بازیافت مواد مغذی از ماهی برای کشاورزی
کشاورزان به شیوه آکواپونیکس مدفوع آبزیان را به خوراک گیاهان تبدیل می کند و در مقایسه با روش های سنتی کشت و پرورش گیاهان آب کمتری استفاده می شود
الن پرلمن در حالی که این را می‌گوید ، در یکی از چهار حوضچه پلاستیکی آب خوراک ماهی می‌ریزد  .  این حوضچه‌های پلاستیکی واقع در خلیج چزاپیک ، تقریبا به فاصله ی نیم ساعت از شهر بالتیمور مرکز ایالت مریلند ، مثل استخرهای بادی مخصوص بچه‌ها هستند ؛ فقط عمق شان زیادتر است و مثلا تا کمر آدم می‌رسد  . الن منتظر است تا ماهی‌های تیلاپیای پرورشی برای غذا به سطح آب هجوم بیاورند و در همین حال می‌گوید : « شاید فکر کنید که ما اینجا ماهی پیرانیا داریم  . » اما ماهی‌ها انگار از سر لجبازی ، از جایشان جم نمی‌خورند  .  الن زیر لبی می‌خندد و می‌گوید : « شاید هم نه » . او می‌گوید ماهی‌ها صدای او و صدای پای او را می‌شناسند ، ولی صدای خبرنگار را نه ، و اضافه می‌کند : « ماهی‌ها جانوران بسیار حساسی هستند  . » ولی آنچه به رشد محصولات الن کمک می‌کند جنبه ی خشن این موجودات ظریف است : در این حوضچه‌ها ، آب سرشار از آنچه می‌توان « کود ماهی » خواند ، از یک صافی می‌گذرد و به کرت‌های کشت گیاهان در مجاورت حوضچه می‌ریزد  .  در این باغچه‌ها کاهو و دیگر صیفی جات روی ورقه‌های یونولیت پرورش داده می‌شود  . الن می‌گوید : « این شیوه‌ای است برای بازیافت مواد مغذی ماهی » . این شیوه را آکواپونیکس می‌نامند ، روشی که پرورش آبزیان را با هیدروپونیکس یا کشت گیاهان بدون استفاده از خاک ممکن می‌کند  . آکواپونیکس نقطه دلخواه دوستداران محیط زیست است  .  با این روش مدفوع آبزیان را به خوراک گیاهان تبدیل می‌کنند  .  در شیوه هیدروپونیکس ، در مقایسه با روش‌های سنتی کشت و پرورش گیاهان آب کمتری استفاده می‌شود  .  برای کسانی که نگران استفاده از آفت کش‌های شیمیایی برای محصولاتشان هستند ، این واقعیت که ماهیان و گیاهان با هم از آب استفاده می‌کنند به این معناست که کشاورزان آکواپونیک باید خیلی مراقب آنچه روی گیاهان می‌پاشند ، باشند  . خانم پرلمن می‌گوید هر نوع اسپری به ماهی‌ها آسیب می‌رساند  .  حتی صابون‌های حشره کش که کشاورزان محصولات ارگانیک و غیر شیمیایی طرفدار آن‌ها هستند هم برای ماهیان مضر است  . بخش دیگری از جاذبه آکواپونیکس این واقعیت است که زیاده روی در صید ماهی ، اقیانوس‌های جهان را خالی می‌کند  .  نیمی از فرآورده‌های دریایی از حوضچه‌های کشت و پرورش ماهی به دست می‌آید ، اما فضولات ماهی‌های این حوضچه‌ها موجب آلودگی برخی مناطق‌شده‌است  . دیوید لاو ، میکروبیولوژیست مرکز « آینده قابل زیست » در دانشگاه جانز هاپکینز می‌گوید تعداد ماهی‌ها در اقیانوس‌ها کمتر‌شده‌، و تعداد ماهی‌های پرورشی روز به روز بیشتر می‌شود  .  مسئله این است که این کار را طوری انجام دهیم که مسئولانه باشد ، به پایداری طبیعت کمک کند و در عین حال برای پرورش‌دهندگان ماهی سودآور باشد  . مرزعه سیلبرن آکواپونیکس در مرکز آینده قابل زیست به این امر می‌پردازد  .  این مزرعه در کنار باغ گیاه‌شناسی بالتیمور اندکی بیش از یکسال پیش فعالیتش را آغاز کرد  . لورا جنلو مدیر این مزرعه می‌گوید در زمینی به وسعت 28 متر مربع ، هفته‌ای در حدود ده تا بیست کیلوگرم محصولات کشاورزی به عمل می‌آورد و برای فروش به هفته بازارهای محلی می‌برد  . او می‌گوید زمین زیر کشت نسبتا کوچک است ، ولی چهار پنج کیلو سبزیجات هم مقدار خوبی است  . اوایل پاییز همین امسال ، اولین ماهی بیست کیلوگرمی در این مزرعه به دست آمد ، و انتظار می‌رود سالی 275 ماهی پرورش یابد  . اما سودآور بودن یا نبودن آکواپونیکس هنوز محل پرسش است  .  هزینه انرژی عامل مهمی در این زمینه است  . آقای لاو می‌گوید : « ماهی تیلاپیا دمای 21 درجه را دوست دارد  .  پس باید هوا را گرم نگه داریم » . هزینه مزرعه آکواپونیکس در سیلبرن از راه بورس‌های آموزشی تامین می‌شود ؛ ولی آکواپونیکس چزاپیک یک مزرعه تجاری با بودجه خصوصی است که هنوز به سوددهی نرسیده است  .  با این حال خانم پرلمن خوش بینانه می‌گوید تا نیمه‌های فصل زمستان سبزی‌های تازه با کیفیت بالا به بازار عرضه خواهد کرد  . ظرافت و زیبایی هم زیستی گیاهان و ماهیان در مزارع آکواپونیکس توجه بسیاری را به خود جلب کرده است و در گوشه و کنار آمریکا و سراسر دنیا فعالیت‌ها و پروژه‌های غیرانتفاعی زیادی به آکواپونیکس روی آورده‌اند  . اما جنلو جانب احتیاط را از دست نمی‌دهد  . « فکر می‌کنم باید حواسمان باشد که درباره کارکرد این سیستم بیش از حد ذوق زده نشویم ، چون خیلی چیزها هست که هنوز به‌طور کامل نمی‌دانیم  .  برای همین خیلی مهم است که عده بیشتری آکواپونیکس را تجربه کنند تا درعمل ببینیم چه روش‌هایی موثر است » .