گزارش اجتماعی: گردشگری، تهدیدی علیه روح معنوی شهر باستانی در لائوس
یونسکو لوانگ پرابانگ را بهترین شهر باستانی محافظت شده آسیای جنوب شرقی خوانده است
روری بایرن ، خبرنگار صدای آمریکا ، لوانگپرابانگ گردشگری منافع اقتصادی بسیاری برای شهرلوانگ پرابانگ لائوس به ارمغان آورده است  .  قرن‌های متمادی است که لوانگ پرابانگ ، پایتخت مذهبی ، روحانی و فرهنگی لائوس بوده است  . اما همزمان با ظهور گرایش تجاری ، برخینگران از دست رفتن هویت این شهر هستند  . شهر لوانگ پرابانگ ، که در قعر درهرودخانه مکونگ جای گرفته در پی چندین دهه جنگ و انزوای سیاسی از چشم جهان خارج دورمانده‌بود  . این شهر که آمیزه‌ای از فرهنگ لائوس ومعماری دوران استعمار فرانسه است و بیش از 30 معبد بودایی را در خود جای داده ، درسال 1995 در فهرست آثار میراث جهانی سازمان یونسکو قرار گرفت  . یونسکو لوانگ پرابانگ را بهترین شهرباستانی محافظت‌شده‌آسیای جنوب شرقی خوانده است  . از زمانی که نام این شهر در فهرست آثارمیراث جهانی یونسکو قرار گرفت ، توجه گردشگران به آن جلب شد و از سال 1995 تاکنونبیش از 300 هزار جهانگرد از این شهر دیدن کرده‌اند  . همزمان با افزایش قیمت مسکن در شهر ، بسیاری از ساکنان محلی ، املاک خود را به مقاطعه کاران خارجی فروخته‌اند تا آن هارا به سفره خانه ، میهمان خانه و کافی نتبدل کنند  . در حالی که گردشگری عامل رشد درآمد وکارآفرینی در شهر بوده ، اما برخی از ساکنان نگران از دست رفتن هویت شهر هستند  . فرانسیس انگلمان ، مشاور یونسکو که 12سال ساکن این شهر بوده می‌گوید : « گرچه محافظت از جنبه باستانی و معماری شهر تاحدودی موفقیت‌آمیز بوده اما روح شهر و محافظت از آن در معرض تهدید جدی قرار دارد  .  بیشتر مردمی که عاشق لوانگ پرابانگ هستند بهشیوه خاص زندگی ، فرهنگ و روحانیت آن دلبسته‌اند و این ویژگی‌ها به دلیل رواجزندگی مدرن و تجاری در معرض تهدید قرار دارند  . » تارا گوجادار ، مشاور وزارت گردشگریلائوس و یکی از ساکنان قدیمی لوانگ پرابانگ می‌گوید :« هجوم گردشگران چهره این شهررا از جنبه‌های مثبت و منفی دگرگون کرده است  .  گردشگری خون تازه‌ای در رگ هایاقتصاد لوانگ پرابانگ به جریان انداخته و زندگی بسیاری از مردم این شهر را متحولکرده و فرصت‌هایی را فراهم کرده است که پیش از این در اختیار نداشتند  .  این تغییراتسبب‌شده‌مردم لوانگ پرابانگ شهر را ترک کنند و به جای زندگی ساده و خانوادگی در پیمنافع اقتصادی باشند ، بنابراین بافت اجتماعی این شهر متحول‌شده‌است  . » هر روز تعداد بیشتری از ساکنان املاکخود را می‌فروشند و شهر را ترک می‌کنند  .  بعضی از معابد به این دلیل که بسیاری ازتازه واردان از راهبان حمایت نمی‌کنند ، ناچار به تعطیلی شده‌اند  . بی‌احترامی گردشگران به سنت‌های مذهبیشهر بویژه مراسم روزانه‌ای که راهبان غذای خیریه پیروان خود را جمع‌‌آوری می‌کنند ، منبع نارضایتی بوده است  . دوربین‌های عکاسی و فیلم‌برداری گردشگران ، آداب سنتی روزانه راهبان را با وقفه و اختلال روبرو می‌کند  . نیا وسومسانیت ، سرپرست خانه فرهنگیفوانگ چمپ ، که برای محافظت از میراث فرهنگی این شهر فعالیت می‌کند می‌گوید :« درآیین بودایی ، گردآوری خیرات پیروان نوعی مراقبه صبحگاهی‌ست و نماد خضوع و عدمدلبستگی  .  اما این مراسم نمایش نیست ، بلکه بخشی از زندگی روزمره راهبان است وبنابراین باید به آن احترام گذاشته شود  .  راهبان ، گله بوفالو و یا میمون نیستند که موجبات تفریح ولذت گردشگران در تورهای بیابانی را فراهم کنند  .  باید به راهبان احترام بگذاریم  .  اگر بودایی نبوده و به حقیقت آیین بودایی اعتقاد نداشته باشیم ، عضوی از این مذهبقلمداد نخواهیم شد  .  همانگونه که آداب مسیحیت را در کلیساهای غربی از راه دور تماشامی کنید ، آیین راهبان را باید با احترام از دور نظاره کرد  . » برخی نگرانند همزمان با نفوذ افراد غیرمحلی ، نسل جوان شهر لوانگ پرابانگ هویت خود را از دست بدهند  . صنعت گردشگری لائوس در سال 2007 ، درمقایسه با سال گذشته 365 درصد افزایش یافت  .  طی 10 ماه اول سال ، 31 میلیون گردشگراز این کشور دیدن کرده‌اند  . کارشناسان معتقدند علیرغم بحران جهانیاقتصاد ، تعداد بازدیدکنندگان لوانگ پرابانگ افزایش خواهد یافت  . برخی بر این باورند برای محافظت از فرهنگ منحصربه‌فرد شهر لوانگ پرابانگ باید اقدام فوری و عاجل به عمل آید  .