Wheat germ is the most nutritional part of a wheat grain. In fact, wheat germ contains most of the 23 nutrients found in wheat, it only really lack the couse fibre of the wholegain. Wheatgerm is a tiny part of the wheat kernel (less than 3%). The germ is the reproductive part that germinates and forms the wheat grass shouts.
This is why it is so good for you. Wheat germ is very high in protein. It contains around 28 percent protein and has more protein than can be found in most meat products. Wheat germ nutrition: The raw wheat germ contains very high levels of potassium and iron. Wheat germ as contains: riboflavin, calcium, zinc, magnesium and vitamins: A, B1, and B3. These B vitamins are essential for energy and help to maintain health musles. Vitamin E is also found in wheat germ. Vitamin E is an oil, and this is why wheat germ can turn bad quickly. It is best stored in the fridge.
Wheat germ has been found to be very beneficial in order to keep the body in tip top condition. It is used by athletes in their diet to improve cardiovascular function and improve endurance levels. Body builders will also add wheat germ to their diets in order to bulk up and maintain the nutritional levels they need to perform.
You can buy wheat germ from us in bulk at discounted prices.


text:
Tag Archives: Dom/sub
Blog Tour: The Asylum Fight Club Series by Tibby Armstrong & Bianca Sommerland
Posted on December 17, 2022 by Mirrigold
The Asylum Fight Club Series | Tibby Armstrong & Bianca Sommerland
The Asylum Fight Club Series
Universal Link
Check out the Series on Goodreads
Fated. Forged. Forever.
A place where men live and love by their fists—and ropes are for more than just the ring—The Asylum Fight Club isn't the easiest place to live or work, but it's a haven and a home for three men who've put their livelihoods—and lives—on the line to build a members-only gay sanctuary.
At the heart of The Asylum, Lawson Gaumond, Noah Leonov, and Curtis Smith, are three ex-lovers with one mission: to protect those they care for at all costs in an often unforgiving world of violence and vice.
They are three men, with one vision. Their bonds forged in blood. Fated to be together. Forever.
Flawed Justice
The Asylum Fight Club #1
If there were an emergency number for adulthood, Matt Kincaid would have dialed it months ago. Raising his kid brother alone is already an uphill battle, never mind when an ugly gang initiation lands the teen in lockup. Again. Only, this time for a hate crime against a local fight club, where settling debts isn't taken lightly. When the club offers to let Matt risk everything in a long-shot match with a man who's as brutally handsome as he is tough, he jumps at the chance.
If Matt wins, all will be forgiven. If not? Well, he might as well move in, because 'The Law' will own his ass…for a very long time.
There are no limits to what Lawson 'The Law' Gaumond will do to protect the club he and his former lovers built. An inner-city sanctuary where Anniston Falls' gay leather culture thrives, The Asylum Fight Club isn't an easy place, but it's home. Taking on a local hothead whose younger brother vandalized the space isn't high on his priority list, but there's something about Matt that cries out for a firm hand.
Lawson's never backed down from a fight, and he's not about to start when there's no way he can lose.
When renewed gang violence erupts, spilling blood over The Asylum, Lawson and Matt must confront their pasts to find a way forward. Gunshots and knives should be harder to survive than this rough love, but coming to the ring armed with nothing but the truth is their greatest challenge of all.
Beyond Justice
Raised and trained by The Asylum Fight Club's most infamous owner, Reed Dane is almost untouchable. Might sound dope, but there are disadvantages to his 'privileged' status. His guardian's reputation makes a serious relationship impossible—turns out the club's members are addicted to breathing—and the one man Reed truly wants sees him only as a stray his former lover brought home.
An endless string of one-night stands lacks the intimacy Reed craves, but at least edgy post-fight hookups distract him from what he'll never have. Until he takes a wrecking ball to the walls that set him apart.
Curtis Smith is a lot of things—MMA fighter, club owner…son of a drug lord—but one thing he's not is prepared to face temptation exploding past his carefully built boundaries. Reed is forbidden, to him most of all, but resisting what they both want becomes impossible with the sub challenging him at every turn. And with his past threatening everything The Asylum has been built to protect, Curtis can't afford to be addicted to Reed's brand of candy coated sin.
He can't deny himself one taste before his stolen time runs out. Because when it does, all that will be left behind for Reed is a memory…
And his heart.
Hard Justice
Scandalous headlines threaten to turn Jamie Kent from a pop star to a pariah on the regular, but this latest one is a little too close for comfort. The Asylum Fight Club seems like a good place to hide out…until he has to prove he belongs – deep in a lifestyle with a contract and rules he breaks within the first five minutes. Staying means complete surrender, but a lifetime scripting love songs didn't prepare him to give his heart to the one man who claims everything he has to offer.
The day he returns from prison.
Reputation has its own kind of power in a place where pain and pleasure depend on who's in control. Entangled in the lives of those he'd give anything to protect, Noah Leonov rarely takes chances, but the hardened fighter refuses to abandon the vulnerable new sub to vultures who could tear his life apart with a camera flash. With the cage where he spent two years fresh in his mind, Noah won't trap the man he loves in his brutal world. Jamie deserves the glamour and fame, where he can have more than a broken man can provide.
He belongs in the spotlight.
Neither man ever had the choice to decide their own destiny. Imprisoned by the roles they're forced to play, their key to freedom might be to do the unexpected.
Refuse to let go.
Check out the newest release in the series
Past Justice
The Asylum Fight Club #20
This is not a beautiful love story.
But there is beauty in the darkness, and a love within family forged in blood, pain, regret, and triumph. To start here is to slip back to where it all began. From the boy who embraced a tempting nightmare to escape a hopeless reality, to the men who came together to find a home where even the most fragile heart, or the most depraved one, can be made whole.
The Asylum is more than a fight club.
Two teens raised within this haven drift away from the core of all it has to offer, drawn back as adults to find what they lost. One man, Sinaan 'Sin' Persaud, can bring them together, but only once he uncovers the war waged within the walls where romance can bring the sweetest pain and pleasure comes from indulging in things most speak of only in whispers. To first claim Garet Kincaid, he must join the young man on a road to redemption that began before he was even born.
To understand the challenges they all face is to explore a history dangerously close to repeating itself.
And expose the lies and secrets threatening to tear the foundation from the roots.
Bianca Sommerland, author of the award winning Dartmouth Cobras series, was born and raised in Montreal, Quebec.
After hitting the USA TODAY Bestsellers list, and being invited to teach several classes on writing in the sports and BDSM genre, they retreated to their writing cave and can still be found there, doing what they've always done. Which is writing whatever the characters tell them to.
Tibby Armstrong is the author of the (in)famous Hollywood and Boston After Dark series. She resides in her Connecticut hometown one mile from her ancestral family book farm.
Seriously. There might be more books in her great-grandparents' 20 room Victorian farmhouse than in the local Barnes & Noble. With a Master's in Library Science and three cats, she's destined to be happily single and reading Romance novels until the end of her days.
https://www.asylumfightclub.com
https://www.facebook.com/AsylumFightClubCore
https://www.instagram.com/asylumfightclub/
To celebrate the Asylum Fight Club Series, Tibby & Bianca are giving you a chance to win an awesome $100 Amazon Gift Voucher and one of five e-sets of the first six books in the series.
Release Blitz: Doll Parts by Cara Dee
Posted on February 18, 2022 by Mirrigold
Doll Parts | Cara Dee
Release Date: February 18th, 2022
Universal Link: https://readerlinks.com/l/2311033
Add to Goodreads: https://www.goodreads.com/book/show/60119912-doll-parts
Get ready for a funhouse experience that doesn't belong in an amusement park. But clowns and balloons don't turn this scorching hot BDSM romance into a wild ride. That's all Noa, Cam, Lucian, and KC.
I have the best boyfriend in the whole world, but there's one thing I won't tell him. It's that I don't believe in absolute happiness anymore. Not with the cards we've been dealt. I mean, come on! Why do we fall for people who don't want us back? While he's been pining after Lucian, one of the Masters in his kink community, I'm the lovesick monster-puppy Little who can't forget my former stepdad KC. Or the kinky porn I once found on his computer…but that's beside the point!
It's complicated, to be honest. I try not to think about it. I have Cameron, and I love him so damn much. Why can't we try to make it on our own? Why does he want us to find a Top that's just ours? It won't work. Our stupid hearts refuse to move on.
What's even stupider is that Cameron insists we seek out a Dom for our relationship in the very kink community where we can find both KC and Lucian.
Ohhh crap. I think he's got a plan.
The Game Series is a BDSM series where romance meets the reality of kink. Sometimes we fall for someone we don't match with, sometimes vanilla business gets in the way of kinky pleasure, and sometimes we have to compromise and push ourselves to overcome trauma and insecurities. No matter what, two things are certain. This is not a perfect world, and life never turns out the way you planned.
https://readerlinks.com/l/1581265/55
I couldn't go up there, could I?
I squinted for the sun and peered up at the pale-green–painted trendy restaurant, all three stories of it, including the rooftop terrace. It was one of those restaurants that used to be an apartment building, so you had a bunch of smaller dining areas inside.
I chewed on the inside of my cheek and wondered how the hell I hadn't connected the dots sooner.
Fuck, it was hot. I ran a hand through my hair and looked around me. The restaurant was right on the corner of a busy intersection, and the sleepy locals on their way to brunch were sharing the sidewalk with tourists.
Maybe I should text him and call it off…
"Excuse me, are you going to the munch?"
I cocked my head to the guy to my left. He was about my age, I estimated. "What if I didn't know what a munch was?"
He grinned, and it was hot. Hot and cute. "I would've said never mind and hightailed it out of here," he replied. "But I've been around long enough to spot someone too nervous to join an event."
Oh. I wasn't nervous to join an event. My very first munch, I'd been the first to arrive.
I scratched my head. "I'm stalling because I'm pretty sure I'm barging into someone else's territory," I admitted. "My mom's ex-husband is kinky too."
The guy made a yikes-face, and I felt the need to elaborate.
"I check his Instagram sometimes, and if he posts four pictures every month, one is from this place," I explained. "Usually with a caption like 'Luke is teaching me to post foodporn, whatever that is' and 'Macklin's eggs Benedict are a bit of a religious experience.'"
I could tell I'd mentioned names the guy recognized. I was right. This was the munch of KC's kink community. Motherfucker. I'd seen eight pictures from this place on KC's dusty Instagram—or parts of the place. Mostly from the rooftop terrace. Maybe that was where they hosted the munch.
"You know them, don't you?" I pressed.
The guy smiled uncertainly and shrugged slightly. "We take integrity seriously, but…"
"Who's your mother's ex-husband?"
"KC Hayles."
He nodded once. He'd heard that name too. Then he eyed someone else, or two someones, coming up the sidewalk. They were twins. Hot-as-shit set of twins in their forties.
One of them smirked upon seeing the guy I'd been talking to. "You hidin', Cameron?"
I observed the guy's reaction. Cameron. A crooked grin full of mischief lit up his face. He was really fucking cute, and I didn't usually feel attraction toward men my age. He was a bit taller than me but not much. Blue eyes.
"Does that sound like something I would do, Sir?" Cameron countered.
Definitely a submissive.
One of the twins chuckled and ruffled Cameron's shaggy, dirty-blond hair. "See you upstairs, boy." He spared me the quickest of glances, lifted his brow a little, maybe in curiosity, before he and his brother took the steps up to the restaurant.
Cameron turned back to me. "It's possible you've stumbled upon your stepdad's community."
I figured. "I'll just reschedule with the guy I was gonna meet. Thanks for letting me know."
It wasn't too important I met him today anyway. It was only a bite to eat to see if I was compatible to play with him and his boyfriend.
Cameron cleared his throat. "Hey, wait. If you know KC… Does that mean you know Lucian too?"
That would be a stretch. "I've met him a few times, sure. I wouldn't say I know him, though." I'd had my suspicions about Lucian—that he was kinky too. It wasn't a surprise whatsoever to have it confirmed. He was big-time Master material. "Why? Are you together or something?"
Cameron snorted. "I wish. No, he's with some dude who's manipulating him like fucking whoa, and Lucian won't see it."
I frowned. That didn't compute with my impression of Lucian.
"Anyway," Cameron went on. "Here's a crazy idea. You wanna get out of here and grab a burger or something? Your plan fell through, and I can think of better things to do than watch Lucian and his little troll."
I stood straighter instantly. This guy wanted to hang out? Fuck yes! I could use a new friend.
"Absolutely," I said, sticking out my hand. "I'm Noa."
Cameron smiled, visibly relieved. "Cameron."
I'm often awkwardly silent or, if the topic interests me, a chronic rambler. In other words, I can discuss writing forever and ever. Fiction, in particular. The love story—while a huge draw and constantly present—is secondary for me, because there's so much more to writing romance fiction than just making two (or more) people fall in love and have hot sex.
https://www.caradeewrites.com/cdwlandingpage
A bit of a mixed bag for this entry in The Game
Doll Parts by Cara Dee
This book wins an extra point because it references one of my all time favourite songs by one of my all time favourite bands – Nightwish's Ghost Love Score.
I'm in two minds over the story as a whole though, parts of it worked really well for me, others not so much and the whole narrative really felt a bit disjointed and as if it was rushing to get to the end.
I love the idea of a polycule with different relationship make-ups, so this starts off with a pair who've been in a relationship for a while but both also in love with two older men, who themselves have a deep friendship which is occasionally sexual.
The Game element of this book also, for me, didn't seem to be as clearly focused as in the related novels in the series. It was a bit of a mishmash of different types of kink that just didn't seem clear as to what the objective was for those involved.
And there's CLOWNS! Not a good thing 😁
***SPOILER***
There's also an element of my least favourite kink – watersports – which is more of a sideline in one scene between KC and Noa, and a passing reference from one of the Twins for something which might happen to Shay, but it's a kink which always tends to turn me off, not on, so I can't say it thrilled me that much for it be mentioned as part of the exploration.
***ENDS***[There's also an element of my least favourite kink – watersports – which is more of a sideline and a passing reference from one of the Twins but which always tends to turn me off, not on, so I can't say it thrilled me that much for it to be part of the kind exploration. (hide spoiler)]
Having said the above though, I did enjoy Doll Parts in the main, both Noa and Cameron were cute as a pair, I loved Lucian and KC grew on me as the book went on. Overall though, it didn't have the same impact for me as both Colt/Lucas/Kit's books or the Tenley Twins and Shay's story had.
#ARC kindly received from the author in return for an honest and unbiased review
Reviews: LGBTQ+

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


text:
Hagedissen (Lacertilia) vormen een onderorde van de schubreptielen (Squamata), die meer dan 7100 soorten telt. Hagedissen zijn daardoor de grootste groep van alle moderne reptielen. Ze zijn ontstaan in het Trias, maar goede fossielen zijn pas bekend uit het Jura. De slangen ontstonden in het Krijt uit een groep van de hagedissen. Hoewel slangen dus evolutionair gezien tot de hagedissen behoren, worden ze hier verder niet behandeld vanwege de afwijkende fysiologie en levenswijze.

Hagedissen blijven meestal klein, de meeste soorten worden inclusief staart niet groter dan 50 centimeter en slechts weinig soorten bereiken een lengte van meer dan één meter. De meeste hagedissen zijn groen tot bruin van kleur en hebben een afgeplat lichaam met een duidelijk te onderscheiden kop en staart en vier goed ontwikkelde poten. Een aantal groepen heeft echter een cilindrisch lichaam en gedegenereerde poten, enkele soorten hebben alleen voorpoten en een aantal groepen is geheel pootloos, dergelijke hagedissen kunnen gemakkelijk met slangen worden verward.

De kleuren en diverse aanpassingen van het lichaam kunnen heel verschillend zijn. Een aantal hagedissen heeft lichaamsuitsteeksels zoals stekels, kammen, hoorntjes, kragen of zweefvleugels. De kameleons hebben een sterk zijdelings afgeplat lichaam met verschillende zeer kenmerkende aanpassingen.

Hagedissen zijn koudbloedig en nemen graag een zonnebad om zich op te warmen, zodat ze sneller kunnen bewegen en efficiënter jagen en vluchten. Hagedissen eten overwegend insecten en andere geleedpotigen, grotere soorten eten soms gewervelden of schakelen over op planten. Ze eten plaagdieren zoals huiskrekels, sprinkhanen en kakkerlakken.

Er worden tegenwoordig 38 verschillende families erkend. De levenswijze van hagedissen is zeer variabel en hangt veelal samen met de familie waartoe een soort behoort. Gekko's bijvoorbeeld zijn meestal 's nachts actief en leven in bomen, terwijl de echte hagedissen overdag actief zijn en op de bodem leven. Beide groepen kennen echter ook weer uitzonderingen, zoals dagactieve gekko's en klimmende echte hagedissen.

Enkele bekendere families van hagedissen zijn leguanen, varanen, anolissen, hazelwormen en skinken. Veel families van hagedissen zijn vrij onbekend en hebben nog geen Nederlandstalige naam.

Verspreiding en habitat

Hagedissen komen vrijwel wereldwijd voor, alleen in het noorden van Noord-Amerika en het uiterste noorden van Azië komen geen soorten voor. Hagedissen leven vooral in vochtige tropische en subtropische gebieden, maar er zijn ook soorten die leven in meer gematigde gebieden of zich hebben gespecialiseerd in droge, schrale omgevingen zoals bergstreken, steppen en zelfs woestijnen. In tegenstelling tot de krokodilachtigen, de schildpadden en de slangen is er geen enkele hagedis die permanent in zee leeft.

Het verspreidingsgebied hangt samen met de familie, agamen bijvoorbeeld komen in alle werelddelen voor, maar anolissen leven alleen in Zuid- en Midden-Amerika en dove varanen, slechts vertegenwoordigd door één soort, zijn uitsluitend te vinden op het eiland Borneo.

Hagedissen komen voor in zeer uiteenlopende habitats, zowel qua hoogte en vegetatietype als de bijbehorende (lucht)vochtigheid en temperatuur. Sommige hagedissen leiden een gravend bestaan onder de grond en andere leven op de bodem tussen rotsblokken of klimmen in bomen en struiken. Deze verschillende levenswijzen kunnen weer verder worden onderverdeeld; een voorbeeld zijn hagedissen die in bomen leven. Veel van deze soorten hebben een meer specifiek deel van de boom als habitat dat de microhabitat wordt genoemd. Zo zijn er soorten die meer in de lagere takken leven, soorten die liever tegen de stam van de boom kruipen en soorten die juist hoger in de kruin te vinden zijn.

In Nederland en België

In Nederland en België komen vier soorten hagedissen voor waarvan één pootloze soort; de hazelworm (Anguis fragilis). Deze glanzende, egaal bruin tot grijs gekleurde hagedis lijkt oppervlakkig op een slang maar blijft kleiner dan 50 cm, heeft in tegenstelling tot een slang oogleden en is veel stijver dan een slang. De duinhagedis of zandhagedis (Lacerta agilis) leeft op zandgronden als verstuivingen en duinen, mannetjes zijn in het voorjaar fel groen van kleur, de vrouwtjes zijn bruin. De muurhagedis (Podarcis muralis) leeft op steenhopen en muren, in Nederland alleen in Limburg. Ten slotte de levendbarende hagedis (Zootoca vivipara), die zich evenals de hazelworm heeft aangepast door de eitjes in het lichaam zich te laten ontwikkelen. Hierdoor profiteren de embryo's van de lichaamswarmte van de moeder en kan de hagedis zich toch voortplanten in meer gematigde streken. De omgevingstemperatuur is hier te laag voor de ontwikkeling van eitjes die op de bodem worden afgezet.

Kenmerken

Alle hagedissen hebben in principe een vergelijkbare bouw, maar de verschillende soorten kunnen sterk afwijken qua lengte, kleur en lichaamsvorm. De kleinste soorten worden slechts enkele centimeters lang, de grootste soorten bereiken een lengte van meer dan drie meter. De kleinste soorten zijn de kogelvingergekko's, de grootste soorten behoren tot de varanen. De voor zover bekend grootste en zwaarste hagedis is de komodovaraan (Varanus komodoensis), die een lengte van meer dan drie meter kan bereiken.

Ondanks de variatie in lengte en de grote vormenrijkdom binnen de hagedissen volgen ze over het algemeen ongeveer hetzelfde bouwplan. Opvallend zijn het langwerpige lichaam dat bestaat uit een lange romp en een lange staart, maar een relatief kleine en platte kop. De vier gebogen poten staan niet naar onderen maar zijwaarts gericht waardoor de buik over de grond sleept. De schedel is kenmerkend: de vorm en de plaatsing van de neusgaten, gehoororganen en ogen is onmiskenbaar en makkelijk te onderscheiden van krokodilachtigen en schildpadden. Met brughagedissen ligt het wat moeilijker. Ze lijken sprekend op hagedissen, maar zijn een zeer oude groep van reptielen. Ondanks de naam zijn ze niet direct verwant aan de hagedissen.

Door de afgeplatte lichaamsvorm en de dito kop kunnen hagedissen makkelijk onder en tussen stenen en andere objecten kruipen. Er zijn echter uitzonderingen, sommige gravende soorten hebben een rolrond lichaam en korte staart, de kameleons hebben juist een zijdelings afgeplat bladachtig lichaam en een oprolbare grijpstaart. Ze hebben daarnaast een grote brede kop en lijken qua bouw niet op de andere groepen van hagedissen.

Huid
De huid van een hagedis is altijd bedekt met schubben, soorten uit een aantal groepen hebben daarnaast kleine benige insluitingen die osteodermen worden genoemd en voor extra versteviging zorgen. Veel hagedissen hebben een verbeende onderlaag, deze ontbreekt echter bij een aantal groepen zoals de gekko's. Osteodermen komen ook voor bij andere reptielen zoals de krokodilachtigen, voorbeelden van hagedissen met osteodermen zijn de korsthagedissen (Helodermatidae) en de knobbelhagedissen (Xenosauridae). Hagedissen met een dergelijk pantser zijn goed beschermd, maar hebben een stijvere huid die weinig beweeglijk is. Aan de flanken is vaak een ongeschubde huidplooi aanwezig zodat de huid kan uitrekken voor de ademhaling en de zwangerschap.

De huid bestaat uit twee lagen; van binnen naar buiten respectievelijk de dermis of lederhuid en de epidermis of opperhuid, dit is het aan de oppervlakte gelegen deel van de huid. De lederhuid bestaat uit bindweefsel, eventuele osteodermen liggen in de lederhuid. De opperhuid wordt verder onderverdeeld in drie zones. In de onderste laag, het stratum germinativum of kiemlaag, worden de schubben gevormd door mitose uit kubusvormige cellen. Hierboven bevindt zich een tussenlaag, waarin de schubben als het ware 'rijpen': ze worden compacter en harder. De bovenste laag ten slotte wordt het stratum corneum of hoornlaag genoemd en bestaat uit de volledig ontwikkelde schubben die gevormd zijn uit het harde bèta-keratine, een hoornachtige stof. Een schub is opgebouwd uit vele zeer dunne laagjes keratine, ook eventuele stekels en hoorns worden uit keratine opgebouwd. De schubben bieden bescherming en hebben een isolerende functie. Ze zijn bovendien waterafstotend en hebben geen poriën om te voorkomen dat de hagedis uitdroogt. Een nadeel is dat de hagedis niet kan zweten om af te koelen.

Net als andere reptielen moeten hagedissen regelmatig vervellen, dit wordt ook wel ecdysis genoemd. De vervelling is een gevolg van de mitose van de kiemlaag, waardoor de cellen naar de tussenlaag worden verplaatst. De cellen van de tussenlaag verharden en groeien uit tot een nieuwe hoornlaag, waarna de oude huid loslaat. Alleen tijdens de mitose vindt wondgenezing plaats, vandaar dat hagedissen net als andere reptielen maar langzaam herstellen van verwondingen.

De vervellingsfrequentie hangt af van onder andere het levensstadium van een hagedis, vooral als ze nog klein moeten ze vanwege de snelle groei vaak vervellen, oudere hagedissen werpen hun huid minder vaak af. In tegenstelling tot slangen die in één keer vervellen en schildpadden en krokodillen, waarvan de schubben of hoornplaten een voor een loslaten, vervellen hagedissen in flarden. De oude huid scheurt steeds verder af tot deze geheel is verloren. De nieuwe huid oogt helderder van kleur, is gladder en is direct droog. Hagedissen hoeven niet na een vervelling de nieuwe huid te laten uitharden zoals bij geleedpotigen het geval is.

De huid kent verschillende aandoeningen en ziekten. Scherpe voorwerpen of klauwen en beten van concurrenten en vijanden veroorzaken langzaam genezende penetraties en rijtwonden, gram-negatieve bacteriën veroorzaken abcessen. Zweren worden vaak veroorzaakt door te vochtige of vervuilde omstandigheden. Bij dieren als zoogdieren zijn kleine infecties van de huid normaal. Dit komt door de aanwezigheid van een zeer groot aantal poriën en haarzakjes die gemakkelijk ontsteken maar snel genezen. Hagedissen hebben geen poriën en haarzakjes, een infectie van de huid is daarom altijd een potentieel gevaar voor het dier. Hagedissen kunnen een breed scala aan parasieten bij zich dragen die zich meestal manifesteren op de huid. Voorbeelden van dergelijke parasieten zijn schimmels, wormen, bacteriën, mijten en teken.

Huidskleur
De kleur van de huid wordt veroorzaakt door melanine, een organisch pigment dat geproduceerd wordt door de melanocyten. Dit zijn cellen die gepositioneerd zijn in de onderste laag van de opperhuid. Ze transporteren de pigmenten door middel van dendrieten (tentakelachtige structuren) naar de keratocyten (de schubvormende cellen) tijdens de aanmaak van de nieuwe huid. In de bovenste laag van de lederhuid zijn de chromatoforen gelegen, dit zijn pigmenthoudende cellen die verschillende pigmenten bevatten. Xantoforen veroorzaken een gele kleur, erytroforen een rode en leukoforen en guanoforen een witte kleur. Iridoforen ten slotte zijn geen kleurpigmenten maar reflecteren of iriseren het licht, wat de olieachtige glans van veel reptielen veroorzaakt. Sommige hagedissen hebben in tegenstelling tot hun soortgenoten een geheel witte kleur. Deze exemplaren worden vaak albino genoemd maar hebben meestal, in tegenstelling tot 'echte' albino's, geen volledig gebrek aan melanine maar slechts een tekort.

Hagedissen die van kleur kunnen veranderen, zoals kameleons, maar ook (hoewel in mindere mate) veel anolissen, gekko's en echte hagedissen, doen dit door de pigmenten in de chromatoforen te herverdelen, zodat een andere kleur ontstaat. Lange tijd werd gedacht dat de hagedissen die van kleur kunnen veranderen dit vermogen uitsluitend gebruikten om minder op te vallen in de natuurlijke omgeving en de kleuren aan te passen aan een andere omgeving. Het veranderen van kleur heeft echter voornamelijk te maken met omgevingsomstandigheden als lichtintensiteit, omgevingstemperatuur en luchtvochtigheid. Met name de soorten die een behoorlijke kleuromslag kunnen maken, zoals anolissen, veranderen voornamelijk van kleur om hun expressie te tonen. Een gestreste of geïrriteerde hagedis kleurt donkerder, een hagedis die een soortgenoot van de andere sekse probeert te lokken zal heel bonte kleuren vertonen. Bekend zijn de zwangere vrouwtjes van verschillende soorten kameleons die niet alleen heel snel van kleur veranderen maar bovendien kleuren tonen die in de natuur uitzonderlijk zijn zoals roze en blauw. Zwangere vrouwtjes geven daarmee aan dat ze al bevrucht zijn en geen behoefte hebben aan avances.

Kop
De kop van een hagedis is meestal sterk afgeplat en in de regel duidelijk van de langwerpige en puntig eindigende staart te onderscheiden. De schubben op de kop van de hagedis zijn vaak groot en glanzend. De vorm van de schedel en de structuur van de schubben is in de basis bij iedere groep van hagedissen ongeveer hetzelfde, maar verschilt enigszins per soort. Sommige soorten hagedissen lijken zo sterk op elkaar dat het kijken naar de schubben op onder andere de kop de enige manier is om ze te determineren. De schubben hebben afhankelijk van de positie een andere naam, de schubben op de kop worden bijvoorbeeld de frontale schubben genoemd, wat voorzijde betekent. De schubben bij de neusgaten worden nasaal genoemd (nasaal: met betrekking tot de neus), die aan de zijkanten van de bovenzijde van de kop worden pariëtaal genoemd, wat met betrekking tot de wand betekent. Sommige hagedissen hebben grove stekels, kammen die gevormd zijn uit vergroeiingen van de schedel of zelfs hoornachtige uitsteeksels op de kop.

De ogen zijn relatief klein en zijn altijd duidelijk zichtbaar en aan de zijkant van de kop gepositioneerd. De meeste hagedissen hebben beweeglijke oogleden, maar sommige groepen (zoals de gekko's) hebben deze niet. Het onderste ooglid is bij deze hagedissen over de oogbal vergroeid met het bovenste ooglid en vormt een beschermende laag, het als venster functionerende ooglid wordt regelmatig afgelikt met de tong om het schoon te houden.

Sommige hagedissen, zoals de slangenooghagedis (Ophisops elegans), hebben beweeglijke oogleden die doorzichtig zijn. Door het venster, dat als een bril fungeert, kunnen ze met gesloten oogleden toch goed zien. Het oog wordt bij de soorten met beweeglijke oogleden beschermd door een knipvlies, dat zich sluit in een reflex, dit zogenaamde 'derde ooglid' komt ook voor bij andere reptielen. Het ontbreekt echter bij de meeste gekko's, die hierdoor op geen enkele manier hun ogen kunnen sluiten. De pupil van hagedissen kan rond, ovaal of spleetvormig zijn, dagactieve soorten hebben een ronde pupil, nachtactieve hagedissen hebben vaak een spleetvormige, verticale pupil. De iris kan bij hagedissen verschillende kleuren hebben, variërend van groen, bruin, grijs, oranje, rood of geel.

Veel hagedissen, zoals leguanen en agamen hebben op het midden van de bovenzijde van de kop een derde oog. Dit 'oog' is zeer primitief en anatomisch niet te vergelijken met de andere ogen, het bestaat uit lichtgevoelige cellen onder de huid, die in directe verbinding staan met de Epifyse of pijnappelklier. Het derde oog speelt onder andere een rol bij het bepalen van het dag- en nachtritme van de hagedis. Ook kunnen van boven aanstormende vijanden worden opgemerkt zoals roofvogels, omdat deze een verandering van het invallende licht veroorzaken die door het derde oog kan worden opgemerkt. Bij sommige reptielen, zoals de brughagedissen, is het derde oog veel beter ontwikkeld.

De bek van hagedissen bevat tanden die niet in tandholten geplaatst zijn zoals bij de zoogdieren (thecodont). De tanden zijn gehecht aan de binnenkant van het kaakbeen (pleurodont) of zijn boven op de kaakbeenrand gepositioneerd (acrodont). Niet alleen de boven- en onderkaak dragen tanden maar ook in het verhemelte kunnen tanden aanwezig zijn: de vomerine tanden.

De tong van hagedissen dient niet om mee te proeven, maar voornamelijk om te ruiken. Net als bij de slangen wordt de tong regelmatig uit de bek gestoken om zo geurdeeltjes op te vangen die naar het orgaan van Jacobson worden gebracht, een in het verhemelte gelegen orgaan met geurreceptoren. De tong wordt ook gebruikt om te drinken door dauwdruppels op te likken. Na een maaltijd wordt met de tong de bek schoon gelikt om voedselresten te verwijderen. De gekko's, die in de regel geen beweeglijke oogleden hebben, likken met de tong het als een soort bril functionerende ooglid schoon.

Hagedissen hebben uitwendige ooropeningen, in tegenstelling tot slangen, en een goed ontwikkeld binnenoor. Ze kunnen geluiden waarnemen maar gaan voornamelijk af op vibraties in de grond. Hierdoor kunnen prooien worden opgespoord en vijanden worden ontweken voordat ze de hagedis hebben opgemerkt. De aanwezigheid van de externe ooropeningen achter de ogen is een van de duidelijkste verschillen tussen slangen en pootloze hagedissen, aangezien het al dan niet voorkomen van oogleden niet bij alle soorten uitsluitsel biedt.

Ledematen

De meeste hagedissen hebben vier poten met elk vijf relatief lange tenen die nagels dragen. De poten en met name de klauwen verschillen afhankelijk van de functie in vorm, grootte en kracht, dit hangt vaak samen met de groep waartoe de hagedis behoort. Soorten die in bomen leven hebben grote poten met kromme klauwen en vaak lange, kromme nagels. Een voorbeeld zijn de kameleons, die klauwen hebben die aan wanten doen denken, de vingers en tenen zijn gepaard en staan tegenover elkaar. Hierdoor kunnen ze zich goed vasthouden aan een tak maar over takken rennen of snel over de bodem lopen is niet mogelijk en veel kameleons verplaatsen zich hier langzaam en zijn zeer kwetsbaar. Andere voorbeelden zijn de franjeteenhagedissen uit het geslacht Acanthodactylus, die in woestijnen leven en over het hete zand rennen. Om de poten te beschermen tegen verbranding hebben ze een soort 'sneeuwschoenen' onder hun tenen bestaande uit geschubde flapjes.

Gekko's en anolissen hebben lamellae, kleine gleufjes met een relatief groot aantal kleine haartjes die elk weer veel uitlopers hebben. Hierdoor wordt het absolute contactoppervlak zeer groot waardoor ze overal tegen blijven plakken, zelfs ondersteboven tegen gladde oppervlakken zoals glas.

Hagedissen die op de bodem leven hebben eveneens vaak grote, krachtige poten en lange klauwen en tenen om zich snel uit de voeten te kunnen maken. Veel bodembewoners zijn erg bedreven in het graven van holen om snel weg te kruipen bij gevaar en te schuilen bij slechte omstandigheden. Sommige soorten kunnen zelfs op de achterpoten wegrennen, zoals de basilisken. Deze hagedis kan tot acht meter over het water rennen dankzij een speciale looptechniek. Hagedissen die veel zwemmen hebben korte maar krachtige poten, de tenen zijn vaak voorzien van vliezen om efficiënter te kunnen zwemmen. Dergelijke soorten zijn veelal boombewoners, die bij gevaar in het water springen om te ontkomen. Slechts enkele soorten, zoals de zeeleguaan, zoeken actief naar voedsel onder water. Een aantal hagedissen heeft gereduceerde ledematen of helemaal geen poten, voorbeelden zijn skinken en hazelwormen. Bij een aantal soorten ontbreken de voorpoten volledig en zijn de achterpoten sterk gedegenereerd. Ze worden niet meer gebruikt om te lopen maar spelen nog wel een rol bij de paring.

Staart

Alle hagedissen hebben een staart die in veel gevallen net zo lang is als het lichaam. Waar het lichaam eindigt en de staart begint, is van boven vaak moeilijk te zien, zeker bij de pootloze soorten. Aan de onderzijde echter is de grens duidelijk zichtbaar: de staart is dat deel van het lichaam dat zich achter de cloaca bevindt.

De staart wordt bij het rennen als balans gebruikt, veel klimmende soorten hebben een meer beweeglijke staart die dient als extra grijporgaan. De kameleons zijn de bekendste groep van hagedissen met een grijpstaart, maar ook sommige andere soorten zoals enkele gekko's, de smaragdvaraan en verschillende soorten die tussen grashalmen leven kunnen zich met hun staart verankeren, zoals de langstaarthagedis (Takydromus sexlineatus). Bij het zwemmen wordt de staart voor de voortstuwing gebruikt door deze snel heen en weer te bewegen. Bij veel in het water levende soorten, zoals de Chinese wateragame (Physignathus cocincinus), is de staart zijdelings afgeplat zodat de voortstuwende werking wordt vergroot.

De staart kan bij veel hagedissen worden afgeworpen als deze wordt vastgepakt door een vijand. Dit wordt autotomie genoemd en komt voor bij onder andere de gekko's en de echte hagedissen, maar niet bij onder andere de kameleons, de agamen en de varanen. Als de staart wordt afgeworpen, gebeurt dit altijd bij een speciaal gevormde, zwakkere staartwervel. Het afwerpen van de staart kan door de hagedis worden gestuurd door spiercontracties in de staart die de wervel doen breken. De spieren in de staart knijpen vervolgens samen om al te veel bloedverlies door de aderen in de staart te voorkomen. Na te zijn afgeworpen blijft de staart kronkelen doordat de lichaamsonafhankelijke zenuwen en spieren na de breuk nog enige tijd actief blijven. Hierdoor zal een vijand sterk aangetrokken worden door de spastisch bewegende staart zodat de hagedis kan ontsnappen. De vijand wordt zo afgeleid en heeft zelfs nog wat te eten doordat de hagedis zijn staart als vetopslag gebruikt. De staart groeit na verloop van tijd weer aan maar heeft een afwijkende, donkere kleur en blijft kleiner doordat de staartwervels niet meer aangroeien. De opslagcapaciteit van lichaamsvet is hierdoor kleiner.

Sommige hagedissen gebruiken afwijkende vormen om verwarring tussen kop en staart te veroorzaken. Bij enkele gekko's en skinken lijkt de kop sprekend op de staart zodat een vijand wordt misleid en de verkeerde kant aanvalt. Een voorbeeld is de pijnappelskink (Tiliqua rugosa) uit Australië die een korte staart heeft met een sterk verdikte staartpunt die lijkt op de kop. De staart laat bij deze soort echter niet los. Met name de grotere soorten gebruiken hun staart als slagwapen door deze in een reflex zijwaarts te bewegen.

Anatomie en fysiologie

Hagedissen hebben ongeveer dezelfde organen als zoogdieren, het spijsverteringsstelsel neemt de meeste ruimte van de lichaamsholte in en bestaat uit de slokdarm, maag, dunne en dikke darm en de lever, die een uniforme roodpaarse kleur heeft. Het hart wordt omgeven door het hartzakje of pericardium, de nieren zijn gekwabd. Het ademhalingssysteem is in de bovenzijde van de lichaamsholte gelegen, de longen bestaan uit een roze-rode zak met een netachtige structuur. De geslachtsorganen bevinden zich in het midden van de bovenzijde van het lichaam, de teelballen van het mannetje zijn relatief groot. De eierstokken van het vrouwtje zijn te herkennen aan de bolvormige, witte eieren in ontwikkeling, de grootte hiervan hangt af van de ontwikkelingsfase. Volledig ontwikkelde eitjes zijn aanzienlijk groter, ze bevinden zich soms in de eileider.

Slangen hebben door hun langwerpige lichaam maar één functionele long om de lichaamsruimte efficiënter te benutten, bovendien liggen de nieren en testikels in elkaars verlengde. Bij een aantal slangen ontbreekt de linkerlong soms volledig. Hagedissen daarentegen hebben altijd twee gelijkwaardige longen en ook de nieren en testikels liggen naast elkaar.

Skelet en spieren
Het skelet van de hagedis bestaat van neus tot staartpunt uit de schedel, de halswervels, de schoudergordel, de voorpoten, de ribbendragende borstwervels, de bekkengordel, de achterpoten en ten slotte de staartwervels. Slangen verschillen qua skelet op een aantal gebieden, zo hebben slangen geen schoudergordel en slechts enkele slangen hebben restanten van een bekkengordel. Bij slangen en wormhagedissen komen soms gevorkte ribben voor maar bij hagedissen niet.

Door de bouw van hagedissen, hun flexibele skelet en gespierde ledematen zijn veel soorten behoorlijk snel. Enkele soorten halen een snelheid van 24 kilometer per uur, waarmee ze niet onderdoen voor (warmbloedige) zoogdieren met een gelijke massa en lengte. Vanwege de afwijkende energiehuishouding houden hagedissen dergelijke snelheden echter maar korte tijd vol.

Bloedsomloop

Hagedissen lijken inwendig op andere reptielen en hebben dezelfde organen en ongeveer dezelfde bouw als bijvoorbeeld brughagedissen en krokodilachtigen.
Hagedissen hebben net als de meeste reptielen een driekamerig hart, in tegenstelling tot krokodilachtigen, vogels en zoogdieren die een vierkamerig hart bezitten. Het hart van de hagedis bestaat uit een linker- en een rechterboezem, verbonden door een enkele ventrikel. De ventrikel wordt echter verdeeld door een gespierd septum, dat op een opening na een tussenschot vormt.

De linkerzijde van de ventrikel loopt vol zuurstofrijk bloed uit de linkerkamer en pompt dit naar het lichaam. De rechterzijde van de ventrikel wordt van zuurstofarm bloed voorzien door de rechterboezem en pompt het naar de longen waar het gereoxideerd wordt. Bij de contractie of systole wordt het bloed uit de ventrikel gepompt waarbij de beide zijden van de ventrikel met elkaar in verbinding staan. Tijdens het vollopen van het hart tijdens de relaxatie of diastole wordt de opening in het ventrikel echter volledig gesloten. Dit zorgt ervoor dat het zuurstofrijke en zuurstofarme bloed gescheiden blijft waardoor de enkele ventrikel dezelfde werking heeft als een dubbele ventrikel. Hierdoor functioneert het driekamerige hart van de hagedissen toch als een vierkamerig hart zoals bij de zoogdieren. Dit heeft onder andere als voordeel dat een hogere bloeddruk kan worden gehandhaafd.

Uitscheiding
Hagedissen gebruiken de cloaca voor afgifte van urine en ontlasting. De ontlasting bestaat uit een waterige witte massa (urinezuur) en een bruine dikkere substantie die bestaat uit de verteerde voedselresten. Ze hebben een goed ontwikkeld urinair stelsel, alle soorten hebben gepaarde, symmetrische nieren. De afvalstoffen uit de nieren worden geconcentreerd tot urinezuur en afgegeven door de cloaca. Het urinezuur is slecht oplosbaar in water en slaat neer, waardoor er slechts een relatief kleine hoeveelheid water nodig is om het urinezuur uit te scheiden. De afscheiding heeft een hoge viscositeit en is zichtbaar als de helder witte substantie in de ontlasting van de hagedis. Omdat urinezuur neerslaat en niet oplosbaar is wordt de glomerulus, een deel van de nier dat oplosbare stoffen uit het bloed filtert, overbodig en bij een aantal reptielen ontbreekt de glomerulus zelfs volledig.

Hagedissen hebben in de regel een urineblaas wat een duidelijk verschil is met de uit hagedissen geëvolueerde slangen. Bij de slangen en de krokodilachtigen ontbreekt een urineblaas. De blaas wordt met name bij woestijnbewonende soorten gebruikt als waterreservoir. Het water wordt bij uitdroging teruggevoerd in het lichaam om het tekort aan te vullen. Bij sommige soorten, zoals het gilamonster (Heloderma suspectum), kan het water weken tot maanden worden bewaard. Naast verschillende andere aanpassingen in uiterlijk en gedrag, zoals inactiviteit bij droogte, draagt de blaas in belangrijke mate bij aan de overleving van hagedissen in zeer droge omgevingen.

Voedsel

Hagedissen zijn in de regel vleesetend of carnivoor, ze eten levende prooidieren en zijn meestal niet erg kieskeurig. Ze pakken alles wat beweegt, niet repulsief of gevaarlijk lijkt, er eetbaar uitziet en in de bek past. Omdat veel soorten niet zo groot worden eten de meeste hagedissen voornamelijk insecten, slakken en andere kleine ongewervelden. Grotere soorten eten ook wel de eieren van verschillende dieren of kleine gewervelden zoals muizen of andere hagedissen. Ook kleine soortgenoten worden niet gespaard, veel hagedissen zijn erg kannibalistisch. Heel grote soorten zoals varanen en korsthagedissen jagen actief op grotere prooien zoals wat grotere knaagdieren of vogels.

Tot de soorten met een bijzonder menu behoort de groene leguaan die als juveniel op prooien jaagt maar eenmaal volwassen enkel planten eet en herbivoor is. Het komt wel meer voor bij een aantal grotere leguaanachtigen (Iguania) dat de dieren naarmate ze ouder worden een meer vegetarisch dieet krijgen en uiteindelijk alleen plantendelen eten zoals bloemen of vruchten. De zeeleguaan leeft van algen en duikt in de zee om die onder water van de rotsen te schrapen. Kaaimanteju's hebben zich gespecialiseerd in slakken, enkele soorten hagedissen leven van mieren en termieten en zijn formicivoor. Alleen viseters (piscivoor) ontbreken bij de hagedissen, met uitzondering van bepaalde uitgestorven zeereptielen zoals de maashagedissen. De komodovaraan heeft weleens mensen aangevallen en jaagt soms op grote gewervelden als hoefdieren.

Enkele soorten blijven stilzitten en wachten de prooi op om plotseling toe te slaan, bijvoorbeeld de kameleons en sommige leguaanachtigen. De meeste hagedissen zijn echte jagers die actief foerageren en aangetrokken worden door bewegende prooien. Veel hagedissen sporen de prooi op door de tong te gebruiken, zie ook onder de sectie schedel. De tanden dienen voornamelijk om de prooi vast te houden; hagedissen maken vaak wel een soort kauwbeweging maar dit dient om de prooi te doden of enigszins te verkleinen zodat uitsteeksels als poten en vleugels worden verloren. Ze slikken de prooi echter in één keer door.

Vijanden en verdediging

Hagedissen worden bejaagd door verschillende vijanden, de voornaamste zijn roofvogels, slangen en rovende zoogdieren. Roofvogels plukken de hagedis van de bodem terwijl veel zoogdieren de hagedis in het hol achtervolgen. Ook veel soorten grotere hagedissen en slangen hebben hagedissen op het menu staan. De belangrijkste vijand is echter de mens die door landschapsverandering en verdroging de natuurlijke habitat van veel soorten vernietigt.

Veel soorten hagedissen zijn uitgestorven of worden bedreigd door de introductie van dieren als honden, katten, ratten en varkens in hun leefgebied, die meeliften met de mens. Honden en katten jagen op de hagedissen, ratten en varkens graven de eitjes op. Een voorbeeld van een soort die door de introductie van exoten is uitgestorven is de Rodrigues daggekko (Phelsuma edwardnewtoni).

Een aantal soorten vogels en slangen zijn sterk afhankelijk van hagedissen als voedselbron. Een voorbeeld is de katslang, waarvan het gif alleen werkzaam is op hagedissen, andere dieren zijn niet gevoelig voor het gif.

Hagedissen kennen een beperkte vorm van passieve verdediging zoals bepaalde kleuren. Veel soorten hagedissen met felle kleuren worden door de mens ten onrechte als giftig gezien en door de lokale bevolking doodgemaakt. Alleen de twee soorten korsthagedissen uit Mexico zijn giftig voor de mens en hebben gele of roze tot rode kleuren. De bonte kleuren spelen bij alle andere hagedissen alleen een rol bij het afleiden van vijanden en het lokken van de andere sekse in de voortplantingstijd. De kleuren hebben niets met gevaar of giftigheid te maken, in tegenstelling tot sommige giftige en felgekleurde slangen zoals de koraalslangen. Sommige soorten die sprekend lijken op slangen, zoals de in Nederland en België levende hazelworm, worden daardoor onterecht als gevaarlijk beschouwd. In stedelijke gebieden hebben ze hieronder te lijden, terwijl in de natuur juist hagedissen leven die slangen duidelijk imiteren. De zwartkopschubpoothagedis imiteert met zijn bruine kleur en zwarte kop de zeer giftige Australische taipan. Dit nabootsen van gevaarlijke soorten wordt mimicry van Bates genoemd.

Bij een aantal soorten is de staart van de juvenielen fel rood of blauw van kleur waardoor deze extra opvalt. Dit dient echter niet alleen om vijanden af te leiden maar waarschijnlijk ook om aan te geven dat ze nog niet geslachtsrijp zijn. Hierdoor zien geslachtsrijpe mannetjes ze niet als concurrent wat voorkomt dat ze de eigen jongen aanvallen.

De belangrijkste actieve verdediging van hagedissen bestaat uit een snelle vlucht. Vrijwel alle soorten zoeken daarbij holletjes of spleten tussen rotsen of muren op en zetten de ribben uit door zich vol te zuigen met lucht waardoor ze vast komen te zitten. Veel soorten aarzelen niet om het water in te duiken en weg te zwemmen. Sommige agamen zijn hoog in de bomen te vinden en kunnen bij gevaar stukjes door de lucht zweven met de huidvliezen, soms verstevigd met de ribben, een voorbeeld is het vliegend draakje (Draco volans).

Dreiggedrag
Slechts enkele hagedissen kennen een gespecialiseerd dreiggedrag, een voorbeeld is de kraaghagedis (Chlamydosaurus kingii). Deze agame spert de bek open waarbij de indrukwekkende halskraag wordt opgezet. Als de belager toch dichterbij komt zet de agame het op een lopen en gebruikt daarbij alleen de achterpoten.

Een hagedis die verder in het nauw wordt gedreven maakt vaak sissende tot grommende geluiden. Met name de gekko's staan hier bekend om maar ook kameleons en veel grote hagedissen kunnen luidruchtig zijn. Grotere soorten zullen proberen te slaan met de staart waarbij gemikt wordt op het gelaat. Als een vijand er ondanks de snelheid en het gedreig in slaagt een hagedis te pakken te krijgen, hangt de verdediging af van de plaats op het lichaam waar de hagedis wordt gegrepen.

Als een vijand het lichaam van de hagedis grijpt, bijt de hagedis van zich af met de bek vol kleine maar scherpe tandjes, veel soorten hebben een stevige beet omdat ze relatief harde prooien moeten kraken. Vrijwel alle soorten geven een snelle, krachtige beet die een schrikeffect teweeg moet brengen en gaan er daarna snel vandoor. Slechts van weinig soorten is bekend dat ze erg vasthoudend zijn maar een uitzondering zijn soorten als de tokeh (Gekko gecko) en het gilamonster (Heloderma suspectum).

Als een vijand de staart van de hagedis grijpt, breekt deze bij een aantal soorten functioneel af, dit wordt autotomie genoemd. Zie ook onder het kopje staart.

Lange tijd waren maar twee soorten giftige hagedissen bekend; de korsthagedis en het sterk gelijkende en nauw verwante gilamonster. Onlangs is ontdekt dat er wel meer soorten zijn, zoals varanen en leguanen, die een gif produceren. Het gif wordt net als bij de eerder genoemde soorten niet overgebracht door directe injectie middels giftanden zoals gebeurt bij giftige slangen. Wel treffen we bij de giftige hagedissen negen verschillende soorten gifstoffen aan die ook bij slangen voorkomen, zoals de ratelslangen. Het gif loopt in groeven langs de tanden en komt in de prooi terecht door het maken van kauwbewegingen. Het veroorzaakt veranderingen in de bloeddruk en verlaagt de bloedstolling, maar is typisch ongevaarlijk voor mensen.

Grotere hagedissen hebben naast gif permanent rottingsbacteriën in de bek die levensgevaarlijk kunnen zijn als ze in het bloed terechtkomen. Van de komodovaraan wordt gedacht dat hij de gevaarlijke beet gebruikt om zijn prooi te doden; hoewel deze niet zelden ontsnapt, bezwijkt de prooi later vaak alsnog. Het lijk wordt door de varaan opgespoord met behulp van de goed ontwikkelde reukzin. Recent onderzoek doet echter vermoeden dat zijn grote gifklieren misschien toch een belangrijker rol spelen.

Enkele stekelleguanen hebben een ongebruikelijke manier om vijanden af te schrikken; ze voeren de druk in adertjes onder de ogen op tot deze knappen en mikken met het bloedstraaltje op het gelaat.

Voortplanting

De voortplanting van hagedissen vindt in de regel plaats in de lente, zodat aan het begin van de zomer de eitjes kunnen worden afgezet als het warm is. Aan het eind van de zomer komen ze uit, als er genoeg voedsel is voor de jongen. Hagedissen die in tropische streken leven planten zich het hele jaar voort, vele noordelijke en zuidelijke soorten zijn niet het gehele jaar actief vanwege het gematigde klimaat. Veel van deze soorten houden een winterslaap waarbij het metabolisme wordt verlaagd, de lichaamstemperatuur lager is en de hartslag sterk vertraagd.

Geslachtsonderscheid
Mannetjes en vrouwtjes zijn vaak seksueel dimorf, wat betekent dat het mannetje en het vrouwtje iets afwijkende kenmerken hebben. Dit is vaak pas bij volwassen exemplaren te zien omdat de juvenielen nog niet alle adulte kenmerken hebben. Mannetjes hebben vaak een forsere bouw, een grotere kop en een dikkere staart. Mannetjes worden gemiddeld langer dan vrouwtjes. Bij veel soorten als kameleons die hoorns of andere uitsteeksels hebben, zijn deze bij de vrouwtjes onderontwikkeld of ontbreken ze volledig. Met name in de paartijd krijgen de mannetjes van veel soorten een felle kleur, een bekend voorbeeld is de zandhagedis (Lacerta agilis). Bij sommige soorten echter is er weinig verschil tussen de man en de vrouw en omdat hagedissen geen uitwendige geslachtsorganen hebben zijn de seksen moeilijk uit elkaar te houden. Door te sonderen, te kijken hoe diep de cloaca is, kan het geslacht bepaald worden. Ondanks dat bij de mannetjes inwendig de testikels en de penis aanwezig zijn is de cloaca bij het mannetje dieper te sonderen. Vaak is de cloaca vanaf de buitenzijde gezien meer gewelfd door de aanwezigheid van de mannelijke geslachtsorganen.

Ook door naar de vorm en grootte van de pori femorales te kijken kan het geslacht worden vastgesteld. De pori femorales zijn gelegen aan de dijen en dienen om geurstoffen af te geven die de andere sekse lokken. De poriën zijn bij mannetjes altijd duidelijk vergroot en scheiden een harde, vettige, gele stof af die diverse lipofiele chemische verbindingen bevat zoals esters en alcoholen alsmede steroïden waaronder cholesterol. De afscheiding heeft een prikkelende werking op de andere sekse. Omdat ze aan de onderzijde van het lichaam liggen wordt de stof waarschijnlijk afgegeven aan de ondergrond, vergelijkbaar met een geurvlag. Vermoed wordt dat het vrouwtje de chemische stoffen in de afscheiding als het ware 'uitleest' en zo informatie verkrijgt over de gezondheid van het mannetje en haar partnerkeuze hierop baseert.

Opmerkelijk is dat bij veel soorten die in groepen leven de minst dominante mannetjes meer op vrouwtjes gaan lijken; ze blijven kleiner en typische mannelijke kenmerken als een dikkere staart, grovere stekelkam of grotere kop worden minder goed ontwikkeld. Dit komt door de stress waaraan ze onderhevig zijn maar ze hebben hierdoor minder te duchten van de dominante mannetjes. Andersom gaat het ook op, dominante vrouwtjes lijken meer op mannetjes.

In tegenstelling tot sommige amfibieën kan geen enkele hagedis van geslacht veranderen. Wel kennen sommige soorten maagdelijke voortplanting, waaruit alleen vrouwtjes voortkomen, een verschijnsel dat ook voorkomt bij onder andere amfibieën en insecten. Een voorbeeld is de Europese soort Darevskia armeniaca die zich vrijwel uitsluitend op deze manier voortplant.

Paring

Als een koppeltje elkaar gevonden heeft, vindt de paring plaats, hagedissen kennen een inwendige bevruchting. Het mannetje moet contact maken met de cloaca van het vrouwtje, wat bemoeilijkt wordt door de staart. Daarom hebben mannelijke hagedissen een 'dubbele', eigenlijk gesplitste of gevorkte penis. Het geheel noemt men een hemipenis, hemi betekent 'half'. De gepaarde penis maakt contact aan beide zijden mogelijk wat de paring vergemakkelijkt omdat het mannetje zowel links als rechts contact kan maken. De hemipenis dient overigens uitsluitend voor de zaadoverdracht, en wordt niet gebruikt als urinebuis. Tijdens de paring bijt het mannetje vaak in de nek van het vrouwtje. Het kan er behoorlijk heftig aan toe gaan waarbij het eerder lijkt of de dieren vechten, verwondingen zijn bij veel soorten niet zeldzaam.

Incubatie
Van sommige hagedissen zoals enkele varanen en kameleons is bekend dat ze het sperma na de paring een tijdje kunnen opslaan om het later pas te gebruiken voor de bevruchting. De meeste hagedissen leggen eieren, typische eierleggende groepen zijn leguanen en gekko's. Een gezond vrouwtje produceert ieder jaar eitjes, ongeacht of er een paring of bevruchting heeft plaatsgevonden. Tijdens de zwangerschap wordt vaak niet gegeten, dit komt doordat er simpelweg geen plaats is voor voedsel in de buik die tijdens de dracht sterk opgezwollen is. Net als andere reptielen kunnen hagedissen lange tijd teren op hun reserves waardoor de vrouwtjes geen schade ondervinden van de zwangerschap. Hagedissen die eieren leggen begraven deze vaak ondiep in de bodem zodat ze niet zichtbaar zijn voor vijanden maar makkelijk opgewarmd worden door de zon. De meeste soorten produceren enkele tientallen eieren per jaar, die in een enkel legsel worden afgezet. Sommige anolissen produceren slechts een enkel ei per legsel, bij de gekko's zijn twee eieren per legsel gebruikelijk.

Hagedissen hebben zoals alle reptielen geen geslachtschromosomen; het geslacht wordt in het ei bepaald door de omgevingstemperatuur. Bij een bepaalde temperatuur, die per soort verschilt, kruipen er voornamelijk mannetjes uit het ei. Bij een hogere óf een lagere temperatuur ontstaan vrouwtjes. De eitjes mogen na het afzetten niet gedraaid worden omdat het embryo hierdoor kan sterven.

Ei

De meeste hagedissen leggen eieren en zijn ovipaar, enkele zijn eierlevendbarend of ovovivipaar. Dit betekent dat de eieren geen harde schaal hebben maar een dun vliesje waar de jongen soms al in het moederdier uit komen, voordat ze worden geboren. Dit dient vaak om in koelere streken, waar het te koud is voor de ontwikkeling van de eieren, toch te kunnen overleven doordat het vrouwtje haar lichaamswarmte afgeeft aan de eieren die ze bij zich draagt tot ze volledig ontwikkeld zijn. Bekende voorbeelden van hagedissen waarvan de juvenielen levend ter wereld komen zijn de hazelworm en de levendbarende hagedis. Beide soorten komen hierdoor voor tot bij de poolcirkel. Ook een aantal kameleons en sommige skinken zijn eierlevendbarend. Sommige hagedissen kennen zelfs een complexe embryonale ontwikkeling, die veel gemeen heeft met de placentale ontwikkeling zoals we die vinden bij de zoogdieren. Een nadeel van eierlevendbarendheid is de relatief lange zwangerschap, waarbij de vrouwtjes de ongeboren jongen bij zich moeten dragen. Ze kunnen hierdoor langere tijd niet eten en het vluchten voor vijanden gaat moeizamer. Omdat de ontwikkeling van het nageslacht bij levendbarende soorten langzamer gaat onttrekken de vrouwtjes zich regelmatig aan de voortplanting. Hierdoor wordt niet ieder jaar nageslacht geproduceerd maar kunnen de dieren op krachten komen. Eierleggende soorten daarentegen kunnen vaak meerdere legsels per jaar produceren.

Juveniel
Na het afzetten van de eitjes verlaat het moederdier in de regel het nest, broedzorg is vrij uitzonderlijk bij de hagedissen. Als de juvenielen uit het ei kruipen staan ze er alleen voor. Bij het openen van het leerachtige tot perkamentachtige ei wordt gebruikgemaakt van de eitand, een verbeend uitsteeksel aan de snuit dat enkel dient om het ei te openen en na enige tijd loslaat. Juvenielen moeten vaak uitkijken voor grotere soortgenoten, veel hagedissen zijn kannibalistisch. Een uitzondering zijn sommige skinken waarbij het moederdier de juvenielen een tijdje beschermt. Bij de meeste soorten hebben de jongen een duidelijk afwijkende tekening om te voorkomen dat de volwassen mannetjes ze als concurrent zien en aanvallen.

Kleinere hagedissen uit tropische gebieden zijn vaak na een jaar volwassen, bij grotere soorten of soorten die in meer gematigde streken leven kan het vele jaren duren voordat de hagedis geslachtsrijp is. De levensverwachting van hagedissen hangt sterk af van de groep. Zo worden veel kameleons niet ouder dan een jaar of vijf, grotere soorten zoals varanen kunnen een leeftijd van meer dan 20 jaar bereiken. Ook de levensomstandigheden en het natuurlijk verval zijn van invloed. Exemplaren die voedseltekorten hebben gekend of te lijden hebben gehad onder parasieten, concurrenten en vijanden worden lang niet zo oud als dieren die in gevangenschap worden gehouden onder ideale condities.

Thermoregulatie

Hagedissen zijn koudbloedig of ectotherm wat betekent dat ze de lichaamstemperatuur zelf niet direct kunnen beïnvloeden. Eenmaal opgewarmd zijn ze veel sneller, zodat ze zich zowel in de ochtend als in de namiddag opwarmen in de zon zodat ze sneller op prooien kunnen jagen en alerter zijn op vijanden. Gedurende het heetst van de dag schuilen hagedissen vaak op een koeler plekje zoals onder een steen. Nachtactieve soorten zonnen niet en komen alleen voor in gebieden met relatief hoge nachttemperaturen.

Omdat ze een schubbenpantser hebben zijn ze aan de ene kant goed geïsoleerd maar een nadeel is dat ze niet kunnen zweten om af te koelen. Als een hagedis het warm heeft wordt de schaduw opgezocht, bij aanhoudende zeer hete perioden trekt de hagedis zich gedurende enkele weken tot maanden terug in holletjes, onder stenen of boomstronken en wordt er een aestivatie of zomerslaap gehouden om oververhitting of uitdroging te voorkomen. Gedurende deze tijd is de hagedis niet actief en hetzelfde geldt voor aanhoudende koele perioden zoals de in meer gematigde gebieden strenge winters, deze rustperiode wordt de winterslaap genoemd.

In subtropische gebieden, waar geen heel warme of heel koude seizoenen voorkomen, kennen hagedissen geen rigoureuze wisselingen van perioden van inactiviteit en activiteit maar hebben een minder actieve periode, waarbij ze niet in rust gaan maar minder voedsel nodig hebben, een fletsere kleur krijgen en zich minder actief bewegen. Het einde van de minder actieve periode luidt meestal het begin van de voortplantingstijd in, een voorbeeld van een dergelijke soort is de baardagame (Pogona vitticeps).

Evolutie
De hagedissen behoren tot de Lepidosauromorpha, een belangrijke hoofdgroep onder de reptielen. Binnen een meer afgeleide deelgroep daarvan, de Lepidosauria, zijn de hagedissen de zustergroep van de Sphenodontia, waartoe mede de moderne brughagedissen behoren.

De hagedissen splitsen zich vermoedelijk af in het midden van het Trias, zo'n 230 miljoen jaar geleden. Er zijn echter maar weinig goede vondsten uit die periode bewaard gebleven: we kunnen de ouderdom voornamelijk afleiden uit het feit dat de brughagedissen toen al bestonden en de hagedissen er dus ook moeten zijn geweest. De laatsten maakten kennelijk geen belangrijk deel uit van de fauna. Dat veranderde tijdens het Jura en Krijt; toen begonnen de hagedissen dezelfde niches te vullen, die ze tegenwoordig nog bezetten: die van kleine insectenetende roofdieren en wat grotere jagers die een hinderlaag leggen voor hun prooi (andere hagedissen, de kleine zoogdieren van die tijd) of nesten leegroven, bijvoorbeeld van dinosauriërs. Tijdens het Mesozoïcum was het hete aardklimaat erg gunstig voor koudbloedige dieren en er moeten vele tienduizenden hagedissensoorten geëvolueerd zijn, ofschoon ze wel concurrentie ondervonden van de vaak nog talrijke brughagedissen.

Als groep overleefden de hagedissen de massa-extinctie die de dinosauriërs deed uitsterven, vermoedelijk omdat ze als koudbloedige dieren weinig voedsel nodig hadden en als holengravers beschermd werden tegen de warmtestraling die de meteorietinslag veroorzaakte. Tijdens het opnieuw hete Paleogeen verdrongen ze kennelijk de brughagedissen. Door de afkoeling tijdens het Neogeen werden echter belangrijke delen van het aardoppervlak voor hagedissen door koude onbewoonbaar, en andere streken zo droog dat de vormenrijkdom er af moet zijn genomen. Lokaal speelden ze echter een belangrijke rol, zoals de in het Pleistoceen levende, acht meter lange varaan Varanus prisca (Megalania). Deze varaan was in die tijd voor zover bekend de toppredator van Australië.

De meeste groepen hagedissen behielden al die tijd de bouw, ofwel morfologie, van de allereerste reptielen: landbewoners met poten in spreidstand die meestal op hun buik voortschuifelen. Tegenwoordig zijn ze, met uitzondering van de twee nog levende soorten brughagedissen, de enige dieren die er nog zo uitzien. Dat kan ertoe leiden dat vroege groepen reptielen voor hagedissen worden aangezien, hoewel ze daar niet bijzonder verwant aan waren.

Sommige groepen hagedissen zouden zich echter sterk specialiseren. Eén daarvan waren de Mosasauridae die evolueerden tot reusachtige zeereptielen. Een andere groep betreft de slangen. Slangen behoren evolutionair gezien tot de hagedissen maar wijken toch sterk af door het ontbreken van poten, de afwijkende anatomie van het oog en het grote aantal wervels. De slangen zijn in tijd een zeer oude afsplitsing; ongeveer 150 miljoen jaar geleden begon een evolutieproces dat leidde naar de slangen in het Krijt. Op dat moment hadden de meeste moderne hoofdgroepen van de hagedissen zich echter al gevormd. Dit is de reden van de totaal andere bouw en levenswijze van slangen ten opzichte van de hagedissen terwijl ze hier toch van afstammen; ze hebben zich al zeer lang geleden afgesplitst.

Het schema hiernaast is een cladogram (oftewel een stamboom), van de moderne reptielen, de lengte van de verbindingslijnen is schematisch en verhoudt zich niet tot de werkelijke tijdsduur tussen de verschillende afsplitsingen. De Lacertilia (hagedissen zonder de slangen) (2) zijn veel nauwer aan de slangen (3) verwant dan aan de brughagedissen (1), die echter wel een sterk op hagedissen gelijkende morfologie hebben. Aan de krokodilachtigen (4) zijn de hagedissen nog minder nauw verwant omdat de tak die naar de krokodillen voert een nog oudere afsplitsing vormt. Krokodillen zijn nauwer aan de vogels (5) verwant dan aan de hagedissen. Maar sommige Lacertilia zijn nauwer aan de slangen verwant dan aan andere hagedissen. Het }-teken geeft daarom aan dat de Lacertilia geen monofyletische groep vormen: zij zijn dus zelf geen clade, maar een relatief willekeurige combinatie van opeenvolgende aftakkingen binnen de Squamata die zich, ten opzichte van de slangen, eerder hebben afgesplitst en dus onderling niet bijzonder verwant zijn.

Traditioneel werden de hagedissen en de slangen in twee aparte groepen geplaatst, de hagedissen werden Sauria genoemd. Tegenwoordig is het echter in de paleontologie gebruikelijk geworden om alleen diergroepen te erkennen die monofyletisch zijn, dat wil zeggen: alle afstammelingen bevatten van de laatste gemeenschappelijke voorouder van de leden van de groep. Tot zo'n groep zouden in dit geval dus ook de slangen behoren en die zouden dan ook Lacertilia zijn geworden. Men heeft er echter voor gekozen deze groep de Squamata te noemen, de naam die traditioneel al voor het geheel van slangen en hagedissen werd gebruikt. Dat betekent dat het begrip Lacertilia binnen de paleontologie in onbruik is geraakt. Binnen de neontologie echter, het bestuderen van nog levende soorten, wordt het concept nog wel toegepast.

Indeling van de hagedissen

De wetenschappelijke naam van de hagedissen, in traditionele zin, is Lacertilia, maar lange tijd werd de naam Sauria gebruikt. Tegenwoordig wordt de naam Sauria in een veel ruimere betekenis toegepast als de clade die de Lepidosauromorpha en de Archosauromorpha omvat, dus ook de huidige krokodillen en vogels. Dat komt meer overeen met de oudste betekenis van het woord: tot diep in de 19e eeuw duidde het vele groepen van moderne en uitgestorven reptielen aan.

Het begrip Lacertilia wordt meestal gebruikt als het over de 'moderne' schubreptielen gaat, hoewel alle groepen daarbinnen vele uitgestorven soorten tellen. Samen met de slangen worden de hagedissen traditioneel tot de orde schubreptielen (Squamata) gerekend, die dus dezelfde naam heeft als de omvattende clade, wat voor verwarring kan zorgen. Slangen zijn ooit ontstaan uit hagedissen en behoren daarom evolutionair tot deze groep ondanks de sterk afwijkende bouw. Omdat slangen van hagedissen afstammen, maakt het uitsluiten van de slangen de Lacertilia parafyletisch: een groep die niet alle afstammelingen bevat.

Net als andere diergroepen zijn de hagedissen verdeeld in verschillende deelgroepen. Traditioneel krijgen die een taxonomische rang, zoals families, onderfamilies en geslachten. Die rangen dienen om een zeker overzicht te scheppen, ze verwijzen niet naar een objectieve waarneembare realiteit. Bij de rangtoedeling let men op verwantschap en gelijkenis in bouw; omdat die laatste altijd relatief is, hangt de uiteindelijke keuze af van het subjectieve oordeel van de taxonoom. De indelingen plachten daarom nogal te verschillen.

De laatste tijd is het ook in de neontologie gebruikelijk geworden slechts monofyletische groepen te gebruiken, die strikt op afstamming gebaseerd zijn. Het parafyletische begrip Lacertilia gebruikt men dan niet meer. De stamboom van de Squamata is daarbij voortdurend aan verandering onderhevig door de constante aanvoer van nieuwe inzichten en gegevens. Er is een groot verschil tussen de indeling van enkele decennia geleden op basis van morfologische kenmerken, en de huidige gebaseerd op de mitochondriale verschillen. Deze laatste tonen in potentie de genetische verwantschap erg nauwkeurig. Dit zou er dan toe dwingen vele soorten van geslachtsnaam of zelfs familienaam te doen veranderen; vaak laat men daarom rangaanduidingen boven die van geslacht maar achterwege. De geslachtsnaam is verplicht om een soort te benoemen.

Vanwege het ontbreken van overeenstemming over een hogere indeling, was men in het oude systeem sterk geneigd de nadruk te leggen op enkele goed te onderscheiden groepen, die dan de rang familie kregen: agamen, echte hagedissen, gekko's, kameleons, leguanen, skinken, varanen, wormhagedissen en lang geleden ook nog de brughagedissen, die tegenwoordig helemaal niet meer tot de hagedissen worden gerekend. Hun onderlinge relatie werd verwaarloosd.

Tegenwoordig is het een standaardmethodiek deze groepen in een stamboom onder te brengen. Helaas leveren de verschillende analyses zeer afwijkende uitkomsten op. Binnen de Squamata zijn er vermoedelijk enkele vroege afsplitsingen geweest die geen moderne afstammelingen hebben nagelaten, zoals de Bavarisauridae en de Eichstaettisauridae, maar zelfs dit is omstreden. De oudste nog bestaande tak zijn wellicht de Iguania of leguaanachtigen. Soms wordt daaraan nog de rang infraorde aan toegekend en dan zijn groepen die vroeger als onderfamilies werden aangeduid gepromoveerd tot families, zoals de maskerleguanen, de kielstaartleguanen en de aardleguanen. De infraorde bevat naast leguanen de kameleons en de agamen.

Ook andere Squamata buiten de Lacertilia moeten dan binnen de stamboom verderop hun plaats vinden. In de eerste plaats betreft dit de slangen. Ook hun positie is echter nog onzeker: meestal vallen ze in een Pythonomorpha uit, samen met de Mosasauridae — maar soms zijn die een afsplitsing vlak na de Iguania, en dan zijn de varanen verderop met hazelwormen verbonden in de Anguimorpha; soms daarentegen bevinden de slangen zich in de Platynota met de Varanidae. Niet alleen de slangen werden echter in de traditionele indeling buiten de hagedissen gehouden; dit gebeurde vanwege hun totaal andere morfologie ook met de wormhagedissen (Amphisbaenia). Deze groep wordt nu soms als verwant van de Gekkota en de Didamidae ondergebracht in de Nyctisauria, de zustergroep van de Scincomorpha binnen de Scincogekkonomorpha.

Andere analyses tonen echter de Didamidae als oudste aftakking, laten vervolgens de Gekkota, de skinken en de Amphisbaenia afsplitsen en hebben uiteindelijk de Iguania als verwanten van de varanen en de slangen.

Gezien deze onzekerheden is het niet verwonderlijk dat men voor het gemak vaak opnieuw nevenschikkend, en de slangen en wormhagedissen weer buiten beschouwing latend, vijf verschillende groepen van hagedissen onderscheidt; ze worden wel aangeduid als infra-orden maar de rang wordt vaak weggelaten:

 Leguaanachtigen (Iguania)
 Gekko-achtigen (Gekkota)
 Skinkachtigen (Scincomorpha)
 Hazelwormachtigen (Diploglossa)
 Varaanachtigen (Platynota)

Zie voor de verschillende families ook de lijst van families van hagedissen voor meer uitgebreide informatie, met voorbeeldsoorten en afbeeldingen.

Behalve deze hogere indelingen zijn er nog de soorten zelf. Er zijn tegenwoordig (november 2017) 6263 verschillende moderne soorten hagedissen beschreven. Nog regelmatig worden er nieuwe soorten ontdekt, sommige waren volledig onbekend, andere zijn ondersoorten en populaties die de status van soort wordt toegekend.

Hagedissen in de cultuur

Hagedissen zijn door hun schuwe en onverwachte gedrag en hun 'gladde' schubbenhuid weinig aaibaar. Vanwege hun schuwheid zijn hagedissen vaak al gevlucht voor men de kans heeft ze waar te nemen en door de goede camouflage van veel soorten worden ze zelfs van dichtbij over het hoofd gezien. De mens heeft over het algemeen een negatieve impact op hagedissen hoewel er uitzonderingen zijn. Van veel soorten die in bossen leven wordt de habitat vernietigd en ook de handel in exotische dieren zorgt ervoor dat vele dieren gevangen worden en uit hun natuurlijke habitat verdwijnen.

Hagedissen spelen geen grote rol in het dagelijks leven van de mens. Ecologisch gezien spelen hagedissen een rol als opruimers van diverse plaagdieren zoals krekels, kakkerlakken en rupsen.

Vrijwel alle hagedissen zijn ongevaarlijk voor de mens, ondanks eventuele stekels en felle kleuren. Alle hagedissen zullen als ze worden opgepakt bijten, de meeste soorten blijven echter klein (15–25 cm totale lengte) en een beet zal hooguit resulteren in een 'vinger-met-een-hagedis-eraan'. Veel soorten zijn vasthoudend maar komen met de kleine tanden niet door de huid heen en kunnen gemakkelijk worden losgemaakt. Wat grotere soorten (25–100 cm) hebben vaak ook krachtigere kaken en kunnen met de tanden oppervlakkige verwondingen toebrengen of pijnlijk bijten, berucht is de algemeen voorkomende en veel als huisdier gehouden tokeh. Door heel grote soorten, langer dan een meter, kunnen diepere vleeswonden worden toegebracht, die bestaan uit rijtwonden en penetraties. Bij veel soorten die de huid kunnen beschadigen moet men rekening houden met een tetanusinfectie.

Alleen varanen en korsthagedissen zijn als echt gevaarlijk aan te merken en dit komt bij de varanen hoofdzakelijk door de gevaarlijke bacteriën in de bek. Korsthagedissen hebben een gif dat op het zenuwstelsel werkt en doordat ze erg krachtig bijten en vasthoudend zijn heeft het gif een grotere efficiëntie. Zie voor gevaarlijke hagedissen ook onder het kopje vijanden en verdediging.

Hagedissen worden soms beschouwd als bushmeat, met als bekendste voorbeeld de groene leguaan. Deze hagedis wordt hierdoor in Suriname wel met boomkip aangeduid, omdat het vlees naar kip zou smaken. Vooral de staart wordt beschouwd als een ware delicatesse. In Afrika en India staan voornamelijk doornstaartleguanen (Uromastyx) op het menu.
In vergelijking met andere reptielen, zoals slangen en schildpadden, spelen hagedissen een bescheiden rol in oude culturen en symboliek. Een uitzondering vormen de varanen, die door hun afschrikwekkende gestalte een van de bekendste groepen zijn. Varanen werden volgens een Indiase legende gebruikt om de muren van het fort Sinhagad van een motief te voorzien.

Omdat hagedissen meestal klein blijven en de huid van grotere soorten vaak gepenetreerd wordt door stekels en osteodermen (harde knobbels) is de huid niet zo geschikt om leer van te maken. Hierdoor hebben ze veel minder te lijden gehad onder de jacht op de huid dan veel slangen (slangenleer) en krokodilachtigen (krokodillenleer). Een uitzondering zijn de varanen, maar deze soorten zijn zonder uitzondering beschermd en de jacht op de huid is verboden.

Etymologie
Het woord hagedis stamt af van het Middelnederlandse egedisse en egetisse, en het Oudhoogduitse egidehsa. De beginletter h is een volksetymologische toegevoeging onder invloed van heg.

Bronvermelding en externe links

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


The ISA is one of the oldest independent schools' organisations in the country with over 500 member schools looking after more than 100,000 pupils. The annual awards celebrate the very best within the sector, recognising the breadth of quality and experience in a wide range of award categories from Early Years to STEM and Sporting provision. The judging panel comprised experienced professionals working within the sector alongside event sponsors.
Following on from the School's best ever A Level results, the School has had a fantastic few months. News of the award win comes only days after the School received Apple Distinguished Schools status for 2018 – 2021, highlighting the School's success as an innovative and inspiring learning environment. The School has also been shortlisted for the Independent Girls' School of the Year award by Independent School Parent Magazine.
Headmistress Helen Jeys commented, "We are delighted to have been recognised by the Independent Schools Association in this way. We aim to provide a learning environment for our students which is stimulating and inspiring as well as one that is relevant for those going onto careers in the 21st century. With our use of technology that enriches lessons and teachers who are passionate about their subjects and who aim for each and every student to reach her potential, we are delighted that AESG has been recognised by such a prestigious organisation as ISA."


text:
Cosmetic brands using the Cosmebio label
LABORATOIRES M&L
Bernard Chevilliat and his brother, both lovers of unspoilt, open countryside, came to the Ardèche in 1977 after studying Biology. They set up in an isolated farm in the middle of the countryside and migrant beekeeping soon became their main activity, with over five hundred hives. They were soon joined by Nûriël, Bernard's wife, and in 1983 they diversified, founding MELVITA and developing their first cosmetic range based on products from the hive. Their first product was hexagonal soap, now a flagship product. Shampoos, bath products, milks and creams made with natural ingredients, floral waters and plant oils soon followed and the new company, which had started out with only 4 employees, grew steadily and now has over 250 employees. MELVITA was in at the beginning of the trend towards natural, organic products and was one of the first companies to obtain the ECOCERT certificate for organic products in 2002. Located deep in the countryside near the Ardèche Gorges (France), Melvita was originally a bee farm and has since managed to preserve the quality of its environment. Its production site in Lagorce now covers over 2 hectares. It blends well into the surrounding countryside and has an original effluent treatment system. In 2009, an ambitious eco-construction project will double its size and capacity: proof that, even on an industrial scale, we can still work together to look after the planet. We gather the purest of natural and organic ingredients, with care. - We favour local French organic suppliers and fair trade. - We guarantee no use of non-biodegradable or health endangering ingredients (paraffins, silicons, parabens, formaldehydes and ethoxyled products). - We are committed to sustainable palm oil and since 2011, we have been a member of the RSPO (Roundtable on Sustainable Palm Oil). We lighten our load on the planet: minimizing water, air, energy, carbon emissions, waste and packaging (ISO 14001). - We optimize our product packaging to favour recyclable and recycled materials. - We act to protect nature and bees through our foundation.
Nos produits labellisés Cosmébio
Roses Sauvages Eau de Toilette
COMFORTING HAND CREAM
Shampoo anti-dandruff
L'OR BIO extraordinary oil
Oily Hair Shampoo
Normal Hair Shampoo
Address and contact
ZI St maurice
04100 MANOSQUE
erika.espi@loccitane.com
http://www.melvita.com
Mrs DAVOUST Nathaelle


Arclight Chicago Amazing Robert Dyer @ Bethesda Row: Arclight Cinemas Bethesda Preview Tour Uploaded by Markus Simonis on Monday, September 10th, 2018 in category House Plans and Blueprints.
Here we have another image Arclight Chicago Unique Chicago's 6 Best Movie Theaters featured under Arclight Chicago Amazing Robert Dyer @ Bethesda Row: Arclight Cinemas Bethesda Preview Tour. We hope you enjoyed it and if you want to download the pictures in high quality, simply right click the image and choose "Save As". Thanks for reading Arclight Chicago Amazing Robert Dyer @ Bethesda Row: Arclight Cinemas Bethesda Preview Tour.


text:
Huatan Township () is a rural township in Changhua County, Taiwan.

History
Formerly called Katangkha ().

Geography
Huatan encompasses  and a population of 44,309, including 22,688 males and 21,621 females as of January 2023.

Administrative divisions
The township comprises 18 villages, which are Baisha, Beikou, Huatan, Jindun, Liucuo, Lunya, Nankou, Qiaotou, Sanchun, Wantung, Wanya, Wende, Yanzhu, Yongchun, Zhangchun, Zhangsha, Zhongkou and Zhongzhuang Village.

Tourist attractions
 Hushan Temple

Transportation

 TRA Huatan Station

References

External links

  Huatan Government website


text:
Content Warning:
~Fungal growth on human body.
[Long description: A red canyon under a red sun. Dust blows from the hot earth, swirling around the feet of two figures; one is a formidable wall of a woman, outfitted in power armor and toting a huge pistol with a blade bolted to it like a bayonet. The other is slighter, dressed in a military coat and brandishing a scrappy little revolver. Both wear full-face respirators. They cautiously regard the two other strangers shambling around them—human figures with long strands of tissue growing from their skin, like some sort of fungus.]
(fart noises) more of this.
The R.A.'s homeworld is marked by hot and cold aridlands near what would be considered the poles and temperate zones here on Earth, separated by a chemically devastated and irradiated tropics. Many many years ago it was the site of a "minor" Imperial conflict, which changed the face of the planet forever, but kinda just… never made it into the records back home.
The loss of all land considered commercially arable by the Empire resulted in the planet's abandonment. This necessitated a transition to nomadism and smallscale horticulture, for those who were left behind. Though the means to do conventional "industry" are no longer there (and maybe never were), there's a great deal of debris and wrecked war machines to salvage and repurpose for homesteads, tools, personal vehicles, etc. Most communities don't have access to a truly spaceworthy vessel, but off-world interaction + trade still occurs with those of spacefaring communities who stop by and visit. Probably where the R.A. picked up her familiarity with Imperial tech from across the ages.
Travel between the poles is an ordeal. The further you go into the irradiated hellscape, the weirder things get. Previously, the only way to travel to the opposite pole was on foot, a journey that was made by a few brave specialists maybe once every couple of years. In modern times, the journey is made much safer by partnering with offworlders, and making the jump using their vessels. There is still a certain appeal to traveling into the rift, though, since you can find all kinds of neat stuff in there... Provided the contamination, environmental hazards, or novel disease as-of-yet undescribed by science doesn't get to you first.
It's hard to say where that funky contagion came from, but whatever it is, it's here to stay. It's kind of like a funny slime mold that appropriates the genetic material of a host organism to give itself shape, or to patch up holes in a host… So you have these mimics or partial mimics of the native flora and fauna that are reconstructed using a chimeric mesh of familiar and foreign tissues. For years, encounters with these beings have been a mixed bag, all the way from "completely benign" to "AHHHHHHHHH", but they have always been restricted to areas inhospitable to most forms of life. Recently, though, the disease has made the jump from the rift and into other environments-- probably even off-world-- which is a matter of grave concern for the Empire.
And so here we are. Chief and the R.A. doing some recon in the wasteland, with some lion's mane mushroom lookin' guys.
I'm Lore, and I make desert art.
When I'm not making desert art, I make... Well, more desert art, but freestyle, this time.
© 2022 1ore. Powered by w3.css and Neocities. Thanks for visiting!


If you're a regular reader of Saving More Than Me, you know that I recently moved. I've moved more than 30 times throughout my lifetime so I've got packing down to a science. What do I always box up first? My books. Why? Because there's so many! My collection includes a few cherished books from childhood, classics I read in high school, psychology textbooks and reference manuals from graduate school, and novels from my favorite authors. While I love e-books, it is no substitute for the feel of a real book in my hand. As a result of my growing collection, there is always one piece of furniture that I am in need of–a bookcase.
My initial reaction was "Wow! This makes life easier!" There's nothing worse than shopping for furniture on a disorganized website. Sauder.com is definitely not that website.
Love! But wait, what's "Style Lab" all about? It helps you find your furniture style including what type of finish you want. Antiqued white? Yes please!
I found a bookcase in antiqued white and ordered it. I received a confirmation email after my purchase and another when my bookcase was being shipped. When it was delivered to my home, I was impressed with the packaging. The bookcase was cushioned in styrofoam, cardboard, and plastic wrap.
The assembly instructions were clear and concise and my husband had it assembled in under an hour. I have to tell you, we are both impressed with the quality and details of this piece. It's absolutely gorgeous.
I have not unpacked my library of books yet so in the meantime, I have a few "pretties" on the bookshelf.
From start to finish, my experience with Sauder furniture has been nothing short of amazing. I love this bookcase so much that I'm already saving up for another one!
Head on over to Sauder.com, browse their selection, and then let me know what piece you need in your home!


text:
Vaccines: Back in the Spotlight
A blog such as ours that focuses on children's health can't neglect discussing vaccinations. This is especially true given the fact that diseases that were once effectively eliminated are re-emerging as major threats to children's health. The New York Times has reported on an outbreak of measles - a disease that has the potential for deadly and debilitating complications - in a suburb of Portland, Oregon. Oregon has one of the most flexible policies that allow parents to opt out of vaccinating their children for various reasons.
All states allow parents to opt out for medical reasons, and most also permit religious reasons. However, the states that allow exemptions for "personal" or "philosophical" reasons leave room for debunked conspiracy theories to threaten the health of children in schools or public places. The NYT reports that multiple studies published in multiple leading medical journals have proven that there is no link between vaccines and conditions like autism, even among children who might be at higher risk of having the disorder (e.g. children with a sibling with autism.)
The question of vaccination is probably unique in that its benefits may not be immediately obvious. After all, an infant receiving multiple vaccinations according to the widely-approved schedule will not seem to be at obvious risk for those diseases. However, as children grow and encounter new environments, it is essential that they are well-equipped to thrive in them.
Vaccine science has come so far since the first inoculation of a patient against a form of smallpox. In the present day, to make outbreaks of preventable disease "the new normal" (as one doctor put it) would be a huge step backward for medicine and for society's commitment to children's well-being.
Tagged: Vaccine, Measles, School


TOKYO - Toyota Motor Corp. hopes to decide by year end whether to join General Motors' web-based purchasing network, said Tadaaki Jagawa, Toyota executive vice president in charge of purchasing.
In the meantime, Toyota and GM will meet every quarter to discuss GM's invitation to Toyota to join its e-business network, he said.
He implied that the GM proposal caught Toyota by surprise. 'First we have to discuss what we want to do' in online purchasing, 'then how,' Jagawa said.
GM has aggressive plans for its Internet site for doing business with suppliers. It wants to conduct all of its $87 billion in annual purchasing on the system, called GM TradeXchange, by the end of 2001.


CHESAPEAKE CITY is located in CECIL county, Maryland at latitude 39.527826 and longitude -75.812270 with an elevation of 30 feet. The population of CHESAPEAKE CITY is 802 as of the year 2005 with a population growth of 1.91% from the year 2000 through 2005. The most common zip code of CHESAPEAKE CITY is 21915.


text:
Krigskommissær (også generalkrigskommissær) var oprindeligt, således i det 17. århundrede, betegnelsen for personer, der i krigstid beskikkedes til at lede forskellige sider af den militære forvaltning (udskrivning, indkvartering, proviantering mm.), ofte således, at hver enkelt virkede inden for en bestemt landsdel. I senere tid var krigskommissær (land-krigskommissær eller sø-krigskommissær, efter 1802 land- og sø-krigskommissær) navnet på de embedsmænd, der forestod udskrivningsvæsenet, nærmest svarende til de nuværende udskrivningschefer. I denne betydning forsvandt ordet ved lov af 23. marts 1851. Krigskommissær anvendtes også i ældre tid som blot titel.

I Norge
Norges første generalkrigskommissær blev udnævnt i 1644. Indhold og organisering af embedet har varieret over tid, og det har ikke altid været besat. Opprinnelig var generalkrigskommissærens ansvarsområde hæren. Fra 3. oktober 1814 fungerede han både for hæren og marinen. Embedet blev nedlagt i Norge 31. december 1990 ved oprettelsen af Vernepliktsverket.

Kilder
 P.J. Jørgensen, "Krigskommissær", i: Christian Blangstrup (red.), Salmonsens Konversationsleksikon, København: J.H. Schultz Forlag 1915-30.

Militære titler


If you can direct me to a site where I can find them, I would be glad to post them on here.
If we may take a moment and thank OldSkoolBriefs and JC Penney's Towncraft label/Stafford for these terrific underpants that are pivotal in making this episode of American Horror Story what it is. Without the folks at doubleseat briefs-focused manufacturers like OldSkoolBriefs, (and no, I don't work for them), scenes like these wouldn't be authentic. There are sooooo few doubleseat briefs manufacturers that it's fair to call them a dying breed. Bring back the doubleseat brief!


darktable 2.4.3 (for Windows) appears to fail reading Panasonic LUMIX DC-G9 high-resolution RW2 raw files.
The error message emitted by darktable is "failed to read camera white balance".
If one was to trust the documentation, then SIM "should be" a totally plain normal RW2 file: "Saves the first picture of pictures taken before the combining process ... [is started]"
Whatever hides inside HR - I have no idea. Theoretically this is the combined result of a total of eight pixel-shifted exposures.
FWIW, RawTherapee 5.4 willingly opens both RW2, but reads /renders total garbage for both files.
Is there a sample on RPU?
I just (thought that I) uploaded two files (32 MB, 125 MB) onto RPU - I got "thanks", but I do not see these files in the repo list?
FWIW, SILKYPIX Developer Studio 4.4 SE (Version: 4.4.14.5) - for Panasonic cameras only, runs on Windows and OSX - is able to open these raw files and render them.
Don't slaughter me for mentioning that https://www.isl.co.jp/SILKYPIX/english/p/support/download/ has a download available and that installation on Windows is painless, not needing anything like a serial number or what-not. But that download is limited to processing files produced by Panasonic cameras.
I got "thanks", but I do not see these files in the repo list?
Thanks for submitting those samples, but they are really unhelpful.
Please contribute something better/more recognizable, like daylight landscape.
but interestingly the width is no longer a multiple of 14, which breaks all later assumptions.
May I suggest that https://raw.pixls.us/ gets some language which indicates preferences general preferences? Right now the web site makes it appear as if anything is good enough. Perhaps mention: "Ideally a correctly exposed photo, taken in daylight, of a landscape"?
FWIW, Adobe DNG Converter 10.1 is able to read both files and transform them into DNGs of size 13 MB and 48 MB, respectively.
Note how the files shrank quite considerably from RW2 -> DNG (32 -> 13 MB; 125 -> 48 MB), while declared resolution remains at 5184x3888 and 10368x7776 respectively.
Ah ... and now this gets rather fancy: darktable reads the DNG files produced by Adobe DNG Converter 10.1 - and, according to darktable (image information width/height), the resolution of these DNG files is 5280x3904 and 10480x7794.
I have reconfirmed that exiftool shows 5184x3888 and 10368x7776 for both RW2 and DNG.
I just discovered that FastRawViewer 1.4.6 (https://www.fastrawviewer.com/blog/FastRawViewer-1-4-6-release) has added support for the Panasonic G9 in high-res mode.
Perhaps @LibRaw might be able to chime in?
disable rawspeed for new panasonic decoder"
The problem was: I've looked into 0.19-tarball dcraw/dcraw.c which is original Dave Coffin's code.
The commit in the libraw repo takes care of this, by way of (also) supporting the 14 bit resolution of the GH5s for format version 5.
There is also interesting information in LibRaw/LibRaw@20efe0c where compression information is read (but, later, this is not used, it would seem).
Reading around, it would seem as if Panasonic is switching to a new raw format for the newer cameras.
and some even introduce artifacts.
Adds support for newest Panasonic raw compression algorighm, v5.
Currently used on GH5s camera, and on high-res raws from G9 samples.
This does not actually handle the camera support part, that is TODO.
The ppm dump matches that of the DNG's produced by ADC from these raws.
Except the high-res raw, where there is some one-byte differences.
Initial porting of this code from LibRaw, raw camera samples.
Initial implementation of the algo in LibRaw.
Bump Rw2Decoder version now that PanasonicDecompressorV5 is good.
PanasonicDecompressorV5: rewrite actual pixel decoding with BitPumpLSB.
PanasonicDecompressorV5: unswitch the innermost bps-based if.
PanasonicDecompressorV5: rewrite with more explicit block usage.
PanasonicDecompressorV5: rewrite block handling logic.
PanasonicDecompressorV5: get rid of threading.
PanasonicDecompressorV5: drop nop bad pixel handling.
Panasonic DC-GH5S camera support. Uses V5 decompressor.