‘चतुर’ चतुरानन्द
नै समय थियो, जति बेला नेपाली खेलकुदमा विकल्प धेरै कम थिए, खेल संख्याका आधारमा । एथलेटिक्स त भइहाल्यो । खेले क्रिकेट, नत्र फुटबल । हकी र ब्याडमिन्टन पनि । अथवा टेबलटेनिस । अरू खेल त धेरै पछि आएका हुन् ।