کثرت قومی و نژادی در بازسازی وسترن «هفت دلاور» 
در روایت جدید وسترن «هفت دلاور»، از کارگردان «انتون فوکوا»، مردانی که اجیر می شوند برای نجات شهرک مرزی «روز کریک» از دست یک سرمایه داری خبیث، ترکیب نژادی کثرت گرا دارند، بازتاب آمریکای امروز. فیلم «هفت دلاور» را سال 1960 «جان استرجس» از روی «هفت سامورائی» ژاپنی «اکیرا کوراساوا» ساخته بود.
نیویورک - وسترن امروزی « هفت دلاور » با شرکت « دنزل واشینگتن » برنامه اختتامیه جشنواره فیلم ونیز ، و برنامه افتتاحیه جشنواره فیلم تورانتو‌بود و انعکاس جهانی گسترده‌ای پیدا کرد ، اما روز دوشنبه ، حضور هنرمندان فیلم در موزه هنر مدرن نیویورک روی فرش قرمز ، به مناسبت آغاز اکران سراسری فیلم در آمریکا ، مقارن شد با پیامد انفجار تروریستی در یکی از خیابانهای اصلی شهر ، که فرصت‌های رسانه‌ای را به کلی ، بلعید  . ایتن هاک با یادآوری افتتاح فیلم‌های « پسربچگی » از ریچارد لینکلیتر و « قبل از آنکه شیطان بداند مرده‌ای » از سیدنی لومت ، که در موزه هنر مدرن »‌بود ، می‌گوید از این محل خاطره خوبی دارد ، و به انتوان فوکوا افتخار می‌کند که موزه هنر مدرن را برای افتتاح وسترن اش ، انتخاب کرده  . تنوع نژادی دلاوران در بازسازی امروزی « هفت دلاور » که خودش روایت وسترن ، فیلم کلاسیک ژاپنی « هفت سامورائی » از اکیرا کوراساوا ،‌بود ، بازیگران نقش‌های اصلی ، از رنگ‌ها و نژادهای گوناگون هستند  .  هفت « دلاور » قانونگریزان منفردی هستند که به عنوان تفنگدار مزدور ، در خدمت اهالی شهرک مرزی « روز کریک » در می‌آیند که از شهر در برابر زورگیری یک معدن‌دار بیرحم ، حمایت کنند  . برخلاف فیلم شصت سال پیش « جان استرجس » که تبهکار اصلی ، صاحب معدن ، یک مهاجر مکزیکی‌بود ، در فیلم جدید ، نقش سرمایه‌دار خبیث را « پیتر سارزگارد » سفیدپوست بازی می‌کند و هفت مرد ، از جمله یک کره‌ای و یک سرخپوست و یک مکزیکی زیر نظر فرمانده سیاهپوست ، از اهالی شهر که همه سفیدپوست هستند دفاع می‌کنند  .  منتقدها در این گزینش نقش‌ها ، پیامی در باره آمریکای امروز می‌بیند  . روی فرش قرمز در مرکز فیلم موزه هنر مدرن نیویورک ، کارگردان « انتوان فوکوا » می‌گوید ، در این فیلم ، به مبنا و زیبائی‌های وسترن‌های کلاسیک وفادار بوده ، ولی از نظر کثرت گرائی ، نزدیک تر است به آنچه به نظر او باید می‌بود  . کریس پرت ، بازیگر ، بر کثرت نژادی قهرمان‌های فیلم تاکید می‌کند و می‌گوید هر چند فوکوآ وسترنی ساخته که شبیه وسترن‌های سابق نیست ، ولی احتمالا ترکیب نژادی آدمهای غرب آمریکا در قرن نوزدهم ، به این فیلم شبیه تر‌بود چون همه در مرز تازه وارد‌بودند  . آینده آفتابی بعضی منتقدها شکایت دارند از این که کثرت گرائی در این فیلم ، فرصتی تباه‌شده‌است ، چون از سطح فراتر نمی‌رود و سناریو تلاشی نمی‌کند که به شخصیت‌های چندگونه فیلم ، عمق بخشد  . نکته‌ای که منتقدها به اشاره کرده‌اند ، پیام فیلم است که لزوما از قصد هم نبوده ، بلکه حاصل همان تغییر در ترکیب نژادی بازیگرهاست  .  فیلم هفت سامورائی کوروساوا ، در باره سنت هائی‌بود که ادامه نیافتند  .  در باره از دست رفتن هویت و تاریخ‌بود  .  این تعبیر به وسترنی که درهالیوود بر اساس آن ساخته شد ، هم قابل تعمیم‌بود  .  آن مردانگی و ایستادگی برای حق ، در برابر زورگوئی ، سنتی‌بود که وسترن دهه 1960 در باره از دست رفتن اش هشدار می‌داد  . اما وقتی هفت دلاور ، ترکیبی رنگین از نژادهای مختلف عرضه شوند ، به راحتی می‌شود آن‌ها را بازتابی از آمریکای امروز دانست ، به خصوص که شخصیتی که مردم شهر را متحد می‌کند ، هم یک زن است : بیوه موسرخی با بازی « هیلی بنت  . » فیلم « هفت دلاور » در عصری ساخته‌شده‌که آمریکا در آستانه اتنخاباتی قرار دارد که برای اولین بار ، یکی از نامزدهای ریاست جمهوری ، زن است  . به قول منتقد « دیوید ارلیش » در نشریه « ایندی وایر » وسترن « هفت سامورائی » 1960 در باره پایان یک سبک زندگی‌بود ، و بنابراین ، نومید و یاس آلود  .  در حالیکه روایت جدید کارگردان « انتون فوکوا » به یک آغاز اشاره دارد ، آغازی که آمریکائیان با همکاری یکدیگر ، می‌توانند آینده جدیدی روی گذشته ی مشترک ، بنا کند  . بر این بینش آفتابی در باره آینده را یکی از هفت دلاور در جمله مشهوری از فیلم ، تاکید می‌کند ، وقتی می‌گوید : « آنچه در آتش باخته ایم ، در خاکسترها می‌توانیم پیدا کنیم  . » از جهات دیگری هم « هفت دلاور » بازسازی متقاوتی از وسترن‌های قدیمی است ، مثلا ، برخلاف وسترن‌های « غیرمتعارف » جدید ، آسمان شهر « رز کریک » ابری و تیره نیست ، بلکه آفتابی است  . کارگردانی آقای فوکوآ بعد از ساختن « روز کارآموزی » با « دنزل واشینگتن » و « ایتن هاک » کاری نکرد غیر از ساختن فیلم حادثه‌ای هیجانی تجاری ، یکی بعد از دیگری ، از جمله فیلم با شرکت دنزل واشینگتن  . کاری که در این فیلم ارائه کرده هم حتی به نظر منتقدهائی که آن را دیدنی می‌دانند ، چندان چشمگیر نیست ، با این تفاوت که صحنه‌های تیراندازی را اینطور که نوشته‌اند ، خوب از آب درآورده و بیننده را مغشوش نمی‌کند  . مشکل اصلی فیلم را باید در سناریست‌ها پیدا کرد که سعی نکرده‌اند از حضور بازیگران رنگارنگ فیلم ، برای بازگو کردن عمیق تر داستانی مرزی در قرن نوزدهم ، استفاده کنند  . مثلا ، شخصیت ایتن هاوک ، که سربازی بازمانده از جنگ داخلی است ، وشخصیت خود دنزل ، سیاهپوستی که برای بازسازی زندگی اش به غرب و مرز ، آمده ، خیلی جای کار داشتند و این را به این دلیل می‌توان گفت که قبل از این ، فیلمی مثل « جنگوی زنجیر گسسته » از سناریست و کارگردان « کوئنتین ترنتینو » بر پرده آمد که گفتنی‌های بسیاری را در وسترن تجدیدنظر‌شده‌، گنجانده‌بود ، هم در باره جنگ داخلی و برده‌داری ، و هم در باره وضع سیاهپوستان در دوران بلافاصله بعد از جنگ داخلی  . جشنواره ها هفت دلاور در سال 1960 در آمریکا ناموفق‌بود ، ولی فروش جهانی خارق العاده‌ای داشت و برای همین ، حتی دنباله آن هم ساخته شد  . بازیگرهای آن که حالا ستاره‌های افسانه‌ای هستند ، به خصوص استیومککوئین ، چارلز برانسون ، جیمزکوبرن و رابرت وان ، آن موقع شهرت چندانی نداشتند ، برعکس چهره‌های هفت دلاور جدید  . شرکت سونی از جشنواره‌ها استفاده کرد برای آغاز کردن اکران سراسری فیلم در جهان  . جشنواره‌های ونیز و تورانتو ، با نمایش « هفت دلاور » به فاصله یک روز از یکدیگر ، یکی در برنامه اختتامیه و دیگری در برنامه افتتاحیه ، از این فیلم استفاده کردند برای ستاره باران کردن فرش قرمز  . حضور ستارگانی مثل دنزل واشینگتن و کریس پرت و ستاره بزرگ سینمای « کره » « بیونگ - هان لی » روی فرش قرمز ، خبرنگارها را طبعا به پوشش جشنواره کشانید  .