کشتار اندونزی و تحریم های ایران در جشنواره ونیز
«سیمای سکوت» و «قصه ها» که یکی از حمام خون در اندونزی ۵۰ سال پیش و دیگری از بی نوایی و فلاکت روز افزون امروز مردم ایران بر اثر تحریم ها می گوید، فضای فستیوال ونیز را برهم زد
به گزارش رویترز ، روز پنج شنبه در فستیوال فیلم ونیز دو فیلم فضا را تیره و تار کرد  .  یکی فیلمی درباره کشتار دهه شصت در اندونزی و دیگری فیلمی از وضعیت دشوار زندگی در ایران کنونی ، زیر فشار ناشی از تحریم‌های بین‌المللی و تاثیر آن‌ها بر زندگی مردم عادی  . فیلم مسابقه‌ای « سیمای سکوت » ، دومین فیلم مستند جاشوا اوپنهایمر ، کارگردان آمریکایی است که بر اساس جوخه‌های مرگی که درپی کودتای نافرجام کمونیستی در این کشور به راه افتاد و بیش از یک میلیون نفر را به قتل رساند ، ساخته‌شده‌ .  فیلم اول او « عمل کشتن » ( 2012 ) کاندیدای دریافت جایزه اسکار در رشته فیلم‌های مستند شده‌بود  . اوپنهایمر در کنفرانس خبری روز پنج شنبه در پاسخ به این که چرا دربرابر نام عوامل تولید این فیلم کلمه « ناشناس » آمده ، گفت درصورت اعلان هویت گروه تولید ، جانشان به خطر می‌افتاد  . « در اندونزی همه کسانی که در تهیه این فیلم دست داشته‌اند ، اگر هویتشان به دست مقام‌های رسمی و به خصوص گروه‌های نظامی و شبه نظامی - که نقش عمده‌ای در فیلم اولم داشته‌اند - بیفتد ، با خطر بزرگی روبرو خواهند‌بود  . » به گفته او ، عدی روکون ، اوپتومتریست سیاری که در هنگام تولید این فیلم با برخی از قاتلان برادرش راملی ملاقات کرده پس از نمایش فیلم به دلیل نگرانی‌هایی که جانش را تهدید می‌کرد ناگزیر از جلای وطن شد و به جای دیگری در اندونزی رفت  . روکون که چهل و چند ساله است گفت پس از دیدن قطعه‌هایی از فیلم اوپنهایمر که وسعت خشونت و سبعیت کشتار را نشان می‌داد ، متقاعد شد که برای تضمین و تامین آینده‌ای بهتر بایست با گذشته روبرو شد  . « از عاملان این کشتار می‌خواهم آنچه کردند را بپذیرند و قبول کنند که اشتباه کرده‌اند تا بتوانیم هم دیگر را ببخشیم و با هم زندگی کنیم  .  همه خواست من از این رویارویی‌ها همین است » . « ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که با احساس شک و ترس از یکدیگر ازهم گسیخته  .  واقعا دلم می‌خواهد که همه این چیزها به پایان برسد » . به گزارش رویترز ، رخشان بنی اعتماد ، کارگردان ایرانی گفت به هنگام فیلم‌برداری از فیلم قصه‌ها مجبور نبوده - دست کم در آن بخشی که با دوربین دیجیتالی کار می‌کرده - زیرزمینی فیلم‌برداری کند  .  او گفت کیفیت بد تصاویر خود گویای ناهمواری زندگی در تهران است  . او که پس از نخستین نمایش فیلمش در فستیوال با خبرنگاران گفت‌وگو می‌کرد ، گفت : « نکته اصلی این است که داستان فیلم را در داخل کشور هم باور کنند  .  باید بتواند زندگی مردم را منعکس کند  . » او در تهرانی پرملال و غم زده ، زندگی مردم فقیری را نشان می‌دهد که از طریق بوروکراسی کافکایی ، بیکاری ، اعتیاد و کتک زدن همسر روز به روز بی‌نواتر می‌شوند  . خانم بنی اعتماد که یکی از کارگردانان نام آور امروز سینمای ایران است در این فیلم می‌خواسته نشان دهد که تحریم‌های بین‌المللی چه تاثیر ویرانگری بر زندگی روزمره مردم نهاده است  . « وضعیت اقتصادی در ایران بحرانی‌ست و علت آن هم مجازات‌های اقتصادی است که در عمل و در واقع مردم این کشور را مجازات می‌کند » .  او افزود : « درواقع آن دسته از کودکان ما که به بیماری‌های دشواری چون سرطان و‌ام اس مبتلا هستند از این مجازات‌ها عذاب می‌کشند  .  » او از مردم « در سطح بین‌المللی » خواست بدانند که « تصمیم‌های بین‌المللی همیشه علیه مردم است  . » فیلمی فرانسوی با داستانی تخیلی بر اساس ماجرای واقعی ربودن تابوت چارلی چاپلین - که اندکی پیش از مرگش در سال 1977 روی داد - یکی از 20 فیلمی‌بود که برای گرفتن جایزه اول جشنواره با یکدیگر رقابت می‌کنند  .  فیلمی با فضایی مرگ اندود ، سخت پرتاثیر با لحظاتی طنزآلود  . یوجین چاپلین ، فرزند چارلی در یک کنفرانس خبری گفت همواره در مورد همکاری با اگزاویه بوووا ، کارگردان فیلم « تاوان افتخار » تردید داشته است زیرا « نمی‌دانستم چه چیزی می‌تواند در دزدیدن یک تابوت جالب باشد  . » اما بعد از دیدن فیلم « فکر کردم ، البته که می‌تواند جالب باشد  . »