text:
Jest to artykuł o charakterze zbiorczym, przedstawiający biogramy Calaquendich (qya. Elfów Światła) ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Postacie są wymienione według przynależności do odpowiedniego plemienia oraz alfabetycznie według imion. Wyjątek stanowią pierwsi przywódcy plemion Calaquendich, przedstawieni na czele odpowiednich grup. Daty dotyczące Pierwszej Ery podano za hipotetyczną chronologią autorstwa Roberta Fostera, opracowaną tylko na podstawie Silmarillionu.

Wszystkie imiona Vanyarów i Telerich pochodzą z quenyi, chyba że zaznaczono inaczej. Ñoldorowie w Amanie także nosili imiona quenejskie, jednak większość z nich zasłynęła w Śródziemiu pod imionami sindarińskimi i te zostały podane w nagłówkach biogramów.

Wszystkie przedstawione poniżej postaci występują w Silmarillionie, niektóre także w innych dziełach Tolkiena.

Vanyarowie

Ingwë
Obudził się w Cuiviénen. Był przywódcą Vanyarów, uważanym także za króla wszystkich elfów. Poprowadził swój lud do Amanu jako pierwszy. Zbudował w Tirionie Mindon Eldalieva, qya. Strzelistą Wieżę Ludu Eldarów. Zamieszkał w Taniquetilu poniżej sal Manwego.

Jego imię prawdopodobnie oznacza Pierwszy (obudził się w Cuiviénen jako pierwszy, pierwszy dotarł do Amanu, był pierwszy spośród elfów).

Amarië
Zakochała się ze wzajemnością w Finrodzie Felagundzie. Nie poszła za nim do Śródziemia, więc Finrod nigdy z nikim się w Śródziemiu nie ożenił. Gdy został zabity, wrócił do Amarië w Amanie.

Indis
Informacje na jej temat znajdują się w Silmarillionie. Więcej wzmianek można znaleźć w tomach X i XII Historii Śródziemia.

 W angielskim oryginale – Indis the Fair
 Przekład Marii Skibniewskiej – Indis Piękna

Była drugą żoną Finwego. Miała z nim dwóch synów, Fingolfina i Finarfina i trzy córki, Findis, Irimë i Faniel. Była również macochą Fëanora. Po uśmierceniu jej męża przez Melkora razem ze starszą córką, Findis, powróciła do swego rodzinnego plemienia Vanyarów, by tam zamieszkać. Jej matka była siostrą Ingwego.

Miała włosy koloru złotego i odznaczała się wysokim wzrostem. Znano ją z wielkiej urody i nazywano Indis Piękną.

Ñoldorowie

Genealogia rodu Finwego
Ród Finwego przewodził szczepowi Ñoldorów i z rodziną tą był związany tytuł Najwyższego Króla Ñoldorów. Gałąź tego rodu (potomkowie Fingolfina) dała początek rodowi półelfów przez Idril, matkę Eärendila. Gałąź Finarfina także związana jest z półelfami (przez Celebríanę, żonę Elronda).

Gałąź Fingolfina

Gałąź Finarfina

Finwë
Był jednym z elfów wybranych przez Oromego, by zobaczyć Aman, a potem przywódcą Ñoldorów w drodze z Cuiviénen do Amanu i Najwyższym Królem Ñoldorów w Amanie. Miał dwie żony: Míriel, z którą miał syna Fëanora oraz Indis, ze szczepu Vanyarów, z którą miał dwóch synów, Fingolfina i Finarfina, a także dwie córki Findis i Irimë. Został zabity przez Melkora w Formenos.

Jego imię pochodzi z quenyi.

Aegnor
Był czwartym synem Finarfina i władcą Ñoldorów.

Razem ze swoim bratem Angrodem został wygnany z Amanu. Był jednym z najbardziej bohaterskich wojowników, w ogniu bitwy jego oczy jaśniały płomieniem.

W Beleriandzie był wasalem Finroda i razem z Angrodem utrzymywał straże, broniące przed wojskami Morgotha, na wzgórzach Dorthonionu. Obaj zostali zabici w Dagor Bragollach.

Aegnor nigdy się nie ożenił. Zakochał się w Andreth z rodu Edainów, ale ponieważ czasy były niespokojne i wiedział, że może wkrótce zginąć, nie chciał jej unieszczęśliwić.

Imię Aegnor jest sindarińską formą jego qunejskiego imienia nadanego mu przez matkę, tj. Aikanáro lub Aikanár, co znaczy spadający ogień (odzwierciedla to jego charakter). Ojciec nazwał go Ambaráto, co oznacza wielce szlachetny.

We wczesnych książkach Tolkiena (np. Historia Śródziemia) imię tej postaci brzmiało Egnor. W jeszcze wcześniejszych książkach (np. Księga zaginionych opowieści), brzmiało tak imię ojca Berena (który był Ñoldorem, a nie człowiekiem, jak we wcześniejszych notatkach). Była to jednak ta sama postać.

Amras
Był siódmym i ostatnim synem Fëanora i Nerdaneli, bliźniakiem Amroda, urodzonym w Amanie w czasie trwania Lat Drzew.

Razem z ojcem i braćmi złożył przysięgę, że odzyska Silmarile i wyruszył z nimi w pościg za Morgothem do Beleriandu. Spłonął żywcem, będąc na statku w Losgarze, którym chciał wrócić do Valinoru. Statki w Losgarze podpalił jego ojciec Fëanor, aby uniemożliwić hufcom Fingolfina przejście do Beleriandu. Dokonując tego nie wiedział, że na jednym z nich jest Amras, który jako jedyny sprzeciwił się jego woli.

Jest to ostateczna wersja jego losu, ale nie znajduje się ona w Silmarillionie. W nim Amras dzieli losy Amroda w Beleriandzie i razem z nim ginie w ataku nad Ujściem Sirionu, w ostatnim roku Pierwszej Ery.

Jego imię znaczy rudy szczyt, wierzchołek, i jest związane z kolorem jego włosów.

Amrod
Wraz z bratem Amrasem zamieszkiwał wschodnią część Beleriandu. Po matce odziedziczył rudy kolor włosów. Zginął w czasie napaści synów Fëanora na Ujście Sirionu.

Jego imię ojcowskie brzmi w quenyi Pityafinwë (mały Finwë), a imię matczyne to Ambarussa (czerwonogłowy).

Anairë
Informacje na jej temat znajdują się w tomie XII Historii Śródziemia. Nie ma o niej wzmianki w Silmarillionie.

Była małżonką Fingolfina. Urodziła mu trzech synów: Fingona, Turgona i Argona oraz córkę Aredhelę. Blisko przyjaźniła się z Eärweną i nie opuściła Amanu wraz z mężem w czasie buntu Ñoldorów.

Jej imię pochodzi z quenyi i dosłownie znaczy Najświętsza.

Angrod
Był trzecim synem Finarfina. Poślubił Eldalôtë i miał z nią syna, Orodretha. Powrócił do Śródziemia wraz z rodzeństwem z zastępami Fingolfina ze względu na przyjaźń z Fingonem. Osiedlił się na północnych stokach Dorthonionu, którym władał razem z bratem Aegnorem. Był pierwszym z Wygnańców, który dotarł do Doriathu. Opowiedział Thingolowi historię buntu Ñoldorów. Zginął wraz z Aegnorem w bitwie Dagor Bragollach.

Imię Angroda w qyenyi brzmiało Angarato, co znaczy Żelazny mistrz.

Aranwë
Był elfem z Domu Fingolfina. Nie ma o nim zbyt wielu informacji, ale prawdopodobnie był szlachcicem z Gondolinu (jego syn, Voronwë przybył z Gondolinu).

Jego imię pochodzi z quenyi oznacza szlachetny.

Aredhela
Urodziła się w Amanie w czasie trwania Lat Drzew. Była córką Fingolfina i Anairë, siostrą Fingona i Turgona, uznawaną za jedną z najszlachetniejszych dam szczepu Ñoldorów. Mieszkała z Turgonem w Gondolinie, ale po opuszczeniu miasta została schwytana przez Eöla i zmuszona do małżeństwa. Urodziła mu syna, Maeglina, a gdy ten urósł, uciekli razem do Gondolinu. Eöl próbował zabić syna zatrutą strzałą, lecz Aredhela zasłoniła go własnym ciałem, sama przy tym ginąc. Według Roberta Fostera miało się to odbyć w 345 roku Pierwszej Ery.

Z powodu wyjątkowo jasnej cery i stylu ubioru (nosiła białe i srebrne ubrania) zwana była Ar-Feiniel (Białą Panią Ñoldorów).

Argon
Informacje na jego temat znajdują się w tomie XII Historii Śródziemia. Nie ma o nim wzmianki w Silmarillionie.

Był trzecim synem Fingolfina i Anairë. Wyróżniał się imponującą postacią (był wyższy od braci) i popędliwym charakterem. W czasie buntu Ñoldorów opuścił Aman wraz z ojcem i większością plemienia. Przebył całą drogę do Śródziemia przez cieśninę Helcaraxë. Gdy hufiec Fingolfina został nagle zaatakowany przez orków przy Lammoth, Argon ruszył na przeciwników i gwałtownym atakiem rozproszył. Zapędził się jednak za daleko i zginął otoczony przez orków.

Sindarińskie imię Argon zostało nadane mu pośmiertnie w Śródziemiu przez elfów, którzy chcieli uczcić jego pamięć i męstwo. On sam przez całe życie nosił imię quenejskie: Arakano (dosłownie: Wysoki dowódca).

Arminas i Gelmir
Byli Noldorami, mieszkali w Przystaniach Sirionu. Byli wysłannikami Cirdana który zlecił im przekazanie wieści od Ulma do Nargothrondu. Szli jednak niezbyt śpiesznie gdyż szukali też drogi do siedziby Turgona której jednak nie znaleźli. Po drodze w Hithlumie spotkali Tuora którego wyprowadzili poza teren kraju przez Ścieżkę Noldorów. Gdy dotarli na miejsce przekazali wieści od Cirdana (które jednak okazały się spóźnione) i przepowiednię Ulma.

Najprawdopodobniej obaj pochodzili ze szczepu Angroda.

Caranthir
Był czwartym synem Fëanora i Nerdaneli, urodzonym w Amanie w czasie trwania Lat Drzew. Tak jak wszyscy jego bracia złożył przysięgę mówiącą o ściganiu wszystkich istot posiadających Silmarile. Jego królestwo, Dor Caranthir, leżało w Thargelionie. Zamieszkał na brzegu jeziora Helevorn. Po Dagor Bragollach uciekł wraz z bratem Amrodem na południe, do Amon Ereb. Uratował Halethę i Haladinów od orków. Widząc męstwo Haladinów zaproponował im ziemie na północy, jednak Haletha odmówiła. Zginął wraz z Curufinem i Celegormem w czasie ataku synów Fëanora na Menegroth.

Quenejskie imię nadane mu przez ojca brzmiało Morifinwë (Ciemny Finwë, od koloru włosów), nadane mu przez matkę – Carnistir (Czerwona twarz).

Celebríana
Wspominają o niej bohaterowie Władcy Pierścieni. Informacje na jej temat znajdują się w Dodatkach do powieści. Postać ta nie pojawia się w ekranizacji Władcy Pierścieni reżyserii Petera Jacksona.

 W angielskim oryginale – Maid Celebrían
 Przekład Marii Skibniewskiej – Lady Celebríana (Kelebriana)
 Przekład Jerzego Łozińskiego – Panna Kelebrían
 Przekład Marii i Cezarego Frąców – Wyrobna Celebríana

Była jedynym dzieckiem Galadrieli (Ñoldorki) i Celeborna (Sindara). Urodziła się w Eriadorze w Drugiej Erze. Przez większość Drugiej Ery przebywała z rodzicami.

W 1701 roku Drugiej Ery, w czasie pierwszego spotkania Białej Rady, poznała Elronda, który ją pokochał. Poślubiła go w 109 roku Trzeciej Ery. Urodziła mu dwóch synów bliźniaków, Elladana i Elrohira oraz córkę Arwenę. Często podróżowała między Imladris a Lothlórien. W 2509 roku Trzeciej Ery, gdy jechała do królestwa Galadrieli, na jej orszak napadli na Przełęczy Czerwonego Rogu orkowie. Porwali ją i ranili zatrutą bronią. Elladan i Elrohir odbili matkę, a Elrond uzdrowił ją z rany. Celebríana jednak nie była w stanie przywyknąć na nowo do życia w Śródziemiu i w 2510 roku odpłynęła z Szarych Przystani na Zachód.

Od swej matki otrzymała Elessara, który zapewne przed odpłynięciem dała Arwenie.

Imię Celebríana znaczy Srebrzysta królowa lub pani w srebrze.

Celebrimbor
W Drugiej Erze był władcą Eregionu, współtwórcą (wraz z Sauronem) Pierścieni Władzy.

J.R.R. Tolkien rozważał różne wersje pochodzenia Celebrimbora. Najbardziej znaną jest ta, która czyni go synem Curufina i wnukiem Fëanora. W tekście Elessar Celebrimbor jest ñoldorskim rzemieślnikiem z Gondolinu, podobnie zresztą w reszcie testów z rozdziału Historia Galadrieli i Celeborna Niedokończonych opowieści. W najstarszych wersjach Władcy Pierścieni jego pochodzenie nie zostało określone. Dopiero w finalnej wersji i w dodatkach Tolkien jasno stwierdził, iż Celebrimbor był potomkiem Fëanora. Tę wersję uznaje się za kanoniczną.

Tolkien jeszcze raz podał w wątpliwość pochodzenie Celebrimbora. W późnym tekście Of Dwarves and Men opisuje go jako Sindara podającego się za potomka Daerona, a w przypisach do niego Christopher Tolkien cytuje także tekst ojca, gdzie Celebrimbor miał być jednym z Telerich.

Celebrimbor urodził się w Amanie. Zginął w 1697 roku Drugiej Ery z ręki Saurona. Udał się wraz z ojcem na wygnanie i wraz z nim oraz z Celegormem osiedlił się we Wschodnim Beleriandzie, w Himaldzie. W 455 roku Pierwszej Ery, po ataku sił Morgotha porzucił wraz z ojcem i stryjem Himlad, by jeszcze w tym samym roku dotrzeć do Nargothrondu. W 465 roku po tym, jak wyszły na jaw knowania Curufina i Celegorma przeciw Finrodowi, Lúthien i Berenowi, odżegnał się od postępowania ojca i stryja i pozostał w Nargothrondzie, gdzie przebywał przez następne 30 lat.

W 495 roku, kiedy po bitwie na polach Tumhalad padł Nargothrond, Celebrimborowi udało się uciec i zapewne osiedlił się u Ujścia Sirionu. Jego dalsze losy w ciągu Pierwszej Ery są nieznane. Nie zdecydował się na powrót do Amanu, tylko pozostał w Śródziemiu.

Początkowo zapewne mieszkał w Forlindonie, potem wraz z Galadrielą i Celebornem wyemigrował do Eriadoru i osiedlił się w rejonie jeziora Nenuial. Około roku 700 Drugiej Ery wraz z Galadrielą i Celebornem przeniósł się do Eregionu, gdzie założył Gwaith-i-Mírdain). Po roku 1200 w Eregionie pojawił się Sauron, który przybrał imię Annatara, przedstawiając się jako emisariusz Valarów. Mimo nieufności Galadrieli pozwolono mu pozostać w Eregionie, gdzie przekonał do siebie Celebrimbora. Pod wpływem Saurona Celebrimbor i Gwaith-i-Mírdain dokonali między rokiem 1350 a 1400 zamachu stanu, w efekcie którego Galardriela porzuciła Eregion, a Celeborn został odsunięty od władzy. Celebrimbor został wówczas władcą Eregionu. Wiązały go bardzo bliskie stosunki z krasnoludami z Khazad-dum, a szczególnie z Narvim. Pod wpływem Saurona Celebrimbor i Gwaith-i-Mírdain zaczęli wykuwać Pierścienie Władzy. Do 1500 roku powstało pierwszych szesnaście pierścieni (Dziewięć przeznaczonych potem dla ludzi i Siedem dla krasnoludów). Między rokiem 1500 i 1600 Celebrimbor wykuł ostatnie Trzy Pierścienie. W 1600 roku Sauron wykuł Jedyny Pierścień. Kiedy Celebrimbor się o tym dowiedział, wypowiedział mu posłuszeństwo. Udał się do Lothlórien, by poradzić się Galadrieli. Ostatecznie oddał Trzy Pierścienie Galadrieli i Gil-galadowi, by ich strzegli przed Sauronem. Prawdopodobnie też wtedy podarował jeden z pierścieni Durinowi III. W 1693 lub 1695 roku Sauron rozpoczął wojnę z elfami i zaatakował Eriador.

Pierwszym celem ataku Saurona był Eregion, gdzie spodziewał się zdobyć pierścienie. W 1697 roku wkroczył do Eregionu i zdobył jego stolicę, Ost-in-Edhil. W czasie szturmu Celebrimbor stoczył na schodach siedziby Gwaith-i-Mírdain pojedynek z Sauronem, w którym został pokonany i wzięty do niewoli. Sauron poddał go długim torturom, w czasie których Celebrimbor wyjawił miejsce ukrywania Siedmiu Pierścieni. Celebrimbor nie chciał jednak zdradzić, gdzie przechowywane są Trzy Pierścienie. Wówczas Sauron go zabił, a jego okaleczone ciało kazał nadziać na pal.

W serialu Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy Celebrimbora zagrał Charles Edwards

Celegorm

Był trzecim synem Fëanora i Nerdaneli, urodzony w Amanie. Najbardziej związany z jednym ze swoich braci, Curufinem. Był doskonałym łowcą, przyjaźnił się z Oromem, od którego wiele się nauczył. Otrzymał od Oromego ogara Huana. Był najbardziej ambitny ze swoich braci, podążył też ścieżką Przysięgi Fëanor z największym zapałem, co doprowadziło go do zguby. Przyjaźnił się też ze swoją kuzynką - Aredhelą.

Po zniszczeniu Drzew Valinoru i złożeniu Przysięgi Fëanora powrócił wraz z braćmi i ojcem do Śródziemia. Zabrał także Huana. Zamieszkał w pobliżu źródeł Eithel Sirion, na północ od Ered Wethrin. W czasie Dagor-nuin-Giliath urządził zasadzkę na orków, przeganiając ich na moczary Serech. Po tej bitwie, w której zginął jego ojciec, wyruszył do Himladu, na wschodzie Beleriandu, gdzie zamieszkał wraz z Curufinem. Ufortyfikowali przełęcz Aglon przeciwko siłom Morgotha. W tym czasie (450 lat) utrzymywali bliskie kontakty się z Caranthirem, który zamieszkał niedaleko od nich. Jednak w Dagor Bragollach Morgoth zdobył te ziemie, zmuszając ich do ucieczki do Nargothrondu. Bracia przebywali tam 10 lat. Po pewnym czasie dowiedzieli się, że Beren i Finrod zostali porwani do Saurona, lecz zachowali to w tajemnicy, mając nadzieję, że po śmierci Finroda zyskają większą władzę. Mieszkańcy Nargothrondu dowiedzieli się o tym i wygnali ich z Nargothrondu.

Podróżując na północny wschód napotkali Lúthien i Berena, których zaatakowali. Wtedy to Huan wypowiedział swojemu panu posłuszeństwo.

Celegorm został ranny w Nirnaeth Arnoediad i bracia uciekli z pola bitwy. Wyruszyli na daleki wschód, za szczyt Dolmed. Usłyszawszy, że Beren i Lúthien zdobyli Silmaril, zamierzali wyruszyć po niego, jednak nie odważyli się na to. Po przekazaniu klejnotu Diorowi wysłali do niego żądanie o jego zwrot, lecz nie uzyskali zgody. Zaatakowali więc go (wraz z pozostałymi braćmi). W czasie tego ataku (509 rok Pierwszej Ery) Celegorm zginął.

Curufin

Był piątym syn Fëanora i Nerdaneli, ojcem Celebrimbora. W Śródziemiu Curufin dzielił los Celegorma. W czasie nieudanego ataku na Luthien i Berena w Brethilu Curufin utracił swój nóż, Angrist.

Zginął w czasie ataku synów Fēanora na Menegroth. Jedyny syn Feanora, który miał potomstwo. Był mistrzem w sztuce jazdy konnej.

Ecthelion

W czasie wojen o Beleriand Ecthelion walczył pod sztandarami Turgona. Był także strażnikiem jednej z bram prowadzących do Gondolinu. W czasie jego obrony dowodził rodem Fontanny, prowadząc go do boju przy dźwiękach fletów. Mimo licznych ran stoczył zwycięski pojedynek z Gothmogiem, broniąc rannego Tuora, lecz sam zginął, wciągnięty przez padającego Balroga do fontanny.

Po bitwie imię Ecthelion zaczęło budzić wśród orków przerażenie, a Eldarowie przyjęli je za okrzyk wojenny. Pamięć o jego bohaterskich czynach zachowała się w wielu pieśniach i opowieściach elfów.

Elemmakil
Był elfem z Gondolinu żyjącym w Pierwszej Erze. Był dowódcą straży przy zewnętrznej bramie. To on wpuścił do Gondolinu Tuora i Voronwëgo. W młodości przyjaźnił się z Voronwëm.

Elenwë
Była żoną Turgona i matką Idril. Zmarła w czasie przeprawy przez Helcaraxë, kiedy to Turgon omal nie zginął próbując ją uratować.

Jej imię pochodzi z quenyi i znaczy Gwiazda.

Enerdil
Mieszkał w Gondolinie, był drugim najznakomitszym kowalem po Fëanorze. Stworzył Elessar i podarował go Idril, dzięki której klejnot przetrwał upadek Gondolinu.

Erestor
Główny doradca Elronda w Rivendell. Brał udział w Naradzie u Elronda, gdzie zaproponował, aby Jedyny Pierścień został powierzony Tomowi Bombadilowi. Razem z większością mieszkańców Rivendell był obecny na ślubie Aragorna i Arweny.

Fëanor
Był jedynym synem z pierwszego małżeństwa Finwego (jego matką była Míriel); przyrodnim bratem Fingolfina i Finarfina. Najpotężniejszy z Ñoldorów, był pomysłodawcą i przywódcą ich buntu przeciwko Valarom. Opracował tengwar i stworzył Silmarile. Zginął w Mithrimie podczas bitwy Dagor-nuin-Giliath. Jego pierwotne imię brzmiało Curufinwë (qya. curu, zdolny) i nadał je swemu piątemu synowi, lecz był powszechnie znany pod imieniem nadanym mu przez matkę: Fëanáro Duch Ognisty, w wersji sindarińskiej Fëanor.

Już jako niemowlę osierocony przez matkę był niezwykłym elfem: wyjątkowo dobrze się rozwijał, był niezwykle piękny, wysoki, miał czarne włosy. Był władczy, uparty, we wszystkich dążeniach okazywał zapał i stałość, niezwykle przenikliwy i zręczny. Jeszcze jako młodzieniec udoskonalając pismo sarati Rúmila, stworzył tengwar. Największe zdolności objawiły się w jego sztuce kuźniczej i zdobniczej.

Fëanor ożenił się z Nerdanelą, córką kowala Mahtana od którego nauczył się wiele z dziedziny obróbki kruszców i kamieni. Urodziła mu siedmiu synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa. Wtedy to także jego ojciec poślubił Indis, która urodziła mu Fingolfina i Finarfina. Fëanor nie polubił jednak przybranej rodziny. Trzymał się od nich z daleka, udoskonalając swoje rzemiosło i wiedzę. Był to jeden z ważniejszych powodów późniejszych tragicznych wydarzeń. Wiele lat później, już po uwolnieniu, Melkor, pchany zawiścią i nienawiścią, rozgłaszał plotki o wspaniałych dziełach Fëanora, powstałych pod jego kierunkiem. Lecz Fëanor od zawsze nienawidził Melkora i nigdy się z nim nie przyjaźnił, ani nie szukał u niego rad, co czynił, wyjątkowo, tylko u Nerdaneli, lecz tylko w krótkim pierwszym okresie małżeństwa.

Szukając pomysłu na utrwalenie na wieczność chwały Valinoru, postanowił stworzyć Silmarile, najwspanialsze ze swoich dzieł. Użył do tego wszystkich swych umiejętności i całej mocy.

Jednak Melkorowi udało się go omotać, mówiąc o rozległych krainach Śródziemia przeznaczonych przez Valarów dla, jak mówił, słabej rasy ludzkiej. Fëanor był pierwszym elfem, który się o niej dowiedział. Melkor rozbudził tym samym w sercu Fëanora żądzę wolności i rozleglejszych królestw. Chciał w ten sposób zdobyć Silmarile, jak do tej pory nieuchwytne dla niego. Wprawdzie Fëanor na wielkie uroczystości stroił czoło tymi klejnotami, lecz zazwyczaj trzymał je ściśle strzeżone w Tirionie.

Wtedy to też między Fëanorem a Fingolfinem, poważanymi książętami Ñoldorów, zrodziła się zazdrość o prawa, majątek i uwagę ich ojca, Finwego. Melkor wykorzystał okazję, puszczając w obieg plotkę, która dotarła do uszu Fëanora. Mówiła ona o planowanym spisku Fingolfina, który zamierzał ponoć przejąć dla siebie całą władzę. Działo się to podobno za przyzwoleniem Valarów, którym nie podobało się, iż Silmarile znajdują się w Tirionie, zamiast być oddane pod ich pieczę. Rozgniewany Fëanor urządził tajemną kuźnię, tworząc tam broń i zbroje.

Gdy Fëanor pierwszy otwarcie wystąpił przeciw Valarom, publicznie (niesłusznie) oskarżając Fingolfina o próby przejęcia jego pierwszeństwa przed ich ojcem, uznali go za głównego wichrzyciela. Valarowie więc skazali go na dwunastoletnie wygnanie z Tirionu, uświadamiając sobie jednocześnie uczynki Melkora. Fëanor zbudował więc w górach Formenos, zamek i skarbiec, w którym przechowywane były kosztowności i broń, a Silmarile zamknięte były w komnacie z żelaza. Tam też się przeniósł król Finwë, zostawiając Fingolfinowi władzę nad Ñoldorami w Tirionie.

Pewnego dnia Melkor zjawił się w Formenos, próbując na nowo rozbudzić w nim buntownicze myśli i proponując pomoc w ucieczce do Krain Zewnętrznych. Powiedział mu także o domniemanym niebezpieczeństwie, jakie wisi nad Silmarilami. Fëanor zrozumiał, że Melkor pożąda Silmarilów. Wtedy Fëanor przeklął Melkora rozkazując mu odejść natychmiast, a upokorzony Melkor uciekł (jak wszyscy myśleli) z Valinoru. Z tej okazji Valarowie rozkazali Fëanorowi przyjść na uroczystości. Fëanor przybył, lecz skromnie ubrany i bez Silmarili. Spotkał się przed tronem Manwego z Fingolfinem i książęta pojednali się, przynajmniej w słowach. Wtedy to Drzewa Valinoru zostały zniszczone. Valarowie poprosili więc Fëanora o zniszczenie Silmarili, żeby uzyskać światło niezbędne do odzyskania światła. Fëanor odmówił jednak. Wysłannicy powiedzieli wkrótce, że Melkor rozbił także skarbiec Fëanora i zabrał wszystkie klejnoty nagromadzone w Formenos, zabijając jednocześnie Finwego.

Jednak Fëanor bardziej cierpiał po stracie Finwego, niż Simarili, i długo rozpaczał w ciemnościach, bowiem żaden w świecie syn nie czcił głębiej niż on swego rodzica.

Po pewnym czasie Fëanor zjawił się w Tirionie, wbrew woli Valarów, którzy nałożyli na niego wyrok banicji. Przybyło wielu Ñoldorów, ciekawych, co im powie Fëanor. Tej nocy wygłosił mowę, której Ñoldorowie nigdy nie zapomnieli.

Potem Fëanor złożył wraz ze wszystkimi synami przysięgę: przyrzekli ścigać zemstą i nienawiścią aż do końca świata Valara, demona, elfa czy też człowieka z nienarodzonego jeszcze ludzkiego plemienia, każdą istotę dużą czy małą, dobrą czy złą, jakiekolwiek stworzenie, które zjawi się odtąd aż po kres czasu, jeśli spróbuje przywłaszczyć sobie, zagarnąć lub przetrzymywać Silmarile, należne z prawa Fëanorowi i jego rodowi.

W końcu Fëanorowi udało się przeciągnąć większość słuchaczy na swoją stronę. Wyprawa składająca się z lojalnych Fëanorowi elfów, wędrujących na przedzie, i mniej chętnego, ociągającego się hufca Fingolfina, szła na północ. Ochłonąwszy jednak z pierwszego uniesienia, Fëanor zastanowił się i zrozumiał, że wielka gromada nie zdoła pokonać niezliczonych mil drogi na północ i przeprawić się za morze bez statków; budowa floty zajęłaby za dużo czasu, nawet gdyby Ñoldorowie mieli w swoich szeregach wprawnych szkutników. Postanowił więc jednak słynących ze swych statków Telerich przeciągnąć na swoją stronę. Jednak w Alqualondë nie udało mu się, gdyż Teleri byli mocniej związani i bardziej lojalni wobec Valarów.

Fëanor po odmowie długo się zastanawiał, pogrążony w czarnych myślach. Postanowił jednak, bez względu na koszty zając statki Telerich. Ci jednak stawili silny opór. Tak rozpoczęło się Bratobójstwo w Alqualondë. Jednak spóźniony hufiec Fingolfina, widząc nadchodzącą klęskę swych rodaków postanowił pomóc, co zrobił skutecznie.

Ñoldorowie opanowali więc statki i wyruszyli. Morze jednak wzburzyło się przeciw zabójcom, rozpętując sztorm, który zabił wielu Ñoldorów. Więcej szczegółów o tym Bratobójstwie w Alqualonde można znaleźć w żałobnej pieśni "Ñoldolante, Upadek Ñoldorów", którą Maglor ułożył, nim zaginął.

W czasie wędrówki, herold Manwego (prawdopodobnie Námo) ogłosił im, że Ród Fëanora, tak samo jak wszyscy ich poplecznicy zostaje przeklęty przez Valarów i że nigdy nie zdobędą Silmarili. Wtedy to wielu spośród Ñoldorów wróciło do Amanu, gdzie uzyskali przebaczenie. Po długiej i męczącej podroży dotarli do Helcaraxe, gdzie, bezpiecznie, statkami, mogła przeprawić się tylko część Ñoldorów. Fëanor i jego synowie postanowili zawładnąć całą flotyllą i wymknąć się cichcem; od dnia bitwy w Alqualonde zatrzymali władzę nad statkami, a ich załogi składały się wyłącznie z elfów oddanych bez zastrzeżeń Fëanorowi i tych, którzy brali bezpośredni udział w bitwie z Telerimi. Udało im się to bez przeszkód, zostawili jednak hufiec Fingolfina, który poniósł olbrzymie straty podczas samotnej przeprawy do Śródziemia. Fëanor wylądował przy ujściu fiordu zwanego Drengist, wrzynającego się głęboko w krainę Dor-lómin.

Fëanor wraz z innymi elfami ze szczepu Ñoldorów osiedlił się w Beleriandzie, gdzie (w czasie pierwszego obozowiska) niespodziewanie zaatakował ich Morgoth (szczegóły w Dagor-nuin-Giliath). Zwyciężyli jednak, lecz był to dopiero początek wojen o Beleriand.

Fëanor zginął w Mithrimie na granicy Dor Daedeloth (kraju otaczającego siedzibę Morgotha), podczas bitwy Dagor-nuin-Giliath, w której szturmując Angband, bohatersko walczył z balrogami, raniony śmiertelnie został przez Gothmoga. "Nie miał wszakże pogrzebu ani grobowca, bo ognisty duch opuszczając ciało spalił je na popiół (...)" Silmarillion Stało się to w pierwszych dniach Pierwszej Ery.

Finarfin
Był najmłodszy spośród dzieci Finwego. Jego matką była Indis. Ożenił się z Eärweną z Telerich i spłodził z nią czworo dzieci: Finroda, Angroda, Aegnora i Galadrielę.

Po śmierci ojca wziął udział w ucieczce Ñoldorów do Śródziemia, ale zawrócił do Amanu po ogłoszeniu przez Mandosa przepowiedni o zagładzie swego plemienia. Po powrocie prosił Valarów o przebaczenie i otrzymał zgodę na pozostanie w Amanie. Został królem Ñoldorów pozostałych w Nieśmiertelnych Krainach i prawdopodobnie panował w Tirionie. W czasie Wielkiej Bitwy poprowadził lud Ñoldorów do walki. Był najpiękniejszym i najmądrzejszym spośród dzieci Finwego.

Imię Finarfin jest przekształconym w sindarinie quenejskim imieniem Arafinwë.

Spośród książąt ñoldorskich on jeden i jego potomstwo mieli złote włosy, odziedziczone po Indis, która pochodziła ze szczepu Vanyarów.

Findis
Była najstarszym dzieckiem Finwego i Indis. Pozostała wraz z Finarfinem i Indis w Valinorze, gdy Fingolfin z Irime udali się do Śródziemia.

Finduilas
Pojawia się w Silmarillionie, Dzieciach Húrina i "Niedokończonych Opowieściach" .

Była córką Orodretha z Nargothrondu, kochała Gwindora, który nazywał ją Faelivrin. Gdy Túrin przybył do królestwa jej ojca wraz z Gwindorem, Finduilas zakochała się w Túrinie, jednak nie żywił on do niej takiej miłości jakiej pragnęła. Po zniszczeniu Nargothrondu została zabita przez uciekających po złupieniu jej królestwa orków. Túrin po wielkich trudach nie zdołał jednak ocalić Finduilas. Została ona przyszpilona włócznią do drzewa, podczas próby uratowania niewolników przez leśnych ludzi. Córka Orodretha spoczywała przy przeprawie na Teiglinie, a jej kurhan zwał się Haudh-en-Elleth, Wzgórze Księżniczki Elfów. Ostatnie słowa Faelivrin brzmiały: "Mormegil! Przekażcie Mormegilowi, że Finduilas jest tutaj".

Fingolfin

Był starszym synem Finwego i Indis, młodszym od przyrodniego brata, Fëanora. Jego rodzonym bratem był Finarfin, a siostrami Findis i Irimë. Jego żoną w Valinorze została Anairë, z którą miał czworo dzieci: Fingona, Turgona, Aredhelę i Argona.

Fingolfin był przywódcą największej grupy Ñoldorów w ich wyprawie z Amanu do Śródziemia, jednak Anairë pozostała w Wiecznych Krainach. Poprowadził swój lud przez cieśninę Helcaraxë.

W bitwie Dagor-nuin-Giliath żołnierze Fingolfina rozgromili wojska orków próbujące zaatakować od tyłu armię jego brata. W czasie tych walk zginął jego najmłodszy syn, Argon, a Fingon, dzięki pomocy Thorondora, uratował Maedhrosa z rąk Morgotha. Wdzięczny za pomoc Maedhros ogłosił stryja Najwyższym Królem Ñoldorów. Od tej chwili Fingolfin sprawował on władze w Hithlumie, północnym regionie Beleriandu. W czasie swojego panowania nawiązał kontakt z Sindarami.

Po zwyciężeniu orków w bitwie Dagor Aglareb elfickie wojska pod wodzą Fingolfina przystąpiły do oblężenia Angbandu. Trwało ono prawie czterysta lat. Zakończyło się bitwą Dagor Bragollach. Armia Ñoldorów poniosła znaczne straty, a widząc nadchodzącą klęskę, Fingolfin w pojedynkę ruszył do siedziby Morgotha, by wyzwać go na pojedynek. Siedem razy ranił Ringilem Morgotha, lecz gdy potknął się i upadł, Morgoth zmiażdżył jego gardło stopą. Fingolfin ranił jeszcze Morgotha w stopę, na którą ten miał kuleć do śmierci w czasie Dagor Dagorath.

Fingon
Był najstarszym synem Fingolfina i Anairë.

Uratował przykutego do skały Thangorodrimu Maedhrosa, dzięki temu nastąpiło pojednanie poróżnionych od czasu przyjścia do Beleriandu Ñoldorów.

Został Najwyższym Królem Ñoldorów po śmierci swego ojca. Władał Dor-lóminem, a po śmierci Fingolfina całym Hithlumem. W bitwie Nirnaeth Arnoediad Fingon niemalże zwyciężył, został jednak zabity przez Gothmoga, przywódcę Balrogów, a jego kraj zajęli Easterlingowie. Po jego śmierci Najwyższym Królem został jego brat, Turgon.

W Silmarillionie Fingon jest podany jako ojciec Gil-galada.

Finrod
Był najstarszym synem Finarfina.

Zbudował cytadelę Minas Tirith na Sirionie oraz Nargothrond na Narogu. Był przyjacielem krasnoludów, od których otrzymał imię Felagund (sin. Władca Jaskiń), oraz naszyjnik Nauglamír (który Hurin ofiarował później Thingolowi).

Około 310 roku Pierwszej Ery przypadkowo spotkał pierwszych Edainów w Ossiriandzie. Nazwali go w swoim języku Nom (mądrość). Niedługo potem ich przywódca Bëor wstąpił do Finroda na służbę. W roku 455 razem z Berenem i dziesięcioma elfami z Nargothrondu wyruszył po Silmaril, dotrzymując przysięgi złożonej Barahirowi. Rządy namiestnicze w swoim królestwie oddał swemu bratankowi, Orodrethowi. Finrod i jego towarzysze, próbując przejść niezauważeni w przebraniu orków przez wrogie kraje, zostali pojmani przez Saurona. Tam Finrod stoczył pojedynek na pieśni z Sauronem, a po nim został uwięziony w lochach Tol-in-Gaurhoth. Wilkołak zabijał po kolei jego towarzyszy, gdyż Sauron zachował Finroda na koniec. Gdy został tylko Finrod i Beren, Finrod zaatakował wilkołaka, używając tylko zębów i pięści. Zabił go, jednak sam odniósł śmiertelne rany.

W quenyi jego imię brzmi Artafindë.

Galadriela

Gelmir
Elf z Nargothrondu, był bratem Gwindora i synem Guilina. W bitwie Dagor Bragollach przewodził oddziałowi z Nargothrondu i został wzięty do niewoli, gdzie został oślepiony. Zginął w 473 Pierwszej Ery w czasie Nirnaeth Arnoediad. Orkowie odrąbali mu wtedy ręce i nogi, a na końcu głowę, by sprowokować oddział Gwindora do ataku.

Gil-galad
Gil-galad był elfem z rodu Finwego, ostatnim z Najwyższych Królów Ñoldorów. Został królem po upadku Gondolinu i śmierci poprzedniego Króla, Turgona. Według opublikowanego Silmarilionu ojcem Gil-galada był Fingon, syn Fingolfina i wnuk Finwëgo. Historia Śródziemia wskazuje jednak, że intencją J.R.R. Tolkiena było raczej przedstawienie Gil-galada jako elfa z rodu Finarfina, jako że opisywany był jako syn albo Finroda Felagunda albo Orodretha.

Jego imię ojcowskie w quenyi brzmiało Artanáro. Sindarińską formą tego imienia był Rodnor, ale najlepiej znany był pod swym imieniem matczynym Ereinion (sin. Potomek Królów) i pod swym epessë, tytułem honorowym Gil-galad (sin. Gwiazda Promienista).

Przez większą część Pierwszej Ery Gil-galad mieszkał razem z Círdanem z dala od strasznych wojen północy. Po śmierci Turgona przypadła mu godność Najwyższego Króla Ñoldorów. W Drugiej Erze objął władzę nad Lindonem. Był potężnym i mądrym władcą. Nie chciał rozmawiać z Sauronem, gdy ten przyszedł pod postacią Annatara. To samo doradzał innym, ale elfowie z Eregionu nie posłuchali go. Gil-galad został powiernikiem najpotężniejszego z Trzech Pierścieni, Vilya, pierścienia z szafirem. Pod koniec Drugiej Ery oddał go Elrondowi.

Kiedy w 1693 roku Drugiej Ery wybuchła pierwsza wojna z Sauronem, Gil-galad wysłał pod wodzą Elronda armię do Eriadoru. Wojska Saurona były znacznie potężniejsze, jednak na pomoc elfom przybył Tar-Minastir, król Númenoru i wspólnymi siłami pokonano Saurona.

W 3320 roku Drugiej Ery do Śródziemia przybyli Númenorejczycy. Po zagładzie Númenoru przeżyło niewielu Dúnedainów, a wśród nich Elendil i jego synowie: Anárion i Isildur. Gil-galad przyjął w swoim kraju Elendila i pozwolił założyć mu królestwo żyjące w przyjaźni z elfami.

W 3429 roku Drugiej Ery Sauron ponownie napadł na Zachodnie Kraje. Najpierw zaatakował Gondor i podczas gdy Anarion stawiał mu opór, jego brat Isidur wyruszył na północ, by sprowadzić pomoc. W 3430 roku zawiązał się Ostatni Sojusz elfów i ludzi. W 3431 roku wojska wyruszyły z Arnoru. Zatrzymały się na jakiś czas w Rivendell, po czym w 3434 roku przekroczyły Góry Mgliste i stanęły do walki na równinie Dagorlad. Dzięki postawie wodzów Ostatniego Przymierza – Gil-galada i Elendila – siły Saurona zostały rozbite i zwycięzcy królowie wkroczyli do Mordoru. Rozpoczęło się trwające aż siedem lat oblężenie Barad-dûr. W 3440 roku zginął Anárion, trafiony pociskiem z okna Czarnej Wieży. W końcu w 3441 roku Drugiej Ery Sauron wyszedł ze swojej wieży, by stoczyć pojedynek z Gil-galadem i Elendilem. Ponieśli oni śmierć w tym pojedynku. Isildur szczątkami ojcowskiego miecza odciął Pierścień z ręki Saurona, tym samym łamiąc jego potęgę.

Gil-galad walczył włócznią Aeglos.

Gildor
Gildor Inglorion pochodził z rodu Finarfina. Był przywódcą grupy elfów, którzy mieszkali w Rivendell i odbywali od czasu do czasu wyprawy do Wieżowych Wzgórz, by spojrzeć w palantír, który był tam przechowywany. Podczas takiej wędrówki spotkał Frodo Bagginsa, który z przyjaciółmi podróżował z Shire do Bree.

Pod koniec Trzeciej Ery przebył morze razem ze Strażnikami Trzech Pierścieni.

Glorfindel
Glorfindel był jednym z wodzów w Gondolinie, a także głową rodu Złotego Kwiatu. Ze względu na złote włosy Glorfindela istnieje przypuszczenie, że pochodził z rodu Finarfina. W czasie bitwy Nirnaeth Arnoediad odznaczył się męstwem dowodząc lewym skrzydłem podczas odwrotu armii Turgona. Swoją odwagę i waleczność udowodnił podczas upadku Gondolinu, gdy niedobitkowie Gondolindrimów wpadli w zasadzkę zastawioną na Cirith Thoronath. Stoczył wtedy walkę z Balrogiem, w której obaj ponieśli śmierć spadając ze skał. Dzięki niemu ocaleli Tuor i Idril.

Glorfindel pojawia się także w trylogii Władcy Pierścieni, gdzie zasiada obok Elronda w Rivendell. Możliwe, że jest to ta sama osoba i że po opuszczeniu hal Mandosa pozwolono mu użyć Prostej Drogi, aby mógł wspierać elfów Śródziemia w walce z Sauronem. Glorfindel prawdopodobnie brał udział w obradach Białej Rady. Dowodził siłami, które uczestniczyły w pokonaniu Angmaru w bitwie pod Fornostem. Pomagał Powiernikowi Pierścienia w dotarciu do Ostatniego Przyjaznego Domu, walcząc z Upiorami Pierścienia przy brodzie Bruinen.

Glorfindel był jednym z niewielu, których lękał się Czarnoksiężnik z Angmaru. Po bitwie pod Fornostem przegranej przez armię Angmaru, Glorfindel zmusił go do ucieczki. Właśnie z ust Glorfindela padła przepowiednia o zgubie Czarnoksiężnika.

Jego imię znaczy w sindarinie dosłownie złoto-włosy.

Gwindor
Książę Nargothrondu, syn Guilina. Dowodził oddziałem Nargothrondu w Nirnaeth Arnoediad. Furia spowodowana przed bitwą widokiem tortur jego brata Gelmira pchnęła go do ataku na wojska Morgotha i niemal dała elfom zwycięstwo. Za oddziałem Nargothrondu ruszyła do walki cała armia Eldarów i została zatrzymała dopiero przed samym Angbandem. Tam sytuacja zmieniła się na korzyść Morgotha, a wysunięty najdalej oddział Gwindora został okrążony i zniszczony. Gwindora pojmano i stał się niewolnikiem w kopalniach na północy. W końcu uciekł z niewoli i długo błąkał się po Taur-nu-Fuin oszołomiony grozą tego miejsca.

Znalazł go tam Beleg i razem uratowali Túrina Turambara z rąk orków. Po śmierci Belega poprowadził Túrina do Nargothrondu, gdzie Túrin szybko zdobył względy mieszkańców i króla Orodretha.

Gwindor zginął w bitwie Tumhalad.

Idril
Pojawia się w Silmarillionie. Pewne informacje na jej temat znajdują się w Dodatkach do trzeciego tomu  Władcy pierścieni.

Była księżniczką Gondolinu, jedynym dzieckiem Turgona i Elenwë. Urodziła się i wychowała w Amanie. Słynęła ze swej wielkiej urody. Szczególnie podziwiano jej długie, piękne włosy, złociste niczym światło Laurelinu. Idril była też mądra i dalekowzroczna. Podczas buntu Noldorów opuściła krainę Valarów wraz z rodzicami i większością pobratymców. W hufcu Fingolfina przemierzyła całą długą drogę do Śródziemia. Jednak podczas przeprawy przez cieślinę Helcaraxë straciła matkę.

Początkowo w Beleriandzie mieszkała razem ze swoim ojcem w Nevraście, a potem (od 104 roku Pierwszej Ery) przeniosła się do Gondolinu, gdzie żyła w spokoju przez wiele lat. Mówiono, iż właśnie księżniczka Idril jest największym skarbem tego pięknego miasta. W 330 roku była świadkiem tragicznych wydarzeń: jej ciotka Aredhela, która powróciła do Gondolinu po wielu latach, zmarła śmiertelnie zraniona przypadkiem przez męża Eöla, który doścignął małżonkę w mieście. Sam Eöl został stracony na rozkaz Turgona, mimo iż Idril prosiła ojca o miłosierdzie dla niego. Nie lubiła swojego kuzyna, Maeglina, który osiadł w Gondolinie. Nieufność tę potęgował fakt, iż zdawała sobie sprawę, że Maeglin kocha ją i pożąda, (...) a to, co czytała w jego myślach, tym bardziej ją odstręczało. Miłość, którą żywił do ciotecznej siostry, wydawała jej się czymś dziwacznym i niezdrowym (...). Sytuacja ta nie zmieniała się przez wiele lat.

W 496 roku Idril poznała jednak człowieka, Tuora, syna Huora, który przybył do Gondolinu jako wysłannik samego Ulma. Podczas pobytu w mieście Tuor pokochał z wzajemnością księżniczkę. Za zgodą Turgona odbył się ich ślub (503 rok). Był to drugi w historii Śródziemia związek małżeński między Eldarami a Edainami. W rok później urodził się syn Idril i Tuora, Eärendil. Cała rodzina szczęśliwie żyła przez następne lata, lecz księżniczkę ogarniał coraz większy niepokój. Nakazała więc zaufanym elfom rozpocząć budowę tajemnego przejścia, wiodącego z Gondolinu na północ. W 511 roku wojska Morgotha (dzięki zdradzie Maeglina) zaatakowały miasto. Podczas szturmu Idril wraz z Eärendilem została pojmana przez Maeglina, lecz Tuor zdołał go zabić. Wraz z garstką ocalałych mieszkańców udało im się uciec z Gondolinu tajnym przejściem, a później wydostać się z obrębu gór przez przełęcz Cirith Thoronath. Wszyscy schronili się wpierw w krainie Nan-tathren, a później w Przystaniach Sirionu.

Tam Idril i Tuor żyli w spokoju przez dłuższy czas. Około 543 roku oboje odpłynęli statkiem Eärrámë na Najdalszy Zachód. Dalszy los Idril, tak jak los Tuora, pozostaje niepewny. Przypuszczalnie przez jakiś czas żyła w Amanie lub na Tol Eressëi wraz z mężem, który prawdopodobnie otrzymał od Valarów zgodę na przebywanie tam przez jakiś czas. Gdy jednak w końcu Tuor zmarł, być może Idril też wybrała los śmiertelników, tak jak Lúthien.

Postać Idril pojawia się również w Upadku Gondolinu, najwcześniejszym z mitologicznych tekstów Tolkiena, opublikowanych przez jego syna Christophera w Księdze zaginionych opowieści. Z jego treści (zawartej w tomie 2) nie dowiadujemy się prawie nic o losach Idril przed przybyciem Tuora do Gondolinu. Mowa jest tylko o tym, że nie chciała Meglina (późniejszego Maeglina) za męża i wyjaśnione jest pochodzenie jej przydomku: A panna zaiste wyróżniała się urodą, a ponadto odwagą; lud zwał ją Idril Srebrnostopą, gdyż wyjąwszy czas świąt Ainurów, często chadzała boso i z odkrytą głową, chociaż córką królewską była. W Księdze zaginionych opowieści określa się związek Tuora i Idril jako pierwszy między ludźmi i elfami. W stosunku do Silmarillionu tekst Upadku Gondolinu podaje nieco więcej informacji o życiu małżonków. Wedle niego Idril miała w pewnym stopniu dar widzenia przyszłości, dzięki któremu wymyśliła plan budowy tunelu. Także opis szturmu Gondolinu przez wojska Melka (wcześniejsza forma miana Melkor) jest bardziej bogaty w szczegóły dotyczące losów rodziny Idril.

Późniejsze losy księżniczki (już po osiedleniu się uciekinierów przy ujściu Sirionu) są bardzo niejasne. Pewne informacje na jej temat znajdują się w zarysie Opowieści o Eärendilu (tom 3 Księgi zaginionych opowieści). Są to zebrane przez Christophera różne szkice i plany tego tekstu, którego Tolkien nigdy nie spisał w pełnej, narracyjnej formie. Wedle tychże materiałów, pewnego dnia postarzały Tuor opuszcza ujście Sirionu, pożegnawszy się z Eärendelem (Eärendilem). Rankiem Idril przychodzi na brzeg morza i widzi już tylko statek niknący w oddali. W czasie gdy Eärendel i Voronwë poszukują Tuora, Idril sama postanawia ruszyć śladem męża. Odpływa z ujścia Sirionu jeszcze przed powrotem syna. Wszelki słuch po niej zaginął i jej dalsze losy pozostają nieznane.

Wedle jednej z wersji opisującej późniejsze podróże Eärendela, Idril miała wylądować na Wyspie Snów, jednej z Wysp Półmroku, rozciągających się przed Valinorem. Tam zbudowała Perłową Wieżę i na jej szczycie usnęła, czekając na powrót Tuora. Obudzić ją miał gong, odzywający się na statku Eärendela, który przepływał tamtędy. Lecz ani syn, ani matka nie zdawali sobie sprawy, iż wyminęli się. Tolkien jednak odrzucił tę wersję.

Księżniczkę zwano też Celebrindal (sin. Srebrnostopa).

Imię Idril pochodzi z sindarinu i znaczy w tej mowie Iskrzące lśnienie lub Iskrzący blask. Zostało ono nadane księżniczce w Beleriandzie jak tłumaczenie jej właściwego quenejskiego imienia – Ithrillë lub Itarildë.

Irimë
Córka Finwego i Indis, siostra Fëanora, Fingolfina, Finarfina i Findis. Irime podążyła do Śródziemia wraz z Feanorem i Fingolfinem, gdy reszta jej rodzeństwa pozostała w Amanie.

Maedhros

Był najstarszym z synów Fëanora i Nerdaneli, bratem Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa.

Uważany za przywódcę synów Fëanora. W Valinorze wraz z braćmi przyniósł Fëanorowi wiadomość o śmierci Finwego, razem z braćmi i ojcem złożył Przysięgę, że odbiorą Silmarile Morgothowi, i dlatego zostali poddani Wyrokowi Mandosa. Wyruszyli do Śródziemia. Po śmierci Fëanora Morgoth podstępnie schwytał Maedhrosa i przykuł go do ściany w Thangorodrimie. Jednak jego przyjaciel Fingon uratował go, odrąbując mu prawą rękę nad nadgarstkiem. Orzeł Thorondor zaniósł ich poza zasięg sług Morgotha.

Po powrocie Maedhros uznał Fingolfina za Najwyższego Króla Ñoldorów i wraz z braćmi strzegł wschodnich przełęczy Beleriandu. Mieszkał w fortecy zwanej Himring. Po Dagor Bragollach i powodzeniu misji Berena i Lúthien, aby zjednoczyć Ñoldorów, Maedhros stworzył Ligę, która poniosła klęskę w Nirnaeth Arnoediad.

Brał udział w ataku na Doriath, a w 538 roku Pierwszej Ery zniszczył przystanie u ujścia Sirionu, gdzie wziął do niewoli Elronda i Elrosa.

Po Wojnie Gniewu i pokonaniu Morgotha Maedhros namówił Maglora i ukradli razem z obozu Valarów dwa Silmarile. Jednak bracia przekonali się, że Wyrok Mandosa na nich działa i stracili prawo do klejnotów, gdyż klejnoty paliły ich w dłonie. Maedhros popełnił samobójstwo rzucając się w ognistą przepaść wraz z jednym z Silmarili.

Maeglin
Urodził się w 320 roku wpuszczy Nan Elmoth. zginął w 510 roku Pierwszej Ery. Był synem Eöla i Aredheli.

Matka nadała mu wtedy skrycie imię w języku Ñoldorów (quenyi) – Lómion – co znaczy Dziecko Półmroku. Imię Maeglin (sind. Bystrooki) dostał od ojca, gdy ukończył siedem lat. Przyjaźnił się z krasnoludami. Wraz z ojcem często odwiedzał ich siedziby w Górach Błękitnych: Nogrod i Belegost.

Kiedy jego ojciec wyruszył w podróż do krasnoludów, on wraz z matką uciekł z Nan Elmoth do Gondolinu, gdzie został dobrze przyjęty. Tam właśnie spotkał Idril, córkę Turgona i zakochał się w niej.

Często wybierał się z najbliższymi towarzyszami poza krąg gór (potajemnie, gdyż Turgon nic o tym nie wiedział) i wpadł w ręce orków, którzy zawlekli go do Angbandu. Pod groźbami tortur Maeglin załamał się i wyjawił Morgothowi położenie Gondolinu i jakimi ścieżkami się można tam dostać.

Zginął podczas napaści na Gondolin, zabity przez Tuora. Spadł z murów miasta, trzykrotnie się odbijając od skał Amon Gwareth.

Maglor
Urodził się w Amanie w czasie trwania Lat Drzew i jako jedyny syn Fëanora przeżył Pierwszą Erę (jego późniejsze losy nie są znane). Jego imię w quenyi brzmiało Canafinwë, co oznacza Finwë o mocnym (pięknym) głosie, a imię nadanę mu przez matkę to Macalaurë – Kujący Złoto. Nawiązywało ono do jego umiejętności gry na harfie.

Był drugim synem Fëanora i Nerdaneli, który odziedziczył po matce jej delikatną naturę. Został słynnym minstrelem. Maglor widział śmierć ojca z rąk Balrogów w czasie Dagor-nuin-Giliath. Wraz z resztą braci zamieszkał na wschodzie Beleriandu. Osiadł pomiędzy Większym Gelionem a Małym Gelionem, rzekami tworzącymi Gelion. Region ten, zwany Szczerbą Maglora, nie posiadając wzgórz, podatny był na ataki z północy. Bezpieczna przez cztery i pół wieku kraina została zrujnowana przez smoka Glaurunga w czasie Dagor Bragollach. Maglor zmuszony został do ucieczki do fortu Maedhrosa na górze Himring.

Synowie Feanora wzięli udział w Nirnaeth Arnoediad, ale przez zdradę Uldora przegrali ją. Maglor zabił zdrajcę, jednak wynik walki był już przesądzony. W 509 roku Maglor wziął udział w ataku na Menegroth. Bitwa ta znana jest jako Drugie Bratobójstwo. Maglor wraz z Maedhrosem zaopiekował się synami Elwingi i Eärendila, Elrondem i Elrosem.

Po upadku Morgotha, gdy odnaleziono pozostałe dwa Silmarile, ostatni synowie Feanora ukradli je z obozu Eonwego. Jednak ich złe czyny w celu osiągnięcia Silmarili sprawiły, że klejnoty paliły ich, a oni w desperacji porzucili je. Maedhros skoczył z jednym do ognistej szczeliny, a Maglor wrzucił drugi do morza. Według mitologii wciąż błąka się po świecie, lamentując nad swoim losem.

Mahtan
Ojciec Nerdaneli, teść Fëanora.

Był zręcznym kowalem z Amanu, nauczył się sztuki obróbki metali i kamieni od Aulego, dlatego też nazywany był Aulendur, Służący Aulego. Na głowie nosił miedzianą opaskę (którą później posiadał jego wnuk Maedhros), wskazującą na jego umiłowanie metalu. Mahtan wiele nauczył Fëanora, do którego miał później żal za użycie przekazanej wiedzy do wykucia pierwszych broni i zbroi w Błogosławionym Królestwie.

Mahtan nosił brodę, co było niezwykłe wśród elfów. Miał rude włosy, które odziedziczyli po nim jego wnukowie: Maedhros, Amrod i Amras.

Míriel
Pojawia się w Silmarillionie.

Nosiła przydomek Serindë (Hafciarka), słynęła bowiem z tworzenia najpiękniejszych tkanin i haftów. Poślubiła Finwego. Urodziła mu syna, Fëanora, jednak wyczerpało ją to zarówno fizycznie, jak i duchowo. Udała się do ogrodów Lórien, gdzie (jak miał nadzieję Finwë) powinna była wyzdrowieć. Jednak Míriel zmarła.

Mimo że pochodziła z plemienia Ñoldorów, miała srebrne włosy. Jej imię znaczy dosłownie Klejnot-kobieta.

Imię to nosiła również Tar-Míriel, ostatnia królowa Númenoru, córka Tar-Palantira, zmuszona do małżeństwa z Ar-Pharazônem.

Nerdanela
Była córką wyróżnianego przez Aulego kowala Mahtana, żoną Fëanora. Po ojcu odziedziczyła wyjątkowy u elfów rudy kolor włosów. Niemal dorównywała mężowi siłą woli, lecz miała więcej niż on cierpliwości i początkowo powściągała Fëanora; później zraził ją swymi pochopnymi czynami i małżonkowie oddalili się od siebie. Nerdanela urodziła Fёanorowi siedmiu synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa, i kilku z nich przekazała własne przymioty charakteru.

Nerdanela prawdopodobnie była dobrą rzeźbiarką. Elfowie mówili, że jej posągi wyglądają jak żywe.

Nie udała się wraz mężem i synami na wygnanie do Śródziemia.

Orodreth
Pochodził z rodu Finarfina, był drugim i ostatnim królem Nargothrondu.

Pochodzenie Orodretha jest przedmiotem kontrowersji. W większości tekstów Tolkiena (w tym The Grey Annals, The Later Quenta Silmarillion i The Annals of Aman) przedstawiony jest on jako syn Finarfina i Eärweny (a zatem brat Finroda Felagunda; na tę wersję zdecydował się Christopher Tolkien w opublikowanym Silmarillionie). Jednak J.R.R. Tolkien zdecydował się na zmianę pochodzenia Orodretha, czyniąc go najpierw synem Finroda Felagunda, a później jego bratankiem, a synem Angroda.

Orodreth w wielu tekstach J.R.R. Tolkiena jest ojcem Gil-galada, którego jednak w opublikowanym Silmarillionie Christopher Tolkien przedstawił jako syna Fingona.

Jako jedyny z synów Finarfina opowiedział się za rozważnym podejmowaniem decyzji co do ucieczki z Valinoru. W Beleriandzie dowodził załogą Minas Tirith, którą obronił podczas Dagor Bragollach. Niedługo później, po śmierci Fingolfina, utracił ją po szturmie sług Saurona. Został wtedy zmuszony do ucieczki do Nargothrondu. Gdy Finrod postanowił pomóc Berenowi w zdobyciu Silmarila, Orodreth został regentem, a po śmierci brata – drugim królem Nargothrondu.

Rúmil
Żył w Pierwszej Erze w Tirionie. Pochodzenie jego imienia nie jest do końca znane, prawdopodobnie wywodzi się od słowa rum oznaczającego tajemnicę. Po upadku Drzew Valinoru nie powrócił do Śródziemia, lecz został w Amanie.

Największym osiągnięciem Rúmila było wynalezienie pierwszego pisma zwanego sarati, udoskonalonego później przez Fëanora i nazwanego tengwarem. Historia Śródziemia przypisuje mu również autorstwo między innymi Ainulindalë oraz Valaquenty.

Turgon

Był drugim synem Fingolfina i Anairë. W Śródziemiu był królem Gondolinu. Zanim założył Gondolin, jego stolicą był Vinyamar. Zginął broniąc swej wieży w czasie upadku Gondolinu.

Był władcą mądrym i rozważnym, zdawał sobie sprawę z daremności stawiania Melkorowi bezpośredniego oporu. Turgon uległ jednak dumie swego rodu. Jego córką była Idril, żona Tuora. Mieczem Turgona był Glamdring. Żona Turgona, Elenwë, zginęła w czasie przeprawy przez Helcaraxe.

Voronwë

Był synem Aranwego i sindarskiej elfki z Falas. Mieszkał w Gondolinie. Był jednym z członków załogi floty, którą Turgon wysłał do Amanu w poszukiwaniu rady u Valarów. W burzy, jaka rozpętała się w czasie żeglugi, zatonęły wszystkie okręty. Ulmo ocalił jedynie Voronwego, aby ten zaprowadziłł Tuora do Gondolinu, co też uczynił.

Jego imię w quenyi oznacza niezłomny, nieugięty (ang. steadfast). Sindarska wersja jego imienia brzmi Bronweg.

Teleri

Potomkowie Elwego i Olwego
Legenda:

Elwë

Po odnalezieniu elfów przez Oromego został wytypowany, aby jako jeden z trzech posłów ujrzał przed innymi elfami Aman, a potem zachęcił innych do jego odwiedzenia, dlatego uważa się go za jedynego z Umanyarów, który widział światło Dwóch Drzew.

Gdy poznał Melianę, jedną z Majarów, został w Śródziemiu i występował pod imieniem Elu Thingol. Został królem Doriathu i Najwyższym Królem Sindarów. Z Melianą miał jedno dziecko, córkę Lúthien, najpiękniejszą istotę, jaka żyła w Śródziemiu.

Do jego śmierci przyczynił się jeden z Silmarili. Thingol kazał bowiem krasnoludzkim rzemieślnikom wprawić go w naszyjnik krasnoludzkiej roboty, Nauglamir. Naszyjnik został zabrany z ruin Nargothrondu i ofiarowany Thingolowi przez Húrina. Krasnoludowie zostali oczarowani pięknem Silmarila oraz naszyjnika nie chcieli oddać go Thingolowi. Gdy ten upokarzającym tonem nakazał im go oddać, Naugrimowie wpadli w furię i zabili go na miejscu. Według Roberta Fostera zginął około roku 505 Pierwszej Ery. The Tale of the Years podaje, że Thingol zginął podczas ataku krasnoludów na Doriath w roku 503.

Thingol przewyższał wzrostem wszystkie Dzieci Iluvatara. Jego mieczem był Aranrúth.

Olwë
Obudzony w Cuiviénen przywódca Telerich, brat Elwego i Elmo. Wraz z Elwem poprowadził Telerich na zachód. Gdy jego brat pozostał w Beleriandzie, on, namawiany przez Ulmo, poprowadził tych Telerich, którzy chcieli podążyć do Amanu. Rządził nimi w Alqualondë, na wschodnich krańcach Amanu.

Miał córkę Eärwenę i synów.

Eärwena
Była córką Olwego. Pozostała w Amanie, gdy Ñoldorowie odpływali do Śródziemia. Poślubiła Finarfina, który zawrócił z tej wyprawy na wieść o ogłoszeniu przez Mandosa przepowiedni o zagładzie Ñoldorów. Miała z nim czworo dzieci: Finroda, Angroda, Aegnora i Galadrielę. Razem z mężem sprawowała władzę w Tirionie nad elfami pozostałymi w Amanie.

Jej imię w sindarinie oznacza Morską Dziewicę (eär morze, wen dziewica).

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne
 Portret zbiorowy:Turgon, Idril oraz Maeglin (Katarzyna Karina Chmiel)
 Maeglin (Katarzyna Karina Chmiel)

Elfowie Śródziemia
Listy haseł Śródziemia


text:
Republican Jack Ciatterelli lags behind incumbent governor
Posted byatomtabloid June 21, 2021 June 21, 2021 Posted inNew Jersey News
Republican gubernatorial nominee and former Assemblyman Jack Ciatterelli has his work cut out for him to overcome Trump baggage
In the first public opinion survey released before the New Jersey general election, Fairleigh Dickinson University say Democrat Phil Murphy retains a significant lead over his Republican challenger, who remains unknown to most of the electorate.
At the start of the general election campaign, former Assemblyman Jack Ciatterelli is doing no better among registered voters than an unnamed generic Republican candidate, while the specter of former President Donald Trump haunts the race.
Even after winning the Republican nomination for New Jersey governor earlier this month, Ciatterelli is still an unknown quantity to most voters.
He is viewed favorably by 16 percent of voters, and unfavorably by 14 percent – but fully 70 percent say that they don't know enough about him to have an opinion at all, with 17 percent volunteering that they have never heard of him.
Republicans are more likely than Democrats to have a favorable view of Ciatterelli with 35 percent saying they have a favorable view, but 57 percent say that they don't have an opinion.
Only 4 percent of Democrats say that they view him favorably, with 20 percent saying that they have an unfavorable opinion.
"Ciatterelli has his work cut out for him," said Dan Cassino, a professor of Government and Politics at Fairleigh Dickinson University and the executive director of the poll. "Being unknown is better than being disliked, but running ads in New Jersey to build up awareness is an expensive proposition."
As Murphy is the incumbent, many view the race as a referendum on his governorship, and at this point, voters have a largely positive view of him. 50 percent – including 81 percent of Democrats, and 11 percent of Republicans – say that they approve of the job he's doing, compared with 39 percent saying that they disapprove.
These numbers are higher than they were before the pandemic: in a February 2020 poll of New Jersey adults, just 42 percent approved of the job Murphy was doing.
Similarly, most voters in New Jersey think that the state is on the right track: 50 percent of registered voters, including 81 percent of Democrats, say so.
Forty percent of voters – including 82 percent of Republicans – say that the state is on the wrong track.
In the poll, half of the respondents were randomly assigned to choose between Murphy and Ciatterelli, and half were asked to choose between Murphy and an unnamed Republican candidate.
The results show that Murphy does no better or worse among registered voters against Ciatterelli than against an unnamed Republican: when Ciatterelli is named, Murphy leads 48 to 32. When the Republican candidate is unnamed, the margin is no different.
"Democrats have a significant edge in New Jersey," said Cassino. "So, in order to win statewide, Republican candidates need to outperform a generic candidate, and so far, Ciatterelli just isn't doing that."
Even though most voters, as of now, say that they don't have an impression of Ciatterelli one way or the other, both candidates seem to have largely sewn up the support of their partisans. Overall, 84 percent of Democrats say that they'll support Murphy in November, with 77 percent of Republicans saying that they'll support Ciatterelli.
Registered voters were also asked about how the state of New Jersey should treat former President Trump when he visits his golf course in the Garden State.
A plurality of voters (42 percent) said that he should be left alone or ignored, but 24 percent – including 37 percent of Democratic voters – say that he should be discouraged from coming.
Only 32 percent – including 70 percent of Republicans – think that New Jersey should welcome the disgraced former president.
To test for the effect of views about Trump on vote intentions in the gubernatorial election, half of respondents were asked how he should be treated before being asked about their vote choice.
The other half got the question only afterward During the primary, Ciatterelli was pressed by his opponents about his inconsistent support for the former President, raising the possibility that bringing Trump into voter's minds could help solidify support for the Republican candidate.
Priming voters to think about Trump in this way didn't significantly impact Ciatterelli's support at all. Overall, voters who were made to think about Trump before being asked about the gubernatorial vote favored Murphy 45 to 33 over Ciatterelli; voters who weren't asked about Trump first favored Murphy over Ciatterelli 52 to 33.
Most of the change came not from Republicans, but from Democrats, who became less likely to support Murphy (from 88 percent to 80 percent) when made to think about Trump, with independents showing a similar pattern. These voters didn't become more likely to support Ciatterelli, though: just more likely to say that they didn't know, or refuse to answer the question entirely.
"Trump remains popular among Republicans in New Jersey," said Cassino. "But, as in past elections, Trump doesn't seem to have coattails: bringing him into an election doesn't help the other Republicans on the line at all."
The survey was conducted between June 9 and June 16, 2021, using a certified list of registered voters in New Jersey. Voters were randomly chosen from the list, and contacted in one of two ways. Three-quarters of the respondents (608) received an invitation through SMS (text) to fill out the survey online, via a provided link. The other quarter of respondents (193) were contacted via telephone, using the same registered voter list. The survey covers 803 registered voters in New Jersey, ages 18 and older, and was conducted entirely in English. The survey was carried out by Braun Research, Inc, of Princeton, New Jersey. Of the interviews, 123 were conducted over landlines, the remainder via cell phones.
Earth's energy imbalance doubled in 14 years
Attorneys general from 21 states oppose Postal Service changes

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


text:
Rubus lanaticaulis är en rosväxtart som beskrevs av E.S. Edees och A. Newton. Rubus lanaticaulis ingår i släktet rubusar, och familjen rosväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Rubusar
lanaticaulis

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


Goes really nicely with a 2019 Mercury 25HP ELPT Command Thrust Four Stroke and still very impressive with a 40 or 50 HP!
The 15 AllSport is built tough with .100 gauge aluminum but is still just the right size to get into any lake you want. It's easy to tow, has plenty of storage, two huge fishing decks and you'll love how easy cleanup is with the all-vinyl interior.


A wildlife research scientist with the Ministry of Natural Resources says it's unfortunate that two lynx have been killed in Timmins in a week.
Timmins Police killed a lynx this week that was wandering through a residential neighbourhood near a school.
Last week, officers killed one on a trail system where it had killed a dog and attacked two others.
The MNR's Jeff Bowman said lynx are typically an elusive animal and adds many people never see one throughout their lives.
"Well, I think it's a bit unusual that you would have lynx coming into a populated area," he said.
"It's an indication that it's late in the winter and they're hungry. They're looking for food."
Bowman says lynx typically eat snowshoe hares and adds they also prey on red squirrels.
He says removing bird feeders that attract squirrels would be one way to remove a food source for the lynx.


text:
Rasheed Satterfield November 12, 2019 0
Arabic Grammar: 'Laysa' ليس
Marhaba! Right now we're going to talk about 'ليس' which is a very important verb in formal Arabic that we use to negate things in the present tense, or to talk about 'not being,' in sentences like 'I am not a student, I'm a professor,' or 'He is not in the office today.' It comes from a very archaic and basically unused word called 'أيس' which means, like 'being,' or 'existence,' with the prefix 'لا,' 'no, not, un-,' so together, لا plus أيس is ليس The verb, conjugated for هو. You probably know how to use ليس already in certain contexts, if you've studied Arabic for a little bit. You may have seen it used to negate ideas of possession in formal Arabic. I could say, for example, 'I don't have a book.' 'ليسَ عندي…' Or let's say, 'I don't have *the* book,' 'ليس عندي الكتاب.' And in a case like that, ليسَ is fixed. It's sort of referring to the general state of 'non-ness.' 'It is not that I have a book.' If that makes any sense. However, ليس is actually a verb that can conjugate for all of the subjects that we have in Arabic. Right here is a chart with every single conjugation you'll ever need. I've included the dual conjugations for the sake of completeness, and the human feminine plural conjugation. We don't tend to hear those as much in speech, but I've included them here just for the sake of completeness. If you don't know exactly how to deploy them, don't worry about that. You'll get to that later. ليس is unique and a bit strange in that While it only ever refers to the present tense, things 'not being' in the present tense, it conjugates as though it's a past tense verb. You can see that with these suffixes. For example all past tense verbs if I'm talking about أنا, 'I,' a first-person singular conjugation, in the past tense they have the 'taa' with the 'Damma' on it, right? دَرَسْتُ, 'I studied,' in the past tense. But if I want to say 'I am not,' I would use the same suffix to say 'لَستُ.' The other complication about لَيسَ is that it's a 'hollow verb.' If you want to go back and review the video about hollow verbs, that might be helpful. Here the 'hollow' part, the vowel in the middle that sometimes disappears, is The letter 'yaa.' You could go about memorizing this chart, crunching through it, or you could remember that in all cases but one, the 'yaa' disappears when the conjugation is for a subject that is not third-person. 'هم ليسوا,' we keep the 'yaa,' 'هما ليسا,' we keep the 'yaa,' هي, 'she is not', لَيسَتْ, we keep the 'yaa.' The only exception would be for هنَّ, 'they,' feminine plural, 'those women,' لَسنَ. We have to remove the 'yaa,' because there's a rule in formal Arabic that we can't have two letters next to each other that both have 'sukuun as a letter on them. So we need to remove the 'yaa' in that case. But generally, most of the time you can get by remembering that when we're using most third-person conjugations except for هنّ, we keep the 'yaa,' and all the other conjugations, first person, and second person, we get rid of the 'yaa.' So we use ليس most often to negate a جملة اسمية, a nominative sentence, one that doesn't have a verb in it, at least not in Arabic. So we've seen the sentence 'this is not my book.' If I wanted to say 'I am not from this city,' conjugated for myself, it would be أنا لَسْتُ من هذه المدينة. Or if I wanted to say 'Maryam is not my sister, she's my friend,' I could say مريم لَيسَتْ أختي، هي صديقتي. In very formal Arabic, we would actually take ليس, since it works just like other verbs, and put ليس at the front of that sentence. It would be considered elegant style. ليسَتْ مريم أختي. 'Maryam is not my sister.' ليس is very frequent in formal written Arabic, We see it all over the place in writing, in formal speech, but it's not very frequent in colloquial speech. Often we would use a simple, fixed particle that doesn't conjugate the way ليس does. If we wanted to rephrase these sentences in Levantine or Egyptian Arabic, we could probably get away with using a particle like 'مش,' which Stays مش, we aren't going to change مش, or attempt to conjugate it for a subject. So I could say أنا مش من هذه المدينة Or مريم مش أختي, 'Maryam isn't my sister.' مش is the same whether I'm talking about أنا or هي or هم, Or any other subject. But in formal Arabic we can't use مش, It's just not used in written expression. So it's up to us to know how to Recognize and manipulate ليس when we are going to talk about 'not being' in formal contexts.
Arabic Grammar arabic language education FCLangmedia learning arabic not that the


text:
As Part of $4.1B in Donations, MacKenzie Scott Makes Largest Contribution Ever to Boston's YMCA
MacKenzie Scott, the former wife of Amazon founder Jeff Bezos, has given away $4.1 billion to hundreds of organizations, including $18 million to the YMCA of Greater Boston
By Staff and wire reports	• Published December 18, 2020 • Updated on December 18, 2020 at 3:28 pm
Greg Doherty | Patrick McMullan | Getty Images
Among the billions of dollars in recent donations made by MacKenzie Scott, the former wife of Amazon founder Jeff Bezos, is the largest contribution in the history of the YMCA of Greater Boston.
Scott, an author and philanthropist, said this week that she had given away $4.1 billion in the past four months to hundreds of organizations as part of a giving pledge she announced last year.
Friday, the YMCA of Greater Boston said Scott had given it $18 million.
"We greatly appreciate Ms. Scott's commitment to 'feeding hope' by challenging us to address the inequities impacting 'marginalized and underserved' communities across America," James Morton, president and CEO of the YMCA of Greater Boston, said in a statement. "She summons us to 'alleviate the suffering for those hardest hit by the pandemic.'"
"We are pleased to share this tremendous news and look forward being able to do more in service to the children, families and seniors in greater Boston during these unprecedented times," added Bill Parent, chair of the general board. "This is exceptional gift for our organization will allow us to meet immediate needs around hunger and childcare in our regions, position us to innovative around leadership, racial and social justice and deepen our commitment to our community."
The YMCA location says it has worked with others to deliver more than 4.4 million meals since the start of the pandemic and provided care for children of essential workers.
More on the coronavirus pandemic
NEW YORK Dec 18, 2020
Funding for Food Assistance Programs 'Holding Up' Relief Package Talks
feeding america Dec 15, 2020
More People Are Going Hungry Than Ever Before. Inside the Efforts to Help
AP/NBC
YMCAcoronavirusCOVID-19MacKenzie Scottymca of greater boston


text:
Best Cruising Multihull and Overall Boat of the Year
By Tim Murphy
via charterworld.com
Among the 29 boats in the contest, eight were catamarans, making them the single largest category this year. The number of new models at the Annapolis shows has been rising, too; their numbers on the show docks have met or broken records for each of the last three years: from 38 multis two years ago to 42 this year and last.
The boats we sailed ranged from 34 to 57 feet. The lone cat in the mid-30s size range was the Esprit 3400, built by Creeksea Ltd. in Durban, South Africa, and designed by Prout. At the other end of the size scale was the luxurious French-built Lagoon 570.
Between 42 and 47 feet we saw six cats. Two, the Moorings 4200 and 4700, were designed by Alex Simonis and built by Robertson & Caine to Moorings charter specs, which are impressive; the boats are also sold for private use under the name Leopard 42 and 47. The EndeavourCat 44, built in Clearwater, Florida, was the most commodious of all the cats. The French-built Outremer 45, the only cat in the contest with daggerboards, was the one most stripped down and powered up for speed.
In the opinion of the judges, the one boat that best blended performance, safety, and comfort into two hulls was the Voyage 440.
Of the structure, a judge said, "Every multihull takes enough time getting through the wind that you've got torsional loads going through the skins, and, man, this one was a tight as a good guitar body." Of the sailplan, one judge said, "They really had their bases covered for a variety of wind ranges in a very safe way. Of the deck layout, another judge said, "Wherever you walked, you had a feeling that it was the most appropriate pathway to where you were going." Of the systems, a judge said, "The electrical panel was absolutely 4.0, and the fuel tank forward was as fine an execution as I have ever seen." For these reasons and others, the judges called her the Best Cruising Multihull for 2002.
But that's not all. Said one judge, "She's the first multihull I've seen that I really consider a prime yacht and a functional cruiser." Said another, "Everything about this boat indicates that it's seriously made for going to sea. Without any hesitation, you could hang the word 'passagemaker' on it and your conscience would be at ease." It's the first time in the contest's nine year history that the overall boat of the year award goes to a multihull. Congratulations to the folks at Voyage Yachts in Cape Town, South Africa.
More Sailboats


text:
Year in review: Local schools returned to some semblance of normalcy in 2021
Seniors at the Menlo-Atherton High School outdoor prom on the campus' soccer field in Atherton on May 7, 2021. Photo by Magali Gauthier.
by Angela Swartz / Almanac
Uploaded: Thu, Jan 6, 2022, 11:06 am 0
In 2021, there was somewhat of a return to normalcy at local schools. Students were back on campuses full time by the fall. High schools held in-person commencement ceremonies and some even held modified proms.
Enrollment continued to decline at public schools, while private schools actually saw more students interested in enrolling.
New principals started at local high schools, while the Sequoia Union High School District welcomed a new superintendent.
Full-time return to campuses
Although elementary-aged students returned to schools on a hybrid basis in fall 2020, it was different for public high schoolers. Sequoia district pupils didn't return to campus until spring, and and on a part-time basis, much to the ire of some families who wanted their teens back in classrooms sooner despite the risks of the pandemic.
Once back full time in the fall, rules around COVID-19 exposure began to loosen in the Sequoia district. During the previous school year, high schoolers were required to quarantine if they were exposed to the virus, but during the 2021-22 school year, only those who were unvaccinated needed to quarantine. Some 175 cases were reported to the district in total during the fall of 2021. Of those, 58 were at Menlo-Atherton High School, 5 were at TIDE Academy and 27 were at Woodside High.
Principal Simone Rick-Kennel speaks with freshmen Oscar Solano and Jonny Hipple during an art class at TIDE Academy in Menlo Park on Oct. 27, 2021. Photo by Magali Gauthier.
Middle school students were "willing to do anything it takes" to stay in school and followed precautions well, one Menlo Park school official said.
Teachers expressed anxiety about coming back to instruct in-person amid the pandemic.
A shortage of substitute teachers proved to be a particular pain point for schools on the Peninsula. Districts got creative, with principals, counselors and other school staff covering classes. Teachers in some cases have been filling in for their absent colleagues during free periods meant to be set aside for grading and lesson planning.
With the return came higher spending to cover the safety costs to bring students back to campuses.
When the 2020-21 school year wrapped in the spring of 2021, M-A seniors masked up for an outdoor prom on the soccer field.
Unlike the Class of 2020, the Class of 2021 got the opportunity to walk across a stage to receive their diplomas. Graduations were scaled back, with fewer attendees and shortened ceremonies.
Graduates toss their caps at the end of the Woodside High School graduation in Woodside on June 4, 2021. Photo by Magali Gauthier.
Sports competitions return
In January, high school sports teams resumed play, after athletes spent almost a year of being limited to conditioning work.
The California Interscholastic Federation (CIF), the state's governing body for high school sports, said seasons would resume in late 2020, but the start date was pushed back.
Families rallied in January to let athletes fully return to competition, including indoor sports, as part of the "Let Them Play" effort.
Leadership changes
The Sequoia district hired Darnise Williams as its new superintendent in the summer. She took over for Crystal Leach, who led the district on an interim basis after former superintendent Mary Streshly was forced to resign following a vote of no confidence by the teachers union and top administrators.
M-A, Woodside and TIDE Academy welcomed new principals in the fall of 2021.
Sequoia Union High School District Superintendent Darnise Williams in 2021. Courtesy Sequoia Union High School District.
M-A Principal Simone Rick-Kennel left her longtime post to lead TIDE and the district's small schools. She replaced Allison Silvestri at TIDE. Karl Losekoot, M-A's instructional vice principal, took the helm at M-A.
Woodside Principal Diane Burbank retired this year as well. Her replacement was Karen van Putten, who most recently was a principal in Saratoga.
Kindergarteners head to class on the first day of school at Los Robles-Ronald McNair Academy in East Palo Alto on Aug. 25, 2021. Photo by Magali Gauthier.
'Groundbreaking' raise in Ravenswood district
Teachers in the Ravenswood City School District received a "groundbreaking" 10% raise, which brought their salaries to parity with nearby districts in November.
Ravenswood Teachers Association head Ronda White said she is grateful district administrators and the teachers union have moved past their previously contentious relationship.
MPCSD tax measure passes
The Menlo Park City School District's parcel tax, Measure B, passed in November with overwhelming support (74.4% voters said "yes").
The measure asked for $598 per parcel annually, a $193 bump from the current rate of about $405. It will raise $4.6 million annually for the district, which serves about 2,700 students in Menlo Park and Atherton.
Measure B will sunset after 12 years, expiring in 2033. It replaces Measure X, a seven-year parcel tax which expires in June 2024.
Your support is vital to us continuing to bring you education news. Become a member today.
Uploaded: Thu, Jan 6, 2022, 11:06 am


I have done Bachelor in Fine Arts with 4 year experience of artwork work is my identity because my style of work is totally depend on one thing and that is 100% satisfaction of my clients . I can deign each and every kind of design as per your demand. You can check my portfolio that is in my account, I am hopeful that you will contact with me for creative and professional design that will fulfill your satisfaction. Thanks .


text:
Hometown Hero: Andy Yosinoff
by: JP Smollins
BOSTON (WPRI) — This week's Cardi's Furniture & Mattresses Hometown Sports Hero is Andy Yosinoff.
The Emmanuel College head coach became the winningest coach in D-III Women's Basketball this season, passing former Scranton head coach Mike Strong with his 816th career win.
"The most enjoyable part of the game is what my players accomplish when they graduate," Yosinoff said. "I'm a former educator in the Boston Public Schools, my father was a guidance counselor at Central High School, it's all about what they do after they graduate, the jobs they have, the families they have. The relationships I've had with all my players over these years, is the most enjoyable part."
The Pawtucket native is enshrined in the URI Athletic Hall of Fame for the success he enjoyed on the tennis court, but basketball has always been a passion he wanted to pursue and one he's followed for the last 41 years at Emmanuel.
"I graduated in 1970, I always wanted to coach basketball, I started coaching my fraternity team at URI," Yosinoff said. "I started coaching boys basketball in Boston and in 1978, the year of the blizzard. I came over and applied for the tennis job and the AD said the hours don't work, so then I said, 'do you have a basketball coach?' and she said, 'I don't,' and I said, 'now you do."
If you have a Hometown Sports Hero you'd like to nominate, email sports@wpri.com.
Tweets by Morey Hershgordon


Answer the Question: Can i buy swtor credits at swtor2credits with no confirmation?
Can i buy swtor credits at swtor2credits with no confirmation?
Now come to swtor2credits to buy Swtor Credits Fast with No Confirmation with Paypal.
Apart from Paypal mentioned above, there are other payments that don't need confirmation too. If you chose to buy cheapest swtor credits without any confirmation, you can check out with paysafecard, Western Union and Moneybookers.
8% discount code for you to buy swtor credit no confirmation - SW2NOKF .


, choices the very best collections using greatest resolution just for you, and this photographs is usually one among pictures libraries in your greatest photos gallery in relation to Microsoft Office Resume Templates. I'm hoping you can like it.
published by wichetrun in 2017-08-22 06:21:06. To determine almost all graphics throughout Microsoft Office Resume Templates photos gallery you need to stick to this specific web page link.
Do not forget to explore the following photo gallery, which also includes the Microsoft Office Resume Templates Beautiful Top Free Microsoft Fice Resume Templates Vcuregistry picture showed above. If you have any thoughts, questions or just want to say hello to other people, please do not hestitate to submit your opinion/ideas via the following comment form.


GOLD COAST, Australia – Canada's Kylie Masse added the title of Commonwealth Games champion to that of world champion with a record victory Saturday in the women's 100-m backstroke.
The win highlighted a five–medal day for Canadian swimmers, including a triple podium performance for Taylor Ruck of Swimming Canada's High Performance Centre-Ontario.
Masse, of Windsor, Ont., bettered the Games record for a third time in two days, clocking 58.63 seconds. She edged Emily Seebohm of Australia (58.66) while Ruck was in the mix finishing third in 58.97.
''I'm always stronger on the last length,'' said Masse, second at the turn. ''I didn't panic. I didn't know where Emily was in the race. She usually goes out quite fast so I was expecting we'd be close at the end.
Swimming Canada's high performance director John Atkinson lauded Masse's racing ability.
Jade Hannah of Halifax/HPC-Victoria was eighth in 1:00.83.
In the 50-m freestyle, Ruck broke the Canadian record in her second-place finish, clocking 24.26 to tie with Bronte Campbell of Australia. Chantal Van Landeghem held the previous national standard of 24.39 set in 2015.
Australia was 1-2 with Cate Campbell first in 23.78. Kayla Sanchez of the HPC-Ontario was sixth in a personal best 25.12 on her 17th birthday.
Ruck collected her third medal and fifth of the Games in the women's 4x200-m freestyle. Australia took the gold in 7:48.04 followed by the Canadians in 7:49.66 with Penny Oleksiak of Toronto, Sanchez, Rebecca Smith of Red Deer, Alta., and Ruck.
That was the same Canadian foursome that won the world junior title last year in a world junior record 7:51.47.
Atkinson admits that Ruck is a dream swimmer for the Canadian team.
In the women's 200-m individual medley Para-swimming race, Aurélie Rivard of HPC-Quebec took the silver in 2:31.79. Olympic champion Sophie Pascoe of New Zealand was the winner in 2:27.72. Katherine Downie of Australia took the bronze in 2:31.81.
Samantha Ryan of Saskatoon was seventh in 2:43.63 and Katarina Roxon of Kippens, N.L., eighth in 2:48.32.
Kierra Smith of Kelowna, B.C., added a fourth-place finish in the women's 200-m breaststroke missing a berth on the podium by 0.20 seconds.
In men's competition, Mack Darragh of Mississauga, Ont., the top-seed in the preliminaries, was sixth in the 200-m butterfly in 1:57.81.
In the semifinals, Oleksiak and Rebecca Smith qualified fourth and fifth in the 50-m butterfly in 25.94 and 26.68.
Yuri Kisil of Calgary qualified sixth in the men's 100 free semis in 48.79. His HPC-Vancouver teammate Markus Thormeyer just missed the final in ninth at 49.22.
Philippe Vachon of Trois-Rivieres, Que., was eighth in the men's 100-m Para-swimming breaststroke in a personal best 1:29.14.
Atkinson is proud of his troops, who have accumulated nine medals at the halfway mark.


In the Age of Social Media, it is important to recognize the role and the effects it has on identity. But what is identity? Identity is, "the self-concept, which is the knowledge of who we are, combined with self-awareness to develop a cognitive representation of the self, called identity" (Worsham, 2011). It is also important to mention that in developing self-awareness, our identity is shaped by both internal and external factors. And, when you add social media in the mix, it makes it an "extension of everyday life and a tool of cultural change" (Worsham, 2011).
According to Stastista, as of 2017, Americans daily social media usage amounted to 135 minutes per day. That is 9 minutes more than it was in 2016 and 26 minutes more than it was back in 2015.
This is a considerable amount of time being spent on social media. Especially, when you look at the increase in time through the years. It makes sense why it plays such a significant role in our everyday lives.
It also doesn't help that on media like, Facebook and Instagram there are posts constantly being shared of what kind of person you should be, what you should be doing and how you should look. "Some sources even claim that social media usage can lower self-control, lower self-esteem, cause overeating, and prevent us from thinking independently" (Brown, 2017).
Another interesting fact to recognize is, media's role in promoting certain lifestyles. There are so many ads all over social media pushing us to buy certain products or develop certain lifestyles. "In essence, media is conveying what we should buy, who we should be, or who we should become, in order to be happy" (Worsham, 2011). It is unfortunate that it seems to be working in its favor no matter what age we are.
In short, Social media is and will remain to be a part of our lives, we just need to learn to embrace it. But, it is important for us to set boundaries on the extent to which we should allow it to control our lives. What do you do to prevent yourself from falling in the psychological pitfalls of social media?
I feel like most of us like to post positive posts on social media, it isn't that I want to portray a fake persona, it's just that I don't want to air all my dirty laundry for the world to read. Yes, I get mad, and yes I make mistakes, but I don't want the world to know and judge me for being human… I guess some people feel as though we should all share every detail of our lives, and I just don't agree.
I agree! While I occasionally enjoy seeing a sponsored ad about something similar to what I like, it tends to become overwhelming when you scroll down your feed and all you see are sponsored ads. And also, one other thing I don't like are how often now our favorite YouTuber or celebrity is endorsing a product…what's real? what actually works? It can become frustrating when us as the consumer don't know if they are promoting a product because it actually works or simply because they want our money?
I also agree with your remarks about sharing every detail. I don't find it necessary, and if we share inspiring posts it doesn't always mean something is wrong or we are sharing a "false" version of ourselves. I like to think of it as us posting it in hopes of it reminding us of simpler times, good times or to stay on track .
Social media has changed the way people interact with each other. Low self esteem has been an issue for generations because we are human. We care what people think of us. "Like many human behaviors and attitudes, this social quirk is likely rooted in evolution. The need for social approval can be traced to your early ancestors and their survival instinct" (Finlay, n.d.). It is important for us to socialize.
We are taught as children how to dress, how to speak when spoken too, and to be kind to one another. "Some experts trace the need for another's approval to your own sense of self-worth" (Finlay, n.d.). Using social media as a platform to speak your mind is not necessarily a good thing. Since we need the approval of others this is the quickest way to obtain those results, both good and bad. We need to learn to focus on the good and acknowledge the strength that lies within.
Tammie, unfortunately in this time and age, we care too much about what people think of us. I don't like seeing this is what has become out of social media, but it has. Just like there are upsides, there are downsides and this is a major one. We just have to learn to value ourselves as we are and not let the "likes" and "follows" of strangers define us.


No, not required. You can use guest checkout anytime. However, for rewards points accredited/applied and login see order status, shipping, and returns, its recommended to setup a user account. It's a free setup.
We accept all major credit/debit cards: Visa, MasterCard, AMEX, Discover, and checks. We use Stripe Secure Payment Processing.
NOTE: If pay by check must show the request delivery address and signature photo I.D. matches.
Our food delivery in most cases arrives in under 40mins!
NOTE: Mix food order from the different specialty restaurant could take 20mins per restaurant. For example, its best to order the burgers, fries, shakes not add eggroll same order. Will add another 20mins to that same delivery time for they both coming from two different specialty restaurant distance.
There are no blog posts to list.


text:
Spain: ETA's 2 current leaders arrested in France
Spain: The 2 top leaders of ETA arrested in raid in French Pyrenees on terrorism charges
MADRID (AP) -- Spain's Interior Ministry says the two current leaders of the armed Basque separatist group ETA have been arrested in the Pyrenees mountains region of France near the border with Spain.
The ministry says that David Pla and Iratxe Sorzabal were detained in a rural house in the western mountain town of Saint-Etienne-de-Baigorry, a few kilometers (miles) from Spain. They are wanted in both countries on terrorism charges.
ETA killed 829 people in bombings and shootings during a four-decade campaign for an independent homeland straddling Spain and France.
The group has been decimated by arrests and announced a permanent cease-fire in 2011 but refused demands by Spanish officials to disarm.
It was most violent in the 1980s, staging hundreds of shootings of police and politicians.