تهران زير فشار قدرت های بزرگ مصالحه جو ميشود
پيوستن روسيه و چين به روند چهارمين دورتحريم ها رهبران تهران را دستپاچه ميکند
نیویورک تایمز در سرمقاله‌ای زیر عنوان « ایران ، قرارداد ، و شورا » می‌نویسد هر بارکه قدرت‌های بزرگ نشان میدهند صبر و شکیبائی شان ازتخلفات اتمی ایران رو به پایان است رهبران تهران ناگهان روحیه سازش و مصالحه از خود نشان میدهند وهربارکه قدرت‌های بزرگ فشار را کم می‌کنند ، روحیه سازش و مصالحه تهران نیز دود هوا می‌شود  . این بارهم غیرمترقبه نبود که ایران روز دوشنبه اعلام کرد حاضربه قبول قرارداد فرستادن بخشی از سوخت اتمی خود به خارج از کشور است - قراردادی مشابه آنچه که سال پیش پذیرفته‌بود و بعد آن را رد کرد  .  با این حساب ، خبر خوبی است که آمریکا ، اروپا ، روسیه وچین تحریم هائی جدید را در شورای امنیت سازمان ملل دنبال می‌کنند  . پیشنویس قطعنامه‌ای که سه شنبه شب عرضه شد نهادهای مالی ایران ، از جمله نهادهای حامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را هدف می‌گیرد که گرداننده بخشی عمده از برنامه اتمی است  .  این قطعنامه همچنین کشورها را به بازرسی کشتی‌ها و هواپیماهای راهی ایران و بالعکس در شرایطی ملزم می‌کند که برای حمل اقلام ممنوعه مورد ظن باشند  . سختی و شدت این قطعنامه احتمالا نظیر سه قطعنامه پیش از آن برای عوض کردن رفتار تهران کافی نخواهد‌بود  .  اما این واقعیت که روسیه و چین ، دو توانساز دیرباز ایران به آن پیوسته‌اند به احتمال قوی بعضی از بازیگران را در دولت تهران دستپاچه و آشفته خواهد کرد  . چند دولت اروپائی نشان داده‌اند که برای وضع تحریم هائی یکجانبه و شدیدتر پس از اقدام شورای امنیت آماده‌اند و این ممکن است نظام سیاسی و اقتصادی متزلزل ایران را بیشتر مختل کند  . توافقی آخرین لحظه که این هفته با رهبران برزیل و ترکیه اعلام شد بیشتر مشابه توافقی است که پائیز گذشته با قدرت‌های بزرگ حاصل شده‌بود  .  ایران 2640 پاوند ( قریب 1200 کیلوگرم ) اورانیوم غنی‌شده‌با غلظت پائین خود را باید ظرف یک ماه به ترکیه بفرستد وظرف یک سال میله‌های سوخت مورد نیاز برای استفاده در یک رآکتور تحقیقاتی پزشکی را دریافت کند  . اما تفاوت‌های بزرگی هم وجود دارد  .  اکتبر پارسال 2640 پاوند ( قریب 1200 کیلوگرم ) معادل 80 درصد ذخیره اورانیوم غنی‌شده‌ایران‌بود  .  اکنون این فقط قریب نیمی ازآن است  . هدف قرارداد اولیه به گونه‌ای حساب‌شده‌به تاخیرانداختن پیشروی ایران در مسیر تسلیحات اتمی‌بود ، ضمن آنکه باب مذاکراتی جدی را هم می‌گشود  .  قرارداد فعلی ، سوخت اتمی بیش از حدی را در ایران باقی میگذارد ، غنی‌سازی اورانیوم با درصدی بالاتر را متوقف نمی‌کند ، به تهران امکان می‌دهد سوخت انبار‌شده‌در ترکیه را هر وقت بخواهد بازگردند ، و تعهدی به مذاکره ندارد  . برزیل و ترکیه بهتر است به دیگر بازیگران عمده ملحق شوند و به قطعنامه شورای امنیت رای بدهند  .  حتی پیش از آن نیز بهتر است به تهران بازگردند آخوند‌ها را برای مصالحه‌ای معتبر ، و شروع به مذاکراتی جدی زیر فشار بگذارند  .