سرنوشت قوای امریکایی در افغانستان فردا تعیین می شود
رهبران ایالات متحده و افغانستان فردا تصمیم می گیرند که چه تعداد سرباز امریکایی پس از سال ۲۰۱۴در افغانستان حضور خواهند داشت و نقش ممکن آنها چه خواهد بود.
اما دپلومات‌های پیشین افغان و خارجی بیشتر بر آزمون‌های خود افغانستان تاکید می‌کنند که باید توسط افغان‌ها و به کمک شرکای بین‌المللی حل شود  .  آن‌ها نقش و حضور سربازان امریکایی را عامل عمده پیروزی و یا ناکامی عنوان نمی‌کنند  . عمده ترین نگرانی بین آنانی که از خروج تمامی قوای امریکایی پس از سال 2014 وجود دارد ، درگیری جنگ داخلی ، شکست نظام و از هم پاشی قوای امنیتی افغانستان است که وابسته به کمک و یاری شرکای بین‌المللی می‌باشد  . حمید ارسلان ، کارشناس افغان در واشنگتن دهه نود میلادی را مثال می‌آورد که پایان کمک‌های شوروی پیشین منجر به تضعیف و بلاخره سقوط حکومت داکتر نجیب الله شد  . جیمز دبینز ، سفیر پیشین ایالات متحده در اتحادیه اروپایی می‌گوید که افغانستان در یک دهه گذشته دستآورد‌های زیادی داشته است ، اما اکنون آن کشور باید از دو آزمون مهم ، یعنی گرفتن مسئولیت‌های امنیتی و انتقال موفق سیاسی بدر آید  . دبینز به این باور است جاگزین رهبر فعلی افغانستان باید شبکه‌ها و حلقه‌هایی را ایجاد کند تا کم از کم بتواند امور را به پیش ببرد و موفقیت‌های نسبی رئیس جمهور کنونی را تکرار کند  .  او می‌افزاید که همین پرسش مهمی است که باید منتظر پاسخ آن در سال‌های آینده‌بود  . هلال الدین هلال ، معین پیشین وزارت داخله افغانستان نسبت به تعداد و یا موجودیت قوای خارجی در افغانستان پس از سال 2014 بر تعهد دراز مدت ، شراکت و همکاری جامع ایالات متحده با افغانستان تاکید می‌ورزد  . این جنرال افغان مانند کارشناسان امریکایی به روزنامه وال ستریت ژورنال از مشکلات داخلی حکومت افغانستان ، مانند فساد گسترده اداری ، حکومتداری و مصارف غیر موثر کمک‌ها ابراز نگرانی کرده است  . اما زمانی که موضوع ثبات پایدار در افغانستان مطرح می‌شود ، نقش کشور‌های منطقه به ویژه پاکستان و ارتباط آن‌ها با گروه‌های دخیل و درگیر در امور افغانستان به گونه حتمی سر زبان می‌آید  . ریاض احمد خان ، دپلومات پیشین پاکستانی با اشاره به جنگ ضد دهشت افگنی می‌گوید که نزد پالیسی سازان در اسلام آباد ، طالبان و القاعده دو گروه متفاوت‌اند  .  او ادامه می‌دهد که توقعات از نقش پاکستان در نفوذ بر طالبان نیز باید واقعبینانه باشد زیرا آن کشور نمی‌تواند دید طالبان را تغییر دهد  . این مقام پیشین وزارت خارجه پاکستان می‌گوید که روند مصالحه و رهبری آن توسط افغان‌ها برای آینده افغانستان اهمیت زیادی دارد و پاکستان و ایالات متحده فقط نقش حامی را بازی کرده می‌توانند  . این دپلومات پیشین می‌گوید که نباید از اشتیاق مفرط پاکستان به چگونگی روند مصالحه در افغانستان تعبیر نادرست صورت گیرد گویا اینکه پاکستان می‌خواهد اجندای خود را در این روند داشته باشد  . مقامات افغان با دید این دپلومات پاکستانی موافقه نخواهند کرد زیرا به باور شماری از آن‌ها کلید موفقیت روند صلح در دست پاکستان است و قوای نظامی آن کشور می‌تواند از نفوذ خود بر طالبان استفاده کرده آن‌ها را به میز مذاکره بکشاند و یا هم از گفت و شنود‌های مصالحه دور سازد  . سید طیب جواد ، سفیر پیشین افغانستان در ایالات متحده در یک نشست دپلومات‌های پیشین در واشنگتن گفت که طرح یک استراتیژی مشخص مصالحه ، شناسایی دوست و دشمن و پیام منسجم ، برای پیروزی روند انتقال سیاسی و امنیتی و مذاکرات کابل - واشنگتن حتمی می‌باشد  . آقای جواد می‌گوید که مشخص ساختن مشی کابل و واشنگتن عامل مهم در تعیین سرنوشت حضور و شمار قوای خارجی در افغانستان می‌باشد که رئیس جمهور کرزی و همتای امریکایی او باید بر آن تصمیم بگیرند  . آقای جواد می‌گوید در صورتی که نقش قوای امریکایی پس از سال 2014 مبارزه با دهشت افگنی می‌باشد ، پس در ابتدا باید دهشت افگنان مشخص شوند که طالبان‌اند ، شبکه حقانی و یا هم القاعده  . جیف دریزلر ، پژوهشگر امور افغانستان در انستیتوت مطالعات جنگ در واشنگتن می‌گوید که فرضیه خروج تمامی سربازان امریکایی از افغانستان فقط شیوه دپلوماتیک مقامات امریکایی است تا رهبر افغانستان را وادار به پذیرفتن تقاضا‌های خود کنند  .  اشاره او به دریافت مصئونیت حقوقی برای سربازان امریکایی است که ممکن پس از سال 2014در آن کشور باقی بمانند  . فراهم کردن مصئونیت حقوقی برای سربازان از قضای افغانستان برگه قوی رئیس جمهور کرزی در مذاکره با واشنگتن پنداشته می‌شود زیرا همین موضوع‌بود که ایالات متحده را وادار به خروج تمامی سربازان امریکایی از عراق ساخت  . توافق نظر وجود دارد که گرفتن مسئولیت‌های امنیتی ، فایق آمدن به آزمون انتقال سیاسی در دو سال آینده و موثریت تلاش‌ها برای پایان جنگ در افغانستان موضوعاتی است که در صدر قرار دادن آن به حیث اجندای کاری کابل حتمی می‌باشد  . اما چشم همه در حال حاضر بر نشست فراد میان رهبران افغانستان و ایالات متحده خیره‌شده‌است که واشنگتن چه نقشی را در گشایش این گره‌ها ایفا خواهد کرد  .