مداخله نظامی روسیه در اوکراین بعید است
بر خلاف لشکرکشی به گرجستان، حمله نظامی روسیه به اوکراین دشوار و پر هزینه خواهد بود.
هر بار که تندیسی از « ولادیمیر لنین »، بنیادگذار اتحاد جماهیر شوروی ، در اوکراین به زیر کشیده می‌شود ، این وسوسه بیشتر شدت می‌گیرد که گمان کنیم « ولادیمیر پوتین » اوکراین را بنوعی « باخته » است  . باراک اوباما ، رئیس جمهوری آمریکا ، شش روز پیش ، در سفرش به مکزیک ، در واکنش به رویدادهای اوکراین کوشید تا از زبان‌آوری و لفاظی‌های معمول در دوران « جنگ سرد » بپرهیزد : " دریافت ما ، به عنوان ایالات متحده ، این نیست که اینها [ تحولات اوکراین ] را صفحه شطرنجی جنگی بدانیم که در آن با روسیه رقابت می‌کنیم  .  منظور ما کسب این اطمینان است که مردم اوکراین بتوانند خودشان درباره آینده شان تصمیم بگیرند  . " اما واقعیت ناگوار « ژئواستراتژیک » چیز دیگری می‌گوید  .  اوکراین ، از آغاز استقلالش ، نزدیک به بیست و سه سال پیش ، همواره در میان فریبندگی جهان غرب ، و روسیه‌ای مشتاق حفظ دایره نفوذش در فضای اتحاد جماهیر شوروی سابق ، گرفتار بوده است  . « لئونید کراوچوک »، نخستین رئیس جمهوری اوکراین پس از استقلال ، به بخش روسی رادیو اروپای آزاد / رادیو آزادی می‌گوید : " روسیه با این دریافت که بی‌اوکراین نخواهد توانست جایگاه خود را در پهنه گسترده تر اروپا بیابد و ساختار قدرتمند نوینی بیافریند که بتواند در برابر ایالات متحده و دیگران موازنه برقرار کند ، این تصمیم راهبردی را گرفت که اوکراین را در آغوش خود نگاه دارد  . " گفته‌های « استیون پایفر »، سفیر پیشین آمریکا در اوکراین نیز در همین « پرده » است : " روس‌ها انگیزه‌هایی قوی دارند  .  بگمان من ، این [ قضیه ] برای ولادیمیر پوتین مساله بسیار مهمی است  .  او می‌خواهد در فضای پس از [ فروپاشی ] شوروی ، دایره‌ای از نفوذ برای روسیه بسازد  .  بخش بزرگی از این [ دایره نفوذ ] اتحادیه گمرکی خواهد‌بود  .  اگر اوکراین به سوی اتحادیه اروپا پیش برود ، حفره بزرگی در این طرح ولادیمیر پوتین پدید خواهد آمد  .  و بگمان من ، این برای حوزه سیاسی داخلی ولادیمیر پوتین نیز مهم است  .  باز پس کشیدن اوکراین در روسیه هواداران بسیاری دارد  .  اما باختن و از دست دادن اوکراین هیچ محبوبیتی در میان روس‌ها نخواهد داشت  . " اما اهمیت اوکراین برای روسیه بسیار بیش از مساله صرفا هوادار داشتن حفظ آن است  .  « اندرو ویلسون »، مولف کتاب « انقلاب نارنجی اوکراین » در شماره چهارم اسفندماه جاری روزنامه بریتانیایی « ایندیپندنت » استدلال کرده است : "[ برقراری ] دموکراسی واقعی در اوکراین موجودیت تمامی سامانه و دستگاهی را تهدید می‌کند که ولادیمیر پوتین از چهارده سال پیش تا کنون ساخته است  . " روسیه اقتدارگرا نه تنها بعید است که از سرنگونی دولتی قدرت‌طلب و تمامیت خواه در فضای دوران پس از شوروی استقبال کند که مسکو خود را دارای منافع حیاتی اقتصادی و امنیتی در اوکراین نیز می‌داند  . ناوگان روسیه در دریای سیاه در بندر « سباستوپول »، بزرگترین شهر « کریمه » در اوکراین مستقر است ؛ بخش اعظم گاز صادراتی روسیه به اروپا همچنان از دل لوله‌هایی در اوکراین می‌گذرد ؛ و حکام روسیه در اوکراین ، بخصوص در شرق آن ، منافع گسترده و علائق سودآوری دارند  . تحلیل‌گران بر سر این نکته موافقت دارند که گذشته از فراخوان گهگاهی شماری از مردم در مناطق روسی زبان اوکراین برای اعزام « صلحبانان » از مسکو ، احتمال مداخله نظامی روسیه در اوکراین ناچیز است  .  هر گونه مداخله نظامی در اوکراین ، برای مسکو ، بسیار دشوارتر و پر هزینه تر از تجاوز و لشکرکشی شش سال پیش روسیه به گرجستان خواهد‌بود  . با این حال ، به نظر می‌آید که روسیه در تبلیغ آن چه « فدرالی کردن » اوکراین می‌خواند ، مصمم است  .  این طرح ، اهرمی از قدرت در مقابل دولت مرکزی اوکراین به دست روسیه خواهد داد ، و به مسکو قدرت خواهد بخشید که با ایجاد روابط عمیق اقتصادی با مناطق « خودمختار » شرق اوکراین ، بر سر راه ادغام بیشتر اوکراین در اتحادیه اروپا مانع ایجاد کند  . « دمیتری ترنین »، تحلیلگر ، و رئیس « مرکز مسکو » در موسسه « کارنگی » در شماره چهارم اسفندماه نیویورک تایمز در این زمینه نوشت : " هر چند در کی یف ، و غرب اوکراین ، اندیشه فدرالی کردن را بمثابه گامی به سوی تجزیه بالمآل اوکراین می‌دانند ، این طرح ، در واقع ، می‌تواند اوکراین را یکپارچه نگاه دارد چون خودمختاری مالی و فرهنگی بیشتر ، بخش‌های گوناگون اوکراین را قادر خواهد ساخت که همزیستی آسانتر و روانتری با یکدیگر داشته باشند  . " همزمان ، اقتصاد اوکراین در پرتگاه سقوط تلوتلو می‌خورد  .  دولت اوکراین خواهان سی و پنج میلیارد دلار یاری مالی فوری ، و برگزاری گردهمایی کشورهایی‌شده‌است که به « کی یف » وام بلاعوض بدهند  . در این حال ، اوکراین بشدت متکی به گاز با یارانه روسیه است ، و ، در نتیجه ، اهرم انرژی و داد و ستد ، به مسکو این قدرت را می‌بخشد که ، اگر بخواهد ، مردم را به نارضایی‌های گسترده تحریک کند ، و تفرقه‌های سیاسی را شدت بخشد  . همچنان که « اندرو ویلسون » نوشته است : " تا زمانی که روسیه از هر ابزاری برای شکست دولت جدید اوکراین بهره گیرد ، به این دولت فرصت داده خواهد شد که کوتاه ترین دوران ماه عسل را بگذراند  . " از هم اکنون ، « دمیتری مدودیف »، نخست‌وزیر روسیه ، دقیقا مشروعیت دولت جدید اوکراین را نشانه رفته ، و رنگ تردید بر آن پاشیده است  .  او روز پنجم اسفندماه گفت : " شماری از طرف‌های خارجی ما ، طرف‌های غربی ما ، جور دیگری فکر می‌کنند و بگمان آن‌ها ، مسوولان [ در دولت جدیداوکراین ] مشروعیت دارند  .  من نمی‌دانم که آن‌ها [ غربی‌ها ] کدام قانون اساسی و کدام کتاب قانونی را در پیش رو دارند  .  به نظر من ، دادن مشروعیت به چیزی که جوهر و ماهیتش نتیجه شورشی مسلحانه است ، نوعی تجاهل العارف است  . " بگفته « سمیول چرپ »، از اعضائ ارشد [ بررسی مسائل ] روسیه و اروسیا در موسسه بین‌المللی « پژوهش‌های راهبردی »، مستقر در واشینگتن ، برای اوکراین ، از زمان استقلال آن تا کنون ، گرفتاری در گرداب میان شرق و غرب ، نه تنها دردناک که آسیب زننده نیز بوده است  . آقای « چرپ » در تفسیری در نشریه « فارن پالیسی »، در ماه جاری میلادی ، نوشت : " تنها پایمردی هم روسیه ، و هم جهان غرب ، می‌تواند راه حلی درازمدت برای مساله اوکراین به دست دهد  .  با توجه به تنش کنونی ، به نظر می‌رسد که ایجاد چنین زمینه مشترکی میان روسیه و جهان غرب ، رویای شیرینی بر پایه توهم بیش نیست ؛ اما جایگزین آن بحران مداوم است  . "