تهران؛ فردای حمله احتمالی اسراییل به ایران 
روزنامه واشنگتن پست به تشریح وضعیتی می پردازد که در صورت حمله احتمالی اسراییل به تاسیسات اتمی ایران، در زندگی روزمره مردم ایران رخ می دهد.
تهدید اسراییل در مورد حمله به تاسیسات اتمی ایران ماه هاست که به گوش می‌رسد  .  ایالات متحده خواستار خویشتنداری اسراییل در این مورد‌شده‌است  .  اما اگر چنین عملیاتی آغاز شود ، واکنش احتمالی تهران چه خواهد‌بود  ؟  آنچه در ادامه می‌خوانید نوشته‌ای است از آزاده معاونی که روز 21 سپتامبر در روزنامه واشنگتن پست منتشر‌شده‌ . حمید ، از نیمه شب و از زمانی که بمب افکن‌های اسراییل به « مرکز تخقیقات هسته‌ای تهران » در نزدیکی امیرآباد حمله کرده‌اند ، بیدار بوده  .  انعکاس صدای انفجار در سراسر مناطق نزدیک به این محل شنیده شد و ستون‌های دود در دل شب گم شده‌اند  .  صدای آژیر ساعت‌ها و تا نزدیکی سحر به گوش می‌رسید  .  در حالی که ارتباط اینترنتی قطع است ، حمید رادیو تهران را روشن می‌کند و اخبار ، گزارش حمله به تاسیسات اتمی کلیدی در اراک ، نظنز و اصفهان را گزارش می‌کند  . او تعجب می‌کند که چطور هواپیماهای اسراییلی به تاسیسات فردو حمله نکرده‌اند  .  این تاسیسات زیر کوهستان‌های نزدیک قم ساخته‌شده‌است  .  حمید در دانشگاه شهید بهشتی علوم سیاسی تدریس می‌کند و تاسیسات اتمی فردو در بازی‌های جنگی که او و همکارانش تابستان سال گذشته در این دانشگاه ترتیب دادند ، در صدر فهرست مراکزی قرار داشت که انتظار حمله به آن‌ها می‌رفت  .  اخیرا یک فرمانده نظامی ارتش ، تهدیدهای اسراییل را « توخالی » خوانده‌بود و فرمانده دیگری گفت ایران از چنین حمله‌ای « استقبال » خواهد کرد  .  اما او هم اکنون به این نظامی‌ها فکر می‌کند ، این که حس خشنودی دارند و یا همچون او دارند از ترس و وحشت می‌میرند  . حمید پیاده تا سوپرمارکت سرکوچه می‌رود  .  مردم که بعضی از آن‌ها همسایه‌های او هستند ، به پنجره‌های مغازه چسبیده‌اند و به در می‌کوبند و با فریاد از مغازه‌دار می‌خواهند در را باز کند  .  از زمانی که تحریم‌ها مرغ را به یک کالای تجملی بدل کرده ، خرید کردن با تنش همراه‌شده‌است ، اما امروز همه سرشار از ترس و نگرانی‌اند  .  زمانی که صاحب سوپرمارکت آن‌ها را به مغازه راه می‌دهد ، خریداران مشتاق ، بیسکویت‌ها را از قفسه‌ها به غارت می‌برند  .  یک زن جوان فریاد می‌زند که کودکش به شیر حساسیت دارد : « شیر خشک کجاست  ؟ » و حمید از سوپرمارکت برمی گردد  . حمید در منزل ، کانال تلویزیون را عوض می‌کند ، کانال تلویزیون دولتی کارگران بخش اورژانس را نشان می‌دهد که با یونیفورم‌های سفید ، برانکاردها را از دل ویرانه‌های حومه اصفهان حمل می‌کنند  .  همه یک هزار کارگر این نیروگاه کشته شده‌اند و باد غبار مسموم کننده‌ای را به سمت شهر می‌برد  .  اعضای شورای جنگ آیت‌الله خامنه‌ای احتمالا روی قالیچه در منزل تحت حفاظت رهبر جمهوری اسلامی نشسته‌اند و میزان خسارات وارده به تاسیسات اتمی و نوع واکنش را مورد ارزیابی قرار می‌دهند  .  خبرهای کوتاه زیرنویس صفحه تلویزیون نشان می‌دهد که قیمت نفت خام به بشکه‌ای 130 دلار رسیده است  . نوری المالکی ، نخست‌وزیر عراق این حمله‌ها را محکوم کرده و هشدار داده است که استفاده از حریم هوایی این کشور برای « حمله و اقدامات خصمانه بیشتر » ممنوع خواهد‌بود  .  مناسبات ایران و عراق از زمان پایان جنگ ایالات متحده تاکنون نزدیک تر‌شده‌است  .  شاید اگر بعضی از لوله‌های نفت عراق به‌طور اسرارآمیزی منفجر شوند ، مالکی حتی تمایل داشته باشد چنین اتفاقی را به روی خود نیاورد و میلیون‌ها بشکه نفت را از مسیر دیگری وارد بازار کند  .  حمید می‌داند که روحانیون می‌خواهند از وقوع یک جنگ منطقه‌ای اجتناب کنند ، اما آن‌ها می‌توانند بدون چنین دردسرهایی هم اقتصاد جهانی را بی‌ثبات کنند  .  او به نفس راحتی که بشار اسد می‌کشد و روزهای ارزشمندی که شوربختی ایران برای حکومت او به ارمغان آورده است ، فکر می‌کند  . به هنگام ساعات پر رفت و آمد و ترافیک صبحگاهی ، خودروها در بزرگراه‌ها از کنار تبلیغات عظیم خیابانی تصاویر روحانیون لبخند به لب ، عبور می‌کنند و برای انتظار در صف‌های بسیار طولانی بنزین از یکدیگر سبقت می‌گیرند  .  کلاس نظریه سیاسی حمید ساعت ده صبح شروع می‌شود ، اما او زود از منزل خارج‌شده‌تا شاید در محل کار بتواند به اینترنت دسترسی داشته باشد  .  او باید به دخترش در لوس آنجلس ایمیل بزند و بگوید که سالم است  . مقامات ایران شبکه تلفن همراه را به دلیل نگرانی از بهره‌گیری عوامل جاسوسی اسراییل از طریق خطوط تلفن و استفاده گروه‌های مخالف حکومت و ایجاد آشوب بیشتر قطع کرده‌اند  .  رادیو گزارش می‌دهد که اعضای « انجمن اسلامی دانشجویان » در محوطه بیرون سفارت سوئیس ، حافظ منافع ایالات متحده در ایران جمع شده‌اند و شعار « مرگ بر اسراییل » و « مرگ بر آمریکا » سر می‌دهند و به سمت ساختمان و دیوار سیمانی سنگ و بمب‌های بنزینی پرتاب می‌کنند  .  حمید می‌داند که این افراد ، دانشجویان بسیجی و شبه نظامیان خط مقدم این اعتراض‌ها هستند که تحت سازماندهی دولت جمع شده‌اند  . او خودروی خود را در پارکینگ اساتید پارک می‌کند و فکر می‌کند که کدام دانشجوی قدیمی اش را پیدا کند تا واکنش مقامات دولت را دریابد  .  بیشتر دانشجویان حمید در ماموریت‌های دیپلماتیک و پست‌های کلیدی و سپاه پاسداران شاغل شده‌اند و او نظارت بر حداقل بیست تز پایان ترم را به عهده داشته است که دقیقا آن چه را که احتمال دارد در این سناریو اتفاق بیافتد ترسیم کرده‌اند و دانشجویان خود را دیده است که به هنگام دفاع از تزهایشان ، شور و شوق آشکاری در مورد نظریه‌هایشان نشان می‌دهند  .  البته او به خود یادآوری می‌کند که همه آن‌ها به جنگ با اسراییل تمایل نشان نداده‌بودند  .  شاید فقط نیمی از آن‌ها  . دانشجویان خشمگین بعد از کلاس بحث می‌کردند و می‌گفتند ایران باید هر چه سریع تر برنامه اتمی خود را تسلیحاتی کنند  .  حمید اظهارات آیت‌الله علی خامنه‌ای را تماشا می‌کند و از آرامش اجباری این روحانی سالمند شگفت زده می‌شود  .  آیت‌الله علی خامنه‌ای هرگز حتی ذره‌ای از کاریزما و وجهه روح الله خمینی ، رهبر انقلاب اسلامی بهره‌ای نبرده است  .  با این وجود ، فصاحت و بلاغت امروز او ماهرانه است  .  او وعده می‌دهد که ایران شکست نخواهد خورد و ملت بزرگ تلافی خواهند کرد و دشمن صهیونیست را به زانو درمی آورد  . سخنرانی تمام می‌شود و پخش آن با تصاویر رشته کوه‌های پربرف البرز در تهران و دریای خزر ادامه می‌یابد و « وطنم » سرود میهنی دوران جوانی حمید پخش می‌شود  .  چشم‌های حمید پر از اشک می‌شود  .  او در یک خانواده اشرافی سکولار متولد‌شده‌است و نوه وزیر کابینه شاه است  . او در مسیر بازگشت به منزل ، از کنار بیمارستان پارس رد می‌شود و می‌بیند مردم جمع شده‌اند و پلیس ضدشورش سعی می‌کند آن‌ها را متفرق کند  .  او از پنجره ماشین به بیرون خم می‌شود تا از یک گلفروش بپرسد چه اتفاقی افتاده است  .  گلفروش می‌گوید « از صبح اینجا جمع شده‌اند ، ماسک و کپسول اکسیژن می‌خواهند » . رادیو گزارش می‌دهد که راکت‌های جهاد اسلامی و حزب الله به شهرهای اسراییل پرتاب شده‌اند و ده نفر در کیریات شمونا در شهر شمالی اسراییل کشته شده‌اند  .  حمید فکر می‌کند چرا تهران واکنش نظامی خود را فقط به این حمله‌ها محدود کرده است  .  او گمان می‌کند که حمله‌های اسراییل احتمالا خسارات سنگینی به همراه نداشته‌اند و فرماندهان نظامی حتما خبر دارند که به پیشرفته ترین تاسیسات اتمی لطمه‌ای وارد‌نشده‌است  .  اقدامات تلافی جویانه آن‌ها باید مخفیانه و هوشمندانه و به گونه‌ای طراحی‌شده‌باشند که فقط با خارج کردن نفت کشور از بازار ، لطمه‌های اقتصادی وارد کنند  . ارتش سایبری سپاه پاسداران به سیستم‌های کامپیوتری کشورهایی که کنترل تحویل نفت در سراسر خلیج‌فارس را به عهده دارند ، حمله می‌کند  .  مقامات عربستان سعودی و قطر نیز نقره داغ خواهند شد ، اما چاره چیست  ؟  سوریه هم که با واکنش عراق ، گستاخ تر‌شده‌است این حمله‌ها را محکوم خواهد کرد  . حمید در تقاطع یک بزرگراه بزرگ ، جمعیت جوانی را می‌بیند که گردهم جمع شده‌اند و بعضی از آن‌ها چادر سیاه به سر دارند و بعضی دیگر با عینک‌های آفتابی بزرگ و حجاب‌های نصفه نیمه و روسری‌های عقب افتاده ، گرد آمده‌اند  .  آن‌ها ، مرد و زن و در حالی که دست‌های همدیگر را گرفته‌اند «‌ای ایران »، سرود ملی محبوب کشور را می‌خوانند  .  هیچ کس آن‌ها را از این کار بازنمی دارد  .  آن‌ها می‌خوانند «‌ای دشمن ، ار تو سنگ خاره‌ای ، من آهنم » و صدای آن‌ها از تردد خودروها بلندتر است  . محمد علی جعفری ، فرمانده سپاه پاسداران بعد از ظهر همان روز در حالی که در برابر یک نقشه رنگ رو رفته جهان نشسته‌بود ، با ملت ایران گفتگو کرد  .  او به مردم ایران توصیه می‌کند که وحشت نکنند و خطری در زمینه تشعشات رادیواکتیو وجود ندارد  .  او بر اهمیت دفاع از وطن ، آن گونه که کشور در « دفاع مقدس » در برابر عراق پیروز شد ، تصریح کرد  .  او گفت سپاه قصد دارد مرزهای ایران در خلیج‌فارس را مین گزاری کند و تانکرهای نفت دشمن که در صدد عبور از این منطقه برآیند ، نابود خواهند شد  . همزمان با فرارسیدن غروب کهربایی ، حمید در کوهپایه‌های البرز رانندگی می‌کند و به منزل یکی از مشاوران ارشد خامنه‌ای می‌رود که برادرش مدیر دانشگاه شهید بهشتی است  .  حمید بعد از این که از ایست بازرسی رد می‌شود ، به یک خانه ویلایی دوطبقه می‌رسد  .  داخل این خانه مردی روی زمین نشسته و به پشتی‌هایی که طرح لاله دارند ، تکیه داده است  .  همه آن جا حضور دارند : جعفری ، رئیس شورای جنگ و مجتبی ، پسر خامنه‌ای  .  همان‌طور که حمید حدس زده‌بود ، فقط بخشی از سانتریفوژهای نظنر آسیب دیده‌اند و می‌توان آن‌ها را در عرض یکسال تعمیر و در برابر حمله‌های بیشتر مقاوم کرد  .  به همین دلیل است که تهران هنوز خشم افسارگسیخته نشان نداده است  . مقامات آمریکا از طریق ترکیه و سوئیس پیام‌هایی به تهران ارسال کرده و خواهان برقراری مذاکرات مستقیم و پایان دادن به خصومت‌ها شده‌اند  .  این مردان چای می‌نوشند و با شور و حرارت صحبت می‌کنند و به این نتیجه می‌رسند که باید به توافق برسند  .  ایران باید برنامه اتمی خود را به هر بهای ممکن از سر بگیرد ، این مهمترین مسئله موجود است  .  آن‌ها تهدید بستن تنگه هرمز و حمله موشکی به اسراییل و نیز خروج از « پیمان منع گسترش سلاح‌های اتمی » را مطرح خواهند کرد ، اما خویشتن‌دار خواهند‌بود و برای تداوم فعالیت‌های اتمی و نجات آن مصمم خواهند‌بود ، چرا که نجات آن‌ها در گرو این برنامه است  .  چهره‌های آن‌ها جدی است ، اما حمید نوعی آرامش در وجود آن‌ها حس می‌کند چرا که آن‌ها فکر می‌کنند که مردم ، مملو از خشم ، پشت سر آن‌ها متحد‌شده‌است  .