روحانی برخلاف اوباما متکلف و کلی سخن گفت
نخستین سخنرانی روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل تلطیف‌یافته‌تر از سخنرانی‌های احمدی‌نژاد بود اما دو نکته احمدی نژادی در سخنان وی وجود داشت.
نطق باراک اوباما ، رئیس جمهوری آمریکا و حسن روحانی ، رئیس جمهوری ایران در مجمع عمومی سالانه سازمان ملل متحد ، برای ایرانیان بیش از هر سال مهم و کلیدی است و کارشناسان سیاسی به تحلیل و بررسی سخنان آنان نشسته‌اند  .  آنچه در زیر می‌آید ، تحلیلی است که الاهه بقراط ، تحلیلگر مسائل سیاسی ایران در این زمینه نوشته است : نه حسن روحانی به هنگام سخنرانی اوباما در سالن مجمع عمومی سازمان ملل حضور داشت و نه اوباما به هنگام سخنرانی روحانی در سالن‌بود  . بر خلاف جنجالی که بر سر دیدار روحانی و اوباما جریان یافت ، چنین دیداری روی نداد  . اوباما درباره مناسبات آمریکا و جمهوری اسلامی و هم چنین برنامه اتمی با صراحت تمام همان مواضع پیشین را تکرار کرد  .  حتی اعلام آمادگی آمریکا برای گشایش رابطه تخریب‌شده‌ایران و آمریکا و برای حل مشکل برنامه اتمی نیز جدید نبود  .  آمریکا بارها از دوران رییس جمهوری‌های پیشین خود برای حل مشکلات با جمهوری اسلامی به‌طور پیدا و پنهان تمایل نشان داده و حتا اقدام کرده اما همیشه با امتناع جمهوری اسلامی روبرو‌شده‌است  . درباره برنامه اتمی ، موضع اوباما در سخنانش منطبق بر همان موضع قدیمی جامعه جهانی‌بود : ایران حق دستیابی به انرژی هسته‌ای برای مصارف صلح‌آمیز را دارد ولی آمریکا از هیچ اقدامی برای جلوگیری از تولید تسلیحات هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی فروگذار نخواهد کرد  . تاکید اوباما بر نقش آمریکا در تامین صلح و گسترش دموکراسی و توقعی که جهانیان از آن به عنوان یک کشور قدرتمند دارند ، به ویژه در برابر حکومت‌هایی که مردم خود را به خاک و خون می‌کشند ، و هم چنین تایید و تاکید وی بر تصمیم آمریکا به حمایت از خواست مردم مصر و تونس و کشورهای دیگر برای تغییر ، پیامی غیرمستقیم به جمهوری اسلامی نیز‌بود  . متن سخنرانی روحانی برخلاف سخنان اوباما که ساده و صریح‌بود ، بسیار متکلف و کلی‌بود  .  روحانی از بیم و امید سخن گفت و از آری به صلح و گفتگو و نه به جنگ و خشونت  .  از مردمسالاری دینی در ایران و پشتوانه مردمی در مشروعیت حکومت‌ها  .  وی از « دوران انتقالی در سیاست بین‌المللی » سخن گفت ولی توضیح نداد قرار است چه انتقالی و از چه کسی به چه کسی صورت گیرد  .  روحانی از ظهور بازیگران تازه در صحنه سیاست جهانی سخن گفت که باید به حساب آیند  .  وی اعلام کرد آنهایی که ایران را تهدید می‌دانند خودشان همیشه تهدید بوده‌اند و یا در حال تهدید هستند  .  روحانی بدون اینکه به نقش جمهوری اسلامی در حمایت از گروه‌های تروریستی اشاره کند ، خشونت و تروریسم را در منطقه محکوم کرد  . درباره برنامه اتمی ، روحانی نیز همان مواضعی را تکرار کرد که پیش از این از سوی جمهوری اسلامی و هم چنین احمدی نژاد و خاتمی اعلام شده‌بود  .  وی با تاکید بر داشتن حق غنی‌سازی اورانیوم ، آمادگی جمهوری اسلامی را که تا کنون بارها در رابطه با گفتگوهای پیشین اعلام شده‌بود ، باز هم برای گفتگو و « اعتمادسازی » اعلام کرد ولی این را هم گفت که در پی تنش با آمریکا نیست  .  وی با این توضیح که سخنان اوباما را دنبال کرده است ، افزود که می‌توان به « چهارچوبی برای مدیریت اختلافات » دست پیدا کرد  . حسن روحانی به عنوان رییس دولت رژیمی که در ساختار حقوقی آن ، خشونت به‌طور کاملا قانونی و روزانه اعمال می‌شود ، واژه‌ها و جملات زیادی را در این سخنرانی به رد خشونت اختصاص داد  . نخستین سخنرانی روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل تلطیف یافته تر از سخنرانی‌های احمدی نژاد و به سخنرانی‌های خاتمی شبیه‌بود  .  اما دو نکته احمدی نژادی نیز در سخنان وی وجود داشت  .  یکی آنجا که از قول فردوسی توصیه کرد : « چو دیدید سرما ، بهار آورید » و دیگری در آیه‌ای که در پایان سخنرانی اش از بندگان « صالح » نام برد : « بندگان صالح ، وارثان زمین‌اند  ! » اینکه آیا سخنرانی‌های اوباما و روحانی راهگشای بهبود مناسبات ایران و آمریکا می‌شود یا نه ، موضوعی است که آینده نشان خواهد داد ولی درباره داشتن « اختیارات کامل » حسن روحانی باید گفت که عدم حضور هیئت جمهوری اسلامی در ضیافت ناهاری که از سوی‌بان کی مون ترتیب داده شده‌بود ، در مورد این « اختیارات » جای تردید بسیار می‌گذارد  .