USAID​ បាន​ផ្តល់​ថវិកា​៣០​លាន​ដើម្បី​ទប់​ស្កាត់​ផ្តាសាយ​បក្សី​នៅ​កម្ពុជា​និង​វៀតណាម
លោក​គង់ សុឋានរិទ្ធ ​​បាន​ជួប​សម្ភាសន៍​ផ្ទាល់​ជាមួយ​លោកស្រី​ម៉ូនិក ម៉ូសុលហ្វ៍ (Monique Mosolf) ​ប្រធាន​ការិយាល័យ​សុខភាព​សាធារណៈ​និង​អប់រំ​របស់ ​USAID។
ភ្នំពេញ — ខាងក្រោមនេះជាខ្លឹមសារនៃបទសម្ភាសន៍ទាំងស្រុង៖ លោកស្រីម៉ូសុលហ្វ៍៖ សូមអរគុណ។ ហេតុផលដែលយើងរៀបចំកិច្ចប្រជុំទ្វេភាគីរវាងប្រទេសកម្ពុជានិងវៀតណាមនេះឡើងគឺដូចលោកដឹងហើយថាគឺជំងឺរបស់មនុស្សនិងសត្វគ្មានព្រំដែនទេ។មានការឆ្លងមេរោគនៃជំងឺគ្រុនផ្តាសាយបក្សីឆ្លងកាត់ព្រំដែនប្រទេសកម្ពុជានិងវៀតណាមក៏ដូចជាការឆ្លងមេរោគឆ្លងកាត់ប្រទេសផ្សេងៗនៅក្នុងតំបន់ដែរ។ដូច្នេះកិច្ចប្រជុំនេះមានសារៈសំខាន់ណាស់ដើម្បីផ្តល់ឱកាសឲ្យប្រទេសកម្ពុជានិងប្រទេសវៀតណាមពិភាក្សាគ្នាថាតើត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃជំងឺផ្តាសាយបក្សីដោយវិធីណាហើយថាតើត្រូវបង្ការជំងឺនេះដោយរបៀបណានៅថ្ងៃអនាគត។ នេះគឺជាកិច្ចប្រជុំមួយក្នុងចំណោមកិច្ចប្រជុំដែលយើងរៀបចំជាស៊េរីសម្រាប់ប្រទេសទាំងពីរនេះ។ លោកស្រីម៉ូសុលហ្វ៍៖ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៦មករដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិកផ្តល់ថវិកាចំនួន៣០លានដុល្លារអាមេរិកដើម្បីគាំទ្រដល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺផ្តាសាយបក្សីH5N1នៅប្រទេសកម្ពុជា។ យើងបានធ្វើការយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់និងនេសាទ ធ្វើការជាមួយក្រសួងសុខាភិបាលនិងដៃគូពីអង្គការសុខភាពពិភពលោក(WHO) អង្គការស្បៀងនិងកសិកម្មរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិហៅកាត់ថាFAO និងវិទ្យាស្ថានប៉ាស្ទ័រ។ យើងប្រើប្រាស់មូលនិធិទាំងនេះដើម្បីជួយដល់រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាឲ្យស៊ើបអង្កេតនិងតាមដានការផ្ទុះឡើងនៃជំងឺផ្តាសាយបក្សីហើយក៏បានប្រើប្រាស់ធនធានទាំងនេះដើម្បីផ្តល់ការព្យាបាលដល់អ្នកជំងឺ និងសម្រាប់ទាក់ទងជាមួយសហគមន៍ដើម្បីទប់ស្កាត់ជំងឺនេះ។ លោកស្រីម៉ូសុលហ្វ៍៖ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជាចាប់ពីឆ្នាំ២០០៤មក យើងដឹងថាមានចំនួនអ្នកជំងឺ៥៦នាក់។ អ្វីដែលសំខាន់ត្រូវយល់ដឹងនោះគឺH5N1ឆ្លងកម្រឆ្លងទៅមនុស្សណាស់ ប៉ុន្តែមេរោគផ្តាសាយបក្សីនេះច្រើនតែចម្លងនៅក្នុងចំណោមបសុបក្សី ហើយអ្វីដែលមានសារៈសំខាន់គឺក្នុងអំឡុងពេលចូលឆ្នាំខ្មែរដែលជារយៈពេលហានិភ័យខ្ពស់។ យើងប្រទះឃើញមានករណីជំងឺផ្តាសាយបក្សីច្រើនក្នុងអំឡុងពេលនោះដោយសារមានការកើនឡើងនៃការធ្វើចរាចរណ៍និងប្រើប្រាស់សាច់មាន់និងទារច្រើន។ លោកស្រីម៉ូសុលហ្វ៍៖ ពិតប្រាកដហើយ។ ទីមួយគឺថាមានអ្នកភ្ញាក់រលឹកស្វែងរកការព្យាបាលនៅពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនបានស្លាប់ចាប់តាំងពីករណីជំងឺទី១ដែលផ្ទុះឡើង។ រដ្ឋាភិបាលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ជាងមុនក្នុងការអង្កេតនិងធ្វើរបាយការណ៍អំពីជំងឺនានា។ យើងក៏បានឃើញដែរថាប្រជាពលរដ្ឋកាលណាទទួលរងជំងឺបានទៅព្យាបាលលឿនជាងមុន។ លោកស្រីម៉ូសុលហ្វ៍៖ លោកបានចោទសួរសំណួរស្មុគស្មាញមួយហើយ។ ការផ្តល់សំណងដល់បសុបក្សីដូច្នេះពិតជារឿងស្មុគស្មាញហើយវាទាមទារឲ្យមានការសិក្សាពីប្រទេសសាម៉ី។ដូចនេះវាមិនមែនជាដំណោះស្រាយរបស់ពួកយើងទេ។ដូច្នេះប្រទេសកម្ពុជាត្រូវការជាចាំបាច់បង្កើតជាគោលនយោបាយនិងសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងដើម្បីឲ្យដឹងថាតើការផ្តល់សំណងឬក៏អត់នោះសមស្របទៅនឹងគោលនយោបាយជាតិដែរឬយ៉ាងណា។ លោកស្រីម៉ូសុលហ្វ៍៖ អរគុណ៕