نامه یک رای دهنده به محمود احمدی نژاد
صبح که بیدار شدم خواهرانم را به همراه مادر بهت زده جلوی تلویزیون یافتم. به خصوص آسیه خواهر کوچکترم که رای اولی بود با بغض به ارقام صدا و سیما می نگریست. آمنه گفت تبریک باقالی! حتی اینجا هم تقلب کردین!
به نام حضرت دوست سلام ، امیدوارم این چند خط نوشته با وجود نقصان در ادبیات نوشتاری نگارنده موثر افتد و گویای احوالات فردی باشد که تا پیش از این سرش را برای نظام و وطن می‌داد و از این پس نیز راسختر از قبل در راه سربلندی موطنش گام بر می‌دارد  .  رای من به احمدی نژاد به خاطر باوری‌بود که در جای جای روحم رسوخ کرده‌بود و می‌پنداشتم این شخص همان ناجی مملکت از باتلاق فساد و آقازاده پروری است  . افشاگری‌ها مانند حشرات موزی گوشم را قلقلک می‌دادند اما باورم آنقدر مستحکم‌بود که مگس‌ها را خسته می‌کرد  .  دوستانم یک یکی از کنارم محو شدند چون در این نقطه اختلاف نظری اساسی داشتیم  .  صادقانه بگویم بر عکس بسیاری احمدی نژاد را مستحق چهار سال فرصت دیگر برای بهبود اوضاع مملکتی می‌دانستم و حتی با برهان و منطق یک جوان بیست و چند ساله سعی در جلب نظر خویشاوندان برای تجدید نظر در دیدگاههایشان داشتم  .  اما با چشمی بینا و موشکاف میدیدم که جریانی همچون موجی سهمگین بر روی سر من و امثال من سنگینی می‌کند و رنگ سبز غالبترین‌بود  . آنچه را در هر گوشه از شهر با پوست و خون خویش به هنگام کار با تاکسی قراضه‌ام احساس می‌کردم ، فراتر از یک حرکت عادی ، که یک جریان با سرمایه خواست همگانی‌بود  .  همه تغییر می‌خواستند حتی مسافرینی که پر واضح‌بود حتی یک بار هم انگشت مبارکشان خیسی جوهر رای را لمس نکرده است  .  از یک سو نگران‌بودم و شکست مکتبم را پیش‌بینی می‌کردم و از سویی احساس غرور که چطور در حرکتی عظیم پایه‌های نظام با تزریق مشارکت‌ها مستحکم تر از قبل می‌شد  . پس از تماشای مناظره‌های تلویزیونی و تا روز قبل از انتخابات تا حدودی امیدوار‌بودم لااقل احمدی نژاد میزان رای دوره پیشین را تکرار کند و یا کورسو شانسی برای حضور در مرحله دوم با موسوی داشته باشد ، با دیدن چهره ی داغان و افسرده دکتر در روز رای‌گیری و پای صندوق و آنچه باز با چشم دیدم و با گوش شنیدم که بسیاری در صفهای طویل دست مهر به سوی موسوی دراز کرده‌اند ، به قطعیت شکست پی بردم  . وقتی با انگشت جوهری به خانه آمدم ، خواهرانم که همیشه معترضین اصلی تفکراتم‌بودند دو انگشت پیروزی را مدام حواله‌ام میکردند و شالهای سبزشان را در هوا می‌چرخاندند تا من از حرص قرصی خورده و تمام روز در خواب سر کنم  .  من شکست را پذیرفته‌بودم و تا لحظه‌ای پیش از آنکه چشمهایم کاملا گرم شوند درنگی کردم : وای اگر این تهمت‌ها که به دکتر می‌زنند حقیقت باشد ، من در پیشگاه خدا در فردای قیامت چه جوابی دارم  ؟  اگر او و جریان هوادارش آن چیزی نباشند که ادعا می‌کنند  ؟  اگر دروغ و دروغگویی که هر روز به اشکال مختلف بر سر احمدی نژاد می‌کوبند حقیقت داشته باشد  ؟ باز خودم را دلداری دادم تا خواب جریان عادی خودش را طی کند  .  در میان همهمه خانواده در گوشه اتاق متروکم چشم بستم تا از شر مگسها خلاص شوم  .  عجبا که خواب یا بهتر بگویم کابوسی که در آن قیلوله چند ساعته دیدم تعبیر تلخی از روز‌های پیش رو‌بود  .  پسر عمو‌های بسیجیم با لباس‌های سبز لجنی در حالی که بلند می‌خندیدند با کلاشینکف از بالای پشت بام کبوتر‌ها را می‌زدند  .  هدف‌گیری آنقدر دقیق‌بود که حتی یک گلوله هم هدر نمی‌رفت  .  لاشه کبوتران‌بود که بر بام می‌افتاد ، بامی که به اندازه یک دریاچه وسعت داشت  .  زن عمو در گوشه‌ای دورتر بساط منقل و کباب را فراهم کرده و حین سلاخی کبوتران خونی غلیظ از چشمانش روان‌بود  .  عمو لب پرتگاه بام ایستاده‌بود و سینه می‌زد و بی‌توجه به تذکرات من جنب و جوشش را بیشتر می‌کرد  .  حتی به من نگفت در عزای چه کسی اینقدر دست بر سر و سینه می‌کوبد  . صدای زنگ در چرتم را پاره کرد  .  آنقدر گیج‌بودم که به اشتباه گوشی موبایل را برداشتم که صدای زنگش را روی یکی از آهنگ‌های جواد یساری تنظیم کرده‌بودم  .  تا بفهمم فرق بین زنگ در و جواد یساری یک دنیاست ، پسر عمو بدون در زدن وارد اتاق شد و با کف دست محکم بر پشتم زد ، انگار که شلاقی از غیب خورده باشم  .  ساعت هفت بعد از ظهر‌بود  .  او خبر از اعلام آماده باش به تمام نیروهای بسیجی برای هفته بعد از انتخابات می‌داد و می‌گفت شاید خیلی‌ها که تنشان هم می‌خارد تحمل پیروزی دکتر را نداشته باشند  .  گفتم دلت خوش است توام  !  مگر نمی‌بینی ملت میلیون میلیون موسوی به صندوقها می‌ریزند  .  گفت ساده نباش تو همه جا نیستی  .  ایران یک کشور است نه اصفهان و تهران و مشهد  !  خوب البته راست می‌گفت من از همه جا خبر نداشتم اما خوب می‌دانستم مردم و مسافرانم که از هر طیفی سوار بر پیکانم می‌شوند چه دل پری از شرایط کنونی زندگیشان دارند و دکتر را لایق ادامه راه نمی‌دانند  . با او بحث نکردم  .  اصرار داشت با او به مسجد بروم و کارت بسیجم را هم تمدید نمایم اما این بار هم مثل دفعات پیشین زیر بار نرفتم  .  گفت پشیمان می‌شوی  .  تا کی می‌خواهی با روزی ده هزار تومان زندگی کنی  ؟  حقوق بسیج مکفی است و شاید به سر و سامان زندگیت کمک کند  !  راست می‌گفت اما خوب من خاله زنک بازی با مردم را به نماز جماعت و ارشاد شدن ترجیح می‌دادم  .  بعد پرسید چرا کنار عکس امام راحل و مقام معظم رهبری یک عکس از دکتر به کمد نمی‌چسبانم  ؟  گفتم بت پروری گناه است  .  اگر هم می‌بینی من عکس این دو عزیز را در اتاقم دارم به خاطر رهنمود‌هایشان است که هر روز در ذهن زمزمه می‌کنم که مبادا راهم از امام زمان منحرف شود  .  گفت احسنت  !  دکتر همان نماینده برحقیست که مهدی موعود در میان امت سنجیده گزین کرده و برای نجا ت جهان به او تکلیف فرموده است  .  گفتم این چیزیست که تو میگویی و باز بحث‌های کف آور دهان  .  او رفت و باز دوست داشتم بخوابم  .  راستش را بگویم این دختران بی‌حجاب با آن تیپ‌های عجیب و غریب که مدهوشانه موسوی را تشویق می‌کردند و این همه رنگ و لعاب برایم هضم نمی‌شد  .  حتی آرایشهای دو خواهرم به مراتب غلیظتر از قبل شده‌بود و کسی را هم یارای این موج همه گیر سبز نبود  .  باز گفتم خدا به خیر کند  . صبح که بیدار شدم خواهرانم را به همراه مادر بهت زده جلوی تلویزیون یافتم  .  به خصوص آسیه خواهر کوچکترم که رای اولی‌بود با بغض به ارقام صدا و سیما می‌نگریست  .  آمنه گفت تبریک باقالی  !  حتی اینجا هم تقلب کردین  .  یک سی دی به من داد گفت خواهشا این را در منزل دوستانت ببین تا بیشتر بفهمی و چشمانت باز شود  .  چهار سال جهنمی در انتظارت است  ! خدای من دکتر پیروز‌شده‌ ؟  مگر می‌شود  ؟  یعنی آن‌ها که از او بریده‌اند بازگشته‌اند  ؟ راستش را بگویم حسابی جا خوردم  .  بیش از آنکه خوشحال باشم مات و مبهوت‌بودم  .  مغزم را یارای تحلیل ابعاد مختلف قضیه نبود  .  شاید اگر دکتر به مرحله دوم می‌رفت من حاضر‌بودم تمام کوچه را شیرینی خامه‌ای میهمان کنم  !  اما حالا  ... مادرم خنده تلخی می‌کرد کاری که همیشه عادت داشت به جای گریه و شیون انجام دهد به خصوص از زمانی که فهمید تنبان پدرم دو تا‌شده‌است و برخی شبها شخص دیگری میهماندار اوست  . کما فی السابق سعی کردم خودم را دور از متن قضایا نگه دارم  .  این بر می‌گشت به روحیه پ محافظه کاری که از پدر به ارث برده‌بودم  .  سعی کردم بیشتر بخوابم و در هنگام کار موسیقی ضبط را بیش از حد معمول بلند کنم با وجود اعتراض مسافران  .  مسیر من بیشتر حوالی میدان انقلاب و جمهوری‌بود  .  آنروز دوشنبه را هرگز از یاد نمیبرم  .  گوشم را بسته‌بودم اما چشمهایم تیزتر شده‌بود تا چشم کار می‌کرد مردم‌بودند  .  به جرات می‌گویم حتی بیش از تشییع امام خمینی میلیون‌ها نفر در اعتراض به نتایج انتخابات به خیابان‌ها آمده‌بودند  .  دهانم باز مانده‌بود  .  یعنی این همه انسان اشتباه می‌کنند  ؟  پس بیست و چهار میلیون رای دکتر کجاست تا آرامشان کند  .  و جالب است تا به امروز اثری از آن بیست و چهار میلیون نیست که تمام خیابان‌های ایران را پر کنند  . متاسفم که این نوشتار دارد تبدیل به داستان می‌شود که صد البته قصد بنده داستان نویسی نیست  .  این شیوه روایی را در دانشگاه و زمان دانشجویی فرا گرفتم  .  بی‌آنکه بدانم و بخواهم می‌نوشتم  .  جالب است بدانید من لیسانس ادبیات دارم چیزی که خوب هرگز در زندگی به کارم نیامده است جز برای سیاه کردن کاغذ‌های اطرافم  . امروز دو هفته از شلوغی‌ها می‌گذرد و من فقط به عنوان یک نظاره‌گر شاهد بسیاری صحنه‌ها بودم  .  من اعتراضی نداشتم اما امروز خونم را همرنگ معترضین می‌بینم  . من به چشم دیدم که چطور با باتوم و چاقو بر سر مردم بی‌دفاع می‌ریختند  . من به چشم خود خون دیدیم  .  زخم‌های عمیق و کبودیهای مشمئز‌کننده  . من به چشم دیدم مسلسل‌ها ی بیشمار و گلوله‌هایی که درست به هدف می‌خوردند  . مغز باز‌شده‌انسانها و سینه شکافته با قلب درونش را من دیدم  . تخریب اموال مردمی و هتک حرمت از حریم انسانها را دیدم  . هزار هزار زندانی در زنجیر را که ناسزا‌های آنچنانی بدرقه شان می‌کردند ، من دیدم  . درد چماق را بر پشتم احساس کردم بی‌آنکه از من بپرسند رهگذرم یا معترض  . من نگاه آن دختر را دیدم که دوربین را شرمسار مرگش نمود  . من عزاداری در فضای امنیتی را با پوست و گوشت و خون حس کردم  . پسر همسایه یکی از کشته شدگان‌بود  . شرمنده که با وجود تغییر موج دارم به ساختار شعری نزدیک می‌شوم  .  اصولا استعداد نامه نگاری ندارم و بیشتر لقمه دور سر می‌چرخانم  ! امروز که فکر می‌کنم تنها یک آرزو و افسوس بزرگ مثل خوره به جانم افتاده  . ‌ای کاش بدنم سوراخ سوراخ میشد و استخوانهایم از ضربات چماق کاملا نرم میگردید تا جایی که نقطه‌ای سالم بر اندامم باقی نمی‌ماند و قطره قطره خون بدنم رامی چلاندند تا جایی که دیدگانم از حدقه بیرون میزد  .  هر آنچه دشنام‌بود نثار جسدم می‌کردند اما قطره‌ای خون از دماغ یکی از همشهریانم نمی‌آمد  .  این‌ها همان مردمی هستند که هرروز با ابو قراضه‌ام جابجایشان میکنم  .  اینها توده‌اند که به نانی بیات و سفره‌ای ساده قناعت می‌کنند و کبوتران را دان تازه می‌دهند  .  اینانی که من دیدیم نه اغتشاشگرند و نه عامل بیگانه و نه به تعبیر برخی منافق  ...  اینها مردمند و مظلومند  .  اجازه اعتراض در سکوت هم از آنان دریغ گردید  . دیروز به مشهد رفتم برای توبه و‌طلب بخشش  .  توبه که دیگر نانی با قصابان مردم نخورم و بخشش به خاطر تفکر مریضی که سالها گریبانم را گرفته‌بود  . به عنوان یک علاقمند به نظام جمهوری اسلامی از رهبری از احمدی نژاد از مجلس از قوه قضاییه از وزارت خانه‌ها از شورای نگهبان از امامان جمعه از لباس شخصی‌ها از بسیجی‌ها از سپاه از نیروی انتظامی از آنانی که مقابل مردمند می‌خواهم فقط لحظه‌ای خود را جای خانواده زندانیان و کشته شدگان بگذارند و تامل کنند  .  راهی که آمدید سراسر خطاست و خود بهتر می‌دانید که ظلم پایدار نمی‌ماند و بدانید که امثال من زیادند که از شما سخت بریده‌اند و خجلم در مقابل دو خواهرم که حتی از خوردن غذا با من بر سر یک سفره امتناع می‌کنند  . یک عاشق مخلص میثم  .  ن  .  یازدهم تیرماه 1388