چشم پوشی بر «گولاگ» های کره شمالی 
وقتی حاکمیت کره شمالی سقوط کند و جنایاتش بر همگان روشن شود، تاریخ نگاران قطعا نتیجه خواهند گرفت که برای اقدام زودتر، اطلاعات کافی موجود بوده است.
جارد گنسر ، وکیل و مشاور ائتلاف بین‌المللی برای توقف جنایات علیه بشریت در کره شمالی در مطلبی که در روزنامه واشنگتن پست منتشر‌شده‌می‌نویسد : ‌ همزمان با برگزاری مراسم دومین سوگند ریاست جمهوری باراک اوباما و روز مارتین لوترکینگ در آمریکا ( دو رویداد سمبلیک نشان‌دهنده آزادی بشر و مقاومت در مقابل سرکوب )، آزادیبرای انسان‌های دیگر در گوشه دیگر جهان رویایی بیش نیست  . کره شمالی ، به عنوان یکی از ظالم ترین و سرکوبگرترین کشورهای جهان ، حدود 200 هزار نفر را در نظام گسترده موسوم به « گولاگ » اسیر کرده است  .  گولاگ ، که به اردوگاه‌های کار اجباری اطلاق می‌شود در کره شمالی به « کوان - لی - سو » موسوم است  .  در نظام « گناه ارتباطی ( نسبی )» که طی دیکتاتوری کیم ایل سونگ ، بیش از 50 سال پیش بنا نهاده شد ، دگراندیشان و سه نسل از خویشاوندانشان برای محو کردن « تخم » خانواده‌های فاسد ، مجازات می‌شدند  . کسانی که به زندان می‌افتادند تقریبا هیچ امیدی برای آزادی نداشتند و احتمال فرار از اردوگاه‌ها نزدیک به غیرممکن‌بود ، پس این افراد محکوم به مرگ در زندان‌بودند  .  طبق برآورد کمیته حقوق‌بشر کره شمالی ، طی چند دهه گذشته ، چندین هزار تن جان باخته‌اند  . اما برای اولین بار در تاریخ معاصر ، دلیلی برای امیدواری به توجه جهان هست  .  ناوی پیلای ، کمیسر ارشد سازمان ملل متحد برای حقوق‌بشر ، هفته گذشته در فراخوانی خواستار تاسیس کمیته‌ای مستقل و بین‌المللی شد تا درباره مرگ‌های جمعی در کره شمالی تحقیق کند  . در گولاگ‌ها ، زندانیان در معرض کار طاقت‌فرسا ، شکنجه ، خشونت جنسی ، و سو تغذیه قرار دارند  .  مردان ، زنان ، و کودکان مجبور می‌شوند در محیط‌های خطرناک 6 تا 16 ساعت در روز کار کنند  .  جیره‌های اندک غذایی شان سوپ ذرت است و اغلب مجبور می‌شوند برای آن که از گرسنگی نمیرند به خوردن موش و فضولات حیوانات روی ببرند  . با آن که مرض‌هایی مثل ذات الریه و سل در اردوگاه‌ها شایع است ، هیچ درمان پزشکی و بهداشتی در دسترس زندانیان نیست  .  در عوض ، زندانیان مریض وادار به کار می‌شوند و آنانی که دیگر رمق کار ندارند راهی قرنطینه‌های مرگ می‌شوند  .  آنانی که قوانین اردوگاه را رعایت نمی‌کنند شکنجه و اعدام می‌شوند  .  گولاگ ، شبکه‌ای سازمان یافته و منظم از اردوگاه‌های کار اجباری است که هدف نهایی اش گرسنگی دادن و کارکشیدن از زندانیان است تا آن که بمیرند  .  جهان هنوز از سرنوشت چندین شهروند ژاپنی ، کره جنوبی ، و شماری دیگر از کشورهایی که توسط کره شمالی طی چند دهه گذشته ربوده شده‌اند ، چیزی نمی‌داند  . وقتی که شورای حقوق‌بشر سازمان ملل متحد ، نشست ماه آینده اش را با این موضوع افتتاح کند ، روزنه‌ای نایاب برای اقدام معنادار در این زمینه گشوده می‌شود  .  در ده سال گذشته ، این نهاد و سلفش کمیسیون حقوق‌بشر ، قطعنامه‌های سالانه غیرموثری را در مورد وضعیت حقوق‌بشر کره شمالی صادر کرده‌اند  .  اما امسال ، پیونگ یانگ رای چین ، روسیه ، و کوبا ، سه مدافع عمده کره شمالی را ندارد چرا که این سه کشور پس از حضور حداکثر دو دوره سه ساله بدون وقفه در شورا ، مدت عضویتشان به سر آمده است  . حتی اگر شورا کمیسیون رسیدگی را تاسیس کند ، نوشدارویی برای مشکلات پیش روی مردم کره شمالی نیست  .  اما این که یک گروه بی‌طرف و مستقل کارشناسان زیر نظر سازمان ملل متحد ، گزارشی مفصل را تهیه کنند و برای رسیدگی به مسئله پیشنهاد بدهد ، گامی حیاتی است که دست روی دست گذاشتن را مشکل می‌سازد  . تقریبا 70 سال پیش ، سال‌های پایان جنگ دوم جهانی ، ایالات متحده آمریکا از بمباران خط آهن آشویتز خودداری کرد  .  این تصمیم مغایر با درخواست‌های فراوان برای توقف عمل بزرگترین اردوگاه کار اجباری در رژیم آلمان نازی‌بود که بیش از یک میلیون یهودی و افراد دیگر را به کشتن داد  .  یکی از زندانیان آشویتز درباره تجربه اش در این اردوگاه واقع در خاک لهستان گفته است : ‌ « مثل این‌بود که هم خدا و هم مردمان درگیر جنگ ما را فراموش کرده‌بودند  . » هیچ کس نمی‌گوید که حمله نظامی راه حل مسئله کره شمالی است  .  اما آنگونه که خانم پیلای هفته گذشته گفت « تمرکز همیشه بر برنامه هسته‌ای و راکتی کره شمالی است البته این مسائل بسیار بااهمیت هستند ، اما نباید اجازه داد که وضعیت حقوق‌بشر در این کشور را تحت‌الشعاع قرار دهند  .  » دولت‌های آمریکا ، چه دمکرات و چه جمهوری خواه ، برای بهبود وضعیت حقوق‌بشر و وضعیت انسانی در کره شمالی تلاش دیپلماتیک نکرده‌اند چرا که بیم آن دارند که پیونگ یانگ از مذاکره درباره برنامه تسلیحاتی اش سر باز زند  .  اما اگر آمریکا برای پایان دادن به خشونت گسترده ظالم ترین حاکمیت جهان عاملانه تصمیم نگیرد ، کدام کشور این کار را خواهد کرد  ؟ وقتی حاکمیت کره شمالی سقوط کند و جنایاتش برای همگان روشن شود ، تاریخ نگاران قطعا نتیجه خواهند گرفت که برای اقدام زودتر ، اطلاعات کافی موجود بوده است  .  اکنون آن زمان حیاتی برای باراک اوباما و ایالات متحده آمریکا است تا وارد عمل شوند و این امید را به مردم کره شمالی بدهند که جهان آنان را فراموش نکرده است  .