کتاب تازه ای درباره آرتور میلر نمایشنامه نویس آمریکایی و زندگی او با مرلین مونرو
داستان افسانه ای آرتور میلر و مرلین مونرو، برای این ستاره سینما، سقط جنین، استفاده از قرص های آرام بخش و سرگردانی به همراه  آورد و برای آرتور میلر یک توقف طولانی مدت در حرفه نمایشنامه نویسی
آرتور میلر در 35 سالگی و در اوج معروفیت در سال 1951 با مرلین مونرو آشنا شد  .  او نویسنده دو اثر ، « تمام پسران من » و « مرگ فروشنده » نخستین نمایشنامه‌ای بود که توانست سه جایزه معتبردراماتیک ، پولیتزر ، تونی و جایزه منتقدین تئاتر نیویورک را هم زمان از آن خود سازد  .  آرتور میلر در حال نوشتن اثر بعدی خود « بوته آزمایش »‌بود که با مرلین مونروی 24 ساله و نسبتا گمنام که فقط در دو فیلم نقش‌های کوچکی ایفا کرده‌بود در یک مهمانی خصوصی در هالیوود آشنا شد  .  در کتاب تازه « آرتور میلر سال‌های 1915 تا 1962 » به قلم کریستوفر بیگزبی که توسط انتشارات دانشگاه هاروارد به چاپ رسیده است ، این ملاقات از قول آرتور میلر این چنین تصویر‌شده‌است :« هنگامی که مونرو وارد شد ، ظاهری به شدت زننده و برانگیزنده داشت » .  او می‌نویسد :« پیچیده در لباسی تنگ و بدن نما ، انگار که به صورتی موذیانه حضور جسمانی خود را به عنوان زیباترین بدن حاضر در مجلس رسما اعلام می‌کرد  . » با این وجود کریستوفر بیگزبی مشاهدات « الیا کازان » کارگردان معروف آن دوران از این منظره را این‌گونه توصیف کرده است :« در چشمان آرتور میلر ناگهان بارقه‌ای از شهوت و هرزگی جرقه زد  . » برای مرلین مونرو ملاقات با شخصیتی چون آرتورمیلر جنبه به خود آمدن و نوعی « تصادف ناگهانی با تنه درختی را داشت » .  « مثل نوشیدن یک آب خنک و گوارا هنگام یک تب شدید  . » اما آرتور میلر بلند قد و موقر ، نمی‌تواند تاب بیاورد و با احساس گناه به نزد خانواده ، همسر و دو فرزندش به نیویورک باز می‌گردد و مرلین مونرو نیز به زودی با « جو دیماجیو » قهرمان بیس بال آمریکا ازدواج می‌کند و تنها چندین سال پس از این وقایع است که او یک بار دیگر با آرتور میلر روبرو‌شده‌و بالاخره در سال 1956 با او ازدواج می‌کند  .  تنها قسمت کوتاهی از کتاب 732 صفحه‌ای تازه آرتور میلر به قلم بیگزبی به روابط میان این نویسنده شهیر آمریکایی و مرلین مونرو ستاره فقید سینما اختصاص داده‌شده‌است اما این بخش از کتاب از اهمیت خاصی برخوردار است  .  مرلین مونرو و جذبه و کششی که دارد در این کتاب تبدیل به نقطه عطفی‌شده‌است که زندگی طولانی آرتور میلر ( 1915 تا 2005 ) را به دو بخش پیش از مرلین مونرو و پس از مرلین مونرو تقسیم کرده است  .  ماجرای رابطه آرتور میلر با مرلین مونرو در اتوبیوگرافی خواندنی خود این نویسنده به نام « خمیدگی زمان » به جای مانده و در عین حال در بیوگرافی دیگری به قلم مارتین گاتفرید در سال 2003 نیز از آن سخن رفته است  .  بیگزبی یک نویسنده اهل بریتانیا و عضو فرهنگستان و پروفسور پژوهش‌های آمریکایی و مدیر مرکز مطالعات آثار آرتور میلر در دانشگاه « آنگلیای شرقی » به شمار می‌رود که برای نوشتن این کتاب از منابع بی‌شمار و دست نخورده‌ای که کمی پیش از مرگ آرتور میلر در اختیار او گذاشته‌شده‌است استفاده کرده است و برخوردی آکادمیک با ماجراهای زندگی این نویسنده آمریکایی دارد  .  با سقوط و بحران بزرگ اقتصادی آن دوران آمریکا ، پدر میلر که بخش هنگفتی از دارایی خود را در بازار سهام سرمایه‌گذاری کرده‌بود ورشکست شد  .  خانواده میلر از منهتن به منطقه فقیر نشین بروکلین نقل مکان کرد  .  جایی که آرتور میلر آن را محله « ویلی لومان »، شخصیت اول نمایش « مرگ فروشنده » خوانده است  .  محله‌ای که آرتور نوجوان پیش از رفتن به مدرسه به کار نان فروشی اشتغال داشت تا بتواند با درآمد آن به خانواده خود کمک کند  .  آرتور میلر پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه میشیگان ، در سال 1940 با نخستین عشق زندگی خود مری سالتری ازدواج کرد  .  نخستین نمایشنامه او به نام « مرد خوش شانس » در تئاتر برادوی با نقد‌های منفی روبرو شد اما دومین نمایشنامه او ، « تمام پسران من » در حالی که در مسند رقابت با « ‌آن‌سوی افق » یوجین اونیل قرار گرفته‌بود ، توانست جایزه معتبر منتقدین تئاتر نیویورک را از آن خود سازد  .  بیگزبی می‌نویسد :« مرلین مونرو دوران آرامش بعد یک از ازدواج ناخوشایند با جو دیماجیو را می‌گذراند و آرتور میلر هم ضمن مشکلات زناشوئی در حال آماده شدن برای شهادت دادن در مقابل کمیته فعالیت‌های ضد آمریکایی‌بود  . » او به نقل جمله دیگری از الیا کازان می‌پردازد :« آرتور میلر به دنبال نوعی آرامش جنسی می‌گشت  . » با این وجود از نقطه نظر عموم مردم پیوند بین این ستاره جنجالی سینما و یک نویسنده روشنفکر تئاتر هرگز مورد قبول قرار نگرفت  .  نورمن میلر ، نویسنده هم دوران آرتور میلر در این مورد در کتاب بیوگرافی مانند « مرلین » نوشته است :« پیوندی‌بود بین یک مغزکل برجسته آمریکایی با یک تن و بدن برجسته آمریکایی  ! » آرتور میلر مدت‌ها حرفه نمایشنامه نویسی خود را کنار گذاشت تا به مرلین مونرو در حرفه بازیگری کمک کند  .  او اوقات زیادی را صرف نوشتن فیلمنامه « ناجورها » کرد  .  فیلمی که توسط جان هوستون کارگردانی شد و علاوه بر مونرو ، کلارک گیبل و مونتگمری کلیف هم در آن بازی داشتند  .  مرلین مونرو هنگام فیلم‌برداری این فیلم چندین بار در بیمارستان بستری شد و روابط عاشقانه‌ای با ایو مونتان ، بازیگر فرانسوی ایجاد کرد  . میلر و مونرو مدت‌ها پس از آن شب نخست یک بار دیگر در استودیوی فاکس قرن بیستم با یکدیگر روبرو شدند  .  این برخوردی است که هردوی آن‌ها را تکان می‌دهد  . داستان افسانه‌ای اما دردناک زندگی مشترک آرتور میلر و مرلین مونرو ، برای این ستاره سینما ، سقط جنین ، استفاده از قرص‌های آرام‌بخش و سرگردانی به همراه می‌آورد و برای آرتور میلر یک توقف طولانی مدت در حرفه نمایشنامه نویسی  . آرتور میلر در یک خانواده مرفه یهودی و مهاجر لهستانی در نیویورک به دنیا آمد  .  پدر او تاجری موفق و صاحب یک کارخانه تولید لباس‌های زنانه‌بود که بیش از 400 نفر کارمند و کارگر داشت و فروشنده‌های او برای تبلیغ محصولات کارخانه او به اطراف آمریکا سفر می‌کردند  .  خانواده میلر در خیابان 110 شرقی منهتن زندگی می‌کردند و شوفر و یک خانه ییلاقی در خارج از شهر داشتند  . آرتور میلر که به ورزش بیش از تحصیلات علاقه داشت کمی بعد وارد دانشگاه میشیگان شد  .  در آن جا او ضمن نوشتن نمایشنامه وارد جنبش‌های رادیکال سیاسی شد و در نهایت در سال 1956 در مقابل کمیته فعالیت‌های غیرآمریکایی کنگره قرار گرفت  .  میلر که حاضر نشد از اعضای حزب کمونیست نام ببرد ، خود هرگز عضو حزب کمونیست نبود اما در کلوپ‌های مختلف این حزب رفت و آمد داشت  . در مجموع و با و جود تمام نکات قابل‌توجهی که در باره زندگی و آثار آرتور میلر در کتاب تازه کریستوفر بیگزبی آمده است اما وقایع مربوط به روابط آرتور میلر و مرلین مونرو ، ماجرهای اصلی دیگر کتاب را تحت‌الشعاع قرار داده است و به نظر می‌رسد که این کتاب نیز چون زندگی آرتور میلر ، با حضور مرلین مونرو واژگون‌شده‌است  . آرتور میلر و مرلین مونرو در سال 1961 در مکزیک رسما از یکدیگر جدا شدند  .  آرتور میلر با اینگه موراث ، عکاس صحنه‌های فیلم ناجورها ازدواج کرد و به کار نمایشنامه نویسی خود ادامه داد  .  هرچند بنا بر نتیجه‌گیری کتاب بیگزبی ، او همواره به گذشته می‌اندیشید  .  مرلین مونرو هم در سال 1962 درگذشت  .