ວົງການສິນລະປະກໍາປູເຈຍ ຟື້ນໂຕຄືນມາ ມີໂສມໜ້າໃໝ່ ຫລັງຈາກສົງຄາມ
ພວກ​ນັກ​ສິນ​ລະ​ປະກໍາປູເຈຍ ກໍາລັງ​ພາກັນ​ດິ້ນຮົນ ​​ ເພື່ອ​ຖ່າຍທອດພາບທີ່ສະທ້ອນເຖິງສັງຄົມ ​ ທີ່​ກໍາລັງ​ກັບຄືນ​ສູ່​ປົກກະຕິ​ຢ່າງ​ວ່ອງ​ໄວ​ນັ້ນ.
ຫລັງຈາກມີສັນຕິພາບມາໄດ້ເກືອບ 14 ປີແລ້ວນັ້ນ ກໍາປູເຈຍກໍໄດ້ກ້າວອອກຈາກການເປັນ ປະເທດທີ່ຄອບງໍາໂດຍສົງຄາມ ໄປສູ່ການເປັນປະເທດນຶ່ງ ໃນຫລາຍໆປະເທດໃນຂົງເຂດ ເອເຊຍເອເຊຍຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ ທີ່ດຶງດູດພວກນັກທ່ອງທ່ຽວຫລາຍທີ່ສຸດ ນອກນີ້ແລ້ວ ສົງຄາມຍັງໃຫ້ຫລີກທາງໃຫ້ແກ່ວົງການອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດທີ່ກໍາລັງກໍ່ຮ່າງສ້າງໂຕຂຶ້ນ ມາ ແລະວັທະນະທໍາທີ່ວິວັດທະນາການໄປເລື້ອຍໆ ທີ່ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນ ຢູ່ໃນວົງການສິນລະ ປະຂອງກໍາປູເຈຍ ທີ່ກໍາລັງໂຜ່ໂຕຂຶ້ນມານັ້ນ ຜູ້ສື່ຂ່າວວີໂອເອ Luke Hunt ສົ່ງລາຍງານມາ ຈາກນະຄອນຫລວງພະນົມເປັນ ຊຶ່ງດາຣາຈະນໍາມາສະເໜີທ່ານ ຄັ້ງນຶ່ງ ສິນລະປະຂອງກໍາປູເຈຍ ແມ່ນມີຊື່ສຽງວ່າເປັນສິນລະປະ ທີ່ມີຮູບແບບຕາຍຕົວ ເປັນຮູບພາບສອງມິຕິຂອງອັງກໍວັດ ແລະພາບຊົນນະບົດທີ່ສວຍງາມ ຍ້ອນຫລັງໄປໃນ ປາງກ່ອນສົງຄາມສາມສິບປີຂອງປະເທດ ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍແມ່ນມີແຕ່ພາບອັນສະຫຍອງຂວັນ ຂອງການປົກຄອງ ທີ່ໂຫດຮ້າຍພາຍໃຕ້ຂະເໝນແດງ ທີ່ໄດ້ທໍາລາຍປະເພນີວັດທະນະທໍາ ແລະຫ້າມການສະແດງສິນລະປະທຸກປະເພດ ນອກຈາກເລຶ່ອງການເມືອງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ ໃນໄລຍະຊຸມປີຕົ້ນໆຫລັງຈາກສົງຄາມ ສິນລະປະຂອງກໍາປູເຈຍແມ່ນ ເກືອບວ່າບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ມາບັດນີ້ ພວກນັກສິນລະປະພາກັນດິ້ນຮົນເພື່ອຖ່າຍທອດພາບທີ່ສະທ້ອນເຖິງ ສັງຄົມທີ່ກໍາ ລັງກັບຄືນສູ່ປົກກະຕິຢ່າງວ່ອງໄວນັ້ນ ທ່ານ Nico Mesterharm ຜູ້ອໍານວຍການຫໍສິນລະປະ Meta House Art Gallery ທີ່ ນະຄອນຫລວງພະນົມເປັນ ຈາກປະເທດເຢຍຣະມັນໄດ້ ເຂົ້າມາຢູ່ກໍາປູເຈຍ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝ ທີ່ສິນລະປະກໍາປູເຈຍຍັງຖືກກໍານົດໂດຍພວກນັກແຕ້ມເພື່ອຫາເງິນ ທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ພາກັນ ແຕ້ມຮູບພາບ ທີ່ເນັ້ນເຖິງວັດທະນະທໍາ ທ່ານ Mesterharm ກ່າວວ່າ ບັດນີ້ ພວກນັກສິນລະປະທ້ອງຖິ່ນກໍາລັງເອົາປະເພນີວັດທະ ນະທໍາທ້ອງຖິ່ນ ໂຮມເຂົ້າກັນກັບສິນລະປະສະໄໝໃໝ່ ແລະຢືມຄວາມຄິດມາຈາກຕ່າງປະ ເທດ ທ່ານເວົ້າວ່າ: ທ່ານ ເມສເຕີແຮມ ກ່າວວ່າ ຮູບແບບສິນລະປະຂອງກໍາປູເຈຍເລີ່ມປ່ຽນແປງໄປໃນປີ 2005 ເວລາພວກນັກສິນລະປິນກໍາປູເຈຍສະໄໝໃໝ່ປະມານ 25 ຄົນ ລິເລີ່ມໂຄງການອັນນຶ່ງທີ່ ເອີ້ນວ່າ Visual Arts Open ຊຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ມີການເຄື່ອນໄຫວໄປສູ່ສິນລະປະສະໄໝໃໝ່ ຫລືສະໄໝ ປັດຈຸບັນ ແລະໜີອອກຈາກການວາດແຕ້ມຮູບທິວວະທັດ ຫລືຮູບຄົນ ເພື່ອເນັ້ນ ໃສ່ຄວາມໝາຍຂອງຮູບພາບ ນາຍ Chhim Sothy ເປັນຜູ້ນຶ່ງ ໃນກຸ່ມນັກສິນລະປິນໜ້າໃໝ່ ເຫລົ່ານີ້ ຮູບແຕ້ມຂອງລາວມີ ລາຄາເຖິງ 3,000 ໂດລາຕໍ່ນຶ່ງ ຮູບ ແລະໄດ້ນໍາໄປສະແດງຢູ່ ທົ່ວຂົງເຂດເອເຊຍ ຢູໂຣບແລະ ສະຫະລັດ ນາຍ Chhim ກ່າວວ່າ ຄວາມ ໂຫດຮ້າຍຂອງຂະເໝນແດງໄດ້ ຄອບງໍາວຽກງານໃນຕອນຕົ້ນໆ ຂອງລາວ ໃນຂະນະທີ່ສາສະໜາ ໂດຍສະເພາະສາສະໜາພຸດນັ້ນ ກໍມີອິດທິພົນສໍາຄັນເຊັ່ນດຽວ ກັນ ແຕ່ບັດນີ້ ລາວຊອກຫາ ແຫລ່ງດົນໃຈອື່ນໆ ນາຍ Chhim ແຕ້ມຮູບຂອງລາວດ້ວຍສີນໍ້າມັນ ສອດເງົາດ້ວຍ ສີຂຽວ ສີຟ້າ ຫລືປົນສີແດງ ໃນຫລາຍໆລະດັບອ່ອນແກ່ ຊຶ່ງມີຮູບຄົນທີ່ ບໍ່ນຸ່ງຫົ່ມຫຍັງ ແຕ່ມີສີສັນສະທ້ອນເຖິງໃນວິຖີ ຊີວິດຂອງຄອບຄົວຄົນໃນເມືອງ ຫລາຍກວ່າເລຶ່ອງເພດ ແມ່ກັບລູກໆ ກໍເປັນພາບທີ່ລາວ ມັກແຕ້ມຢູ່ເລື້ອຍໆ ຜະສົມຜະສານກັບຮູບໂຕລະຄອນຈາກນິທານຮິນດູ ທີ່ເນ້ນໃສ່ຜູ້ຊາຍວ່າ ເປັນຜູ້ສໍາຫລວດຄົ້ນຄວ້າຊີວິດ ຜົນງານຂອງນາຍ Chhim ແມ່ນກ້າວໜ້າຫລາຍຈາກສະຖາບັນວັດທະນະທໍາແລະສິນລະປະ ຂອງກໍາປູເຈຍ  ບ່ອນທີ່ພວກນັກແຕ້ມສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຮັບ ການສິດສອນສິນລະປະຂັ້ນພື້ນຖານ ເທົ່ານັ້ນແລະມາໄກຫລາຍຈາກສະໄໝ ທີ່ລາວຂາຍຮູບແຕ້ມໃຫ້ແກ່ພວກນັກທ່ອງທ່ຽວ ໃນ ລາຄາພຽງບໍ່ເທົ່າໃດໂດລານັ້ນ ລາວໃຫ້ເຫດຜົນກ່ຽວກັບຄວາມສໍາເລັດຂອງລາວວ່າ: ການຟື້ນຕົວຄືນມາໃໝ່ ແລະການຜະສົມຜະສານສິນລະປະຄລາສສິກ ຫລືອໍາມະຕະຂອງ ທ້ອງຖິ່ນ ກັບອິດທິພົນທາງສິນລະປະຈາກປະເທດນອກ ກໍາລັງປ່ຽນແປງຮູບແບບວັດທະ ນະທໍາຂອງກໍາປູເຈຍ ຮູບເງົາແລະດົນຕີ ກໍໄດ້ມີການຟື້ນຄືນມາເຊ່ນກັນ ແຕ່ທ່ານ Mesterharm ກ່າວວ່າ ຍັງມີບັນຫາຫລາຍຢ່າງຢູ່ກ່ຽວກັບສິນລະປະທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍສະເພາະກໍແມ່ນວ່າ ພວກສິນລະປິນມັກພາກັນແຕ້ມ ໃນສິ່ງທີ່ຖືວ່າສວຍງາມເທົ່ານັ້ນ ເຂົາເຈົ້າຍັງລັງເລໃຈທີ່ຈະວາດພາບທີ່ສະທ້ອນເຖິງບັນຫາສັງຄົມ ໃນປະເທດທີ່ຄວາມທຸກຈົນ ແລະການສໍ້ລາດບັງຫລວງ ຍັງມີຢູ່ຢ່າງແຜ່ຫລາຍນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ວົງການສິນລະປະກໍາປູເຈຍ ຍັງດິ້ນຮົນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງ ຢູ່ນີ້ ພວກທີ່ສະໜັບສະໜຸນກໍກ່າວວ່າ ບັນດນັກສິນລະປະທ້ອງຖິ່ນແມ່ນໄດ້ພາກັນໄຕ່ເຕົ້າມາ ໄກຫລາຍ ຖ້າຄໍານຶງເຖິງຂໍ້ທີ່ວ່າ ພວກເຂົາເຈົ້າກໍາລັງພະຍາຍາມເພື່ອຂ້າມຜ່ານເວລາ 30 ປີ ຂອງສົງຄາມ ແລະພວກຂະເໝນແດງ ທີ່ໄດ້ທໍາລາຍສິນລະປະແລະວັດທະນະທໍາກໍາປູເຈຍ ມາເປັນເວລາຫຼາຍສິບປີນັ້ນ