تحلیل‌گران امریکا به مصالحه در افغانستان چگونه می‌نگرند؟
شتاب و شدتی که تلاش‌ها برای مصالحه با طالبان در ماه‌های اخیر کسب کرده، در طول هفده سال حضور نظامی امریکا در افغانستان، بی‌سابقه است.
دیدارهای پی‌در‌پی زلمی خلیل‌زاد ، فرستاده امریکا برای صلح افغانستان با جناح‌های مختلف در منطقه ، به شمول نمایندگان طالبان ، و از سوی دیگر ، تشکیل هیات‌های جداگانه از سوی دولت افغانستان برای زمینه‌سازی گفتگو با طالبان ، همه نشان می‌دهد که رویدادهایی در حال وقوع است  . ولی بخش اصلی این گفتگوها و تلاش‌ها ، در پشت درهای بسته صورت می‌گیرد و آنچه به بیرون درز می‌کند ، صرفا اطلاعات محدود و دسته‌بندی‌شده‌ای است که در اعلامیه‌های رسمی بازتاب می‌یابد  .  به همین دلیل ، فضای کنونی سیاسی افغانستان ، بیشتر به دیگی می‌ماند که اگرچه آشکار است در درون آن چیزی در حال پختن است ، ولی به درستی معلوم نیست که چه چیزی از آن به کاسه‌های مردم افغانستان ریخته خواهد شد  . آنچه در این میان آشکار است ، این است که تمامی جناح‌های درگیر در جنگ افغانستان ، به شمول دولت این کشور ، طالبان و جامعه بین‌المللی ، روی یک نکته اتفاق نظر دارند ؛ و آن این‌که این جنگ ، راه حل نظامی ندارد و طرف‌های درگیر ناگزیر استند به توافق سیاسی برای پایان دادن به آن دست یابند  . ولی امریکا ، به عنوان یک طرف اصلی درگیر در افغانستان ، نسبت به این توافق احتمالی چه نگاهی دارد  ؟ شورای اتلانتیک ، یک اتاق‌فکر امریکایی مستقر در واشنگتن ، در یک گزارش تازه تاکید کرده است که هر گونه توافق صلح در افغانستان ، باید در بر گیرنده یک برنامه درازمدت باشد که منافع جهان و مردم افغانستان در آن تامین شود  . این گزارش ، با توجه به نگرانی‌ها نسبت به شتاب امریکا برای زمینه‌سازی توافقات صلح با طالبان نوشته است : " جهان باید به تکرار ، اطمینان حاصل کند که برنامه امریکا و متحدانش در افغانستان ، استوار بر پیروزی توام با یک دیدگاه درازمدت برای ثبات آینده افغانستان است " . در گزارش آمده است : " نگرانی‌هایی وجود دارد که حاکی از تلاش امریکا برای یافتن راه حل کوتاه مدت و اعلام پیروزی و ترک افغانستان است چیزی که نتایج فاجعه‌باری خواهد داشت  .  به چنین نگرانی‌ها ، باید پایان داده شود " . استیفن بیدل ، کارشناس امریکایی که مشاور امور افغانستان و عراق برای جورج دبلیو بوش و باراک اوباما ، روسای جمهوری پیشین امریکا‌بود ، باور دارد که امریکا برای حل بحران افغانستان ، نیاز دارد تا از حوصله بیشتری کار بگیرد  . آقای بیدل می‌گوید حتی در صورت بدست آمدن توافق صلح در افغانستان ، احتمالا نیاز خواهد‌بود تا امریکا برای سال‌های زیادی از دولت افغانستان برای رسیدن به اهدافش حمایت کند  . آقای بیدل در حاشیه یک برنامه معرفی کتابی راجع به جنگ افغانستان ، در واشنگتن ، به صدای امریکا گفت : " حتی اگر مصالحه شود و حتی اگر سربازان امریکایی ( از افغانستان ) خارج شوند ، احتمالا برای حفظ ثبات ، به همکاری جامعه بین‌المللی نیاز خواهد‌بود که بخش اصلی آن باید از سوی امریکا تامین شود  . " او هشدار می‌دهد که اگر چنین نشود ، دولت افغانستان قبل از آن‌که به پیشرفت قابل ملاحظه‌ای دست یابد ، فرو خواهد پاشید  . جدا از این ، آن‌چه بسیاری از تحلیل‌گران امریکایی و نیز آگاهان امور در افغانستان اتفاق نظر دارند ، این است که مصالحه در افغانستان بدون حمایت جدی پاکستان و سایر کشورهای منطقه صورت نخواهد گرفت  . استیف کول ، استاد دانشگاه و روزنامه‌نگار مشهور امریکایی که به دلیل گزارش‌دهی‌اش از جنگ در افغانستان دو بار جایزه معروف پولیتزر را برده است ، باور دارد که نقش پاکستان در تامین صلح دوامدار در افغانستان حیاتی است  . آقای کول ، از منتقدان سیاست‌های پاکستان در منطقه بوده و دستگاه استخبارات این کشور را حامی گروه‌ طالبان می‌داند  .  او باور دارد که پاکستان در راستای تامین منافع ملی خود ، قربانی‌های فراوانی داده است ، ولی تاکید می‌کند که تامین این منافع ، نباید با نادیده گرفتن استقلال افغانستان بدست بیاید  . آقای کول می‌گوید : " پاکستان ، در مواردی تقاضاهایی را مطرح کرده که پذیرفتن‌شان دشوار بوده است  .  به‌طور مثال ، تقاضا برای این‌که هند هیچ‌گونه حضوری در افغانستان نداشته باشد و یا این‌که در پی شکل دادن به عرصه سیاسی افغانستان براساس منافع قومی و زبانی خود بوده است  .  این‌گونه مسایل را نباید بیرونی‌ها ( برای افغانستان ) تعیین کنند  . " علاوه بر پاکستان ، سیاست‌های کشورهای دیگر در منطقه ، چون ایران ، روسیه و چین نیز برای امریکا مایه نگرانی بوده است  . شورای اتلانتیک ، در گزارش خود به حکومت امریکا توصیه کرده که ماموریت دپلوماتیک خود را در افغانستان به شکلی تقویت کند که هم‌زمان با رسیدگی به چالش‌های متعدد در منطقه ، نقش افغان‌ها را در تعیین سرنوشت‌شان زیر سوال نبرد  .