„დაკარგული პერესტროიკა"
გაზეთ „ნიუ იორკ თაიმსის“ 14 მარტის ნომერში გამოქვეყნებული სტატია.
უცხოური პრესისმიმოხილვას ვიწყებთ მიხაილ გორბაჩოვის სტატიით რომელიც გაზეთ „ნიუ იორკ თაიმსის“ 14 მარტის ნომერში გამოქვეყნდა.სტატიაში ვკითხულობთ: „საბჭოთა კავშირისდაშლის შემდეგ, რუსეთის ლიდერებმა რეფორმის უფრო რადიკალური ვერსიის ჩატარება დააპირეს.როგორც აღმოჩნდა, ‘შოკურ თერაპიას’ სავავალო შედეგები მოჰყვა. ბევრი მოქალაქე სიღარიბისზღვრის ქვემოთ აღმოჩნდა, შემოსავლებს შორის განსხვავება მნიშვნელოვნად გაიზარდა. საზოგადოებრივიჯანმრთელობის, განათლებისა და კულტურის სფეროები საგრძნობლად დაზარალდა. რუსეთის სამრეწველობაზა მკვეთრად შემცირდა, ხოლო ეკონომიკა ნავთობისა და ბუნებრივი აირის ექსპორტზე დამოკიდებულიგახდა. გასული საუკუნისმიწურულს ქვეყნის ნახევარი თითქმის განადგურებული იყო და ჩვენ ქაოსის მოლოდინში ვიყავით.დემოკრატია სულს ღაფავდა. 1996 წელს პრეზიდენტ ბორის ელცინის ხელმეორედ არჩევა და2000 წელს ძალაუფლების გადაცემა მის მიერ არჩეული მემკვიდრესათვის ვლადიმირ პუტინისთვისშეიძლება დემოკრატიულად გამოიყურებოდა, მაგრამ შინაარსობრივად დემოკრატიული როდი იყო.სწორედ მაშინ დავფიქრდი მე რუსეთში დემოკრატიის მომავალზე. ქვეყნის სტაბილიზაციაერთადერთი ან საბოლოო მიზანი არ უნდა იყოს. რუსეთს განვითარება და მოდერნიზაცია სჭირდება,რათა მან ამ ურთიერთდამოკიდებულ მსოფლიოში ლიდერის პოზიცია დაიკავოს. გასული ათწლეულისმანძილზე ჩვენ ძირითად საექსპორტო ნედლეულზე - ნავთობსა და ბუნებრივ აირზე - მაღალიფასების მიუხედავად ბოლო რამდენიმე წლის მანძილზე ჩვენს ქვეყანას ამ მიზნის მისაღწევადარცერთი ნაბიჯი არ გადაუდგამს. გლობალური კრიზისის უარყოფითი გავლენა რუსეთში უფროშესამჩნევია ვიდრე ბევრ სხვა სახელმწიფოში, რაც მხოლოდ და მხოლოდ ჩვენივე ბრალია. რუსეთი პროგრესსმიაღწევს მხოლოდ მაშინ თუ ის ჭეშმარიტი დემოკრატიის გზას დაადგა. ამ ბოლო დროს ამ მხრივრამდენიმე დაბროკლება შეინიშნება. მაგალითად, სამთავრობოგადაწყვეტილებების უმეტესობას აღმასრულებელი ხელისუფლება ღებულობს, მაშინ როცა პარლამენტისთანხმობა უბრალო ფორმალობად იქცა. სასამართლოების დამოუკიდებლობაც საეჭვოა. ჩვენ არგაგვაჩნია პოლიტიკური პარტიების სისტემა, რომელიც ნამდვილ უმრავლესობას გამარჯვებისშესაძლებლობას მისცემს და იმავდროულად უმცირესობის აზრს გაითვალისწინებს, რაც თავისმხრივ აქტიური ოპოზიციის არსბობას გულისხმობს. იქმნება შთაბეჭდილება რომ მთავრობასსამოქალაქო საზოგადოების ეშინია და ყველაფრის გაკონტროლება სურს. რუსეთს აკავებსშიში. მოსახლეობასა და ხელისუფლებაში ბევრს ეშინია, რომ მოდერნიზაციის ახალი რაუნდიშეიძლება არეულობითა და ქაოსით დამთავრდეს. პოლიტიკაში შიში ცუდი მეგზურია და ჩვენის აუცილებლად უნდა გადავლახოთ.“ უცხოური პრესისმიმოხილვას ვაგრძელებთ რობერტ კაგანის სარედაქციო წერილით სათაურით  რომელიც გაზეთ „ვაშინგტონ პოსტის“17 მარტის ნომერში გამოქვეყნდა. წერილში ვკითხულობთ: „აღმოსავლეთ დაცენტრალურ ევროპაში მას შემდეგ რაც ადმინისტრაციამ გააუქმა პოლონეთსა და ჩეხეთში ანტი-სარაკეტოსისტემის განლაგება ბევრი შიშობს, რომ შეერთებული შტატები უსაფრთხოების სანდო თავდებიდიდ ხანს აღარ დარჩება. მართალია ზოგადად ევროპელებს ობამა მოსწონთ, მათ გააკეთეს დასკვნა,რომ ის მათ მიმართ დიდი სიმპატიით გამსჭვალული როდია, მიუხედავად იმისა, რომ მან ევროპაუქვე ექვსჯერ მოინახულა, და რომ ის უფრო აზიის პრეზიდენტია ვიდე ევროპის. რუსების მიმართპრეზიდენტი ერთი შეხედვით უსაზღვრო მოთმინებას იჩენს მაშინ როცა ისინი შეიარაღებათაკონტროლის შეთანხმების გაფორმებას, რომელიც ჯერ კიდევ დეკემბერში უნდა გაფორმებულიყო,გამუდმებით აყოვნებენ. იგი ირანის მხრიდან შეურაცხყოფების ნაკადს და მოლაპარაკებებზეუარს ერთი წლის მანძილზე ითმენდა ვიდრე გაუბედავად სანქციების შემოღებას დაუჭერდა მხარს.ამის მსგავსად ადმინისტრაცია სირიისა და ბირმის მოთაფლვას ლამობს, მაგრამ ჯერ-ჯერობითდამასკოდან და რანგუნიდან რაიმე საპასუხო ნაბიჯი არ შეინიშნება. ობამას ადმინისტრაციასაერთაშორისო ურთიერთოებების წარმართვის მიმართ ‘მრავალმხრივ’ მიდგომას მხოლოდ რიტორიკულმხარდაჭერას უცხადებს, მაგრამ სინამდვილეში ეს ‘მრავალმხრივი’ მიდგომა ავტოკრატიულმეტოქეებთან დათმობებს გულისხმობს, და არა ხანგრძლივ დემოკრატიულ მოკავშირეებთან ურთიერთობებისგაღრმავებასა და განმტკიცებას. ახალი ‘საერთაშორისო არქიტეკტურის’ დემოკრატიული საფუძვლისგაძლიერების მაგივრად ობამას ადმინისტრაციის პოზიცია მოკავშირეებსა და მეტოქეებს შორისდა დემოკრატებსა და ავტოკრატებს შორის უფრო ნეიტრალიტეტს წააგავს.“