سلام بشری حسينی خامنه ای، دختر بزرگ رهبر انقلاب
اگر پدرت نمی داند چه در اين سرزمين و کوچه ها و خيابان هايش می گذرد، صفحه های اينترنت را برايش باز کن. عکس دخترک معصوم ندا را نشانش بده، روبرويش بايست
سلام بشری حسینی خامنه‌ای ، دختر بزرگ رهبر انقلاب ، این خواهرها و هم کلاسی‌های تو هستند که کشته می‌شوند ، بشری حسینی خامنه‌ای ، دختر بزرگ رهبر ایران ، علی خامنه‌ای  . نمی‌دانم مرا به یاد می‌آوری یا نه  ؟  ما هشت سال در یک مدرسه درس خواندیم ، مدرسه رفاه را می‌گویم ، همان مدرسه که فرمان انقلاب از آنجا صادر شد و روی پشت بام‌هایش سران رژیم تیرباران شدند  .  یادت می‌آید  ؟ شاید بیشتر باید راهنمایی‌ات کنم تا مرا به خاطر بیاوری ، من در تیم والیبال مدرسه‌بودم  .  خیلی وقت‌ها زنگ تفریح‌ها روبروی هم می‌ایستادیم و بازی می‌کردیم  .  تو همیشه با یک تویوتای سفید به مدرسه می‌آمدی ، سه تا اسکورت تو را همیشه همراهی می‌کردند که یکی از آن سه تا ، خانم زورمند ، در مدرسه هم مراقب تو‌بود ، هر جا که می‌رفتی او هم با تو‌بود  . داستان آن روزها داستان تبعیض آشکاری‌بود که همیشه مدیرها و معلم‌های مدرسه بین ما و تو می‌گذاشتند  .  شاید خیلی وقت‌ها این تبعیض‌ها را می‌فهمیدی و شاید هیچ وقت دقت نمی‌کردی که چطور در هر قرعه کشی در مدرسه نام تو‌بود که از صندوق بیرون می‌آمد  .  این مهم نبود اما همیشه خشمی پنهان را در ما که بچه‌هایی 11 - 12 ساله‌بودیم بر می‌انگیخت  .  یادم نمی‌رود دوران جنگ صرب‌ها و بوسنی‌ها بود و قرار‌بود هر کلاس برای مجروحین بوسنی پول جمع کند و هر کلاسی که مبلغی بیشتر جمع کرده‌بود به اردوی لواسان برود  .  همه بچه‌ها پول قللک‌هایشان را جمع کرده و آورده‌بودند  .  کلاس‌ها هر کدام بین 4000 تومان تا 5000 تومان توانسته‌بودند پول جمع کنند  .  رقابت سر ده تومان و بیست تومان‌بود  .  اما ناگهان تو آمدی و 30هزار تومان که پدرت از سهم خود داده‌بود برای بوسنی آوردی  . بازی به هم خورد و کلاس تو بدون رقیب و با اختلاف بالایی برنده شد  .  همه اعتراض کردیم که این مسابقه بین بچه‌ها بوده نه پدر بچه‌ها  .  اما کسی به ما گوش نداد و کلاس تو بشری عزیز برنده مسابقه اعلام شد  . قصه‌هایی از این دست زیاد دارم که برایت بگویم اما اینجا نیامده‌ام تا از خاطرات دوران مدرسه برایت بنویسم  .  آمده‌ام تا بنویسم آن آشوب گرانی که پدر تو از آن‌ها یاد می‌کند ما هستیم  .  هم کلاسی‌ها و هم مدرسه‌ای های خود تو  .  ندا که در خیابان کارگر به قتل رسید ، دخترک معصومی که هم سن و سال من و توست ، نه سلاحی داشت نه خنجری ، گلویی داشت که آمده‌بود فریاد بزند حق خود را  .  چه کسی گفته جواب فریاد گلوله است  ؟  مگر یادمان رفته این همان روشی‌بود که شاه پیش گرفت و نابود شد  .  ندا ، جان داده و پیکر نحیفش دیگر فریاد نمی‌شود تا خواب پدر تو را برهم بزند بشری عزیز ، اما آیا اسلام و پیامبر رحمت این‌گونه زیستند که پدر تو رفتار می‌کند  ؟  مگر نخوانده‌ای در نهج البلاغه که امیر المومنین گفته است « اگر خلخال از پای زن یهودی کنده شود فرد مسلمان دق کند جا دارد  ؟ » صدای الله اکبرهای این ملت را اگر پدرت نمی‌شود تو که می‌شنوی ، نمی‌شنوی  ؟  صدای خشم ملتی که اینچنین به شعورشان توهین‌شده‌الله اکبری است که با آن تنها به خدای واحد پناه می‌برند  .  ملتی که روزگاری شهید دادند و امروز اوباش خطاب می‌شوند ، ملتی که برای رساندن پیامشان به گوش مسئولین پای صندوق‌های رای آمدند و این‌گونه حق شان ضایع شد  .  یادت که نرفته کتاب دینی مان را « الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم » ؟  البته تو بیشتر از اینها خوانده‌ای و شنیده‌ای ، این را می‌دانم  .  اما هیهات که « هفتاد سال طاعت یک شب به باد رفته  . » اگر پدرت نمی‌داند چه در این سرزمین و کوچه‌ها و خیابان‌هایش می‌گذرد که من بعید می‌دانم نداند ، اگرشعار الله اکبر را نمی‌شنود ، بوی گاز اشک آور چشمانش را نسوزانده ، صدای صفیر گلوله‌ها به گوشش نمی‌خورد ، صفحه‌های اینترنت را برایش باز کن  .  عکس دخترک معصوم ندا را نشانش بده ، روبرویش بایست  .  فکر می‌کنم ندا هم پدری دارد ، مادری دارد ، خواهر و برادری دارد مثل تو که پدر‌داری  .  ندا یکی از همکلاسی‌های تو بوده ، ندا هم در همین انقلاب اسلامی به مدرسه رفته ، ندا هم مثل تو هزاران آرزو داشته  . نگذار فردای این فریادها که غریو خشم مردم شکلی دیگر به خود خواهد گرفت درمانده و دربه در دنیایی شوید که جایی برایتان نخواهد داشت و تبعیدیانی شوید که طعم تلخ حقارت جامه تنتان شود  .  قبل از آنکه دیر شود به پدرت بگو ندا و بشری هر دو یک معنا می‌دهند و هیهات از روزی که ندای فریادهای ندا‌ها را نشنویم  . مطهره همشاگردی سالهای دور تو 1 / 4 / 88