اگر خانم ها کار قضاوت را زودتر شروع کرده بودند – روز یکصد و شصت و سوم
در سرزمینی که مدعیست فرصت های برابر برای همگان موجود است در برابر یکصد و هشت قاضی مرد، تنها سه قاضی زن جواز ورود به بالاترین مکان قوه قضائیه را یافته اند
خانم سونیا سوتومایور یکصد و یازدهمین قاضی آمریکاست که به عنوان یکی از نه عضو دائمی دیوان عالی دادگستری آمریکا ، حرف نهائی را در تفسیر قانون اساسی آمریکا و همخوانی روح این قانون با آنچه در این سرزمین متحول میگذرد خواهد زد  . اما حرف من این است که چگونه از میان یکصد و یازده قاضی که به دیوان عالی راه یافتند ، تنها سه نفر آن‌ها زن بوده‌اند  ؟  و این قدم بزرگ راه یافتن خانمها به دیوان عالی ، چرا باید بیشتر از دو قرن به درازا میکشیده یعنی تا سال 1981 که پرزیدنت رونالد ریگان قاضی ساندرا اوکانر را برمی گزیند  ؟  و از آن زمان به بعد نیز تا پیش از خانم سوتومایور تنها یک زن یعنی خانم روت بادرگینسبرگ در سال 1993 به‌وسیله پرزیدنت بیل کلینتون برای عضویت در دیوان عالی برگزیده می‌شود  . بنا بر این در سرزمینی که مدعیست فرصت‌های برابر برای همگان موجود است در برابر یکصد و هشت قاضی مرد ، تنها سه قاضی زن جواز ورود به بالاترین مکان قوه قضائیه را یافته‌اند  .  آیا به راستی این عدم تناسب 108 قاضی مرد در برابر سه قاضی زن ، نشانه این فرصت‌های برابر است  ؟  کلاهتان را که قاضی کنید ملاحظه خواهید کرد که در این قضیه بخشی از کار می‌لنگد  .  یعنی جامعه ، حتی جامعه‌ای مثل آمریکا نیز که ادعا می‌کند زن و مرد در آن از فرصت‌های برابر برخوردارند ، در این مورد کم آورده است  .  این را نمی‌شود به گردن روسای جمهوری انداخت که در طول این دویست و سی و سه سال اعضای دیوان عالی را برگزیده‌اند ، این را باید بر عکس به گردن جامعه‌ای انداخت که مستعد پذیرش این نابرابری بوده است  .  ملاحظه کنید هنوز در ته ذهن بسیار آقایان ، حتی در این اجتماعات آزاد این باور نهادینه‌شده‌که مثلا خانم‌ها برای پست قضاوت ، زیاد مناسب نیستند ، چون رقت قلب بیشتری دارند  . من هم می‌گویم درست است  .  راست می‌گوئید چون تصور کنید اگر در طول تاریخ همه ملت‌ها این پست تقریبا انحصاری قضاوت که در اختیار مردان بوده ، اگر از انحصار مردان خارج شده‌بود چه بدبختی هائی که ممکن‌بود پیش آید  .  حساب کنید چند تا یا چند هزار و چند میلیون سر کمتر بالای‌دار می‌رفت ، چند تا گردن یا چند هزار و چند میلیون گردن کمتر زده می‌شد ، چند میلیون دست کمتر قطع می‌شد ، چند میلیون چشم کمتر از حدقه خارج می‌شد ، چند میلیون انسان کمتر آزار و شکنجه می‌شدند و چند تا آسیاب کمتر از خون آدمها به راه می‌افتاد  ؟  چند میلیون زبان کمتر قطع می‌شد  ؟ این خانم‌ها اگر با رقت قلب و رئوفتشان بر جایگاه قضاوت نشسته‌بودند کی می‌گذاشتند انسان این چنین از حاکم بهراسد  ؟  کی می‌گذاشتند انسان این چنین از انسان آزار ببیند و کی می‌گذاشتند روش کور شو ، دور شو در جوامع بشری نهادینه شود  .  تکلیف آن همه دادگاه‌های تفتیش عقاید چه می‌شد  ؟  آیا این خانم‌ها می‌گذاشتند سنگ روی سنگ‌بند شود  ؟ درست است ، از انحصار خارج کردن پست قضاوت و اجازه ورود به خانم‌ها دادن در این‌گونه مشاغل ، احیانا مانع از آن می‌شد تا در طول تاریخ گالیله‌ها زنجیر در پا به دور خرمن آتش گردانده شوند و از ترس سوزانده شدن اعتراف کنند که زمین مسطح است و خورشید از این طرف به آن طرف سرک می‌کشد  . اگر خانم‌ها در این پست انحصاری مردان نقشی داشتند ، شاید ننگ برده‌داری بسیار بسیار سال‌ها زودتر از این سرزمین رخت بر می‌بست  .  که شاید رقت قلب و رئوفت آن‌ها سال‌های سال زودتر به حکومت مرد سالاری در اجتماعات پایان می‌داد ، که شاید رئوفت قلب اینان در پست قضاوت باعث می‌شد تا کسی به خاطر رنگ پوست و مذهب و قومیت ، به زیر تیغ تبعیض کشیده نشود ، که زن‌ها و کودکان کمتر مورد تجاوز و آزار قرار گیرند  . خوب اینها هزینه برداشته و هزینه برمیدارد و خودتان حساب کنید که با این انحصاری کردن پست قضاوت توسط آقایان برای آقایان چگونه انسان توانسته به نام قانون « هر کار می‌خواهد سر ضعیف تر درآورد » و اگر خانم‌ها زودتر وارد معرکه می‌شدند ، خودت حساب کن چه می‌شد  ؟