Amerika'da Vasiyetname Hazırlama Alışkanlığı Yaygın
Amerika’da yetişkinlerin yüzde 45’i, öldükten sonra mal varlıklarının paylaştırılmasıyla ilgili vasiyetname hazırlatıyor
Amerikalılar’ın bir kaza veya hastalık sonucunda iradelerini kaybetmeleri ve kendi adlarına karar verememeleri durumunda ne gibi adımlar atılmasını belirledikleri açık vasiyetlere ilgi artıyor Amerika’da yetişkinlerin yüzde 45’i, öldükten sonra mal varlıklarının nasıl paylaştırılmasını istediklerini gösteren vasiyetnameler hazırlatıyor. Amerikalılar’ın bir kaza veya hastalık sonucunda iradelerini kaybetmeleri ve kendi adlarına karar verememeleri durumunda ne gibi adımlar atılmasını belirledikleri açık vasiyetlere ilgi giderek artıyor. Iowa eyaletinde yaşamının son günlerini geçiren hastaların kaldığı bir bakımevinde de yeni bir tür vasiyetname gündemde. “Ahlaki” ya da “manevi vasiyetname” olarak anılan bu belge, bir çok kişinin ilgisini çekiyor. Bu fikir, aslında Tevrat ve İncil’deki bir hikayeye dayanıyor. Ölmek üzere olan Yakup peygamber, çocuklarına, İbranice “tzavaah” olarak adlandırılan ve Türkçe’de “manevi malvarlığı” olarak tanımlanabilecek bir belge verir. Yaşlıların bilgi, görgü, öğüt ve düşüncelerini genç nesillere iletmeleri, Kızılderili kabile kültürünün de ayrılmaz bir parçası. Iowa eyaletindeki West Des Moines kentinde bulunan bir bakımevinde çalışan Joel Fry, son günlerini yaşayan hastaların manevi vasiyetnamelerini hazırlamalarına yardımcı oluyor. Fry’a göre manevi miras, belki de maddi mirastan çok daha önemli. Fry bunu şöyle açıklıyor: Bakımevi görevlisi Joel Fry, bir çok hastanın geride sadece malvarlığı değil, daha derin ve anlamlı bir miras bırakmak istediğini söylüyor. Fry şöyle devam ediyor: Joel Fry, Minnesotalı bir aile doktoru olan Bruce Baines’in manevi vasiyetnameler hakkında hazırladığı bilgilerden yararlanıyor. Doktor Baines, adlı İnternet sitesinde örnek vasiyetnamelere yer veriyor. Bunlardan biri de 64 yaşında dul bir kadın olan Roberta Goodman’a ait. Manevi vasiyetnamesinden bir bölüm okuyan Roberta Goodman, bakın neler söylüyor: Emekli bir hemşire olan Roberta Goodman, şimdi West Des Moines kentindeki bakımevinde gönüllü olarak çalışıyor. Goodman, manevi vasiyetnamenin maddi değeri olmadığını, ancak aslında paha biçilmez olduğunu söylüyor. Aklına gelen düşünceleri kağıt parçacıklarına, not defterlerine hatta telefon rehberinin kenarlarına yazan Goodman bunlara “hafıza kutuları” adını veriyor: Roberta Goodman, yazdıklarının, çocuklarına rehber olacağını ve hayatlarında önlerine çıkan fırsatlardan yararlanırken yapacakları seçimlerde yol göstereceğini umduğunu söylüyor: Goodman’ın istekleri arasında yaşamının sonuna geldiğinde ölümü bir hastane odasında değil, kendi evinde karşılamak var. Bakımevinde çalışan bir başka görevli de eskiden rahip olan, şimdi ise hemşirelik yapan Gary Burkhart. Burkhart da Roberta Goodman gibi manevi mirasını hazırlıyor. Burkhart’ın mirası, çocuklarına yazdığı mektuplardan oluşuyor: Gary Burkhart, manevi mirasını yazmanın kendisi için adeta bir terapi olduğunu söylüyor: Joel Fry, manevi vasiyetname hazırlamak için kimsenin tanınmış bir yazar olması gerekmediğinin altını çiziyor. Fry şunları söylüyor: Bakımevinde çalışan tüm görevliler, burada tanık oldukları en acı şeylerden birinin, bazı hastaların irade ya da akıllarını yitirmeden önce manevi miraslarını hazırlama çabası içine girmeleri ve adeta zamana karşı yarışmaları olduğunu söylüyor.