واکنش‌ها به نشر ویدیوی اعترافات زنان معترض افغان توسط طالبان
نشر ویدیوی اعترافات از زنان فعال افغان که در تظاهرات برای تامین حقوق زنان اشتراک کرده بودند، با واکنش تند شماری از فعالان و مدافعان حقوق بشر و مقامات پیشین افغان مواجه شد. 
در این ویدیو که با لوگوی وزارت داخله طالبان نشر‌شده‌است ، شماری از زنان معترض در جریان اعترافات شان از برخی از فعالین که اکنون در خارج از افغانستان زندگی می‌کنند ، نام برده و ادعا کرده‌اند که آنان را به تظاهرات و سخنان ضد طالبان ترغیب کرده‌بودند  . در این ویدیو ، زنانی که در مقابل کمره نشسته و به نظر می‌رسد با مستنطقین طالبان صحبت می‌کنند ، از عطیه مهربان ، یکی از فعالان مدنی پیشین در افغانستان ، میترا مهران ، فعال حقوق زنان در کابل ، زهرا موسوی ، ‌ خبرنگار پیشین ، فریحه احسان ، هدا خموش ، فعال حقوق زنان و کاوه جبران و حمیرا قادری نویسندگان افغان نام برده‌اند  . این در حالی است که هدا خموش ، پیش از آنکه به نشست ناروی برود و تا حال در آنجا بماند ، در کابل‌بود و در تظاهرات زنان همواره شرکت داشت  . این زنان گفته‌اند که تمامی این افراد از خارج از افغانستان با آنان در تماس‌بودند و تعهد کرده‌بودند که آنان را به بیرون از افغانستان انتقال خواهند داد  . شماری از مقامات پیشین و مدافعان حقوق زنان اما از این روش طالبان شدیدا انتقاد کرده و گفته‌اند که از این زنان به زور شکنجه اعتراف گرفته‌شده‌و آنان نیز از روی مجبوریت و نجات جان‌های شان چنین اعتراف کرده‌اند  . منیژه باختری ، سفیر جمهوری افغانستان در اتریش در صفحهٔ تویتراش نگاشته است که طالبان نمی‌توانند با چنین فشار‌ها صدای زنان را خاموش سازند  . پس از مسلط شدن طالبان ، زنان فعال در افغانستان ، به ویژه در کابل به کرات برای تامین حقوق تحصیل و کار دست به تظاهرات زدند و از طالبان خواستند دروازه‌های مکاتب و دفاتر را به روی زنان باز کنند  . طالبان با وجود آنکه تعهد کرده‌اند ، حقوق زنان را تامین و احترام کنند ، شماری از زنان معترض را بازداشت کرده‌اند  . پروانه ابراهیم‌خیل ، تمنا زریاب پریانی ، مرسل عیار و زهرا محمدی از جمله‌ فعالانی‌اند که چندی پیش ناپدید شدند  .  طالبان با آنکه بازداشت این زنان فعال را انکار می‌کردند ، پس از افزایش انتقادات و تقاضاها برای رهایی این زنان ، آنان را از‌بند رها کردند  . رنگین دادفر سپنتا ، وزیر خارجهٔ و مشاور امنیت ملی پیشین افغانستان از فشار‌های طالبان بر این زنان نگاشته است  . بیش از شش ماه از روی کار آمدن حکومت طالبان می‌گذرد ، اما دروازه‌های مکاتب متوسطه و لیسه دخترانه هنوز هم در اکثر ولایات افغانستان مسدود است  . گروه طالبان شماری اندکی از زنان را در بخش سکتورهای امنیتی ، معارف و صحی به کار گماشته‌اند و اکثریت دیگر مامورین پیشین خانه نشین شده‌اند  . فوزیه کوفی ، عضو پیشین پارلمان افغانستان در صفحهٔ تویتراش نگاشته است که طالبان از حضور زنان در جامعه هراس دارند  . در تازه ترین مورد ، وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان از کارمندان خدمات ملکی خواسته‌اند که باید صورت و سیرت شان را مطابق سنت اسلامی برابر کنند و به کارمندان زن هشدار دادند که اگر حجاب اسلامی را مراعات نکنند ، از وظایف شان برکنار خواهند شد  . این وزارت پیش از این تصاویری از زنان نقاب‌دار و چادری پوش را پخش کرده و از زنان خواسته‌بودند ، تا تعریفی که این وزارت از حجاب دارد را رعایت کنند  . علمای دین اسلاممی‌گویند که پوشیدن حجاب بر زنان مسلمان فرض است ، اما به گفته آنان حتمی نیست که حجاب طوری باشد که چهره زنان را نیز بپوشاند  .  اما پوشیدن برقع یا نقاب و یا هم چادری که یک نوع نقاب به حساب می‌رود ، موضوع پیچیده‌ای است که به گفته‌ٔ علما حتا اصحاب پیامبر اسلام در مورد پوشیدن آن اختلاف‌نظر داشتند  . از سوی دیگر ، هیدر بار ، مسوول بخش زنان در دیدبان حقوق‌بشر به صدای امریکا گفت که مجبور کردن زنان به پوشیدن برقع یا چادری در اصل آزار و اذیت زنان و ارعاب آنان در اماکن عامه و محلات کاری است  . او افزود که طالبان فکر می‌کنند که تنها مردمی روی زمین‌اند که اسلام را درک می‌کنند و آنچه در پاکستان ، ایران ، عربستان سعودی یا دیگر کشورهای اسلامی جهان صورت می‌گیرد مطابق به احکام اسلام نیست  . خانم بار اضافه کرد : " دیدگاه آنان ( طالبان ) بسیار افراطی است و بیرون از مسیر اصلی جهان اسلام است  .  شما در واقع می‌توانید ببینید که [ طالبان ] اعضای شان را شستشوی مغزی کرده‌اند و برای ایجاد این اعتقاد ، جامعهٔ عاری از زن ، برای 20 سال کار کرده‌اند  . " طالبان در جریان سال‌های 1996 تا 2001 پوشیدن برقع و نقاب را جبری اعلام کرده‌بودند  . اعترافات زنان بازداشت‌شده‌توسط طالبان در حالی نشر می‌شود که حکومت طالبان در تلاش کسب رسمیت بین‌المللی است ؛ رسمیتی که جامعهٔ‌ جهانی می‌گوید بدون احترام به حق کار و تحصیل زنان و دختران و ایجاد حکومت همه‌شمول در افغانستان امکان‌پذیر نیست  . محمد هاشم حبیب زاده از سال 2000میلادی به این سو با رسانه‌های مختلف منحیث گوینده ، گزارشگر ، نویسنده ، ویراستار و عکاس ایفای وظیفه نموده و اکنون در بخش دری صدای امریکا مصروف کار است  .