ການປະຕິຮູບແລະການຢຸດຍິງ ໃນມຽນມາ ພາໃຫ້ມີຄວາມຫວັງ ກ່ຽວກັບ ການກໍາຈັດການປູກຝິ່ນ
ຫ້ອງການ​ຢາ​ເສບ​ຕິດ​ແລະ​ອາ​ຊະ​ຍາ​ກໍາ​ ຂອງ​ສະຫະ​ປະຊາ​ຊາດກ່າວ​ວ່າ ມີ​ການ​ປູກ​ຝິ່ນໃນພື້ນ​ທີ່ 43,000 ​ເຮັກ​ຕ້າ​​ຢູ່ໃນ​ມຽນມາ​ໃນ​ປີ 2011 ນັ້ນ.
ການປະຕິຮູບຕ່າງໆທາງດ້ານການເມືອງຂອງມຽນມາ ແລະສັນຍາຢຸດຍິງທີ່ຫາກໍເຊັນກັນ ໃໝ່ໆ ກັບພວກກຸ່ມປະກອບອາວຸດຊົນເຜົ່າ ແມ່ນກໍ່ໃຫ້ເກີດມີຄວາມຫວັງວ່າ ມຽນມາຈະສາມາດລົດຜ່ອນການປູກຝິ່ນທີ່ຜິດກົດໝາຍນັ້ນລົງໄດ້ ຜູ້ສື່ຂ່າວວີໂອເອ ຣອນ ຄໍເບິນ ສົ່ງລາຍງານມາຈາກບາງກອກ ຊຶ່ງ ທອງປານຈະນໍາມາສະເໜີທ່ານໃນອັນດັບຕໍ່ໄປ ເມື່ອເດືອນຜ່ານມານີ້ ລັດຖະບານມຽນມາໄດ້ເຊັນສັນຍາສັນຕິພາບອີກສະບັບນຶ່ງ ກັບ ກອງທັບປະກອບອາວຸດຊົນເຜົ່າ ຄືພວກຜູ້ນໍາມຽນມາໄດ້ບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງກັບກອງທັບລັດ ສານ ຊຶ່ງເປັນກຸ່ມທະຫານບ້ານທີ່ມີຖານປະຕິບັດການ ຢູ່ໃນລັດສານທາງພາກເໜືອຂອງ ປະເທດ ບ່ອນທີ່ມີການປູກຝິ່ນສ່ວນໃຫຍ່ຂອງປະເທດນັ້ນ ມຽນມາເປັນຜູ້ຜະລິດຝິ່ນ ລາຍໃຫຍ່ອັນດັບສອງຂອງໂລກ ລອງຈາກອັຟການີສຖານ ທີ່ຜະລິດຝິ່ນຫລາຍເຖິງ 90 ເປີເຊັນ ຂອງປະລິມານຝິ່ນທັງໝົດຂອງໂລກ ຫ້ອງການຢາເສບຕິດແລະອາຊະຍາກໍາຂອງອົງການສະຫະປະຊາຊາດ ຫລື UNODC ກ່າວວ່າ ມີການປູກຝິ່ນໃນພື້ນທີ່ 43,000 ເຮັກຕ້າ ຢູ່ໃນມຽນມາໃນປີ 2011 ຊຶ່ງໄດ້ເພີ່ມ ຜົນຜະລິດຝິ່ນຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າຕົວໃນໄລຍະຫ້າປີ ນອກນີ້ແລ້ວ ມຽນມາ ຊຶ່ງແຕ່ກ່ອນ ເອີ້ນວ່າ ພະມ້ານັ້ນ ຍັງເປັນແຫລ່ງຜະລິດຢາກະຕຸ້ນປະສາດ ປະເພດແອມເຟຕາມີນ ທີ່ ສໍາຄັນ ຊຶ່ງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຜະລິດຢູ່ໃນລັດສານ ຫ້ອງການ UNODC ກ່າວວ່າ ຄວາມທຸກຈົນຍາກໄຮ້ ແລະຂໍ້ຂັດແຍ້ງພາຍໃນຢູ່ໃນຂົງເຂດ ພວກຊົນເຜົ່າທີ່ບໍ່ສະຫງົບສຸກນັ້ນ ແມ່ນເປັນຕົວການເຮັດໃຫ້ການຜະລິດຝິ່ນເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ ສອງເທົ່າຕົວ ຝິ່ນເປັນວັດຖຸດິບສໍາລັບກັ່ນເປັນຜົງເຮໂຣອີນ ນອກນີ້ແລ້ວ ພວກກຸ່ມປະ ກອບອາວຸດຊົນເຜົ່າຍັງຂັດຂືນຕໍ່ຄໍາ ຮຽກຮ້ອງຂອງລັດຖະບານ ທີ່ຢາກໃຫ້ພວກເຂົາເຈົ້າ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນ ໜ່ວຍລາດຕະເວນຊາຍແດນນັ້ນ ມາບັດນີ້ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານ ເທນ ເຊນ ປະທານາທິບໍດີມຽນມາ ດໍາເນີນການໄປຕາມແຜນ ການປະຕິຮູບການເມືອງແລະເສດຖະກິດ ພ້ອມທັງເຮັດຂໍ້ຕົກລົງຢຸດຍິງຫລາຍໆຊຸດ ກັບ ພວກທະຫານບ້ານຊົນເຜົ່ານັ້ນ ອົງການສະຫະປະຊາຊາດກ່າວວ່າ ນອກນີ້ແລ້ວ ປະທານາ ທິບໍດີເທນ ເຊນ ຍັງກໍາລັງພິຈາລະນາຫາທາງແກ້ໄຂບັນຫາການຜະລິດຢາເສບຕິດນັ້ນນໍາ ທ່ານ Gary Lewis ຜູ້ຕາງໜ້າຫ້ອງການ UNODC ແຫ່ງຂົງເຂດເອເຊຍ ຕາເວັນອອກ ແລະປາຊີຟິກ ກ່າວວ່າ: ໂຄງການຕ່າງໆຂອງຫ້ອງການ UNODC ແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບໂຄງການສະໜັບສະໜຸນ ພວກຊາວສວນປູກຝິ່ນໃນລັດສານພາກໃຕ້ ທີ່ຊຸກຍູ້ສົ່ງເສີມທາງເລືອກອື່ນສໍາລັບການພັດ ທະນາ ໂດຍປູກພືດຜົນຢ່າງອື່ນ ການຊ່ວຍເຫລືອຈາກຕ່າງປະເທດແກ່ມຽນມາ ແມ່ນໄດ້ມີຢ່າງຈໍາກັດ ຍ້ອນ ການກ່າວຫາ ຕ່າງໆກ່ຽວກັບປະວັດຝ່າຝືນສິດທິມະນຸດໃນອະດີດຜ່ານມາ ຂອງລັດຖະບານທະຫານ ມຽນມາ ແລະການຈໍາກັດຮັດແຄບພວກໃຫ້ການບໍລິຈາກນານາຊາດ ບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໄປຮອດ ໄປເຖິງພື້ນທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫລືອນັ້ນ ແຕ່ພວກນັກວິເຄາະກ່າວວ່າ ການປະຕິຮູບ ທີ່ເຫັນໆກັນ ຊຶ່ງໂຮມທັງການປ່ອຍຕົວພວກນັກໂທດການເມືອງນັ້ນ ແມ່ນເປັນການເປີດ ທາງໃຫ້ແກ່ເງິນທຶນຊ່ວຍເຫລືອຈາກຕ່າງປະເທດ ແຕ່ທ່ານ Lewis ປະຈໍາຫ້ອງການ UNODC ກ່າວວ່າ ມຽນມາຍັງຈະມີຄວາມຕ້ອງການ ການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງນານາຊາດ ເພື່ອກໍາຈັດການປູກຝິ່ນແລະໂຄງການປູກພືດຜົນທາງ ຢ່າງອື່ນທົດແທນນັ້ນຢູ່ ທ່ານ Lewis ກ່າວວ່າ ຂົງເຂດຕ່າງໆ ບ່ອນທີ່ບາດແລ້ວນັ້ນ ພວກເຮົາກໍສາມາດເຂົ້າພົວພັນກັບປະຊາຄົມທ້ອງ ຖິ່ນທັງຫຼາຍໄດ້ ” ທ່ານ Bertil Lintner ນັກຂຽນແລະນັກວິເຄາະກ່ຽວກັບມຽນມາ ກ່າວວ່າ ວິທີການແກ້ ໄຂບັນຫາທາງການເມືອງພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຈະຄໍ້າປະກັນການຍຸດຕິລົງຂອງຄວາມ ບໍ່ແນ່ນອນຕ່າງໆທາງດ້ານເສດຖະກິດແລະສັງຄົມຢູ່ໃນມຽນມາ ທີ່ນໍາໄປສູ່ການຜະລິດຢາ ເສບຕິດນັ້ນໄດ້ ທ່ານ Lintner ກ່າວວ່າ: ທ່ານນາງ Debbie Stothard ໂຄສົກຂອງເຄືອຂ່າຍທາງເລືອກອາຊ່ຽນ ຫລື Alterna tive ASEAN Network ກ່າວວ່າ ການພິທັກປົກປ້ອງສິດທິມະນຸດ ໂດຍສະເພາະດ້ານ ທີ່ດິນທໍາມາຫາກິນນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ກັນເປັນກິດຈະລັກສະນະເສຍກ່ອນ ກ່າວຄືໂຄງ ການຕ່າງໆຂອງທາງການໃນອະດີດຜ່ານມານັ້ນ ມັກຈະນໍາພາໄປສູ່ການຍຶດເອົາທີ່ດິນທໍາ ມາຫາກິນໄປຈາກປະ ຊາຄົມທ້ອງຖິ່ນ ທ່ານນາງ Stothard ກ່າວວ່າ ທ່ານນາງ Stothard ກ່າວອີກວ່າ ການຖອນທະຫານອອກໄປຈະຕ້ອງໃຫ້ມີຂຶ້ນ ເນື່ອງ ຈາກພວກກອງທັບຂອງລັດຖະບານເຄີຍໄດ້ຖືກກ່າວຫາວ່າ ຍັກຍອກເອົາເງິນທຶນໄປຈາກ ປະຊາຄົມຕ່າງໆ ຊຶ່ງທ່ານນາງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ ເພື່ອຈະໃຫ້ໂຄງການກໍາຈັດຢາເສບຕິດປະສົບ ຜົນສໍາເລັດໄດ້ນັ້ນ ກໍຈະຕ້ອງມີການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການປະຕິຮູບຕ່າງໆທາງດ້ານກົດໝາຍ ແລະສະຖາບັນນໍາ