Takohen sërish të mbijetuarit e holokaustit
Pasardhës të të mbijetuarve nga holokausti vlerësojnë gjestin e një diplomati japonez gjatë Luftës së Dytë Botërore
Në verën e vitit 1942, një diplomat japonez në Lituani ndryshoi rrënjësisht të ardhmen e shumë familjeve të tronditura nga Lufta e Dytë Botërore. Një ritakim në Çikago i dy familjeve të ndara nga lufta, gjuha, kultura, distanca dhe koha, që u bashkuan prej një gjesti të thjeshtë, shërben si një kujtesë e fuqishme se si një person i vetëm mund të ndikojë jetët e mijëra të tjerëve. Ndërkohë që 28-vjeçarja Arielle Salomon po studion për diplomën e saj pasuniversitare, ajo shpesh rikujton jetën e saj fatlume. Ajo është ndikuar shumë prej kësaj. Kur Gjermania pushtoi Poloninë në vitin 1939, gjyshi i saj, Abram Salomon, u largua për në Lituani për t’i shpëtuar zhdukjes nga nazistët, që tashmë njihet si holokausti. Mbijetuan për shkak të një njeriu. Gjyshi Chihiro Sugiharas, Chiune, ishte diplomat japonez në Kaunas të Lituanisë. Në fillimet e Luftës së Dytë Botërore, shumë refugjatë hebrenj aplikuan për viza japoneze për t’i shpëtuar gjenocidit të Hitlerit. Duke sfiduar urdhërat e qeverisë, Chiune Sugihara dhe gruaja e tij u dhanë në vitin 1940 rreth 6 mijë viza refugjatëve hebrenj, ndër ta edhe gjyshit të Arielle. Sipas Qendrës Simon Wiesenthal, rreth 40 mijë pasardhës, si Arielle, janë gjallë sot për shkak të Chiune Sugiharas. Por, pas luftës, ai u kthye në atdhe i lënë në hije nga qeveria japoneze për shkak të veprimeve të tij. Atij i është dhënë një nga titujt më të nderuar të Izraelit, “I Drejtë mes Kombeve”. Një nga vizat që dha gjyshi i Chihiros është tashmë në Muzeun e Holokaustit të Illinois, aty ku Arielle Salomon takoi për herë të parë familjen Sugihara dhe u shprehu mirënjohjen pasardhësve të njeriut që i shpëtoi familjen. Familja Sugihara ka dëgjuar shumë histori të largimit dhe udhëtimeve nëpër botë për shkak të gjestit human të gjyshit të tyre. Një gjysh i mirë për disa veta, por një shpëtimtar për shumë të tjerë.