برپایی نمایشگاه تازه ای از هنرهای مدرن سرخپوستان آمریکا
اغلب آثاری که در نمایشگاه به نمایش درآمده اند نشانه هایی از هویت و فرهنگ مردم بومی دارند و نمایانگر دورنما و منظره ای کلی از زندگی آنان در طول قرن ها در مناطق مختلف آمریکای شمالی هستند. این آثاربرای نخستین بار دیدگاه ویژه آنان را از دنیای مدرن به نمایش می گذارند
یک نمایشگاه جدید در « موزه ملی سرخپوستان آمریکا » در شهر واشنگتن ، نگاه تازه‌ای است به هنرهای تجسمی مدرن برگرفته از فرهنگ بومی این کشور  . این موزه که درسال 2004 برای آشنایی دیدارکنندگان با تاریخ و فرهنگ سرخپوستان نیمکره شمالی برپا‌شده‌است از همان آغاز گشایش تمرکز خود را بر روی هنرهای مدرن و معاصرمردم بومی آمریکا و زندگی روزمره آنان گذاشته است  .  این تازه ترین نمایشگاه که « نقطه برتری » نام دارد یک نمونه بارز از نوع فعالیت‌های موزه ملی سرخپوستان آمریکا در واشنگتن است  . نقاشی‌هایی با شیوه آبستره و رنگ‌های تابناک ، روشن و درخشان ، تندیس‌های برنزی و یک ویدیوی دیجیتالی بخش‌هایی از این نمایشگاه تازه را که شامل 31 قطعه هنری است تشکیل می‌دهند  . ربکا هیدتاتمن ، کیوریتورموزه معتقد است که دیدارکنندگان از این نمایشگاه از دیدن برخی از آثاری که در آن به نمایش درآمده است شگفت زده می‌شوند چرا که بسیاری از این آثار برخلاف انتظار و تصور آن هاست و هرآنچه که تاکنون در ذهن خود درباره آثار هنری سرخپوستان گنجانده‌اند :« من فکر می‌کنم مردم به هیچوجه توقع ندارند که در این موزه تازه ترین آثار مدرن و معاصر سرخپوستان را ببینند  .  اغلب این دیدارکنندگان از وجود چنین آثاری کاملا بی‌اطلاع هستند  . » ربکا امیدوار است که نمایشگاه « نقطه برتری » بتواند مردم را کنجکاو کرده و ذهن آنان را به چالش بگیرد تا توجه بیشتری نسبت به هنرمندان سرخپوست و نقش آنان درصحنه هنرهای معاصر جهان امروز پیدا کنند  . یکی از این هنرمندان بومی که تماشاگران موزه را به چالش می‌گیرد ، ماری وات است  .  او قطعاتی از پارچه‌های دستبافی را که به اشکل دایره‌های بزرگ و کوچکی بریده شده‌اند را به هم می‌دوزد و آن‌ها را به شکل یک چهل تکه درمی آورد  .  او روزهای یکشنبه را در محل نمایشگاه در موزه می‌گذراند و از دیدارکنندگان می‌خواهد که در ساختن قطعات این چهل تکه به او کمک کنند  . بیش از شش زن دور یک میز مدور می‌نشینند و چند شلوار بلوجین به هم سنجاق‌شده‌در مقابل آنان روی این میز قرار می‌گیرد  .  هرکسی که دوست داشته باشد می‌تواند در این تجربه دوخت و دوز شرکت کنند حتی کسانی که از هنرخیاطی سررشته‌ای ندارند  . « ماری وات » می‌گویدهرکسی از هر سن و سالی از بچه دو ساله تا بزرگسال صد ساله می‌تواند در ساختن این اثر هنری شرکت کند :« البته اگر کسی بخیه‌هایش را محکم نکرده باشد من خودم آن‌ها را یک بار دیگر می‌دوزم  .  همه این کوک‌ها مهم هستند  .  یعنی هرکدام به اندازه یک مهر انگشتی یا یک امضا منحصر به فرد هستند  . » درحقیقت این گوناگونی کوک‌ها و بخیه هاست که به چهل تکه شکل خاصی می‌بخشد  .  نقش‌های روی این قطعات چهل تکه ذرت ، لوبیا و کدو از مظاهر سه غذای سنتی سرخپوستان « سنکا » را نشان می‌دهد  .  این چهل تکه‌ها اغلب از پشم‌های دوباره دیسی‌شده‌پتوهای قدیمی ساخته شده‌اند که آن نیز مفهوم خاصی به همراه دارد  .  ماری وات می‌گوید :« من می‌خواستم از این پتوهای آنتیک استفاده کنم چون پتو از اشیائی است که مردم بومی هر روز از آن استفاده می‌کنند  .  این پتوهای پشمی مفهوم خاصی در فرهنگ سرخپوستان و جوامع بومی دارند  .  ما در فرهنگ « سنکا » این پتوها را به عنوان قدردانی به کسانی می‌دهیم که شاهد وقایع مهمی در زندگیشان بوده‌اند  . » اغلب آثاری که در نمایشگاه تازه موزه سرخپوستان شهر واشنگتن به نمایش درآمده‌اند نشانه‌هایی از هویت و فرهنگ مردم بومی دارند و نمایانگر دورنما و منظره‌ای کلی از زندگی آنان در طول قرن‌ها در مناطق مختلف آمریکای شمالی هستند  .  این آثاربرای نخستین بار دیدگاه ویژه آنان را از دنیای مدرن و امروزی به نمایش می‌گذارد  . جیمزلاواندور یکی دیگر از هنرمندانی است که پتوی جالبی را به نمایش گذاشته است  .  پتویی که از پانزده پانل کوچک با رنگ‌آمیزی‌های چشمگیر تشکیل‌شده‌است  .  « تروتمن » کیوریتور نمایشگاه می‌گوید این قطعات نمایانگرکمپ محل زندگی سرخپوستان « اوماتیلا » است  .  این اثر برخلاف آثار معمول و متداول سرخپوستان شکل دقیقی از کمپ و سرزمین‌های اطراف آن را نشان نمی‌دهد بلکه نیروهای پنهانی ، زمین‌شناسی و انرژی‌های آسمانی که این سرزمین را بوجود آورده‌اند را به نمایش گذاشته است  . جیمز لونا یک سرخپوست « پووکی چوم » است که در نواحی جنوب کالیفرنیا زندگی می‌کنند  .  این هنرمند در تمام کارهای مدرن و معاصر خود از عوامل مربوط به سرخپوستان استفاده می‌کند با این همه او می‌گوید :« به نظر من این کارها حتما نباید از شکل‌ها و پیام‌های متداول سرخپوستان برخوردار باشند  .  خوب البته من یک مرد سرخپوست هستم و در عین حال یک هنرمند هم هستم و مسلما آثاری که خلق می‌کنم آثار بومی به شمار می‌روند و از نظرگاه‌های سرخپوستان برخوردارند  . » تابلوی « کلیسایی برای پابلو تاک » جیمز لونا درسال 200٥ برای بینال مخصوصی ساخته‌شده‌است و یکی از بزرگ ترین نقاشی‌های نمایشگاه به شمار می‌رود  .  این اثر درواقع یک چیدمان هنری است که انسان را به یاد یک کلیسای اسپانیایی محل تبلیغات مذهبی در کالیفرنیا می‌اندازد  .  در اطراف این چیدمان نیمکت‌های مخصوص و حتی یک محل عبادت هم قرار گرفته و درواقع کاوشی است در تاثیراتی که مسیحیت و تبلیغات آن برمردم بومی آمریکا و نحوه زندگی آنان گذاشته است  .  در این چیدمان هم چنین اشیائ و عوامل سمبلیکی که در هنگام عبادت از آن استفاده می‌شده در کنار هم قرار گرفته است  .  عواملی چون عود و عنبری که مسیحیان هنگام عبادت می‌سوزاندند در کنار یک دسته « درمنه » که سرخپوستان هنگام عبادت می‌سورانند قرارگرفته است  .  هم چنین زنگوله‌هایی که از کدوهای قلیایی ساخته‌شده‌است در کنار زنگ‌های فلزی مبلغان مذهبی که از اسپانیا برای ارشاد سرخپوستان به سرزمین تازه کشف‌شده‌آمریکا می‌آمدند قرارداده‌شده‌است  . اثر هنری مدرن دیگری یک خورجین داروهای گیاهی را نشان می‌دهد که در کنار پرهای عقاب قرار گرفته است  . این قطعه هنری ، نوعی سرسپاردگی است به یکی از اعضای قبیله « لونا » است که بیش از200 سال پیش به رم سفر کرده است تا به عنوان یک طلبه کاتولیک درس روحانیت خوانده و کشیش شود  .  « تروتمن » می‌گوید :« البته او هرگز دوباره به زادگاه خود باز نمی‌گردد  .  درعوض همانجا کتابی درباره تاریخ میسیونری در ناحیه سرخپوستی « لوئیزینو » را به رشته تحریر در می‌آورد  .  او هم چنین اولین دیکسیونر یا فرهنگ لغات زبان اهالی لوئیزینو را نیز گردآوری می‌کند  . » لونا می‌گوید او « پابلو تاک » را به این خاطر به عنوان موضوع کار خود انتخاب کرده است که این شخصیت پیش داوری‌های مردم و دیدارکنندگان از موزه را در رابطه با مردم بومی آمریکا به چالش می‌گیرد :« اگر شما به فرهنگ بومی‌های آمریکا در کالیفرنیا نگاه کنید می‌بینید که آن‌ها در وحله اول شکارچی بوده‌اند  .  بنا براین شخصی چون پابلو تاک به تماشاگر نشان می‌دهد که در میان این شکارچیان مردی هم وجود داشته که زندگی خودش را وقف آموزش زبان کرده است  . » لونا می‌گوید :« آرزوی من این است که مردم با تماشای این آثار هنری مدرن و معاصر هرآنچه تا کنون در رابطه با سرخپوستان و مردم بومی در تصورخودگنجانده‌اند را تغییر بدهند و به آن‌ها از دیدگاه تازه‌ای نگاه کنند  . » البته همه هنرمندان حاضر در نمایشگاه با این نظریه لونا موافق نیستند  .  بلکه بیش از هرچیز دیگری می‌خواهند با این آثار هنری به تماشاگران نشان بدهند که فرهنگ و هنر سرخپوستان آمریکا در قرن نوزدهم باقی نمانده است بلکه هر روز بیش از پیش متحول می‌شود و به تجربه‌های تازه‌ای می‌رسد  .