وزیر خارجه آمریکا از تمدید مذاکرات اتمی با ایران خبر داد
جان کری هدف از تمدید مذاکرات را اولویت دادن به دیپلماسی آن هم وقتی که مذاکرات به پیشرفت های نمایان دست یافته، ونیز بهره گیری از بهترین فرصت برای موفقیت این روند دانسته است
روز جمعه 18 ژوئیه جان کری وزیر خارجه آمریکا با انتشار بیانیه‌ای مطبوعاتی ، از تمدید مذاکرات اتمی با ایران به مدت چهارماه دیگر خبر داد  .  ترجمه بیانیه را در زیر می‌خوانید  . « همان گونه که پرزیدنت اوباما و تمامی هیئت دولت تاکید کرده‌اند ، ما خود را در قبال آزمون یکی از مهم ترین اولویت‌های جهان ، یعنی تضمین این که ایران سلاح اتمی تولید نخواهد کرد از طریق مذاکرات دیپلماتیکی که هم اکنون میان ما و شریکان بین‌المللی مان در جریان است - متعهد می‌دانیم  . این تلاش همان قدر که فشرده است ، مهم هم هست  .  و ما در مدتی کم راه دشواری طی کرده ایم  .  کم تر از یک سال پیش پرزیدنت اوباما و پرزیدنت روحانی رئیس جمهوری ایران ، با یکدیگر گفت‌وگو کردند و کوشیدند لحظه دیپلماتیک جدیدی را بنیان گذارند  .  و من نخستین مذاکرات دو جانبه میان وزیر خارجه آمریکا و وزیرخارجه ایران را ، برای تخستین بار در طی بیش از سه دهه ، برگزار کردم  . از آن زمان ، ما درگیر تلاشی فشرده و دائمی بوده ایم این بهترین فرصتی بوده که تاکنون برای حل صلح‌آمیز این مسئله داشته ایم  .  این فرصت از طریق برنامه اقدام مشترک که از پیشرفت برنامه اتمی ایران جلوگیری می‌کرد ، و بخش‌هایی از آن را حتی به عقب می‌برد ، برای نخستین بار در مدت یک دهه ، به دست آمد  . برنامه اقدام مشترک ، تفاهمی شش ماهه‌بود که از 20 ژانویه آغاز شد و موفقیتی آشکار نصیب ما کرد  .  ایران از زمان آغاز این برنامه به تعهدهای خود در زمینه خنثی کردن موجودی اورانیوم 20درصد غنی‌شده‌خود عمل کرده و آن را به 5 درصد رسانده است  .  سانتریفیوژ پیشرفته‌ای نصب نکرده ، و قطعات‌های تازه‌ای در نیروگاه اراک نصب یا آزمایش نکرده است  .  و در عین حال به بازرسی‌های مکرر از تاسیساتش تن داده است  .  آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به‌طور منظم تصدیق کرده که ایران به تمام این تعهدات عمل کرده است  .  در این میان ، ما و شریکان گروه 5 + 1 و اتحادیه اروپا بنا بر توافق برنامه افدام مشترک ، تحریم هارا در میزان محدودی لغو کرده ایم  .  حال آن که بخش وسیعی از تحریم‌ها به قوت خود باقی مانده‌اند  . همان گونه که روز دوشنبه در وین گفتم ، بر من آشکار است که ما به پیشرفت‌های ملموسی در مذاکرات جامع دست یافته ایم ، اما هنوز شکاف‌های واقعی در برخی از حوزه‌ها وجود دارد  .  امروز ، ما پیش نویسی تدوین کرده ایم که مسائل اصلی را دربر گرفته است اما هنوز تعدادی از پرانتزها و فضاهای سفید در متن آن وجود دارد  . ما باهم برای یافتن راه حلی بلندمدت که رسیدن پلوتونیوم به نیروگاه اراک برای ساختن بمب را مسدود کند ، کار کرده ایم  .  با هم درمورد فوردو ، با هدفی دیگر و برای آن که مطمئن شویم از آن برای ساختن سلاح هسته‌ای استفاده نخواهد شد ، کار کرده ایم  .  با هم کار کرده ایم تا تضمین کنیم موجودی اورانیوم کمتر غنی‌شده‌ایران به غنای بالا که برای بمب‌سازی به کار می‌رود ، نخواهدرسید  .  و توافق کرده ایم که هر توافق بلندمدت و فراگیر حتما همراه با بازرسی‌هایی پیشرفته و تدبیرهای حقیقت آزمایی باشد که از وضعیت موجود سیار فراتر رود - تدبیرهایی برای مطمئن ساختن ما که ایران درخفا قادر به ساختن بمب اتمی نخواهد‌بود ، اهمیت مطلق دارد  .  زمینه‌های دیگری هم هست که در آن‌ها پیشرفت داشته ایم  .  برخی به راستی بسیار مهم هستند  .  البته هنوز درباره همه این مسائل جا برای کار کردن و حل اختلاف وجود دارد  .  اما ما به راستی پیش رفته ایم  . با این همه هنوز شکاف‌های واقعی درباره مسائلی چون ظرفیت غنی‌سازی در تاسیسات غنی‌سازی نظنز وجود دارد  .  این مسئله بخش بسیار مهمی از هر توافق بالقوه فراگیر و جامع است  .  هنوز باید در این زمینه و زمینه‌های دیگر کارهای زیادی انجام دهیم  . دیپلماسی وقت می‌برد  .  و برای تعیین این که می‌توانیم از راه‌های صلح‌آمیز به هدف‌های خود دست یابیم ، به پشتکار و ثبات قدم نیاز داریم  .  پشت کردن دائم به تلاش‌های دیپلماتیک ، آن هم وقتی پیشرفت‌های مهمی به دست آمده ، به منزله آن است که خود را از قدرت دست‌یابی صلح‌آمیز به هدف‌های خود و حفظ این اتحاد بین‌المللی که بوجود آورده ایم ، محروم کنیم  .  درحالی که روشن کرده ایم نرسیدن به توافق ، بهتر از توافق بد است ، اما دورنمای بسیار واقعی دست‌یابی به توافقی خوب که هدف‌های ما را برآورد ، مارا به زمان بیشتری نیازمند می‌کند  . درنتیجه ، ما - همراه با اتحادیه اروپا ، گروه 5 + 1 و ایران - تصمیم گرفته ایم که مهلت برنامه اقدام مشترک را تا 24 نوامبر تمدید کنیم  .  که دقیقا یک سال پس از زمانی خواهدبود که مرحله اول توافق را در ژنو نهایی کردیم  .  این امر مهلت کوتاهی دراختیار ما می‌گذارد تا بتوانیم به کار برای نهایی کردن توافق فراگیر ادامه دهیم که بر اساس پیشرفت‌هایی که تابه حال کرده ایم و راهی که در آن قدم گذاشته ایم ، معتقدیم می‌توانیم دستیابی به آن را تضمین کنیم  . دراین مدت کوتاه ، همه طرف‌ها متعهدند به تعهد‌های خود در برنامه اقدام مشترک پابند بمانند  .  در چهارماه آینده ، ما از پیشرفت برنامه اتمی ایران در حوزه‌های کلیدی آن جلوگیری خواهیم کرد  .  به علاوه ، ایران تعهد کرده است در چهارماه آینده در ارتباط با برنامه اتمی خود گام‌هایی منطبق با آنچه در برنامه مشترک موافقت کرده است بردارد  .  که غنی‌سازی 5 درصدی اورانیوم و تعهد به اکسیده کردن ذخیره‌ها با غنای بالاتر را شامل می‌شود  . بر اساس برنامه اقدام مشترک ، ایران نیمی از اورانیوم 20 درصدی خود را رقیق کرد و بقیه را به اکسید تبدیل کرد  .  دراین مهلتی که به وجود آمده ، ایران تعهد کرده است قدمی فراتر بردارد و همه اورانیوم 0 2 درصدی را به سوخت برای رآکتور تحقیقاتی تهران تبدیل کند  .  تا پایان این مهلت ، 25 کیلوگرم از این ماده به سوخت تبدیل خوهد شد  .  پس از تبدیل اورانیوم 20 درصدی به سوخت ، استفاده از آن برای تولید سلاح ، درصورت نقض تعهدات ، بسیار دشوار است  .  دست زدن چنین اقدامی بی‌درنگ از طریق بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی قابل کشف است و دلیلی روشن برای قصد ایران به تولید سلاح اتمی خواهد‌بود  . در عوض ، ما به تعلیق تحریم‌ها بر اساس توافق برنامه اقدام مشترک ادامه خواهیم داد و ایران به 2 میلیارد و هشتصد میلیون دلار دارایی مسدود‌شده‌خود دسترسی خواهد یافت  .  این را هم روشن کنم ، پولی که در این چهارماه به ایران داده می‌شود بیش از آنچه در شش ماه گذشته به دست آورده ، نخواهد‌بود  .  و بخش عمده درآمد مسدود‌شده‌نفت ایران همچنان دسترس ناپذیر خواهد ماند  .  و نیز این که ، مانند شش ماه گذشته تحریم‌ها به قوت خود باقی خواهند ماند  . سرانجام این که هدف ما از تمدید مذاکرات این است که از پیشرفت‌هایی که تاکنون کرده ایم نتیجه مطلوب بگیریم و درعین حال بهترین فرصت را برای موفقیت‌آمیز بودن نتیجه این روند به خود بدهیم  .  متوقف ماندن برنامه اتمی ایران در چهارماه آینده بسیار خطیر است  .  این امر هم در جهت منافع ما و هم در جهت منافع متحدان ماست  .  و همچنان که در این راه پیش می‌رویم با متحدان و با کنگره درباره این مسئله خطیر مشورت خواهیم کرد  . ما این کار را با درنظر گرفتن این که تاکجا می‌توانیم برویم ، و نه آن که امیدواریم به کجا برسیم ، انجام می‌دهیم  .  یک سال پیش ، کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد ایران به همه تعهدهایی که در مرحله اول توافق داده است ، عمل کند ؛ و یا این که بتوانیم با هم بر سر یک توافق جامع بلندمدت ، فعالانه مذاکره کنیم  .  اکنون ، چهار ماه اضافی در پیش است تا مسیر این سفر دشوار دیپلماتیک تعیین شود  .  بیاییم همه از این فرصت استفاده کنیم و از مهلت اضافی در راه ساختن گزینه‌های بنیادی لازم برای رسیدن به توافقی جامع ، که سراسرجهان را مکانی امن تر سازد ، استفاده کنیم  .  »