هما طرزی، شخصیت چندین بعدی در عرصه هنر
هما طرزی، در کابل چشم به جهان کشود و با میراث فرهنگی که از بزرگان خانواده و از پدرش به ارث برده است، انسان چند بعدی می‌باشد.
هما طرزی ، جوانترین فرزند محمدصدیق طرزی ، نواده غلام محمد خان طرزی شاعر بزرگ قرن 19 افغانستان است که در هفتم جنوری 1951 میلادی در شهر کابل زاده شد  . هما طرزی بعد از پایان دوره تحصیل در پوهنتون کابل و اخذ دیپلوم در رشته علوم تربیتی ، جهت ادامه تحصیلات و اخذ دکترای ادبیات فارسی‌ در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت ، اما بحران ناشی از کودتای کمونیستی در افغانستان و سپس انقلاب اسلامی در ایران ، سبب شد که تحصیلات را نیمه تمام رها کند و در ماه فبروری سال 1979میلادی عازم ایالات متحده امریکا شود و در شهر نیویارک اقامت گزیند  . بانو طرزی از آوان جوانی شعر می‌ سرود که اشعارش بین سالهای 1969 تا 1975 به‌طور مرتب در نشریات معتبر افغانستان چون : مجله پشتون ژغ ، میرمن ، ژوندون ، اردو و روزنامه پر تیراژ کاروان بطور مرتب به چاپ رسیده است  . همزمان آثار او در مجلات معتبر ایران مثل سخن ، یغما و اطلاعات هفتگی به چاپ میرسید  . هما نخستین بانویست که شعر سپید و آزاد را در افغانستان سرود و نیز دو مجموعه کامل عرفانی را تقدیم دوستان شعر کلاسیک معنوی نمود  . هما طرزی بعد از مهاجرت به شهر نیویارک اندوخته‌های ادبی اش را برای مدتی کنار گذاشت و به هنر دیگرش ، طراحی و دیزاین لباس پرداخت  . از سال 1979 تا 1992 به این هنر ادامه داد و از سال 1992 تا سال 1999 درشرکتBergdorf Goodman به عنوان مدیر اصلاح و تعمیر لباس ایفای وظیفه نمود  .  از سال 1999 تا سال 2008 در شرکت طراح معروف ایتالیایی Giorgio Armani به عنوان رئیس اصلاح و تعمیر لباس در ایالات متحده امریکا مشغول کار‌بود و از سال 2008 تا کنون در شرکت Lord & Taylor به عنوان رئیس اصلاح و تعمیر لباس ایفای وظیفه نموده است  . لحظاتی به سراغ همای نگارگر رفتیم که در رابطه به فعالیتهای چشمگیر خود در عرصه هنر نقاشی صحبت نمود  . نقاشی‌های هما بازتاب‌دهنده والایی مقام و موقف زن در جامعه است یعنی در موقع سرایش شعر هم همین مفهوم را در نظر داشته است  . هما هنر نقاشی را هم از خانواده اش به ارث برده و یکی از هنرمندانیست که برای اشعارش نقاشی می‌کند و یا برای نقاشی‌هایش شعر می‌ سراید  . هما طرزی از شمار شاعران پر آوازه سال‌های شصت و هفتاد سده پیش در افغانستان و ایران است ، اما به‌دلایل خاص ، بیش از سی سال سکوت کرد و شعرهای خود را از انظار پنهان نگهداشت  .  تاکنون پنج اثر از مجموعه غزلیات و یکی هم گزینه اشعار از وی زیور چاپ یافته است  . هما طرزی در باره سروده‌هایش می‌ گوید که در عصر کوچ‌های پی‌ در پی‌ متاسفانه از اشعار قدیمی اش تعداد زیادی در دست نیست و آنچه موجوداست به همت والای عده ی از دوستان از نشریات مختلف جمع‌‌آوری‌شده‌است ، که برخی‌ از آن‌ها در مجموعه ( میلاد نسترن‌ها ) که نخستین گزینه سروده‌های اوست ، گنجانیده‌شده‌است که در سال 2011 به چاپ رسید  . در سال 2012 دومین گزینه اش بنام ( زمزمه‌های نیایش ) در امریکا به چاپ رسید  .  در بهار 2013 سومین گزینه ی او بنام ( کوچ پرندگان ) و در تابستان همان سال چهارمین گزینه شعری وی بنام ) نوید سحری ) به دست نشر سپرده شد  .  ( شکوه برف‌ها ) پنجمین گزینه ی سروده‌های اوست که در امریکا به زینت چاپ آراسته ‌گردیده است  . هما در غربت هم در سرزمین مادری اش می‌زیید و در سالهای پسین در شهر نیویارک نیست ؛ کابل جغرافیای رویایی او و مسکن باور‌هایش و بهارهایش است  . در مورد اشعار هما طرزی ، استاد لطیف ناظمی تقریظ زیبای نگاشته است که برخی از نکات آن برای معرفی کلام بانو طرزی قابل تذکر است : " بیشترینه شاعر زنان ما در آن سال‌ها نقاب سیاهی روی حس و عاطفه شان کشیده‌بودند تا جامعه ی واپس مانده ، از نفرت و نفرین شان ، دست بردارد  .  دروغ می‌گفتند ؛ حرف دل شان را بر زبان نمی‌آوردند تا تازیانه ی شماتت و نفرت ، شانه‌های خاطر شان را نیلگون نسازد  .  آنچه را که حس می‌کردند ؛ نمی‌نوشتند و هرچه می‌نوشتند حس و خواست شان نبود ، نه میراثدار رابعه ی بلخی‌بودند و نه مرده ریگی از مهستی و فروغ در شعر شان‌بود  .  سروده‌های بیخون پاره یی ازاین شاعر زنان ، نشخواری از شاعر مردان پارینه‌بود و تکرار صدا‌های تکرار‌شده‌در رواق فرسوده ی تاریخ  .  تو از گلوی دیگران فریاد نمی‌زدی  .  صدای تو از خودت‌بود ؛ صدایی که در آن خود سرایی شاعری را گواه‌بودیم  . " آقای ناظمی علاوه می‌کند " همواره خود را می‌سرودی ؛ بی‌هرگونه پنهان کاری  .  یادم می‌آید در همان سالها در یکی از سروده‌هایت نوشته‌بود ی : ( من منفجر می‌شوم ؛ من منفجر می‌شوم ) و متولیان ادبیات با تمسخر به این گفته‌ات خندیده‌بودند  .  من در همان زمان ، آنان را به دو گفت و گوی ( فروغ فرخزاد ) رجعت داده‌بودم که گفته‌بود : « به من چه که شاعر فارسی زبانی کلمه ( انفجار ) را در شعرش نیاورده است  .  من از صبح تا شب به هرطرف که نگاه می‌کنم می‌بینم چیزی منفجر می‌شود  .  من وقتی می‌خواهم شعر بگویم دیگر به خودم که نمی‌توانم خیانت کنم » تو در همان فضای هول و هراس بی‌باکانه ، فریاد می‌زدی  . " ‌ای مرد  ! در سیاهی چشمان مست تو ، صدها هزار شام بهاری پنهان‌شده‌ ..... آن لحظه یی که جان من و تو در هم نهان شوند وین جسم‌های غمکش و افسرده و کهن با این همه هوس ، با این همه نیاز ، محو زمان شوند من عشق را برای تو تکرار می‌کنم کابل ، 1971 شعر مرگ مادر او در سال 1970 برنده جایزه اول ادبی در دانشگاه کابل گردید که تا کنون بار‌ها به چاپ رسیده است  . فغان که مرگ تو روز خوشم سیه کرده ست گل جوانی من پر پر و تبه کرده ست خراب گشت و بهم ریخت کاخ امیّدم که غم به کلبه ی دل همچو سیل ره کرده ست چه گویمت که ز مرگ تو بر سرم چه گذشت  ؟ ببین ، که دخترت اکنون اسیر ماتم شد ز آه سینه ی پرسوز ، شام شد سحرم که درد و زخم دلم بی‌ دوا ، مرهم شد چه‌بود مادر من  ؟  رونق جوانی من نوازش و سخنش ، عشق و کامرانی من عتاب او شرر خارهای بلهوسی نگاه او گل باغ غم نهانی من ولی‌ گذشت دریغا ، و پر ز اشک گذشت براه تیره ی غم چشم انتظار مرا ز مرگ خویش شکست او پر " هما " یش را به باد حادثه بسپرد اختیار مرا لیلما حبیب عظیمی از سال 1980 میلادی بدینسو با رسانه‌های مختلف به صفت گوینده ، گزارشگر ، ویراستار و ویرایشگرتصویر ایفای وظیفه نموده  وازسال 2006 میلادی در بخش دری تلویزیون آشنا صدای امریکا مصروف کار است  .