ملاله: نمادی جهانی، اما هنوز يک کودک
ملاله نوشت: «پدرم گفت که چند روز پیش شخصی مقاله ای چاپ شده را آورد و گفت که چقدر فوق العاده است. پدرم گفت که او لبخند زد، اما حتی نمی توانست بگوید که مقاله را دختر خودش نوشته است».
نوجوانان یازده ساله گاهی اوقات بدلیل هیولاها و لولوهای خیالی که قابل دیدن نیستند ، در طول شب به سختی می‌خوابند  . اما ملاله یوسف زای دقیقا می‌دانست هیولای او چه شکلی داشت  . آن‌ها با ریش بلند و لباس‌هایی با رنگهای کسل‌کننده ، کنترل شهرش در دره سوات ، در شمال غربی پاکستان را در دست گرفته‌بودند  . آنجا زمانی یک مکان زیبا‌بود ، و بسیار دست نخورده که توریست‌ها در گروههای بزرگی برای اسکی به آنجا سرازیر می‌شدند  .  اما این تصویر قبل از سال 2003 میلادی‌بود  .  قبل از زمانی که طالبان از منطقه بعنوان یک پایگاه برای انجام عملیات در افغانستان شروع به استفاده کرد  . طالبان معتقدند دختران نباید تحصیل کنند ، یا حتی خانه را ترک کنند  .  در دره سوات آن‌ها بطور وحشیانه عمل میکردند تا مطمئن شوند ، ساکنان این قانون را رعایت می‌کنند  .  اما این وضعیتی نبود که ملاله بخواهد آنگونه زندگی کند  .  با تشویق پدرش ، ملاله شروع به این باور کرد که او قوی تر از چیزهایی است که او را می‌ترسانند  . او در یک وبلاگ فوق العاده ، زمانی که توانست توسط خبرگزاری بی‌بی سی صدای خود را به جهانیان برساند نوشت : « طالبان مدارس در سوات را بارها و بارها مورد هدف قرار داده‌اند  . » او این وبلاگ را هنگامی که طالبان با صدور حکم رسمی در ژانویه 2009 تمام دختران را از حضور در مدارس ممنوع کردند ، نوشت  .  در این وبلاگ ، او از پدرش که یکی از چند مدرسه‌ای را اداره می‌کرد که از حکم طالبان سرپیچی کرده‌بود ، تمجید کرد  . ملاله نوشت : « پدرم گفت که چند روز پیش شخصی مقاله‌ای چاپ‌شده‌را آورد و گفت که چقدر فوق العاده است  .  پدرم گفت که او لبخند زد ، اما حتی نمی‌توانست بگوید که مقاله را دختر خودش نوشته است » . روز سه شنبه ، 9 اکتبر ، افراد مسلح سر و گردن ملاله را به گلوله بستند  . ملاله 14 ساله ، در یک ون با دانش آموزان دیگر در حال رفتن به خانه از مدرسه‌بود که آدم کشان طالبان وسیله نقلیه آنان را متوقف کردند ، وارد آن‌شده‌و از بچه هاخواستند ملاله را شناسایی کنند  .  دانش آموزان وحشت زده ، ملاله را نشان دادند و مردان بسوی او شلیک کرده و دو دختر دیگر را نیز مجروح کردند  . یک سخنگوی طالبان بعد ، زمانی که ملاله در بیمارستانی در پاکستان با کمک دستگاه تنفس مصنوعی ، نفس می‌کشید ، گفت : « ما کسانی مانند ملاله که علیه ما سخن می‌گویند را تحمل نمی‌کنیم  . » سخنگو تهدید کرد اگر ملاله زنده بماند ، طالبان دوباره بسراغ او خواهد رفت  . از دوشنبه شب ، ملاله برای دریافت ملاله که 14 سال دارد ، مانند زمانی که 11 ساله‌بود ، هنوز چهره‌ای کودکانه دارد  . اما با هر مصاحبه با خبرنگاران پاکستانی و بین‌المللی بین سال‌های 2009 و 2012 ، او بیشتر شبیه یک فرد بزرگسال صحبت می‌کند  . او به ندرت از خود ترس نشان می‌دهد ، و چهره خود را پنهان نمی‌کند  . او در مصاحبه‌ای در سال 2011 میلادی با خبرگزاری سی‌ان ان گفت : « من حق تحصیل دارم » و « من حق دارم بازی کنم و آواز بخوانم  .  من حق صحبت کردن دارم  .  من حق دارم به بازار بروم و حق دارم حرف بزنم » . یک خبرنگار از او پرسید ، چرا زندگی خود را در معرض خطر قرار می‌دهی تا صدایت شنیده شود  ؟ او با انگلیسی کامل ، پاسخ داد که مردمش به او نیاز دارند  . او با اصرار گفت « من صدایم را بالا می‌برم » . ملاله افزود : « اگر من این کار را انجام ندهم ، چه کسی باید این کار را بکند  ؟ » . دخترانی که می‌ترسند ، باید با ترس خود مبارزه کنند  . و در اتاقهای خود ننشینید  .  « خداوند از شما در روز قیامت خواهد پرسید ، شما کجا‌بودید زمانی که مردمتان از شما می‌پرسیدند  ...  و زمانی که مدرسه و هم کلاسی‌هایتان از شما می‌پرسیدند  ...  چرا من کشته می‌شوم  ؟  » در ژانویه سال 2009 میلادی ، ملاله و پدرش در اتاق نشیمن مشغول نوشیدن چای و خوردن خورش کاری و گوشت‌بودند  . شب قبل طالبان حکم خود علیه دختران در مدارس را صادر کرده‌بود  . ضیائ الدین یوسف زی آرام و قرار نداشت  .  او می‌دانست که بزودی یکی از مدارس خصوصی دخترانه خود را باید تعطیل کند  .  او می‌دانست که آن به معنای پایان آموزش و پرورش برای دخترش است  . یوسف زی در منطقه سوات با دسترسی اندک به منابع آموزشی بزرگ شده‌بود ، اما اشتیاقی طبیعی برای یادگیری و ادبیات داشت  .  او بسیار ناراحت‌بود که این خوشی‌ها از دخترش دزیده شده‌بودند  . این خاطرات از آدم الیک ، خبرنگار روزنامه نیورک تایمز که یک فیلم مستند را در سال 2009 درباره ملاله و پدر او و مبارزات طالبان علیه تحصیل دختران تهیه کرده‌بود ، برگرفته‌شده‌است  . الیک ماه‌ها را با این پدر و دختر گذراند و دوستی عمیق با آن‌ها داشت  . الیک در هفته جاری گفت : « ضیائ الدین تعصب و غیرت انقلابی و تعهد عمیق به آموزش و پرورش داشت  .  این دختر کوچک جذاب ، در بسیاری جهات شباهتهایی با پدرش دارد  .  او مدرسه و تکالیف مدرسه را دوست دارد  .  هر کجا که ما یکدیگر را می‌دیدیم او همیشه کوله پشتی پر از کتاب به همراه داشت  . » از اشلی فانتز - سی‌ان ان