نمایش تازه نمایشنامه نویس ایرانی تبار یاسمین رضا در برادوی
نمایشنامه «خدای لاشه ها» ی نمایشنامه نویس ایرانی تبار یاسمین رضا نشان دهنده چراغ کم سوی بشریت و طبیعت اصلاح نشدنی افراد بشر است.
در نمایش تازه یاسمین رضا ، نمایش نامه نویس ایرنی تبار ساکن فرانسه به نام « خدای لاشه‌ها » که در آن دو زوج شهرنشین می‌کوشند تا منازعه میان دو پسر یازده ساله خود در پارک محله به صورتی منطقی توجیه کنند ، لایه‌های نازک و شکننده شرایط بشری مورد موشکافی و بررسی قرار گرفته است  . یاسمین رضا که از یک پدر ایرانی و مادری لهستانی در سال 1959 در پاریس زاده‌شده‌است در سال 1987 توانست برای نخستین نمایشنامه خود به نام « گفتگو پس از یک خاکسپاری » جایزه تئاتری معتبر « مولیر » را از آن خود سازد  .  او علاوه بر نمایشنامه نویسی به کار داستان نویسی ، بازیگری و فیلمنامه نویسی هم اشتغال دارد و ترجمه‌ای از کتاب « مسخ » فرانتس کافکای او برای « رومن پولانسکی » فیلمساز برجسته لهستانی تبار نیز توانست جوایز ادبی مختلفی را برای یاسمین رضا به همراه داشته باشد  . یاسمین رضا که امروز نمایش‌های مختلف او در صحنه‌های شهرها و کشورهای مختلف جهان از جمله انگلستان ، فرانسه ، کشورهای اسکاندیناوی ، آلمان و نیویورک هم زمان به روی صحنه می‌آید در سال 1995 با نوشتن نمایش « آرت » ( هنر ) به معروفیتی جهانی رسید  .  این نمایشنامه که دیدگاه‌های مختلف سه شخصیت اصلی را در رابطه با یک نقاشی آبستره نشان می‌دهد توانست یک بار دیگر جایزه « مولیر » را از آن یاسمین رضا سازد و او را به معروفیتی جهانی برساند  . نمایشنامه « آرت » تا امروز به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه‌شده‌است و اجرای تئاتر لندن آن توانست جایزه بهترین نمایش سال « لارنس اولیویه » را از آن خود سازد و در سال 1998 نیز در برادوی جایزه « تونی » را به دست آورد  . در زمینه داستان نویسی ، تازه ترین اثر یاسمین رضا به نام « سحر ، غروب یا شب » که به دنبال یک سال پی‌گیری مبارزات انتخاباتی نیکولاس سارکوزی نوشته‌شده‌است درحال حاضر تبدیل به یکی از پرفروش ترین کتاب‌های امروز فرانسه‌شده‌است  . اجرای نمایش تازه یاسمین رضا ، « خدای لاشه‌ها » که در آلمان ، اطریش و انگلیس جوایزی به دست آورده است از روز یکشنبه گذشته در تئاتر برنارد جکوب برادوی در نیویورک آغاز‌شده‌است  . چهار کاراکتر اصلی نمایش « خدای لاشه‌ها » با بازی ، مارشا گی هاردینگ ، بازیگر برنده جایزه اسکار ، جف دنیل بازیگر تئاتر و سینما ، هوپ دیویس و باب گندولفینی بازیگران تئاتر و تلویزیون آمریکا ، نمونه‌هایی از شخصیت‌های مورد توجه اروپایی‌ها در آثار نمایشی را نشان می‌دهند  .  شخصیت‌هایی مرفه ، از محلات ثروتمند نشین ، لیبرال و به زبانی دیگر شخصیت‌هایی که نمی‌توان انتظار داشت نمونه‌های تمام عیاری برای نسل و نسل‌های بعدی خود به شمار روند  . نمایشنامه « خدای لاشه‌ها » نیز چون نمایشنامه « آرت » نمونه‌ای است از بدگمانی نویسنده در رابطه با درستکاری و خوبی بشر  .  درباره افراد گمراه و مشتبهی است که تصور می‌کنند پاسخ همه سئوالات نزد آن هاست و به صورتی در این زندگی همه چیز را دریافته‌اند  . بازی‌های چشمگیر چهار بازیگر برجسته آمریکایی در قالب چهار شخصیت اصلی نمایش ، توانسته است کاراکترهای روشنفکر و اصیل فرانسوی که مورد نظر ، نقد و بررسی نمایشنامه نویس بوده‌اند را به شخصیت‌های مشابه اما ملموس تر آمریکایی تبدیل کند  . این نمایش که به شیوه قدیمی ملودرام نوشته‌شده‌، توسط متیو وارچاس ، کارگردانی که اغلب آثار « رضا » را در برادوی به روی صحنه آورده است کارگردانی‌شده‌است  .  وقایع نمایش به جای آپارتمان مجللی در بلواری در پاریس ، در یک « لافت » گرانقیمت در بروکلین در حومه نیویورک اتفاق می‌افتد  .  جایی که بسیاری از افراد خلاق و لیبرال آرزوی زندگی در آن را دارند اما نمی‌توانند از پس پرداخت مخارج گزاف آن برآیند  .  اطاق یکسره و وسیعی با اثاثیه‌ای مدرن ، با گلدان‌های شیشه‌ای بزرگ و لبریز از گل‌های لاله سفید و کتاب‌های هنری گرانقیمت پراکنده در گوشه و کنار آن  .  ابزاری که به نظر می‌رسد به همان اندازه اهمیت دارد که اسلحه‌ای که ناگهان در پرده اول نمایش توسط شخصیت‌های متمدن آن رو می‌شود  . صحنه نمایش با رنگ‌های تند قرمز و قهوه‌ای تزیین‌شده‌و با بالارفتن پرده ، نوای موسیقی از طبل‌های دوردست آفریقایی پخش می‌شود که اشاره‌ای است به فرم‌های اولیه بشری  . ورونیکا ، زن نویسنده‌ای که کتابی درباره وقایع اسفناک دارفور در دست نوشتن دارد و همسر او مایکل ، عمده فروش چوب که از طریق سازمان ملل برای باز‌سازی مناطق مخروبه به کار خرید و فروش اشتغال دارد میزبان آلن ، یک وکیل مدافع شرکت‌های داروسازی بزرگ و همسر خانه‌دار او آنت هستند تا مساله کتک کاری دو پسر یازده ساله خود و شکستن دو دندان یکی از آن‌ها را به صورتی متمدن و مسالمت‌آمیز و حل کنند  . برجستگی کار نمایشنامه نویس هنگامی نمایان می‌شود که در اوج نمایش ، این چهار شخصیت به ناچار ماسک‌های خود را فرو می‌افکنند و هریک در شرایط خاص خود مورد تنفر تماشاگر قرار می‌گیرند  . در نمایش « خدای لاشه‌ها » هر یک از چهار شخصیت اصلی ، در نهایت چاره‌ای ندارند جز آن که راه پوچ‌گرایی که نمایشنامه نویس ، یاسمین رضا در مقابل آن‌ها قرار داده است را دنبال کنند  .  راهی که نشان‌دهنده چراغ کم سوی بشریت و طبیعت اصلاح نشدنی افراد بشر است  .