احیای فرهنگ برای التیام زخم های جنگ 
بغداد به عنوان «پایتخت فرهنگ عرب» برای سال جاری برگزیده شده است و مقامات امیدوارند بتوانند بار دیگر نبض حیات فرهنگی بیمار بغداد را احیا کنند
خبرگزاری اسوشیتدپرس می‌نویسد : دیرهنگام شب صدای چرخ‌های خیاطی شنیده می‌شود که پشت دیوارهای سیمانی « خانه مد » عراق کار می‌کنند و لباس می‌دوزند  .  مانکن‌ها هم طبقه بالای ساختمان برای نمایش مد آماده می‌شوند  . فضای پرانرژی خانه مد عراق در تناقض آشکار با « موزه ملی عراق » است که هنوز پس از گذشت یک دهه به روی مردم بسته است  .  اشیای باستانی و گرانقیمت این موزه و چند ساختمان دولتی پس از حمله نظامی تحت رهبری ایالات متحده به عراق غارت شد  . پایتخت عراق روز شنبه به عنوان « پایتخت فرهنگ عرب » در سال جاری معرفی شد و برنامه ریزان امیدوارند بتوانند با بهره‌گیری از این عنوان نبض حیات فرهنگی بیمار بغداد را بار دیگر احیا کنند  . منامه ، پایتخت بحرین آخرین پایتخت در جهان عرب‌بود که « اتحادیه عرب » چنین افتخاری را به آن داده‌بود  . تعیین پایتخت‌های فرهنگی در جهان عرب بر اساس ضوابطی انجام می‌گیرد که در سال 199٥ و با هدف کمک به برنامه « سازمان آموزشی ، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد » طراحی شد  . با این حال برخی نشانه‌ها حاکی از آماده نبودن بغداد جنگ زده برای یافتن جایگاه خود میان قطب‌های فرهنگی جهان عرب است  . با وجودی که پانصد میلیون دلار بودجه به این ابتکار یک ساله اختصاص داده‌شده‌، اما شرایط امنیتی کماکان یکی از نگرانی‌های عمده مقامات عراق است  .  آنان نتوانسته‌اند چندین ساختمان فرهنگی را احیا و بازسازی کنند  .  این ساختمان‌ها یا تخریب شده‌بودند و یا پس از هجوم نظامی تحت رهبری ایالات متحده در مارس سال 2003 مورد بی‌توجهی و غفلت واقع شده‌اند  . سازماندهان قصد دارند طی ماه‌های آتی نمایشگاه‌های هنری و ادبی ، و میزگردهایی در مورد میراث فرهنگی و باستان‌شناسی ، سمپوزیوم‌های شعر و ادب ، نمایش مد ، کنسرت ، فیلم و نمایش برگزار کنند  . عبدالغدیر الجمیلی ، سخنگوی وزارت فرهنگ عراق می‌گوید « این جشنواره حامل پیام روشنی به جهان درباره متحول شدن وضعیت بغداد خواهد‌بود  .  بغداد شهری است که تاریخ و فرهنگ غنی دارد و دیگر شهر بمب‌گذاری ، مرگ و درگیری نیست » . روزگاری بغداد یکی از قطب‌های فرهنگی زنده و پرجنب و جوش جهان عرب‌بود ، اما این شهر که تقریبا 12٥0 سال قدمت دارد از سال 2003 تاکنون به‌طور قابل‌توجهی رو به افول رفته است  .  وخامت اوضاع امنیتی ، تنش‌های سیاسی و فشار حاکمیت محافظه کار و مذهبی ، همراه با اختلافات و شکاف‌های جناحی و قومی لطمه سنگینی به حیات فرهنگی زده ، و از جمله عوامل مهمی بوده که سبب‌شده‌حیات فرهنگی این شهر بهای بسیار سنگینی را بپردازد  . ساختمان « اداره سینما و تئاتر » در مرکز بغداد از زمانی که مورد حمله قرار گرفت و در آتش سوخت ، هنوز تعمیر‌نشده‌است  .  بغداد هم اکنون فقط چهار سالن نمایش و سه سینما دارد  .  در حالی که بغداد پیش از جنگ 82 سالن نمایش داشت  .  تعداد گالری‌های هنری پایتخت نیز از بیست به چهار کاهش یافته است  . « موزه ملی عراق » نیز غارت شد  .  مجموعه آثار ارزشمند موزه که پیشینه تعدادی از آثار باستانی آن به تمدن هفت هزار ساله بین النهرین ، از جمله آثار متعلق به اقوام بابل ، سومری و آسوری بازمی گردد ، یا تخریب شدند و یا به سرقت رفتند  . لوئیز هاکستوزن ، مدیر اداره یونسکو برای عراق ، که در اردن مستقر است ، می‌گوید بناهای تاریخی و باستانی و مراکز فرهنگی طی یک دهه درگیری و جنگ در عراق بهای سنگینی را پرداخته‌اند  .  او می‌گوید با این وجود ، جشن‌های امسال فرصتی را برای احیای بعضی از جنبه‌های برتری فرهنگی بغداد فراهم می‌کند  . به گفته او قرار است در جشن‌های سال جاری برخی رویدادهای ویژه بر تلاش هنرمندان عراقی برای زنده نگهداشتن این شهر و زدودن وجهه منفی « منطقه جنگی » از این شهر اثر بگذارند  . سازماندهان برنامه‌های ویژه پایتخت فرهنگی جهان عرب برای متحول کردن ذهنیت ساکنان بغداد هنوز مسیری طولانی پیش رو دارند  .  مالکان سالن‌های نمایش که چندین دهه در این زمینه فعال بوده‌اند ، پیشنهادهای دولت برای اجاره و یا خرید املاکشان را رد کرده‌اند و ترجیح داده‌اند که این سالن‌ها برای قهوه خانه و یا انبار مورد استفاده قرار بگیرند ، چون این کار سودآورتر است  . میله‌های آهنی و جعبه‌های چوبی در راهروهای سینما اطلس بغداد انبار شده‌اند  .  تابلویی که قبلا پوسترهای فیلم روی آن نصب می‌شد امروز گرد و خاک گرفته است و شیشه‌های آن شکسته‌شده‌است  .  در دکه‌هایی که تازه ساخته شده‌اند تجهیزات پزشکی و اقلام دیگر می‌فروشند  .  در مدخل ورودی نیز میزهای پلاستیکی چیده‌اند و در پیاده روی مقابل سالن یک چایخانه راه افتاده است  . سعد هاشم عبدالله که در سال 2003 بخش‌هایی از سالن سینما را به دست فروشان اجاره داد ، می‌گوید « سینما و تئاتر پس از سقوط بغداد رو به افول گذاشت » .  او پس از بهبود شرایط امنیتی سالن سینما را در سال 2009 بازگشایی کرد اما یک ماه بعد دوباره ناچار به تعطیل آن شد  . او می‌گوید « این دیگر کسب و کاری نیست که مردم توجه و علاقه‌ای به آن نشان دهند  .  ویران‌شده‌است » . در نزدیکی همین سالن سینما ، سالن سینمای الزواره واقع‌شده‌است که به سال‌های 1930 تعلق دارد  .  این سینما نیز که یکی از قدیمی ترین سالن‌های بغداد است در شرایط نابسامانی به سر می‌برد  .  یک صفحه آهنی در ورودی را بسته است  .  تزیینات سفید روی دیواره سالن نیز در حال متلاشی شدن است  . محمد السعدی ، مالک این سینما می‌گوید هیچ برنامه‌ای برای بازگشایی آن به عنوان سالن نمایش ندارد  .  او می‌گوید « اداره سینما و یا سالن نمایش از نظر مذهبی و سنتی غیرقابل پذیرش است ، بهتر نیست که این سالن را بکوبیم و به جای این که ویرانه‌های آن را برای اقامت موش‌ها نگه داریم ، آن را به یک ساختمان زیبا بدل کنیم  ؟ » شفیق مهدی ، دبیرکل اداره « سینما و تئاتر » عقب ماندگی و پیامدهای پس از حمله نظامی به عراق را عامل نابسامانی شرایط کنونی و گنجینه‌های فرهنگی عراق می‌داند  .  او تصور می‌کند که سال فرهنگ « فرصتی طلایی » برای بغداد است تا بار دیگر شکوه و جلال خود را به دست بیاورد  . او با بودجه 1٥ میلیون دلاری که دولت به این امر اختصاص داد ، تجهیزات جدید خریداری و با سرمایه‌گذاری در تولید 24 فیلم ، کارشناسانی از فرانسه ، آلمان ، تونس ، مصر و ایران را برای این امر استخدام کرد  . قاسم ثبتی ، نقاش مستقر در بغداد نیز همچون مهدی خوش بین است  . او می‌گوید « ما برای تنفس خلاقیت در عراق به ریه‌های جدیدی نیاز داریم چون مدت‌های طولانی از چنین فعالیت‌هایی محروم بوده ایم » . اما همه مطمئن نیستند که شرایط تغییر کند  .  سجاد امجد ، راننده تاکسی مقیم بغداد می‌پرسد « آیا عراق واقعا در این برهه به چنین رویدادی نیاز دارد  ؟ » او معتقد است که بهتر‌بود به جای اختصاص بودجه برای این پروژه ، پول آن را صرف بهبود شرایط راه‌ها و خدمات شهری می‌کردند  . حمید الشماری ، شاعر مقیم بغداد می‌گوید « زمان میزبانی چنین رویدادی زیاد ایده آل نیست » .  او می‌گوید بغداد برای میزبانی چنین برنامه‌ای به برقراری نوعی حس عادی شدن در زندگی روزمره و تثبیت شرایط امنیتی نیاز دارد و فقط مدرن کردن ساختارهای زیربنایی فرهنگی کافی نیست » . او می‌افزاید « فرهنگ جهان زیبایی سرشار از مدارا و خیال و رویا دارد ، فرهنگ عاری از وحشت و ترس است  .  تنش فزاینده در هر گوشه شهر مشهود است و من نگرانم که رویداد آتی تصویر زیبایی از عراق به جای نگذارد » . اما امید در خانه مد عراق که یک نهاد دولتی است ، موج می‌زند  .  آرا یسایان که هنرمند است از 7٥ جوان که پیشینه‌های مذهبی و قومی متفاوت دارند دعوت کرده است تا با استفاده از هنر نمایش و رقص و مد برای به تجلی گذاشتن تاریخ هفت هزار ساله عراق برنامه اجرا کنند  . او می‌گوید « این واقعیت عراق است  ...  با وجود زخم‌هایی که عراق و بغداد متحمل شده‌اند ، هر دو به بقای خود ادامه خواهند داد » .