Radna snaga u svijetu rapidno stari
U mnogim ekonomijama ljudi će trebati da rade duže nego što su očekivali
Ovo je vrijeme ozbiljnih iskušenja za neke od vodećih svjetskih ekonomija, koje su suočene sa budžetskim problemima, ali i sa drastičnim starenjem njihovih populacija. 988. godine, Japan je imao 8 od 10 najvećih kompanija u svijetu, a danas nema ni jednu medju prvih 20. Do 2050., 44 procenta te zemlje biće starije od 60 godina, a Japan je već danas najstarije svjetsko društvo. Barry Bosworth iz institucije Brookings kaže da će takvo osipanje radne snage biti prepreka ekonomskom rastu Japana, jer će sve više ljudi biti dodavano u penzijski i zdravstveni sistem zemlje: Japanski ukupni društveni proizvod, korigovan za faktor inflacije, uopšte nije rastao od devedesetih godina prošlog vijeka, a njegov ukupan dug je dvostruko veći od ukupnog društvenog proizvoda. I Evropljani žive duže, a zabilježen je i oštar pad fertiliteta u Evropi. Medjunarodni monetarni fond predvidja da će se omjer penzionisanih u odnosu na radno aktivne u Evropi udvostručiti do 2050. godine. Sjedinjene Države – opterećene sa 14 hiljada milijardi dolara duga – takodje imaju problem starenja populacije. Do 2030. šezdesetpetogodišnjaci i stariji činiće gotovo 20 procenata stanovništva. A Sjedinjene Države imaju veoma skup sistem zdravstvene zaštite, upozorava David Rosnick iz Centra za ekonomska i politička istraživanja: Kombinacija starenja radne snage i akumulacija dugova imala je i imaće katastrofalne efekte na razvijene ekonomije, kaže Barry Bosworth. Sjedinjene Države, Japan i EU najvjerovatnije će rasti sporije u budućnosti, a dug Sjedinjenih Država bi mogao zakočiti sposobnost države da brine o svojim starijima: Njemačka ima najsnažniju ekonomiju u Evropi, ali i problem smanjivanja i starenja populacije. Ova udarna ekonomska snaga u EU, suočiće se unutar narednih 10 godina sa potencijalnim manjkom od 2 miliona kvalifikovanih radnika. Njemačka je, 2000. godine, otvorila vrata za mlade, visoko kvalifikovane radnike iz drugih evropskih zemalja, ali je do sada u Njemačku otišao tek mali broj njih. Čak i druga po veličini svjetska ekonomija, Kina, suočena je sa starenjem radne snage. Svojom politikom “jedno dijete po porodici” iz 1979. postigla je zacrtani cilj – populacija Kine je smanjena za oko 300 miliona ljudi. Ali, ta je politika dramatično usporila i ulazak mladih u kategoriju radnih ljudi, i kao rezultat, kaže Bosworth, Kina će naglo početi da stari u narednim decenijama: Bosworth zaključuje da je budući model za ekonomije zemalja koje stare već ponegdje na djelu: