październiku 2022 roku Martin powiedział, że napisał około trzech czwartych książki.

Sen o wiośnie
Martin jest stanowczy w kwestii zakończenia serii dopiero w siódmej powieści, "dopóki nie zdecyduje inaczej". Zgodnie z wcześniej postawionym sobie celem opowiedzenia historii od początku do końca, nie będzie skracał historii, aby zmieścić się w arbitralnej liczbie tomów. Ma w głowie zarówno ogólny zarys zakończenia, jak i plany dotyczące przyszłości bohaterów i zakończy sagę w słodko-gorzki sposób, przez co nie wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie. Martin ma nadzieję napisać zakończenie podobne do tego z Władcy Pierścieni, które w jego odczuciu nadało historii satysfakcjonującą głębię i rezonans. Z drugiej strony, Martin dostrzega niebezpieczeństwo związane z zakończeniem i postara się uniknąć sytuacji takiej jak finał serialu telewizyjnego Zagubieni, który pozostawił niektórych fanów rozczarowanych, odbiegając zbyt daleko od ich własnych teorii i pragnień. W 2012 roku Martin przyznał się do swoich obaw, że Sen o wiośnie nie zostanie ukończony do czasu, gdy serial telewizyjny Gra o tron dogoni swoją fabułą powieści. W 2015 roku Martin powiedział, że nie pisze Snu o wiośnie razem z Wichrami zimy, a na początku 2016 roku powiedział, że nie wierzy, że Sen o wiośnie zostanie opublikowany przed ostatnim sezonem serialu HBO. W kwietniu 2018 roku Martin skomentował, że nie rozpoczął pracy nad książką, a w listopadzie powiedział, że po Wichrach zimy zdecyduje co dalej: Sen o wiośnie, drugi tom Ognia i krwi lub jedna lub dwie historie do Opowieści z Siedmiu Królestw. W maju 2019 roku powtórzył, że nie zaczął jeszcze pisać Snu o wiośnie i nie zrobi tego przed ukończeniem Wichrów zimy.

Podczas sesji pytań i odpowiedzi na Międzynarodowych Targach Książki w Guadalajarze w 2016 roku, Martin powiedział: "Nie powiem wam, jak zakończę moją książkę, ale podejrzewam, że ogólny posmak będzie zarówno słodko-gorzki, jak i szczęśliwy".

Inne dzieła
Uważając Pieśń Lodu i Ognia za swoje arcydzieło, Martin stwierdził, że nigdy więcej nie napisze niczego na taką skalę i powróci do tego fikcyjnego uniwersum tylko w kontekście samodzielnych powieści. Woli pisać o postaciach z innych okresów historii Pieśni Lodu i Ognia, takie jak jego projekt Opowieści z Siedmiu Królestw, zamiast bezpośrednio kontynuować serię. Martin powiedział, że chętnie powróciłby do pisania opowiadań, nowel i samodzielnych powieści z różnych gatunków, takich jak science fiction, horror, fantasy, a nawet kryminał.

Inspiracje i styl pisarski

Gatunek literacki
George R. R. Martin uważa, że to okres dzieciństwa miał na niego największy wpływ. Czytając w młodości H. P. Lovecrafta, Roberta E. Howarda, Roberta A. Heinleina, Erica Franka Russella, Andre Norton, Isaaca Asimova, Fritza Leibera i Mervyna Peake'a, Martin nigdy nie klasyfikował dzieł tych autorów do konkretnych gatunków literackich jak science fiction, fantasy czy horroru, przez co w swojej twórczości czerpał po trochu z każdego z tych typów literatury. Martin sklasyfikował Pieśń Lodu i Ognia jako "epic fantasy", a ponadto wymienił epikę high fantasy Tada Williamsa Pamięć, Smutek i Cierń jako tą, która mocno wpłynęła na styl pisania swojej sagi. Jednym z jego ulubionych autorów jest Jack Vance, choć samą sagę Pieśni Lodu i Ognia Martin uznał za nieszczególnie Vance'owską.

Martin doświadczył kilku ostrych zim, gdy mieszkał w Dubuque kilka lat w latach 70. i podejrzewa, że zimy te miały wpływ na jego dzieło; "Myślę, że wiele rzeczy w Grze o tron, śnieg, lód i zimno, pochodzi z moich wspomnień z Dubuque".

Średniowieczna sceneria zwyczajowo stanowiła tło dla epic fantasy. Tam, gdzie fikcja historyczna sprawia, że czytelnik może znać konsekwencje pewnych wydarzeń, oryginalne postaci mogą zwiększyć napięcie i empatię czytelników. Martin czuł jednak, że fikcja historyczna, szczególnie ta osadzona w średniowieczu, ma w sobie element ekscytacji i realizmu, których brakowało w fantasy o podobnym tle. Chciał więc połączyć realizm fikcji historycznej z magicznym urokiem świata fantasy, osłabiając siłę magię na rzecz bitew i intryg politycznych. Postanowił również uniknąć konwencjonalnego schematu "dobro kontra zło" typowego dla tego gatunku, wykorzystując motyw walki Achillesa i Hektora w Iliadzie Homera, gdzie nikt nie wyróżnia się ani jako bohater, ani jako złoczyńca, jako przykład tego, co chce osiągnąć w swoich książkach.

Martinowi powszechnie przypisuje się poszerzenie gatunku fantasy o treści dla dorosłych. Pisząc dla The Atlantic, Amber Taylor oceniła powieści jako hard fantasy z narażonymi na niebezpieczeństwo postaciami, do których czytelnicy przywiązują się emocjonalnie. CNN stwierdziło w 2000 roku, że dojrzałe opisy Martina były "o wiele szczersze niż te, które można znaleźć w dziełach innych autorów fantasy". Adam Roberts nazwał serię Martina najbardziej udanym i najpopularniejszym przykładem powstającego podgatunku grimdark fantasy.

Opowiadania i nowele

W opracowaniu pozostaje opowiadanie The She-Wolves/The She-Wolves of Winterfell, które miało się ukazać w 2013 roku, zamiast niego wydano jednak The Princess and the Queen, a premiera The She-Wolves została przesunięta.

W 1980 autor stworzył powieść dla dzieci noszącą tytuł Lodowy smok, która współcześnie przez niektórych uznawana jest za część uniwersum Pieśni lodu i ognia.

Produkty bazujące na książkach George'a R.R. Martina

Serial telewizyjny

18 stycznia 2007 autor ogłosił, że stacja Home Box Office Inc zrealizuje pilot serialu opartego na cyklu Pieśni lodu i ognia.

2 marca 2010, po zrealizowaniu odcinka pilotażowego, stacja podjęła decyzję o produkcji pierwszej serii serialu, którego premiera odbyła się 17 kwietnia 2011. Zdjęcia rozpoczęły się 26 lipca 2010. Większość scen była kręcona w Irlandii Północnej i na Malcie.

19 kwietnia 2011 stacja HBO podjęła decyzję o realizacji kolejnej serii. Jest ona oparta na wydarzeniach z drugiego tomu cyklu Pieśni lodu i ognia.

Po emisji drugiego odcinka drugiej serii zarząd HBO podjął decyzję o zrealizowaniu trzeciej serii. Ukazała się ona na wiosnę 2013 roku (31 marca w Stanach Zjednoczonych, 1 kwietnia w Polsce) na antenie HBO i jest oparta na pierwszym, oraz częściowo na drugim, tomie Nawałnicy mieczy.

Po emisji pierwszego odcinka trzeciej serii zarząd HBO oznajmił, że ukaże się czwarta seria, której pierwszy odcinek wyemitowany został 6 kwietnia 2014 (w Polsce 7 kwietnia). Do obsady dołączyli m.in. Indira Varma, Pedro Pascal i Mark Gatiss. 12 kwietnia 2015 (w Polsce 13 kwietnia) został wyemitowany pierwszy odcinek piątego sezonu serialu, a 24 kwietnia 2016 (w Polsce 25 kwietnia) rozpoczęła się emisja sezonu szóstego.

16 lipca 2017 roku wyemitowano pierwszy odcinek siódmego sezonu serialu. Ósmy sezon ma być ostatnim.

HBO zrealizowało pilot serialu, którego akcja ma miejsce tysiące lat wcześniej, w Erze Herosów, lecz zdecydowało, że nie zostanie on wykorzystany. Zrealizowany został serial oparty na Ogniu i krwi, pod tytułem Ród Smoka.

Gry komputerowe
Na podstawie motywów z Pieśni lodu i ognia zrealizowano kilka gier komputerowych:
 Blood of Dragons (2006) – gra z gatunku MUD, której akcja toczy się około 140 lat przed wydarzeniami z powieści, w czasach panowania króla Daerona I oraz jego podboju Dorne.
 Gra o tron: Początek (2011) – strategiczna gra czasu rzeczywistego wydana przez Cyanide, pozwalająca graczowi na uczestnictwo w ponad 1000 lat historii zawartej w sadze i toczenie bitew oraz intryg między zwaśnionymi rodami Westeros.
 Gra o tron (2012) – komputerowa gra fabularna oparta na Grze o tron. Gracz może wcielić się w dwóch nieistniejących w książkowym pierwowzorze bohaterów: Morsa Westforda – członka Nocnej Straży, oraz Alestera Sarwycka – wygnańca, który po piętnastoletniej tułaczce powraca do Westeros. Ponadto w grze można spotkać także znane z książek postacie.
 Game of Thrones Ascent (2013) – komputerowa gra strategiczna, jako jedna z pierwszych tego typu zaprojektowana pod portale społecznościowe. Gracz przejmuje kontrolę nad jednym z pomniejszych rodów Westeros. Gra oferuje budowanie sojuszy, zdrady, małżeństwa, morderstwa i walkę o tytuł najpotężniejszego rodu Westeros.
 Game of Thrones: A Telltale Games Series (grudzień 2014) – 7 grudnia 2013 zapowiedziano, że studio Telltale Games zajmie się produkcją gier opartych na serialu telewizyjnym.
 Game of Thrones: Seven Kingdoms (w produkcji) – w lutym 2012 Bigpoint Games zapowiedziało rozpoczęcie prac nad grą MMORPG osadzoną w świecie Pieśni lodu i ognia. Produkcją zajmuje się studio Artplant, które wydało też między innymi Battlestar Galactica Online.
 Game of Thrones: Conquest - bezpłatna gra strategiczna na urządzenia mobilne osadzona w świecie Pieśni lodu i ognia. W krainie Westeros gracz wciela się w rolę lorda, który rozwijając swój dobytek (zamek, umiejętności), a także podejmując interakcję z innymi graczami wzmacnia swoją pozycję i wpływy.

Inne produkty
Powstały również gra karciana, gra fabularna oraz komiks pod tytułem Gra o tron. Wydawnictwo Fantasy Flight Games wydało również dwie gry planszowe: Gra o tron (oryg. A Game of Thrones) w 2003 roku i Bitwy Westeros (oryg. Battles of Westeros) w 2010 roku. W oparciu o zamieszczone w książce opisy potraw powstała również książka kucharska Uczta lodu i ognia (oryg. Feast of Ice and Fire).

20 marca 2007 George R.R. Martin ogłosił na swoim blogu, że udzielił licencji na produkcję replik broni ze świata Pieśni lodu i ognia firmie Jalic Inc. z Michigan pod nazwą Valyrian Steel. W ofercie znalazły się między innymi: Długi Pazur – miecz półtoraręczny Jona Snowa, Lód – rodowy miecz dwuręczny Starków oraz młot bojowy Roberta Baratheona. Firma produkuje także repliki broni użytych w produkcji HBO, które wyglądem odbiegają od tych opisanych w powieści.

Przypisy

Bibliografia
 Martin, George R.R. (2011), Gra o tron, Poznań: Zysk i S-ka, ISBN 978-83-7506-729-3
 Martin, George R.R. (2012), Starcie Królów, Poznań: Zysk i S-ka, ISBN 978-83-8202-752-5
 Martin, George R.R. (2013), Nawałnica mieczy. Część 1, Stal i śnieg, Poznań: Zysk i S-ka, ISBN 978-83-7785-211-8
 Martin, George R.R. (2014), Nawałnica mieczy. Część 2, Krew i złoto, Poznań: Zysk i S-ka, ISBN 978-83-7785-300-9
 Martin, George R.R. (2015), Uczta dla Wron. Część 1, Cienie śmierci, Poznań: Zysk i S-ka, ISBN 978-83-8202-755-6
 Martin, George R.R. (2015), Uczta dla Wron. Część 2, Sieć spisków, Poznań: Zysk i S-ka, ISBN 978-83-8202-756-3
 Martin, George R.R. (2012), A dance with dragons, London: HarperVoyager, ISBN 978-0-00-648611-4

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona George'a R.R. Martina

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


Regeneus Limited (Company) is committed to ensuring that all staff, particularly those with management responsibilities, have a sound understanding of the principles of risk management. The Company recognises that risks are inherent in any business activity, that there is a place for responsible risk taking, and that its risk management framework needs to support the Company in managing risks appropriately given the nature of its business.
The Board is responsible for overseeing the establishment and implementation of the Company's risk management system and to assess for itself, at least annually, that the system is operating effectively.
The Audit and Risk Committee of the Board has specific responsibility in the area of risk management. It advises the Board on the appropriateness of the Company's risk management policy and oversight structure and reports on matters of concern communicated to the Committee by management and internal and external auditors.
Senior Management is responsible for implementing the risk management policy, reviewing and assessing its effectiveness on a regular basis and reporting to the Audit and Risk Committee and the Board on major risks and action plans.
All staff have a responsibility to identify, assess, manage and report risks to management within their areas of operation.
Changes in legislation and policy affecting approval for new products and reimbursement.
Changes in workplace health and safety laws.
The degree of risk involved – what are the probabilities that the risk will materialise? If it does, what is the significance of the potential impact?
If appropriate, any inadequacies in the current approach and possible improvements to more effectively address the risk.


This Sporting Life is about to come to life again!
This blog has had a long off-season. Like, five years. It began as a set of reflections on sport over the course of a full calendar year in the world of sport — a year at the beginning of the second decade in this century, which included a Winter Olympics and a FIFA World Cup. It collected a few of my thoughts about "this sporting life" intermittently for another couple of years, then dozed off.
Since then, if I've had anything longer than 140 characters to say about sport, it has gone into my other blog, called Ethics for Adversaries, which explores the ways our thoughts about ethics are or are not different in "deliberately adversarial institutions." All sports count as institutions or practices that are designed to be competitive. But so do markets, most legal systems, democratic politics, scientific research, international espionage, and war.
I'm currently writing a book about what these different adversarial institutions can learn from each other about ethics and institutional design.
But now that I'm about to teach a Philosophy Sport class this autumn at Duke University — for the first time in my three-decades-long career — you can expect fresh content. Perhaps even guest posts from some of my students (not necessarily, but possibly, pictured above).


text:
'Over The Bridge Of Time: A Paul Simon Retrospective (1964-2011)' To Be Released October 15
Over The Bridge Of Time: A Paul Simon Retrospective (1964-2011) Celebrates One Of America's Most Influential Composers And Recording Artists
First single-CD collection ever to contain both Simon & Garfunkel recordings plus iconic solo hit singles and tracks from Paul Simon solo album catalog
Available everywhere October 15, 2013, through Legacy Recordings, coinciding with the release of Paul Simon – The Complete Albums Collection, monumental 15-disc career-spanning library collection
The decades-long musical career of 12-time Grammy Award®-winning (including 3 Album of the Year Grammys) musician Paul Simon is celebrated with the release of Over The Bridge Of Time: A Paul Simon Retrospective (1964-2011) (http://smarturl.it/ps_otbt_amzn). The specially curated collection of 20 songs will be available everywhere October 15th through Legacy Recordings, a division of SONY MUSIC ENTERTAINMENT.
The release of Over The Bridge Of Time: A Paul Simon Retrospective (1964-2011) coincides with the October 15th arrival of Paul Simon – The Complete Albums Collection, on Legacy Recordings. The monumental career-spanning 15-disc deluxe library box set houses the 12 studio albums and two full-length live concert recordings which comprise his official canon, from 1965's The Paul Simon Songbook through 2011's So Beautiful or So What, all originally released on the Columbia, Warner Bros. and Hear Music record labels.
Over The Bridge Of Time: A Paul Simon Retrospective (1964-2011) marks the first single-CD collection ever to contain songs from both the Simon & Garfunkel era and Simon's post-S&G solo recording career. In Legacy tradition, the songs are sequenced chronologically, beginning with "The Sound Of Silence," the first single from Simon & Garfunkel (composed by Simon) to work its way into the collective American psyche in late-1965. "America," first included on S&G's 1968 LP Bookends, is forever linked with the closing scene of 1968's The Graduate, as the two star-crossed lovers run away together at the end of the film.
The Simon & Garfunkel era concludes with four songs from Bridge Over Troubled Water, one of the most celebrated album masterpieces of all time: "The Boxer," "Cecilia," "The Only Living Boy In New York," and of course the momentous title tune, "Bridge Over Troubled Water." "Bridge Over Troubled Water" won an unprecedented five Grammy Awards®: Record of the Year, Song of the Year, Best Contemporary Song, Best Arrangement Accompanying Vocalist(s), and Best Engineered Recording; with Bridge Over Troubled Water voted Album Of the Year. (In 1998, "Bridge Over Troubled Water" was voted into the Grammy Hall Of Fame, one of many awards that the song and album have won around the world over the past four decades.)
The Paul Simon solo era was launched in 1972 with a pair of singles that are airplay staples today as much as they were four decades ago, "Me And Julio Down By The Schoolyard" and the Hot 100 Top 5 hit, "Mother And Child Reunion" (both from his eponymous debut LP, Paul Simon). Two of Simon's most beloved and enduring LPs arrived in the '70s: There Goes Rhymin' Simon, the first of several albums that Simon co-produced with the legendary Phil Ramone (1973, with "American Tune"); and Still Crazy After All These Years (1975, winner of Grammy Award® for Album Of The Year and Best Male Pop Vocal, containing Simon's Hot 100 #1 hit, "50 Ways To Leave Your Lover" and the gospel-tinged title tune).
The '70s closed with his first compilation LP, Greatest Hits, Etc., which included previously unreleased [new] song, "Slip Slidin' Away," a Top 5 hit featuring the country-gospel Oak Ridge Boys vocal quartet. The decade of the '80s began with One-Trick Pony (1980, associated with the movie in which Simon starred, including the Grammy®-nominated Top 10 hit, "Late in the Evening"). The title tune of 1983's Hearts and Bones album, with its theme of two lovers ("one and one-half wandering Jews") traveling on the road, harkened back to "America."
"You could look at my work as divided into three distinct periods," Simon has said, "Simon & Garfunkel, pre-Graceland solo albums, and Graceland to the present." Indeed, the pivotal Graceland album of 1986, Simon's first collaboration with the South African group Ladysmith Black Mambazo, was a breakthrough event whose impact on the worldbeat scene reverberates today. Graceland generated 5-times RIAA platinum sales and went on to win the Grammy Award® for Album Of the Year. It is well-represented on Over the Bridge of Time with "Diamonds On The Soles Of Her Shoes" and "You Can Call Me Al."
Graceland had a profound effect on its composer as well, whose '90s explorations into reggae, worldbeat, Latin music, Cajun/zydeco, and beyond were part of the chemistry of his next album, The Rhythm of the Saints (1990), whose "Spirit Voices" featured vocals by its co-writer, the great Milton Nascimento. The Rhythm of the Saints received Grammy® nominations for Album Of the Year and Producer Of the Year (for Paul Simon).
With much of the next decade devoted to the production of The Capeman, Simon's 1997 Broadway musical, his next studio album as a solo artist did not arrive until a full ten years after its predecessor. But You're the One (2000, represented by its opening track, "That's Where I Belong"), was such a critical and commercial (Top 20) success that it received a Grammy® nomination for Album Of the Year. With that, Simon became the first artist ever nominated in the category over five consecutive decades ('60s-'70s-'80s-'90s-'00s).
Simon, who celebrated his 70th birthday in 2011, has continued to fascinate and inspire old and new fans alike with his most recent albums. 2006's Surprise ("Everything About It Is A Love Song"), was recorded in New York, London and Nashville with Brian Eno.
In 2011, Simon released So Beautiful or So What ("Love And Hard Times") to overwhelming critical acclaim. It is considered one of the best records of Paul Simon's legendary career, receiving 4 Stars from Rolling Stone Magazine, with the Los Angeles Times proclaiming "So Beautiful or So What, steeped in Afropop and American folk forms, climbs some of the most resplendent summits of Simon's career."
(Legacy Recordings 88883 75767 2)
1. The Sound Of Silence
3. The Boxer
4. Cecilia
5. The Only Living Boy In New York
6. Bridge Over Troubled Water
7. Me And Julio Down By The Schoolyard
8. Mother And Child Reunion
9. American Tune
10. 50 Ways To Leave Your Lover
11. Still Crazy After All These Years
12. Slip Slidin' Away
13. Late In The Evening
14. Hearts And Bones
15. Diamonds On The Soles Of Her Shoes
16. You Can Call Me Al
17. Spirit Voices
18. That's Where I Belong
19. Everything About It Is A Love Song
20. Love And Hard Times.
About Paul Simon:
Paul Simon's 12 Grammy Awards® include eight as a member of Simon & Garfunkel, as well as the Grammy Lifetime Achievement Award (2003). Simon has been inducted twice into the Rock and Roll Hall of Fame, in 1990 as a member of Simon & Garfunkel, and in 2001 as a solo artist. In 2002, Simon was a Kennedy Center Honors recipient, and in 2007, he received the first inaugural Gershwin Prize for Popular Song from the Library of Congress, an all-star event that was televised and made available on home video. Many other honors have come Simon's way, from the 53rd Annual BMI Pop Awards in 2005 (where he was named a BMI Icon in recognition of his 39 BMI Awards and 75 million broadcast airplays), to being named one of Time magazine's "100 People Who Shaped the World" (2006). Simon holds Honorary Degrees from the Berklee College of Music in Boston (and serves on its Board of Trustees); and from Brandeis University (where Simon & Garfunkel appeared in 1966). In 2010, Simon was inducted into the prestigious Songwriters Hall Of Fame, based in New York, and the following year he was inducted into the American Academy Of Arts and Sciences. Most recently in 2012, Simon was awarded Sweden's Polar Music Prize, one of the world's most coveted honors.

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


text:
Samsung's DJ Koh No Longer To Head Smartphone Division
Yuba Is The Future Of Smartphone Cameras. What Is It?
Bose To Shutter All 119 Retail Stores In North America, Europe, Japan, Australia
Jabra Elite Active 75t Announced In Singapore: AirPods Pro Alternative?
Instagram Hides Photoshopped Photos In Bid Against Fake News
Prosumer Reviews for 22 million Enthusiasts
SGCafe
Home > Personal Technology > Digital Cameras > DSLR, Mirrorless, Compact, or … Your Smartphone? Here's How to Choose a Camera in 2018
Digital CamerasFeaturesMirrorlessPhotography
DSLR, Mirrorless, Compact, or … Your Smartphone? Here's How to Choose a Camera in 2018
Ian Ling August 21, 2018 August 22, 2018
ShareTweetNewsletter
Since the digital revolution at the turn of the century, there's never been a more exciting time in photography. No longer the domain of the wealthy or the professional, quality photography has come within the grasp of ordinary consumers. Better yet – the mirrorless revolution sparked by the likes of Olympus, Sony and Fujifilm have now gained significant traction in pro circuits everywhere.
No wonder Nikon and Canon are about to launch their bids to claim their share of the mirrorless pie: Nikon with the upcoming announcement of the Z6 and Z7 full-frame mirrorless systems, and Canon with hints of a launch post-Photokina.
But that all leaves you, the consumer, in the dark. Are DSLRs obsolete? What's a mirrorless camera, and why does it matter? Are compact cameras as dead as they say they are? Will next year's smartphones (or even this year's!) make thousands of dollars of camera equipment obsolete? We answer it here.
Oh, you're not one to read verbose articles: here's a table for you.
Focus Best Practically Caught Up Not too shabby Not too good
Bokeh (Blurry background) Good Good Decent, in some cases Ranges from non-existent to serviceable
Low-light performance Great Great Good Mediocre to atrocious
Battery Life Best Decent Decent You've got to make calls, don't you?
Portability Worst Not too good Good Great
Interchangeable Lens Yes Yes No (Prime OR Zoom) No (Prime only, digital zoom)
Are DSLRs Dead?
It depends who you're asking, but they most definitely are alive and kicking. DSLRs, which stand for Digital Single Lens Reflex (cameras), have been around for a few decades now. They took after the analogue SLR cameras (therefore no "D" for Digital), and use a mirror (therefore "R" for Reflex) to convey the image coming from the lens through the Optical View Finder (OVF), then on to the photographer's eye.
This means there are quite a few upsides to using a DSLR as compared to any other type of digital camera available on the market today.
DSLRs are designed for professional use, especially in rough terrain. Do check for weather sealing ratings, though.
Firstly, there's the accuracy of what you're seeing. You see the actual scene through the glass elements of the lens, unperverted by digital sensors and circuitry, and without any optical lag. This makes it a very useful tool in situations where split-second timings are crucial: in nature (especially birding), sports and automotive photography for instance.
Secondly, using mirrors to convey the image to the photographer also means that DSLRs save power, and lots of it. Some systems on the camera like the metering and the main logic board, indeed, remain active when it is powered on, but the sensor and screen are left dormant until you hit the shutter where they activate periodically. This means that if you're into any kind of adventure where battery charging isn't the norm, DSLRs have a real place in your camera bag.
Light from the scene enters the lens, before hitting a 45-degree mirror, followed by a pentaprism that guides the ray of light in a loop toward the users' eyes. Pressing the shutter pivots the camera upward and out of the way, right before the shutter curtains cycle behind the assembly.
Furthermore, the mirror assembly makes picture taking significantly louder, which can be a deal breaker if you're in the middle of a wedding ceremony, in front of a sleeping baby, or taking snapping stealthy street shots.
The mirror assembly, of course, is a mechanism that takes up quite a bit of space, and arguably, weight. One of the main disadvantages cited by many photographers is the fact that DSLRs are bulkier and (potentially) weigh more.
That's true, but only if you're sticking to the bare essentials. If you're sticking to small lenses and few accessories, DSLRs are slightly heavier and bulkier than their modern mirrorless counterparts. But if you're going to slap on a large zoom lens or a bulky Speedlight or vertical grip, the differences in weight and volume disappear.
DSLR Pros & Cons
Longest battery life Bulky, kinda
No lag, accurate Need to know what you're doing
So, then, why are so many photographers and reviewers advocating mirrorless cameras? Are they the future?
Are Mirrorless Cameras Better?
Yet again, it depends (it's actually difficult to give a straight answer but I'll explain later, I promise). There are some aforementioned slight advantages in terms of portability, but it comes with disadvantages of its own. Without the bulky mirror box, mirrorless cameras simply place a sensor right behind the lens, leaving it constantly activated to provide photographers with live imagery through the Electronic View Finder (EVF) or the larger LCD screen.
The Sony A7 series of full-frame mirrorless cameras led the way in professional adoption of mirrorless systems.
This means power drains everywhere: the sensor, image processor and digital displays in the EVF and/or the LCD display. Poor battery life has definitely been one of the major issues that have plagued the mirrorless breed, but advances in technology have made it far more usable.
The greatest reason to consider a mirrorless camera over a digital camera is this very trait. Having the sensor directly feed back imagery to the photographer through the EVF and LCD display does induce digital lag, but lets the photographer see exactly as the camera does. This means that metering, focus and composition is the most accurate possible if the displays are accurate and have sufficient resolution.
Needless to say, this makes it perfect for beginners, since they can immediately see and understand what different changes in settings do to the end product, live. They're also immensely popular amongst still-life photographers, portrait photographers and videographers (more on that, later).
Apart from portability, slapping the sensor directly behind the lens also means a shorter flange distance. Technicalities aside, it simply means you're able to effectively use a wider range of adapted lenses with your mirrorless camera.
Adapters increase the size of your set up, but could potentially allow you greater flexibility, especially if you already own a few lenses yourself.
This explains why mirrorless set-ups are so immensely popular amongst videographers. Manual lenses are more practical for some videographers, since they are purpose-built for manual focusing. They're also much, much cheaper than modern autofocus-enabled lenses, which can be useful in saving a pretty penny.
Mirrorless Pros & Cons
More portable, kinda Poorer battery performance
WYSIWYG*; noob-friendly Digital lag in what you see vs what is happening
Best option for video
* What You See Is What You Get - EVF/Screen conveys what your sensor will "see"
All things considered, over the decades, the technology implemented on DSLRs have matured, meaning that newer iterations do not have the same bold improvements we've seen in earlier years. Upgrades give less bang for your buck, so
Who Still Uses Compact Cameras?
I do. My last two favourite cameras have been compact cameras. But before we go further, it's worth defining what I mean by "compact camera".
Like their namesake suggests, they're pretty portable, mostly due to the fact that like mirrorless cameras, the sensor resides directly behind the lens without any complex mirror and pentaprism assembly between. In fact, some compact cameras do without the mechanical shutter assembly, opting for an electronic shutter instead.
Apart from its size, another distinguishing feature of compact cameras is a non-interchangeable lens. These might be a zoom like on the Sony RX100 series premium compacts, or a prime lens (non-zoom) as on the examples I'll cite here.
The Fujifilm X100S is what some might consider to be a premium compact camera with its non-interchangeable 35mm-equivalent lens.
The Fujifilm X100 family of cameras was what made me take notice of compact cameras as a whole. It sported a large APS-C sensor, the same as found on their flagship X-series cameras, along with an extremely capable Fujinon lens. It's mighty portable, produces ample 16-megapixel images, and looks mighty fine.
That was fine and dandy until I laid my eyes upon the Ricoh GR II.
My trusty Ricoh GRII, which I carry on my person every day. Image: Ian Ling
The Ricoh GRII elevates compact cameras to another dimension. Gone are the days of finicky compact cameras in gaudy metallic colours, that were only capable of delivering borderline serviceable images.
In fact, the GRII is what I bring on most of my assignments, and it has delivered ample performance in a tiny package. For a fraction of the cost of a full photography set-up, a compact delivers everything you could possibly need, especially if you're a casual user. What's more, since the lens is fixed, there's no temptation to obtain costly lenses. A huge expensive speedlight will also make you look silly, so that's out of the question too.
Of course, if you require something special like a wide aperture for portraiture or a long lens for sports, compacts aren't your best pick. But for everyday documentation, the right camera can give you the right pizazz to give your images that extra magic.
Most compacts, however, sport tiny compact sensors, that have made them very unpopular especially with the rise of smartphones. Most now sport 1-inch sensors, but I would encourage you to pick one with a larger sensor if possible.
What about sensor size? Does it matter?
In general: the larger the sensor, the better performance in low light, and the more expensive the camera. Image: Wikimedia
DSLRs usually sport full-frame or APS-C sensors, while mirrorless cameras have a larger assortment of sensor sizes. Presently, Sony A7-series cameras are the only full-frame devices, while Fujifilm's X-series and Canon's EOS-M series of cameras dominate the APS-C market. Olympus and Panasonic currently make up the majority of Four Thirds cameras.
In practice, the larger the sensor, the easier it is for your camera to 'naturally' gather light. This means your camera performs better in low light, with less artefacts and grain. This can make your images look sharper and more professional. In daylight, the main advantage these larger sensors offer is a greater sense of depth by thinning the depth of field.
With the same lens and aperture, a larger sensor blurs the background more effectively, making it seem as if you've lugged along an expensive camera. Now, this is an over-generalisation, since there are many other factors that affect background blur.
What's so bad about the camera(s) on my smartphone?
Nothing. I think they're fantastic. If all your photos are going on Instagram and you're not planning on 'learning' or 'getting serious' about photography, a smartphone really is the best option, period.
Sure, sensor technology and lens manufacturing have come a long way, with many shooters offering great low-light performance with large apertures. Tiny sensors mean you don't get the effect of a shallow depth of field, but manufacturers have figured out how to achieve that effect through dual-lens wizardry.
It's not perfect, but it's darn close.
The portrait mode on the Samsung Galaxy Note 9 (the latest flagship smartphone release at the time of publishing) works extremely well, though certain flaws remain. Image: Ian Ling
It's a software feature, which means it's not entirely natural. The chainlink fence at the side, for example, melts into the background as it's too fine a detail for the system to recognise. It's taken in good light, too, which means the edge detection works a charm, even around difficult areas like my hair and icky fabric edges.
Resolution on most smartphones is little issue, too, with most manufacturers pumping up the megapixel count to fool unsuspecting buyers. For what it's worth: megapixels don't count. Especially not on a smartphone. You'll have more issues with the plastic lens elements and fingerprints and grime before the megapixels start to affect sharpness and image quality. Remember: the Nikon we sent to space in 1991 had a 1.3-megapixel Kodak sensor, and the first 'pro' DSLR in 1999, the Nikon D1 had a 2.7-megapixel sensor. You'll be fine.
But where it really shines now is AI – or what they claim is AI. I'm sceptical about the intelligence, but definitely a believer in its efficacy. Scene recognition does wonders for newbies or the casual user who really doesn't want to get involved in the spiny thicket that is the world of photography. The phone evaluates the scene, recognises it, and then inputs settings to optimise the output for it. Perfect.
The dual 12MP cameras on the rear of the Galaxy Note 9. Image: Ian Ling
It's not a perfect world, and smartphone cameras are limited, and will be limited in some ways, at least, for a while more. No amount of AI wizardry can correct grainy and lo-fi images taken in low light. Finicky touch screens aren't ideal for quick adjustments to the settings to get the output you want. Optics at that small scale are bound to have more defects – more flaring and ghosting, more distortion and aberrations.
It's not a perfect tool, but most times it's the one in your pocket. Do yourself a favour and get a decent one.
It's easy. If you're not serious and don't want to meddle in the ways of the image, stick to your smartphone. If you're not serious but have some serious cash, get a premium compact like the Sony RX100.
You're starting out, and aren't sure if you want to commit. Pick up a mid-tier Fujifilm (the X-T100 is great) or a low-end Canon EOS-M. If you've got deeper pockets or know you have a burning passion, you've got more choices.
Portable and effective, the Canon EOS-M mirrorless family is great option. Canon EF and EF-S lenses are compatible with EOS-M bodies via an adapter that is usually included.
Let's recap: DSLRs give you more battery life, instant and organic optical feedback, and ever-so-slightly faster autofocus, but at the cost of being louder and slightly bulkier. Mirrorless cameras are perfect for beginners (and pros too) since the EVF/screen displays exactly what it is about to capture.
If you're intending to do some high-speed stuff or venture into a field that demands some level of reliability and endurance, I'd place my bet on a good mid-tier DSLR. The Canon EOS 7D and Nikon D7500 are great APS-C options, although I do feel they're not exactly worth the bulk for a crop sensor. A bold step to a full-frame EOS 6D MkII or Nikon D750 isn't a bad idea if you're going to stay.
I would avoid crop-sensor entry-level DSLRs. Every single one of them. They're plastic, have lousy autofocus systems, and are just cheaply made. Get a mid-tier mirrorless camera instead. They do more for the same price.
Also, remember – lenses hold their value much, much better than the bodies, so make your purchases with that in mind.
If you're open to a more holistic approach to photography, mid to high-tier mirrorless cameras are a great chance to dip your toes just that bit deeper. The Olympus OM-D and Pen series of M4/3 cameras are great for street photographers who appreciate having light gear. I've also heard of macro photographers who appreciate that extra crop factor and portability.
Panasonic's GH-series of cameras are legendary in videography, and so is Sony's A7 line, especially the A7S. Don't underestimate the utility of a tilty screen when it comes to video.
For portraiture, I'd wholeheartedly recommend Fujifilm's X-series of cameras. I personally love the X-T2, but the X-T20 is cheaper. The Sony A7 and A7R cameras are great choices, too, but are pretty expensive.
Myself? I've handled many cameras throughout my career. They're heavy, ugly beasts designed for a ruthless purpose. To shoot, to do it quick, and to do it sharply. My taste for refined, tasteful, elegant cameras was born out of this observation: if it's smaller, if it's easier to use, and if it looks good, you'd use it much more often.
Enjoyed this read? Let us know in the comments section below, and follow the conversation on our social media pages – on Facebook, and on Twitter. Have a tip, trick or recommendation you just have to share? Drop us a suggestion, we might just feature it in a future article!
Cameracompact cameraDSLRmirrorless
Ian Ling
http://uncommontragedy.com
Ian is the resident Tech Monkey and Head of Content at VR Zone. His training in Economics and Political Science is at the basis of his love for journalism and storytelling. A photographer by passion, and an audiophile by obsession, Ian is captivated by all forms of tech that makes enthusiasts tick.
Nvidia Unveils Latest Line of Graphics Cards – RTX2080Ti, RTX2080 Founders Edition
Nintendo Switch Starter Pack: 10 Must-Have Accessories for Your New Console
Digital CamerasNewsPersonal Technology
Olympus TG-5 brings back the Tough
AndroidDigital CamerasReviews
Moto Mods Review Part 1: PowerGrid + Hasselblad Camera Modules
AndroidNewsSmartphones
LG fully details 'human-centric' UX 4.0 for G4, loosely hypes up improved camera
2 thoughts on "DSLR, Mirrorless, Compact, or … Your Smartphone? Here's How to Choose a Camera in 2018"
Ser Jay
Great write up!
Awesome post mate, indeed DSLR are not dead
SGCafe.com
Life-size RX-78-2 Gundam to return in Yokohama. And this time, it will move!
The life-size RX-78-2 Gundam once stood proudly in front of Diver City Tokyo mall in Odaiba. Unfortunately, they replaced it with the life-size Unicorn Gundam, leaving many fans of the original wondering what happened to it? Well, it looks like the life-size version of the original Gundam is finally returning, this time in Yokohama. It...
The post Life-size RX-78-2 Gundam to return in Yokohama. And this time, it will move! appeared first on SGCafe.
About VR-Zone
© 1999 - 2019 VR Zone AP Pte. Ltd.
At the ongoing Gamescom conference in Germany earlier today, Nvidia unveiled its latest generation of consumer graphics cards: the GeForce...


text:
Lompoc Unit Supports Annual Bikes 4 Kids Drive
From left: IBEW 1245 member Lesa Keasler, IBEW 1245 member Dorine Fabing, and her husband Mark Fabing (retired former 1245 member) at the Bikes 4 Kids drive in Lompoc
In what has become an annual tradition, IBEW 1245's Lompoc unit co-sponsored the 13th annual Brice Fabing Memorial Bikes 4 Kids drive in 2019. IBEW 1245 member Dorine Fabing and her husband started the drive in memory of their son, Brice, who died in 2005 at the age of 17.
The Lompoc unit donated $500 from the Community Fund to support the drive. Additional funds were raised from other groups and through a variety of activities throughout the year. In December, the funds were used to purchase more than 115 bikes and helmets, which were given away to children throughout the Lompoc community.
"We are extremely proud that we were able to give back to our community in a small but rewarding way and remember Brice on this 14th-year anniversary of his passing," the Fabings wrote in a statement. "Without your continued support for the program and to Brice's memory, many kids wouldn't have received such a special Christmas this season."
Read the full news story here.
Sports and Social Activities
1245 in the Community


text:
Q: coffeeScript. Как вызвать метод, не указывая скобки? Object::pr = ->
   console.log eval("'"+@+"'").toString()
   console.log '____________________________'
   @
# 'hello.coffee'.pr()

Object::classGet = ->
  this.constructor.name.toString()

Есть метод classGet().
Он вызывается вот так.
[].classGet().pr()

И он вызывается вот так.
(do [].classGet).pr()

А как переписать метод classGet, чтобы вызвать его вот так
[].classGet.pr()

или вот так
[].classGet.pr

redpajama_set_name: RedPajamaStackExchange


text:
Cities Are Losing Ground in the Fight to Protect Workers
A recent Supreme Court decision may affect local worker protections. Steven Frame/Shutterstock
Communities Lag in Resiliency Planning, Survey Finds
Congress, White House Remain Sharply Divided Two Weeks From Another Shutdown
By Kriston Capps,
Thanks to a recent Supreme Court ruling, corporations are increasingly using forced arbitration to undermine state and local worker protections.
In May 2016, Brenda Rojas was hired as a server at a national chain restaurant in Salem, Oregon. On her first day, a manager sat down with her and five other new hires and handed them each in turn a tablet, asking them to tick off check boxes on the screen under their name.
"He just told us, 'Oh, this is just saying that you're not going to sue us ever,'" Rojas says of the legal forms she was given. "'And if you don't sign it, you don't get hired.'"
Rojas didn't understand what the document said, but she signed it anyway. So did the other hires. "We all needed the job," she says.
The job turned out to be grueling: For the first four months, she worked closing shifts, doubles, and back-to-back weekend days. Men in management often made crude comments about the women who worked there; one told an employee directly that he wanted her to wear tighter jeans, Rojas says. When she told another manager, a woman, about the incident, nothing happened.
At the end of summer, Rojas asked her managers to dial back her hours as she went back to school. They punished her by giving her undesirable duties or no shifts at all, she says. "I remember an instance where someone wanted to talk to human resources," Rojas says. "Someone else said, 'Oh, don't do that,' and discouraged them from talking to human resources, because if our managers found out, we would lose hours."
Rojas quit about a year after taking the job. Even now, she doesn't want to name the national chain, she says, because she doesn't know what contracts she signed.
Oregon has some of the strictest workplace protections of any state in the nation. But these rights, which are designed to protect workers from the kinds of harassment and retaliation that Rojas says she endured, only matter when they are enforced. Between budget cuts and recent court rulings, corporations have new ways to get around strict labor protections.
At issue are forced arbitration clauses that require employees (and consumers) to waive their rights to class-action lawsuits. Such contracts are becoming increasingly ubiquitous: According to a new report from the Center for Popular Democracy, Economic Policy Institute, and National Employment Law Project, forced arbitration will apply to more than 80 percent of the non-union private-sector workforce by 2024.
"The right to be paid a livable minimum wage, to take meal and rest breaks, to safe workplaces, and to equal earning and promotion opportunities regardless of race, gender, ethnicity, or other social category—all of these important rights are at risk of being hollowed out by underenforcement," the report reads.
Forced arbitration also represents a kind of corporate preemption of local and state law. From Albuquerque to Tacoma, more than 40 cities and counties have passed a higher minimum wage than state law requires. Some two dozen municipalities have local paid sick leave laws on the books. And in at least a dozen cities and counties, worker protections cover "safe" days—paid time off for victims of domestic violence.
Ninety-eight percent of workers abandon their claims when their only option is arbitration.
In Oregon, for example, workers such as Rojas ostensibly enjoy the broadest paid leave policy around, with guaranteed paid time off for victims of domestic violence, sexual assault, sexual harassment, and stalking to seek counseling or other social services. As of 2018, state law requires restaurants and other employers to provide a good-faith estimate of work schedules, even for part-time shift workers. These rights are in addition to a minimum wage that is higher than the federal level (and indexed to inflation)—and higher still in the Portland metro area.
Yet wage theft is a pervasive problem for the entire economy. In the 10 most populous states, some 2.4 million workers lose $8 billion every year to minimum wage violations, according to the report.
There are two forces eroding the enforcement of these workplace rights. One is austerity: State and federal budgets for the public agencies meant to protect workers have been cut to the bone, leaving them understaffed even as the workforce they monitor has grown. In Oregon, for example, the state's department of labor has 35 wage and hour enforcement investigators—meaning that each investigator has a caseload of roughly 4,400 businesses and 55,000 workers. And that's the best ratio among the six states in this study: Massachusetts's 19 investigators are each responsible for nearly 189,000 workers.
The other threat to enforcement is forced arbitration. Last year, the Supreme Court affirmed in Epic Systems v. Lewis that companies can require workers to resolve disputes through binding arbitration. Since then, the court has ruled that corporations can require employees to contractually waive their right to class arbitration. Chief Justice John Roberts has steadily ruled for the rights of corporations, and against plaintiffs.
Deepak Gupta is an attorney who teaches a seminar on forced arbitration at Harvard Law School. (Disclosure: He's also a friend of mine.) He testified about these contracts before the House Judiciary Committee on May 16, and has argued before the Supreme Court on behalf of consumers in key cases on forced arbitration, including American Express v. Italian Colors Restaurant and AT&T Mobility v. Concepcion.
Gupta described wage theft as a transfer of "billions of dollars from workers to employers," an issue that calls for a legal mechanism that enables workers to join together to pursue their rights in court.
"If you cut off that [legal] avenue, which is what forced arbitration, in my view, is principally designed to do, that's going to result in a massive transfer of wealth," Gupta testified.
A recent study in the North Carolina Law Review describes mandatory arbitration agreements as "less as a mechanism of 'alternative dispute resolution' than as an ex ante waiver of legal rights by employees." That study found that 98 percent of workers with disputes abandon their claims when their only option is arbitration.
Some workers are still trying anyway. After a class action suit against Chipotle brought by thousands of workers fizzled due to the Supreme Court's ruling, about 150 workers decided to push forward with arbitration—an expensive prospect for a ubiquitous chain with workers located everywhere. (So far, Chipotle has opted to simply not pay its share of the arbitration fees.) Drivers for Lyft and Uber have tried the same strategy.
States have discovered some legal pathways to pursue actual alternative class claims. California has led the way with the Private Attorneys General Act, which deputizes workers or consumers to pursue a class action on behalf of the state. Six states have introduced similar bills in 2019. Business groups are fighting back aggressively against PAGA claims.
Ultimately, any structural change will fall to Congress. Two bills put forward by Democrats would shore up enforcement: The Restoring Justice for Workers Act would ban mandatory arbitration and collective-action waivers in labor contracts, canceling Epic Systems. The Forced Arbitration Injustice Repeal Act would go further, eliminating forced arbitration clauses in employment, consumer, anti-trust, and civil rights disputes.
Congress has taken action before to push back against the Roberts court. In 2007, the Supreme Court's decision in Ledbetter v. Goodyear restricted the statute of limitations under which employees can pursue claims of discrimination. Two years later, Congress passed the Lilly Ledbetter Fair Pay Act, expanding the rights of workers under the Equal Pay Act of 1963. With Democrats now in charge of the House, there's renewed interest in pursuing such legislation for wage and discrimination enforcement, but little hope of it passing the Republican-controlled Senate.
Rojas still doesn't know whether the contract she signed with the national restaurant chain would have required her to pursue her complaints about the hours or hostile work environment through arbitration. (I checked, and I believe the answer is yes.) But she knows she'll never sign another agreement like that in the future without getting a copy.
"I thought I had to sign," Rojas says. "I was younger. I still don't know what I signed."
Kriston Capps is a staff writer for CityLab.
NEXT STORY: Neighbors Suing Over Pig Fumes Spur 'Right-to-Farm' Push


text:
ICC joins pledge for step change on biodiversity
ICC Secretary General John W.H. Denton AO has joined forces with global leaders in a pledge to Reverse Biodiversity Loss by 2030 for Sustainable Development.
Ahead of Wednesday's United Nations Summit on Biodiversity Mr Denton has become a signatory of the Leaders' Pledge for Nature which aims to ramp up long-term global ambition and commitment to take transformative actions for nature, climate and people.
Announced today during a high level event, the pledge states:
"Nature fundamentally underpins human health, wellbeing and prosperity. We need to appropriately value nature and the services it provides as we make decisions and recognize that the business case for biodiversity is compelling. The benefits of restoring natural resources outweigh the costs ten-fold, and the cost of inaction is even higher."
Speaking at the World Economic Forum in Davos earlier this year, Mr Denton said: "Business recognises that we must protect, conserve and restore nature, to safeguard our communities, livelihoods and economies."
ICC is committed to mobilising its global network of over 45 million companies to develop collective solutions and pioneering partnerships that help to transform the private sector relationship with nature to address the biodiversity crisis.
Mr Denton said: "This Pledge is a recognition of this crisis and an expression of the need for a profound re-commitment from world leaders to take urgent action. Against the backdrop of COVID19, which has crippled the world's economies and pressured governments everywhere to begin the process of rebuilding and renewing, decisions made now will have ramifications for all of us and for generations to come."
The Leaders' Pledge for Nature commits the signatories – now numbering more than 60 UN Member States and a range of non-state actors – to undertake 10 urgent actions over the next 10 years as part of the UN Decade of Action to achieve Sustainable Development and to put nature and biodiversity on a path to recovery by 2030. Commitments range from including biodiversity, climate and the environment at the heart of COVID-19 recovery strategies and investments, to ensuring that approaches to the design and implementation of policies are science-based and inclusive.
In joining the Pledge for Nature, Mr Denton unites with global leaders in committing to meaningful action and mutual accountability to address the biodiversity emergency.
Leaders pledge to meet at key international events, including the 2021 United Nations General Assembly, to review progress and reaffirm their commitments.
Visit the Leaders Pledge for Nature website to learn more


text:
Gatland perplexed by new Bok coach
Posted in :In the news, Springboks on 3 Jun 2008 at 23:03
Wales coach Warren Gatland appeared to take a subtle swipe at Springbok coach Peter de Villiers when he addressed a press conference in Stellenbosch on Tuesday afternoon.
Gavin Rich writes in Superrugby that many who have sat through De Villiers' press conferences or read his comments in the media have been a bit perplexed at what the new Bok coach might be intending, with some of his comments appearing contradictory. If the South African's plan was to confuse the opposition, then it appears he has hit bull's eye.
For instance, there must surely have been more than a hint of sarcasm behind the following Gatland comment: "If it happens, I am looking forward to the fact that they want to run us off our feet and play an offloading game while also physically dominating and intimidating us. I am excited by those challenges".
Before that, Gatland, who was adept at making subtle digs at opponents in verbal sparring contests on his previous tour to South Africa as coach of Ireland in 1998, admitted that he couldn't get a handle on what De Villiers wanted to do with the Boks, or what he expected from Wales.
"We're expecting a tough, physical game, but I cannot quite put my finger handle on what Peter is intending to do. He says one thing in the paper one day, and then another thing the next day," said Gatland.
"We selected a forward pack that needs to compete physically with the South Africans. A lot of the guys played against the Springboks in November, so they will be better prepared this time."
Gatland suggested, noting comments that Stephen Jones had been picked by Wales so they could implement a kicking strategy, that not enough homework had been done on the player.
"That is a presumption that is wrong. If the people who say that had done their homework and looked at the statistics from the Six Nations, they would see that Jones actually kicked less than James Hook did," he said.
Gatland said he had been surprised to learn that the Bok coach was intending to leave out World Cup winners Percy Montgomery and Francois Steyn from his starting team for Saturday's opening Test in Bloemfontein.
"We would have expected both Steyn and Montgomery to be there. We certainly expected Steyn to be there, but that doesn't look like happening now. The composition of their squad will influence on our tactics. On Thursday and Friday we'll start concentrating on their strengths and weaknesses and assess where we may have opportunities to exploit them."
Gatland reiterated what he said at the opening press conference after the squad's arrival in Cape Town last week by saying that his men would be out to show the Boks and the South African supporters that the Welsh should be respected.
"The Six Nations was a stepping stone for us, we want to see how we can do beyond that, and this South African tour is a perfect opportunity for us to learn and show how much we have grown."
Danie Gerber: Don't sideline Steyn »
« James brings new energy to Boks
Seems they have different opinions of each other. 🙂
Gatland
He says one thing in the paper one day, and then another thing the next day," said Gatland.
"Wales will be a good team," he said. "They did not win the Six Nations by watching the game. They know what they are doing. And in Warren Gatland they have the best coach in world rugby at present.
2nd bit is from an article on News24.
Div: Gatland is the best in the world
Gat: Div just talks and talks.
Mind games????
There's another beauty in there too.
Gatland said that Jones kicked less than Hook in thhe 6N.
Now statistically that might be true, Jones also played one helluva lot less and normally only came on to close games down.
So another sly little remark by Gatland who seems to be trying out his mind games even those Peter doesn't seem to want to play. Or rather he might be playing but then playing by different rules to the rest!
Comment 3, posted at 03.06.08 23:48:53 by VinChainSaw
Everyone is taking a swipe at Peter…cheap journalism…
Just this morning I read an article in The Times blaming PdV for costing us the first test against Wales because the boys will only train at altitude for 6 days…instead of the conventional 14 days.
I mean really…since when do robots get affected by altitude?
Comment 4, posted at 04.06.08 09:00:25 by blackshark
Gatland should rather concern himself with the task at hand, rugby – leave PdeV's schizophrenia to perplex us South African fans.
Comment 5, posted at 04.06.08 09:43:16 by Salmonoid
http://www.thetimes.co.za/Sport/Article.aspx?id=778503
Frankly I don't care if Mr de Villiers recites passages from Alice in wonderland during press conferences, as long as the Boks are well coached and winning.
Comment 7, posted at 04.06.08 09:57:34 by ra-cheltjie de' be-er
@ra-cheltjie de' be-er (Comment 7) :
Will certainly keep the opposition busy trying to figure him out.