چرا ایران در کنار متحد تضعیف شده و پر هزینه اش سوریه ایستاده است
پرسش این است که ایران زیر تحریم های بین المللی تا چه زمان می تواند به تخصیص کمک های مالی، مادی، و نیروی انسانی به اسد ادامه دهد در حالی که با دشمنی کشورهای سنی روبرو است. منابع دیپلماتیک در بیروت تخمین می زنند که ایران ماهانه یک تا دو میلیارد دلار کمک نقدی و نظامی در اختیار سوریه می گذارد.
ایران با اعزام هزاران سرباز و شبه نظامی در راستای تقویت ارتش متزلزل سوریه و با اعطای میلیاردها دلار وام برای سرپا نگاه داشتن اقتصاد آن کشور نقشی حیاتی در حفظ بشار اسد ، رییس جمهوری سوریه ، طی چهار سال جنگ خونین ایفا کرده است  . با وجود این حمایت عظیم ، رژیم اسد طی چند ماه گذشته میدان جنگ را در نقاطی به نیروهای اپوزیسیون واگذار کرده است  .  ارتش اسد به شکلی جدی با کمبود سرباز تازه نفس و شبه نظامیانی روبرو است که خواهان ادامه جنگ هستند و این بیش از پیش دمشق را به تهران متحد نزدیکش در 35 سال گذشته وابسته کرده است  . مقام‌های ایرانی سوریه را دارای اهمیت عالی استراتژیک اعلام کرده‌اند و به نظر می‌رسد که تمایلی به بازنگری در گزینه نظامی برای شکست شورشیان مخالف اسد ندارند  .  پرسش این است که ایران زیر تحریم‌های بین‌المللی تا چه زمان می‌تواند به تخصیص کمک‌های مالی ، مادی ، و نیروی انسانی به اسد ادامه دهد در حالی که با دشمنی بیش از پیش کشورهای سنی منطقه روبرو است  . رابرت فورد ، کارشناس ارشد انستیتو خاورمیانه در واشنگتن و سفیر پیشین آمریکا در سوریه در سال‌های 2010 تا 2014 ، می‌گوید : « ایرانی‌ها احتمالا می‌توانند جنگجویان خارجی بیشتری را تامین کنند اما ، در نقطه‌ای خاص سودمندی نیروهای خارجی اضافی کمتر و کمتر خواهد شد  .  نه اینکه شورشیان ، رژیم اسد را از پا خواهند انداخت بلکه فکر می‌کنم با فرسایشی شدن جنگ موقعیت رژیم سخت تر و سخت تر خواهد شد  . » ارتش سوریه طی چهار سال گذشته حدود 80 تا 100 هزار کشته و مجروح را متحمل‌شده‌و با ضربه‌هایی سنگین به نیروی انسانی و روحیه نیروها دست و پنجه نرم می‌کند  . ایران برای جبران این ارتش تضعیف‌شده‌، هزاران سرباز سپاه پاسداران ، جنگجویان حزب الله لبنان ، و شبه نظامیان عراق و افعانستان را به میدان آورده است  .  ایران همچنین در تشکیل یک نیروی شبه نظامی دفاع ملی متشکل از 80 هزار شیعه علوی وفادار به اسد سوریه را یاری داد  . هر چند کمک‌های نظامی ایران به رژیم اسد فضایی برای تنفس داده است اما ، کماکان از توان لازم برای حمله در جبهه‌های مختلف برخوردار نیستند و مجبورند با دقت مکان استقرار نیروها را انتخاب کنند  . یک مقام پیشین سوریه که خواسته هویتش فاش نشود می‌گوید : « اسد نیروی لازم برای پیروزی را در اختیار ندارد  .  برای چیره شدن 200 تا 300 هزار مادر باید متقاعد شوند که پسرانشان را به جنگ بفرستند  .  اما چرا یک مادر یا پدر سنی باید فرزندشان را به جنگ بفرستند تا برای بشار اسد کشته شود  ؟ » کمبود بحرانی نیروی انسانی با هماهنگی‌های اخیر میان کشورهای سنی قدرتمند منطقه عربستان سعودی و ترکیه در همکاری با اردن و قطر در سیاست جمعی شان در سوریه همزمان‌شده‌است  . چندی پیش ، ملک سلمان ، پادشاه جدید عربستان سعودی ، و رجب طیب اردوغان ، رییس جمهوری ترکیه ، بر سر ضرورت افزایش حمایت از اپوزیسیون سوریه در راستای دستیابی به نتیجه‌ای ملموس موافقت کردند  . نتایج به سرعت حاصل شد  .  طی چند ماه گذشته ، رژیم اسد شهر ادلب در شمال ، بصره الشام در جنوب ، و گذرگاه نصیب در مرز اردن را از دست دادند  .  روز شنبه گذشته ، گروههای شورشی جسرالشغور یک روستای دیگر در شمال را تصرف کردند  .  در جنوب ، حمله تحت رهبری ایران به استان‌های درعا و قنیطریه با مقاومت بیش از انتظار اپوزیسیون متوقف شد و حمله تحت رهبری حزب الله در منطقه قلمون در شمال دمشق به تعویق افتاد  . تصرف جسرالشغور به معنای تسلط نیروی ضد اسد بر دو منطقه بزرگ غیرشهری در استان ادلب است  .  این مهم به آن‌ها امکان داد لاذقیه سنگرگاه رژیم در ساحل مدیترانه را در غرب مورد حمله قرار دهند  .  اگر شورشیان موفق شوند نیروهای اسد را بیش از پیش به جنوب عقب بنشانند رابطه ی میان دمشق و شهر حلب در شمال به شکلی خطرناکی ضعیف خواهد شد  . سوریه نقطه ژئواستراتژیک رابط میان تهران و حزب الله ، محور مقاومت در برابر اسراییل و سیاست‌های غرب در خاورمیانه است  . سال گذشته مهدی طائب ، یک روحانی بلندپایه ایرانی ، در اهمیت سوریه برای ایران گفت سوریه استان استراتژیکی برای ما است : « اگر دشمن به ما حمله کند و بخواهد سوریه یا خوزستان را بگیرد اولویت با حفظ سوریه است  .  اگر سوریه را در اختیار داشته باشیم می‌توانیم خوزستان را هم پس بگیریم اما اگر سوریه را از دست بدهیم تهران را هم نمی‌توانیم حفظ کنیم  . » منابع دیپلماتیک در بیروت تخمین می‌زنند که ایران ماهانه یک تا دو میلیارد دلار کمک نقدی و نظامی در اختیار سوریه می‌گذارد  .  به گفته یکی از حاضران در جمعی خصوصی در واشنگتن که در آن استفان دمیستورا ، نماینده ویژه سازمان ملل در امور سوریه ، سخن می‌گفت دمیستورا تایید کرده است که ایران سالانه 35 میلیارد دلار به سوریه می‌فرستد  . به گفته ی رندا سلیم ، کارشناس حزب الله و یکی از مدیران انستیتو خاورمیانه در واشنگتن ، « ایران همواره سوریه را دروازه‌ای به کشورهای عرب منطقه می‌دانست و این ارزیابی تغییری نکرده است  . » با این وجود ، شکست‌های اخیر اسد در جنوب و شمال سوریه ممکن است ایران را مجبور به بازنگری در گزینه‌های نظامی اش در سوریه کند و شاید به اسد توصیه کند اگر شورشیان حوزه نفوذشان در ادلب را گسترش دهند اسد از حلب دست بکشد  . از دست رفتن حلب ، بزرگترین شهر سوریه و موتور تجاری آن کشور ، ضربه روانی سنگینی به رژیم اسد خواهد‌بود  .  اما ، ایران برای تامین منافع استراتژیک اش نیازی به کنترل اسد بر کل سوریه ندارد و تنها کریدور حیاتی میان دمشق و بندر طرطوس در ساحل مدیترانه مجاور مرز لبنان برای ایران کافی است تا به تحویل سلاح به حزب الله لبنان ادامه دهد  . کریم سجادپور ، کارشناس ارشد برنامه خاورمیانه بنیاد کارنگی برای صلح بین‌الملل می‌گوید : « ایران خود را به شخص بشار اسد متعهد نکرده است  .  آن‌ها متعهد به حفظ منافعشان در سوریه هستند  . » با وجود این ایران سرمایه‌گذاری سنگینی در رژیم اسد - به بهای حذف دیگر گروههای سوریه - کرده است چنانکه گزینه‌ای دیگری جز ادامه حمایت از متحد تحت فشارش ندارد  . مقام پیشین سوری با اشاره به کمک‌های میلیاردی ایران به سوریه می‌گوید : « فرای رژیم اسد ایران هیچ تماسی با دیگر گروهها ندارد  .  تجار سوری با دیگر کشورهای عرب تجارت می‌کنند  ...  کمک‌های مالی ایران صرف واردات سوریه از عربستان سعودی و دیگر کشورهای منطقه خلیج‌فارس می‌شود  . » تحلیل‌گران معتقدند اگر توافق در حال شکل‌گیری میان ایران و جامعه بین‌المللی بر سر برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران در ماههای آینده به سرانجام برسد می‌تواند پایان بخش تحریم‌های فلج‌کننده علیه تهران باشد و یک بار دیگر صندوق ذخیره ایران پر شود  .  اما ، ترکیب ائتلاف جسورانه ی کشورهای سنی منطقه علیه اسد با کمبود شدید نیروی انسانی برای عقب نشاندن شورشیان مخالف می‌تواند شرایط را برای رژیم اسد و نفوذ ایران در شام در بلندمدت پیچیده کند  . به گفته ی رابرت فورد ، سفیر پیشین آمریکا در سوریه : « من اغلب به وضعیت چون شرایط ارتش آلمان در جنگ جهانی اول در 1917 فکر می‌کنم که آرام آرام در جبهه غرب زمینگیر شد  .  این به کندی رخ می‌دهد و ایرانی‌ها می‌توانند آهنگ آن را کندتر کنند اما ، شگفت زده خواهم شد اگر بتوانند این روند را معکوس کنند  . »