زوج سیاح آمریکایی: گول رسانه ها را نخورید و به ایران بروید!
دشواری اخذ ویزا و شرط بودن با تور و یا راهنمای دائمی، در کنار تبلیغات منفی، بسیاری از آمریکایی ها را مردد می کند.
با آغاز سال 2014 بسیاری از وبسایت‌های خبری و غیرخبری ، فهرست‌هایی را به عنوان بهترین مقاصد گردشگری در سال پیش رو معرفی کردند و ایران در بسیاری از این فهرست‌ها به عنوان کشوری با جاذبه‌های گردشگری فراوان و متنوع ذکر‌شده‌است  . یکی از این مراکز سازماندهی تورهای مسافرتی در آمریکای شمالی است که در تهیه فهرست خود نظر چند جهانگرد حرفه‌ای را جویا‌شده‌است  . دو تن از این جهانگردان آدری اسکات و دنیل نول ، یک زوج آمریکایی هستند که چند سالی است کوله پشتی بر دوش به گوشه و کنار جهان از آمریکای جنوبی گرفته تا آسیای جنوب شرقی و آسیای مرکزی و آفریقا رفته‌اند  . جاهایی که آن‌ها برای سیاحت انتخاب می‌کنند ، عمدتا بکر و اصطلاحا غیرتوریستی است  .  آن‌ها ترجیح می‌دهند در جاهایی که می‌روند بیشتر زندگی کنند تا تماشا  .  از همین روی به میان مردم می‌روند در مراسمشان شرکت می‌کنند ، از غذایشان می‌خورند ، در خانه‌هایشان می‌مانند ، و مثل آنان می‌شوند  .  در آدری و دنیل خبری از تصاویر هتل‌های لوکس نیست بلکه زندگی به تصویر کشیده‌شده‌و کم خرج ترین راه مسافرت پیشنهاد می‌شود  . این زوج جوان آمریکایی می‌گویند که وقتی به جایی می‌روند برنامه‌ای نسبتا باز را در نظر می‌گیرند تا هرچه پیش آید خوش آید  .  بی‌دلیل نیست که دوستان فراوانی یافته‌اند و تجربه‌هایی منحصر به فرد کسب کرده‌اند  . آدری اسکات و دنیل نول ، در سال 2012 سفری سه هفته‌ای به ایران کردند  .  دو هفته با تور‌بودند و یک هفته راهنمای شخصی داشتند و از جمله از بسیاری از نقاط دیدنی تهران ، شیراز ، اصفهان ، یزد ، تبریز و گیلان دیدن کردند و عکس گرفتند  .  آن‌ها با هواپیما از استانبول به تهران رفتند و با قطار تبریز - استانبول ، ایران را ترک کردند  .  آنان می‌گویند سفر به ایران برای آمریکایی‌ها پیچیده و خطرناک به نظر می‌رسد ، اما این واقعیت ندارد ؛ ما به ایران رفتیم تا افسانه‌های رسانه‌ای را باطل کنیم  . با آدری اسکات و دنیل نول درباره سفرشان به ایران به گفت‌ و گو نشستیم  . یکی از شرایط صدور ویزای ایران برای شهروندان آمریکایی این است که آن‌ها باید همواره یا با یک راهنما به سر ببرند و یا همراه یک تور باشند  .  با آن که ما از بودن با تور مسافرتی و همینطور زمانی که با راهنمای خصوصی‌بودیم لذت بسیاری بردیم ، اما محدودیت‌های دولتی مساوی‌بود با این که ما نمی‌توانستیم به شکل مستقل گردش کنیم و ایران را آن طور که خودمان دوست داریم کشف کنیم  . یکی دیگر از مشکلات روند ویزا این‌بود که گرفتن شماره روادید خیلی طول کشید و ما مجبور شدیم قبل از آن که اصلا بدانیم ویزا می‌گیریم یا نه ، بلیطمان را بخریم  .  ما بر اساس اطمینانی اقدام کردیم که اپراتور تور مسافرتی ایرانی به ما داده‌بود و البته همه چیز در نهایت خوب پیش رفت  . کاش می‌شد از « کوچ سرفینگ » استفاده کنیم و با ماندن در خانه ایرانی‌ها و گذراندن وقت با آن‌ها بیشتر با آن‌ها آشنا شویم و ارتباط برقرار کنیم  .  فهمیدیم که این کار نیاز به مجوز ویژه دارد و ما نمی‌خواستیم با این کار دوستان ایرانی مان را به خطر بیاندازیم  . از طرفی خیلی دلمان می‌خواست که بیشتر با وسائل نقلیه عمومی این طرف و آن طرف برویم  .  هرچند در پایان سفر با قطار از تبریز به استانبول رفتیم  .  ما حقیقتا از سوار شدن به اتوبوس‌های محلی ، قطار و وسائل نقلیه عمومی خوشمان می‌آید چون معتقدیم این جور جاها پنجره‌ای هستند به فرهنگ آن شهر و آن کشور و معمولا چیزهای زیادی درباره مسائل آن کشور دستگیر آدم می‌شود و همیشه این جور جاها بهترین شانس ملاقات و حرف زدن با مردم عادی ، و در عین حال در اغلب موارد افراد جالب محلی را در اختیار آدم قرار می‌دهد  . به هر حال ، چون دو هفته با تور‌بودیم و یک هفته با راهنمای خصوصی گزینه استفاده از وسائل نقلیه عمومی برای ما واقعا محدود‌بود  . ( کوچ سرفینگ سرویسی است که یک شرکت مستقر در سانفرانسیسکو بر اساس میزبانی خانگی اعضا و شبکه‌های اجتماعی ارائه می‌دهد به این ترتیب که اعضای گروه در گوشه و کنار دنیا در صورت سفر به شهرهایی که دیگر اعضا هستند می‌توانند میهمان آنان شوند  . ) از تصویر هولناکی که رسانه‌ها از ایران برایتان مجسم کرده‌اند وحشت نکنید ، به خصوص از مردمش  .  اخبار رسانه‌ای تنها بخش کوچکی از ایران و ایرانیان را نشان می‌دهند  .  ما هر جا که رفتیم مورد استقبال مردم ایران قرار گرفتیم  .  آن‌ها بسیار میهمان نواز و اجتماعی هستند  .  در تمام سفر احساس امنیت می‌کردیم حتی وقتی که تنهایی و بدون راهنما در بازارها و خیابان‌ها راه می‌رفتیم  .  به شوخی می‌گفتیم تنها خطری که آن موقع تهدیدمان می‌کرد مواجه شدن با میهمان نوازی بیش از حد ، دعوت‌های مدام به چای ، بستنی ، شیرینی و غذا و همچنین دعوت به خانه‌ها بود  . مردم را ، و این که چطور مواجهه‌هایمان با مردم کلیشه رسانه‌ای و اخبار درباره مردم ایران را یکسره زیر و رو کرد  . ایرانی‌ها بسیار مهربان و اجتماعی هستند  .  به ویژه واقعا جالب‌بود افرادی که ما دیدیم درباره ما کنجکاوی زیادی داشتند و درباره کشور ما یعنی آمریکا - پرسش‌های زیادی می‌پرسیدند و مشتاق‌بودند که بدانند آیا در ایران بهمان خوش می‌گذرد و این که درباره کشورشان چطور فکر می‌کنیم  . یکی از بخش‌های برجسته سفر ما سفر با قطار از تبریز به استانبول‌بود  .  این که چرا اینقدر تجربه فوق العاده‌ای بود هم در واقع ملاقاتمان با ایرانیان در طول سفر و فرصت آشنایی و هم صحبتی با آن‌ها‌بود  . محدودیت‌های مسافرتی گردشگری که بر توریست‌های آمریکایی اعمال می‌شد  .  این که لازم‌بود همه جا با یک راهنما باشیم و این که محدودمان کرده‌بودند و اجازه نداشتیم به خانه‌های افراد برویم و اگر این کار را می‌کردیم راهنمایمان موظف‌بود آن را به دولت ایران اطلاع دهد  .  و همان‌طور که قبلا هم گفتیم این که نمی‌توانستیم آن طور که خودمان دلمان می‌خواهد و با سرعتی که تنظیمش دست خودمان باشد ، به سبک و روش خودمان و البته با توجه به بودجه محدود در ایران مسافرت کنیم  .  این که مثلا بتوانیم همیشه از وسائل نقلیه عمومی استفاده کنیم و در هتل‌ها و مهمانسراهای ارزان بمانیم  .  ؟ اگر فرصت سفر دوباره به ایران را بهمان بدهند قطعا  !  با آن که جدا از تجربه تور در اولین دیدارمان لذت بردیم ، خیلی دوست داریم که باز هم به ایران برویم و مستقلا گردش کنیم ، با قطار و اتوبوس ، به خانه‌های مردم برویم ، و یک نقشه کاملا باز و برنامه ریزی‌نشده‌را پیش بگیریم  .  ناگفته نماند ، اگر نگوییم صدها ، اما ده‌ها تن از ایرانی‌هایی که چه در ایران ملاقات کردیم و چه از طریق فیسبوک و وبسایت خودمان شناختیم ما را به خانه‌هایشان دعوت کرده‌اند  .  خیلی کارها هست که می‌شود کرد  .