ສມຊ ສະພາແຫ່ງຊາດລາວວ່າ ມີການແຕກໂຕນກັນ ທາງດ້ານການສຶກສາ ລະຫວ່າງຕົວເມືອງ ແລະຊົນນະບົດ
ສມຊ ສະພາແຫ່ງຊາດລາວວ່າ ໂອກາດໃນດ້ານການສຶກສາ ແລະຄຸນນະພາບຂອງການສຶກສາ ລະຫວ່າງເຍົາວະຊົນ ໃນເຂດຕົວເມືອງແລະເຂດຊົນນະບົດ ຍັງແຕກໂຕນກັນ ຢ່າງຫຼວງຫລາຍ.
ສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດລາວລະບຸວ່າ ໂອກາດທາງດ້ານການສຶກສາລະຫວ່າງເຍົາວະຊົນ ໃນເຂດຕົວເມືອງ ແລະເຂດຊົນນະບົດ ຍັງແຕກໂຕນກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ລວມທັງລະດັບຄຸນ ນະພາບຂອງການສຶກສາອີກດ້ວຍ ທ່ານພອນແທບ ພົນເສນາ ສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດລາວຊຸດທີ 7 ຈາກແຂວງຈຳປະສັກ ໄດ້ຖະແຫລງຢືນຢັນວ່າ ບັນຫາສຳຄັນປະການນຶ່ງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ການພັດທະນາທາງດ້ານ ການສຶກສາໃນລາວຍັງຂາດຄຸນນະພາບ ແລະເປັນການພັດທະນາພຽງສະເພາະໃນດ້ານ ປະລິມານເທົ່ານັ້ນ ກໍຄືບັນຫາກ່ຽວກັບຄວາມແຕກໂຕນກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງໂອກາດ ທາງດ້ານການສຶກສາ ລະຫວ່າງເຍົາວະຊົນໃນເຂດຕົວເມືອງກັບເຂດຊົນນະບົດ ເຖິງແມ່ນວ່າໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຈະມີເຍົາວະຊົນລາວຄິດເປັນສັດສ່ວນ 94 1% ຂອງເດັກນ້ອຍ ໃນໄວຮຽນທັງໝົດ ທີ່ມີໂອກາດໄດ້ຮຽນໜັງສືໃນລະດັບປະຖົມ, 62 9% ກໍໄດ້ຮຽນຈົນຈົບ ມັດທະຍົມ ແລະ 33 5% ກໍໄດ້ຮຽນຈົນຈົບມັດທະຍົມປາຍກໍຕາມ ຫາກແຕ່ປາກົດວ່າ ຜູ້ ທີ່ມີໂອກາດທາງດ້ານການສຶກສາສ່ວນໃຫຍ່ນັ້ນ ກໍຄືເຍົາວະຊົນລາວທີ່ຢູ່ໃນເຂດຕົວເມືອງ ສ່ວນເຍົາວະຊົນລາວ ໃນເຂດຊົນນະບົດນັ້ນ ຍັງມີຈໍານວນບໍ່ໜ້ອຍ ທີ່ພາກັນປະລະການ ຮຽນ ເນື່ອງຈາກບັນຫາຄວາມຍາກຈົນຂອງຄອບຄົວ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ເປັນພໍ່-ແມ່ ບໍ່ສາມາດ ທີ່ຈະສົ່ງເສຍລູກໆ ຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ ໃຫ້ຮຽນໜັງສືໄດ້ຕາມປົກກະຕິ ນັ້ນເອງ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ລະດັບຄຸນນະ ພາບໃນດ້ານການສຶກສາ ໃນ ເຂດຕົວເມືອງ ແລະເຂດຊົນນະ ບົດຂອງລາວກໍ່ຍັງມີຄວາມແຕກ ໂຕນກັນອີກດ້ວຍ ທັງໆທີ່ວ່າ ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວຄຸນນະ ພາບໃນດ້ານການສຶກສາຂອງ ລາວນັ້ນ ຍັງຈັດຢູ່ລະດັບທີ່ຕໍ່າ ຫຼາຍເມື່ອທຽບກັບບັນດາປະ ເທດສະມາຊິກໃນກຸ່ມອາຊ່ຽນ ດ້ວຍກັນ ສ່ວນກ່ຽວກັບວິຊາ ການ ແລະແນວທາງໃນການ ແກ້ໄຂບັນຫານັ້ນ ທ່ານພອນເທບ ກໍໄດ້ສະເໜີຄວາມຄິດເຫັນວ່າ: ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ກ່ອນໜ້ານີ້ ທ່ານທອງສິງ ທໍາມະວົງ ນາຍົກລັດຖະມົນຕີລາວ ກໍໄດ້ລະ ບຸວ່າ ສາເຫດທີ່ສໍາຄັນປະການນຶ່ງ ທີ່ເຮັດ ໃຫ້ການສຶກສາຂອງລາວມີລະດັບຄຸນນະພາບ ຕໍ່າກໍຍ້ອນມີບັນດາຄູ ແລະອາຈານຈໍານວນບໍ່ ໜ້ອຍທີ່ບໍ່ມີຄຸນນະພາບ ທັງຍັງຂາດຄວາມ ຮັບຜິດຊອບ ແລະເປັນແບບຢ່າງທີ່ບໍ່ດີໃຫ້ ແກ່ນັກຮຽນອີກດ້ວຍ ສ່ວນເງື່ອນໄຂສໍາຄັນອີກປະການນຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາຄູ ແລະອາຈານຈໍານວນບໍ່ໜ້ອຍຕ້ອງຕົກ ຢູ່ໃນສະພາບການດັ່ງກ່າວນີ້ ກໍ່ຄືການບໍ່ໄດ້ຮັບການເບິ່ງແຍງທີ່ດີ ທັງໃນດ້ານການຄອງຊີບ ແລະ ຄວາມກ້າວໜ້າໃນອາຊີບ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ການທີ່ທາງການລາວໄດ້ດໍາ ເນີນການປະຕິຮູບທາງດ້ານການສຶກສາດ້ວຍ ການເພີ່ມປີຮຽນສໍາລັບຂັ້ນມັດທະຍົມຕົ້ນຂຶ້ນ ອີກ 1 ປີ ຊຶ່ງກໍເປັນຜົນເຮັດໃຫ້ການຮຽນໃນ ລະດັບມັດທະຍົມຕົ້ນ ຈະຕ້ອງໃຊ້ເວລາເພີ່ມ ຂຶ້ນຈາກເດີມ 3 ປີ ເປັນ 4 ປີ ສ່ວນການ ຮຽນໃນລະດັບປະຖົມກໍຍັງຄົງຕ້ອງໃຊ້ເວລາ 5 ປີ ແລະມັດທະຍົມປາຍ 3 ປີ ເຊັ່ນເດີມ ນັ້ນ ກໍຍັງມີຄວາມແຕກຕ່າງກັບປະເທດອື່ນໆ ໃນກຸ່ມອາຊ່ຽນດ້ວຍກັນ ເພາະວ່າໃນລະດັບປະຖົມນັ້ນ ປະເທດສ່ວນໃຫຍ່ຈະມີການຮຽນ- ການສອນເປັນເວລາ 6 ປີ ຫາກແຕ່ຢູ່ໃນລາວກໍຍັງຄົງເປັນ 5 ປີ ເຊັ່ນເດີມໂດຍມີສາເຫດມາຈາກຂໍ້ຈໍາກັດດ້ານງົບປະມານຂອງລັດຖະບານ ເປັນສໍາຄັນ ຊຶ່ງການຂາດແຄນທາງດ້ານງົບປະມານດັ່ງກ່າວ ກໍຍັງເຮັດໃຫ້ການພັດທະນາດ້ານການສຶກສາ ມີຄວາມແຕກໂຕນກັນຢ່າງຫລວງຫລາຍ ລະຫວ່າງເຂດໃນເມືອງກັບເຂດຊົນນະບົດ ທັງນີ້ກໍ ເນື່ອງຈາກວ່າ ງົບປະມານສໍາລັບພັດທະນາການສຶກສາ ຍັງຄົງບໍ່ຕົກໄປເຖິງເຂດຊົນນະບົດ ຢ່າງແທ້ຈິງ ເຖິງແມ່ນວ່າ ໃນໄລຍະ 5 ປີທີ່ຜ່ານມາ ສະພາແຫ່ງຊາດຈຶ່ງໄດ້ອະນຸມັດງົບປະ ມານໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາການສຶກສາໃຫ້ໃນອັດຕາສ່ວນ 18% ຂອງງົບປະມານລາຍຈ່າຍ ທັງໝົດ ໃນແຕ່ລະປີ ກໍຕາມ ແຕ່ ລັດຖະບານລາວສາມາດປະຕິບັດຕົວຈິງໄດ້ພຽງແຕ່ 15% ເທົ່ານັ້ນ