Lice’nin 43 Yıldır Sarılmayan Yarası 
Diyarbakır’ın Lice ilçesinde yaşayanlar hala, 6 Eylül 1975’teki depremin yaralarının sarılmasını bekliyor. Depremde evlerini kaybedenler, 43 yıldır prefabrik konutlarda yaşıyor. Ancak konutlar artık yaşanacak gibi değil
DIYARBAKIR — 6 Eylül 1975 Lice için acı bir gün. 43 yıl önce bugün meydana gelen 6.6 şiddetindeki deprem, 2 bin 385 kişi yaşamına mal oldu. İlçe merkezi ve çevresinde 8 bin 159 yapı ağır, 4 bin 550 yapı ise orta derecede hasar gördü. Bugün depremin yıldönümü. O günün tanıklarından biri 81 yaşındaki Bahri Saruhan. Saruhan yaşadıklarını Amerika’nın Sesi’ne anlattı: ”Öğleden sonraydı, evde uyuyordum. Birden yer sallanmaya başladı. Evin üstünde taş silindir vardı, oğlum onunla oynuyor sandım. Baktım çocuk yanımda uyuyor. Annem kapıdaydı, birden 'deprem oluyor' diye bağırdı. Komşular da bahçedeydi. Lice’ye baktık, toz duman altında kalmış. Hiçbir şey görünmüyordu. Kardeşim orada öğretmendi. Bize bir şey olmadı, köydeki evler, evimiz biraz hasar gördü ama insanlara bir şey olmadı.” Bu acı olayın üzerinden 43 yıl geçti ancak yaralar hala sarılmadı. Depremden sonra depremzedeler için bin 625 prefabrik konutla 33 işyeri yapıldı. Dönemin hükümeti, kalıcı konutların 5 yıl içinde yapılacağını açıkladı ama bu gerçekleşmedi. İlçe halkı yıllarca 50 metrekarelik prefabrik konutlarda yaşamak zorunda kaldı. Ancak konutlar, artık çürümeye yüz tuttu. Ev sahipleri her yıl onarsa da, evlerin her tarafı dökülüyor. Yıllardır prefabrik evlerde yaşamak zorunda kalan Hanım Kumral, bu yapıları ev olarak görmediğini söyledi. Amerika’nın Sesi’ne konuşan Kumral, “Ben bunu ev olarak görmüyorum. Çadırda yaşıyoruz. Kibrit kutusu gibi. 45 yıldır, neredeyse 50 yıl olacak içindeyiz. Yıl yıl çürüyüp dökülüyor. Her yıl boya yapmazsak, bakım yapmazsak durduramayız. İçinde yaşayamayız” dedi. Evlerin büyük bölümü çürümeye yüz tutmuş. Bazı evler bölgede yaşanan çatışmalar sırasında yandı. Bazıları bakımsızlıktan yıkıldı. İlçede şu anda 800'e yakın prefabrik ev kullanılıyor. Bu evlerden birinde yaşayan 70 yaşındaki Nadire Gökdemir, yıllarca kalıcı konut hayali kurmuş. Amerika’nın Sesi’ne konuşan Gökdemir, “Bize bu barakaların ömrünün 5 yıl olduğunu söylediler. 5 yıl sonra size kalıcı konut yapacağız dediler ama ha bu yıl, ha gelecek yıl derken yapmadılar. Bizi bu halde bıraktılar. Toz toprak, böcek, haşere dolu. Çatısı damlıyor, yapmam gerekiyor ama bu yıl yapacak param yok. Üstünü yapmam lazım ki damlamasın. Her yıl naylonla kaplıyoruz ama o da, yağmurda, rüzgarda, güneşte çürüyor” şeklinde konuştu. İlçe halkı yıllarca kalıcı konut yapılması için girişimlerde bulundu. İlçe sakinleri, 5 bine yakın imza toplayarak Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık ve o dönemki adıyla Bayındırlık ve İskan Bakanlığı'na gönderdi. Yıllarca bıkmadan usanmadan, yazışmalar yaptılar. Ancak tüm girişimler sonuçsuz kalınca, bazı Liceliler kendi evlerini yapmaya başladı. Adı 2011 yılında Çevre ve Şehircilik Bakanlığı olarak değiştirilen Bayındırlık ve İskan Bakanlığı’nın yerel yetkilileri, depremden sonra yapılan konutların kalıcı olduğunu söyledi.