وقتی آزادی را دو دستی پیشکش می کنیم – روز هفتاد و ششم
انسان که نه بنا به فرض، بلکه از روی واقعیت «آزاد» زاده میشود هر روز از بیمی تازه بخشی ازین آزادی خود را واگذار میکند تا میرسد به جائی ک
در شماره دیروز روزنامه واشنگتن پست گزارشی‌بود که چون آن بالا بالاهای صفحه چاپ نشده‌بود و در کلیشه « خبرهای داغ » هم جا نمی‌گرفت شاید آنچنان توجهی به آن نشد  .  اما بگمان من این خبر که روندی را در جامعه آمریکا نشان میداد که طبقه کارگر و کارمند و کارکن و خلاصه طبقه متوسط ، از بیم از دست دادن شغل ، چگونه دارد آزادی هائی را که طی دهه‌ها مبارزه و مصالحه بدست آورده است از کف می‌دهد ، اهمیتش بعنوان « زنگ خطر » برای جامعه کمتر از اهمیت سرنوشت مثلا بازار سهام نیست  . در این گزارش گفته می‌شود که آدم شاغل در این مملکت ، بسیاری از آزادی‌های قانونی خود را نه آنکه از او بگیرند اما خود از بیم و ترس دارد واگذار می‌کند ، چرا که نمی‌خواهد در این بازار کار راکد ، شغلش را از دست بدهد و در این میان تاوانی را که زنان شاغل میپردازند بیشتر از مردان است ، حداقل در آغاز این روند  . بعد از دهه‌ها مبارزه سخت در قالب جنبش‌های کارگری که منجر به بوجود آمدن اتحادیه‌های پر قدرت کارگری در آمریکا شد ، دولت در حقیقت کارفرما را از تخت حکمروائی مطلق بزیر آورد و وادارش ساخت تا قوانینی را بپذیرد که حقوق انسانی کارگر را بپذیرد و پذیرش این قوانین هم دلبخواهی و به نیت صدقه دادن نیست  . در سالهای بعدی و دهه هائی که آمد بطور کلی نیروی کار که شامل کارمند و کارگر و خلاصه کارکن و شاغل می‌شود ، با مبارزه و مصالحه امتیازاتی بدست آوردند که هر کارفرما و سرمایه گزار با خردی نیز دریافت این واگذاری امتیازات ثمره اش در درجه اول نصیب خود این واحد کار می‌شود و در مجموع خشنودی و رستگاری سرمایه گزار و کارگر و کارکن را به همراه دارد  . بسیاری ازین امتیازات در همین دهه 1990 نصیب طبقه شاغل و متوسط آمریکا و بخصوص زنان شد ، از جمله قوانینی مثل « ساعات کار قابل انعطاف » که نیاز کارمند و کارگر را هم در نظر داشته باشد و مثلا درک کند که زنی که کودک خردسالی دارد که باید صبح او را به جائی بسپارد که ازو نگهداری کند و شامگاه برود او را پیش از تعطیل آن موسسه از آنجا بردارد ، باید از نوعی انعطاف در ساعات کار بهره مند شود  .  یا آنکه می‌تواند کارش را بلطف تکنولوژی امروز در خانه انجام دهد این فرصت را بیابد که بجای هر روز روانه اداره شدن از خانه کارش را بکند و باصطلاح اینجا Tele commute کند  .  و باز آنکه فردی از خانواده اش بیمار و محتاج مراقبت است بتواند سهمیه ساعات بیماری خود را صرف او کند و ازین قبیل  . اما انسان که نه بنا به فرض ، بلکه از روی واقعیت « آزاد » زاده می‌شود هر روز از بیمی تازه بخشی ازین آزادی خود را واگذار می‌کند تا میرسد به جائی که ممکن است چیزی در چنته « آزادی » او باقی نمانده باشد  . این بیم و ترس امروز بنا بهمین گزارش روزنامه واشنگتن پست که در آغاز گفتم به مرحله‌ای رسیده که شاغلان امروز ، در حالیکه قانونا باید از امتیازاتی که بدست آورده‌اند بهره مند شوند ، خود این امتیازات به هزار مشقت بدست آمده را دو دستی تقدیم صاحب کار می‌کنند که مبادا در این اقتصاد که تعداد بیکاران این چنین بالا رفته ، در چشم مدیران خوب جلوه نکنند و شامل تصفیه احتمالی شوند و کارشان را از دست بدهند  . بنابراین فقط این دولت‌ها و قوانین نیستند که آزادی من وتو را سلب کنند ، معمولا اگر نیک بنگری در هر جامعه‌ای این من و توئیم که از بیم و هراس هر بار بخشی از آزادی و حقوق خود را واگذار می‌کنیم ، تا روزی که فریادمان بلند شود که برسید که آزادی را از ما گرفتند  . من وتو چه در آمریکا باشیم و چه در هر آبادی و نا آبادی دیگر ، تا زمانی که حسابمان را با « ترس » روشن نکنیم و واقعیت و ترس را از هم تمیز ندهیم با این گرفتاری از کف دادن گوهر آزادی روبرو خواهیم‌بود  .  این وظیفه نیز نه فقط بنا به مصلحت فردیست که در جهت مصلحت کل جامعه آدمی است و رسالتی که بر عهده انسان گذارده‌شده‌و بدون حضور « آزادی » این رسالت حکایت فراموش شده‌ای خواهد‌بود  .