عبدالله مومنی، آزادی پس از تحمل ۵ سال حبس
آزادی مومنی یک روز زودتر از معمول انجام شده که احتمالا برای جلوگیری از تجمع در برابر زندان اوین بوده است.
به گزارش سایت کلمه که به میرحسین موسوی نزدیک است ، فعال برجسته دانشجویی و سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران ( ادوار تحکیم وحدت ) بعد از ظهر روز پنجشنبه 22 اسفندماه از زندان اوین آزاد شد  . عبدالله مومنی که در انتخابات سال 1388 ریاست ستاد شهروند آزاد مهدی کروبی را برعهده داشت ، روز 30 خرداد 1388 در محل این ستاد انتخاباتی بازداشت و زندانی شده‌بود  .  بازداشت مومنی به گفته شاهدان عینی با ضرب و شتم شدید او همراه‌بود  . سایت کلمه نوشته است آزادی عبدالله مومنی یک روز زودتر از معمول و به صورت غافل گیرانه انجام‌شده‌که احتمالا برای جلوگیری از تجمع در برابر زندان اوین بوده است  . عبئدالله مومنی در پنجمین دادگاه علنی رویدادهای پس از انتخابات پرجنجال سال 1388 ، که به پیروزی شبهه انگیز محمود احمدی نژاد منجر شد ، توسط قاضی ابوالقاسم صلواتی محاکمه و به 6 سال حبس و 2 سال حبس تعلیقی قابل اجرا محکوم شد  .  این حکم در دادگاه تجدید نظر به پنج سال حبس تعزیری تقلیل یافت  . به نوشته کلمه ، عبدالله مومنی در سراسر مدت زندان هیچ‌گاه به مرخصی نرفت و به مدت بیش از یک صد روز در سلول‌های انفرادی‌بند 209 و 240 اطلاعات اسیر‌بود  .  او همچنین به مدت 60 روز نیز به خاطر چندین نوبت اعتصاب غذا در‌بند انفرادی سازمان زندان‌ها محبوس‌بود  . عبدالله مومنی در تابستان 1389 ، یک سال پس از دستگیری ، نامه‌ای از زندان برای آیت‌الله خامنه‌ای نوشت و در آن از شکنجه‌های وحشتناک و بی‌سابقه بازجویان پرده برداشت  .  او بر اثر شکنجه و وضعیت طاقت فرسای زندان بخشی از شنوایی خود را از دست داد و به بیماری‌های گوناگون مبتلا شد  .  افشا گری‌های او در این نامه تکان‌دهنده که در سایت‌های خبری منتشر شد - علت فشار‌ها و محرومیت‌های او در زندان ارزیابی می‌شود  . رقیه مومنی دخترخوانده عبدالله مومنی که حدود دوماه پس از دستگیری عمو و پدرخوانده اش به ملاقات او رفته‌بود ، در نامه‌ای به رهبر جمهوری اسلامی نوشته‌بود :« وضعیت روحی او را چنان نابسامان دیدم که تکرار آن صحنه در آینده مرا وحشت زده خواهد نمود  .  عمویم عبدالله مومنی قادر به تکلم نبود و تعادل خود را کاملا از دست داده‌بود  . » رقیه مومنی که پدرش را در جنگ ایران و عراق از دست داده است ، نوشته‌بود که پدر خوانده اش « درسلولی شبیه قبر » در حبس انفرادی بوده است  .  همسر مومنی نیز گفته‌بود که او در همان مدت کوتاه بیش از 20 کیلو وزن کم کرده و تعادل جسمی و روانی اش را ازدست داده بوده است  . به گفته فعالان عبدالله مومنی تا مدت‌ها پس از بازداشت در اختیار سپاه پاسداران بوده است  . عبدالله مومنی در نامه به رهبر جمهوری اسلامی درباره انگیزه خود برای نوشتن نامه گفته‌بود وقتی در زندان شنید که در سخنرانی نماز عید فطر آقای خامنه‌ای گفته است « اعتراف و اقرار هر متهم دردادگاه و درمقابل دوربین‌ها و بینندگان میلیونی شرعا ، عرفا و عقلا حجت ، مسموع و نافذ است »، تصمیم به نوشتن این نامه گرفت  .  او نوشته است :« قصد کردم طی این نامه شکنجه‌ها و رفتارهای غیرقانونی و غیرشرعی رفته بر خودم را شرح دهم تا به این پرسش پاسخ جدی داده شود که آیا اعترافاتی که از طریق چنین شیوه‌های غیرانسانی و غیراخلاقی اخذ می‌شود نیز از نظر شما معتبر است یا خیر » . عبدالله مومنی در این نامه از ضرب و جرح شدید ، هتاکی و فحاشی ، خفه کردن تا حد بیهوشی ، فروکردن و نگاه داشتن سر در در کاسه توالت ، 86 روز حبس در سلولی انفرادی با ابعاد 1 / 60 در 2 / 20 متری ، تهدید مکرر به اعدام ، تهدید به آزار و تجاوز جنسی ، بی‌خوابی‌های مکرر ، ایستادن بر روی یک پا ، تهدید به اعدام ، واداشتن به اعترافات به انحراف‌های اخلاقی ، خوراندن برگه‌های بازجویی به وی ، وادار شدن به تمرین اعترافات ساختگی قبل از جلسه دادگاه ، عدم استقلال کامل قاضی پرونده و دیگر مقام‌های قضایی ، و نفوذ کامل مقام‌ها و بازجوهای اطلاعاتی بر پرونده او که ماهیت سیاسی دادگاه او را نشان می‌داد ، سخن گفته‌بود  . او دراین نامه اعلام کرده‌بود که همه اظهاراتش در دادگاه از شدت فشار تحمل ناپذیر بازجویان و صرفا روخوانی بوده و آن سخنان را بیان اعتقاد خود نمی‌داند  . به نوشته رقیه مومنی ، عبدالله مومنی پس از شهادت برادرش در جبهه ، در هفده سالگی به خواست پدر و مادر باهمسر برادرش ازدواج کرد تا از دختر آنان سرپرستی کند  .