Մեկ տարի` առանց զուգարանի թղթի, հեռուստացույցի և աղբի
Նրանք ապրում էին առանց էլեկտրականության, սովորական վառելիքով տրանսպորտի և գնում էին միայն տեղական արտադրության մթերք: Նպատակն ապրելն է`
Ֆիլմում տեսնում ենք, թե ֆերմերների շուկայում նրանք ինչպես են որոշում ճիճուներով լի արկղ գնել, Միշելի սարսափած դեմքը այն մտքից, որ իր խոհանոցում ճիճուներ են ապրելու, իսկ հաջորդ կադրում` նրանց երկամյա դստեր ոգևորությունը: Ռեժիսոր և կինեմատոգրաֆիստ Ջասթին Շեյնն ասում է, որ երբ նրանք անջատեցին լույսը, Քոլինը լվացք անելը խաղի վերածեց: Միշելը կասկածով է վերաբերվում այդ փորձին, սակայն բարեխղջորեն ստանձնել է այն և դրան վերաբերել որպես ընտանիքը միավորելու հնարավորություն: Փորձը սկսելուն պես Միշելը սկսում է հասկանալ այդ նոր կենսակերպի արժեքը` ամենակարևորը ընտանիքի մտերմությունը և ջերմությունը զգալն էր: Գեբերթն ասում է, որ Քոլինը կարևոր փոփոխություն է բերում, նա աճում է որպես մարդ և որպես ակտիվ քաղաքացի: Ֆիլմի վերջում դառնում է կրթող: Մենք ականատեսն ենք լինում նոր կարիերայի սկզբին: Փորձն ավարտվել է, և մեկ տարի հետո ընտանիքը կրկին օգտագործում է սառնարան և լվացքի մեքենա: Սակայն նրնաք նոր սովորույթներ են ձեռք բերել: Շատ են հեծանիվ վարում, սպառում տեղական արտադրության մթերք և չունեն հեռուստացույց: