روایت دوم: نوید بهبودی| سر نوید را از پشت مورد هدف گلوله قرار دادند
نیروهای گارد ویژه نوید را از پشت سر مورد هدف قرار دادند، تیر وقتی به پشت سر نوید نشست او جان باخت. درست مانند صدها معترض دیگر در شهرهای مختلف ایران که از ناحیه سر، سینه و قلب هدف گلوله نیروهای گارد ویژه، بسیج و یا لباس شخصی قرار گرفتند.
نوید بهبودی مهویزانی 23 سال داشت ، خوش قامت‌بود و عاشق رنگ و زیبایی‌ها  .  روستای مهویزانی برای رویاهای بزرگ نوید ، کوچک‌بود  .  برای رسیدن به رویاهایش خانواده اش را مجاب کرد تا از گیلان ، به شهر قدس در حاشیه تهران مهاجرت کنند  . روز 25 آبان ، نوید با مادرش از گرانی بنزین حرف زد  .  روز 26 آبان ، اعتراضات به گرانی بنزین که از همان ساعت‌های اولیه اعلام این خبر در اهواز شروع شده‌بود به سایر شهرهای ایران رسید  .  مردم در شهر قدس هم به خیابان آمده‌بودند ، نوید صبح بیست و ششم از خانه خارج شد و به اعتراضات مردمی پیوست  .  مادر نوید ناهار آماده کرده‌بود و چشم انتظار که پسرش از در بیاید  .  حوالی عصر ، پسر همسایه تماس گرفت و به پدر نوید گفت که نوید از ناحیه پا زخمی‌شده‌است و باید به بیمارستان بروند  . مادر نوید می‌گوید :" با آنکه شوک شده‌بودم بخاطر آنکه ماشین نداشتیم تمام راه را تا بیمارستان دویدم  .  رفتیم بیمارستان اسمش را گفتم ، گفتند او را اینجا نیاوردند  .  رفتیم بهشت رضوان شهریار ، دیدیم چراغ‌ها خاموش است و هیچ خبری نیست  .  دوباره برگشتیم بیمارستان شهریار ، داد و قال کردم ، گفتم خانم تو رو خدا اگه پسر من تیر خورده ، زخمی‌شده‌، اتاق عمل بردین ، هرجا بردین ، بگین من فقط ببینم پسرم هست یا نه  ؟  " التماس‌ها و اصرارهای مادر نوید باعث شد که اسم نوید را در کامپیوتر سرچ کردند ، از مادر نوید پرسیدند با نوید بهبودی چه نسبتی دارد و بعد گفتند بروید کهریزک پسرتان را تحویل بگیرید  . نیروهای گارد ویژه نوید را از پشت سر مورد هدف قرار دادند ، تیر وقتی به پشت سر نوید نشست او جان باخت  .  درست مانند صدها معترض دیگر در شهرهای مختلف ایران که از ناحیه سر ، سینه و قلب هدف گلوله نیروهای گارد ویژه ، بسیج و یا لباس شخصی قرار گرفتند  . نیروهای امنیتی خانواده نوید را هم مانند سایر خانواده کشته شده‌های آبان ، برای تحویل پیکر فرزندشان مورد فشار قرار دادند مادر نوید می‌گوید : " شوهرم رفت بیمارستان کهریزک پیکر نوید را تحویلش بگیره ، بهش گفته بودن 3 صبح باید خاکسپاری بشه و ما باید خودمان بالای سرتان باشیم  .  تو باش و خانومت یعنی فقط پدر و مادر باشند و هیچ کس دیگری نباشد ، هیچ کس دیگری نباید بیاد  . " پدر نوید مخالفت می‌کند و می‌پرسد که جرم پسرش چه بوده است که حتی برای به خاک سپردن پیکرش به او اجازه برگزاری مراسم و عزاداری نمی‌دهند  ؟  او به نیروهای امنیتی می‌گوید : " شما زدین کشتین بعد من 3 نیمه شب باید ببرم خاکسپاری کنم واسه چی  ؟!  من پیکر فرزندم را می‌برم شمال  . " از پدر نوید تعهد و امضائ گرفتند تا پیکر فرزندش را به شهرستان ببرد ، حالا نوید در کنار پدربزرگش در شمال ایران خوابیده است  . مادر نوید می‌گوید : " من ماهی یکی - دوبار می‌روم شهرستان  .  اینجا دلم تنگ می‌شود  .  اینجا گریه زاری می‌کنم آنجا خواهر شوهرهایم هستند  .  نوید همه کسم‌بود هرکاری می‌خواستم انجام بدهم با اون صلاح و مصلحت می‌کردم  .  نوید مدل‌بود ، هر چی در میومد ، می‌گفت مامان میدونی امسال چه رنگی در اومد  ؟  اینو بخر ، اونو بخر ، این کاروبکن ، اون کارو بکن  .  " در روز بیست و ششم آبان ، ورق در خیابان شهید حمید قربانی برای نوید و خانواده اش برگشت و به کابوسی همیشگی بدل شد  .  خانواده نوید همچون بسیاری دیگر از خانواده قربانیان آبان 98 در سایه ترس و تهدید زندگی می‌کنند  .  حتی در شب تولد عزیز از دست رفته شان نیروهای امنیتی سراغ خانواده نوید رفتند  . مادر نوید می‌گوید : " تولد نوید نیروی امنیتی منو بازداشت کردند ، یک نفر آمد و گفت بچه تو را من کشتم  .  به بابای نوید هم گفت من بچه تو را کشتم ، باز هم می‌کشم  .  گفت خوب کاری کردم کشتم  .  " مادر نوید را مورد فشار قرار دادند که چرا برای تولد فرزندش عکس‌های او را در اینستاگرام منتشر کرده است  .  مادر نوید می‌گوید با آن‌ها با بی‌احترامی صحبت کردند  .  او در پاسخ به رفتارهای توهین‌آمیز مامورهای امنیتی گفت : " داشتم زندگی می‌کردم ، سر زندگیم‌بودم  .  شما نابودم کردین  .  شما خانه‌ام را آتش زدین  .  زندگیم را از هم پاشوندین ، دیگه چجوری زندگی کنم  ؟  با کدام دل با کدوم دلخوشی  ؟  من که صبح بیدار میشم ، دلم خوش نیست و از ته دل نمی‌توانم بخندم چه زندگی باید بکنم  ؟ " ماه‌ها از قتل نوید می‌گذرد اما فشارهای نهادی‌های امنیتی بر خانواده اش تمامی ندارد  .  در حالی که از دادخواهی و محاکمه عامران و عاملان این قتل خبری نیست  .  هر چند خانواده نوید می‌گویند نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم  .