نیاز آمریکا به برنامه ریزی برای بعد از معامله با ایران 
مقاله دیوید پتریوس و ونس سرچوک در واشنگتن پست به آینده ایران در سیاست منطقه ای و جهانی پرداخته است.
در حالی که قرار است مذاکرات اتمی بین ایران و 6 قدرت جهانی در 13 ماه مه ادامه پیدا کند ، دیوید پتریوس مدیر سابق سی  .  آی  . ‌ای  .  و سرپرست سابق فرماندهی مرکزی آمریکا ، و ونس سرچوک عضو ارشد « مرکز امنیت جدید امریکا »، در مقاله‌ای در واشنگتن پست می‌گویند آمریکا نیاز دارد برای بعد از معامله با ایران نیز برنامه‌ریزی کند  . طرفداران رسیدن به توافق با ایران در مورد فعالیت‌های اتمی غیر قانونی این کشور از طریق مذاکره ، بر منافعی تاکید گذاشته‌اند که عدم تولید تسلیحات اتمی - و قابلیت تایید آن - می‌تواند ببار آورد  .  در این میان ، شکاکان نسبت به خطرات یک « معامله بد »، که در آن توانایی‌های ایران به اندازه کافی کاهش پیدا نکند ، هشدار داده‌اند  . با این حال ، آنچه عموما در بحث دیده نمی‌شود بررسی کاملتر پیچیدگی‌های راهبردی توافق اتمی است که می‌تواند برای موضع آمریکا در خاورمیانه تاثیر داشته باشد  . این ارزیابی باید با بررسی پیامدهای برچیدن اکثر تحریم‌ها بر ایران و تجدید مناسبات تجارتی عادی ایران با قدرت‌های اقتصادی عمده آغاز شود  .  این چشم انداز عاملی است که نیرومند ترین اهرم را جهت ترغیب دولت ایران به رها ساختن عناصر مهم برنامه اتمی برای ما فراهم می‌آورد  . اما لغو تحریم‌ها همچنین می‌تواند به توانمندی اقتصادی دولتی که حامی اصلی تروریسم است منجر شود  .  در حقیقت ، ایران ، حتی زیر فشار تحریم‌های فلج‌کننده ، به عنوان بخشی از برنامه سیاسی گسترده تر خود در سراسر خاورمیانه و ورای آن ، توانسته است به حمایت نیرومند از کارگزاران تند رو خود ادامه دهد فعالیت‌هایی که با منافع و مصالح آمریکا و نزدیکترین متحدان ما مغایرت دارد  . معامله اتمی امکان دارد راه را برای تنش زدایی گسترده تر در مناسبات ایران با ایالات متحده آمریکا و همسایگانش هموار سازد  .  با این حال ، احتمال بیشتری وجود دارد که برچیدن تحریم‌ها توانایی تهران را برای ارائه نفوذ بدخیم خود در پیرامون آن ، از جمله سوریه ، لبنان ، عراق ، شبه جزیره عربستان و سرزمین‌های فلسطینی تقویت کند  . بنابراین ، یک معامله اتمی موفقیت‌آمیز به جای آن که بر پیکار طولانی ما با ایران نفطه پایان بگذارد ، می‌تواند موجب شود آمریکا و شریکان ما در خاورمیانه با رقیبی با منابع و امکانات بیشتر و ، در برخی جنبه‌ها ، خطرناکتر روبرو شوند  . این به کنار گذاشتن دیپلماسی با تهران نیست  .  بازداشتن ایران از دستیابی به تسلیحات اتمی باید مهمترین ارجحیت ما باشد ، و یک توافق دیپلماتیک که براستی در را بروی آن خطر ببندد چنین قابلیتی را دارد  .  افزون براین ، بدیل گزینه دیپلماسی یعنی عمل نظامی با هزینه‌ها و خطراتی برای ثبات منطقه‌ای و اقتصاد جهانی همراه است ، و توانایی آن برای پایان دادن قاطعانه به تهدید اتمی از توافقی که از طریق مذاکره به دست آید کمتر است  . ولی ما نیاز داریم درک کنیم که حتی در بهترین معامله ممکن هم ، بده و بستان‌هایی واقعی وجود دارد و باید شالوده‌ریزی برای کاهش صدمات آن‌ها را آغاز کرد  .  برای این منظور ، 5 عمل باید در نظر گرفته شود  . نخست ، لازم است روشن شود که بدون دگرگونی فراگیر در رفتارمنطقه‌ای بی‌ثبات‌کننده ایران ، و بدون توجه به پیامد مذاکرات اتمی ، آشتی بین ایران و آمریکا عملی نخواهد شد  .  چنین پیامی که آشکارا ، بدون ابهام و مداوم ابلاغ شود به حذف این برداشت زنگ زده و نادرست ، کمک خواهد کرد که گویا واشنگتن چنان مشتاق پایان درگیری در خاورمیانه است که مشروعیت ایران در منطقه را خواهد پذیرفت  . دوم ، ایالات متحده باید گفت و شنود با متحدان عرب و اسرائیلی را گسترش دهد تا تفاهم مشترکی در مورد چگونگی برخورد با ایرانی - که اقتصاد آن در پی معامله اتمی تقویت‌شده‌است - فراهم آید  .  از آنجا که کاهش تحریم‌ها توانایی تهران را برای آموزش ، پرداخت پول و تحویل تجهیزات به کارگزاران تروریست آن تقویت خواهد کرد ، ما و شریکانمان در منطقه باید برای افزایش کوشش‌های خود جهت شناسایی ، این شبکه‌های تروریستی و از هم پاشیدن آن‌ها آماده شویم  . سوم ، امریکا نیاز دارد به موضع خود در سوریه عمیق تر و جدی تر نگاه کند ، کشوری که می‌توان گفت اینک جبهه مرکزی در پیکار گسترده تر برای کسب برتری در خاورمیانه است  .  گزارش‌های اخیر که دولت اوباما به بررسی شکل‌های گوناگون افزایش پشتیبانی از اپوزیسیون سوریه پرداخته از جمله تحویل شمار معدودی از سیستم‌های تسلیحاتی استراتژیک دلگرم‌کننده است  .  این گزارش‌ها ، اگر درست باشد ، نشان خواهد داد متوقف ساختن دستاوردهای جاری رژیم اسد در جبهه ، تا حدود زیادی به دلیل کمک ایران ، کوششی نیرومند تر ، متمرکز تر و مجهزتر را ایجاب می‌کند  . این نکته‌ها ما را به چهارمین نتیجه‌گیری می‌رساند : توافق اتمی با تهران ، به جای آزاد ساختن واشنگتن جهت کاهش درگیری در خاورمیانه و تمرکز در نقاط دیگر ، احتمالا ما را ناچار می‌سازد حضور نظامی ، دیپلماتیک و اطلاعاتی خود را در منطقه عمیق تر سازیم تا به شریکان خود در آنجا برای مقابله با قدرت فزاینده ایران کمک کنیم  .  به این منظور باید انواع گام‌ها بررسی شود : تصویب کمک‌های نظامی که شریکان عرب و اسرائیل می‌خواهند ؛ تجدید طرح ادغام پدافندهای هوایی و موشکی کشورهای شورای همکاری خلیج ( فارس )؛ رزمایش‌های دریایی و هوایی برای نشان دادن توانایی‌های آمریکا و شریکانش در منطقه ، و نگهداشت ، اگر نه تقویت ، ساختار و وضع فعلی نیروها در آنجا  . پنجم ، نیاز داریم به برنامه‌ریزی برای تحریم‌های جدید ؛ در پی معامله اتمی  .  در حالی که سرازیر شدن پول به تهران با لغو تحریم‌های مرتبط با فعالیت‌های اتمی چاره ناپذیر است ، تحریم‌های مرتبط با تروریسم باید برجا بماند و برای بازداشتن شرکت‌ها ، بانک‌های ایران و افراد درگیر در فعالیت‌های بی‌ثبات‌کننده منطقه‌ای از کسب پول‌های بادآورده ، تحریم‌های جدید بررسی شود  .  برنامه‌ریزی برای چنین تحریم‌هایی باید در پیشاپیش توافق اتمی صورت گیرد  . همچنین باید برنامه روشنی برای وضع دوباره تحریم‌های فلج‌کننده ، در صورت کوتاهی ایران در اجرای کامل توافقنامه ، تهیه شود  . در سیاست خارجی آمریکا ما اغلب یک هدف استراتژیک تعیین می‌کنیم و آن را لجوجانه پی می‌گیریم بی‌آن که برای پیامدهای آن - وقتی به هدف رسیدیم به اندازه کافی آمادگی داشته باشیم  .  در حالی که معلوم نیست آیا توافق اتمی ارزشمندی با ایران به دست خواهد آمد یانه ، زمان آن است در باره پیچیدگی‌های آن فکر شود و آمادگی‌های لازم صورت گیرد  .