چطور انتخابات ایران می تواند تاریخ ساز باشد؟
جان هریس و مکس فیشر می گویند: انتخابات هفتم اسفند ماه، نزدیکترین امکانی است که طی آن خواست مردمی ایرانیان و سیاست داخلی، آینده سیاسی ایران را رقم می زند. شاید این انتخابات به گونه ای حتی از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ و ۱۳۹۲، با تمام کاستی هایشان، اهمیت بیشتری داشته باشد.
ایران در آستانه برگزاری انتخاباتی است که می‌تواند آینده این کشور را برای نسل‌ها رقم بزند ؛ این مهم به‌طور بالقوه حتی بیش از انتخابات سال 1388 ریاست جمهوری زمانی که اعتراضات جنبش سبز از خشم عمومی نسبت به رژیم خبر داد و سال 1392 وقتی رای‌دهندگان حسن روحانی را بر مبنای وعده گشایش اقتصادی و دیپلماتیک به قدرت رساندند می‌تواند خود را نشان دهد  . ایرانیان در هفتم اسفند ماه به کاندیداهای انتخابات مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان رای خواهند داد  .  این دومی می‌تواند به شکل چشمگیری سیاست ایران را دستخوش تغییر کند : حتی خود آیت‌الله خامنه‌ای ، رهبر 76 ساله جمهوری اسلامی ، به اهمیت مساله اذعان کرده و گفته‌بود که ممکن است طی دوره هشت ساله مجلس خبرگان از دنیا رفته باشد : " من بارها این را قبلا گفته‌ام که حتی کسانی که نظام را قبول ندارند ، برای حفظ کشور ، برای اعتبار کشور بیایند در انتخابات شرکت کنند  .  ممکن است کسی بنده را قبول نداشته باشد ، عیبی ندارد اما انتخابات مال رهبری نیست ، مال ایران اسلامی است ، مال نظام جمهوری اسلامی است  ...  آن روزی که رهبر فعلی در دنیا نباشد یا رهبر نباشد ، باید این‌ها رهبر انتخاب بکنند  ...  این خیلی مهم است  .  کسی را شما می‌خواهید برای مجلس خبرگان انتخاب بکنید که در واقع او رهبر را انتخاب خواهد کرد که کلید حرکت انقلاب در دست او است  . " سیاست ایران در حال حاضر به میانه روها و تندروها تقسیم‌شده‌است  .  اما انتخابات سال 1392 از برتری میانه روها حکایت داشت ؛ نیرویی که قدرت سیاسی خود را با دستیابی به توافق هسته‌ای و کاهش تحریم‌ها به نمایش گذاشت  .  از این رو ، می‌توان باور کرد که میانه روها از موقعیت خوبی برای کسب موفقیت در انتخابات پیش رو برخوردارند  . بختی واقعی وجود دارد که میانه روها بر مجلس خبرگان بعدی مسلط شوند ؛ مجلسی که احتمالا زمان مرگ خامنه‌ای یا بازنشسته شدنش در راس کار خواهد‌بود  .  روند بررسی صلاحیت و انتخاب یک رهبر جدید پیچیدگی‌های خود را دارد اما یک مجلس خبرگان میانه رو می‌تواند رهبر میانه روتری را به عنوان جانشین خامنه‌ای انتخاب کند و مسیر آینده سیاسی ایران را برای یک نسل یا بیشتر تغییر دهد  . این امر گویای یکی از معمول ترین سوئتفاهمات نسبت به ایران است : این که در ایران سیاست وجود ندارد  .  این نوع تفکر قابل درک است : رهبر ارشد جمهوری اسلامی یک فرد غیرمنتخب است  .  این نشانگر کشوری نیست که سیاست و انتخابات در آن تفاوت چندانی ایجاد کند  . در واقع سیاست ایران زیر قید خودکامگی قرار داشته است  .  کاندیداهای اپوزیسیون یا زندانی‌اند یا در حصر خانگی قرار دارند  .  ایرانیانی که به انتخابات ظاهرا پر از تقلب سال 1388 اعتراض کردند با خشونت و سرکوب مرگبار روبرو شدند  .  با وجود این ، ایران مجالسی با قدرت واقعی دارد که با رای مردمی شکل می‌گیرند  .  نهادهایی که همدیگر را به چالش می‌کشند ، و جناح‌های سیاسی که بر سر نگرش بسیار متفاوت شان به کشور مرتب گریبان یکدیگر را گرفته و برای کسب قدرت و نفوذ مانور می‌دهند  . ایران یک دموکراسی نیست ؛ به عبارت دیگر ، در واقع یک تئوکراسی با عناصر دموکراتیک به میراث رسیده از انقلاب 1357 است ؛ حکومتی که رهبران انقلابی اش با دیدگاه‌هایی بسیار متفاوت و کمترین تجربه کشورداری ملقمه‌ای آشفته از یک نظام سیاسی را به هم بافتند ؛ نظامی که قرار‌بود هم یک دموکراسی باشد ، هم یک حکومت دینی  .  اگر این دو نظام با هم ناسازگار به نظر می‌رسند به خاطر این است که ناسازگار هستند و تنش میان این دو همواره معرف ایران و سیاست‌هایش بوده است  . انتخابات اسفند ماه مجلس خبرگان در نقطه برخورد این دو نسخه از ایران - دموکراسی و تئوکراسی - برگزار می‌شود  .  ایرانیان هر چهار سال یک بار رئیس جمهوری خود را انتخاب می‌کنند اما قدرت رییس جمهوری مشخصا در اموری که به جایگاه ایران در جهان بستگی دارد ، یعنی در سیاست خارجی و امور نظامی ، به دست رهبر جمهوری اسلامی محدود می‌شود  . رهبر جمهوری اسلامی درواقع تنها یک روز تابع دموکراسی است : و آن روز انتخاب شدن اوست  .  این که روز درگذشت خامنه‌ای یا زمان انتخاب جانشین او چه اتفاقی بیفتد بستگی به انتخابات هفتم اسفند ماه دارد ؛ انتخاباتی که در آن میانه روها و تندروها با هم رقابت می‌کنند  . انتخابات هفتم اسفند ماه ، نزدیکترین امکانی است که طی آن خواست مردم ایرانیان و سیاست داخلی ، آینده سیاسی ایران را رقم می‌زند  .  شاید این انتخابات به تعبیری حتی از انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 و 1392 ، با تمام کاستی‌هایش ، اهمیت بیشتری داشته باشد  . با فرض این که خامنه‌ای پیش از رسیدن به سن 84 سالگی از دنیا برود یا کناره‌گیری کند ، این انتخابات رسما رویدادی است که ممکن است یک بار در زندگی کسی رخ بدهد و عواقب آن می‌تواند تا پایان حکمرانی رهبر بعدی برای دهه‌ها برقرار باشد  .