آرتورپن کارگردان فیلم های «بانی و کلاید» و «بزرگ مرد کوچک» درگذشت
فیلم «بانی و کلاید» با شرکت وارن بیتی و فی داناوی برای نخستین بار تماشاگران سینما را با استفاده از طنز، ضرب و شتم و خشونت واداشت تا نسبت به ضدقهرمانان فیلم احساس همدردی کرده و ازاین زوج جنایتکار جانبداری کنند. درحالی که فیلم دیگر او «بزرگ مرد کوچک» با بازیگری «داستین هافمن» نمایانگر ماجراهای تسخیر غرب بود که برای اولین بار تصویر مثبتی از سرخپوستان را به تماشاگران فیلم ارائه می داد
آرتورپن ، کارگردانی اسطوره‌ای سینمای آمریکا که فیلم‌های کلاسیک او چون « بانی و کلاید » و « بزرگ مرد کوچک » چهره هالیوود و نگاه تاریخی آن به ایالات متحده آمریکا را برای همیشه عوض کرد ، در سن 88 سالگی ، یک روز پس از سالروز تولد خود درگذشت  . بنا برگزارش خبرگزاری آسوشیتد پرس و به گفته « مالی پن » دختر آرتورپن ، این کارگردان برجسته در خانه مسکونی خود در « منهتن » نیویورک براثر ایست قلبی درگذشت  .  پن از یک سال پیش بعلت بیماری در منزل بستری‌بود  . آرتورپن ، کارخود را با کارگردانی تئاترهای « برادوی » آغاز کرد و پس از برنده شدن جایزه « تونی » Tony Award برای کارگردانی نمایش « معجزه در آلاباما » درباره هلن کلرو معلم سخت کوش او به معروفیت جهانی رسید  .  او در اوائل دهه 60 میلادی به فیلمسازی روی آورد و آثار او تحت تاثیر ده‌ها سال تغییر و تحولات سیاسی و اجتماعی درآمریکا ساخته شدند  . فیلم « بانی و کلاید » با شرکت وارن بیتی و فی داناوی در سال 1967 برای نخستین بار تماشاگران سینما را با استفاده از مخلوطی از طنز و ضرب و شتم و خشونت واداشت تا نسبت به ضدقهرمانان فیلم احساس همدردی کرده و ازاین زوج جنایتکار دهه 1930 میلادی جانب‌داری کنند  .  درحالی که فیلم دیگر او « بزرگ مرد کوچک » با بازیگری « داستین هافمن » نمایانگر ماجراهای تسخیر غرب‌بود که برای اولین بار تصویر مثبتی از سرخپوستان را به تماشاگران فیلم ارائه می‌داد :« یک جامعه سالم برای اینکه به کمبودهای خود پی ببرد باید به مردمانی که به آن جامعه تعلق ندارند توجه بیشتری نشان بدهد  . » از فیلم‌های دیگر آرتورپن باید از « معجزه در آلاباما » نام برد که از روی نمایش موفق « پن » ساخته شده‌بود و بازیگر برنده جایزه اسکار ، آن بانکرافت در آن ایفای نقش می‌کرد  .  هم چنین فیلم « میسوری از هم می‌پاشد » با شرکت مارلون براندو و جک نیکلسون ، « نایت مووز » Night Moves با شرکت جین هاکمن و « رستوران آلیس » که از روی کتابی به همین نام نوشته « آرلو گوتیر » ساخت شد و ماجرای مردی است که به خاطر انداختن آشغال در خیابان وپرداخت جریمه آن از خدمت سربازی محروم می‌شود  . آرتورپن بیشتر از هرفیلم دیگری به خاطر « بانی و کلاید » شناخته‌شده‌است  .  هرچند این پروژه‌ای نبود که او از همان ابتدا خواهان انجام آن باشد  .  وارن بیتی که پیش از آن در فیلم « میکی وان » آرتور پن ایفای نقش کرده‌بود به عنوان تهیه‌کننده فیلم « بانی و کلاید » مدت‌ها تلاش کرد تا توانست موافقت پن را برای کارگردانی این فیلم جلب کند  .  فیلمی که فیلمنامه آن توسط « رابرت بنتون » و « دیوید نیومن » تحت تاثیر سینمای موج نوی فرانسه و فیلم‌های کارگردانانی چون فرانسوا تروفو و ژان لوک گدار نوشته شده‌بود  .  این دوکارگردان فرانسوی نیز پیش از آن دعوت وارن بیتی را برای کارگردانی فیلم « بانی و کلاید » رد کرده‌بودند  . در آن زمان آرتور پن چهل ساله به خاطر علاقه‌ای که بازیگران جوان فیلم « وارن بیتی » و « فی داناوی » داشت و هم چنین داستان فیلم که با نگاه سیاسی لیبرال و آزاد به بازگویی یک سری وقایع حقیقی پرداخته‌بود کارگردانی آن رابرعهده گرفت  .  فیلم « بانی و کلاید » به صورتی جشن آزادگی و آزادی فردی‌بود و عمل‌کرد بانک‌هایی را که موجب نابودی زندگی کشاورزان شده‌بودند آشکار می‌ساخت  . فیلم « بانی و کلاید » در اواخر دهه شصت میلادی و دراوج مخالفت‌ها با جنگ ویتنام برروی اکران آمد و مجموعه‌ای بود از نمادهایی از دوران فیلم‌های صامت کمدی هالیوود به همراه ریتم پرتوان فیلم‌های موج نوی فرانسه که در عین حال نمایانگر شوریدگی‌های نسل جوان آن دوران‌بود  . آرتورپن درفیلم مستندی به نام « یک سفرخصوصی » درباره فیلم بانی و کلاید به « مارتین اسکورسیزیز » مصاحبه‌کننده فیلم امی گوید :« من پیش خودم فکر کردم که باید خشونت‌ها را همان‌طور که واقعا بوده است در فیلم نشان بدهیم  .  مردم باید ببینند که وقتی یک نفر تیر می‌خورد چه حالتی پیدا می‌کند  .  در آن زمان فیلم‌هایی که از جنگ ویتنام دراخبار تلویزیونی نشان داده می‌شد خیلی خیلی بدتر و دلخراش تر از آنچه‌بود که ما در فیلم نشان دادیم  . » در آن زمان تبلیغات فیلم بانی و کلاید در یک جمله خلاصه می‌شد :« آن‌ها جوان بودندعاشق‌بودند و آدم‌ها را می‌کشتند  . » واین فیلم افکارعمومی را به چالش می‌گرفت و طرزتفکر مردم را عوض می‌کرد  .  « وارن بیتی » در آن موقع دستمزد خود را به حداقل ممکن تقلیل داده‌بود چرا که تهیه‌کنندگان فیلم « بانی و کلاید »( استودیوی برادران وارنر و سون آرتز ) شرط بسته‌بودند که فیلم از لحاظ فروش گیشه شکست خواهد خورد  . بانی و کلاید ، از همان نخستین روزهای نمایش نسل جوان را شگفت زده کرد و موجب نفرت و انزجار نسل قدیمی تر شد و بی‌درنگ شکاف بزرگی میان این دونسل و حتی میان منتقدین سینمایی آن زمان بوجود آورد  .  برخی از این منتقدین مخالف فیلم را مستهجن ، یک کمدی سبکسرانه و هنرپیشگان آن را یک زوج الکی خوش وابتذال گرا خواند  .  اما « پاولین کایل » منتقد جوان مجله « نیویورکر » ، « بانی و کلاید » را نوعی نگاه تازه به فیلمسازی جاندار و زنده خواند :« چگونه می‌توان یک فیلم خوب در این کشور ساخت و مورد تهاجم قرار نگرفت  ؟ » کایل می‌نویسد :« همین مسئله که زیبایی بازیگران اصلی فیلم توانسته است شخصیت‌های اصلی فیلم را به صورت خطرناکی به مراتب جذاب تر کند می‌تواند بهانه‌ای باشد برای آندسته از کسانی که برای مردود شناختن فیلم بانی و کلاید به هر خس و خاشاکی دست می‌اندازند  . » او می‌نویسد :« بانی و کلاید همه آن چیزهایی که مردم درطول سال‌ها حس کرده ، گفته و نوشته‌اند را عمومی کرده و به معرض تماشا گذاشته است  . » فیلم بانی و کلاید نامزد دریافت هشت جایزه اسکار شد و استل پارسون توانست به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن دراین فیلم به این جایزه دست یابد  .  فیلم « بانی و کلاید » از نظربسیاری از منتقدین آغازی‌بود برای پایان « دوران طلائی هالیوود » و زمانی که روش‌های سنتی فیلمسازی درهالیوود درهم شکست و فیلمسازانی چون آرتورپن ، رابرت آلتمن ، مارتین اسکورسیزیز و وارن بیتی توانستند کنترل خلاقه فیلم‌های خود را به دست بگیرند  . با موفقیت « بانی و کلاید » آرتور پن موفق شد تا فیلم « بزرگ مرد کوچک » را براساس کتابی به قلم « توماس برگر » بسازد  .  فیلمی با شرکت داستین هافمن در نقش یک پیرمرد 121 ساله و آخرین بازمانده دوران جنگ‌های خشونت بار ژنرال کاستر که این کارگردان فقید آن را بهترین اثرسینمایی خود می‌دانست  .  فیلمی خشونت بار اما ضد جنگ  .  فیلمی رومانتیک که به صورتی نمایانگر وقایعی از زمان‌های دور و تاریخی و ریشه‌های نژادپرستی در آمریکا به شمار می‌رفت  . آرتورپن برای هرسه فیلم « بانی و کلاید »، « معجزه آلاباما » و « بزرگ مرد کوچک » جایزه اسکار بهترین کارگردان را دریافت کرد  .  این کارگردان حضور « ضدقهرمان » را در فیلم‌هایش نتیجه آسیب‌های دوران کودکی اش می‌داند  .  کودکی که او از هرجهت آن را با فیلم « چهارصد ضربه » فرانسوا تروفو مقایسه می‌کند :« این فیلم آنقدر به زندگی بچگی‌های من شباهت دارد که مرا شوک زده می‌کند  . » آرتور پن پس از طلاق والدینش درسه سالگی به همراه مادرش از فیلادلفیا به نیویورک نقل مکان کرد  .  او و مادرش که به شغل پرستاری اشتغال داشت بعدها یک مغازه مواد خوراکی سالم را اداره می‌کردند  .  آرتوردر کودکی از آپارتمانی به آپارتمان دیگری در محلات مختلف نیویورک و نیوجرسی نقل مکان کرد و بارها مجبور به تعویض مدرسه ابتدایی خود شد  .  او در چهارده سالگی به فیلادلفیا بازگشت تا با پدر بیمارش زندگی کند و مغازه ساعت‌سازی او را اداره کند :« پدرم ساعتساز عالی‌بود اما از نظراحساسی نمی‌توانست با کسی بیرون از خودش ارتباط برقرار کند  .  من هم همینطور هستم  . » اوبعدها گفته‌بود :« از آنجایی که من استعداد ساعت‌سازی نداشتم ، پدرم نهایتا با این تصور که من هیچوقت راه خودم را درزندگی پیدا نمی‌کنم از این دنیا رفت اما سینما مرا نجات داد  . » آرتورپن که در پنج سالگی با تماشای یک فیلم ترسناک از سینما گریزان شده‌بود بعدها با تماشای فیلم « همشهری کین » اورسن ولز تصمیم گرفت کارگردان سینما شود  .