اوباما بودن و اوباما ماندن در مواجهه با جنگ و صلح در خاور میانه – روز چهل و سوم
و اوباما باز هم نشان میدهد که هراس از رویا ندارد، حتی اگر این رویا، هدف دست نیافتنی قلمداد شده صلح اسراییل و فلسطینی ها باشد
اگر بپذیریم که در نگاشتن سرنوشت بشر و راهی که پیموده و راهی که در پیش دارد حساب و کتابیست و انسان دیمی بر صحنه هستی نیامده که دیمی هم برود ، باید حضور باراک اوباما را در بالاترین مقام این سرزمین و در حقیقت و بصورتی واقع بینانه بالاترین مقام در دنیا ، آنهم در این زمان ، نشانه‌ای از همین حساب و کتاب بدانیم که سرنوشت قوم بشر به آن گره خورده است  . قضیه فقط این نیست که اوباما رییس‌جمهور آمریکاست  .  قضیه اینست که مردی که امروز هشتمین روز کار خود را به عنوان رییس‌جمهور آمریکا شروع کرد ، دارای آنچنان پیشینه ، و آنچنان منش و رفتاریست که وقتی حرف میزند ، همه گوش می‌کنند  .  منظورم اطاعت نیست ، منظور گوش کردن است  .  که این مرد که در همین کوتاه مدت مقبولیتی بالاتر از 70 درصد در میان آمریکاییان و شاید بیشتر در میان مردمان سرزمین‌های دیگر پیدا کرده ، چگونه همچنان " اوباما " مانده است  .  چگونه حرفش را همچنان آشکار و نه در لفافه میزند ، چگونه همچنان گوش فرا می‌دهد و چگونه میپذیرد که هیچکس و هیچ کشوری " کامل " نبوده و خطاهایی مرتکب‌شده‌است ، اما این خطاها نمی‌تواند ، تصویر بزرگتر و امیدبخش تر آینده را مخدوش کند  . اوباما در مصاحبه با تلویزیون " العربیه " می‌پذیرد که " معمولا ایالات متحده در گذشته در مورد مسایل موجود نظر خود را دیکته میکرده ، بدون آنکه همه اطلاعات لازم را در اختیار داشته باشد " اما این بار ، او میگوید " بیایید گوش کنیم " . اوباما به ماموریت جرج میچل در خاورمیانه اشاره می‌کند که هدفش گفتگو با همه طرفهای قضیه است و ارایه تصویری روشن از همه زوایای قضیه به اوباماست تا پس از آن آمریکا روش و سیاست خود را شکل ببخشد  .  اوباما اما از نقطه ضعف سخن نمی‌گوید ، او حقیقتی را یادآوری می‌کند به همه جماعت شعار بده و تبلیغات چی و شعار شنو که آمریکا یک کشور استعماری و کلنی ساز نبوده و این را کارنامه کشور نشان می‌دهد و عمل این کشور و تاریخ این کشور  . اوباما همچنین نیک میداند که مردمان بقولی کشورهای جهان سوم ، ممکنست رفاه کشورهای صنعتی را نداشته باشند ، اما غرورشان و حساسیت‌هایشان شاید بیش از آنان باشد و در همین مصاحبه اوباما تاکید بر این می‌کند که شیوه سخن گفتن با مردمان این سرزمین‌ها ، و نگه کردن به آن‌ها نباید از بالا به پایین بلکه باید با احترام باشد ، احترامی که گاهی بعضی که از کشورهای صاحب ثروت یادشان میرود در مورد آنان رعایت کنند و یا بنظرشان مهم نمیاید که فکرش را هم بکنند  . اوباما روشی را که در مورد سیاست داخلی و مواجهه با سیاست مداران داخلی و رقبای حزبی بکار برده ، در مورد سیاست خارجی نیز در این مصاحبه آشکار می‌کند ، یعنی دراز کردن دست خود برای فشردن دستی که از حالت مشت و گره خورده ، باز‌شده‌باشد ، حتی اگر این دست کشوری باشد که رهبرانش از اول اصرار در مشت‌های گره خورده و مسابقه مشت زنی داشته‌اند  . و اوباما باز هم نشان می‌دهد که هراسی از رویا ندارد ، حتی اگر این رویا ، هدف دست نیافتنی قلمداد‌شده‌صلح اسراییل و فلسطینی‌ها باشد  . و این برای آدمی که خود تجلی رویایی است که مارتین لوترکینگ از آن سخن میگفت ، امری نا معمول نیست ، که ادامه " اوباما " بودن و " اوباما " ماندن است  .