مبارزه مخفی تنها راه مهار اتمی تهران است؟
توافق ۹ سال قبل تهران با تعلیق در غنی سازی اورانیوم ناشی از مواجه شدن با تهدید موجودیت رژیم بود
گاردین ، چاپ بریتانیا زیر عنوان " مبارزه مخفی تنها راه متوقف ساختن جاه طلبی‌های اتمی ایران " می‌نویسد هیچکس نباید نسبت به تمایل غرب و اسرائیل برای حل و فصل مسئله اتمی ایران از طریق گفتگو شکی داشته باشد  .  ویروس استاکس نت ، انفجارهای مرموز در پادگان‌های نظامی و تاکتیک‌های جیمزباندی ضاربین موتورسیکلت سوار موضوع بحث در بسیاری از ستون‌های تفسیری وسائل ارتباط جمعی بوده است ، اما کمتر مفسری تلاش‌های گروه موسوم به E3 + 3 یعنی کشورهای فرانسه ، آلمان ، بریتانیا ، آمریکا ، روسیه و چین برای رسیدن به راه حلی دیپلماتیک را زیر ذره بین گذاشته است  . از سال 2003 ببعد ، قدرت‌های غربی ، ضمن همکاری نزدیک با همتاهای اغلب مقاوم روسی و چینی خود ، باب مذاکره را به روی ایران باز نگاه داشته‌اند  .  این اقدام به رغم اقدامات مستمرو تحریک‌آمیز ایران ، چه از طریق ایجاد تاسیسات مخفی برای غنی‌سازی اورانیوم ، نظیر تاسیسات فردو در نزدیکی قم ، و چه از طریق اعلامیه‌های تند و تیز در مورد غنی‌سازی ، انجام گرفته است  . گروه E3 + 3 کماکان پیشنهاد‌های سخاوتمندانه خود را به ایران معتبر می‌داند و از تهران می‌خواهد در ازای متوقف ساختن برنامه نظامی اش ، که حتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز درباره آن ابراز نگرانی کرده است ، زمینه را برای جذب سرمایه گذاری‌های اقتصادی و برخورداری از یک برنامه اتمی مدرن غیر نظامی و توام با ایمنی ، مساعد سازد  .  از دیدگاه خیلی‌ها این یک معامله خوب است  . بسیاری از مفسرین می‌گویند حامیان مبارزه مخفی چنین مبارزه‌ای را جایگزینی برای جنگ می‌بینند  .  آن‌ها هشدار می‌دهند که مبارزه مخفی فرصت‌های تعامل با ایران را از بین می‌برد ، ضمن آنکه تهران را به استفاده از عملیات مخفیانه ترغیب می‌کند  .  آنچه که آن‌ها نمی‌بینند این است که ایران مدت هاست با مهارت درگیر در عملیات پنهانی است  . مبارزه مخفی ، بجای آسیب رساندن به فرصتهای تعامل با ایران ممکن است عملا به نتیجه‌ای معکوس منجر شود  .  تمامی کسانی که در مذاکرات با ایران مشارکت داشته‌اند ، دشواری‌های مربوط به آن را درک می‌کنند  .  رهبران ایران ، جمهوری اسلامی را با توجه به سوابقی تاریخی ، کماکان یک قدرت منطقه‌ای و جهانی می‌بینند ، نه کشوری که براساس واقعیات معاصر با اقتصادی ضعیف و انزوائی بین‌المللی روبروست ، و مردمانش با تقلب‌های انتخاباتی و سرکوبی مواجه‌اند  .  بهمین جهت ولی فقیه مداوما مانع از آن‌شده‌است که مذاکره‌کنندگان در مذاکراتی سازنده و ثمربخش مشارکت کنند  . تنها مورد استثنائی به اکتبر سال 2003 بازمی گردد که ایران در احاطه صدها هزار سرباز آمریکائی مستقر در افغانستان و عراق‌بود ، و ولی فقیه پس از مشاهده سقوط نزدیک ترین همسایه اش ، توافق موسوم به اعلامیه تهران را پذیرفت - توافقی که با بریتانیا ، فرانسه و آلمان حاصل شد و تعلیق موقت در غنی‌سازی اورانیوم را در پی داشت  .  این توافق نشان داد تهران هنگامی که با تهدید علیه موجودیت رژیم روبرو شود به معامله تمایل نشان می‌دهد  .