Ռուսաստանի ազդեցության շրջանակը
Դմիտրի Մեդվեդևը վերջերս հայտարարել է, որ Ռուսաստանը գերակա ազդեցություն ունի նախկին Խորհրդային Հանրապետությունների վրա:
Միևնույն ժամանակ, ԱՄՆ-ի պետքարտուղարի օգնական ԴանիելՖրիդն ասել է, որ չպետք է թույլ տալ, որ Ռուսաստանը նոր սահմաններ գծի Եվրոպայում: Իսկ Սենատի արտաքին գործերի հանձնաժողովի նախագահ Կարլ Լևինն ասել է, որպաշտոնական Վաշինգտոնը պետք է հավասարակշռված կերպով Ռուսաստանին ազդանշանուղարկի, որ հարևան պետությունների ինքնիշխանությունը չհարգելով ազդեցությանշրջանակի ընդլայնումը անընդունելի է` միևնույն ժամանակ համագործակցելով Ռուսաստանիհետ այն հարցերում, որոնք առնչվում են երկու պետությունների ռազմավարական շահերին: Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը վերջերսհայտարարել է, որ Ռուսաստանը ազդեցության բարենպաստ շրջանակ ունի աշխարհում: Միևնույն ժամանակ նա մերժել է միաբևեռ աշխարհի գաղափարը, որի համաձայն միայն մեկգերտիրություն` Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները, գերիշխում է աշխարհիիրադարձությունները: Վաշինգտոնում Մամուլի միջազգային ակումբում ռուս, ուկրաինացի,վրացի և ադրբեջանցի լրագրողները քննարկել են Ռուսաստանի հայտարարությունն առ այն,որ վերջինս գերակա ազդեցություն ունի նախկին Խորհրդային Հանրապետությունների վրա: Ռուս լրագրող Մաշա Լիպմանի կարծիքով, Ռուսաստանիտեսանկյունից Կովկասի վերջին հակամարտության պատճառ է հանդիսացել Վրաստանի կողմիցՀարավային Օսիա ներխուժումը, ինչը, Լիպմանն ասում է, շատ լավ առիթ հանդիսացավ,որպեսզի Ռուսաստանը վրեժխնդիր լինի: “Սա Ռուսաստանի կողմից վրիժառությանառաքելություն էր, որը Արևմուտքի տեսանկյունից չափազանցված էր: Բացի այդ, մենքականատես եղանք Վրաստանի երկու տարածքների Ռուսաստանի կողմից միակողմանի ճանաչմանըև Վրաստանի տարածքային ամբողջականության չճանաչմանը: Հստակ կարելի է ասել, որՌուսաստանը որոշակի լծակներ ունի նախկին ԽՍՍՀ-ի հանրապետություններում, և որՌուսաստանը չի պատրաստվում զիջել Արևմուտքին կամ ընկրկել Արևմուտքի սպառնալիքներիառջև”: Մաշա Լիպմանը նաև նշել է, որ Ռուսաստանիպատասխանը ապացուցեց այն, ինչ տարիներ շարունակ պնդում էր Ռուսաստանի նախկիննախագահ և այժմ վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը: Այն է` Ռուսաստանը չի թույլ տա, որՎրաստանը կամ Ուկրաինան դառնան ՆԱՏՕ-ի անդամներ: Սակայն, նրա կարծիքով, Արևմուտքըարհամարհել է այդ դիրքորոշումը` ակնկալելով, որ վաղ թե ուշ Ռուսաստանը կմոռանա այդմասին: “Ռուսաստանն այժմ շատ ավելի հզոր է և շատ չնչին կախվածություն ունիԱրևմուտքի ֆինանսական հաստատություններից: Սա թույլ է տալիս, որպեսզի Ռուսաստանըանկախ գործի` առանց հաշվի առնելու Արևմուտքի հնարավոր պատասխանը,” ասել է Լիպմանը: Ըստ Լիպմանի` Վրաստանի դեպքերը ցույց են տալիսԱՄՆ-ի հզորության սահմանափակ լինելը: Ընդ որում, երբ պաշտոնական Վաշինգտոնը չէրկարող հսկողության տակ առնել իր դաշնակից` Վրաստանի նախագահ Միխայիլ Սաակաշվիլիին,ոչինչ չէր արվում նաև նրան հետևանքներից փրկելու ուղղությամբ: Մաշա Լիպմանն ասում է, որ Ուկրաինան նույնպեսխոցելի վիճակում է: Ոչ միայն Ղրիմի բնակչության հիմնական մասը էթնիկ ռուսներ են,նրանք նաև ռուսախոսներ են: Ի ցույց դնելով Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև լարվածությունըանցյալ ամիս Ուկրաինայի նախագահ Վիկտոր Յուշչենկոյի կայացրած որոշմանկապակցությամբ, որը սահմանափակում է Ռուսաստանի սևծովյան նավատորմի շարժըՍևաստոպոլի բազայից: Ուկրաինացի լրագրող Եվհեն Խլիբովիցկիի կարծիքով,մարդիկ թերահավատորեն են մոտենում այն հանգամանքին, որ Ռուսաստանի հիմնականմտահոգությունը Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ի անդամակցությանը դեմ լինելն է: “Իրական պատճառնայն է, որ Ռուսաստանը փորձում է վերականգնել իր ազդեցությունը նախկին Խորհրդայինհանրապետություններում: Եթե օրակարգում չլիներ ՆԱՏՕ-ի խնդիրը, կլիներ մեկ այլխնդիր: Մենք բազմաթիվ զուգահեռներ ենք տեսնում 90-ականներին Ռուսաստանի նսեմացվածզգալու և 20-ականներին Գերմանիայի նսեմացված զգալու միջև: 1938թ. նացիստական Գերմանիայի կողմից Չեխիայիբռնակցումը շատ նման է ներկայում Հարավային Օսիայի իրադարձություններին: ԽնդիրըՆԱՏՕ-ն չէ: Խնդիրը ժամանակակից անձնագրային պատերազմներն են: Ասում են, որՌուսաստանը ռուսական անձնագրեր և ռուսական քաղաքացիություն է շնորհում Ղրիմիուկրաինացիներին, Մոլդովայում Մերձդնեստրի բնակչությանը, ինչպես դա արվել էԱբխազիայում և Հարավային Օսիայում: Դա պարզապես նշանակում է, որ Ռուսաստանըփորձում է այսպես կոչված պաշտպանության հիմքեր ստեղծել արտասահմանում ապրող իրքաղաքացիների համար”: Սակայն Ուկրաինայում, ի տարբերություն Վրաստանի,ՆԱՏՕ-ի անդամակցության գաղափարը մեծ աջակցության չի արժանանում` չնայած, որնախագահ Յուշչենկոն այդ գաղափարի ջատագովներից է: Ռուստավի 2 անկախ ռադիո և հեռուստատեսային ալիքիներկայացուցիչ Դավիթ Նիկուրաձեի կարծիքով, Վրաստանի բնակչությունը միասնաբար դեմ էարտահայտվում տարածաշրջանում Ռուսաստանի գերակայությանը: “Այսօր ոչ մեկ չի ուզումմեկ այլ Խորհրդային Միություն տեսնել: Վրաստանն անկախ պետություն է, և վրացիժողովուրդը կորոշի` արդյոք բարեկամական հարաբերություններ հաստատի ԱմերիկայիՄիացյալ Նահանգների կամ Եվրոպական Միության կամ ՆԱՏՕ-ի հետ: Կարծում եմ, որհիմնական սկզբունքն այն է, որ պաշտոնական Մոսկվան պետք է ճանաչի Վրաստանիտարածքային ամբողջականությունը և ինքնիշխանությունը: Իհարկե, մենք ցանկանում ենքՌուսաստանի հետ ևս հաստատել այնպիսի կապեր, ինչպես եվրոպական բազմաթիվպետությունների հետ,” նշել է Նիկուրաձեն: Վրաստանի հարևան Ադրբեջանն այլ տեսանկյուն ունիԿովկասի աշխարհաքաղաքական իրավիճակի վերաբերյալ` ըստ Բաքվում գործող անկախ լրագրողՇահին Աբբասովի: Նա ասել է, որ նախագահ Իլհամ Ալիևը Ռուսաստանի դեմ կամ կողմ որևէդիրքորոշում հրապարակավ չի արտահայտել` պատճառաբանելով, որ իշխանություններըգերադասում են Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև հավասարակշռված դիրքորոշում որդեգրել: Անցյալ շաբաթ ԱՄՆ-ի փոխնախագահ Դիք ՉեյնինԲաքու էր ժամանել` համոզելու, որ Ադրբեջանը սատարի Վաշինգտոնի դիրքորոշումըանդրկովկասյան գազատարի առաջարկի հարցում, ըստ որի գազատարը ձգվելու էԹուրքմենստանից մինչև Թուրքիա Ադրբեջանի և Վրաստանի միջով` շրջանցելով Ռուսաստանը: Սակայն, Աբբասովի խոսքերով, Ադրբեջանի նախագահը հանձն չի առել սատարելու այդառաջարկը. “Կարծում եմ, իշխանությունները փորձում են ժամանակ շահել և որոշումկայացնել` կախված Վրաստանում զարգացումներից: Մյուս կողմից, Շահին Աբբասովը նշել է, որՀարավային Օսիայի անկախացման հարցում ադրբեջանցիները սատարում է Վրաստանին: Նրա կարծիքով, նման դիրքորոշման մասնակիպատճառն է Ադրբեջանի սեփական խնդիրը ինչնահռչակ Լեռնային Ղարաբաղի հարցում: Սակայն,Աբբասովի խոսքերով, ամենավճռականն այն է, որ Ադրբեջանը չափազանց խոցելի էՌուսաստանի կողմից ճնշումների առումով”: