فصلنامه ای در لس آنجلس نامه ای از فروغ فرخزاد را به مجله فردوسی منتشر کرد
آرزو می کنم سطح فرهنگ مملکت بالا برود و مردم هنر و ارزش حقیقی آن را درک کنند و آنقدر فهمیده و روشنفکر بشوندکه دیگر به تحریک زاهد نماها تسلیم نشوند
فصلنامه بررسی کتاب چاپ لس آنجلس که از 18 سال پیش به همت و با ویراستاری مجید روشنگر ، پژوهشگر ساکن این شهر منتشر می‌شود در شماره اخیر خود یکی از نامه‌های فروغ فرخ زاد به مجله فرودسی که در اواخر دوران حیات این شاعر نام آور ایرانی و در پاسخ به مطالبی که در مورد او در دیگر نشریات آن زمان چاپ شده‌بود نوشته‌شده‌است را به چاپ رسانده است  . فصلنامه بررسی کتاب ، مجموعه‌ای است از آثار ادبی شعرا و نویسندگان ایرانی در مهاجرت که ضمن انتشار تازه ترین آثار شعر ، داستان نویسی و طراحی این هنرمندان به نقد و بررسی کتاب نیز می‌پردازد  . مجید روشنگر از سال‌ها پیش در حال مذاکره با فردی بوده است که در حدود 70 یا 80 قطعه نامه منتشر‌نشده‌از فروغ فرخزاد را در اختیار دارد  .  این نامه‌ها قرار‌بود تا در یک ویژه نامه مخصوص « نامه‌های فروغ » به چاپ برسد اما به علت مرگ ناگهانی صاحب نامه‌ها ( آقای روشنگر در گفتگو با صدای آمریکا از بردن نام او خودداری می‌کند ) هرگز به دست ما نرسید  .  با این وجود مذاکراتی برای به دست آوردن این نامه‌ها با بازماندگان فرد مورد نظر در داخل ایران ، هم اکنون در جریان است  . در تازه ترین شماره فصلنامه بررسی کتاب ، نامه دیگری از فروغ فرخزاد به چاپ رسیده است که بخش‌هایی از آن به این صورت است  . در اولین مرحله آرزویم این است که شما را با مطالعه نامه طولانی‌ام خسته نکنم  .  من عادت ندارم زیاد حاشیه بروم و حتی تعارف معمول را بلد نیستم  .  به همین جهت ، منظورم را بدون هیچ تشریفاتی بیان می‌کنم  .  من در دی ماه 1313 در تهران متولد شدم  .  راجع به پدر و مادر و میزان تحصیلاتم بهتر است صحبتی نشود  .  شاید پدرم از اینکه دختر پر رو و خودسری مثل من دارد ، زیاد خشنود نباشد  .  یک سال است که به‌طور مداوم شعر می‌گویم  .  پیش از آن مطالعه می‌کردم و می‌توانم بگویم که بیشتر از همه روزهای عمرم کتاب‌های سودمند خوانده‌ام  .  سه سال است که اصولا روحیه شاعرانه پیدا کرده‌ام  .  راجع به راهی که در شعر انتخاب کرده‌ام ، به نظر من ، شعر شعله‌ای از احساس است و تنها چیزی است که مرا ، در هر حال که باشم می‌تواند به یک دنیای رویایی و زیبا ببرد  .  یک شعر وقتی زیباست که شاعر تمام هیجانات و التهابات روح و جسم خود را در آن منعکس کرده باشد  .  من عقیده دارم هر احساسی را بدون هیچ قید و شرطی باید بیان کرد  .  اصولا برای هنر نمی‌شود حدی قایل شد و اگر جز این باشد ، هنر روح اصلی خود را از دست می‌دهد  .  روی همین طرز فکر شعر می‌گویم  . برای من که یک زن هستم ، خیلی مشکل است که بتوانم در این محیط فاسد ، در عین حال ، روحیه خود را حفظ کنم  .  من زندگی خودم را وقف هنرم و حتی می‌توانم بگویم فدای هنرم کرده‌ام  .  من زندگی را برای هنرم می‌خواهم  .  می‌دانم این راهی است که سرو صدا و مخالفین زیادی برایم دست و پا کرده است  .  ولی عقیده دارم بالاخره باید سد‌ها شکسته شود  .  یک نفر باید این راه را می‌رفت و من چون در خودم گذشت و شهامت را می‌بینم ، پیش قدم شدم  . تنها نیرویی که پیوسته مرا امید می‌دهد تشویق مردم روشنفکر و هنرمندان واقعی کشور است  .  من از مردم زاهد نمایی که همه کار می‌کنند و باز هم دم از تهذیب اخلاقی جامعه می‌زنند ، بیزارم  .  و به علاوه من انتقاد صحیح را با کمال میل قبول می‌کنم نه انتقادی که از روی نهایت خودپرستی و ظاهر‌سازی و فقط به منظور از میدان به در بردن طرف و بدنام کردن او می‌شود  . می‌دانم که خیلی صحبت راجع به من می‌شود  .  می‌دانم که خیلی اشعار مرا تعبیر و تفسیر می‌کنند و حتی برای بدنام کردن من ، برای اشعارم جواب می‌سازند تا به مردم وانمود کنند که من برای شخص معینی شعر می‌گویم  .  ولی با همه اینها ، از میدان به در نمی‌روم  .  من شکست نمی‌خورم و همه چیز را در نهایت خونسردی تحمل می‌کنم  .  همان‌طور که تا به حال کرده‌ام  .  من عقیده دارم که یک قطعه شعر باید مثل جام شراب ، انسان را داغ کند و همه ی کوششم در این راه مصروف می‌شود و سعی می‌کنم اشعارم در عین سادگی ، همین اثر را روی خواننده بگذارد  . در مورد نویسندگان و شعرایی که می‌پسندم ، از میان شعرای ایرانی معاصر ، فریدونن توللی را استاد خودم می‌دانم و به اشعار نادر نادرپور و فریدون مشیری بی‌اندازه علاقه مندم و به آن‌ها ایمان دارد  .  در اشعار فریدون مشیری لطف و رقتش را می‌پسندم و در اشعار نادرپور ، قدرت تجسم و هنر توصیف و بشتیهات و استعارات بدیعی که به کار می‌برد از نظر من ممتاز و استادانه است  . از شعرای خارجی ، شارل بودلر ، شاعر فرانسوی را از روی ترجمه‌هایی که از اشعار او در مجلات چاپ‌شده‌می‌شناسم و می‌پسندم و به کنتس دونوای هم ارادت دارم چون مکتبم را به مکتب او نزدیک می‌بینم  .  اما تنها کتابی که هیچ وقت از خواندش سیر نمی‌شوم ، ترانه‌های بیلیتیس است  .  بیلیتیس برای من مظهر همه چیز است  .  از نویسندگان خارجی ، آندره ژید فرانسوی و امیل زولا را ترجیح می‌دهم و ضمنا موزیک ایرانی را به موسیقی کلاسیک و اروپایی ترجیح می‌دهم  .  چون من اصولا اندوه را دوست دارم و از رنج لذت می‌برم  . بعد از موزیک به سینما علاقه دارم ولی متاسفانه در شهری که فعلا زندگی می‌کنم ، از نعمت دیدن فیلم خوب همیشه محرومم  .  بزرگ ترین آرزوی من این است که یک هنرمند واقعی باشم و همیشه سعی می‌کنم به این آرزو برسم چون کتاب را خیلی دوست دارم ، باز هم آرزو می‌کنم سطح فرهنگ مملکت بالا برود و مردم هنر و ارزش حقیقی آن را درک کنند و آنقدر فهمیده و روشنفکر بشوندکه دیگر به تحریک زاهد نماها تسلیم نشوند و به آن‌ها اجازه دخالت در کاری را که صلاحیت قضاوت ندارند ندهند  . آرزوی من آزادی زنان ایران و تساوی حقوق آن‌ها با مردان است  .  من به رنج‌هایی که خواهرانم در این مملکت در اثر بی‌عدالتی‌های مردان می‌برند ، کاملا واقفم و نیمی از هنرم را برای تجسم دردها و آلام آن‌ها به کار می‌برم  .  آرزوی من ایجاد یک محیط مساعد برای فعالیت‌های علمی و هنری و اجتماعی بانوان است  . آرزو دارم مردان ایرانی از خود پرستی دست بکشیند و به زن‌ها اجازه دهند تا استعداد و ذوق خودشان را ظاهر سازند  . به امید آن روز فروغ فرخ زاد اهواز