بِتی بلو <BR> Betty Blue
پس از پايان فيلم و در موقع خروج از سالن سينما، بيننده کاملا تحت تاثير سرنوشت دو جوان داستان قرار گرفته، و بخوبی واقف است که از ديدن يک تراژدی بزرگ بيرون می آيد
کارگردان : ژان - ژاک بنه بازیگران : بئاتریس دال فرانسه ، 1986 ، رنگی ، 120 دقیقه این فیلم شوک‌کننده و گزافه گو و شدیدا احساسی به یکی از تمایلات انسانی ، یعنی زیاده روی ، و همچنین به فی البداهه گری تقدیم‌شده‌است  .  یک نویسنده تن پرور بنام زورگ Zorg وارد رابطه عشقی پرتلاطمی با کاراکتر اصلی ، که فیلم نام او را حمل می‌کند ، می‌شود  .  بتی زن جوان و زیبایی است با لبهای هوس انگیز و بدنی مثل مجسمه‌های رنوآر که از انرژی زندگی مالامال است  .  او زنی است از خود گذشته و بی‌غل و غش که براحتی از خودش مایه می‌گذارد  .  برای مدت کوتاهی بیننده چاره‌ای ندارد جز اینکه به سعادت زورگ غبطه بخورد ، اما بزودی معلوم می‌شود که بتی دچار بیماری دوقطبی bi - polar است که از روزی تا روز دیگر باعث بالا و پائین رفتن حالش می‌شود  .  افرادی که به این حالت دچار می‌شوند ، معمولا از ضریب هوشی بالایی برخوردارند ، اما این حالت بالا و پائین رفتن دست خودشان نیست و نمی‌توانند حرکت از یک انتهای افراطی غم به انتهای افراطی شادی و بالعکس را کنترل کنند  . شاهکار کارگردان در اینجاست که بخوبی توانسته بین بیننده و بئاترس دال زیبا چنان رابطه‌ای برقرار کند که بیننده بتواند بوضوح زجر و دردی که کاراکتر فیلم متحمل می‌شود را احساس کند  .  بتی گاهی چنان افسرده و غمگین است که تمام دنیای زورگ را تباه می‌کند ، اما وقتی که خوشحال است از چنان انرژی زندگی لبریز می‌شود که رگه‌هایی از نبوغ فی البداهه را در او می‌توان دید ، و همراه با نشاط او زورگ ( و در نتیجه بیننده ) نیز خود را به افق لذت نزدیک احساس می‌کند  . هرچه بطرف فرجام فیلم پیش می‌رویم ، سنگینی یک تراژدی بزرگ نزدیک شونده را بیشتر احساس می‌کنیم  .  بیماری بتی تشدید می‌شود و لبه مخربش متوجه خود بتی است  .  در موقع خروج از سالن سینما ، بیننده کاملا تحت تاثیر سرنوشت این دو جوان قرار گرفته ، و بخوبی واقف است که از دیدن یک تراژدی بزرگ بیرون می‌آید  .