ເຂົ້າປາອາຫານໃນເອເຊຍ ແພງຂຶ້ນ
ທະນາຄານໂລກກ່າວວ່າ ລາຄາອາຫານໄດ້ຖີບໂຕຂຶ້ນສູງ ເຖິງ “ລະດັບທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ” ແລະໄດ້ຜັກດັນໃຫ້ 44 ລ້ານຄົນ ຕົກຢູ່ໃນສະພາບຄວາມທຸກຍາກ.
ລາຄາອາຫານການກິນຢູ່ໃນເຂດເອເຊຍກໍາລັງແພງຂຶ້ນນັບມື້ ແລະລັດຖະບານຂອງປະເທດ ຕ່າງໆ ກໍພວມດໍາເນີນມາດຕະການຫລາຍຢ່າງເພື່ອຫາທາງຄວບຄຸມ ນັບແຕ່ການກໍານົດ ລາຄາສູງສຸດຕະຫຼອດທັງການຈຳກັດໃນການສົ່ງອອກອາຫານການກິນໄປຂາຍຕ່າງປະເທດ ແຕ່ດັ່ງທີ່ຜູ້ສື່ຂ່າວວີໂອເອ Heda Bayron ລາຍງານ ມາຈາກບາງກອກກໍແມ່ນວ່າ ການຮັບ ມືແບບບໍ່ມີການປະສານງານກັນຂອງລັດຖະບານປະເທດຕ່າງໆ ອາດສາມາດເຮັດໃຫ້ສະຖາ ນະການຮ້າຍແຮງຂຶ້ນຕື່ມໄດ້ ໄພແຫ້ງແລ້ງ ໄພນໍ້າຖ້ວມ ການຂາດແຄນ ແລະຄວາມ ຕ້ອງການທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາຄາອາຫານໃນຂົງເຂດ ເອເຊຍແພງຂຶ້ນໃນໄລຍະສອງ-ສາມເດືອນຜ່ານມານີ້ ແລະພວກນັກຊ່ຽວຊານກ່າວວ່າ ລາຄາອາຫານອາດຈະ ແພງຂຶ້ນຕື່ມ ເນື່ອງຈາກຈີນ ຊຶ່ງເປັນນຶ່ງໃນບັນດາປະ ເທດທີ່ຜະລິດເຂົ້າເບລ່ລາຍໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງໂລກ ໄດ້ປະ ສົບກັບສະພາວະແຫ້ງແລ້ງ ດ້ວຍເຫດດັ່ງກ່າວນີ້ ບາງປະເທດຈຶ່ງໄດ້ພາກັນເອົາມາດ ຕະການເພື່ອຄໍ້າປະກັນໃຫ້ຕົນມີສະບຽງອາຫານພຽງພໍ ປະເທດອິນເດຍໄດ້ຫ້າມການສົ່ງເຂົ້າເບລ່ອອກໄປຂາຍ ຕ່າງປະເທດ ນັບແຕ່ປີ 2007 ເປັນຕົ້ນມາ ແລະເຖິງ ແມ່ນວ່າການເກັບກ່ຽວໃນປີນີ້ອຸດົມສົມບູນຜິດປົກກະຕິ ກໍຈິງ ແຕ່ລັດຖະບານກໍຍັງສືບຕໍ່ເກັບສະສົມເຂົ້າເບລ່ ໃນກາງເດືອນກຸມພາຜ່ານມານີ້ ທະນາຄານ ໂລກກ່າວວ່າ ລາຄາອາຫານໄດ້ຖີບໂຕຂຶ້ນ ສູງເຖິງ “ລະດັບທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ” ແລະໄດ້ ຜັກດັນໃຫ້ 44 ລ້ານຄົນຕົກຢູ່ໃນສະພາບ ຄວາມທຸກຍາກ ປະທານທະນາຄານໂລກ ທ່ານ Robert Zoellick ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລັດ ຖະບານຂອງປະເທດຕ່າງໆ ຫຼີກເວ້ນຈາກ ການຫ້າມສົ່ງອອກອາຫານຫຼືການຄວບຄຸມ ລາຄາຊຶ່ງທ່ານເວົ້າວ່າ ຈະເຮັດໃຫ້ບັນຫາຮ້າຍ ແຮງຂຶ້ນຕື່ມນັ້ນ ທ່ານ Katsuji Matsunami ແມ່ນນັກຊ່ຽວ ຊານກ່ຽວກັບຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານອາຫານຂອງ ທະນາຄານພັດທະນາເອເຊຍ ຫຼື ADB ທີ່ກຸງ ມະນີລາ ທ່ານເວົ້າວ່າ ໂລກຂອງເຮົາພວມປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍຈາກຄວາມອ່ອນແອ ທາງດ້ານສະບຽງອາຫານ ຊຶ່ງທ່ານອະທິບາຍວ່າ ທ່ານ Nagesh Kumar ຫົວໜ້ານັກ ເສດຖະສາດຂອງຄະນະກຳມາທິການ ສັງຄົມແລະເສດຖະກິດອົງການສະຫະ ປະຊາຊາດປະຈຳເຂດເອເຊຍປາຊີຟິກ ຫຼື ESCAP ຢູ່ທີ່ບາງກອກກ່າວວ່າ ນອກນັ້ນ ນະໂຍບາຍການກະເສດທີ່ ອ່ອນແອກໍເປັນອີກສາເຫດນຶ່ງ ຊຶ່ງທ່ານ ໃຫ້ການຊີ້ແຈງວ່າ ອຸບປະທານ ຫລືປະ ລິມານໄລ່ບໍ່ທັນກັບອຸບປະສົງ ຫຼືຄວາມ ຕ້ອງການທີ່ມີເພີ່ມຂຶ້ນ ທັງນີ້ກໍເນື່ອງມາ ຈາກການລະເລີຍບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ໃນດ້ານນະ ໂຍບາຍການກະເສດຂອງລັດຖະບານໃນ ຮອບ 2 ທົດສະຫວັດກວ່າໆຜ່ານມາແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜະລິດຜົນດ້ານການກະເສດ ຈຶ່ງບໍ່ມີການເຕີບໂຕ ຂົງເຂດເອເຊຍໄດ້ອ້າແຂນຮັບເອົາການປະຕິວັດຂຽວ ຫລືການປະຕິຮູບທາງດ້ານກະສິກໍາ ແຫ່ງຊຸມປີ 1960 ແລະ 1970 ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຜະລິດຜົນທາງດ້ານກະສິກຳໄດ້ຫຼຸດ ນ້ອຍຖອຍລົງນັບແຕ່ນັ້ນມາ ໃນຂະນະທີ່ພື້ນທີ່ປູກຝັງໄດ້ຖືກນໍາໄປໃຊ້ໃນການປຸກເຮືອນ ແລະໂຮງງານຕ່າງໆ ເພື່ອອໍານວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ປະຊາກອນທີ່ມີຈໍານວນເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະການຫັນປ່ຽນໄປສູ່ອຸດສາຫະກໍາ ອີງຕາມລາຍງານວ່າດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງທາງ ດ້ານອາຫານຂອງມູນນິທິເອເຊຍ ສະບັບທີ່ ອອກໃນປີກາຍນີ້ແລ້ວ ສ່ວນແບ່ງດ້ານກະສິກໍາ ຢູ່ໃນເສດຖະກິດຂອງບັນດາປະເທດຜູ້ຜະລິດ ສິນຄ້າກະເສດທີ່ສໍາຄັນໆ ເຊັ່ນອິນໂດເນເຊຍ ໄທ ຟີລິບປິນ ຫວຽດນາມ ແລະມາເລເຊຍ ໄດ້ຫຼຸດລົງຈາກ 38 6% ໃນປີ 1970 ມາ ເປັນ 14 5% ໃນປີ 2007 ຢູ່ຈີນ ໂຕເລກ ດັ່ງກ່າວໄດ້ຫຼຸດລົງມາເປັນ 11% ໃນປີ 2007 ຈາກ 35% ໃນປີ 1970 ເຖິງແມ່ນວ່າ ເອເຊຍເປັນເຂດທີ່ມີການປູກອາ ຫານປະເພດເມັດຫລາຍທີ່ສຸດຂອງໂລກກໍຈິງ ແຕ່ຫຼາຍກວ່າ 64% ຂອງປະຊາກອນທີ່ຂາດ ອາຫານຂອງໂລກແມ່ນອາໄສຢູ່ໃນພູມີພາກ ສ່ວນນີ້ຂອງໂລກຄືກັນ ເພື່ອຮັບມືກັບການຂາດແຄນອາຫານທີ່ຄາດວ່າຈະມີຂຶ້ນນັ້ນ ຈີນໃຫ້ຄໍາໝັ້ນສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ ເງິນສົດແກ່ພວກພໍ່ໄຮ່ຊາວນາ ເພື່ອໃຫ້ທໍາການຊົນລະປະທານເຂົ້າໃສ່ທົ່ງເຂົ້າເບລ່ ປູກເຂົ້າ ເບລ່ແລະສາລີຫລາຍຂຶ້ນ ຕະຫຼອດທັງກຳຈັດເພ້ຍ ຫລືພະຍາດທີ່ບຽດບຽນຜົນລະປູກນັ້ນ ຈີນຍັງຈັດເງິນໄວ້ອີກ 180 ລ້ານໂດລາ ສຳລັບອຸບປະກອນໃໝ່ ແລະຫຼາຍກວ່າ 1 ພັນ ລ້ານໂດລາ ສຳລັບບັນເທົາໄພແຫ້ງແລ້ງ ນອກນັ້ນຈີນ ຍັງໄດ້ທໍາການຄວບຄຸມລາຄາສຳລັບອາຫານບາງປະເພດເພື່ອປ້ອງກັນພວກ ຜູ້ບໍລິໂພກທີ່ທຸກຍາກຈາກສະພາບເງິນເຟີ້ ທີ່ຖີບໂຕສູງຂຶ້ນເຖິງ 4 9% ໃນເດືອນມັງກອນ ຜ່ານມາ ທີ່ປະເທດໄທ ລັດຖະບານໄດ້ກຳນົດລາຄານໍ້າມັນຄົວກິນ ທີ່ເຮັດຈາກຕົ້ນປາລມ໌ໄວ້ບໍ່ໃຫ້ ກາຍ 1 ໂດລາເຄິ່ງຕໍ່ລິດ ຫຼັງຈາກໄພນໍ້າຖ້ວມໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຜະລິດນໍ້າມັນດັ່ງກ່າວພາຍ ໃນປະເທດ ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແນວໃດກໍຕາມ ທ່ານ Nagesh Kumar ຈາກອົງການ ESCAP ເວົ້າວ່າ ໃນຂະນະທີ່ ການແຊກແຊງຂອງລັດຖະບານອາດມີຄວາມຈຳເປັນເພື່ອຊ່ອຍພວກທຸກຍາກນັ້ນ ແຕ່ ມາດຕະການຕ່າງໆ ເຊັ່ນການຄວບຄຸມລາຄາ ກໍອາດກະຕຸກຊຸກຍູ້ໃຫ້ມີການຄ້າຂາຍໃນ ຕະຫຼາດມືດ ຊຶ່ງທ່ານເວົ້າຕື່ມວ່າ ຖ້າມີລະບຽບການຄວບຄຸມຫຼືການຕິດຕາມເບິ່ງແບບໃດ ແບບນຶ່ງ ໄປພ້ອມໆກັນກັບການຄວບຄຸມລາຄານັ້ນ ມັນກໍຈະມີປະສິດທິຜົນຫຼາຍ ໂດຍ ສະເພາະຖ້າວ່າລາຄາຫາກໄດ້ຮັບການຂັບດັນຈາກການກວາດຊື້ເພື່ອກັກຕຸນຫຼືເກັງກຳໄລ ການເອົາມາດຕະຖານຕອບຮັບຂອງລັດຖະ ບານແຕ່ລະປະເທດ ອາດສາມາດເຮັດໃຫ້ ສະຖານະການມີຄວາມຮ້າຍແຮງຂຶ້ນຕື່ມໄດ້ ໃນຕົ້ນປີ 2008 ລາຄາເຂົ້າໄດ້ຖີບຂຶ້ນຫຼາຍ ກວ່າ 2 ເທົ່າ ກຳປູເຈຍ ຫວຽດນາມ ອິນ ເດຍ ແລະຈີນ ທີ່ຕ່າງກໍມີຄວາມວິຕົກກັງ ວົນຢ້ານບໍ່ມີເຂົ້າພໍກິນ ຈຶ່ງພາກັນຫຼຸດການ ສົ່ງເຂົ້າອອກໄປຂາຍຕ່າງປະເທດ ໃນຂະ ນະດຽວກັນ ບັນດາລັດຖະບານທີ່ຊື້ເຂົ້າ ຈາກຕ່າງປະເທດ ກໍໄດ້ສັ່ງຊື້ເຂົ້າເປັນຈຳ ນວນຫຼວງຫຼາຍຢູ່ໃນຕະຫຼາດນາໆຊາດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາຄາເຂົ້າແພງຂຶ້ນຕື່ມ ທ່ານ Matsunami ກ່າວວ່າ ບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງໃດໆເລີຍ ທີ່ເຮັດໃຫ້ລາຄາເຂົ້າຖີບໂຕສູງຂຶ້ນ ໃນປີ 2008 ນັ້ນ ທ່ານກ່າວຕື່ມວ່າ: ມາເຖິງປັດຈຸບັນ ລັດຖະບານຂອງປະເທດຕ່າງໆໃນເອເຊຍ ຍົກເວັ້ນປະເທດອິນເດຍ ບໍ່ໄດ້ ຈຳກັດຮັດແຄບໃນການສົ່ງອອກສິນຄ້າທີ່ສຳຄັນດັ່ງກ່າວ ພວກພໍ່ນາທີ່ປູກເຂົ້າເບລ່ຂອງອິນ ເດຍພວມກົດດັນ ໃຫ້ລັດຖະບານອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາເຈົ້າສົ່ງເຂົ້າເບລ່ອອກໄປຂາຍຕ່າງ ປະເທດ ຊຶ່ງອາດຈະຊ່ອຍເພີ່ມປະລິມານເຂົ້າເບລ່ ທີ່ມີໄວ້ສໍາລັບຂາຍຢູ່ໃນທົ່ວໂລກນັ້ນ ເປັນທີ່ຄາດກັນວ່າ ລາຄາເຂົ້າຈະຢູ່ໃນລະດັບປານກາງ ຍ້ອນການເກັບກ່ຽວໃນປີນີ້ແມ່ນ ອຸດົມສົມບູນເກີນຄາດໝາຍ ແລະການຫຼຸດນ້ອຍລົງໃນຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການເຂົ້າຈາກ ຟີລິບປິນ ຊຶ່ງເປັນປະເທດຊື້ເຂົ້າລາຍໃຫຍ່ສຸດຂອງຂົງເຂດ ທ່ານ Matsunami ກ່າວວ່າ ການມີຂໍ້ມູນດ້ານຕະຫຼາດພຽງພໍ ແມ່ນຊ່ອຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ ເກີດການປ່ຽນແປງຢ່າງໃຫຍ່ແລະໄວໃນດ້ານລາຄາ ຊຶ່ງທ່ານກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ ພວກພໍ່ຄ້າເຂົ້າ ອາດສາມາດໄດ້ຮັບຜົນກໍາໄລຈາກການຕິດຕໍ່ປະສານງານທີ່ດີຂຶ້ນ ລະຫວ່າງລັດຖະບານ ຂອງປະເທດຕ່າງໆ ກ່ຽວກັບອຸບປະສົງແລະອຸບປະທານ ຫລືຄວາມຕ້ອງການກັບປະລິ ມານ ທ່ານ Matsunami ຊີ້ແຈງວ່າ: ນອກຈາກເວທີສົນທະນາຫາລືກັນນີ້ແລ້ວ ພວກນັກຊ່ຽວຊານຍັງຊຸກຍູ້ໃຫ້ມີການສ້າງຕັ້ງ ຄັງອາຫານສຳລັບຂົງເຂດ ທີ່ປະເທດຕ່າງໆສາມາດກູ້ຢືມໄປໃຊ້ໄດ້ໃນເວລາທີ່ມີການຂາດ ແຄນ ອັນເປັນຊ່ອງທາງນຶ່ງເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ລາຄາເຂົ້າໂດດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ສະມາຄົມບັນດາປະເທດໃນຂົງເຂດເອເຊຍຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ຫຼືອາຊ່ຽນ ທີ່ມີສະມາຊິກ 10 ປະເທດ ພ້ອມກັບປະເທດຈີນ ເກົາຫຼີໃຕ້ແລະຍີ່ປຸ່ນ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງຄັງເຂົ້າສຳຮອງຂຶ້ນຮ່ວມ ກັນ ແຕ່ມີໄວ້ສຳລັບການບັນເທົາທຸກສຸກເສີນທາງດ້ານມະນຸດສະທຳທໍ່ນັ້ນ ສ່ວນສະມາຄົມເພື່ອການຮ່ວມມືໃນເຂດເອເຊຍໃຕ້ ທີ່ມີສະມາຊິກ 8 ປະເທດ ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ ເຮັດໃຫ້ຄັງອາຫານສຳລັບຂົງເຂດຂອງພວກຕົນ ມີການປະຕິບັດງານໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ເທື່ອ ທັງໆທີ່ໄດ້ມີການຕົກລົງກັນແລ້ວໃນປີ 2007