ادامۀ اعتراض‌های زنان در کابل؛ طالبان مانع شدند
ده‌ها تن از زنان در کابل روز یکشنبه ۱۶ جنوری (۲۶ جدی) بار دیگر تظاهرات کرده و گفته اند که در برابر اعمال محدویت‌ها از سوی طالبان بر زنان خاموش نخواهند نشست.
این زنان معترض با سردادن شعارهای " عدالت عدالت ، خسته‌ایم از اسارت "، " عالیه کجاست و زینب را چرا کشتید  ؟ " به تظاهرات شان ادامه داده و خشونت‌های افراد طالبان در بخش‌هایی این کشور را محکوم کرده‌اند  . به گفته آنان طالبان هفته گذشته ، زینب عبداللهی ، کارمند حکومت پیشین را در یکی از محلات تلاشی در غرب کابل کشتند و همچنان عالیه عزیزی که افسر پیشین پولیس‌بود ، را بازداشت کرده‌اند  . این زنان معترض همچنین می‌گویند که خانم عزیزی از چهار ماه به این‌سو ، در نزد این گروه قرار دارد و از سرنوشت وی هیچ خبری در دست نیست  . مدینه دروازی ، یکی از این معترضان گفت : " امروز با جمعی از همرزمان خود دوباره به خیابان ریختیم ، هیچ‌گاهی نمی‌ترسیم و هیچ‌گاهی سکوت نمی‌کنیم ، دختر لغمانی و دختری را که در برچی با گلوله‌ زدند ، را فراموش نمی‌کنیم  .  تا یک قطره خون در وجود ما باشد ، ایستادگی می‌کنیم  . " طالبان با مسلط شدن بر افغانستان محدویت‌های را بر زنان وضع کرده و در حال حاضر اکثریت زنان و دختران از حق کار و تحصیل محروم مانده و دختران فقط تا صنف ششم توانسته‌اند که به دروس شان ادامه دهند  . آنان همچنین در پنج ماه حاکمیت شان ، به شکل روز افزون آزادی‌های فردی ، ‌ به ویژه آزادی‌های زنان و دختران را محدود کرده و به آنان دستور داده‌اند تا زنان " حجاب " بپوشند  . معترضان در کابل خطاب به جامعه جهانی گفته‌اند که " زنان و دختران افغان " هنوز در این کشور نفس می‌کشند و از تمامی زنان خواسته‌اند که در برابر این محدویت‌های طالبان صدای شان را بلند کنند  . افراد طالبان برای جلوگیری و متفرق‌کردن معترضان زن از " گاز‌ اشک‌آور " استفاده کردند  . هدا خموش ، یکی دیگر از این معترضان گفت : " ما امروز به خاطر عدالت و آزادی عالیه عزیزی و دختران مزار شریف آمدیم و این‌جا اعتراض کردیم ، اما از طرف امارت در قسمت پوهنتون کابل و دهبوری محاصره‌شده‌و دختران را شوک برقی داده و روی عده‌ای دیگر اسپری مرچ زدند  . " گرچه طالبان در مقایسه به حکمروایی اخیر شان بین سال‌های 1996 و 2001 وعده یک حکومت فراگیر و شکل معتدل‌تری از حکومت اسلامی را داده‌اند ، اما بسیاری از افغان‌ها ، به‌ویژه زنان ، عمیقا بدبین بوده و بیم از دست دادن حقوق شان را دارند که در دو دهه گذشته به دست آورده‌بودند  . طالبان همواره گفته‌اند که به حقوق زنان " درچارچوب شریعت اسلامی " باور دارند ، اما تمام اعضای دولت طالبان مردان استند و اکثر زنان تا کنون اجازه بازگشت به کار خود را نیافته‌اند  .  طالبان گفته‌اند که برای بازگشت کارمندان زن در ادارات دولتی " شرایط " آن باید مهیا شود  .