انجمن پزشکی مبارزه با ایدز در ویتنام
ویتنام برای ریشه کنی تبعیض و نابرابری علیه بیماران مبتلا به اچ آی وی و ایدز مسیر طولانی را پیموده است، اما هنوز راه درازی در پیش دارد
در شرایطی که مقدمات برای برگزاری کنفرانس بین‌المللی ایدز سال 2012 در اواخر ماه جاری در واشنگتن دی سی فراهم و کمک‌های مالی کشورهای اعانه‌دهنده نیز بسیار محدود‌شده‌است ، متخصصان و کارشناسان ویتنام در مورد شیوه‌های توسعه تخصص‌های خود برای مقابله با این بیماری گفتگو می‌کنند  . اولین مورد ابتلا به ویروس « اچ آی وی » در اوایل سال‌های 1990 میلادی و در شهر هو شی مین ثبت شد  .  طی ده سال بعد از آن ، مهمترین کاری که بیشتر پزشکان توانستند بکنند این‌بود که بیماری را تشخیص دهند  . به مرور زمان و با کمک سازمان‌های بین‌المللی ، تشخیص بیماری دیگر همچون صدور حکم مرگ نبود  . پزشکان ویتنام ، با آموزش و دسترسی به منابع چندین سازمان جهانی ، در سال 2005 داروهای ضدویروسی و حیات بخش ساختند  .  پزشکان می‌گویند بیماران پس از درمان سلامت خود را بازیافتند و توانستند بار دیگر کار کنند و زندگی عادی را از سر بگیرند  . ویتنام که کشوری با درآمد متوسط است دیگر نمی‌تواند به حمایت خارجی متکی باشد  .  دکتر نگوین ون کین ، پژوهشگر ارشد اچ آی وی / ایدرز در ویتنام می‌گوید : « همه فعالیت‌های درمانی در ویتنام از سوی پروژه‌هایی که تحت حمایت نهادهای خارجی هستند ، پشتیبانی می‌شوند  .  اما بعد از مدتی ، این پروژه‌ها به پایان می‌رسند  .  بنابراین مردم ویتنام باید مستقل عمل کنند  . » کین می‌گوید از جمله به همین دلیل است که کارشناسان بهداشتی و درمانی کشور « انجمن بالینی اچ آی وی / ایدرز ویتنام » را که به آن « VCHAS » می‌گویند ، تاسیس کردند  .  این انجمن با حمایت « مراکز ایالات متحده برای کنترل بیماری » و بر اساس « ابتکار ایدز دانشکده پزشکی هاروارد » تاسیس شد  .  این ابتکار بخشی از « طرح فوق العاده برای کمک به ایدز » رئیس جمهوری ایالات متحده است  . کین رئیس این انجمن است و اولین جلسه آن را ماه گذشته برگزار کرد  .  این سازمان به عنوان یکی از اولین سازمان‌های پزشکی حرفه‌ای از این نوع مورد ستایش بسیار قرار گرفته است و کین نسبت به چشم انداز آینده این سازمان بسیار امیدوار است  . کین توضیح می‌دهد انجمن « VCHAS » سه عمل‌کرد دارد : اولین کار آن ایجاد یک شبکه و تبادل تجربه و درمان است  .  دومین کار آن افزایش ظرفیت پزشکان و تکنسین‌هایی است که روی درمان اچ آی وی و ایدز کار می‌کند و سومین وظیفه آن درمیان گذاشتن تجربیات خود را با دیگر کشورها و سازمان‌های بین‌المللی است  . اپیدمی اچ آی وی / ایدز در ویتنام به‌طور تاریخی بیشتر بین مصرف‌کنندگان مواد مخدر و معتادان مشاهده‌شده‌است ، اما مشاوران پزشکی می‌گویند این ویروس و بیماری هم اکنون بیشتر با انتقال از طریق رابطه جنسی رایج است  .  مردانی که با مردان رابطه جنسی برقرار می‌کنند ، جمعیت اصلی و نوظهور ویتنام هستند که با تقریبا 17 درصد احتمال ابتلای به ویروس و بیماری ایدز ، در معرض بیش‌ترین خطر قرار دارند  . ایمون مورفی ، مدیر سازمان مبارزه با ایدز سازمان ملل متحد می‌گوید « بخشی از چالش ، وجود تابوها و تعصب‌های فرهنگی برای پیدا کردن این مردان است  .  او می‌گوید در بسیاری از بخش‌های ویتنام ، مردم طوری برخورد می‌کنند که گویی این معضل وجود خارجی ندارد و انکار می‌کنند که مردان این کشور با مردان دیگر رابطه جنسی دارند ، انگار که این مسئله در هیچ کشور دیگری در جهان رایج و شایع نیست » . آقای مورفی می‌گوید تبعیض علیه افرادی که به ویروس اچ آی وی و بیماری ایدز مبتلا هستند ، معمول است  .  مردم فقط به دلیل رفتار همسایه‌ها با وضعیت بیماری ساکنان یک خانه ، اسباب کشی می‌کنند و بچه‌ها هم به این دلیل که والدینشان به این بیماری مبتلا هستند ، حتی اگر بچه‌ها مبتلا نباشند ، از تحصیل و حضور در مدرسه محروم می‌شوند  . تعصب و تنگ نظری در مورد این بیماری نیز بر کار پزشکان و متخصصانی که با بیماران مبتلا به ویروس اچ آی وی و ایدز کار می‌کنند ، تاثیر می‌گذارد  .  دکتر فام تان توی ، یکی از کارشناسان برجسته این بیماری در بیمارستانی در هانوی می‌گوید کارمندان بخش پزشکی و درمانی به دلیل فقدان دانش کافی برای درمان بیماران مبتلا به ایدز و ویروس اچ آی وی ، نسبت به این کار تردید نشان می‌دهند  . بخشی از فعالیت‌های « VCHAS » بر آموزش کارمندان بیمارستان‌ها متمرکز‌شده‌است تا کارمندان این بخشها بتوانند درک بهتری از این بیماری داشته باشند  . تای می‌گوید : « ما با این آموزش می‌توانیم درک بهتری از اچ آی وی به مردم ارائه کنیم  .  این دوره‌های آموزشی به آن‌ها کمک خواهد کرد تا از تبعیض‌ها بکاهند و به درمان بیماران مبتلا به اچ آی وی و مراقبت از بیماران ایدزی کمک کند  . » بنا به گفته آقای مورفی ، در شرایطی که کشورهای اعانه‌دهنده کمک‌های مالی خود را کاهش می‌دهند ، ویتنام ضرورت اتخاذ اقدام عملی و سریع کشور برای پرداخت هزینه‌های درمانی و پیشگیری از ابتلای به بیماری را درک کرده است  .  دولت ویتنام اختصاص بودجه ویژه پرداخت هزینه‌های لازم برای خرید دارو و درمان این بیماری را افزایش داده است  . وی خاطرنشان می‌کند که باید اولویت‌ها را به گونه‌ای تغییر داد که منابع موجود بتوانند شکاف‌ها را پر کنند  .  بخشی از این شکاف را می‌توان با برچیدن مراکز بازپروری برای معتادان به مواد مخدر شروع کرد که بسیار بحث برانگیز بوده‌اند  . آقای مورفی می‌گوید هزینه هنگفتی صرف این بازداشتگاه‌ها می‌شود  .  این مراکز نه دستاوردی برای برقراری نظم اجتماعی داشته‌اند و نه برای بهداشت عمومی سودمند بوده‌اند  . انتشار گزارش سال گذشته سازمان دیده‌بان حقوق‌بشر در مورد کار اجباری در این مراکز ، محکومیت‌های بین‌المللی به همراه داشت  .  با وجودی که تعداد اندکی از معتادان به مواد مخدر در این مراکز در بازداشت هستند ، اما هنوز هزینه هنگفتی صرف آن می‌شود و بودجه و منابع موجود در آن باید برای ارتقائ بهداشت عمومی صرف شود  . وی می‌گوید دولت متوجه است که برای ترک هروئین ، راهکارهای موثرتری وجود دارد و قصد دارد تا به معتادان کمک کند تا سال 2015 ترک اعتیاد کنند  . بنیانگزاران این سازمان امیدوارند که انجمن « VCHAS » بتواند عاملی برای ترغیب پزشکان و متخصصان باشد که به کار سخت در بخشی که نه از محبوبیت مردمی برخوردار است و نه کار تجملی و پردرآمدی محسوب می‌شود ، به خود ببالند  .  این انجمن در صدد است پروژه‌های پژوهشی در داخل ویتنام را آغاز کند  . دکتر توی می‌گوید ویتنام برای ریشه کنی تبعیض و نابرابری مسیر طولانی را پیموده است ، اما هنوز راه درازی در پیش دارد  .  با وجودی که این سازمان هنوز نوپا است ، وی ابراز امیدواری می‌کند که این سازمان به پزشکان کمک کند تا برای درمان بیماران و مبتلایان به این معضل به اصلاح « شیاطین اجتماعی » مشارکت کنند  .