Dita e të Rënëve - nderim për sakrificën më të madhe për atdheun
Korrespondentja Margaret Beshir shtjellon një pjesë të historisë së familjes së saj, dhe sakrificat e bëra nga të afërmit e saj gjatë L
Korrespondentja Beshir kujton xhaxhallarët e saj, tre vëllezër, bij të imigrantëve libanezë, të rritur gjatë periudhës së Krizës Ekonomike në lagjen Bruklin të Nju Jorkut. Lufta e Dytë Botërore ndërpreu rutinën e rinisë së tyre, duke i dërguar në vende të largëta që i kishin lexuar vetëm në libra. Lufta filloi në Evropë në vitin 1939. Ajo zgjati 6 vjet dhe u shndërrua në konfliktin më të përgjakshëm njerëzor në histori. Pikërisht kjo tragjedi njerëzore tërhoqi djaloshin Fred në ushtri në vitin 1941, katër muaj para sulmit japonez ndaj Gjirit të Perlave, i cili rezultoi në angazhimin e Shteteve të Bashkuara në Luftë. Në mars 1942 Fredi hipi në një anije me formacionin e vet dhe u nis për në Indi. Sot, 89-vjeçari Fred Balesh jeton në Ohajo: Gjatë udhëtimit 2-mujor, anija bëri një ndalesë në Keip Taun të Afrikës së Jugut, e cila ishte në atë kohë pjesë e Komonuelthit britanik. Fredi kujton që edhe Afrika e Jugut ishte boshatisur, pasi të gjithë britanikët e rinj ishin nisur për në luftë. Në përfundim të udhëtimit, Fredi u dërgua në Delhi, si pjesë e trupave të Komandës së Azisë Juglindore, ku kishin nën përgjegjësi Kinën, Birmaninë dhe Indinë. Ai qëndroi atje 2 vjet duke organizuar dërgesa për forcat kineze që luftonin kundër japonezëve. Ndërkohë, vëllai i tij, Xhou ishte regjistruar në radhët e forcave ajrore. Në moshën 19-vjeç ai ishte kualifikuar si radist dhe artiljer dhe në nëntor 1943 u nis për në Angli me anijen Queen Mary. Një muaj më pas, më 31 dhjetor, gjatë një misioni në Bordo të Francës, një avion gjerman sulmoi avionin e tij bombardues, B-17. 9 pjesëtarë të ekuipazhit, ndër të cilët edhe Xhou, u hodhën me parashutë. I dhjeti vdiq nga plagët. Joe ra në një fshat pranë Tuluzës, në territor të pushtuar francez. Ai është tani 83-vjeç dhe jeton në Bruklin të Nju Jorkut: Burri ishte në fakt një anëtar i Rezistencës Franceze. Në javët që pasuan, Xhou u shoqërua shtëpi më shtëpi, u strehua dhe u mbrojt nga rezistenca. Sot ai i kujton ata si njerëz të guximshëm që po ndërmerrnin një akt shumë të rrezikshëm. E vetmja rrugë drejt sigurisë ishte që Xhou të kalonte Malet Pirenej për të kaluar në Spanjë. Sapo kishte arritur majën, shoqëruesi francez, pjesëtar i Rezistencës i tha gabimisht se ndodhej në territor spanjoll. Xhou u nis i vetëm për të zbritur në anën tjetër, kur hasi në një postbllok gjerman: Xhoun e arrestuan dhe e dërguan në Tuluzë, ku e mbajtën në izolim dhe më pas e dërguan në kampin Stalag-17 për të burgosurit e luftës. Ndërkaq, familja e tij nuk kishte lajme prej tij, deri kur ushtria u dërgoi një letër në të cilën Xhou cilësohej si “i humbur në luftime”. Ndërsa familja shqetësohej për fatin e Xhous, djali i madh Tedi u thirr ushtar dhe u dërgua në Evropë. Ai luftoi me Betejën e Ardenës, beteja më e përgjakshme në të cilën u angazhuan trupat amerikane gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ndërkaq, Xhou ishte ende i burgosur në Austri. Më 2 maj 1945 trupat amerikane çliruan Xhoun dhe të burgosurit e tjerë. Të tre vëllezërit u kthyen gjallë pas luftës në Nju Jork. Historia e tyre është një shembull tipik i sakrificës, guximit dhe thjeshtësisë me të cilën luftuan dhe mbrojtën vendin e tyre amerikanët në Luftën e Dytë Botërore. Nuk është për t’u çuditur që ata cilësohen sot si brezi më i mrekullueshëm amerikan. //ad//