مهدی محموديان، کيوان صميمی، بهاره هدايت، علی مليحی و ميلاد اسدی کماکان در زندان هستند
مهدی محموديان پس از انتخابات رياست جمهوری، بارها درباره کشته شدن مردم در خيابانها، و دفن های شبانه و غيرقانونی کشته شدگان، با رسانه های مختلف گفتگو کرده بود
، روز دوشنبه 30‌ام فروردین ماه ، از زندان اوین به بیمارستان امام خمینی منتقل‌شده‌و شاهدان عینی می‌گویند که او را با دستبند و پابند دیده‌اند  .  مهدی محمودیان روزنامه نگاری است که نقش مهمی در افشای حوادث بازداشتگاه کهریزک داشته است  .  این عضو کمیته اطلاع‌رسانی جبهه مشارکت ، اولین کسی‌بود که دو سال پیش ، درباره روش‌های غیرانسانی و غیرقانونی اعمال‌شده‌در آن بازداشتگاه ، اطلاع‌رسانی کرد  .  آقای محمودیان پس از انتخابات ریاست جمهوری ، بارها درباره کشته شدن مردم در خیابانها ، و دفن‌های شبانه و غیرقانونی کشته شدگان ، با رسانه‌های مختلف گفتگو کرده‌بود  .  طبق معاینه پزشکان بیمارستان امام خمینی ، هر دو ریه این روزنامه نگار شدیدا عفونت کرده که این مسئله پزشکان را بسیار نگران کرده است  .  بعد از انتشار این اخبار ، مادر مهدی محمدیان در نامه‌ای سرگشاده به دادستان تهران ، وی را مسئول مستقیم صدمات وارد‌شده‌به فرزندش دانست  . روزنامه نگار و فعال حقوق‌بشر برای گذراندن محکومیت خود به زندان بازگشت  .  آقای صمیمی به اتهام تشویش اذهان عمومی و اقدام علیه امنیت کشور ، از طریق تجمع و تبانی ، به شش سال زندان و محرومیت مادام العمر از فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی ، محکوم‌شده‌است  . در گفتگو با ایلنا خبر داد که دادگاه موکلش روز 15 اردیبهشت برگزار می‌شود  .  از جمله اتهامات تفهیم‌شده‌به بهاره هدایت عضویت در طیف علامه ، مصاحبه با رسانه‌های داخلی و خارجی ، توهین به مقام رهبری و رییس جمهوری و تبلیغ علیه نظام است  . عضو شورای سیاستگزاری سازمان دانش آموختگان ایران به دادگاه انقلاب اسلامی تهران ارجاع‌شده‌است و دیگر فعال دانشجویی به دلیل عدم حضور قاضی برگزار نشد  .  این عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت نزدیک به پنج ماه است که در بازداشت موقت به سر می‌برد  . * در همین حال به گزارش برخی از سایتهای خبری شماری از زندانیان سیاسی اوین ، در نامه‌ای از شکنجه‌های جسمی ، جنسی و روحی در هنگام بازداشت خود نوشته‌اند  .  این نامه خطاب به مراجع تقلید شیعیان ، آیات عظام صانعی ، بیات ، دستغیب ، سبحانی ، اردبیلی ، مکارم شیرازی ، صافی گلپایگانی و شبیری زنجانی ، نوشته‌شده‌است  .