نوشته ها و سروده ها: چند قطعه شعر در خاموشی دوست - 2002-07-02
مهستی شاهرخی، محمود معتقدی، م. فريار، و علی شريعت کاشانی
زمان ناگهان ، برای لحظه‌ای می‌ایستد تا فرشته‌ای به هیئت کودکی ابدی بر زمین فرود آید و عروسکی پارچه‌ای را در آغوش گیرد پدر مردی بلندقامت است و مادر چشمه ساری از محبت بیکران زمان همچون رودی نا آرام جاری است عروسک پارچه‌ای فرسوده می‌شود و تار و پودهای پیراهنش رنگ می‌بازند زمان همچون سیلی خروشان می‌گذرد ولی باورهای بچگانه شفاف و درخشان باقی می‌مانند زمان همچون باد می‌گذرد قامت بلند پدر خمیده می‌شود و مادر درعمق محبت بیکرانش می‌نشیند زمان قطره قطره فرو می‌چکد کودک ابدی همچنان عروسک کهنه را در میان بازوان خویش میفشرد و بروی ما لبخند می‌زند درست مثل روز اول مثل نخستین روزی که مااو را در آغوش گرفتیم  . « کودک ابدی » سروده مهستی شاهرخی نویسنده و شاعر مقیم فرانسه را شنیدید  .  به قطعه دلپذیر « همین را به یاد می‌آورم » از محمود معتقدی گوش می‌کنیم  . بوی لبخندتوهنوز با من است گاهی که تمام سالهایم فرو می‌ریزد از کرانه چشمانت ناگاه توفانی به سراغم می‌آید  . ترانه‌ای کوچک درختان را به پیشانی باد می‌کشاند ، و من به جستجوی دستهای تو هم چنان درآفتاب و شن پیش می‌رانم  . فصل ها هنوز درفنجانی قهوه ای معنا می‌شوند  . بگذار گل سرخی به سوی تو پرتاب کنم ، زیرااین واژه‌های بیقرار میان زیبائی تو به انتظاری خاموش ایستاده‌اند  . فکر می‌کنم تو باانگشتانت روزی این باران شبانه را لمس خواهی کرد  . فکر می‌کنم ازعشق همین را به یاد می‌آرم  . به شعر دل انگیزی از م  .  فریار مقیم آمریکا گوش می‌کنیم : ماه خفته بود وقتی که مژه بر پاییز بستی تا اندوه برگ رانبینی و عبور اسب‌های تشنه را درغروب‌های تهی بخاطر نسپاری  . سبی دردست نگران از تکرار روزها رویایت را در آینه پیچاندی و در ملال صبح دردهایت را پنهان کردی تا مرغان دریایی در انشای ساده نگاهت دگر بار از درزتنهایت به هفت آسمان خیالت راه یابند  . آنشب که اندوهگین گریستم شهر بوی پاییز میداد از آسمان پریشان ابری ربودی آب از چشمه نوشیدی آوایی گرم درشهر پراکندی و درتشنگی نگاه اسب‌های خسته را به آخر بازی رساندی آنگاه همره دریاواژه‌ای شدی و گذشتی از زلال شیشه بانگاهی مملو از دریچه  . و علی شریعت کاشانی شاعر مقیم فرانسه به بهانه خاموشی دوست چنین می‌سراید : دستی به خنجر و دستی برآینه باهست و‌بودی از « نه » و لحنی حماسه گون سرشارتر ز جنگل و پربارتر ز نور از راز و رمز « هیچ » از « شهر سرد » و ازتب و لرز ستمبری از دوزخ سفاهت نامردمان نیز « دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت « برباره همیشه خروشید و جست و رفت