سوچی و گاندی؛«مرکل» های آسیا
خلاصه ای از گفتگو با زندگی نامه نویسان آنگ سان سوچی و سونیا گاندی
سونیا گاندی و آنگ سان سوچی از سوی تحلیلگران سیاسی ، بازیگران قدرتمند عرصه سیاسی آسیا محسوب می‌شوند و « انگلا مرکل »‌های آسیا لقب یافته‌اند  . سوچی طی بیش از پانزده سال از زندگی اش ازآغاز دهه نود میلادی را صرف خیره شدن به دریاچه‌ای کرد که پیرامون آن را سربازان بی‌شماری احاطه کرده‌بودند  .  طی آن سالها ، او زندگی عجیبی داشت ؛ در انزوا و تنهایی مطلق  .  این هجده ماه گذشته اما ، برای او و کشورش ، دورانی غریب و خاص بوده است  . سونیا گاندی اما ، نه به انگیزه جاه طلبی ، که به سبب وظیفه‌ای که برای خود می‌شناخت ، در پی مرگ برادر همسرش ( که قرار‌بود سیاستمدار بعدی خانواده گاندی باشد )، و پس از آن ، مرگ همسرش راجیو گاندی ، با اصرار نزدیکانش به عرصه سیاست پای نهاد  . به رغم تمامی تفاوتهای سونیا گاندی با آنگ سان سوچی ، مهمترین وجه مشترک این دو ، آن است که پیشینه یکسانی داشته‌اند ؛ هر دو پیش از پای نهادن به عرصه سیاسی ، خانه‌دار بوده‌اند  . سونیا گاندی دوازده سال است که برمسند ریاست حزب کنگره هند نشسته است  .  شخصیت این زن سیاستمدار ایتالیایی تبار ، طی دو دهه اخیر بسیار تغییر کرده است  .  او بسیار تنهاست و به سختی به دیگران اعتماد می‌کند  .  نزدیکترین افراد به او که معتمد اویند ، فرزندانش هستند  .  با این وصف ، خانم گاندی مهارتی خاص در دوست‌یابی و کوشش برای کسب محبوبیت بیشتر با هدف به دست آوردن رای بیشتر دارد  . خانم گاندی سالها به سبب آنچه سرسختی و لجبازی و بی‌گذشت بودن خوانده‌شده‌، مورد انتقاد تند قرار گرفته است  .  این دست انتقادات ، یا از سر سوئ تفاهم مطرح می‌شده ، یا به قصد تخریب شخصیت و کاستن از محبوبیت او  . از دیگر شباهتهای گاندی و سوچی آن است که هر دو به گونه‌ای « خارجی » تلقی می‌شوند  .  سونیا گاندی از آن روی که ایتالیایی است و هنگام سخن گفتن لهجه‌ای ایتالیایی دارد ، آنگ سان سوچی از آن روی که در اوان جوانی و ابتدای دهه شصت میلادی رانگون را ترک کرده و نزدیک به سه دهه بعد ، با دو فرزند ، بازگشته  .  این وجه زندگی او ، مورد انتقاد بسیاری از سیاستمداران برمه‌ای است  . تحلیل‌گران سیاسی می‌گویند قضاوت در باب زنانی که در آسیا به قدرت می‌رسند ( درمیان آن‌ها آنگ سان سوچی و سونیا گاندی )، و گاه « انگلا مرکل »‌های آسیا خوانده می‌شوند ، تا اندازه‌ای با شیوه قضاوت پیرامون زنان قدرتمند عرصه سیاسی در غرب تفاوتهای بنیادین دارد  . سلاح قدرتمند سونیا گاندی ، سکوت اوست  .  تبار بیگانه وی ، هشت سال پیش در هند ، مشکلی عمده شد  .  به رغم رویارویی با چنین مشکلی ، او طی سالها آموخته که هنگام سکوت و هنگام سخن گفتن را هوشمندانه برگزیند  . چنین است که دربسیاری موارد ، از آنجا که خانم گاندی سکوت را به سخن گفته ترجیح داده ، موضعش در قبال مسائل روشن نبوده و بنابراین سرزنش‌نشده‌یا حتی مورد انتقاد قرار نگرفته است  .  در این حال ، وفاداری برای سونیا گاندی مهمترین عنصر دوستی تلقی می‌شود ؛ وفاداری به باورهای سیاسی و بنیادهای حزبی  . آنگ سان سوچی سالهاست که تمامیت خواهی رژیم حاکم بربرمه و سانسور حاکم بر مطبوعات آن کشور را مورد انتقاد قرار داده  .  از سوی دیگر اما ، از آنجا که سیاستمداری زن آن هم آسیایی - است ، انتظار می‌رود انعطاف بیشتری از خود نشان دهد تا کوششهایش برای دموکراسی خواهی به ثمر بنشیند  .  شاید به همین سبب است که از وی انتظار می‌رود صراحت لهجه کمتری در بیان عقاید سیاسی خود به خرج دهد  .