text:
Rock and Roll and Meandering Nonsense... : This is the home of reviews, articles, interviews and general thoughts about punk, indie, metal, alt country, alternative, no depression, hip-hop, hard rock, soul, etc, etc, etc. Really, it's just a bunch of rambling garbage about rock n roll that spills out of my head...
Review: Tia Carrera - The Quintessential
Label: Small Stone Records
Over the course of just a few releases, Tia Carrera has proven not only to be among the best of the modern stoner psych bands, but also one that has paved its own path through the influences that permeate the genre.
Their latest album (and first for stoner haven Small Stone Records), The Quintessential, may seem like they have perhaps mellowed a bit, shying away from the heavy helpings of Black Flag free punk that gave their earlier releases an explosiveness that can elude the stoner set. A good listen though, shows that this "mellowing" doesn't mean less intensity, only a different intensity.
Any concerns about this slight shift in direction are quickly allayed by "Home," the album's opener. Waves of the spaciest space rock easily take the album to new destinations. Heavier, bluesy acid rock takes hold on "The Unnamed Whole" where driving rhythms and exploding riffs both elevate and ground the 20+ minutes of psychedelic exploration. The albums other expansive jam, "New Orleans," walks, runs and wanders in that space between Zeppelin and Hendrix, where so many great rock songs have taken root, exploring both the mellow and the manic fringes of sanity. The phased vocals and acoustic guitars of "Hazy Winter" let the album down easy, but it's another kind of easy that you've ever experienced.
The Quintessential isn't quite as overtly crazy as Tia Carrera's earlier work, particularly the mind-boggling You Are the War 7", but to say that it takes a step back to sanity misses the point. The spacey madness of the record simmers more than boils, but in the end, you're head will feel just as cooked. Be careful listening to this one, because it's such a trip that the DEA might come knocking on your door when Tia Carrera is declared a controlled substance.
Satriani: 8/10
Zappa: 7/10
Dylan: 7/10
Aretha: 8/10
If you're curious about my rating categories, read the description.
Labels: 2009, 8, hard rock, psychedelic, review
posted by bob_vinyl at 5:24 PM 0 comments
Review: Paul McCartney - Good Evening New York City
Label: Hear Music
In this decade, Paul McCartney has released as many live albums as he has studio albums. Even packaged with a DVD, Good Evening New York City, his third live release since 2002's Back in the US, begs the question, "Why another live album?" It doesn't take the album long to answer though.
Despite McCartney's late-career studio renaissance, his live albums have remained lackluster. Good Evening New York City finally rights that wrong with a live document as fresh as his recent material and as new as the venue itself (this was Citi Field's first concert). The set is very Beatles-heavy (nearly two-thirds of the material comes from the Fab Four days), but also includes a fair helping of recent material (including "Sing the Changes" from his Fireman side-project). What's happily missing is the saccharine sap that made up much of Macca's career from the mid-70s through the late 80s. You got it, no "Silly Love Songs," no "Uncle Albert/Admiral Halsey," no "Coming Up." (Okay, "My Love" made the cut, but nothing's perfect, right?) Though the Beatles' classics need no overhaul, McCartney re-energizes them with fresh arrangements and youthful enthusiasm. That makes all the difference being playing old songs and playing songs like an old man. McCartney chooses the former and all these years later, both he and the songs can still get me excited. Fantastic!
Labels: 2009, 9, review, rock
DVD: Thin Lizzy - Are You Ready?
Label: Eagle Rock Entertainment
Are You Ready? finds the great Thin Lizzy in 1981, on tour for the less-than-great Renegade album. It also features guitarist Snowy White who, by his own admission, never felt suited to Thin Lizzy's hard rock sound and lifestyle. One would think this would add up to a disjointed and/or disenchanted performance, but nothing could be further from the truth. Whatever ills they suffered in the studio, they had exorcised them in the live show, sinking their teeth into old and new songs alike. Perhaps the band's best trait is their ability to understand and convey the energy of their songs, whether high-energy rockers or lower-key ballads, and it's completely evident here.
The concert was originally filmed for German television and the resulting video quality isn't the best (think second generation VHS copy), but the audio is fantastic. It's a perfect mix of fidelity and energy that meets the standards of the best live recordings. Sonically at least, that's what Thin Lizzy deserves and what this DVD delivers.
Labels: 2009, dvd, hard rock
1. Pomegranates - Everybody, Come Outside!
From the first few seconds, it was clear that this was the album where Pomegranates went from promising to amazing.
2. Grant Hart - Hot Wax
Knowingly or not, Grant Hart went back and explored the influences that he poured into his work with Hüsker Dü. The results are astounding.
3. Rachel Taylor Brown - Susan Storm's Ugly Sister and Other Saints and Superheroes
Rachel Taylor Brown discusses righteousness, asceticism and joy in a way that goes straight to the soul.
4. Dead Weather - Horehound
How is it that Jack White can have move in so many artistic directions and never stumble? He and Alison Mossheart are a natural fit.
5. The Slits - Trapped Animal
Reunion albums are tricky at best, but the Slits return to form as if they'd never been away.
6. Shirock - Everything Burns
On the surface, this one might seem a little too much like a mix of U2, alt rock and emo. However, there is a love here that elevates the album from being good to being a blessing.
7. Paul McCartney - Good Evening New York City
McCartney has done some of his best post_Beatles work late in his career, but he's yet to release a live album that captures the energy and excitement of his current work as well as past classics...until now. The track selection is Beatle-heavy, but he mixes things up with fresh arrangements and newer songs that make this a really fantastic live release.
8. Admiral Browning - Magic Elixir
Without abandoning the essential slow, heaviness of stoner rock, Admiral Browning find a way to make it dynamic in a way that only the very best in the genre do.
9. Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane
Elvis Costello has the unique ability to insert himself into any genre seamlessly while still maintaining his own very unique identity. Here, he works with distinctly American folk, country and bluegrass to make his best album in years.
10. Elin Palmer - Postcards
Few albums tell a story this well in the lyrics, but Elin Palmer does it with the music.
11. The Mars Volta - Octahedron
It's not TMV's best effort, but still makes the top ten. At very least, I really respect how they don't just do what's expected even if I would have loved another album in the vein of Amputechture and Bedlam in Goliath.
12. Empire! Empire! (I Was a Lonely Estate) - What It Takes to Move Forward
Strange as it may seem, one of emo's best records came out just when you thought the genre was dead.
13. Girl in a Coma - Trio BC
Girl in a Coma draw on a much broader set of influences for their sophomore album and open up limitless possibilities.
14. Sepultura - A-Lex
Now Cavalera-less, Sepultura still show they have both bold artisitc goals and tons of energy.
15. Latin for Truth - We Are Sick of Not Having The Courage To Be Absolute Nobodies
These three songs have great melodies, wild rhythms and more heart that you hold onto.
16. The Cold Beat/Movers & Shakers split 7"
Two fine, organic punkish tunes from each band make for a nice EP. Movers & Shakers channel early Elvis Costello.
17. Incite - The Slaughter
Being fronted by Max Cavalera's stepson, Incite are inevitably forced into the daunting task of surviving Sepultura comparisons, but they perform admirably.
18. Tia Carrera - The Quintessential
This isn't quite as heavy as their past material, but Tia Carrera keeps just enough control of their psychedelic meanderings to keep the FDA from classifying the album as a controlled substance.
19. Carcrashlander - Where to Swim
How can an album be this stylistically diverse and yet so cohesive? Cory Gray once again finds a way. Amazing.
20. Rapid Cities - Machinery Saints
This is mathy post-hardcore played with such abandon that its source is more in the heart than the head.
21. The Reptilian - Boys' Life
Quirky and clever, The Reptilian's brand of post-hardcore makes no compromise in intensity.
22. JFA - To All Our Friends
While their name (Jody Foster's Army) might be lost on those too young to remember the Reagan years, their high-energy skate rock can still connect with any age.
23. Victor! Fix The Sun - Person Place or Thing
Victor! Fix the Sun takes post-punk to wider vistas as they explore genres near and far along the way.
24. Thieves and Liars - American Rock n Roll
Less bold artistically than their debut, Thieves and Liars' second offering is a more concise hard rock album that walks on the path of the righteous.
25. Brian Bond - Fire & Gold
Folk for punks? Punk for folkies? Either way, it's a fine record.
Labels: 2009, list
posted by bob_vinyl at 11:30 AM 2 comments
Well, these are kinda, sorta in order. Well, after the top 20 or so, you can probably take the order with a grain of salt actually. The point, though, is that these are all albums from the last ten years that are worth hearing.
1. Death Cab for Cutie - Transatlanticism (2003)
2. The Velvet Teen - Elysium (2004)
3. Gaslight Anthem - The '59 Sound (2008)
4. Bigelf - Cheat the Gallows (2008)
5. Frontier Folk Nebraska - The Devil's Tree (2007)
6. Bedouin Soundclash - Street Gospels (2007)
7. Pomegranates = Everybody, Come Outside! (2009)
8. TV on the Radio - Desperate Youth, Blood Thirsty Babes (2004)
9. The Decemberists - Picaresque (2005)
10. Rum Diary - We're Afraid of Heights Tonight (2006)
11. The Drift - Noumena (2005)
12. My Chemical Romance - The Black Parade (2007)
13. The Baseball Project - Volume 1: Frozen Ropes and Dying Quails (2008)
14. The Mars Volta - Amputechture (2006)
15. Ted Leo/Pharmacists - Tyranny of Distance (2001)
16. Twilight Hotel - Highway Prayer (2008)
17. Fu Manchu - King of the Road (2000)
18. White Stripes - Elephant (2003)
19. Jurassic 5 - Quality Control (2000)
20. Chuck Ragan - The Blueprint Sessions 7" club (2006-2007)
21. Kimya Dawson - Knock, Knock Who (2004)
22. Godspeed You! Black Emperor - Yanqui U.X.O. (2002)
23. Various Artists - Down Home Saturday Night (2007)
24. Tippy Canoe and the Paddlemen - Parasols and Pekingese (2008)
25. Grant Hart - Hot Wax (2009)
26. The Clash - Live at Shea Stadium (2008)
27. Tanya Tagaq - Auk ~ Blood (2008)
28. Robert Plant - Dreamland (2002)
29. Against Me - Against Me! as the Eternal Cowboy (2003)
30. Papermoons - s/t 7" (2007)
31. J Church - Society is a Carnivorous Flower (2004)
32. De Novo Dahl - Move Every Muscle, Make Every Sound (2008)
33. Spitfire - Cult Fiction (2008)
34. Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around (2003)
35. Pama International - Float Like a Butterfly (2005)
36. Tia Carerra - You Are the War 7" (2007)
37. Loretta Lynn - Van Lear Rose (2004)
38. Postal Service - Give Up (2003)
39. Avett Brothers - Emotionalism (2007)
40. Dag Nasty - Minority of One (2002)
41. They and the Children - Home (2008)
42. Empire! Empire! (I Was a Lonely Estate) - What It Takes to Move Forward (2009)
43. Growing - Color Wheel (2006)
44. Thrice - Alchemy Index Vols I-IV (2007-2008)
45. Iron Maiden - A Matter of Life and Death (2006)
46. Mad Tea Party - Found a Reason (2008)
47. Caleb Klauder - Dangerous Me's and Poisonous You's (2007)
48. Common Rider - This is Unity Music (2003)
49. Mighty High - Drops a Deuce (2009)
50. Hanoi Rocks - Street Poetry (2007)
51. Sarah Borges and the Broken Singles - Diamonds in the Dark (2007)
52. Chuck Dukowski Sextet - Reverse the Polarity (2007)
53. Led Zeppelin - How the West Was Won (2003)
54. The Strokes - Is This It (2001)
55. Mudhoney - Since We've Become Translucent (2002)
56. Logan Whitehurst and the Junior Science Club - Goodbye, My 4-Track (2003)
57. The Evens - s/t (2005)
58. Birmingham Sunlights - In the Garden (2004)
59. The Tim Version - Floribraska (2003)
60. Rumbleseat - Is Dead (2005)
61. This Bike is a Pipe Bomb - Three Way Tie for a Fifth (2005)
62. Boy Hits Car - s/t (2001)
63. Detroit Cobras - Life, Love and Leaving (2001)
64. Fall of Troy - Doppelganger (2005)
65. The Kills - No Wow (2005)
66. Report Suspicious Activity - s/t (2005)
67. Heterogene - am-pm (2006)
68. Thee More Shallows - More Deep Cuts (2005)
69. Explosions in the Sky - All of a Sudden, I Miss Everyone (2007)
70. Turnbull ACs - Small Town Parade (2007)
71. Towers of Hanoi - Paranoia for the New Year (2007)
72. Strangers Die Every Day - Aperture for Departure (2008)
73. Shirock - Everything Burns (2009)
74. Titan - A Raining Sun of Light and Love for You and You and You (2007)
75. The Kingdom - Unitas (2005)
Labels: list
posted by bob_vinyl at 9:53 PM 13 comments
Video: Dustin Kensrue - This Is War
Review: WASP - Babylon
Label: Demolition Records
Are you sick of the 80s? I certainly am. Having the synthpop of my youth sold back to me as if it's a new thing is bad enough, but the more egregious offenders are the old hair metal dinosaurs who not only want to resell their corporate sound, but also the mindless, superficial party mentality of the Reagan years. While that stuff was a musical mixed bag, it was, with few exceptions, an emotional void.
So, one would think that perhaps the latest offering from Blackie Lawless and WASP, the band who gave us the deep and heavy "Animal (Fuck Like a Beast)" as well as a drunken Chris Holmes monologue in Decline of Western Civilization Part 2, would be no different, but closer examination of the band's career says otherwise. Even the stupidity of songs like "Animal" had a darkness that WASP's peers only pretended to understand and it wasn't long before WASP began expanding on that. By 1992's The Crimson Idol, Lawless, who essentially is WASP, began using his music to take an introspective journey. By 2004, he offered up the social commentary of the Neon God two part concept album. The point is that there's a little bit more to WASP than perhaps meets the eye and to lump them in with the other nonsense that's been held over from the 80s hard rock scene is unfair.
That brings us to WASP's latest release, Babylon. Musically, it isn't a real musical departure from their sound two decades ago. Some tracks lean toward hook-heavy hard rock. They're memorable and easy to fall into, but also suffer from that sense that there isn't much behind the veneer and that's where Lawless' sense of searching that underscores the album really helps out, providing substance rather than just smoke and mirrors. Much of the album leans more toward the heavier 80s metal sound and while these tracks benefit from the album's spiritual/emotional undercurrent, they don't require it. Babylon is solid today, but would have held up back in the genre's prime as well.
Overall, if you can't take 80s hard rock and heavy metal, Babylon won't change that. However, if the music is basically up your alley, but you've grown sick of its stagnation and stupidity, this might be the album that restores your faith that someone is playing your song without playing in your past. If you still wish it was 1988, you'll love Babylon and hopefully its sense of growth will rub off on you, because you need it.
Labels: 2009, 7, hard rock, metal, review
posted by bob_vinyl at 6:24 AM 4 comments
bob_vinyl
taotechuck
I am actively looking for new music. If you are a band or a label or a publicist and you'd like me to check out what you're doing, review your music or interview you, contact me HERE. I am currently submitting reviews and articles to both AMP and Glide magazines as well as FensePost.
For the sake of consistency, I use the following guide when rating albums:
10 - Classic
8 - Best of genre
4 - Mediocre
2 - Poor
Search RnRNonsense
If you would be so kind as to display the Rock and Roll and Meandering Nonsense banner on your site, click here and copy the HTML from the text box to use on your site.
Review: Paul McCartney - Good Evening New York Cit...
Video: Nico Vega - Gravity (Live @ The Roxy)
Review: Empire! Empire! (I Was a Lonely Estate) - ...
Review: Incite - The Slaughter
Strange Fruit Peel Sessions - My page about the the John Peel Show sessions that were released in several series of EPs by Strange Fruit Records in the 1980s.
Whole Lotta Album Covers - My other blog with Metal Mark, Ray and Chuck. This one just sticks to the cover art and ignores the music. (defunct)
FensePost - There's a variety of good releases reviewed here that may otherwise have slipped by undetected and a variety of writers to cover them (occasionally including me).
The Metal Minute - News, reviews and interviews. All metal, all the time.
Heavy Metal Time Machine - Travel back in time with Metal Mark to heavy metal's 80's heyday.
Rock of Ages - Hard rock and heavy metal from the other side of the Atlantic.
Imagine Echoes - Classic rock, prog and more.
Layla's Classic Rock Faves - Lots of interesting discussions about music.
Bring Back Glam - Glam isn't really my thing, but there's a lot of people here who love it. Their enthusiasm is kind of endearing even if I seem to do nothing but agitate them.
Pratt Songs - Chuck's blog about music reviews only those titles found in Baltimore's Enoch Pratt Free Library.
Just Gimme Indie Rock - A great blog to find new stuff. There's plenty of bands I've never heard on here.
Hard Rock Hideout - Hard rock, hard rock and more hard rock. Some old, some new.
One Man, 500 Albums - RJ is reviewing every album on Rolling Stone's Top 500 list. It's an ambitious project and displays his rather broad musical knowledge.
Sound as Language - Everyday there's more cool stuff off the beaten indie path.
Sleevage - Great, great album covers.
Songs in Haiku - I hate haiku...unless it's rock n roll haiku!
Mad Hatter Music - I love these reviews even when I disagree.
Rock Revival - These guys have a weekly radio show in Sydney, Australia (and a blog for the rest of the world).
Musicology NYC - Reviews, news and live coverage!
The Ripple Effect - Craziness, past and present (and maybe future).
Labels, publicists, etc.
BeartrapPR - Chuck works with some of the best bands you've never heard.
No Idea Records - Hands down, No Idea releases the most beautiful records there are. And the music's not bad either.
Turn Records - Jeff runs a small label with an amazingly high-level of indie excellence.
Wicked Cool Records - The label that is the companion to Little Steven's Underground Garage.
American Laundromat Records - Great indie label with some interesting tribute releases.
Australian Cattle God - Metal, prog and just plain crazy.
Dischord Records - I would be remiss to leave out the greatest of all labels.
Polyvinyl Records - Everything they release seems like it could be the next big thing.
Smithsonian Folkways - Know your history. Start here.
Pehr Records - Your chances of discovering the next big thing might be better if you look here.
Parks and Records - A new label started by Jon and Mimi Fee (as translation.music semi-fame) with a DIY and green focus.
Non-Music:
For Callum - This site has information about Callum Robbins, the son of J. Robbins who played bass in one of my all-time favorite abnds, Government Issue. Callum suffers from SMA Type 1. The blog talks about how he's doing and how you can help.
TooManyVoices.com - My website with some other stuff I've done. Some is music related and some isn't. It includes a few of my web development projects.
Day to Day Rambling - Linda has this idea that she doesn't have much to say. I disagree. See what you think.
Tao Te Chuck - Just by watching his own little part of the world, Chuck has honed his observasion skills. What he finds is often touching and sometimes profound.
Bemused Musings from Baltimore - There are some really interesting observations about life here.
Writing from the Inside Out - This is Layla's (of Classic Rock Faves fame) non-music blog. There's a lot of cool discussions that come up here, making it a very good participation post.
Still South of the Mason-Dixon Line - Mrs. Metal Mark's blog about growing up in the South.
The Musings of David Amulet - Interesting and sometimes sarcastic insights about the world.
Nothing I've written here has any kind of copyright that I could enforce even if I wanted to. If you want to steal from me, go ahead. Frankly, I'd be flattered. I'm just happy you're reading my stuff. Peace...


text:
Nederlands-Nieuw-Guinea – nu de provincies Papoea en West-Papoea (Papua Barat) van Indonesië – was van 1949 tot 1962 een overzees gebiedsdeel van het Koninkrijk der Nederlanden als deel van het eiland Nieuw-Guinea. Voor die tijd maakte het deel uit van Nederlands-Indië; bij de overdracht van de soevereiniteit aan Indonesië behield Nederland Nieuw-Guinea. De motiveringen van de Nederlandse regering hiervoor wisselden herhaaldelijk. In ieder geval werd het Nederlandse beleid sterk bepaald door de houding van Nederland ten opzichte van Indonesië. Enerzijds wilde men Nieuw-Guinea gebruiken als Nederlandse invloedssfeer in de regio; anderzijds wilde men door Nieuw-Guinea te "ontwikkelen" en de Papoea-bevolking te emanciperen bewijzen dat Nederland als koloniale mogendheid niet had gefaald.

Indonesië eiste Nieuw-Guinea op en het geschil over dit gebied droeg in belangrijke mate bij tot de snel verslechterende relatie tussen Nederland en Indonesië na de onafhankelijkheid van dat land. In 1962 droeg Nederland onder druk van de internationale gemeenschap en een dreigende oorlog met Indonesië Nieuw-Guinea de facto aan Indonesië over.

Nieuw-Guinea in Nederlands-Indië

Nederland eiste de soevereiniteit over Nieuw-Guinea binnen Nederlands-Indië op via zijn heerschappij over het sultanaat Tidore. Dit was een sultanaat op een Moluks eiland ten westen van Halmahera. In 1660 sloot de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC) een verdrag met dit sultanaat, waarbij ze haar gezag over de Papoea's, de bevolking van Nieuw-Guinea, erkende als protectoraat. Dit sloeg waarschijnlijk op enkele Papoease eilanden in de buurt van de Molukken. In 1828 vond een Nederlandse expeditie plaats die zowel politiek gemotiveerd was als met het doel wetenschappelijk onderzoek te verrichten. Fort Du Bus werd op de zuidkust als bestuurspost ingesteld aan de Tritonbaai, vernoemd naar het korvet waarmee de expeditie reisde. De vesting werd in 1836 opgeheven. Behalve het gezag over een paar westelijk gelegen eilanden, had het sultanaat Tidore verder nooit gezag over Nieuw-Guinea uitgeoefend en moest de status van protectoraat als een juridische fictie worden beschouwd. In 1872 erkende Tidore de soevereiniteit van het Koninkrijk der Nederlanden en gaf het Nederland toestemming bestuur te vestigen in zijn gebieden, wanneer het Nederlands-Indische gouvernement daartoe de behoefte voelde. Daarmee kon Nederland een aanspraak op het gebied Nieuw-Guinea dus rechtvaardigen. De 141ste meridiaan werd als oostgrens gesteld en in 1898 ging het gouvernement ertoe over bestuursposten te vestigen in Fakfak en Manokwari, en in 1902 in Merauke. Dit gebeurde voornamelijk wegens gebiedsuitbreiding door de Britten en de Duitsers in het oosten; men wilde voorkomen dat Groot-Brittannië en Duitsland de grens te veel naar het westen zouden opschuiven. Hiermee werd het eiland Nieuw-Guinea dus in tweeën gedeeld.

In feite was Nederlands-Nieuw-Guinea voor het grootste gedeelte niet onder bestuur. Men had nauwelijks kennis over de binnenlanden; grote delen op de kaart waren nog een witte vlek en men had geen idee hoeveel mensen er eigenlijk op het eiland woonden. De oorspronkelijke bevolking van Nieuw-Guinea waren de Papoea's, die uit vele stammen bestonden. Zij waren tuinbouwers of jagers en verzamelaars. De economische activiteit was miniem. Alleen de kust- en eilandbewoners dreven enige kleinschalige handel, voornamelijk met de Molukse eilanden. Hierin werd getracht verandering te brengen door de oprichting van een exploitatiemaatschappij in 1938, maar die ontplooide niet veel activiteiten.

Men kan dus zeggen dat tot aan de Tweede Wereldoorlog Nieuw-Guinea een economisch onbetekenend gebied binnen Nederlandsch-Indië was. In 1903 werd de Noord-Nieuw-Guinea-expeditie uitgezonden, die tot taak had de deels nog onbekende noordkust van Nieuw Guinea te verkennen en op zoek te gaan naar exploiteerbare lagen steenkool. In 1936 werd de Carstensz-expeditie ondernomen. Tijdens deze expeditie, die tot doel had de hoogste toppen van het Carstenszgebergte te beklimmen, werd de Ertsberg ontdekt door Jean Jacques Dozy. Deze berg bleek niet alleen enorme kopervoorraden, maar ook 's werelds grootste goudafzetting te bevatten.

Thuisland voor de Indo's
De groep die voor de Tweede Wereldoorlog het meeste belang stelde in Nieuw-Guinea waren de Indo-Europeanen ("Indo's"). Voor de oorlog waren er in Nederlands-Indië ongeveer 150.000 tot 200.000 Indo-Europeanen (minimale schatting), mensen van gemengd Europese (overwegend Nederlandse) en Indonesische afkomst die zich identificeerden met Nederland en een Nederlandse manier van leven. In de oude koloniale maatschappij werd aan hen een hogere sociale status toegekend dan aan de inheemse Indonesiërs ("inlanders"). Zij vervulden in het koloniale bestuur meestal administratieve banen. Het opleidingsniveau van de inheemse Indonesiërs steeg echter, en er werden steeds meer Indonesiërs in de banen van de Indo-Europeanen aangesteld. Deze hadden geen andere middelen van bestaan, omdat zij als Europeanen geen recht hadden land te kopen op Java. Hierdoor raakten zij in psychische en economische problemen. Van 1923 dateert het eerste plan Nieuw-Guinea als kolonisatiegebied voor Indo-Europeanen aan te wijzen. In 1926 werd een aparte Vereniging tot Kolonisatie van Nieuw-Guinea (VKNG) opgericht. In 1930 kwam daar de Stichting Immigratie Kolonisatie Nieuw-Guinea (SIKNG) bij. In de ogen van deze organisaties was Nieuw-Guinea een maagdelijk, vrijwel leeg land, dat zou kunnen dienen als vaderland voor de in het gedrang geraakte Indo-Europeanen. Een soort tropisch Nederland, waar de Indo-Europeanen, die verbondenheid voelden met de Nederlandse cultuur, maar vaak nog nooit in Nederland waren geweest en dus evenzeer gehecht waren aan Indië, een bestaan zouden kunnen opbouwen.

De verenigingen slaagden erin kolonisten naar Nieuw-Guinea te sturen en politieke druk uit te oefenen, zodat er in 1938 een overheidsorgaan werd opgezet dat deze ondernemingen moest subsidiëren. De kolonisaties waren echter meestal een mislukking vanwege het moeilijke klimaat en de natuurlijke omstandigheden en vanwege het feit dat de kolonisten in kwestie, die vaak hun hele leven als kantoorklerk hadden gewerkt, geen ervaring met landbouw hadden. Het aantal kolonisten bleef dan ook klein. Ook in Nederland zelf waren er organisaties die een tropisch Nederland in Nieuw-Guinea voorstonden, maar deze organisaties waren vrij marginaal en hadden bovendien contacten met de NSB en andere fascistische organisaties.

Het ontstaan van het geschil
In 1942 werd Nederlands-Indië door Japan bezet. Gedurende de bezetting ontwikkelde de nationalistische beweging zich sterk. Na de capitulatie van Japan riep Soekarno de Republik Indonesia uit. Deze republiek moest geheel toenmalig Nederlands-Indië omvatten. De Nederlandse autoriteiten keerden enkele maanden na de oorlog terug onder leiding van luitenant-gouverneur-generaal Hubertus van Mook. Hij besloot tot opbouw van Indonesië volgens een federale structuur. Dit was geen geheel nieuw idee, maar wel in tegenstelling tot de staatsvoering in Nederlands-Indië tot dan toe en in tegenstelling tot de denkbeelden van de nationalisten, die wilden dat geheel Nederlands-Indië tot een centralistisch Indonesië zou gaan behoren.De Japanners slaagden er niet in om geheel Nieuw-Guinea te veroveren. Achter hun linies streden Nederlandse guerrillastrijders die onder leiding stonden van Mauritz Christiaan Kokkelink, die zich nooit hebben overgegeven. Kokkelink verwierf voor zijn leiderschap, inzet en moed de Militaire Willems-Orde.

Staatsvorm van Indonesië
Het plan was Indonesië op te delen in verschillende deelstaten (negara's) die onder zich eventueel ook weer zelfbesturende gebieden zouden kunnen hebben, de daerahs. Het geheel zou dan de Verenigde Staten van Indonesië heten en met Nederland verbonden zijn in de Nederlands-Indonesische Unie. Over dit plan werd met de Indonesiërs overeenstemming bereikt gedurende een conferentie te Linggadjati in november 1946. De federale structuur eerbiedigde volgens mensen als Van Mook de culturele en etnische diversiteit van Indonesië. Men verwees hierbij naar het zelfbeschikkingsrecht: de verschillende volkeren van Indonesië zouden zichzelf moeten kunnen besturen. De etnische diversiteit van Indonesië was onderwerp geweest van twee conferenties in Malino en Pangkalpinang.

Deze zijn relevant omdat voor het eerst Nieuw-Guinea ter sprake werd gebracht. In Malino verklaarde een Papoea deelnemer dat Nieuw-Guinea bij de negara Oost-Indonesië zou moeten worden gevoegd. Tijdens de conferentie van Pangkalpinang kwam Nieuw-Guinea twee keer ter sprake in verband met het begrip zelfbeschikkingsrecht. Het zelfbeschikkingsrecht der etnische minderheden, onder andere Indo-Europeanen, Chinezen en Arabieren, werd besproken. Hierbij werd opgemerkt, dat Indo-Europeanen de mogelijkheid zouden moeten krijgen hun cultuur en positie te behouden; enkele Indo-Europeanen maakten ook melding van Nieuw-Guinea als mogelijk nieuw vaderland voor de Indo-Europeanen. De nieuwe Grooter Nederland Actie, die eveneens voorstander was van kolonisatie van Nieuw-Guinea door Indische Nederlanders, vaardigde namelijk leden naar deze conferentie af. Tevens werd op deze conferentie bepaald, dat bepaalde gebieden een speciale relatie met het Koninkrijk zouden mogen hebben, als zij dit wensten. Zelfbeschikking in verband met de lokale bevolking was problematisch, omdat de Papoea bevolking niet werd geacht die te kunnen uitoefenen.

Linggadjati "aangekleed" met Nieuw-Guinea

Het idee Indië los te moeten laten was echter schokkend voor veel Nederlanders. Zij dachten dat het de taak van Nederland was dit land te ontwikkelen. Het onafhankelijkheidsstreven van de Indonesiërs kwam voor de meeste Nederlanders als een volslagen verrassing. De Indonesische nationalisten onder Soekarno hadden meegewerkt met het Japanse bewind. Hierdoor brandmerkte men hen in Nederland als verraders en collaborateurs.

De regering realiseerde zich dat het plan van Linggadjati moeilijk aan het Nederlandse volk en aan de Tweede Kamer te verkopen zou zijn. Vrijwel iedere partij had zo zijn redenen om tegen het verlies van Indië als zodanig te zijn. De antirevolutionairen (ARP) hadden altijd veel waarde gehecht aan de ethische politiek. De nieuwe VVD had juist campagne gevoerd met een harde politiek tegen de nationalisten. Zelfs de PvdA, die in principe voor onafhankelijkheid van Indonesië was, had haar bedenkingen, vanwege het optreden van Soekarno.

Minister van Koloniën J.A. Jonkman verdedigde de plannen van Linggadjati tijdens de bespreking ervan in de Tweede Kamer in 1946 met te zeggen, dat de regering de wens had dat Nieuw-Guinea onder Nederlandse soevereiniteit zou blijven, met als argument dat volksplantingen van Indische Nederlanders tot de mogelijkheden zouden moeten behoren. Waarschijnlijk had hij dat argument zelf bedacht. Een motie van de fractievoorzitters van de KVP en PvdA, die werd aangenomen, bepaalde dat de regeringsverklaring (zoals afgelegd door Jonkman) tevens tot het akkoord zou behoren. Het akkoord werd dus eenzijdig door Nederland "aangekleed", in die zin, dat Nederland nu aan Nieuw-Guinea moest vasthouden.

De bepaling dat Nederland de soevereiniteit over Nieuw-Guinea zou behouden zorgde ervoor dat er in de Kamer überhaupt een meerderheid voor de plannen was te vinden. Fractievoorzitter van de PvdA jhr. Marinus van der Goes van Naters voerde als motief voor de motie aan dat de fractie van de PvdA bang was dat de KVP de akkoorden van Linggadjati anders niet zou ondersteunen.

Verontwaardiging bij Indonesiërs

Uiteraard kon de Indonesische zijde niet met deze eenzijdige aankleding akkoord gaan. De oppositie tegen dit plan werd nog het felst gevoerd door de federalisten; de Indonesische delegatie bestond namelijk uit de vertegenwoordigers van de Republik Indonesia enerzijds en vertegenwoordigers uit federale staten anderzijds. Om de geplande overdracht van de soevereiniteit niet in gevaar te brengen, bood de vicepresident van de Republiek Indonesië M. Hatta aan, de kwestie Nieuw-Guinea te bespreken ná de overdracht, en voor een jaar het Nederlandse gezag op Nieuw-Guinea te handhaven. Dit gaf Nederland onterecht het idee dat Nieuw-Guinea voor de leidende Indonesiërs niet van belang was. De soevereiniteitsoverdracht vond plaats 27 december 1949. Volgens plan zouden Nederland en Indonesië binnen een jaar overeenkomst moeten bereiken over wat er met Nieuw-Guinea moest gebeuren.

Een aantal gebeurtenissen in Indonesië sterkten echter de Nederlanders in hun verlangen aan Nieuw-Guinea vast te houden. Na een poging tot staatsgreep in de negara Pasoendan (dat is Bandoeng met regio) met medewerking van de Nederlandse commandant R. Westerling, werd deze negara op 11 maart 1950 onder centraal bestuur gesteld. In de maanden die volgden werden een voor een alle negara's ontmanteld. waarop 17 augustus de eenheidsstaat Republik Indonesia werd uitgeroepen. Toen de Negara Indonesia Timoer (Oost-Indonesië) werd ontbonden ontstond er een opstand op de Molukken, die van die deelstaat deel uitmaakten. Hierbij werd de Republiek der Zuid-Molukken (RMS) uitgeroepen. Deze opstand werd hardhandig neergeslagen. Het maakte de integratie van enige duizenden Molukse voormalige KNIL-militairen in het Indonesische leger onmogelijk, omdat zij de RMS hadden ondersteund. Zij werden met hun gezinnen naar Nederland gebracht.

Deze gebeurtenissen wekten veel verontwaardiging in Nederland. Men zag nu eens te meer Soekarno en de Indonesische leiders als een groep die men niet kon vertrouwen. De uitoefening van het zelfbeschikkingsrecht door de verschillende Indonesische volkeren was door deze gebeurtenissen twijfelachtig geworden. Na de onafhankelijkheid was Indonesië dagelijks in de Nederlandse krantenkolommen terug te vinden. Het nieuws was vaak negatief en eenzijdig. De berichten intensiveerden gevoelens van Nederlandse frustratie en ergernis, en wakkerden negatieve beelden over bijvoorbeeld president Soekarno verder aan.

Op de eerste ministersconferentie van de Nederlands-Indonesische Unie in 1950 werd afgesproken dat het Nieuw-Guinea geschil onderwerp van studie van een gemengde commissie zou zijn. Deze commissie kon geen overeenstemming bereiken en publiceerde een gescheiden rapport. Indonesië stelde voor autonomie te verlenen na soevereiniteitsoverdracht, terwijl Nederland voorstelde de soevereiniteit aan de Nederlands-Indonesische Unie over te dragen. Beide partijen konden het niet eens worden. In feite gingen de concessies van Indonesische kant veel verder dan die van de Nederlandse. Nederland sloot iedere overdracht van soevereiniteit bewust uit. Indonesië bood op voorwaarde van soevereiniteitsoverdracht aan, Nederland bij de ontwikkeling van het gebied te betrekken en het gebied te democratiseren.

De Nederlandse vertegenwoordiger in Indonesië, Hoge Commissaris H.M. Hirschfeld, waarschuwde de regering in een evaluatie van zijn ambtstermijn in 1950 dat het er beter aan deed Nieuw-Guinea aan Indonesië over te dragen. Nederland zou enorme investeringen in Nieuw-Guinea moeten doen, en bovendien achtte Hirschfeld het niet realistisch dat de Nederlands-Indonesische Unie zou kunnen functioneren als Nederland en Indonesië een conflict zouden hebben over Nieuw-Guinea. De regering was het echter niet met hem eens. Ook Hirschfelds opvolger A.Th. Lamping kwam tot de conclusie dat overdracht de enige mogelijkheid was, maar zag geen mogelijkheid iets aan de situatie te veranderen. Aan de voorwaarde dat binnen een jaar na de overdracht van de soevereiniteit aan Indonesië overeenstemming moest worden bereikt over Nieuw-Guinea werd dus niet voldaan. De indruk dat de Indonesische leiding niet zeer aan Nieuw-Guinea hechtte, werd ontkracht door onder meer Soekarno's uitspraak: "Ik ben een Nieuw-Guinea-fanaticus".

Strategische positie Nieuw-Guinea

In de Tweede Kamer was geen tweederdemeerderheid te vinden voor welke verandering van de status van Nieuw-Guinea dan ook. Men liet het dus zoals het was, terwijl er van tevoren toestemming van de Kamer nodig was als de regering het beleid wilde veranderen: de zogenaamde "ijskastpolitiek". Ook werd besloten te beginnen met de opbouw van zelfbeschikking voor de Papoea's. Inmiddels sterkte Australië Nederland in zijn positie. Dit land was aanvankelijk op de hand van de Indonesische nationalisten. Indonesië voerde echter in die tijd een neutralistische koers. Het sprak zich niet onomwonden vóór het Westen uit; deze houding hield in dat men mogelijk sympathieën met de communistische wereld kon hebben. Australië vreesde straks aan een communistisch land te grenzen, en zag Nederlands-Nieuw-Guinea als een buffer tegen Indonesië. Het gouvernement op Nieuw-Guinea begon ook meer met Australië en Australisch Nieuw-Guinea samen te werken. Politici als minister-president Willem Drees en minister Joseph Luns, die in 1952 was aangetreden en verantwoordelijk was voor buitenlands beleid buiten Europa, uitten de mening, de een achteraf, de ander publiekelijk, dat de ideale staatkundige toekomst van Nederlands-Nieuw-Guinea een vereniging met Papoea-Nieuw-Guinea was. Overigens was Nederland al met Indonesië overeengekomen dat de staatkundige positie van Nieuw-Guinea slechts gewijzigd kon worden met instemming van Indonesië, dus een overdracht aan Australië behoorde alvast niet tot de mogelijkheden.

Inmiddels werd duidelijk dat Nieuw-Guinea nooit het thuisland van de Indo-Europeanen zou worden. Veel naar Nieuw-Guinea gemigreerde Indo-Europeanen reisden na enkele jaren ploeteren door naar Nederland, of hielden de landbouw voor gezien en traden bij het gouvernement in dienst. De argumentatie voor het behoud van Nieuw-Guinea kreeg dan ook een ander accent. Met name minister Luns legde de nadruk op de strategische positie van het eiland in de strijd tegen het communisme. De onoverzichtelijke politieke situatie van Indonesië zorgde voor veel onzekerheid bij westerse leiders, nog eens versterkt door het feit dat sommige Indonesische legeronderdelen linkse sympathieën hadden.

In 1953 en 1954 vonden in Indonesië processen tegen Nederlanders plaats. Het gefingeerde karakter van de aanklacht en de slechte behandeling van de verdachten zorgden voor een verdere verslechtering van de verstandhouding tussen Nederland en Indonesië, terwijl ook de publieke opinie ten opzichte van de leiding van Indonesië verslechterde. Op 29 juni 1954 werden de besprekingen tussen Nederland en Indonesië hervat. Deze besprekingen behelsden echter vooral de ontbinding van de Nederlands-Indonesische Unie, aangezien de betrekkingen tussen Nederland en Indonesië danig waren verslechterd. In 1955 en 1956 werden deze besprekingen doorgezet in Genève, de zogenaamde Geneefse Conferentie. Nieuw-Guinea werd hier echter niet besproken. De besprekingen mislukten en op 21 februari 1956 werd de Nederlands-Indonesische Unie eenzijdig door Indonesië opgezegd. De motivatie was onder andere de onwil van Nederland Nieuw-Guinea over te dragen. De kwestie Nieuw-Guinea vormde dus een groot obstakel voor goede betrekkingen tussen Nederland en Indonesië. Iemand die zich ook de economische implicaties hiervan realiseerde was P. Rijkens, een voormalig topman van Unilever. In 1953 organiseerde hij een informeel verband van vooraanstaande ondernemers, dat probeerde het gesprek tussen Nederlandse en Indonesische politici en ondernemers gaande te houden. Zij probeerden de regering te bewegen zich soepeler met betrekking tot Nieuw-Guinea op te stellen. Deze zogenaamde Groep Rijkens (ook bekend als de Bilderberggroep) opereerde in het geheim. Haar activiteiten waren echter niet zeer succesvol.

Nederlands bestuur
Werd aan het begin van de jaren 50 gesteld dat Nederland nog lange tijd de voogd van Nieuw-Guinea zou moeten zijn, vanaf het midden van de jaren 50 werd de opbouw van de zelfbeschikking versneld. Men stuurde bestuursambtenaren het binnenland in om deze gebieden daadwerkelijk onder Nederlands bestuur te stellen. Deze mensen werden aldus de verpersoonlijking van het Nederlandse gezag. Vaak hield het "onder bestuur stellen" in feite het pacificeren van oorlogvoerende stammen in. Van de vaak jonge bestuursambtenaren werd veel flexibiliteit en vindingrijkheid gevraagd waar het ging om de toepassing van het recht. Wat het recht aangaat, was deze gebaseerd op de adat-gedachte dat het plaatselijke recht tot basis moest dienen. Men kon zich uiteraard wat bepaalde omstandigheden aanging, zoals kannibalisme, noch op Indisch noch op Nederlands recht baseren. Naast het instellen van "wettig gezag" werd ook met medische zorg en onderwijs begonnen. Hierin werd het bestuur meestal voorafgegaan door missionarissen en zendelingen, die de eerste westerlingen waren die überhaupt belangstelling voor de bewoners van Nieuw-Guinea toonden. Het Nederlands werd ingevoerd als taal in het onderwijs. Lagere scholen werden opgezet, in een later stadium middelbare scholen.

Bestuurlijke indeling

Nieuw-Guinea was, net als Nederlands-Indië onderverdeeld in afdelingen, waar een resident de hoogste gezagsdrager was. De afdelingen waren op hun beurt weer onderverdeeld in onderafdelingen en districten.

Nederlands-Nieuw-Guinea kende drie benoemde gouverneurs:
 1950-1953 Stephan van Waardenburg
 1953-1958 Jan van Baal
 1958-1962 Pieter Platteel

Economie stelt teleur
De economische ontwikkeling van Nieuw-Guinea baarde zorgen. Voorop staat dat het economisch belang van Nieuw-Guinea in het niet viel bij de economische belangen die Nederland reeds had in Indonesië. Aanvankelijk had men hoopvolle verwachtingen van de oliewinning. Echter, aan het begin van de jaren zestig werden de opbrengsten hiervan steeds minder en ook minder winstgevend. Grote minerale rijkdommen werden wel vermoed in het binnenland (dit sprak voornamelijk tot de verbeelding van de publieke opinie en de communistische pers) maar werd gedurende deze periode nooit overweldigend aangetoond; vanwege de gebrekkige infrastructuur en onbegaanbaarheid van het binnenland zou het in ieder geval veel moeite hebben gekost een industrie te ontwikkelen. Proeven met het ontwikkelen van een grootschalige tropische landbouw waren evenmin bevredigend en werden gestaakt: het accent werd verlegd naar het ontwikkelen van de kleine private landbouw voor de Papoeabevolking.

"Papoea's moeten ontwikkeld worden"

Nieuw-Guinea bood werk aan vele Nederlandse technici en specialisten op het gebied van bestuur, onderwijs en ontwikkeling. Zij zaten als het ware tussen de koloniaal en de ontwikkelingswerker in; er wordt gezegd dat in Nieuw-Guinea de Nederlander deze ontwikkeling definitief heeft doorgemaakt. Aan de ene kant klonk het nabije verleden in Nederlands-Indië inclusief bijbehorende gewoontes in Nieuw-Guinea door. Genoemd is al het aanzienlijke aantal Indo-Europeanen dat zich in Nieuw-Guinea vestigde; hoewel Nieuw-Guinea voor hen niet het "tropische thuisland" werd en velen weer vertrokken, bleven anderen toch deel uitmaken van het gouvernementsbestuur. Een deel van het Nederlandse bestuursapparaat had bovendien een achtergrond in Nederlands-Indië, bijvoorbeeld als bestuursambtenaar op Java. Tevens bood Nieuw-Guinea een werkterrein voor de laatste lichting indologen opgeleid in Utrecht. Enkele gebruiken van Nederlands-Indië bleven ook voortbestaan zoals de witte uniformen met rangaanduiding voor ambtenaren.

Maar er was ook een nieuwe jonge generatie Nederlanders. De provisorische omstandigheden in Nieuw-Guinea waren niet vergelijkbaar met de luxe die de Nederlanders op Java bijvoorbeeld hadden gekend. Er was een verschil in karakter in volk en land. De moerassen en woeste oerwouden waren een graad meer "stille kracht" dan de eilanden van centraal Nederlands-Indië. De Papoea's hadden vanuit hun standenloze samenleving weinig ontzag voor autoriteit, in tegenstelling tot de als onderdanig gekenschetste Javaan. Voor de oudgedienden kwam de Papoea wellicht soms onbehouwen, voor de jongere Nederlander eerder joviaal en pragmatisch over.

Obano-opstand
In 1956 liet het Nederlands koloniaal gezag de zo genoemde Obano-opstand in het Wisselmerengebied neerslaan door het Korps Mariniers. Hierbij vielen meer dan 100 doden. Uiteindelijk wist Nederland het gezag rond de Wisselmeren te herstellen door zelf een stammenstrijd te ontketenen tussen de verschillende bevolkingsgroepen, niet door eigen militair overwicht.

Anti-Nederlandse stemming in Indonesië groeit
Vanaf 1957 nam Indonesië economische maatregelen tegen Nederland. Er werden stakingen georganiseerd in Nederlandse bedrijven. Import van goederen uit Nederland werd verboden. Uiteindelijk werden ca. 50.000 Nederlanders uitgewezen en werden 500 Nederlandse firma's genationaliseerd. Opnieuw was de verontwaardiging in Nederland groot. De Nederlandse pers besteedde zeer veel aandacht aan de interne toestanden in Indonesië, maar plaatste die niet altijd in een regionaal perspectief. Bij het Nederlandse publiek ontstond de indruk dat Soekarno Nederland als zondebok gebruikte voor de slechte economische toestanden in zijn land en de instabiliteit van zijn regering, en dat het conflict met Nieuw-Guinea werd gebruikt als een afleidingsmanoeuvre voor het Indonesische volk. De invoering van de zogenaamde "geleide democratie" in Indonesië door president Soekarno droeg wederom bij tot zijn slechte imago in Nederland.

Tegen het eind van de jaren 50 werd het Indonesische leger op sterkte gebracht. Door wapenleveranties uit onder andere de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en de USSR werd het leger gemoderniseerd. Voor het eerst bereikte Indonesië een aanzienlijke overmacht ten opzichte van Nederland. Dit veroorzaakte in Nederland zorg om een mogelijke militaire inval in Nieuw-Guinea. Soekarno zinspeelde hierop in zijn toespraken. Het werd dus zaak zich van de steun van de bondgenoten, met name de Verenigde Staten, te verzekeren.

In 1958 had Luns op de ambassade in Washington een onderhoud met de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken John Foster Dulles. Deze had zich al herhaaldelijk sympathiek met de Nederlandse zaak uitgelaten. Luns verkreeg van zijn collega een handgeschreven verklaring, die later onderwerp zou zijn van veel verwarring. De precieze inhoud van de verklaring is nooit bekend geworden, maar naar aanleiding van uitlatingen van directbetrokkenen mag worden verondersteld, dat het een uiterst vrijblijvende verklaring over de positie van de Verenigde Staten naar aanleiding van een eventuele gewapende inval in Nederlands-Nieuw-Guinea betrof. Door Luns is deze verklaring echter herhaaldelijk gepresenteerd als een keiharde garantie van de Verenigde Staten, dat zij Nederland bij zouden staan in het geval van een militair conflict over Nieuw-Guinea. Militaire kringen maakten zich echter zorgen omtrent de verdedigbaarheid van het eiland, zeker gezien de lange aanvoerlijnen en de onbegaanbaarheid van het terrein.

Escalatie van het conflict
In 1959 trad het kabinet-de Quay aan. In dit kabinet hadden VVD, KVP, ARP en CHU zitting. Allemaal partijen die voor behoud van Nieuw-Guinea waren. Luns was nogmaals minister van buitenlandse zaken. De afwezigheid van de PvdA maakte het beleid van dit kabinet compromislozer en strijdbaarder. Er werd een wet aangenomen die uitzending van dienstplichtigen naar Nederlandse overzeese gebieden mogelijk maakt; voorheen kon dit alleen met hun toestemming. Dit was een ietwat achterhaalde wet, die haar bestaansrecht ontleende aan het feit dat voorheen overzeese gebieden hun eigen strijdkrachten hadden (bijvoorbeeld het KNIL). De wet gold overigens niet voor marinepersoneel. De wetswijziging werd duidelijk mede doorgevoerd met het oog op uitzending van Nederlandse dienstplichtigen naar Nieuw-Guinea.

Indonesië voegde aan zijn dreigementen en acties tegen Nederland in Indonesië zelf ook acties op Nieuwguinees grondgebied toe. Er werden parachutisten neergelaten, die als opdracht hadden de bevolking tegen het Nederlandse gezag op te zetten. Bovendien werden er strooibiljetten verspreid en militante radio-uitzendingen verzorgd, mede gericht op de aanwezige Nederlanders. De Nederlandse militairen moesten jacht maken op de infiltranten, een helse opdracht in de moeilijk begaanbare rimboe. Begin 1960 besloot het kabinet dat tegen onder meer deze agressie versterkingen nodig waren, en begon met het zenden van Nederlandse dienstplichtigen. Ook werd het vliegkampschip de Hr. Ms. Karel Doorman in 1961 met militair materieel naar Nieuw-Guinea gestuurd, onder het mom van vlagvertoon. Deze tocht, de langste die het schip ooit gemaakt heeft, draaide op een diplomatiek fiasco uit en toonde aan hoe weinig steun Nederland internationaal genoot bij het conflict.

Oorlogsdreiging
Op 15 augustus 1960 verbrak Indonesië de betrekkingen met Nederland. De reacties in Nederland waren tamelijk gelaten, maar de regering werd aan het denken gezet over een mogelijke internationalisering van het probleem. Misschien zou de VN kunnen worden ingezet. Deze organisatie kende immers een bepaling over trustgebieden, gebieden die namens de VN door een ander land werden bestuurd. Minister Luns overlegde met de VN over het omvormen van Nieuw-Guinea tot zo'n trustgebied, maar dit werd afgewezen. De VN zelf konden zo'n gebied op dat moment niet besturen, en zonder Indonesië in het plan te kennen was er waarschijnlijk niet genoeg draagvlak voor. Een incident rond minister-president Jan de Quay leidde bijna tot een regeringscrisis. Op een informele ontmoeting met de pers op een cocktailparty op 5 september 1960 liet de premier zich ontvallen dat Nederland streefde naar internationalisering van het probleem rond Nieuw-Guinea. Onder internationalisering werd verstaan dat de VN of andere landen in het conflict zouden bemiddelen; het kon ook betekenen dat de soevereiniteit over Nieuw-Guinea aan de VN of een trustgezelschap van landen zou worden overgedragen. De binnenlandse reacties waren buitengewoon heftig, waarbij de Quay overwoog af te treden.

In 1961 bezochten minister van buitenlandse zaken van Indonesië Soebandrio en minister van defensie A.H. Nasution de Sovjet-Unie om wapens te kopen. De Verenigde Staten waren terughoudend met het leveren van zware wapens, maar de Sovjet-Unie was dat niet. De nieuwe president van de Verenigde Staten John F. Kennedy verklaarde Nieuw-Guinea in een persconferentie na zijn aantreden tot een van zijn aandachtspunten in de wereld. Men kon er naast de problemen in Vietnam geen tweede gewapend conflict in Azië bij hebben. De Nederlandse ambassadeur J.H. van Roijen constateerde dat Amerika van mening was dat het conflict met Nederland Indonesië naar het oosten dreef.

De Nederlandse regering ging ondertussen door met haar beleid. Om het streven naar zelfbeschikking voor de Papoea's een beetje zichtbaar te maken, werden van 18 tot 25 februari 1961 verkiezingen georganiseerd voor een parlement. Slechts in de omgeving van de grotere plaatsen zoals de hoofdstad Hollandia leidde dit tot partijvorming; voor andere districten worden de vertegenwoordigers getrapt gekozen en voor zeer "onontwikkelde" gebieden stelde het gouvernement een vertegenwoordiger aan. Op 5 april 1961 werd de Nieuw-Guinea Raad geïnstalleerd, in een verbouwd klaslokaal want het futuristische parlementsgebouw was op dat moment nog niet klaar. De voorzitter van de raad werd de Nederlander Frits Sollewijn Gelpke, die de Papoea Nicolaas Jouwe onder zich had als vicevoorzitter. De creatie van de Nieuw-Guinea Raad was opmerkelijk, omdat van zelfbestuur op lokaal niveau nauwelijks sprake was.

In april 1961 kwamen de activiteiten van de Rijkens-Groep in de openbaarheid. Journalist Willem Oltmans onthulde de handel en wandel van deze groep in Vrij Nederland. Dit maakte verdere activiteiten onmogelijk, maar zorgde wel voor publiek debat binnen de Nederlandse samenleving over de haalbaarheid van het Nieuw-Guinea beleid.

De regering lanceerde bij monde van minister Luns op 26 september 1961 een plan in de Verenigde Naties. Er moest een internationaal bestuur komen onder een Ontwikkelingsautoriteit die onder toezicht van de Algemene Vergadering van de VN zou staan. De Papoea's konden dan zelf beslissen of ze in Indonesië wilden integreren, onafhankelijk wilden worden of zich bij het oostelijk deel van het eiland wilden aansluiten. Na beraadslaging werd echter duidelijk dat de resolutie het in de stemming niet zou halen, waarna Nederland deze weer introk.

De Nederlandse Tweede Kamer had overwegend positief op het voorstel gereageerd. Alleen de ARP, tot dan toe een van de meest uitgesproken voorstanders van het Nederlandse bewind over Nieuw-Guinea, verraste met het commentaar dat het plan voorbij ging aan Indonesië en dat de regering beter direct met de Indonesiërs moest onderhandelen.

Overdracht aan Indonesië
Na de verwerping van het plan-Luns zat de Nederlandse regering zonder beleid. Het kabinet stond onder sterke druk, want een oorlog dreigde. Op 18 december 1961 nam India het Portugese Goa in. Enkele westerse landen protesteerden hiertegen, maar de Veiligheidsraad ondernam door een veto van de USSR niets. Enkele dagen later gaf Soekarno in een toespraak zijn zogenaamde "laatste bevel" inzake Nieuw-Guinea. Dit was een oproep aan het volk zich gereed te houden Nieuw-Guinea gewapenderhand aan Nederland te onttrekken. Op 15 januari 1962 kwam het tot een eerste gewapend treffen, de Slag bij Vlakke Hoek. Hierbij werden enkele Indonesische motortorpedoboten die infiltranten aan land wilden zetten, door de Nederlandse marine onderschept en werd een van die vaartuigen tot zinken gebracht. Vervolgens namen de gewapende infiltraties, vooral door parachutisten, in intensiteit toe. De mogelijkheid van een oorlog met Indonesië over Nieuw-Guinea werd hiermee reëel. Men vreesde eenzelfde reactie van de internationale gemeenschap als na de inname van Goa, terwijl het kabinet zich beraadde over de verdediging van het territorium. Men vroeg zich af of Nederland steun zou krijgen van zijn bondgenoten.

Overigens had Soekarno zijn "laatste bevel" onder druk van Kennedy behoorlijk afgezwakt. Diplomaat Van Roijen concludeerde na besprekingen met Amerikaanse functionarissen, dat de VS een vriend van beide partijen waren, en dat zij geen al te zware druk op Indonesië ten gunste van Nederland wilden uitoefenen. Zij wilden zich behulpzaam ten opzichte van beide landen opstellen.

Druk VS leidt tot onderhandelingen

Op 2 januari 1962 kwam minister-president De Quay met een verklaring, dat de Nederlandse regering bereid was zonder voorwaarden vooraf met Indonesië te onderhandelen. Indonesië hoefde dus niet eerst het zelfbeschikkingsrecht van de Papoea's te aanvaarden. Mede op informeel aandringen van Prins Bernhard begonnen de VS meer druk uit te oefenen op de Nederlandse regering om in te stemmen met rechtstreekse onderhandelingen met Indonesië.

Na tussenkomst van secretaris-generaal van de Verenigde Naties U Thant begonnen in Amerika geheime besprekingen tussen Nederland (vertegenwoordigd door Van Roijen) en Indonesië onder leiding van de Amerikaanse diplomaat Ellsworth Bunker. Na enige tijd liet hij zijn bemiddelaarsrol varen en kwam hij met een voorstel. Na een overgangsadministratie door de Verenigde Naties zou het gebied op 1 mei 1963 aan de Indonesische autoriteiten worden overgedragen. In of voor 1969 zou een volksraadpleging moeten worden georganiseerd over of de Papoea's bij Indonesië wilde blijven of niet. Dit referendum moest onder toezicht van een VN-waarnemer plaatsnemen. Op 15 augustus 1962 werd dit akkoord (New York Agreement) in het gebouw van de VN ondertekend. Het werd aangenomen in de Staten-Generaal en in de Algemene Vergadering van de VN. De regering constateerde dat de uitvoering van haar beleid werd verhinderd door de dreiging van een oorlog, waarbij Nederland niet de zekerheid had dat het op steun van zijn bondgenoten kon rekenen. Op 1 oktober 1962 werd United Nations Temporary Executive Authority als het tijdelijke bestuur van de Verenigde Naties over Westelijk Nieuw-Guinea/West-Irian (Papoea) ingesteld.

De Nederlandse vloot en de troepen werden teruggetrokken. Koningin Juliana stelde voor de troepen die daar ten minste drie maanden waren een "Nieuw-Guinea Herinneringskruis" in.

500 Papoea-gezinnen naar Nederland
In de periode van het UNTEA-bestuur van 1 oktober 1962 tot 1 mei 1963 kwam een groep van ongeveer 500 Papoea's met hun gezinnen naar Nederland, waarvan de mannen in overheidsdienst waren en als zodanig niet in Nieuw-Guinea konden blijven. Sommigen van hen, zoals de op 18 mei 2000 overleden Marcus Kaisiepo, zijn vanuit Nederland blijven ijveren voor een vrij Papoea. Dit werk wordt tot op heden voortgezet door het West Papua Volksfront via een lobby in allerlei commissies rond de VN.

Referendum
In 1969 werd via een getrapt stelsel een volksraadpleging (Act of Free Choice) gehouden, die door de VN werd goedgekeurd, maar onder grote druk van het Indonesische leger plaatsvond. In plaats van het volk moesten de 1025 stam- en dorpshoofden hun stem uitbrengen. Er werd ingestemd met integratie in Indonesië.

Literatuur
C.C.F.M. Le Roux - De Bergpapoea's van Nieuw Guinea en hun woongebied - 1948/1950
 Doel, H.W. van den, Afscheid van Indië. De val van het Nederlandse imperium in Azië (Amsterdam 2001).
 Drooglever, P.J., Een daad van vrije keuze. De Papoea's van westelijk Nieuw-Guinea en de grenzen van het zelfbeschikkingsrecht (Amsterdam 2005).
 Henderson, William, West New Guinea. The dispute and its settlement (South Orange 1973).
 Huydecoper van Nigteveld, J.L.R., Nieuw-Guinea. Het einde van een koloniaal beleid (Den Haag 1990).
 Gase, Ronald, Misleiding of zelfbedrog. Een analyse van het Nederlandse Nieuw-Guinea-beleid aan de hand van gesprekken met betrokken politici en diplomaten (Baarn 1984).
 Geus, P.B.R. de, De Nieuw-Guinea kwestie. Aspecten van buitenlands beleid en militaire macht (Leiden 1984).
 Jansen van Galen, John, Ons laatste oorlogje. Nieuw-Guinea: de Pax Neerlandica, de diplomatieke kruistocht en de vervlogen droom van een Papoea-natie (Weesp 1984).
 Klein, W.C. e.a., Nieuw-Guinea, 3 dln. (Den Haag 1953/1954).
 Lijphart, Arend, The trauma of decolonization. The Dutch and West New Guinea (New Haven 1966).
 Meijer, Hans, Den Haag-Djakarta. De Nederlands Indonesische betrekkingen 1950-1962 (Utrecht 1994).
 Idem, "`Het uitverkoren land'. De lotgevallen van de Indo-Europese kolonisten op Nieuw-Guinea 1949-1962", Tijdschrift voor Geschiedenis 112 (1999) 353-384.
 Penders, C.L.M., The West New Guinea debacle. Dutch decolonisation and Indonesia 1945-1962, Leiden 2002 KITLV.
 Schoorl, Pim (red.), Besturen in Nederlands-Nieuw-Guinea 1945 -1962 (Leiden, 1996).
 Bart M.Rijnhout, Kruisvaarders van de archipel, uitgever LANASTA Emmen 2010, .
 Smit, C., De liquidatie van een imperium. Nederland en Indonesië 1945-1962 (Amsterdam 1962).
 Van Holst-Pellekaan, R.E., de Regst, I.C. and Bastiaans, I.F.J. (ed.), Patrouilleren voor de Papoea's: de Koninklijke Marine in Nederlands Nieuw-Guinea 1945-1960 (Amsterdam, 1989).
 Vlasblom, Dirk, Papoea. Een geschiedenis (Amsterdam 2004).
 Wal, Hans van de, Een aanvechtbare en onzekere situatie. De Nederlandse Hervormde Kerk en Nieuw-Guinea 1949-1962 (Hilversum 2006).

Externe links
 The Dutch New Guinea Dispute - Operation Trikora 1961-1962
 Dutch New Guinea in HD Color 1949-1962
 Dutch New Guinea Dispute 1949-1962 Documentaire over Nederlands Nieuw Guinea
 Het Indisch Filmarchief (INFA), verzamelt, conserveert en bestudeert filmmateriaal uit voormalig Nederlands-Indië en Nederlands-Nieuw-Guinea
 Het Polygoon Journaal over Nieuw-Guinea

Geschiedenis van Papoea

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


No-one is born angry, resentful or evil. However, our hearts and minds can easily be filled with strong and persistent negative emotions and intentions due to a victimhood experience. The more that resentment plants the desire in one to exact a wrong, the further one moves away from our humanness with which we are gifted at birth. The skill of letting go of anger and bitterness requires the realisation that resentment has the potential to undermine our humanity, its integrity and its capacity for compassion, as well as the potential to eat away at our peace of mind and well-being. Holding onto resentment has a cost. This skill is the ability to transform the impulse for revenge into a search for something larger; it is about broadening one's perspective to encompass a sense of the 'other'.
This skill invites the act of forgiving. Forgiveness is not a pancake movement. Feelings cannot just be flipped, but you can tilt the balance in the direction towards the discovery of a new way of operating in the world. Hatred and resentment have a tight grip in the same way that the more one focuses on a problem the more engrained it becomes. Forgiveness results in a loosening of that tight grip. It generates space and creates capacity to doubt, modify and think anew.


text:
High physics
Educational site
1. Education:
1980 – Diploma of a teacher (Master level) of mathematics and physics (State Pedagogical Institute in Kryvyi Rig, Ukraine). After a graduation of the master's level, I received the government support to prepare the PhD degree thesis.
1984 – Completion of doctoral studies in physical chemistry at Kurnakov Institute of General and Inorganic Chemistry in Moscow (Russia).
1988 – Defense of the thesis "Electronic structure and electronic spectra of transitive metal dimers". I received the PhD degree in physical chemistry.
1994 – I received the title of associated professor in physics.
Currently, I've prepared to defense the habilitation thesis in theory of education and three monographs:
"Programming of Learning Activities of students while Study of Physics in the Information Society"
"Some Aspects of the Physical Chemistry Teaching in Conditions of an Information Society"
"Managing of Learning Activities of Future Professionals in Computer Sciences: Theory, Methodology and Methods"
2. Experience:
Lecturer of physics in different universities in Ukraine during 25 years.
3. Publications, conferences:
The author of 80 scientific publications, including the electronic textbook "Fundamentals of classical physics" and 3 monographs.
Some publications have been published in international journals, such as:
«Сhemical Physics Letters» (Netherlands),
«Journal of Molecular Structure THEOCHEM» (France),
«Metallurgy and new materials researches» (Romania),
«Chemical Engineering Journal» (USA).
I have been participating in many scientific conferences, including international, such as:
«The Applications of Density Functional Theory in Chemistry and Physics 2005» (Switzerland),
«The Applications of Density Functional Theory in Chemistry and Physics 2009» (France),
«Computer in Education» (2007, Kraków, Poland),
«Science and Industry» (2012, Lublin, Poland).
Four times I received the international scientific grants.
4. Certificates:
Creator Certificate of courses in MOODLE e-learning platform.
5. Rankings and distinctions:
Brought to the ranking of international specialists «Who's Who in the World-2012».
Brought to the international ranking «2000 Outstanding Intellectuals of the XXIth Century» (2012).
Silver medal of XV International Exhibition "Contemporary Education-2012″ (Kiev), in the nomination "Information Technology in Education".
7. Languages:
English, Polish, Ukrainian, Russian.
Beginnings of electronics demo
Maxwell distribution law
Boltzmann distribution law
Rigid rotor
Vibrational spectra of diatomic molecules

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


text:
Survey: LGBTQ teens in Arizona face anxiety, don't feel safe at school
By Griselda Zetino | June 13, 2018 at 4:55 am
(Flickr/Kevin Krejci)
PHOENIX — Teens in Arizona who identify as lesbian, gay, bisexual, transgender or queer are experiencing high levels of stress and anxiety, and many don't feel safe at school, a new survey finds.
The findings are based on the response from 330 LGBTQ teens, ages 13 to 17, who participated in an online survey conducted by the Human Rights Campaign Foundation. It's part of a nationwide survey of more than 12,000 respondents.
One of the major findings: Two-thirds of LGBTQ teens in Arizona have received unwanted sexual comments, jokes and gestures in the past year.
"The survey shows the majority of young people here in the state of Arizona, and nationally, hear negative comments about who they are and their identity," said Chad Griffin, president of the Human Rights Campaign.
The survey also finds 54 percent of teens said they hear negative comments about being LGBTQ from their parents. Sixty-five percent also said they are teased and bullied at school because of their LGBTQ identities.
Only nine percent of teens surveyed said they receive positive messages about being LGBTQ at school.
Griffin said LGBTQ teens should have the same stresses as other teenagers, including getting to school on time and studying for exams.
"Instead, our youth – because not enough adults are standing up to protect them in their homes, in their communities and in their schools – we see these devastating numbers," he said.
Griffin added there are a number of steps adults can do to protect LGBTQ teens. That includes ensuring schools have policies that don't allow bullying and protocols on what to do if a teen is bullied for identifying as LGBTQ.
"There is a role that everyone can play – whether you are a healthcare provider, a parent, a friend, an ally, a teacher or administrator – to show you're affirming support," he said.
Follow @GriseldaZetino
Clean energy: Why it matters for Arizona
Giffords Law Center gives Arizona 'F' grade for gun laws
Ex-Arizona schools considered for temporary migrant lodging
Arizona ranked among top 10 states with least student debt
Removal of Calif. inmates to leave room for Arizona ICE detainees


"the Super Smash Bros. wiki that anyone can edit."
SmashWiki is a wiki devoted to the Super Smash Bros. series of games that is a member of the Nintendo Independent Wiki Alliance. Unlike with the wikis for the constituent series of Smash Bros., such as Bulbapedia, SmashWiki extensively covers technical and competitive aspects of the games, and provides analyses of each game's characters and stages.
SmashWiki was created from the merger of two separate wikis. The first wiki, also named SmashWiki, was founded on SmashBoards by Gideon; it was created in December 2005 (the earliest known edit being August 12, 2006) and it was officially launched on March 5, 2007. The second wiki, the Super Smash Bros. Wiki, was founded on Wikia by Alexir55 on April 2, 2007. On February 29, 2008, the two wikis merged, taking the name SmashWiki but being hosted on Wikia.
In September 2010, SmashWiki was moved to its current domain as an independent wiki by Porplemontage, with the wiki remaining on Wikia being renamed SmashWikia (later renamed Smashpedia in September 2013).
SmashWiki joined the Nintendo Independent Wiki Alliance on October 29, 2010.


Wall Decor, Japanese Cherry Blossom Wall Decal was posted November 24, 2017 at 1:43 pm by eldiariodelanovia.com . More over Japanese Cherry Blossom Wall Decal has viewed by 5473 visitor.
Do you want to start something new, that no other people have? Try the Japanese Cherry Blossom Wall Decal and follow every detail in the picture.
Wall Decor, Cherry Blossom Wall Decal was posted December 10, 2017 at 8:58 am by eldiariodelanovia.com . More over Cherry Blossom Wall Decal has viewed by 5099 visitor.
Do you want to start something new, that no other people have? Try the Cherry Blossom Wall Decal and follow every detail in the picture.
Wall Decor, Cherry Blossom Tree Wall Decal was posted October 29, 2017 at 7:52 pm by eldiariodelanovia.com . More over Cherry Blossom Tree Wall Decal has viewed by 5157 visitor.
Do you want to start something new, that no other people have? Try the Cherry Blossom Tree Wall Decal and follow every detail in the picture.
Wall Decor, Cherry Blossom Wall Sticker was posted December 1, 2017 at 12:54 pm by eldiariodelanovia.com . More over Cherry Blossom Wall Sticker has viewed by 5554 visitor.
Do you want to start something new, that no other people have? Try the Cherry Blossom Wall Sticker and follow every detail in the picture.


Johnnie-O updated their iconic Jack Polo this season to new Cliffs Polo. Same great striped polo, but now we've added a dash of spandex to help your polo keep its shape and color no matter how many times you wash it. Plus, the contrast inside collar is the coolest feature.


The Innovative Research Universities (IRU) group, which represents seven comprehensive universities across Australia, has called on the Government to give universities more flexibility about how they spend billions of dollars of research funding each year.
Of the $5.3 billion in funding awarded to Australian universities in 2016, only one dollar in five, or $1.05 billion, could be considered "open" funding that universities can choose to allocate as they want.
In contrast, $3.77 billion of research grants in 2016 were what the IRU refers to as "directed" funding, meaning the money has to be spent on a specific research stream. The remaining $454 million is a mix of directed and non-directed funding.
While Australia's research funding has increased over the past decade, the proportion of "open" funds has fallen from 26 percent in 2006 to 20 percent in 2016 (latest figures available).
The IRU says the decline in open funding for universities constrains their ability to implement a coordinated research strategy as well as limiting experimentation and risk-taking in research projects – essential elements of creativity and innovation.
It wants the Government to increase the amount of block grants to ensure unis have more decision-making power over which research to undertake and better able to support Government and business investment in specific research projects.
The IRU says a greater commitment to funding universities would also create capacity in regional areas that are isolated from central infrastructure and resources.
IRU Executive Director Conor King raised the issue of open versus directed funding at an evidence session held today as part of the House of Representatives Inquiry into Funding Australia's Research.
Mr King said the amount of money provided through block grant funding to universities needs to increase in order to support further diversity and relevance of high quality research in Australia.
"Funding for research has been increasing over time, but mostly in funding that is tied to specific projects.
"The IRU argues that block funding should be the next target for a real increase, to give universities a greater say over which research issues are supported and which are not.
Direct funding streams are earmarked for specific purposes and generally allocated on a competitive basis. They include grants from the ARC and NHMRC (Category 1) and other research income for specific research tasks, including Cooperative Research Centre (CRC) funding (Categories 2-4).
Open sources are funding streams which universities have full autonomy in how resources are expended. Historically these include block grant funding from the Research Training Scheme (RTS), Joint Research Engagement (JRE) and Institutional Grants Scheme (IGS).
Mixed sources have elements of both, such as the historical Research Infrastructure Block Grants (RIBG) and Sustainable Research Excellence (SRE).
Over the past decade total research funding and income increased 62% from $3.3 billion in 2006 to $5.3 billion in 2016. However, most of this increase has been in sources where universities have little discretion over allocation. From 2006 to 2016 direct research funding increased by 72% and mixed source funding by 127%. They now comprise 72% and 9% of total research funding, respectively.
Open source funding also increased from $859 million to $1.05 billion over this period (22%), mostly due to annual indexation to maintain value against inflation, and hence decreased as a share of total research funding from 26% to 20%.
Universities also draw on a portion of Commonwealth Grants Scheme (CGS) funding, student revenue and other "general university funds" to support research. These are the prime basis to support academic staff time for research. There is no Government funding scheme explicitly for this.


text:
Canon announce 3 new lenses!
by Natalie Williams 10 February 2012
This week Canon officially added three new EF lenses to their lineup, including the very much anticipated next generation 24-70mm f2.8 lens as well as two replacements for the very popular 24mm f2.8 and 28mm f2.8 primes.
Canon EF 24-70mm f2.8L II USM Lens
It's been nearly 10 years since the EF 24-70mm f2.8L USM Lens was launched and quickly became a staple in the Canon photographer's kit bag. After a long wait, fans of the original will be excited to hear of the launch of a Mark II version this week: the EF 24-70mm f2.8 L II USM Lens.
A full comparison of the new version with the old version is below, however the key improvements are:
Next-generation optical design with additional ultra-low dispersion (UD) and super UD elements
An additional aspherical lens element to correct chromatic aberration
A new anti-dust and dirt fluorine coating for easy cleaning
A 9-blade circular aperture diaphragm (compared to 8 in the previous model) for smooth bokeh
In Comparison: 24-70mm f2.8L II USM vs 24-70mm f2.8L USM
24-70mm f2.8L II USM 24-70mm f/2.8L USM
Launch date February 2012 November 2002
Weather Sealing Yes Yes
Aspherical element* 3 2
Ultra low dispersion element** 1 x Super UD & 2 x UD 1 x UD
Circular aperture 9 blades 8 blades
Minimum focusing distance 0.38m 0.38m
Fluorine coating*** Yes No
Image stabiliser No No
Filter diameter 82mm 77mm
Full time manual focus Yes Yes
Zoom ring lock Yes No
Length 113mm 123.5mm
Weight Approx 805g 950g
Canon EF 28mm f2.8 IS USM Lens
The first of two Canon prime lenses to get an update in 2012 is the 28mm f2.8, another lens that's been in the hands of photographers for a long time. The new version of this popular all-purpose lens is now equipped with image stabilisation (up to four stops), the near-silent ultrasonic autofocus mechanism (USM), 7 aperture blades for softer background blur and focusing from 0.23m, which is an improvement on the 0.30m distance on the older version of this lens.
The full comparison between the new 28mm f2.8 IS USm lens and the previous model can be found in the table below:
In Comparison: 28mm f2.8 IS USM vs 28mm f2.8
28mm f2.8 IS USM 28mm f2.8
Lens elements 9 5
Lens groups 7 5
Aperture blades 7 blades 5 blades
Image stabiliser Yes No
Size 68.4 x 51.5mm 67.4 x 42.5mm
Another hugely popular Canon lens getting an update this year is the 24mm f2.8 offering. The Canon EF f2.8 IS USM Lens also boasts image stabilisation, a slightly closer minimum focusing distance, USM for fast, super-quiet focusing and seven aperture blades for beautiful bokeh.
For a full comparison between the new 24mm lens and the old version, see the table below:
In Comparison: 24mm f2.8 II USM vs 24mm f2.8
24mm f2.8 II USM 24mm f2.8
Lens elements 11 10
Lens groups 9 10
Which of these three new lenses from Canon are you most excited about? Or will you be hanging on to your old faithful a while longer yet?
*this helps to correct distortion
**this helps to correct chromatic aberration
***this is an anti-dust and dirt coating


This book follows, in strictly chronological form, the decline of the steam locomotive on British Railways in North West England during 1968, the last outpost of steam operation, up to its final extinction in August of that year. It is seen autobiographically through the eyes of the author and his friends, who had been following steam around the country for much longer than that final year.
Each area of working steam is visited and described in the order in which it became dieselised. Statistical methods of portraying traffic, locomotive allocations and diagrams are interlaced with stories surrounding the many full day, part day, evening and overnight trips undertaken and how they affected the participants in terms of success and failure, satisfaction and frustration. Not overlooked is just how this culminating year's intensive absorption of the shrinking steam scene influenced those involved in relation to the other things in their lives.
A social network among enthusiasts built up during 1968 as all strove to track down the diminishing steam workings and capture the live events in locations likely to produce good action from the engines, often captured on film or in recordings. The former is well represented by a variety of photographers who have contributed examples of their work which is often very relevant to the text and what was actually being experienced. This is an elegy for a lost era and a railway network which has changed radically in the 50 years since the events it recalls.


The Cretaceous Period of Earth history ended with a mass extinction that wiped out numerous species, most famously the dinosaurs. A new study now finds that the structure of North American ecosystems made the extinction worse than it might have been. Researchers published their findings online in Proceedings of the National Academy of Sciences.
The mountain-sized asteroid that left the now-buried Chicxulub impact crater on the coast of Mexico's Yucatan Peninsula is almost certainly the ultimate cause of the end-Cretaceous mass extinction, which occurred 65 million years ago. Nevertheless, "Our study suggests that the severity of the mass extinction in North America was greater because of the ecological structure of communities at the time," noted lead author Jonathan Mitchell, a Ph.D. student of UChicago's Committee on Evolutionary Biology.


You'll be fair capped with our Fat Lad At The Back cap! Featuring an antibacterial tape to stop moisture dripping in your eyes - it's hot work when you're pedalling! This is a close fitting cap designed to wear underneath a cycling helmet/apres cycle. 62cm approx head circumference. Please measure before ordering.


← There's unlimited supply — and there is no reason why! I tell you it was all a frame — they only did it 'cos of fame – WHO?
…and the mighty Roast Beef Sandwich is rescued from certain putrefaction.
Image | This entry was posted in somethinginparticular. Bookmark the permalink.